Karmienie

Australijski pies pasterski: zdjęcie

Australijski pies pasterski jest hodowlą wyhodowaną na Zielonym Kontynencie i ma wiele nazw:

  • Australijski pies pasterski;
  • niebieski uzdrowiciel;
  • Australijski uzdrowiciel;
  • Australijski Bouvier.
Australijski pies pasterski (Australian healer).

Historia rasy

Rasa ta jest sztucznie hodowana i ma stosunkowo krótką historię. W XIX wieku na kontynencie australijskim istniało wiele gospodarstw i ogromne stada bydła. Naturalnie, aby dbać o zwierzęta i przemieszczać je na duże odległości, rolnicy potrzebowali silnego, inteligentnego psa, który nie miałby oszałamiającej wytrzymałości. Jeden australijski farmer o imieniu Hall spróbował się w dziedzinie selekcji i zaczął krzyżować oswojonych psów dingo z krótkowłosym collie typu collie (shepherd collie). Pochodzące mestizos zostały ochrzczone przez uzdrowicieli i żyły tylko na farmie w Sali. Po śmierci Hali jego majątek trafił pod młotek z psami pasterskimi. Więc te psy są bardziej rozpowszechnione.

Nowi mistrzowie próbowali ulepszyć rasę, krzyżując uzdrowicieli z bullterierami, australijskimi kelpami i dalmatyńczykami. Rezultatem była rasa, która dotarła do naszych czasów.

Stopniowo rasa, dzięki swoim doskonałym właściwościom roboczym, stała się popularna wśród hodowców bydła w USA i Kanadzie. W Europie australijscy uzdrowiciele pojawili się dopiero pod koniec ubiegłego wieku.

Australijski pies pasterski.

Opis rasy

Wysokość w kłębie: samice - 42-49 cm, mężczyźni - 45-52 cm, waga: samice - 13-17 kg, pieski - 15-18 kg. Średnia długość życia wynosi 14 lat.

Warto zauważyć, że jest to przede wszystkim rasa robocza, a wygląd psa powinien bardziej wskazywać na siłę i wytrzymałość niż piękno estetyczne.

Zewnętrznie, uzdrowiciele wyglądają na wysokich i nieco krótkich. Psy mają silne szczupłe ciało z grubym krótkim ogonem. Struktura czaszki i wygląd głowy uzdrowicieli są bardzo podobne do dingo dzikiego psa. Średniej długości, szeroki pysk. Usta i koniec nosa są ściśle czarne. Oczy są średniej wielkości, owalne, brązowe. Szeroko ułożone proste uszy o trójkątnym kształcie, raczej duże. Płaszcz jest linią prostą o średniej długości, chroni przed opadami. Jest gruby podszerstek.

Postać

Są to inteligentne, wytrzymałe i wydajne psy. Niezwykle oddany właścicielowi i całej rodzinie, nie będąc nadmiernie natarczywym. Nie lubią długiej samotności. Są przyjazne, ale, podobnie jak wszystkie rasy pasterskie, wyróżniają się niezależnym charakterem i umiejętnością podejmowania niezależnych decyzji. Zaleca się, aby rozpoczynali tylko doświadczeni hodowcy psów, ponieważ potrzebują one dość złożonego szkolenia i adaptacji w społeczeństwie.

Traktują nieznajomych z podejrzliwością i nieprzyjazną atmosferą, czasami mogą wykazywać agresję. Idealny do roli strażnika.

Przyzwyczaj się stopniowo do nowego członka rodziny. Nie nadaje się dla rodzin z przedszkolakami. Nie lubię cudzych dzieci. Biedne krzyki i krzyki.

Ponieważ uzdrowiciele z natury wydają się być liderami, nie dogadują się dobrze z innymi psami ich płci. Będą tolerować inne zwierzęta, jeśli dorastają razem z nimi, w innych przypadkach mogą ścigać.

Zawarte w pierwszej dziesiątce rankingów najmądrzejszych psów na świecie.

Owczarek australijski. Australijski uzdrowiciel. Opis rasy

Australijski pies pasterski (uzdrowiciel) pojawił się pod koniec XIX wieku na terenie farmy w Australii. Głównym celem rasy była ochrona bydła. Czterej asystenci wykonali świetną robotę z ich bezpośrednim zadaniem, co wpłynęło na szybki wzrost populacji i jej dalszy rozwój na innych kontynentach.

Jak nazwa rasy

Pierwsze szczenięta australijskiego psa pasterskiego pojawiły się w wyniku długiej pracy hodowlanej, przeprawy dalmatyńskiej i dzikiego dingo, bull terriera i kelpie, a także collie. Dzisiaj w Australii rodzi się ponad dwa i pół tysiąca uzdrowicieli rocznie. Najbardziej popularna rasa jest uważana za na wsi w Wiktorii i Południowej Walii. Nazwa rasy pochodzi od słowa "Heeler", co oznacza "pięta". Faktem jest, że gdy kudłaci pasterze prowadzą stado, najbardziej nieposłuszne lub opóźnione zwierzęta gryzą ich pięty, nie powodując uszkodzeń i zmuszając ich do szybszego poruszania się. Uzdrowiciele praktycznie nie znają zmęczenia, są w stanie zarządzać dużymi grupami zwierząt hodowlanych przez cały dzień, prowadząc je z jednej pastwiska do drugiej, odstraszając drapieżniki.

Alternatywne nazwy ras

W zależności od regionu, nazwa psów może się różnić. Kiedy usłyszysz o niebieskim, czerwonym, uzdrowiskowym uzdrowisku lub australijskim psie stado, pamiętaj, że jest to dokładnie pies pasterski Australii. Nie muszą koniecznie otrzymywać wyłącznie od rolników, ponieważ ta rasa ma atrakcyjny wygląd i serdeczność. Są niesamowicie lojalnymi towarzyszami, a także są długowiecznymi psami. Jeden z udokumentowanych faktów pokazuje, że australijski pies pasterski żył przez 29 lat!

Historia i standard

Australijski pies pasterski jest stosunkowo młodą rasą, której występowanie ma wiarygodne fakty. Po raz pierwszy rolnicy z Nowej Południowej Walii (Australia), którzy przybyli na kontynent z Imperium Brytyjskiego, podjęli hodowlę. Brytyjscy imigranci przynieśli ze sobą duże czarne bobki, które uznano za najlepsze psy pasterskie w ich ojczyźnie. Jednak na kontynencie, gdzie przez cały rok króluje gorące lato, angielska rasa nie może stać się skutecznym pomocnikiem w rolnictwie. Potężne psy o dużej wadze, ciężko zniosły upał. Postanowiono przejść angielską rasę z miejscowymi dzikimi psami dingo. Hodowcy byli pewni powodzenia swojej działalności, ale wynik był daleki od ideału. Pojawiające się mestizos stały się bardziej odporne i odporne na gorący klimat, ale były bardzo agresywne, atakując zarówno inne zwierzęta, jak i ludzi.

Po nieudanej selekcji rolnicy postanowili przejść przez bull terriera i długowłose collie, co również zakończyło się fiaskiem. Pomimo wszystkich niepowodzeń, kontynuowano próby wyhodowania idealnej rasy dla lokalnych warunków. Na początku XIX wieku przybył z Wielkiej Brytanii farmer Thomas Hall. Przywiózł ze sobą europejskie psy. The Scottish Blue Marble Collies zostały zmieszane z dingo, a potomstwo, które wyszło z nich zadowolone z ich działania. Metis stał się doskonałym pasterzem i strażnikiem. Dobre cechy pracy psów żyjących na farmie Hall zwróciły uwagę Johna Elliotta. Właściciel ziemski z Queensland również postanowił przejść przez szkockie collie i dzikie psy australijskie.

Jakiś czas później, gdy tylko australijski pies pasterski zaczął zyskiwać popularność wśród ludzi zajmujących się hodowlą bydła, bracia Bagast postanowili przyczynić się do powstania nowej rasy. Przecięli uzdrowiciela z Dalmatyńczykiem, od którego czworonożni pasterze zdobyli jeszcze większą wytrzymałość i miłość do koni.

Hodowlę zakończono dopiero w latach dwudziestych ubiegłego wieku, kiedy australijski pies pasterski został skrzyżowany z kelpie, po czym wygląd i dane fizyczne pozostały niezmienione. W 1989 r. Zatwierdzono międzynarodowy standard rasy, który zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowej Federacji Psów należy do pierwszej grupy.

Australijski pies pasterski: opis rasy

Dorosły pies ma średnią wielkość. Wysokość w kłębie wynosi od 0,4 do 0,5 m, a średnia masa waha się od 15 do 25 kg. Tors silny, muskularny. Łapy silne, dobrze rozwinięte. Głowa i szyja - potężne, uszy z puszystymi frędzlami, wyprostowane. Ogon jest stale obniżony i ma zakrzywioną końcówkę.

Kolor australijskiego psa pasterskiego jest niebieski, z kasztanowymi lub czarnymi plamami, znaki na głowie są zwykle czerwone lub czarne. Płaszcz jest gęsty, dwuwarstwowy, wodoodporny, średnio twardy i długi. Koniuszek ogona i tył ud są najbardziej puszyste.

Średnia długość życia tych psów wynosi 8-16 lat. Jednak przy odpowiedniej pielęgnacji, zrównoważonym odżywianiu i właściwej dystrybucji aktywności fizycznej, uzdrowiciele mogą żyć dłużej niż dwadzieścia lat.

Postać

Australijscy uzdrowiciele są niesamowicie wydajnymi psami, które nie znają zmęczenia. Ich aktywność jest niesamowita. Nawet w najgorętsze dni świetnie wykonują swoje obowiązki związane z wyprawą. Psy są bardzo czujne i gotowe wykazać swoją determinację w każdej chwili, gdy tylko wykryją najmniejsze zagrożenie dla właściciela lub jego własności. Australijski pies pasterski absolutnie nie boi się i może atakować drapieżnika, który jest większy od niej.

