Treść

Dogo Argentino

Dogo d'Argentino jest dość efektownym śnieżnobiałym psem, który łączy w sobie surowy, niedostępny wygląd i bezgraniczną życzliwość. Dzięki odpowiedniej edukacji pies ten może pełnić wiele użytecznych funkcji i stać się nie tylko zwierzęciem domowym, ale także pełnoprawnym członkiem rodziny. Co wiadomo o tej niejednoznacznej rasie?

Pochodzenie rasy

Wielki Duńczyk z Argentyny może pochwalić się wybitnym pochodzeniem. W XVI wieku psy rasy mastif pojawiły się na ziemiach argentyńskich. Potem rozpoczął się proces asymilacji ras, który ostatecznie doprowadził do narodzin nowej rasy - doga niemieckiego.

Musimy złożyć hołd profesorowi uniwersytetu i zapalonemu hodowcy psów Antonio Nores Martinez, który wniósł wielki wkład w hodowlę tej rasy. Pod koniec XIX i na początku XX wieku nastąpił okres bezprecedensowej popularności walk psów. Wśród "walczących" szczególnie wyróżniał się biały mastif, pochodzący z Hiszpanii, zwany także białym psem bojowym Cordoba. Chociaż Martinez nie był fanem tego rodzaju rozrywki, wciąż rozważał potencjał tych nieskończenie odważnych i potężnych psów. Właśnie wtedy postanowił stworzyć zwierzęta w nowym formacie - silnym, nieustraszonym, o stabilnej psychice i szerokim zakresie zastosowań - od polowania na dużą grę, po życie w rodzinnym gronie.

Profesor wykonał ogromną robotę wybierając psy nadające się do hodowli. W rezultacie psy Cordoby i Bordeaux, niemieckie boksery, wilczarze irlandzkie, buldogi, górskie białe psy pirenejskie, bull terriery uczestniczyły w stworzeniu nowej rasy.

Możliwe było stworzenie rasy dopiero w połowie XX wieku, w tym samym czasie dokument z pierwszym standardem ujrzał światło. Już w 1964 roku, dog niemiecki z Argentyny otrzymał międzynarodowe uznanie, a do tej pory żadna rasa z Argentyny nie była w stanie osiągnąć takich wyników. Czy to dziwne, że to zwierzę jest symbolem kraju?

Jej cechy przewyższyły wszelkie oczekiwania - tak odważny łowca, z niespotykanym opanowaniem, wciąż szukał. Dziś dogo argentino służy nie tylko do polowania, ale także jako pies towarzyszący, służbowy, a także jako przewodnik dla niewidomych.

Charakterystyka dogo argentino

Standardy dotyczące rasy zostały kilkakrotnie zmienione, ostatnia miała miejsce w 2012 roku. Jeśli opisujemy ogólny wygląd, to jest proporcjonalne zwierzę, z wysportowanym artykułem i bardzo widocznymi mięśniami. Ma dość obszerną głowę i mocne, potężne szczęki, które gwarantują chwyt, z którego nie można się uwolnić. Ukąszenia psów argentyńskich poważnie ranią tkankę.

Pomimo pewnej wielkości, wśród przedstawicieli tej rasy praktycznie nie ma gigantów.

Skóra argentyny dogo jest gęsta, gruba, elastyczna, nie kryjąc imponującej muskularnej ramy. Zgodnie ze standardem, psy powinny mieć czystą białą sierść, ale w obszarze kufy dozwolona jest mała ciemna plama. Sam płaszcz jest gruby, krótki.

Sądząc po sylwetce, te psy są prawdziwymi sportowcami. Dorosłe samce osiągają 68 cm w kłębie i ważą do 45 kg, wysokość samic waha się od 60 do 65 cm, a waga ciała od 38 do 43 kg.

Zgodnie z ogólnie przyjętym standardem, Argentyńczyk wygląda tak:

  • Choć głowa wydaje się dość duża, wciąż jest proporcjonalna do ciała. Argentyńska kufa ma zadarty nos, jeśli spojrzysz w profil, możesz zobaczyć wypukłe wklęsłe kontury.
  • Oczy mają nacięcie w kształcie migdała i mogą mieć tylko dwa kolory - brązowy lub czarny.
  • Szyja jest mocna, muskularna, ma wypukłe kark.
  • Ogon ma przyzwoitą grubość i długość, zwisający z ciała.
  • U psów tej rasy obserwuje się czarny pigment na szerokim płatku nosa i grubych, grubych wargach.
  • Uszy są małe, w przyciętej formie mają formę stojącą w kształcie trójkąta. Nieuczesane uszy są szerokie, średniej długości, zaokrąglone na końcach. Są pokryte płaszczem, który jest znacznie krótszy niż na ciele. Wcześniej baniek uszu było obowiązkową procedurą, dziś odbywa się tylko na wniosek właścicieli. Wiele krajów europejskich nałożyło zakaz tej operacji, a nawet na udział psów z przyciętymi uszami na wystawach. Uszy są białe, ale standard daje pewną ulgę - dozwolona jest lekka czarna pigmentacja, ale pod warunkiem, że nie psuje ona estetyki zwierzęcia.

Zawiera argentyńskie psy

Pies rasy dogo argentino zdjęcie

Po uzyskaniu wyglądu walczących ras, dog niemiecki, przede wszystkim, jest psem myśliwskim. Do tego ma wszystkie zalety - jest wytrzymały, ma szybką reakcję i szybkość w ruchach, jego wytrzymałość wystarcza na długie pogoń za grą, a jego szczęki mają naprawdę "martwy" uchwyt.

Miejscowi nazywają tę rasę "Dogo Argentino" i używają jej do wabienia dużych zwierząt w paczkę. Jeśli mówimy o sukcesach myśliwych, Argentyńczyk może zrobić to sam z ogromną pumą o wadze 100 kilogramów.

Pomimo udziału w pochodzeniu rasy psów walczących sam pies argentyński nigdy nie był używany w tym obszarze. W większości przypadków są to dobre, przyjazne psy. Oczywiście istnieją wyjątki, wśród przedstawicieli tej rasy są osoby o charakterystycznej tendencji do dominacji. Ale edukacja specjalna może poprawić to zachowanie. Te psy są niezwykle sprytne, więc są bardzo lekkie w treningu.

Należy zauważyć, że ze względu na ich groźny wygląd i obecność walczących "krewnych", te psy zostały zakazane do trzymania w niektórych krajach - w Anglii (chociaż kraj ten jest uważany za miejsce narodzin psów i wielu ras walczących), Irlandii, Nowej Zelandii, Australii.

Natura argentyńskich psów

Jeśli mówimy o rozbieżności między wyglądem i charakterem, jest to w pełni zgodne z tą rasą. Na poważnie na zewnątrz, "Dogo Argentino" bardzo wesołych i pozytywnych psów. Potwierdzają to liczne pozytywne recenzje osób, które mają takiego czworonożnego przyjaciela w rodzinie.

Jeśli odrzucasz uprzedzenia, że ​​potężny pies jest z konieczności złym psem i obiektywnie oceniasz psa, okazuje się, że jest to najmądrzejszy stwór, a poza tym inteligentny i dobroduszny.

Na zdjęciu pies dogo dane na jeziorze

Wśród jego pozytywnych cech, możemy zauważyć, że zawsze myśli przed działaniami, bez powodu nie używa siły i nie szczeka tak po prostu. W polowaniu jest odważny jak lew w rodzinie - nieskończenie oddany. Może dogadać się z innymi zwierzętami, ale tylko poza swoim terytorium. Dlatego, aby uniknąć nieporozumień, lepiej jest używać smyczy podczas chodzenia.

Ale w domu, aby utrzymać mastif argentyński i inne zwierzęta nie będą działać, ponieważ pies nadal ma zarówno instynkt łowiecki i poczucie dominacji. Doskonale traktuje wszystkich członków rodziny, w tym dzieci. Nie ma skłonności do zazdrości.

Najlepiej jest trzymać tak dużego zwierzaka w domu o dużym obszarze, na którym pies może się swobodnie poruszać. Ale może całkiem wygodnie pomieścić się w mieszkaniu, tylko w tym przypadku konieczne jest codzienne fizyczne obciążenie zwierzęcia.