Niedoinformowani ludzie mogą myśleć, że te psy są niezrównoważone, co jest dalekie od rzeczywistości. Zanim zaczniesz tych czworonożnych pasterzy, musisz dowiedzieć się jak najwięcej o rasie australijskiego psa pasterskiego. Healerzy nigdy nie będą idealnym pomocnikiem dla gospodarzy, którzy nie potrafią udowodnić swojej władzy. Są to psy o silnej woli i niezależności z własną hierarchią, przypominające wilka. Pies posłuszny i wierny będzie tylko wtedy, gdy zdobędzie w osobie właściciela prawdziwego przywódcę, który może wykazać swoją wyższość. W przeciwieństwie do wielu jego towarzyszy, australijski pies pasterski nie ma zwyczaju szczekania bez powodu. Nie dogadują się z innymi zwierzętami, ponieważ są przyzwyczajeni do dominacji i ochrony terytorium, w którym żyją, uważając je za swoją własność.

Uzdrowiciele starają się trzymać z dala od dzieci, ponieważ rola pielęgniarki jest im obca. Małe fidgety są w stanie wywołać wrodzony instynkt kudłatych pasterzy, którzy zaczną chwytać pięty dzieci i mogą powodować szkody lub poważnie straszyć.

Australijski uzdrowiciel nie toleruje zamkniętej przestrzeni, nie zaleca się trzymania ich w mieszkaniu lub na małym dziedzińcu. Aby pies wyrósł w zdrowiu i zrównoważonym temperamencie, konieczne jest kupowanie szczeniąt tylko w żłobkach zajmujących się ich hodowlą. Cena rasy jest dość wysoka, ale przy właściwym wychowaniu puszysty pasterz w pełni uzasadni wszystkie inwestycje i stanie się niezbędnym pomocnikiem dla rolnika.

Ważne jest, aby wiedzieć!

Jeśli zdecydujesz się na australijskiego uzdrowiciela, który zamierza pozostać na podwórku, przygotuj się na regularne sesje zdjęciowe. Te psy są niewiarygodnie dociekliwe, natychmiast eksplorują całe terytorium i na pewno znajdą lukę, przez którą możesz wymknąć się z zamkniętej przestrzeni. Często robią kopanie pod ogrodzeniem lub furtką. Takie zachowanie może poważnie mylić każdą osobę, ale z reguły uzdrowiciele zawsze wracają do domu, ponieważ są bardzo przywiązani do swojego pana.

Owczarek australijski to pies, który trudno przystosowuje się do środowiska miejskiego, ale czuje się świetnie na wsi. Pilnie potrzebuje codziennego wysiłku fizycznego, długich spacerów na świeżym powietrzu i aktywnych gier. Większość czasu spędzają w przyrodzie, na przykład opiekując się stadem. W opiece uzdrowicieli nie są kaprysy. Wystarczy kilka razy w miesiącu, aby czesać wełnę i kąpać się, ale tylko wtedy, gdy pies jest bardzo brudny.

Uzdrowiciele prawie nie mają poważnych problemów zdrowotnych, co czyni ich rzadkimi gośćmi w gabinecie weterynarza. Nie jest to zaskakujące, ponieważ w ich żyłach płynie krew psa dingo, który jest używany do życia w trudnych warunkach gorącego kontynentu.

Wychowanie i szkolenie

Pomimo faktu, że rasa jest stosunkowo młoda, uważa się ją za ugruntowaną i w pełni ukształtowaną. Natura psa nie jest łatwa, ale jest dobrze wyszkolona w treningu, szybko zdaje sobie sprawę, że właściciel żąda od niej i próbuje go zadowolić. Aby wzbudzić zainteresowanie psa procesem treningowym, konieczne jest prawidłowe rozłożenie obciążenia i harmonogram zajęć, a także pokazanie własnych umiejętności przywódczych.

Ważne jest, aby wiedzieć, że podczas treningu nie można używać siły fizycznej, ale tylko wpływać moralnie na szczeniaka, zachęcać go lub potępiać. W przeciwnym razie pies niechętnie wykona polecenia lub całkowicie wymknie się spod kontroli. Nie zapominaj, że rasa została wyhodowana do niezależnej pracy z bydłem. Psy te są w stanie podejmować własne decyzje i działać w zależności od sytuacji.

Zasilanie

Nie zaleca się karmienia uzdrowicieli samym pokarmem lub mięsem. Te psy są bardzo zwinne i każdego dnia zużywają ogromną ilość energii, którą trzeba uzupełnić. Aby puszysty pasterz zawsze był wesoły i aktywny, potrzebuje zrównoważonej diety, która zawiera wszystkie witaminy i minerały, a także tłuszcze i węglowodany. Najbardziej poprawny będzie kontakt z weterynarzem, który może wybrać odpowiednią dietę.

Nie zapominaj, że kondycja fizyczna i moralna psa zależy bezpośrednio od właściciela, który musi okazywać odpowiednią uwagę swojemu psu.

Uzdrowiciel w domu lub mieszkaniu

Healerzy to prawdziwi sportowcy, którzy często wygrywają międzynarodowe zawody, szczególnie w takich dyscyplinach, jak posłuszeństwo i zręczność. Jeśli zdecydujesz się na zachowanie tej rasy psów, na przykład w mieszkaniu, musisz wiedzieć, że muszą pracować co najmniej 3-4 godziny dziennie. W przeciwnym razie zwierzę zacznie cierpieć nie tylko z nadwagi, ale także z bardziej poważnych chorób.

Australijski uzdrowiciel: opis, charakter, cena, zdjęcie

Kontynent australijski szczyci się jedną z najbardziej inteligentnych i doświadczonych ras psów - australijskiego psa pasterskiego. Rasa ta jest również znana pod nazwami: niebieski uzdrowiciel, czerwony uzdrowiciel, uzdrowiciel z Queensland, pies pasterski.

Historia rasy

Przodkiem australijskiego uzdrowiciela jest dziki pies Dingo. Samo pojęcie "uzdrawiacza" z angielskiego tłumaczy się jako "pięta" - ze względu na szczególną osobliwość tych psów, gryzienie grzbietu nóg zwierząt gospodarskich w czasie, gdy zagląda do straganu.

Ta rasa została specjalnie wyhodowana w Australii, aby pomóc w wypasie i przemieszczaniu zwierząt na duże odległości. Jeden z australijskich farmerów, Thomas Hall, zaczął przekraczać psa Dingo z krótkowłosym collie. Przez długi czas takie psy były tylko w domu Hallów i dopiero po jego śmierci powstała rasa zaczęła aktywnie rozprzestrzeniać się w Australii.

Jednak dla poprawy nowej rasy hodowców psów rasy psów w dalszym ciągu z dalmatyńczyków, Bull Terrier i Kelly, w wyniku czego otrzymał dwie nowe rasy psów: australian cattle dog i Australian stumpy tail cattle dog.

Zewnętrzne

Wygląd australijskiego uzdrowiciela jest bardzo podobny do psa rasy collie. To nie są bardzo duże psy, wzrost samców to 45-52 cm, waga to 20-23 kg, u samic wzrost to 42-49 cm, waga to 20-23 kg. Uzdrowiciele wydają się krótcy i raczej wysocy. Czaszka tych psów jest dość szeroka, ale w pełni odpowiada proporcjom psa. Uszy są małe, szeroko rozstawione, lekko spiczaste na krawędziach. Oczy nie są duże, ciemnobrązowe i mądre.

Australijski uzdrowiciel ma bardzo silne i szerokie plecy, klatka piersiowa psa jest głęboka i muskularna. Ogon tych psów nie zatrzymuje się, pod koniec ogona znajduje się mały "pędzel" z wełny. Powłoka hydrofobowa jest bardzo gruba i doskonale dogrzewa psa, podszerstek jest bardzo gęsty i krótki. Kolor może być kilku typów:

  1. Niebieski, z niebieskimi lub białymi oznaczeniami lub bez nich. Załóżmy, że podszerstek płowy.
  2. Czerwony z jednolitymi czerwonymi kropkami w całym ciele, plamki na głowie są ciemniejsze. Plamy na ciele są uważane za nie do przyjęcia, psy z nimi są często głuche.

Postać

Australijski uzdrowiciel, mimo że był hodowany jako pies pasterski, jest obecnie doskonałym stróżem i towarzyszem. Te psy są inteligentne, są lojalnymi i wiernymi przyjaciółmi dla swojego właściciela, takie oddanie czasami nawet znika, bardzo trudno psie rozstać się z właścicielem nawet na krótki czas. Uzdrowiciel jest bardzo czułym i delikatnym psem, oddaje cześć swojemu panu iz przyjemnością dyskretnie kłamie u jego stóp.

Nieskończona miłość objawia się tylko jednemu właścicielowi, a reszta rodziny jest po prostu przyjazna i znośna. Pies czajniczkowy jest bardzo odważnym psem, wyraźnie zna jego terytorium i jest gotowy go strzec o każdej porze dnia.

Opieka i edukacja

Kotka nie będzie mogła mieszkać w mieszkaniu, może po prostu uciec w poszukiwaniu przygody, potrzebuje wiejskiego domu z ogromnym dziedzińcem, nie będzie też mieszkała w wolierze. Pies potrzebuje długich spacerów, nie mniej niż trzy godziny dziennie. Chodzenie powinno być bardzo aktywne - dużo biegania i ćwiczeń. Z powodu swojej wielkiej ciekawości pies może uciec, gdy tylko nadarzy się taka okazja.

Uzdrowiciele wiedzą nawet, jak otworzyć drzwi i podkopać grunt pod płotem. Psy w treningu są bardzo uparte i słuchają właściciela tylko dlatego, że jest on "główny", jednak jeśli polecenia nie są interesujące dla psa i często się powtarzają, przestanie być posłuszny.

Wełnę australijskiego uzdrowiciela należy czyścić co tydzień sztywną szczotką z włosia. Podczas sezonowego zrzucania wełnę należy czesać co najmniej raz na dwa dni. Konieczne jest kąpanie psa tylko w przypadku bardzo silnego zanieczyszczenia delikatnym szamponem. Aby wyciąć pazury psa nie jest konieczne, grind off podczas ćwiczeń i biegania. Konieczne jest mycie oczu psa czystą przegotowaną wodą kilka razy w tygodniu, zaleca się również szczotkowanie zębów psa specjalnymi pastami.

Zasilanie

Następujące produkty powinny być wyłączone z diety australijskiego uzdrowiciela: ciastek, słodyczy, grzybów, ziemniaków, cebuli, czosnku, kaszy pszennej i jęczmiennej, wieprzowiny, owoców cytrusowych. Psy te nie mogą być karmione resztkami ze stołu. Dla australijskich uzdrowicieli preferowane jest żywienie naturalne, a nie sucha karma dla psów.

Zdrowie

Z reguły uzdrowiciele mają doskonałe zdrowie, doskonale przystosowują się do środowiska. Należą one do rasy długich wątrób, a średnia długość ich życia wynosi 14-15 lat, chociaż znany jest przypadek, w którym pies żył przez prawie trzydzieści lat. Jednak te psy nadal mają pewne choroby genetyczne.

  1. Predyspozycje do postępującej ślepoty.
  2. Wrodzona głuchota.
  3. Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych.

Australijski uzdrowiciel

Australijski pies pasterski lub australijska uzdrowicielka (australijska rasa bydła) pierwotnie pojawiła się w Australii. Pies pasterski, który pomagał stadom stad w surowym kraju. Średniej wielkości i krótkowłosy, występują w dwóch kolorach - niebieskim i czerwonym.

Tezy

  1. Australijskie psy pasterskie są niezwykle aktywne, zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Potrzebują stałej pracy, zmęczenia, aby uratować się od problemów behawioralnych.

  • Ugryzienie i ugryzienie jest częścią ich naturalnego instynktu. Właściwe wykształcenie, socjalizacja i nadzór zmniejszają takie przejawy, ale nie usuwają ich wcale.

  • Bardzo przywiązani do mistrza, nie chcą na chwilę oddzielić się od niego.

  • Słabo dogadujemy się z małymi dziećmi i zwierzętami. Jedynym sposobem na to, by zaprzyjaźnić się, jest ich wspólne wyrośnięcie. Ale to nie zawsze działa.

  • Do treści potrzebujesz bardzo dużego podwórka, bez apartamentów. I z tego mogą uciec w poszukiwaniu przygody.

  • Jeśli zdecydujesz się kupić szczeniaka australijskiego uzdrowiciela, wybierz tylko sprawdzone budy. Kupując australijskiego uzdrowiciela od nieznanych dostawców, ryzykujesz pieniądze, czas i nerwy. Cena szczeniaka jest dość wysoka i lepiej przepłacić za psa zdrowego i wykształconego.
  • Historia rasy

    Historia australijskiego traktatu dotyczącego bydła rozpoczęła się w 1802 roku, kiedy George Hall i jego rodzina wyemigrowali z Anglii do Australii. Rodzina osiedliła się w nowo skolonizowanej Nowej Południowej Walii, mając na celu hodowlę zwierząt na sprzedaż w Sydney, największym mieście Australii w tym czasie. Trudność polegała na tym, że klimat jest gorący i suchy, nieporównywalny z zielonymi i mokrymi polami na Wyspach Brytyjskich. Ponadto bydło musiało paść się na rozległych i niestrzeżonych równinach, gdzie znajdował się w niebezpieczeństwie. Plus problemy ze zbieraniem i transportem zwierząt gospodarskich, przez setki kilometrów trudnej ziemi.

    Sprowadzone psy pasterskie były słabo przystosowane do pracy w takich warunkach, a po prostu nie było miejscowych psów. Zwierzęta gospodarskie znajdowały się w pobliżu dużych miast, gdzie bydło pasło się pod nadzorem dzieci w ciągu dnia. W związku z tym cała obsługa psów została zredukowana do ochrony i ochrony przed dzikimi dingami.

    Mimo trudności rodzina pozostaje rezolutna, odważna i demonstruje siłę charakteru. Siedemnastoletni Thomas Simpson Hall (1808-1870), najbardziej eksplorowany, odkrywa nowe ziemie i pastwiska oraz trasy na północy kraju.

    Chociaż wyjazd na północ obiecuje wielkie korzyści, jeden problem musi zostać rozwiązany, aby dotrzeć do milionów akrów ziemi. W tym czasie nie było możliwe dostarczenie stada do Sydney. Nie ma kolei, a jedynym sposobem na to jest przewiezienie stad setek mil. Jednak zwierzęta te różnią się od tych, które rosną w pióra, są pół-dzikie, rozpraszają się. Thomas rozumie, że aby sprowadzić bydło na rynek, potrzebuje wytrzymałych i inteligentnych psów, które mogą pracować w palącym słońcu i kontrolować byki. Ponadto są rogatymi bykami, co stwarza problemy zarówno dla pasterzy, psów jak i samych byków. Duża ich liczba ginie w drodze.

    Warto zauważyć, że nie jest pierwszym, który próbuje stworzyć taką rasę. James Timmins (James "Jack" Timmins 1757-1837), przed nim krzyżuje psy z dzikimi dingos. Powstały mestizos nazwano "Red Bobtails" i odziedziczył wytrzymałość i tolerancję na ciepło dingo, ale pozostał pół-dziki, bali się ludzi.

    Thomas Hall ma więcej cierpliwości i wytrzymałości, aw 1800 roku ma wiele szczeniąt. Nie wiadomo na pewno, która rasa była podstawą, ale prawie na pewno jest to jakiś collie. W tym czasie rasy collie nie są jeszcze ustandaryzowane, tak jak dziś, ale raczej mieszanka ras rodzimych cenionych za jakość pracy. Zaczyna tę samą drogę, krzyżując je ze sobą i ze collie Smithfield, nowym w kraju.

    Ale bez powodzenia, psy nadal nie mogą znieść upału. Potem rozwiązuje problem, krzyżując collie z udomowionymi dingo. Dzikie psy dingo są niezwykle przystosowane do klimatu, ale większość rolników nienawidzi ich, ponieważ dingos żerują na zwierzętach. Jednak Thomas stwierdza, że ​​mestizos manifestują niezwykły intelekt, wytrzymałość, dobre cechy robocze.

    Na początku lat 70. XIX wieku rzeźnik z Sydney, Fred Davis, skrzyżował je z bullterierami, aby dodać wytrwałości. Ale w rezultacie spada kondycja, a psy zaczynają trzymać byki, zamiast kierować nimi. Chociaż linia Davis zostanie następnie wyparta z krwi australijskich uzdrowicieli, niektóre psy nadal będą dziedziczyć jej cechy.

    W tym samym czasie dwaj bracia, Jack i Harry Busg, krzyżują swoich australijskich pasterzy z Dalmatianami sprowadzonymi z Anglii. Celem jest zwiększenie ich kompatybilności z końmi i delikatne zmiękczenie postaci. Ale znowu cierpią zalety pracy. Pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku termin "uzdrowiciele Hall" prawie nigdy nie był używany, psy nazywane są niebieskimi uzdrowicielami i czerwonymi uzdrowicielami, w zależności od koloru.

    Podczas II wojny światowej wiele jednostek wojska utrzymuje te psy jako talizmany, niekiedy łamiąc statut. Ale po przyjeździe do Ameryki zyskują prawdziwą popularność. Wojsko amerykańskie znajduje się w Australii, a szczenięta wracają do domu, ponieważ jest wśród nich wielu rolników i farmerów. A umiejętności robocze australijskiego psa pasterskiego są niesamowite.
    Pod koniec lat sześćdziesiątych powstał Queensland Heeler Club of America, który później stał się Australian Cattle Dog Club of America (ACDCA). Klub zajmuje się popularyzacją uzdrowicieli w Stanach Zjednoczonych, aw 1979 r. American Kennel Club rozpoznaje rasę. W 1985 roku dołączył do niego United Kennel Club (UKC).

    Od czasu jego wprowadzenia w USA australijski pasterz stał się dość popularny i według statystyk AKC zajmuje 64 z 167 ras. W tym samym czasie ta statystyka wyświetla psy, które zostały zarejestrowane w AKC, i nie wszystkie. Podobnie jak w przypadku innych modnych ras, Australian Cattle Dogs stają się zwierzętami domowymi, zwłaszcza że są popularne wśród mieszkańców wsi. Zachowali jednak swoje umiejętności robocze, aw swojej ojczyźnie stali się legendarnymi psami.

    Opis

    Australijskie psy pasterskie przypominają collie, ale są inne. Jest to pies średniej wielkości, pies w kłębie osiąga 46-51 cm, suka 43-48 cm, większość z nich waży od 15 do 22 kg. Są one dość krótkie i mają znacznie większą wysokość.

    Głowa i wylot przypominają dingo. Zatrzymaj się miękko, a kufa płynnie wypływa z czaszki. Jest średniej długości, ale szeroki. Kolor warg i nosa powinien zawsze być czarny, niezależnie od koloru płaszcza. Oczy są owalne, średniej wielkości, brązowe lub ciemnobrązowe. Wyraz oczu jest wyjątkowy - jest połączeniem umysłu, psoty i dzikości. Uszy proste, wyprostowane, zlokalizowane szeroko na głowie. W pokazie preferowane małe lub średniej wielkości uszy, ale w praktyce mogą być bardzo duże.

    Wełna została zaprojektowana w celu ochrony przed trudnymi warunkami. Podwójne, z krótkim, gęstym podszerstkiem i topową koszulą na każdą pogodę. Na głowie i przednich łapach jest nieco krótszy. Australijscy uzdrowiciele są w dwóch kolorach: niebieskim i czerwonym nakrapianym. W niebieskich, czarno-białych włosach układa się tak, że pies wydaje się być niebieski. Mogą mieć oparzenia, ale nie jest to konieczne.