Trening Dogo argentino

Jeśli z pozoru wydaje się, że przedstawiciel tej rasy może być bezlitosnym zabójcą, w rzeczywistości może się to zdarzyć jedynie z niegrzeczną postawą właściciela wobec psa, z biciem, głodem i innymi okrutnymi metodami edukacji lub celowym nękaniem zwierzęcia na osobę. Ale takie metody działają również na inne psy kochające pokój, z dużo mniejszą wyższością fizyczną.

Przy odpowiednim podejściu podczas treningu czasami wystarczy zastosować tylko surowy ton. Jeśli pies czuje się pozytywnie nastawiony do siebie, widzi troskę, dorośnie, by być miłym i lojalnym przyjacielem.

Na zdjęciu dogo argentino pełnej długości

Z powodu wyraźnego poczucia dominacji, trzeba wykazać stanowczość i pokazać dzieciaka, który jest panem domu, gdy jeszcze jest w wieku Shen. W przeciwnym razie pies z powodzeniem przypisze sobie tę rolę.

Aby pies był uspołeczniony, możesz jeździć po mieście, przewozić środkami transportu publicznego, wyjść na wieś. Pomoże to argentyńskiemu szczeniakowi przyzwyczaić się do świata i jego innych mieszkańców, a także nie pozwoli na rozwój agresji.

Wielki Duńczyk z Argentyny jest bardzo sprytny, bystry. Wystarczy raz wydać komendę i niemal natychmiast zrozumieją, czego od nich chcą. Dlatego, jeśli zwierzę prawidłowo wykonało polecenie dwa lub trzy razy, nie powinieneś otrzymywać go z tym samym żądaniem. Lepiej powtórzyć badanie następnym razem. Podobnie jak w treningu innych ras, w tym przypadku potrzebujesz indywidualnego podejścia i cierpliwości.

W trosce o psa tej rasy

Jak już wspomniano, Argentyńczycy mogą żyć zarówno w domu, jak iw apartamencie, a co najważniejsze, tak często, jak to możliwe, zajmują wolny czas aktywną zabawą, treningiem i chodzeniem. Uwielbiają grę z różnorodnym wyposażeniem, w tym niechętnym do biegania po piłkę. Na zamkniętym terenie dom ma mniej problemów - zwierzak wysłany na miejsce może "wypuścić parę" niezależnie.

Jeśli tego nie zrobisz, pies może znaleźć to, co należy zrobić, a on nie zawsze będzie lubił właścicieli. Jeśli chodzi o opiekę, krótkie włosy Argentyńczyków nie są zbyt wymagające. Wystarczy usunąć martwe włosy specjalną gumową szczotką podczas sezonowego linienia.

Pazury psów są wymagane do skrócenia i zaleca się robić to regularnie. Oczy są myte co najmniej raz w tygodniu, w tym samym czasie możesz zwracać uwagę na swoje uszy, czyszcząc je. Argentyńskie psy nie potrzebują częstych kąpieli, muszą być myte tylko w przypadku silnego zanieczyszczenia.

Argentine sama w sobie nie reaguje na różne ekstremalne temperatury, w tym na chłodzenie. Ale w przypadku treści niewoli nie są one odpowiednie, ponieważ są podatne na przeziębienia.

Karmienie psa wymaga przede wszystkim mięsa i należy je podawać na surowo, podroby można również włączyć do diety, ale tylko w postaci gotowanej.

Warzywa i warzywa powinny być w menu dla psów, z wyjątkiem ziemniaków, świeżej kapusty i słodkich ziemniaków. Potrzebne są argentyńskie dożylne posiłki.

Argentyńczycy mogą dostawać owsiankę, gotowany makaron, tylko w ograniczonych ilościach, nie zamieniając się w główne jedzenie. Ale produkty mleczne mogą być podawane codziennie.

Dogo Argentyńskie zdjęcie

Dogo Argentino Video

Cena Dogo Argentino

Nie da się nazwać rasy rozprzestrzenionej dogo argentino na terytorium Rosji, ale wciąż istnieją hodowle w dużych miastach, które hodują te psy.

Średnio koszt szczeniaka klasy PET (z defektami, a nie dla hodowli) wynosi od 15 000 do 20 000 rubli. Klasa Baby Bride, która jest w pełni zgodna ze standardem i nadaje się do hodowli, można kupić za 25 000 za 30 000 rubli. Argentyńska klasa SHOW kosztuje około 40000-50000 rubli. Ta ostatnia opcja może być łatwo nabyta, jeśli planowana kariera psa. Również taki pies może zostać przodkiem nowej linii.

Dogo argentino

Dogo Argentino (urodzony Dogo Argentino i Argentine Mastiff) to duży biały pies wyhodowany w Argentynie. Jego głównym zadaniem jest polowanie na duże zwierzęta, w tym na dziki, ale twórca rasy chciał, aby chroniła swojego pana, nawet za cenę swojego życia.

Tezy

  1. Pies został stworzony do polowania na duże zwierzęta, w tym pumy.

  • Chociaż tolerują inne psy lepiej niż ich przodkowie, mogą być agresywni w stosunku do swoich kongenerów.

  • Może być tylko jeden kolor - biały.

  • Dobrze dogadują się z dziećmi, ale jak wszyscy łowcy ścigają inne zwierzęta.

  • Mimo dużych rozmiarów (masywne psy nie żyją długo) te mastify są długowieczne.

  • Jest to rasa dominująca, do zarządzania której potrzebna jest mocna ręka.

    Historia rasy

    Dogo Argentino lub jak nazywane jest Dogo Argentino to pies stworzony przez Antonio Noresa Martineza i jego brata Augustyna. Ponieważ prowadzili oni szczegółowe zapisy, a rodzina nadal prowadzi dziś szkółkę, historia rasy jest znana bardziej niż jakakolwiek inna. Należy do Molosów, starożytnej grupy dużych psów. Wszystkie są różne, ale łączą swoje rozmiary, duże głowy, potężne szczęki i silny instynkt obronny.

    Przodkiem tej rasy był pies bojowy w Kordobie (po hiszpańsku: Perro Pelea de Cordobes, Eng. Cordoban Fighting Dog). Gdy Hiszpanie zdobyli Nowy Świat, użyli psów bojowych, aby powstrzymać miejscowych. Wiele z tych psów było Alano, nadal mieszkających w Hiszpanii. Alano walczy nie tylko z psami, ale także z strażnikami, polowaniami, a nawet pasterzami.

    W XVIII i XIX wieku Wyspy Brytyjskie nie mogły już wyżywić ludności, a Wielka Brytania ciężko handlowała koloniami, w tym Argentyną, z jej dużymi i żyznymi krainami. Wraz ze statkami kupieckimi do kraju trafiają psy bojowe - bule i terriery, bull terriery i byki rasy Staffordshire.

    Pałki bojowe stają się popularne, spotyka się zarówno psy angielskie, jak i lokalne. Miasto Kordoba staje się centrum biznesu hazardowego. Aby ulepszyć swoje psy, właściciele przekraczają największych przedstawicieli Alano, Boules i Terrierów. Jest pies walczący w Kordobie, który stanie się legendą walczących dołów o jego pragnienie walki na śmierć. Te psy są tak agresywne, że trudno je zdzierżyć, walczą ze sobą. Miejscowi myśliwi również je cenią, ponieważ rozmiar i agresywność pozwalają psom walczyć z dzikami.

    Na początku XX wieku Antonio Nores Martinez, syn zamożnego właściciela ziemskiego, dorastał jako zapalony myśliwy. Jego ulubione polowanie na dzika nie zadowoliło się jedynie tym, że mógł użyć jednego lub dwóch psów, ze względu na ich zadziorną naturę.

    W 1925 roku, gdy miał zaledwie 18 lat, postanowił stworzyć nową rasę: dużą i zdolną do pracy w paczce. Pies wojenny z Kordoby bierze za podstawę, a jego młodszy brat, Augustyn, pomaga mu. Później napisze w swojej historii:

    Nowa rasa powinna odziedziczyć fenomenalną odwagę psów walczących w Kordobie. Przekraczając je różnymi psami, chcieliśmy dodać wysokość, wzmocnić zmysł węchu, szybkość, instynkt myśliwski i, co najważniejsze, zmniejszyć agresję w stosunku do innych psów, co uczyniło je bezużytecznymi podczas polowania w paczce.