    Naukowcy zaobserwowali 11 psów, których średnia długość życia wynosiła 11,7 lat, maksymalnie 16 lat.

    Według właścicieli, przy prawidłowym utrzymaniu, żywotność uzdrowiciela pasterskiego waha się od 11 do 13 lat.

    Postać

    Będąc jedną z najbardziej wytrzymałych i wydajnych ras psów, uzdrowiciele mają odpowiedni charakter. Są bardzo wierni i wszędzie będą podążać za mistrzem. Psy są bardzo przywiązane do rodziny i bardzo źle tolerują długie okresy samotności. Dzięki temu nie przeszkadzają i raczej kłamią u ich stóp, niż próbują uklęknąć.

    Zwykle są bardziej przywiązani do jednej osoby niż do całej rodziny, ale z drugiej są przyjaźni i przychylni. Ale z tymi, których kochają, tworzą tak silną przyjaźń, którą ich właściciele uwielbiają. Co nie przeszkadza im być dominującym i nie nadaje się dla niedoświadczonych hodowców psów.

    Zwykle są nieprzyjazne dla nieznajomych. Są naturalnie podejrzane wobec innych i mogą być dość agresywne. Przy odpowiedniej socjalizacji staną się uprzejmi, ale prawie nigdy nie będą przyjaźnie nastawieni. Są dobrze przyjmowani przez nowych członków rodziny, ale potrzebują trochę czasu, aby się z nimi zapoznać. Psy, które nie są uspołecznione, mogą być zbyt zamknięte i agresywne wobec obcych.

    Są to doskonałe psy stróżujące, wrażliwe i uważne. Są jednak gotowi ugryźć kogokolwiek i słabo zrozumieć, gdzie jest potrzebna moc, a gdzie nie.

    Zazwyczaj lepiej znaleźć wspólny język ze starszymi dziećmi (od 8 lat). Mają bardzo silny instynkt hierarchiczny, zmuszając ich do szczypania wszystkiego, co się rusza (w tym ludzi), a małe dzieci mogą sprowokować ten instynkt swoimi działaniami. Z tego powodu są również podejrzliwi wobec dzieci innych ludzi, zwłaszcza gdy krzyczą, pędzą i nie szanują przestrzeni uzdrowiciela.

    Australijscy uzdrowiciele zawsze chcą dominować i często prowadzi to do problemów z innymi psami. Są niesamowicie dominujące, terytorialne i mają rozwinięte poczucie własności. Chociaż nie szukają walki, nie unikną tego. Zwykle przebywają same lub z jedną osobą przeciwnej płci. Bardzo ważne jest, aby właściciel przejął dominującą pozycję w domu.
    Chociaż są zaprojektowane do pracy z innymi zwierzętami, australijscy uzdrowiciele muszą być przeszkoleni, aby nie stwarzać problemów. Mają silny instynkt myśliwego i ścigają małe zwierzęta, takie jak koty, chomiki, łasice i wiewiórki. Mogą tolerować zwierzęta domowe, jeśli dorosną razem, ale nie wszystkie.

    Właściciele, którzy nie są w stanie zapewnić im aktywności lub pracy, nie powinni mieć takiego psa. W przeciwnym razie rozwinie poważne problemy behawioralne i psychologiczne.

    Niszczące zachowanie, agresja, szczekanie, nadpobudliwość i inne przyjemne rzeczy.

    Bez profesjonalnego pielęgnowania. Czasami przeczesywanie, ale w zasadzie są w stanie obyć się bez niego. Czego chcesz? Dingo...

    Australijskie rasy psów

    Owczarek australijski. Australijski uzdrowiciel. Opis rasy:

    Australijski pies pasterski (uzdrowiciel) pojawił się pod koniec XIX wieku na terenie farmy w Australii. Głównym celem rasy była ochrona bydła. Czterej asystenci wykonali świetną robotę z ich bezpośrednim zadaniem, co wpłynęło na szybki wzrost populacji i jej dalszy rozwój na innych kontynentach.

    Jak nazwa rasy

    Pierwsze szczenięta australijskiego psa pasterskiego pojawiły się w wyniku długiej pracy hodowlanej, przeprawy dalmatyńskiej i dzikiego dingo, bull terriera i kelpie, a także collie. Dzisiaj w Australii rodzi się ponad dwa i pół tysiąca uzdrowicieli rocznie. Najbardziej popularna rasa jest uważana za na wsi w Wiktorii i Południowej Walii. Nazwa rasy pochodzi od słowa "Heeler", co oznacza "pięta". Faktem jest, że gdy kudłaci pasterze prowadzą stado, najbardziej nieposłuszne lub opóźnione zwierzęta gryzą ich pięty, nie powodując uszkodzeń i zmuszając ich do szybszego poruszania się. Uzdrowiciele praktycznie nie znają zmęczenia, są w stanie zarządzać dużymi grupami zwierząt hodowlanych przez cały dzień, prowadząc je z jednej pastwiska do drugiej, odstraszając drapieżniki.

    Alternatywne nazwy ras

    W zależności od regionu, nazwa psów może się różnić. Kiedy usłyszysz o niebieskim, czerwonym, uzdrowiskowym uzdrowisku lub australijskim psie stado, pamiętaj, że jest to dokładnie pies pasterski Australii. Nie muszą koniecznie otrzymywać wyłącznie od rolników, ponieważ ta rasa ma atrakcyjny wygląd i serdeczność. Są niesamowicie lojalnymi towarzyszami, a także są długowiecznymi psami. Jeden z udokumentowanych faktów pokazuje, że australijski pies pasterski żył przez 29 lat!

    Historia i standard

    Australijski pies pasterski jest stosunkowo młodą rasą, której występowanie ma wiarygodne fakty. Po raz pierwszy rolnicy z Nowej Południowej Walii (Australia), którzy przybyli na kontynent z Imperium Brytyjskiego, podjęli hodowlę. Brytyjscy imigranci przynieśli ze sobą duże czarne bobki, które uznano za najlepsze psy pasterskie w ich ojczyźnie. Jednak na kontynencie, gdzie przez cały rok króluje gorące lato, angielska rasa nie może stać się skutecznym pomocnikiem w rolnictwie. Potężne psy o dużej wadze, ciężko zniosły upał. Postanowiono przejść angielską rasę z miejscowymi dzikimi psami dingo. Hodowcy byli pewni powodzenia swojej działalności, ale wynik był daleki od ideału. Pojawiające się mestizos stały się bardziej odporne i odporne na gorący klimat, ale były bardzo agresywne, atakując zarówno inne zwierzęta, jak i ludzi.

    Po nieudanej selekcji rolnicy postanowili przejść przez bull terriera i długowłose collie, co również zakończyło się fiaskiem. Pomimo wszystkich niepowodzeń, kontynuowano próby wyhodowania idealnej rasy dla lokalnych warunków. Na początku XIX wieku przybył z Wielkiej Brytanii farmer Thomas Hall. Przywiózł ze sobą europejskie psy. The Scottish Blue Marble Collies zostały zmieszane z dingo, a potomstwo, które wyszło z nich zadowolone z ich działania. Metis stał się doskonałym pasterzem i strażnikiem. Dobre cechy pracy psów żyjących na farmie Hall zwróciły uwagę Johna Elliotta. Właściciel ziemski z Queensland również postanowił przejść przez szkockie collie i dzikie psy australijskie.

    Jakiś czas później, gdy tylko australijski pies pasterski zaczął zyskiwać popularność wśród ludzi zajmujących się hodowlą bydła, bracia Bagast postanowili przyczynić się do powstania nowej rasy. Przecięli uzdrowiciela z Dalmatyńczykiem, od którego czworonożni pasterze zdobyli jeszcze większą wytrzymałość i miłość do koni.

    Hodowlę zakończono dopiero w latach dwudziestych ubiegłego wieku, kiedy australijski pies pasterski został skrzyżowany z kelpie, po czym wygląd i dane fizyczne pozostały niezmienione. W 1989 r. Zatwierdzono międzynarodowy standard rasy, który zgodnie z klasyfikacją Międzynarodowej Federacji Psów należy do pierwszej grupy.

    Australijski pies pasterski: opis rasy

    Dorosły pies ma średnią wielkość. Wysokość w kłębie wynosi od 0,4 do 0,5 m, a średnia masa waha się od 15 do 25 kg. Tors silny, muskularny. Łapy silne, dobrze rozwinięte. Głowa i szyja - potężne, uszy z puszystymi frędzlami, wyprostowane. Ogon jest stale obniżony i ma zakrzywioną końcówkę.

    Kolor australijskiego psa pasterskiego jest niebieski, z kasztanowymi lub czarnymi plamami, znaki na głowie są zwykle czerwone lub czarne. Płaszcz jest gęsty, dwuwarstwowy, wodoodporny, średnio twardy i długi. Koniuszek ogona i tył ud są najbardziej puszyste.

    Średnia długość życia tych psów wynosi 8-16 lat. Jednak przy odpowiedniej pielęgnacji, zrównoważonym odżywianiu i właściwej dystrybucji aktywności fizycznej, uzdrowiciele mogą żyć dłużej niż dwadzieścia lat.

    Postać

    Australijscy uzdrowiciele są niesamowicie wydajnymi psami, które nie znają zmęczenia. Ich aktywność jest niesamowita. Nawet w najgorętsze dni świetnie wykonują swoje obowiązki związane z wyprawą. Psy są bardzo czujne i gotowe wykazać swoją determinację w każdej chwili, gdy tylko wykryją najmniejsze zagrożenie dla właściciela lub jego własności. Australijski pies pasterski absolutnie nie boi się i może atakować drapieżnika, który jest większy od niej.

    Niedoinformowani ludzie mogą myśleć, że te psy są niezrównoważone, co jest dalekie od rzeczywistości. Zanim zaczniesz tych czworonożnych pasterzy, musisz dowiedzieć się jak najwięcej o rasie australijskiego psa pasterskiego. Healerzy nigdy nie będą idealnym pomocnikiem dla gospodarzy, którzy nie potrafią udowodnić swojej władzy. Są to psy o silnej woli i niezależności z własną hierarchią, przypominające wilka. Pies posłuszny i wierny będzie tylko wtedy, gdy zdobędzie w osobie właściciela prawdziwego przywódcę, który może wykazać swoją wyższość. W przeciwieństwie do wielu jego towarzyszy, australijski pies pasterski nie ma zwyczaju szczekania bez powodu. Nie dogadują się z innymi zwierzętami, ponieważ są przyzwyczajeni do dominacji i ochrony terytorium, w którym żyją, uważając je za swoją własność.

    Uzdrowiciele starają się trzymać z dala od dzieci, ponieważ rola pielęgniarki jest im obca. Małe fidgety są w stanie wywołać wrodzony instynkt kudłatych pasterzy, którzy zaczną chwytać pięty dzieci i mogą powodować szkody lub poważnie straszyć.

    Australijski uzdrowiciel nie toleruje zamkniętej przestrzeni, nie zaleca się trzymania ich w mieszkaniu lub na małym dziedzińcu. Aby pies wyrósł w zdrowiu i zrównoważonym temperamencie, konieczne jest kupowanie szczeniąt tylko w żłobkach zajmujących się ich hodowlą. Cena rasy jest dość wysoka, ale przy właściwym wychowaniu puszysty pasterz w pełni uzasadni wszystkie inwestycje i stanie się niezbędnym pomocnikiem dla rolnika.

    Ważne jest, aby wiedzieć!

    Jeśli zdecydujesz się na australijskiego uzdrowiciela, który zamierza pozostać na podwórku, przygotuj się na regularne sesje zdjęciowe. Te psy są niewiarygodnie dociekliwe, natychmiast eksplorują całe terytorium i na pewno znajdą lukę, przez którą możesz wymknąć się z zamkniętej przestrzeni. Często robią kopanie pod ogrodzeniem lub furtką. Takie zachowanie może poważnie mylić każdą osobę, ale z reguły uzdrowiciele zawsze wracają do domu, ponieważ są bardzo przywiązani do swojego pana.

    Owczarek australijski to pies, który trudno przystosowuje się do środowiska miejskiego, ale czuje się świetnie na wsi. Pilnie potrzebuje codziennego wysiłku fizycznego, długich spacerów na świeżym powietrzu i aktywnych gier. Większość czasu spędzają w przyrodzie, na przykład opiekując się stadem. W opiece uzdrowicieli nie są kaprysy. Wystarczy kilka razy w miesiącu, aby czesać wełnę i kąpać się, ale tylko wtedy, gdy pies jest bardzo brudny.

    Uzdrowiciele prawie nie mają poważnych problemów zdrowotnych, co czyni ich rzadkimi gośćmi w gabinecie weterynarza. Nie jest to zaskakujące, ponieważ w ich żyłach płynie krew psa dingo, który jest używany do życia w trudnych warunkach gorącego kontynentu.

    Wychowanie i szkolenie

    Pomimo faktu, że rasa jest stosunkowo młoda, uważa się ją za ugruntowaną i w pełni ukształtowaną. Natura psa nie jest łatwa, ale jest dobrze wyszkolona w treningu, szybko zdaje sobie sprawę, że właściciel żąda od niej i próbuje go zadowolić. Aby wzbudzić zainteresowanie psa procesem treningowym, konieczne jest prawidłowe rozłożenie obciążenia i harmonogram zajęć, a także pokazanie własnych umiejętności przywódczych.

    Ważne jest, aby wiedzieć, że podczas treningu nie można używać siły fizycznej, ale tylko wpływać moralnie na szczeniaka, zachęcać go lub potępiać. W przeciwnym razie pies niechętnie wykona polecenia lub całkowicie wymknie się spod kontroli. Nie zapominaj, że rasa została wyhodowana do niezależnej pracy z bydłem. Psy te są w stanie podejmować własne decyzje i działać w zależności od sytuacji.

    Zasilanie

    Nie zaleca się karmienia uzdrowicieli samym pokarmem lub mięsem. Te psy są bardzo zwinne i każdego dnia zużywają ogromną ilość energii, którą trzeba uzupełnić. Aby puszysty pasterz zawsze był wesoły i aktywny, potrzebuje zrównoważonej diety, która zawiera wszystkie witaminy i minerały, a także tłuszcze i węglowodany. Najbardziej poprawny będzie kontakt z weterynarzem, który może wybrać odpowiednią dietę.

    Nie zapominaj, że kondycja fizyczna i moralna psa zależy bezpośrednio od właściciela, który musi okazywać odpowiednią uwagę swojemu psu.

    Uzdrowiciel w domu lub mieszkaniu

    Healerzy to prawdziwi sportowcy, którzy często wygrywają międzynarodowe zawody, szczególnie w takich dyscyplinach, jak posłuszeństwo i zręczność. Jeśli zdecydujesz się na zachowanie tej rasy psów, na przykład w mieszkaniu, musisz wiedzieć, że muszą pracować co najmniej 3-4 godziny dziennie. W przeciwnym razie zwierzę zacznie cierpieć nie tylko z nadwagi, ale także z bardziej poważnych chorób.

    Opis rasy Pies Australijski uzdrowiciel (owczarek australijski) z opiniami i zdjęciami właściciela

    • Inne możliwe rasy to: Australian Cattle Dog, Blue Heler, Blue heeler, pies australijski Gurtovaya, heeler australijski Queensland, pies pasterski.
    • Wysokość dorosłego: samce rosną do 46-51 cm, samice do 43-48 cm.
    • Waga: 16-19 kg.
    • Charakterystyczny kolor: cętkowany niebieski, niebieski z czarnym, niebieski z czerwonymi, czerwonymi drobinkami.
    • Długość włosa: krótki, twardy, z gęstym podszerstkiem.
    • Długość życia: 12-14 lat.
    • Zalety rasy: lojalny, wytrzymały.
    • Złożoność rasy: uwielbia gryźć, jest niezrównoważona.
    • Średnia cena: Australijski uzdrowiciel kosztuje od 500 do 900 USD.

    Łatwo się domyślić, że rasa pochodzi z Australii, a w niej płynie 50% krwi dzikiego psa dingo. Został wyhodowany w połowie XIX wieku, kiedy rolnicy zaczęli aktywnie zajmować się hodowlą bydła. Bydło było destylowane do sprzedaży na dość duże odległości, a psy, które Brytyjczycy przywieźli razem z bydłem, były wykorzystywane do pomocy.

    Ci czworonożni pasterze nie byli przystosowani do życia na wyspie. Próbowano ich pokonać z rodowitymi australijskimi psami dingo. Otrzymane czerwone i bezogonowe psy były bardziej odporne i dobrze poradziły sobie z zadaniem. Ale nie mogli pozostać sami z bydłem, które psy zaczynały burzyć.

    Thomas Farmer, hodowca bydła z Nowej Południowej Walii, który trzymał w tym celu dingo, poradził sobie z kwestią hodowli bardziej odpowiednią do prowadzenia stad psów. W 1840 r., Za radą swoich rodziców, przywiózł do Australii dwóch niebieskich krótkowłosych Collie, zwanych Welsh Shepherds.

    Przekraczając collie z dingo, zdobył pożądane psy, które były odporne, posłuszne i nie atakowały bydła. Osobliwością tych psów było to, że skubały bydło za nogi, zmuszając je do szybszego poruszania się. Takie psy do 1870 roku można było znaleźć tylko w jego zagrodzie.

    Po śmierci jego gospodarstwa popadł w ruinę, a nieruchomość została sprzedana na aukcji. Psy zostały kupione przez psy pasterskie. A do Thomas Hall w 1876 roku wzniesiono pomnik. W dalszych losach rasy wziął udział rolnik Gerry Bust, który w 1893 roku przekroczył psy z dalmatyńczykami, a następnie z australijskim kelpie. Okazało się, że interesujące okazy niebieskiego koloru krapovogo nie przypominają żadnej rasy. Nazwali niebieskiego uzdrowiciela.

    Asystent Bagusta był tak zakochany w tych psach, że w 1903 roku dokonał ich opisu i dokonał publikacji. Opis ten został wzięty jako standard, a rasa nazywała się australijskim uzdrowicielem lub australijskim psem pasterskim.

    Stopniowo rasa rozprzestrzeniła się w całej Europie, a po II wojnie światowej jej przedstawiciele zostali przywiezieni do Stanów Zjednoczonych i Kanady. Od 2005 r. Rasa została uznana przez FCI.

    Niektórzy australijscy farmerzy nadal używają niebieskich uzdrowicieli do przemieszczania bydła, lub jak się je nazywa, pięty psów (od słowa "pięta", co oznacza pięta). Ale ostatnio coraz częściej zachęca się ich do udziału w zawodach sportowych w posłuszeństwie i zręczności, a także towarzyszy i stróżów.

    W niektórych krajach australijscy uzdrowiciele określili się jako psy psychologiczne. Posiadając silną, pozytywną energię, uczestniczą w kanistoterapii, która jest często wykorzystywana w domach opieki dla podniesienia witalności gości.

    Jak również w szkołach z internatem dla fizycznej i społecznej rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością rozwojową.

    Czasami psy działają jako aktorzy. Najsłynniejszy film z udziałem takiego psa Mad Max-2, w głównej roli, w której wystąpił Mel Gibson i niebieski australijski uzdrowiciel.

    Niebieski uzdrowiciel ma raczej przebiegłe usposobienie i przez długi czas próbuje przetestować właściciela pod względem siły. Ważne jest, aby pokazać zwierzęciu od pierwszych dni, które z was jest ważniejsze. Rasa jest hodowana przez ludzi, a uzdrowiciele są mu nieskończenie wdzięczni za to, okazując oddanie i lojalność, a także wszystkim tym, którzy żyją w domu od razu.

    Dzieci mają szczególną miłość do tej rasy. Hodowcy ściśle przestrzegają tego, a jeśli pies wykazuje niechęć do dziecka, to nie uczestniczy w dalszej hodowli.