    Antonio i Augustine kupili 10 kotów rasy kordoby, ponieważ nie były tak agresywne jak samce i zaczęły kupować psy, które dostrzegły pożądane cechy. Zdecydowali się nazwać nową rasę dogo argentino lub dogo argentino. Antonio wiedział, czego chce i napisał pierwszy standard rasy w 1928 roku, na długo przed zakończeniem prac hodowlanych. Wielką pomoc dla braci zapewniał ojciec, który zatrudnił ludzi do opieki nad psami, podczas gdy uczęszczali do szkoły. W tej parze Antonio był siłą napędową, ale Augustyn prawą ręką wydał wszystkie pieniądze na psy i cieszył się z pomocy przyjaciół swojego ojca karmiących swoje zwierzęta. Większość z tych osób była zainteresowana nowym psem myśliwskim zdolnym do pracy w stadzie.

    Antonio będzie studiował na chirurga i zostanie specjalistą od sukcesu, a jego wiedza pomoże mu zrozumieć genetykę. Z biegiem czasu nieznacznie zwiększą wymagania dla swoich psów. Kolor biały jest idealny do polowania, ponieważ pies jest zauważalny i trudniej go przypadkowo zestrzelić lub stracić. A potężne szczęki powinny być tak, aby mogła trzymać dzika.

    Ponieważ bracia Martinez prowadzili zapisy, a później Augustyn napisał książkę, dokładnie wiemy, jakie rasy były używane. Walczący pies z Cordoby dał odwagę, dzikość, ciało i biały kolor. Angielski instynkt, instynkt łowiecki i kontrolowany charakter. Zabawność boksera, duży rozmiar, siła i umiejętność polowania na knura. Ponadto wzięła udział formacja rasy: Wilczarz Irlandzki, duży pies pirenejski, Dogue de Bordeaux.

    Rasy braci Martinez staje się legendarny w ojczyźnie i krajach sąsiednich. Słyną z odwagi, wytrzymałości, siły i charakteru. Są używane tak, jak podczas polowań na dziki i pumy oraz jelenie, wilki i inne zwierzęta z Ameryki Południowej. Ponadto, pokazują się jako doskonałe psy stróżujące, strzegące gospodarstwa między polowaniami.

    Niestety Antonio Nores Martinez zostanie zabity podczas polowania w 1956 r. Przez przypadkowego rabusia. Administracja spraw przejdzie na Augustyna, stanie się szanowanym członkiem społeczeństwa i stanie się oficjalnym ambasadorem kraju w Kanadzie. Jego dyplomatyczne więzi pomogą w popularyzacji rasy na świecie.

    W 1964 r. Związek Kynologiczny w Argentynie jako pierwszy rozpoznał nową rasę. W 1973 r. Zrobi to samo Międzynarodowa Federacja Kynologiczna (FCI), pierwsza i jedyna organizacja międzynarodowa, która rozpoznała rasę.

    Z Ameryki Południowej psy wpadną na północ i staną się niesamowicie popularne w Stanach Zjednoczonych. Są używane w polowaniach, w strzeżeniu i po prostu jako psy towarzyszące. Niestety, zła obsługa ich będzie podobna do amerykańskiego pit bull teriera i ogólnie do mastifów.

    Sława agresywności i niebezpieczeństwa zostanie przywiązana do psów, choć tak nie jest. Nie tylko nie wykazują agresji wobec osoby, praktycznie nie są wykorzystywane w walkach psów, z powodu niskiej agresji wobec swoich bliskich.

    Opis i cechy charakterystyczne rasy

    Mówi się, że dog niemiecki w Argentynie jest podobny do amerykańskiego Pit Bull Terriera, ale kto jest obeznany z tymi rasami, nie pomyli ich. Mastify są masywnymi, typowymi mastifami i mają biały kolor. Nawet małe psy są większe niż inne psy, chociaż są gorsze od niektórych gigantycznych ras.

    Samce w kłębie osiągają 60-68 cm, samice 60-65 cm, a ich waga sięga 40-45 kg. Pomimo tego, że psy są muskularne, są prawdziwymi sportowcami i nie powinny być grube ani krępe. Idealny mastif argentyński to szybkość, wytrzymałość i wytrzymałość. Żadna część ciała nie powinna zakłócać równowagi ogólnej i wyróżniać się, chociaż ma długie nogi i dużą głowę.

    Głowa jest duża, ale nie narusza proporcji ciała, zwykle kwadratowych, ale może być lekko zaokrąglona. Przejście głowy w twarz jest gładkie, ale wyraźne. Sam kaganiec jest masywny, jeden z największych u psów, jego długość jest w przybliżeniu równa długości czaszki, a szerokość jest prawie taka sama. Daje to piesowi bardzo duży obszar gryzienia, który pozwala na trzymanie dzikiego zwierzęcia.

    Wargi są mięsiste, ale skrzydła nie tworzą, często są czarne. Zgryz nożycowy. Oczy szeroko rozstawione, głęboko zagłębione. Kolor oczu może być w zakresie od niebieskiego do czarnego, ale preferowane są psy o ciemnych oczach, ponieważ oczy o niebieskich oczach często są głuche. Uszy są tradycyjnie przycinane, pozostaje krótki trójkątny kikut. Ponieważ w niektórych krajach jest to zabronione, pozostają naturalne uszy: małe, zwisające wzdłuż policzków, z zaokrąglonymi końcami. Ogólne wrażenie psa: umysł, ciekawość, żywotność i siła.

    Sierść jest krótka, gruba i błyszcząca. Ma taką samą długość w całym ciele, struktura jest sztywna i szorstka. Wełna jest krótsza tylko na twarzy, nogach, głowie. Czasami przez nią widać nawet zabarwienie skóry, szczególnie na uszach. Kolor skóry jest przeważnie różowy, ale możliwe są czarne plamy na skórze.

    Kolor płaszcza powinien być czysty biały, bielszy, lepszy. Niektóre osoby mają czarne plamki na głowie i jeśli pokrywają nie więcej niż 10% głowy, pies będzie mógł wziąć udział w pokazie, chociaż jest to uważane za minus. Ponadto, niektóre psy mogą mieć lekki kleszcz na futrze, który jest ponownie uważany za minus. Czasami rodzą się szczenięta ze znaczną liczbą miejsc. Nie mogą brać udziału w pokazie, ale wciąż doskonałe psy.

    Postać

    Chociaż charakter dogo argentino jest podobny do innych mastifów, jest nieco miększy i spokojniejszy. Te psy kochają ludzi, tworzą z nimi bliskie relacje i starają się być w rodzinie jak najwięcej. Uwielbiają kontakt fizyczny i myślę, że są w stanie siedzieć na kolanach w swoim gospodarzu. Dla tych, których irytują duże psy próbujące uklęknąć, są źle dopasowane. Obsesyjne i kochające, są jednak dominujące i źle dopasowane dla początkujących miłośników psów.

    Spokojnie niosą nieznajomych, a po odpowiednim przeszkoleniu są dostatecznie przyjaźni i otwarci na nie. Ponieważ ich cechy ochronne są dobrze rozwinięte, początkowo jest sceptyczny wobec obcych, ale szybko się rozmywa. Aby zapobiec nieśmiałości i agresji, potrzebują wczesnej socjalizacji. Chociaż na ogół nie są agresywni dla ludzi, ale każda manifestacja dla psa o takiej sile i wielkości jest już niebezpieczna.

    Pies nie pozwoli na krzywdę członkowi rodziny ani jej przyjaciołom, będzie ją chronić w każdych okolicznościach. Istnieje wiele przypadków, kiedy rzucali się na kuguary lub uzbrojonych rabusiów bez żadnych wątpliwości.

    Są dobre dla dzieci, a właściwa socjalizacja jest łagodna i spokojna. Najczęściej są to najlepsi przyjaciele, którzy lubią grać ze sobą w gry. Jedynie szczenięta mastifa argentyńskiego mogą nieumyślnie powalić małe dziecko, ponieważ są silne i nie zawsze wiedzą, gdzie jest granica tej siły podczas gry.