    Te psy lubią się bawić. Prawie zawsze mają dobry nastrój i świetne poczucie humoru. Bardzo często na ich atrakcyjnej twarzy widać pozór uśmiechu. Są dobroduszne, chociaż mają nieco wybuchowy temperament i mogą być niezrównoważone. Hillers nie dogadują się z innymi zwierzętami i zawsze próbują złapać wszystko, co się rusza.

    Uzdrowiciele są aktywni i wytrzymali, więc wymagają długich spacerów, gdzie mogą uciekać z serca. Również od najmłodszych lat psy potrzebują uspołecznienia i wychowania, aby mogły przyzwyczaić się do innych tak wcześnie, jak to możliwe i nie mają ochoty gryźć przechodniów za nogi. Jeśli nie możesz poświęcić wystarczająco dużo czasu psu, warto pomyśleć o stworzeniu bardziej pokojowego rodu.

    Obejrzyj film o tym, jak pojawili się australijscy uzdrowiciele. A także o cechach ich zachowania i charakteru.

    Australijski uzdrowiciel rasy jest wciąż niewielki. Większość szczeniąt sprzedaje się w hodowli, a ci, którzy chcą kupić takie zwierzątko, muszą się zarejestrować i poczekać na swoją kolej. Ma to swoje zalety, ponieważ na pewno będziesz mieć pewność, że bierzesz psa rasowego bez najmniejszych zanieczyszczeń.

    U psów rasy australijskiego uzdrowiciela szczenięta prawie zawsze rodzą się białe, czasami z małą niebieską lub czerwoną plamką. Przez półtora miesiąca już dokładnie prześledzili wszystkie parametry, które muszą być zgodne ze standardem rasy. Powinieneś uważnie je przeczytać, jeśli wybierasz się na wystawy ze zwierzętami.

    Dla zwykłego zwierzaka i towarzysza nie trzeba brać lekcji pokazu. Zgodnie z głównymi cechami, nie różnią się one i są znacznie tańsze.

    Dzieci nie powinny agresywnie rzucać, ale strach i letarg również powinny być nieobecne. Umiarkowanie pulchna, z czystą skórą, oczami i uszami, a także chłodnym i wilgotnym nosem - tak powinny wyglądać zdrowe szczenięta.

    Wraz z szczeniakiem otrzymasz dokumenty: świadectwo weterynaryjne ze wskazaniem szczepień i kartą szczeniaka, którą następnie należy zastąpić rodowodem podczas rejestracji w klubie.

    Gdy wraz ze szczeniakiem otrzymujesz dokumenty, imię zwierzęcia jest już w nim wpisane. Jest przypisany podczas aktywacji miotu i wystawiania metryk dla szczeniąt. Zwykle nowi właściciele nazywają psem pochodny pseudonim z nazw rodowodowych. Ale możesz też podać inne domowe imię, które może ci pasować.

    Dla australijskiego uzdrowiciela odpowiednie są imiona takie jak Ryde, Azart, Varna, Jumi, Ader, Schein lub Mond.

    Dla krótkofalowców uzdrowiciele australijscy nie potrzebują pielęgnacji ani specjalnej opieki. Ich wełna ma doskonałe własności samoczyszczące i nie wydziela z niej nieprzyjemnego zapachu. Dlatego nie muszą się kąpać, a zwłaszcza przy użyciu różnych szamponów, które tylko szkodzą. Jeśli wybierasz się na wystawę, po prostu wytrzyj zwierzaka mokrym ręcznikiem.

    Uzdrowicielki suka molt dwa razy w roku. Zbiegają się z ruję. U mężczyzn proces linowania występuje raz w roku. Aby pokój nie był przykryty wełną, podczas tych okresów należy czesać zwierzę tak często, jak to możliwe. Nie zapominaj również, że pchły mogą okresowo infekować zwierzęta i szybko podejmować działania w celu ich rozmnażania.

    Raz na tydzień lub dwa, sprawdź uszy i, jeśli to konieczne, wyczyść je. Australijski uzdrowiciel może być trzymany w mieszkaniu w mieście, ale preferuje się, aby nadal był prywatnym domem. Przy utrzymaniu mieszkania, uzdrowiciele, jak każda pracująca rasa, potrzebują codziennych długich spacerów dwa razy dziennie, podczas których zwierzę nie tylko będzie mogło biegać, ale także ulżyć sobie.

    Lepiej jest trzymać psa na smyczy podczas chodzenia i obniżać go tylko w miejscach przeznaczonych do chodzenia. Ustanawiając uzdrowiciela w prywatnym domu, zbuduj dla niego wolierę i wygodne stoisko.

    Ale nie możesz trzymać psa w zamknięciu przez cały czas, a ta rasa nie jest przeznaczona na łańcuchy.

    Pomimo dość silnej odporności, która jest przekazywana uzdrowicielom z dingo, psy te mogą podlegać niektórym chorobom dziedzicznym:

    • wrodzona głuchota;
    • postępująca ślepota;
    • dysplazja stawów łokciowych i biodrowych.

    Robaki mogą wpływać na zdrowie zwierząt domowych, więc podejmuj działania w odpowiednim czasie, wysiewając psa z niezbędnymi przygotowaniami.

    I nie ignoruj ​​szczepień, które pomogą chronić psa przed niektórymi chorobami zakaźnymi lub złagodzić ich przebieg.

    Zgodnie z zaleceniami hodowców psów australijskiego uzdrowiciela lepiej jest karmić je naturalnym pokarmem. Ale w diecie tego psa jest kilka ważnych punktów.

    Zabrania się obecności w diecie ziemniaków, chleba, zwłaszcza drożdży i białego, cebuli i czosnku, przypraw, cukru i grzybów. Konieczne jest także całkowite wyeliminowanie tłustej wieprzowiny, wędzonych mięs, różnych kiełbas, kiełbasek, czekolady, owoców cytrusowych i suszonych.

    Ze zbóż można podać płatki owsiane, ryż i grykę, które powinny wynosić tylko 40%. Resztę objętości wypełnia surowe, chude mięso (kurczak, wołowina, indyk) lub produkty uboczne inne niż wątroba. Konieczne jest gotowanie. Kilka razy w tygodniu możesz dać psu rybę morską i jajka na twardo. Możesz podać gotowane warzywa, inne niż te wykluczone.

    Produkty mleczne można podawać codziennie, a także szczeniaka i dorosłego psa. Wyjątek stanowią suki podczas rui. Te produkty często zaostrzają fałszywą ciążę. Czasami zamiast delikatności można podawać jabłka i sezonowe jagody. I nie zapomnij o takich naturalnych dodatkach mineralnych jak wodorosty, wodorosty, olej rybny, spirulina, zioła i olej lniany.

    Od momentu przybycia szczeniaka do domu, przygotuj się na jakiś czas na ukąszenie piętami i wytrwale wyjaśnij, że nie można tego zrobić. Również od pierwszego dnia pokażcie, że jesteście przywódcą, nie ona.

    W przeciwnym razie nie można uniknąć przejawu swobodnej i niezależnej natury dzikiego dingo.

    Australijski uzdrowiciel ma wystarczającą inteligencję i dobrą pamięć, ale trening może być skomplikowany z powodu niechęci do przestrzegania jasnych zasad.

    W procesie uczenia się nie można stosować metod sztywnych. Powinien odbywać się w wolnym środowisku, a bardziej jak zabawa i beztroska gra.

    Australijscy uzdrowiciele są oddanymi i bardzo ludzkimi psami, które nie mogą znieść samotności. Z wielką radością te zabawne i wesołe zwierzaki będą bawić się z tobą i twoimi dziećmi. Ale podczas gry musisz upewnić się, że uzdrowiciel nie gryzie nóg, ponieważ to jest ich podstawa genetyczna.

    Wczesne treningi, które psują się dobrze, pomogą zredukować ten nawyk do minimum, ale z pewnym uporem. Często wykazują one niezależność i miłość do wolności i mogą być nieco niezrównoważone, ale nie agresywne.

    Healerzy potrzebują dużego ruchu. Dlatego będą czuć się bardziej komfortowo w wiejskim domu. A jeśli jesteś miłośnikiem sportów na świeżym powietrzu lub sportów ekstremalnych, to ten pies będzie Twoim niedoścignionym towarzyszem.

    W ciągu ostatnich 15 lat ta rasa stała się moją ulubioną. Healerzy są bardzo inteligentni i inteligentni. Wystarczy, że wyjaśnią, co jest możliwe, a co nie, i na pewno to zrobią, choć najpierw trochę się poprawią. Wszystkie szczenięta i prawda na pierwszy rzut oka rzucają się na nogi. To powinno natychmiast się zatrzymać. Ogólnie rzecz biorąc, przez cały czas jedna rzecz nie była zepsuta. Ale kot był mniej szczęśliwy. Jego miejsce to teraz dach lub drzewo. Zimą lubią tarzać się w śniegu, a latem pływać w jeziorze. Dlatego nie mamy pytania o kąpanie psów. Niewiarygodnie lojalny i czuły.

    Mój Max jest w porządku ze mną. Jest bardzo inteligentny i bardzo szybko opanował wszystkie niezbędne polecenia i standardy zachowania w dzieciństwie. Pies jest bardzo aktywny i niespokojny. Jeśli jednak opuścisz sklep przed sklepem, będziesz wierny poczekać, nie myśląc o ucieczce. Ale szczerze mówiąc, pies jest nieco skomplikowany, a nie dla początkujących. Potrzebuje stałej ręki. A także nie nadaje się dla tych, którzy są przyzwyczajeni do leżenia na kanapie.

    Jeśli nadal jesteś rzadkim posiadaczem australijskiego uzdrowiciela, czekamy na twoje opowieści o takim zwierzaku io twoich ukąszonych piętach. Będziemy również bardzo pomocni w udzielaniu porad dotyczących edukacji i szkoleń.