    Z jednej strony zostały stworzone do pracy w paczce z innymi psami. Z drugiej strony ich przodkowie nie tolerują swoich bliskich. W rezultacie niektóre psy z Argentyny dobrze dogadują się z psami i przyjaźnią się z nimi, inne są agresywne, szczególnie mężczyźni. Socjalizacja zmniejsza problem, ale nie zawsze go całkowicie usuwa.

    Ale najmniejsza agresja ze strony tak dużego i silnego psa może doprowadzić do śmierci wroga. Zaleca się ukończenie szkolenia psa - kontrolowanego psa miejskiego.

    Szkolenie jest złożone i wymaga dużego doświadczenia. Sami są bardzo inteligentni i szybko się uczą, dobry trener może nawet uczyć sztuczki pasterza. Są jednak niezwykle upartymi i dominującymi. Próbują rządzić w stadzie, a jeśli poczują najmniejszą słabość, natychmiast zajmą miejsce lidera.

    Jeśli Dogo Argentino uważa osobę, która wydaje komendę poniżej siebie, za rangę, to całkowicie je zignoruje, odpowiadając tylko na przywódcę.

    Właściciel takiego psa musi być dominujący przez cały czas, w przeciwnym razie straci kontrolę.
    Ponadto są również uparte. Chce zrobić to, co uzna za stosowne, a nie to, co mu polecono. Jeśli zdecyduje się nie robić czegoś, tylko doświadczony i uparty trener zmusi go do zmiany zdania, a to nie jest fakt. Znowu ich umysły umożliwią zrozumienie tego, co minie, a co nie, a po pewnym czasie usiądą na szyi.

    Niszczycielstwo, szczekanie, aktywność i inne fajne rzeczy. Teraz wyobraź sobie, co mogą zrobić, jeśli nawet szczeniak jest w stanie zniszczyć dom. To nie jest border collie, z jego wygórowanymi wymaganiami, ale nie buldogiem. Większość mieszkańców miast jest w stanie ich zaspokoić, jeśli nie są leniwi.

    Potencjalni właściciele muszą wiedzieć, że szczenięta mogą być małą katastrofą. Są niezgrabne i aktywne, biegają po domu, przewracając wszystko na swojej drodze. Teraz wyobraź sobie, że waży więcej niż 20 kg, i baw się pędem po sofach i stołach i odnieś wrażenie. Wiele osób uwielbia gryźć, co jest problematyczne, biorąc pod uwagę wielkość ich ust i siłę.

    Nawet niezniszczalne zabawki mogą zniszczyć jednym silnym ukąszeniem. Z wiekiem uspokajają się, ale nadal pozostają bardziej aktywne niż większość podobnych ras. Właściciele muszą pamiętać, że nawet szczenięta mogą otwierać drzwi, uciekać i rozwiązywać inne trudne zadania.

    Dogo Argentino wymaga minimalnej opieki. Bez pielęgnacji, tylko czesanie od czasu do czasu. Wskazane jest, aby zacząć uczyć procedur tak wcześnie, jak to możliwe, ponieważ znacznie łatwiej jest odkupić 5 kg szczeniaka niż 45 kg psa, co dodatkowo mu się nie podoba.
    Wytapiają, choć umiarkowanie, dla psa tej wielkości. Płaszcz jest jednak krótki i biały, dobrze widoczny i słabo usunięty. Dla czystych ludzi mogą nie być najlepszym wyborem.

    Zdrowie

    Rasa zdrowa i na korzystnej imprezie różni się od innych ras o podobnej wielkości. Cierpią na choroby charakterystyczne dla takich psów, ale w mniejszym stopniu. Średnia długość życia od 10 do 12 lat, czyli dłużej niż w przypadku innych dużych ras.

    Dlatego cierpią poważnie, ponieważ to z powodu głuchoty. Chociaż nie przeprowadzono żadnych badań, szacuje się, że nawet 10% argentyńskich psów cierpi na częściową lub całkowitą głuchotę. Ten problem jest charakterystyczny dla wszystkich zwierząt o białym kolorze, zwłaszcza o niebieskich oczach. Najczęściej nie słyszą jednym uchem. Te psy nie są używane podczas hodowli, ale nadal pozostają wspaniałymi zwierzętami. Niestety, całkowicie głuche psy są trudne do kontrolowania, a czasem nieprzewidywalne, więc większość hodowców uśpiła ich.

    Dogo Argentino vs Cougars

    Oszukiwanie psa to silny dzik. To interesujący mastif Bordeaux w walce z dzika. Jest większy, a szczęka silniejsza.

    W przypadku sprawy, ale przeciwko takiemu złomowi, nie ma recepcji nawet dla Bordeaux. Zdjęcia nie są wymysłem, ale czystym morderstwem.

    # 43 12 sierpnia 2009 01:01:19

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Zedrzyj ręce tego, który stoczył taką walkę, ale bez względu na wszystko, przystojny arg działa aż do końca.

    # 44 12 sierpnia 2009 09:48:34

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Dzik, zdjęcie jest takie spokojne. Zjadłem psinku)).
    Wygląda na to, że mały pies, zanim ten wieprz spadł mniej, tym razem nie wyszło. Oczywiście lepiej jest obniżyć parę Argentyńczyków do tej bestii; mniej urazów u psów iw parach działają lepiej.
    A bordoss, to jest dekoracyjna rasa psów, ich szczęki są krótkie i powolne.

    # 45 13 sierpnia 2009 00:10:07

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Tak, dzik to potęga! Potężna bestia i prawie niewrażliwa na małe drapieżniki. Dobra robota, zabiłeś morderczego psa!
    A właściciel psa to idiota. Dzik, a nawet samiec - jeden na jednego, nawet mały niedźwiedź nie zapełni się. Nawet wilk i lampart nigdy nie zaatakują dorosłego dzika, zwłaszcza bez głębokiego śniegu, w którym przylgnie ciężka świnia. I wypuścili samotnego psa i na twardej powierzchni.

    # 46 13 sierpnia 2009 00:32:26

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Przeciwko takiemu dzikowi i dwóm nie wystarczy, sam dzik i niedźwiedź nie pójdą, a jeśli wilki, to tylko stado co najmniej pięciu osobników. i zwykle towarzyszącej osobie podczas polowania na drapieżnika.

    # 47 13 sierpnia, 16:07:38

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Ogólnie piekarze - 30-40 kg. Jest nieporównywalny z dzikami.

    # 48 13 sierpnia 2009 18:26:05

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Yuppi nie gadają bzdur, z Bordeaux wciąż można walczyć, Alex potwierdzi. A szczęki Bordeaux są jednymi z najpotężniejszych w psim świecie i silniejszymi niż Argentyńczyk.

    # 49 13 sierpnia 2009, 20:30:38

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    Crazy Zoologist:

    Yuppi nie gadają bzdur, z Bordeaux wciąż można walczyć, Alex potwierdzi. A szczęki Bordeaux są jednymi z najpotężniejszych w psim świecie i silniejszymi niż Argentyńczyk.

    Artem robi zniżkę na to, że Yuppi nadal jest młodą dziewczyną i nie widziała niczego w praktyce, a książki są teorią: w Bordeaux potencjał dobrego wojownika i jego walczącej przeszłości można w pełni rozwinąć w teraźniejszości.

    # 50 16 sierpnia 2009 16:03:28

    Re: Wielki Duńczyk Argentyna

    W sprawie wstępnej obróbki. Nie o Argentynie, ale przy okazji o ambulansie, zaczerpniętym z forum http://www.ambull.info/forum/

    Edytowane przez Ulfr (16 sierpnia 2009 16:07:51)

    Dogo Argentino: Fighter, Hunter and Companion

    Dogo Argentino lub Mastif argentyński (patrz zdjęcie) to odważny śnieżnobiały przystojny z obrazka. Jest to jedyna rasa wyhodowana w Argentynie. Opis psa w kilku słowach sprowadza się do takich epitetów - apodyktycznych, odważnych, szlachetnych, wesołych, kochających pokój, jak w filmie.

    Przedstawiciel tej rasy należy do klasy psów służbowych, ponieważ jej głównym celem jest polowanie na dużą zwierzynę, na przykład dzika, pumę, jaguara. Ponieważ cała grupa psów innych ras bierze udział w polowaniu, należy zauważyć, że silny i bardzo wytrzymały Argentyńczyk może przez długi czas ścigać zdobycz, stając się zwycięzcą w walce.

    Dogo Argentino wyróżnia się rozwiniętą muskulaturą i atletycznie złożonym ciałem. Jest to duży pies z dużą czaszką, potężną szczęką i mocną i silną szyją. Sierść jest lśniąca i krótka, w kolorze białym.

    Fakty z historii pochodzenia

    Ta rasa jest interesująca ze względu na swoją historię pochodzenia. W XVI wieku mastify zostały sprowadzone do Argentyny. Potem zaczęli wcielać się w nowoczesną rasę argentyńskiego psa. Słynny hodowca psów i profesor Antonio Nores Martinez wniósł wielki wkład w rozwój tej rasy. Pod koniec XIX wieku popularna była walka z psami. Zawody odbyły się z udziałem białego hiszpańskiego mastifa, który został nazwany białym bojowym psem Cordoby. Chociaż Martinez nie lubił walk psów, jego uwagę przyciągnął śmiały i silny biały pies. Następnie zdecydował się stworzyć rasę o dość szerokim zakresie cech i cech używanych do polowania, ochrony własności, przewodnika, przyjaciela i towarzysza.

    Naukowiec długo i starannie zajmował się wyborem odpowiednich kandydatów do przekroczenia granicy. Hodowla Kordowskiego Doga, Buldoga, niemieckiego boksera, Bull Terriera, Bordeaux dog niemiecki, wilczura irlandzkiego i dużego białego psa pirenejskiego okazała się przedstawicielem nowej rasy. Dogler ukończył pracę dopiero w 1947 roku, kiedy wprowadził pierwszy standard dla tej rasy. Po prawie dwudziestu latach rasa została uznana na całym świecie. Nowoczesne dogo argentino jest symbolem Argentyny. Cudowny myśliwy i dzielny obrońca, pies służbowy, dzielny strażnik o słodkim temperamencie i lojalny przyjaciel, przewodnik - wszystkie te cechy są wyposażone w wielkiego i groźnego argentyńskiego doga.

    Reprezentatywna rasa walki

    Walki psów w historii były popularne w wielu krajach i nadal są praktykowane legalnie i nielegalnie.

    Walki psów znalazły szerokie zastosowanie w Ameryce Łacińskiej, szczególnie w Peru, Argentynie i Brazylii, gdzie walki uznano za nielegalne, a argentyński przystojny pies jest dziś najczęstszym przedstawicielem takiego krwawego sportu. Ponadto, walki psów są popularne wśród ras Fila Brasileiro i American Pit Bull Terrier.

    Obecnie walki psów są nielegalne w prawie wszystkich krajach, ale i tak są przeprowadzane. Dowodem na to są liczne filmy wideo w Internecie.

    Główne cechy rasy

    Standard, który istnieje dzisiaj, został ostatnio zatwierdzony w 2012 roku. Mówiąc o ogólnym opisie wyglądu, można zauważyć, że standard dogo argentino jest atletyczny, złożony proporcjonalnie do formy z bardzo rozwiniętymi mięśniami. Ma potężne szczęki i dużą głowę. Jednak duży rozmiar tego psa nie implikuje skłonności do gigantyzmu. Skóra, zgodnie ze standardem, jest gruba i elastyczna z silnymi mięśniami pod nią. Norma przyjmuje wyłącznie biały kolor, jednak pozwalają one na małą czarną plamkę na twarzy.

    Dogo Argentino ma sportowy wygląd. Zewnętrznie pies sprawia wrażenie siły i siły, co niektórym może wydawać się zniechęcające, ale w rzeczywistości Argentyńczyk jest bardzo inteligentny, inteligentny i przyjazny. Aktywny, inteligentny, posłuszny pies, ocenia swoje możliwości i siłę, nie szczeka bez powodu. To nieagresywny i odważny pies. Zdjęcia i filmy z tej rasy, patrz poniżej.

    Dorosły samiec ma wysokość do 68 centymetrów, a suka ma od 60 do 65 centymetrów. Waga stala średnio od 40 do 45 funtów, a suki do 43 funtów.

    Duża głowa, jak na zdjęciu, choć wygląda dość potężnie, ale jest proporcjonalna do ciała w wyraźnych zarysach linii. Profil wklęsło-wklęsły z pyskiem ze skośnym nosem, lekko wydłużony do góry, nadal ma silne szczęki. Norma rasy dogo argentino sugeruje czarne lub brązowe oczy. Mięśniowa szyja z wypukłym dekoltem. Długi, gruby ogon zwisający w dół. Gruby, krótki płaszcz w białym kolorze.

    Czarny nos, pigmentacja ust, szerokie nozdrza. Gęste, nieco grube usta, oczy w kształcie migdałów. Szczęki są dobrze rozwinięte, co jest gwarancją najsilniejszego zgryzu i pewnej przyczepności.

    Uszy powinny stać trójkątnie. Zatrzymaj je koniecznie. Nieprzycięte uszy są szerokie, mają średnią długość i zaokrągloną końcówkę, pokryte wełną, która jest znacznie krótsza niż na ciele. Standard pozwala na małe czarne plamki na uszach, jak szczeniak na zdjęciu, tak, że ogólny wygląd estetyczny zwierzaka nie jest zepsuty (patrz zdjęcie).

    Funkcja rasy

    Przedstawiciele tej rasy są po prostu zdumieni uniwersalnością ich pracy. Pomimo wyglądu odziedziczonego po psie walczącym, w pierwszej kolejności jest to doskonały myśliwy - odporny, z szybką reakcją i szybkością, który pomaga ścigać bestię przez długi czas i jednocześnie mieć siłę do walki.

    Dogo Argentino (patrz zdjęcie) używa się jako psa trawiącego w paczce podczas polowania na dużą bestię. Na przykład, żaden pies nie może poradzić sobie z pumą ważącą około jednego centnera, a wielki angielski pies może to zrobić. Pies ma kwadratowy łuk zębowy, zapewniający duży obszar gryzienia.

    Rasa jako walka nigdy nie była używana i inna życzliwość. Ale wciąż mogą istnieć osoby o dominującym charakterze, które wymagają specjalnego wykształcenia. Dogo Argentino jest bardzo sprytny, łatwo go wyszkolić. Jest bardzo wrażliwy na emocjonalne pochodzenie ludzi.

    Wyobraź sobie, że ten dobry człowiek jest zabroniony w takich krajach jak Anglia, Irlandia, Australia, Nowa Zelandia. W tym decydującą rolę odgrywa wygląd i cechy fizjologiczne rasy, a także obecność w rodowodzie psów bojowych.

    Przedstawiciele tej rasy wyróżniają się doskonałymi właściwościami stróżującymi i strażniczymi. Wielu właścicieli daje tylko pozytywne opinie na temat psa, jego pragnienie szkolenia i edukacji. Natura już określiła cechy, które umożliwiają podniesienie potężnego strażnika lub psa od psa w celu zatrzymania. Rasa korzysta z usług policji w wielu krajach.

    Postać

    Powiedzenie, że pozory są zwodnicze, odnosi się do dogów. Wygląd sugeruje agresywny i okrutny charakter, jednak rasa jest zdominowana przez wesołość i życzliwość. Wielokrotne recenzje właściciela psa są pozytywne.

    Postać Argentyńczyka to harmonijne połączenie instynktu łowieckiego, odwagi, miłości do ludzi i innych wybitnych cech. Argentyńczyk ma doskonałe dane fizyczne, które pozwoliły mu wyjść zwycięsko z różnych sytuacji. Jednak jego umysł i umiejętność właściwej oceny sytuacji nie pozwalają na bezmyślne kłótnie z innymi psami.

    W relacjach z dziećmi, jak widać na zdjęciu, dominuje miłość do ludzi i życzliwość. Dlatego bardzo często można zaobserwować delikatny i drżący związek między zwierzęciem a członkami rodziny. Jako przykład, poniższy film.

    Ale należy wziąć pod uwagę obecność w charakterze swojego zwierzaka tylko niewielki minus - wrodzona dominacja, która nie pozwoli mu współistnieć z innymi zwierzętami na tym samym terytorium. Dlatego, aby uniknąć kłopotów podczas spaceru, powinieneś spacerować z psem na smyczy.