    Australijski pies pasterski (Australian Healer)

    Dodaj zwierzaka Dodaj wideo

    Australijski pies pasterski (australijski pies pasterski) jest australijską rasą psów pasterskich. Alternatywne nazwy tej rasy są dość powszechne, na przykład: australijski uzdrowiciel, niebieski uzdrowiciel, czerwony uzdrowiciel, uzdrowiciel z Queensland, australijski pies pasterski. Ale wszystkie te nazwy oznaczają jedną rasę, hodowaną w XIX wieku przez australijskich rolników, w szczególności w celu ochrony i zarządzania stadami bydła w ich ogromnych gospodarstwach.

    W wyniku prac hodowlanych z „dingo” pies, Collie, Owczarek australijski, Bulterier i Dalmacji rasy pojawiły się niezwykle udane pies pasterski roboczego. Australijski uzdrowiciel wyróżnia się zwiększoną wytrzymałością, niestrudzeniem, odwagą. Do tej pory nie ma sobie równych na kontynencie australijskim w zakresie ochrony i prowadzenia bydła, aw skali globalnej australijski pies pasterski uważany jest za jednego z najlepszych psów pasterskich. Australijski uzdrowiciel, pies nie został przypadkowo podany przezwisko. „Heeler” tłumaczone na angielski oznacza „piętę”, a te inteligentne psy, które prowadził stada bydła, żeby nie zaszkodzić zwierzętom, gryzienie szczególnie niegrzeczne lub uporczywą krowy owce i barany go za pięty, co je i pielęgnowaniu nakłaniając.

    Australijski uzdrowiciel to bardzo oddany i szybki pies, dobrze obsługiwany w szkoleniach i edukacji. Psy tej rasy dowiodły, że są odpowiedzialnymi stróżami i niestrudzonymi, ciężko pracującymi pracownikami. Ponadto te wypatroszone piękności to bardzo delikatne i czułe zwierzaki, które mogą sprawić Ci przyjemność przez wiele lat jako psy towarzyszące. Przypadek, gdy australijski uzdrowiciel przeżył 29 lat, jest niezawodnie rejestrowany. W Australii rocznie rodzi się średnio 2.500 szczeniaków uzdrowicielskich z Australii. Ta rasa jest bardzo popularna, australijskie psy pasterskie są szczególnie popularne w gospodarstwach w Nowej Południowej Walii i Wiktorii. Popularność na świecie stale rośnie.

    Charakterystyka

    • Wełna: prosta, twarda, wystarczająco krótka
    • Kolor: niebieski, niebieski z czarnymi lub kasztanowymi znakami, czerwony z czarnymi znaczkami na głowie
    • Minimalna wysokość: 43
    • Maksymalna wysokość: 51
    • Minimalna waga: 16
    • Maksymalna waga: 23
    • Minimalny wiek: 8
    • Maksymalny wiek: 14 lat

    Historia rasy australijskiego psa pasterskiego, w przeciwieństwie do wielu innych, bardziej starożytnych ras psów, nie jest spowita spekulacjami i zagadkami. Wszystko zaczęło się w Australii, kiedy osadnicy i skazani z Imperium Brytyjskiego zaczęli rozwijać niezamieszkany i słabo zaludniony obszar na kontynencie australijskim - stan Nowej Południowej Walii.

    Na początku 19. wieku został przekształcony personelu duszpasterskiego i angielskie rolnicy zaczęli dostarczać na kontynent psów pasterskich - „czarnej bobtail” lub Smithfield, ugruntowanym w Anglii. Ale dla australijskiego klimatu nie były one odpowiednie, zbyt duże i ciężkie, stale cierpiące z powodu gorąca.

    Następnie około 1830 roku zostały skrzyżowane z australijskim dingo, ale powstałe psy okazały się zbyt gryzące, chociaż były bardziej wytrzymałe i ciche. Potem były próby przekroczenia długowłosego collie i bull terriera, ale ona także poniosła klęskę. Kontynuowano hodowlę, potomkowie pierwszych eksperymentów stawali się lepsi pod względem właściwości użytkowych, ale jak dotąd nie spełnili wszystkich żądań rolników.

    Około 1840 r. Właściciel ziemski Thomas Kholya przywiózł szkockiego Marmuru Niebieskiego Collie z Anglii. Przekroczył je dingo, aby nowe psy lepiej znosiły australijskie upały, a otrzymane psy miały dobre cechy robocze. W 1850 r. J. Elliot z Queensland zrobił to samo. Nowe psy dobrze radziły sobie z ochroną zwierząt. Charakterystyczną cechą psów z Queensland stał się zwyczaj skubania krów na piętach, dla których nazywane są one niebieskimi lub uzdrowicielami z Queensland.

    Nieco później, rolnicy braci Bagast z okolic Sydney, w celu zwiększenia wytrzymałości rasy, dodali do krwi uzdrowicieli Dalmatyńczyków. W rezultacie niebieski uzdrowiciel odziedziczył miłość do koni, pstrokaty wzór "koszuli" i ogromną wytrzymałość.

    Aby skonsolidować i wzmocnić wszystkie właściwości użytkowe, australijska krew Kelpie została dodana już w 20. Nowa rasa przyjęła swój nowoczesny wygląd i stała się australijskim psem pasterskim lub australijskim uzdrowicielem. Bardzo popularny i powszechny w Australii, ale rzadko spotykany na zewnątrz.

    W 1989 r. Opracowano i zatwierdzono pierwszy międzynarodowy standard rasy. Zgodnie z klasyfikacją ICF australijskie bydło psów i Australii uzdrawiania odnosi się do grupy 1: psy, bydło, psy wyjątkiem psów bydła Swiss, Część 2: ras, №287 standardowych IFF. W najnowszym wydaniu z 09/01/1997 testy jakości pracy zostały usunięte ze standardu i były bardzo próżne.

    Znaki zewnętrzne

    Australijski pies pasterski charakteryzuje się średnią wielkością. Jest to muskularne i silne, dobrze zbudowane zwierzę z dobrze rozwiniętymi kończynami. Głowa jest masywna, na potężnym karku, uszy są wyprostowane, puszyste i spiczaste, ogon jest opuszczony, a jego czubek wygięty.

    Australijski uzdrowiciel ma wysokość w kłębie od 41 do 51 cm, waga - od 16 do 23 kg. Owczarek australijski jest wodoodporny, o średniej długości i sztywności, grzbiet ud i na końcu ogona jest bardziej puszystą wełną.

    Te cudowne psy rodzą się nie dziwnie białe, z czarnymi śladami. I stopniowo zmieniaj swój kolor na standardowy. Może być niebieski z ciemnymi plamami lub czerwonawy, z plamami ciemniejszego koloru lub czerwonymi plamami.

    Postać

    Australijskie psy pasterskie są odważnymi i zdecydowanymi stworzeniami, zawsze aktywne i gotowe do pracy, niezwykle bezpretensjonalne i odporne, nawet w najgorętsze dni, utrzymują dobry nastrój i wydajność.

    Dla osób nieobeznanych z rasą jej postać wydaje się niezrównoważona. To nie tak: aby zrozumieć cechy charakterystyczne australijskiego uzdrowiciela, konieczne jest zrozumienie i zrozumienie istoty pracy psa hodowlanego.

    Dla uzdrowiciela, ścisła hierarchia w rodzinie i poczucie paczki są ważne, ze względu na charakter pracy, australijscy uzdrowiciele są bardzo niezależnymi i o silnej woli psami. Zaufanie taki pies może tylko autorytatywny i pewny siebie właściciel. Australijski pies pasterski ujawni swoje pozytywne cechy charakteru tylko właścicielowi, którego uznaje za swojego lidera.

    Uzdrowiciele nie mają zwyczaju szczekać nad drobiazgami, ich szczekanie przypomina pohukiwanie sową. Po uznaniu ludzkiego przywództwa, uzdrowiciele stają się posłuszni, skromni, zawsze gotowi wykonać zadanie właściciela. Będą waszymi wiernymi przyjaciółmi i asystentami we wszystkich waszych przedsięwzięciach.

    Wychowanie i szkolenie

    Australijski pies pasterski, mimo swojego temperamentu i instynktu, jest łatwy do trenowania i szkolenia. Pies naprawdę chce stale polubić swojego właściciela. A jeśli chcesz iść z jej przebiegiem posłuszeństwa lub ogólnym treningiem, australijski uzdrowiciel zrobi to całkowicie chętnie. Dlatego, odpowiednio zorganizowane zajęcia i rozłożenie ładunku, dostaniesz spokojnego i zrównoważonego psa. Ale nie zapominaj o twardości charakteru i wytrwałości, początkowo niełatwo jest wychować małego psa z domieszką krwi dzikich australijskich dingosów.

    Nie jest wskazane, aby jako pierwszego, a zwłaszcza australijskiego pasterza, wziąć psa roboczego, jeśli nie możesz skierować swojej energii i instynktów we właściwym kierunku, mogą pojawić się poważne problemy. Na przykład: odruch gryzienia krów na pięcie jest tak silny, że czasami australijscy uzdrowiciele (w przypadku braku odpowiedniego wychowania lub dominującego zachowania) przenoszą ten nawyk na ludzi.

    Jednak niezależnie od tego, jak bardzo zachowuje się szczeniak uzdrowiciela, podstawową zasadą wychowywania tych psów jest niemożność użycia przemocy. Rasa została pierwotnie wyhodowana do samodzielnej pracy, Twoje zwierzę może podejmować niezależne decyzje, więc nigdy nie zrobi tego, co uważa za niewłaściwe lub niepotrzebne. Podstawą edukacji i szkolenia tych australijskich "wolnych pasterzy" musi być koniecznie jedynie zachęta i nagana moralna.

    Treści, opieka, zdrowie

    Austriacki uzdrowiciel jest typowym wieśniakiem i nie przystosowuje się dobrze w mieście w mieście. Nie może bez przestrzeni. Australijski pies pasterski stale potrzebuje wysiłku fizycznego, aktywnych gier i długich aktywnych spacerów.