    Oczywiście lepiej jest trzymać aktywne i duże rasy w domu, gdzie pies będzie mógł się poruszać w obfitości. Ale w przypadku psów argentyńskich mieszkających w mieszkaniach miejskich konieczne jest zapewnienie regularnego korzystania z nich. Wideo wyświetla opcje ładowania dla Twojego zwierzaka.

    Ten pies nie wymaga specjalnej opieki. Wystarczy raz na tydzień przeczesać wełnę za pomocą sztywnej szczotki lub specjalnej gumowej rękawiczki pokazanej na zdjęciu. Pies nie potrzebuje częstych kąpieli, lekkie zanieczyszczenie usunie wilgotną szmatkę. Sprawdzaj swoje uszy, oczy, zęby i, jeśli to konieczne, czyść je regularnie co dwa tygodnie. Przyciąć pazury. Jak dbać o psa powie wideo.

    Te psy mają bardzo dobre zdrowie. Ale bardzo ważne jest sprawdzenie przesłuchania wszystkich szczeniąt, ponieważ około 10% rodzi się głusi.

    Nie opuszczaj Argentyny przez długi czas bez opieki, inaczej budzony wrodzony instynkt myśliwski pociągnie za sobą zepsute buty i meble.

    Zrównoważona zdrowa dieta będzie podstawą zdrowia twojego dogo argentino. Mały szczeniak ma wielki apetyt. Jednak nie daj się ponieść emocjom i nie przekarmiaj swojego zwierzaka - ilość jedzenia nie powinna przekraczać siedmiu procent wagi szczeniaka. Aby nakarmić do sześciu miesięcy, szczeniaki potrzebują cztery razy dziennie, a starsze dwa razy dziennie.

    W diecie powinno być obecne w surowym mięsie. Serce, wątroba i inne podroby muszą być ugotowane. Wzbogać dietę w warzywa i zioła, eliminując ziemniaki. Dopuszcza się stosowanie zbóż i zbóż, ryb, niskotłuszczowego twarogu, kefiru i innych produktów mlecznych. Idealną opcją jest zrównoważona sucha karma, tak jak na filmie.

    Jak wybrać właściwego szczeniaka?

    Kupuj szczenięta tylko od hodowców, którzy mają paszport i niezbędne dokumenty potwierdzające obecność fizycznego i psychicznego charakteru psa opisanego w normie.

    Idealny wiek dla szczeniaka, jak pokazują recenzje, wynosi półtora miesiąca. Wybierając zwierzaka, musisz skupić się na wyglądzie i zdrowiu. Jeśli dziecko wejdzie w kontakt z tobą, powinieneś go zabrać.

    Następnie możesz obejrzeć film z małymi zwierzętami domowymi.

    Dogo Argentino (Mastiff) - pies rasy

    Dogo argentino jest bez wątpienia uniwersalnym psem usługowym. Pierwotnie hodowano go jako łowcę dużych gier, takich jak piekarze czy pumy. Sportowo złożone psy mogą nie tylko ścigać ofiarę przez długi czas, ale są również gotowe do samodzielnej walki. Małe lub średnie zdobycz, zwykle zabijana przed przybyciem myśliwego.

    Odpowiedni trening może sprawić, że argentyńska straż będzie świetna. W niektórych krajach dogi pracują w policji i w urzędzie celnym. Ponadto nadają się do roli ratowników. Ostatnio Argentyńczycy są coraz częściej szkoleni jako psy przewodnikowe lub pomocnicy dla osób niepełnosprawnych. Jeśli żadna z tych cech nie interesuje właściciela, pies stanie się wiernym przyjacielem i towarzyszem. Kolejna nazwa rasy to Mastif Argentyński.

    Historia pochodzenia

    Pojawienie się tej rasy jest wynikiem wysiłków tylko jednej osoby, a mianowicie Dr. Anthony Nores Martinez, który poprowadził psa z Argentyny na początku 20 wieku. O zachodzie słońca, XIX wiek w Argentynie były popularnymi walkami psów. Pod względem rentowności przewyższali nawet koguty znane w tych częściach. A wśród faworytów tej okrutnej rozrywki stał biały pies z Cordoby - potomek mastifów i buldogów.

    Martinez zainteresował się tym odważnym i silnym psem, ale nie był fanem walk, był myśliwym. I trzeba sobie wyobrazić, co to znaczy polować w Argentynie, w kraju rozległych przestrzeni, gdzie doświadczenie łowieckie często graniczy z niebezpieczeństwem i przygodą, a puma jest najbardziej pożądaną zdobyczą. Marzeniem młodego Martineza było stworzenie uniwersalnego psa roboczego:

    • biały;
    • średnia wielkość;
    • z dobrym instynktem i wrodzoną skłonnością do przynoszenia ofiary.

    Ponadto przedstawiciele rasy muszą być silni, a nie agresywni i inteligentni.

    Na świecie niewiele jest kamieni, których stworzenie zgromadziło tak wiele informacji. Martinez zbierał książki, opowiadania, rejestrowane szczenięta, prowadził rejestry porażek i sukcesów. Hodowca wziął dokładnie białe psy z Cordoby. Stały się doskonałą podstawą do stworzenia rasy, która może znieść "czarną królową" amerykańskich kotów. Cierpliwie izręcznie zaczął wylewać na nich krew. Argentyńczyk odziedziczył po bokserze stabilną psyche, wielkości od dogów, a bulterier i buldog dał tej rasie szeroką klatkę piersiową. Wzięły w niej udział słynne wskaźniki, mocne hiszpańskie mastify i górskie psy Pyrenea ze śnieżnobiałym płaszczem.

    W rezultacie uzyskano dwie linie rodowodów: Guarani i Araucana oraz ich przedstawiciele skrzyżowani między sobą stali się prototypem współczesnych argentyńskich psów. Przez 30 lat Martinez szlifował temperament i wygląd swojej rasy, a po jego śmierci w 1956 roku kontynuował pracę jego brat Augustin Martinez, który pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Odegrało to pozytywną rolę w popularyzacji dogo argentino. Pierwszy standard został przyjęty już w 1928 roku, ale mimo to rasa została oficjalnie uznana przez Federację Psów Argentyńskich w 1964 roku, a Międzynarodowe Stowarzyszenie Kynologiczne zarejestrowało ją dopiero w 1973 roku.

    Wygląd i standardy

    Dogo d'Argentina to mocno zbudowany, masywny pies o dobrze rozwiniętych mięśniach i giętkiej, napiętej skórze. Wysokość kabli w kłębie wynosi 62-67 cm, a konar 60 65 cm, a waga 40-45 kg.

    Głowa mastifa jest masywna. Kątowy kwadratowy format. Szeroki i duży nos powinien być czarny i lekko przechodzić przez grzbiet nosa. Zgryz nożycowy. Oczy są średniej wielkości, w kształcie migdałów lub trójkątne, kolor jest brązowy lub orzechowy. Uszy są wysoko osadzone, zgodnie ze standardem są przycinane o 2/3 długości, o kształcie spiczastego trójkąta, stojącego. W nieskropulowanej formie pół-aliasów. Szyja jest potężna, średniej długości, muskularna, z lekkimi symetrycznymi fałdami w gardle.

    Plecy są krótkie, mocne, gładko opadają na szeroki, umiarkowanie nachylony zad. Ogon jest długi, zwęża się ku końcowi, lekko opuszczony, a kiedy się porusza, podnosi się, kontynuując linię grzbietu. Przednie i tylne kończyny są mocne, proste, z mięśniami ulg, ustawione równolegle. Ruchy są luźne, lekko sprężyste i dobrze skoordynowane. Sierść jest krótka, prosta, mocna w dotyku. Bez podszerstka.

    Kolor jest wyłącznie biały. Dozwolone są małe zabarwione miejsca na skórze.

    Szkolenie

    Dogo Argentino nie jest najlepszą rasą dla początkujących hodowców psów. Edukacja i szkolenie tego psa nie jest łatwe, właściciel musi mieć silny charakter i silną rękę, ale jednocześnie pozostać szczerym i niezawodnym towarzyszem dla zwierzaka. Zbyt surowe ze zwierzęciem do komunikowania się nie jest tego warte, Argentyńczycy są na tyle sprytni, aby zrozumieć, czego od nich chcą, inną kwestią jest to, czy są nimi zainteresowani i czy pies uważa właściciela za najważniejszy.

    Mastify argentyńskie z natury mają atletyczną sylwetkę, nie wymagają nadmiernego wysiłku fizycznego. Aby utrzymać dobrą formę, wystarczy chodzić zwierzaka przez 1-1,5 godziny dwa razy dziennie. Argentyńczycy są bardzo energiczni i zwykle w tym czasie mają czas, aby wyrzucić całą zgromadzoną energię. Uzupełniające spacery to gry i treningi. Są sporty trakcyjne.

    Postać

    Ze względu na niesamowity wygląd, imponujące rozmiary i atletyczną sylwetkę, wielu błędnie ocenia naturę tej rasy. Jej wygląd jest bardzo zwodniczy. Argentyńczycy są inteligentni, życzliwi, pogodni i bardzo lojalni wobec właściciela. Okrucieństwo i agresywność wobec osoby uważa się za wadę rasową i tchórzostwo. Żelazna siła woli i odwaga sprawiają, że są świetnymi strażnikami.

    Mastify ostrożnie i niekiedy agresywnie obawiają się obcych. Jeśli zwierzę pozostanie samotne przez dłuższy czas, zaczyna czuć się mistrzem i daje swobodę instynktom.

    Konserwacja i pielęgnacja

    Wielki Duńczyk w Argentynie dostosowuje się do warunków uwięzienia, ale biorąc pod uwagę ich charakter łowiecki, dom z przestronnym dziedzińcem byłby idealnym rozwiązaniem. Z innymi zwierzętami tej samej płci Argentyńczycy dogadują się słabo, szczególnie mężczyźni. W przypadku małych zwierząt znudzony łowca psów może być również niebezpieczny. Dobrze dogadują się z dziećmi, ale lepiej nie zostawiać psa z bardzo małym dzieckiem, to nie jest specjalnie ona, która może przestraszyć lub popchnąć dziecko.

    Pod opieką krótkich włosów Argentine jest niczym skomplikowanym. Raz w tygodniu pies jest czesany specjalnym pędzlem lub rękawicą. Całkowicie kąpać zwierzę tylko w nagłych przypadkach. Wszystkie higieny szczeniąt muszą być nauczane od najmłodszych lat. Jeśli śluz i mote gromadzą się wokół oczu, są usuwane. Okresowo czyść uszy, przecinaj pazury i monitoruj czystość zębów.

    Dieta i zdrowie

    Właściwe zbilansowane odżywianie jest podstawą zdrowia każdego psa. Aby wyżywić Argentynę lepiej, naturalnej żywności, zgodnie z indywidualną dietą, która musi być:

    • chude mięso;
    • zboża;
    • warzywa;
    • owoce;
    • sfermentowane produkty mleczne i filety z ryb morskich.

    Szczenięta mają bardzo dobry apetyt, ale nie można ich przekarmić. Jeśli decyzja dotyczy karmienia psa gotowym jedzeniem, musi być dobrej jakości, premium lub super premium.

    Argentyńskie psy mają doskonałe zdrowie. Wśród charakterystycznych chorób można wyróżnić jedynie dysplazję stawów łokciowych lub biodrowych oraz alergie pokarmowe, które objawiają się w postaci zapalenia skóry. U psów o jasnych oczach i barwnym kolorze jest wrodzona głuchota. Czasami zdarza się jaskra i niedoczynność tarczycy. Argentyńczycy są długowieczni, ich średnia długość życia wynosi 14-16 lat.

    Opinie właścicieli

    Jeśli interesujesz się tą rasą psów, to oczywiście pierwszą rzeczą, którą chcesz zebrać o niej jak najwięcej informacji. Dla tych, którzy muszą podjąć ostateczną decyzję o zakupie szczeniaka dogo argentino, opinie od właścicieli naprawdę pomogą. W końcu tylko prawdziwi właściciele tych psów mogą dzielić się z nimi szczerymi wrażeniami. Oczywiście trzeba wziąć pod uwagę, że mówimy o konkretnych zwierzętach, których zachowanie nie może scharakteryzować całej rasy. Podzieliliśmy się opinią na temat tych psów:

    Moja ulubiona Gracja - bardzo piękna i wysportowana, z czego jestem bardzo dumna, gdy spaceruję z nią wzdłuż ulicy. Ma wiele zalet, ale najważniejsze jest to, że jest bardzo lojalnym i wiernym psem, jak wszyscy argentyńscy wielcy Duńczycy. Ale ta rasa jest warta uzyskania tylko tych, którzy mogą dać aktywnym psom dużo uwagi i każdego dnia. Chodzę z moim zwierzakiem przez 2 godziny rano i 4 godziny w nocy! Co więcej, po spacerach nadal pozostaje aktywny. Ale nie narzekam, ponieważ sami lekarze zalecali mi codzienne długie spacery. Niestety, psy tej rasy, podobnie jak moje, są często podatne na alergie pokarmowe, więc musisz stale monitorować ścisłe przestrzeganie prawidłowej diety, co jest dość drogie do naśladowania. Innym problemem jest to, że jej wełna jest trudna do czyszczenia z mebli. Ale w zamian za moją opiekę, otrzymuję tyle ciepła i miłości od mojej dziewczyny, że wszystkie problemy stają się nieistotne.

    Chciałbym podzielić się wrażeniami na temat mojego psa z innymi miłośnikami psów. Mój pies to dogo argentino mcfly.

    Musiałem zostać drugim właścicielem tego zwierzaka po tym, jak były właściciel - mój przyjaciel - przeniósł się do innego kraju. Na początku odmówiłem ogromnemu, jak mi się wydawało, okropnemu psu. Ale znajomy treser psów obiecał pomóc w treningu zwierzęcia. McFly był bardzo zdolnym uczniem i szybko opanował wszystkie ważne zespoły.

    Podobało mi się też, że pies nie przeszkadzał mi szczekaniem i dawał głos tylko w skrajnych przypadkach. Ale łatwo go obrazić, po czym udaje się na swoje miejsce i długo odchodzi.

    Dotyk, który uwielbia całować! Przyjazny dla nieznajomych.

    Najtrudniejszy do pielęgnacji - codziennie trzeba czesać wełnę, która jest trudna do usunięcia z powłok. Ale wszystko to równoważy pozytywne emocje, jakie daje to wspaniałe zwierzę!

    Zwróciliśmy uwagę na najlepsze recenzje właścicieli argentyńskiego psa napisanego z serca. Oczywiście, w rasie, z wyjątkiem drobnych wad w opiece, właściciele są zadowoleni.

    Szczenięta i ceny

    Często ludzie nabywają szczeniaka pod wpływem impulsu i nie mają czasu na uważne rozważenie konsekwencji przejęcia. Przyszły właściciel musi zrozumieć, że pies nie jest zabawką przez kilka miesięcy. Ona potrzebuje aktywnego chodzenia, a nie małego własnego miejsca w domu. Plus koszty utrzymania, karmienia i zapobiegawcze środki weterynaryjne.

    Jeśli po zważeniu wszystkich za i przeciw decyzja została podjęta na korzyść małego argentyńskiego dog niemiecki, pierwszą rzeczą do zrobienia jest zapoznanie się z hodowcami, żłobkami i przedstawicielami rasy. Bardzo ważna jest dobra dziedziczność potomstwa pod względem zdrowia, psychiki i jakości pracy. Wybrany szczeniak musi być aktywny, dociekliwy, a nie tchórzliwy. Z czystym futrem, czystymi oczami i doskonałym apetytem. Lepiej jest zabrać psa do nowego domu w wieku od 1,5 do 2 miesięcy.

    Poszukując wszystkiego, co jest niezbędne w danej rasie, przyszły właściciel jest zainteresowany, ile kosztuje dogo argentino i na ile jego koszt zależy. Należy wziąć pod uwagę, że różne czynniki mogą wpływać na kształtowanie cen, z których pierwszym jest lokalizacja przedszkola. Tak więc cena dogo argentina w Rosji, jeśli żłobek działa w Moskwie lub w pobliżu głównych ośrodków regionalnych, będzie znacznie wyższa niż w odległych częściach kraju.

    Ponadto zwierzęta ocenia się według następujących kryteriów:

    • zgodność z opracowanym standardem rasy;
    • wskaźniki zdrowotne;
    • obecność i treść rodowodu;
    • udział w wystawach producentów i liczba przyznanych nagród;
    • cechy charakterystyczne rasy, itp.

    Jeśli jesteś prostym miłośnikiem psów, który chce kupić psa w Argentynie, wiele cech nie będzie dla ciebie ważna. Ale właściciel, który marzy, że jego pies zbudował karierę wystawową, nie będzie uważał, aby kupić argentyńskiego psa szczeniaka, bez dokładnego sprawdzania go pod każdym względem.

    Nic dziwnego, że szczenięta z jednego miotu są zupełnie inne. Doświadczeni hodowcy określają zwierzęta nadające się do hodowli i zwycięskiego uczestnictwa w wystawach po osiągnięciu wieku sześciu miesięcy. Jeśli zaoferuje ci się dobrze zbudowaną, zdrową, z doskonałym kolorem argentyńskiego psa, nie będziesz mógł go tanio kupić - wybrane zwierzęta należą do kategorii klasy pokazowej i są znacznie droższe niż inni przedstawiciele tej rasy. Średni koszt szczeniąt dogo argentino waha się od 500 dolarów.

    Zdjęcia

    Zdjęcia mastifów argentyńskich:

    Dogo Argentino

    Dogo Argentino jest pierwszą i jedyną oficjalnie uznaną rasą psów hodowanych w Argentynie. Czasami psy argentyńskie nazywane są Argentyńskimi Mastifami lub Dogo Argentino.

    Treść

    Rasa została stworzona w 1920 roku przez Dr. Antonio Noresa Martineza [1]. W procesie tworzenia rasy zaangażowanych było dziesięć ras psów: pies bojowy Cordoba (wywodzący się z mieszania się mastifów hiszpańskich, bulterierów, starych buldożków i bokserów); Dog niemiecki (Harlequins), którego krew została dodana do zwiększenia wysokości; duży pirenejski pies o wytrzymałość i biały kolor; Dogo de Bordeaux za dawanie władzy, wilczarz irlandzki dla zwiększenia szybkości; Angielski wskaźnik poprawiający spryt [2].

    Pierwszy etap tworzenia rasy

    Pomysł stworzenia rasy psów, która byłaby optymalnie przystosowana do polowania na dużą zwierzynę w warunkach zachodniej Argentyny, wymyślił Antonio Nores Martinez w 1925 roku. Antonio miał wtedy 18 lat. Jako podstawę hodowli postanowił wykorzystać lokalną rasę psów do walki - psa bojowego z Cordoby (Perro Pelea de Cordobes). Wielu przyjaciół z jego rodziny trzymało te psy, a Antonio mógł wielokrotnie obserwować ich mocne strony, takie jak odwaga, wola zwycięstwa, doskonałe dane fizyczne.

    Oto co później Antonio napisał na ten temat:

    Pośród psów, które były najbardziej znane ze swojej wyjątkowej odwagi i szybkości w bitwach, Chińczycy, Johnson i Ton Oscara Martineza są pamiętani - są to piesi gladiatorzy, którzy zakończyli karierę w pojedynku bez porażki; "El Roy" i "Nahal" Don Rogelio Martineza, "Włoch" Don Pepe Peña, Taitu de los Villafañe i "Centaur" Marty Baldasarre to psy, które potwierdziły swoją legendarną odwagę w licznych bitwach, w których byliśmy podekscytowani jako dzieci, a którzy nie nigdy nie zapomnij Przed meczami te psy przeszły najtrudniejsze i najdłuższe treningi, w wyniku których weszły w idealną fizyczną formę.

    Jako rasy krajowej, Dog niemiecki miał miejsce w dniu 21 maja 1964 roku, kiedy został uznany przez Federację hodowlaną Argentyny. Oficjalne międzynarodowe uznanie FCI nastąpiło 31 lipca 1973 r. Początkowo rasa została wprowadzona do Grupy II wraz z innymi Molosami. Następnie, pod naciskiem klubu narodowego Argentyny, rasa została tymczasowo przeniesiona na psy rasy beagle, ale wkrótce powróciła do grupy II, gdzie nadal znajduje się.

    W Europie dog niemiecki był praktycznie nieznany aż do lat 70. XX wieku, kiedy to austriacka kynolog Otto Schimf, która przybyła do Argentyny i zobaczyła te psy, została uderzona przez tę rasę. Dzięki temu rasa stała się znana w Europie i odniosła wielki sukces we Włoszech i Francji.

    Rasa jest przeznaczona do użycia jako pies myśliwski jako pies trawiący (w paczce) dla dużej bestii. Głównym celem polowania jest z reguły puma i piekarze. Pies może długo z dużą prędkością ścigać bestię i musi mieć jeszcze dość siły, by z nią walczyć. Małe i średnie drapieżniki giną zanim przybędzie łowca. Należy zauważyć, że ani jedna rasa na świecie nie poradzi sobie sama z pumą, której waga osiąga centnera. Przy stosowaniu przeciwko paczce pięciu psów, z reguły dwie z nich giną. Tylko bardzo odważne zwierzęta są zdolne do takiego ataku [2]. Ponadto, dog niemiecki z Argentyny słynie z doskonałych strażników i psów ochroniarzy. W związku ze wzrastającym zainteresowaniem dogo argentino jako psa wystawowego, istnieje oddzielny kierunek w hodowli rasy, w której psy tracą swoje cechy robocze i stają się cięższe w konstytucji. W związku z tym może to prowadzić do degradacji populacji, co często można zaobserwować u innych ras łowieckich.

    Rasa nigdy nie była używana jako wojownik. Chociaż, jak wiadomo, dog niemiecki pokazuje bardzo dobrze w tej kategorii: często pokonują prawdziwe psy bojowe, takie jak pit bull i Tosa Inu. Wiadomo też, że Wielki Duńczyk z Argentyny wygrał kilka razy w bitwie o duże puma - to znowu mówi o niezwykłej sile, odwadze i sile tych psów.

    Obecnie większość psów mieszkających poza Argentyną jest wykorzystywana jako pies do towarzystwa.

    We współczesnym świecie technologii pies nie może już pełnić funkcji bezpieczeństwa, które nosił w ubiegłym stuleciu. Jednak wielu miłośników tej rasy nadal ćwiczy ze swoimi argentyńskimi mastifami na specjalistycznych poligonach, ucząc ich psów do pilnowania. Dogów Argentyny łatwo się nauczyć, będąc bardzo kontaktowymi i inteligentnymi psami. Sportowe osiągi i duża siła fizyczna pozwalają tym psom doskonale wykonywać zatrzymanie i strzec właściciela.

    W przypadku, gdy dog ​​niemiecki mieszka na ogrodzonym terenie, często nie jest wymagane specjalne szkolenie. Psy te, dzięki instynktowi łowcy, są bardzo wrażliwe na emocjonalne pochodzenie osoby i natychmiast reagują na niebezpieczeństwo, chroniąc powierzone im terytorium i własność właściciela.

    Dogo Argentino jest zakazane w 10 krajach, w tym w Australii, Nowej Zelandii i Portugalii.

  • Czytaj Więcej O Psach

    Rekordy hodują mastif tibest

    Treść Największym rekordem rasy Mastif tybetański jest liczba rekordów, jakie posiada. Dla urody, rozmiaru, długowieczności, wagi, starożytności pochodzenia i kosztów. Wyjątkowość rasy polega na tym, że przetrwała do dnia dzisiejszego praktycznie w swojej oryginalnej formie.

    Surowa rzeczywistość paszy klasy ekonomicznej

    Treść Reklama reklamowa zarządza sprzedażą przez prawie wiek. Nie wierzymy jej, ale piękne slogany są lepkie i osadzone w podświadomości. "Dlaczego, modlić się, zapłacić więcej?".

    Jak pozbyć się zapachu psa u psów

    Treść Właściciele wielu psów wiedzą, czym jest zapach psa i odnoszą się do niego inaczej. Z jednej strony jest to normalny fizjologiczny zapach zwierzęcia, który jest wydalany przez jego ciało.