    Jest to 101% pracujący i wysportowany pies, więc dobrze się czuje, jeśli spędza większość czasu na świeżym powietrzu, na świeżym powietrzu. Pielęgnacja uzdrowicieli jest prosta, wystarczy okresowo szczotkować włosy za pomocą pędzelka i od czasu do czasu myć psa. Ale tylko wtedy, gdy jest naprawdę brudny.

    Nie ma praktycznie żadnych problemów zdrowotnych z owczarkami australijskimi, są one jedną z długich wątróbek psa: jest przypadek, kiedy ten australijski uzdrowiciel żył przez 29 lat.

    Zasilanie

    Każdy pies jest znany jako mięsożerne zwierzę, co oznacza, że ​​żywi się paszą dla zwierząt, ale nawet drapieżniki nigdy nie jedzą mięsa samodzielnie. Aby Twój australijski uzdrowiciel był zawsze wesołym, szczęśliwym i zdrowym zwierzakiem, potrzebuje zdrowej i zdrowej, zrównoważonej diety. Potrzebne w odpowiednich ilościach oraz białka i węglowodany i tłuszcze, a także witaminy i minerały. A ponieważ to ty odpowiadasz za swojego zwierzaka, twoim bezpośrednim obowiązkiem jako gospodarza jest dbanie o jakość i ilość jedzenia twojego wiernego psa.

    Użyj

    Australijscy uzdrowiciele nadal są wykorzystywani przez rolników w Australii, aby towarzyszyć zwierzętom hodowlanym po wprowadzeniu ich na rynek. Australijski pies pasterski jest również uzdolniony z końmi, kozami, a nawet kaczkami, tak jak krowy.

    Healerzy są dobrze znani i są świetnymi sportowcami, odnoszącymi sukcesy uczestnikami zawodów sprawnościowych i posłuszeństwa. Australijski pies pasterski działa całkiem dobrze, by go utrzymać dzięki swojej czujności i silnej przyczepności. Jednak coraz częściej australijscy uzdrowiciele są wykorzystywani jako psy stróżujące i, oczywiście, jako towarzysze, lojalni i oddani swoim właścicielom i rodzinie.

    Owczarek australijski: historia, charakter, treść i zasady wyboru szczeniąt

    Jedną z najbardziej pożądanych i popularnych ras na świecie, można by rzec, modelowym psem dla rodziny i domu jest owczarek australijski. Rasa została wyhodowana celowo, pies miał być doskonałym pasterzem i towarzyszem. Deklarujemy z przekonaniem - cel został osiągnięty!

    Zwróć uwagę! Owczarek australijski nazywa się Aussie lub Aussie. Czasami można usłyszeć nieaktualne nazwy wywodzące się od Indian - Ghost Dog lub upiorne oczy.

    Tło historyczne

    Oficjalna wersja pochodzenia rasy mówi, że Owczarek australijski został wyhodowany przez krzyżowanie Collie, Berneńskiego Psa Pasterskiego i Pirenejskiego Owczarka. Teoria była często wątpliwa, a kompetentni eksperci woleliby przyznać, że historia rasy jest nieznana.

    Niewiele osób wie, że ponad 50 lat poświęcono badaniu pochodzenia Aussiego. Trzy pokolenia rodziny Hartnagle (Hartnagle), zajmujące się wypasaniem i hodowlą bydła i szukające doskonałego psa pasterskiego, a po zdobyciu pierwszego owczarka australijskiego, postanowili spopularyzować rasę i kontynuować rasę swoich pupili. Pierwszym krokiem było określenie historii Ausii, a zadanie okazało się niezwykle trudne.

    Wiele zostało wyjaśnionych, gdy Jeanne Joy Hartnagle została zaproszona przez sędziego na testy psów pasterskich Continental w Niemczech. Podróżując po Europie i przeprowadzając wywiady z dotychczasowymi pasterzami, kobieta odkryła psy pasterskie Tygrysy, obecnie zwane Starym Owczarziem Niemieckim (Altdeutscher Schaferhund lub Old German Shepherd Dog).

    Dalsze poszukiwania doprowadziły rodzinę do zapisów Juanity Eli - pierwszego oficjalnego hodowcy owczarków australijskich. Na podstawie zapisów Juanita wyhodowała pierwszych Australijczyków, którzy zostali oficjalnie uznani za rasę. Uważa się, że hodowla australijskiego owczarka wyhodowanego w Stanach Zjednoczonych nie jest jednak całkowicie poprawna. Psy zostały przywiezione do Ameryki z Australii wraz ze stadami owiec, ale amerykańscy hodowcy również wnieśli ogromny wkład w rozwój tej rasy.

    To jest interesujące! Istnieje potwierdzona wersja wyjaśniająca, w jaki sposób przodkowie Aussie przybyli do Australii. Eliza Forlong, która zasłynęła jako przodek produkcji wysokiej jakości wełny owczej w Australii. Kobieta rozpoczęła swoją podróż w Niemczech, gdzie kupiła owce, a następnie przeniosła swoją rodzinę i farmę do Nowej Południowej Walii (Australia). W 1825 r. Eliza zatrudniła godnego opiekuna stada - Josefa Pabtsa, który przybył do Australii ze swoimi psami, prawdopodobnie Tygrysami.

    Feo - suka Owczarka Australijskiego, która stała się jednym z głównych "przodków" rasy, została przywieziona z hodowli owiec w Pirenejach. Feo był jednym z psów, które zostały przetransportowane, by pomóc w rozwoju amerykańskiego rolnictwa. Nie można prześledzić historii tych psów, ponieważ Baskowie (ludzie z Pirenejów) nie posiadali systemu pisma.

    To jest interesujące! Początkowe uznanie Aussie nastąpiło w 1957 roku po zarejestrowaniu psa o imieniu Panda w National Herding Dogs Registry (NSDR).

    Następnym "potwierdzonym" przodkiem Aussie jest australijska kumple, rasa przywieziona do Australii przez imigrantów. Kuli były małe, ale różniły się godnymi pozazdroszczenia cechami pasterskimi. By the way, "wersja ostateczna" Cooleya, który był splątany ze Starymi Owczarkami Niemieckimi, Australijskim Kelpie i pierwszymi przedstawicielami Border Collie, bardziej niż wszyscy przodkowie był podobny do współczesnego Australijczyka. Hodowcy poszukiwali trwałego, niezależnego, silnego, tolerancyjnego wobec zwierząt hodowlanych, a jednocześnie miniaturowego psa z krótkim, ale podwójnym i wodoodpornym futrem.

    To niesamowite! Jeden ze słynnych australijskich hodowców wpadł w tarapaty po upadku na dno kanionu wraz ze swoim koniem. Wydarzenia odbyły się kilkadziesiąt kilometrów od wsi. Dog Strick (Streak), biegał bez przerwy, ale przyniósł pomoc właścicielowi przez kilka godzin. Strick stał się jednym z głównych producentów tej rasy w Stanach Zjednoczonych.

    • 1962 - Australian Sheepdog Club of America (ASCA) istnieje od 1957 roku.
    • 1966 - Australian Shepherd, Samantha, spadkobierca puli genetycznej Strick, otrzymał certyfikat od Orthopedic Organization of America (OFA).
    • 1970 - zarejestrowane są pierwsze żłobki Aussie, Las Rocosa i Maywood. W 1972 roku było już 26 żłobków.
    • 1977 - zarejestrowano standard rasy owczarka australijskiego.

    Zwróć uwagę! Aussie otrzymała bezpłatne wyróżnienie od Międzynarodowej Federacji Psów (FCI).

    Wygląd

    Liczne zdjęcia Owczarka australijskiego w jego nowoczesnym wyglądzie, niebieskooki pies o barwnym sierści jest zasługą amerykańskich hodowców. Udział Aussie w pokazach demonstracyjnych odegrał dużą rolę w popularyzacji rasy. Warto zauważyć, że "boom popularności" zaczął się po kręceniu Owczarka australijskiego w filmach firmy Walt Disney Productions.

    Jeśli opisujesz krótko rasę, należy zauważyć, że Australijczyk jest silnym, muskularnym, wytrzymałym, aktywnym, proporcjonalnie złożonym psem o małych rozmiarach z indywidualnym kolorem, półdługimi włosami, zatrzymanym, z naturalnie krótkim lub długim ogonem. Warto zauważyć, że owczarek australijski ma doskonałą zręczność łatwo zmienia kierunek, nawet przy szybkim bieganiu. Pełzający krok i uciekać.

    Ciało psa jest lekko wydłużone, samice wyglądają bardziej zgrabnie, ale kręgosłup nie powinien być oczyszczony. Wysokość dorosłego psa wynosi 51-58 centymetrów, a kobiety 46-53, waga psa waha się od 16 do 32 kilogramów w zależności od proporcji.

    • Głowa jest proporcjonalna do ciała, skóra jest schowana. Czoło jest płaskie lub zaokrąglone, dozwolone jest małe kopiec z tyłu głowy. Czoło i nos są rozdzielone dobrze zaznaczonym łukiem, nos jest płaski, równoległy do ​​linii czoła. Przednia część lekko zwęża się od policzków do nosa. Zęby silne, zgryz nożycowy, dozwolone proste.
    • Oczy - wyraziste, w kształcie migdałów, powieki pigmentowane harmonijnie w kolorze. Uważny, ostrożny, ale jednocześnie przyjazny.
    • Uszy są średniej wielkości i grube, wysokie i niezbyt daleko. Podczas pracy lub oczekiwania na polecenie, uszy są podniesione. Umożliwiło umieszczenie uszu po bokach głowy, pod warunkiem, że końcówka jest "załamana" i patrzy do przodu.
    • Szyja - mocna, muskularna, dość szeroka z lekkim zgięciem.
    • Ciało - z tyłu szerokie, płaskie, mocne. Tazy proporcjonalne umiarkowanie nachylone. Klatka piersiowa głęboka, umiarkowanie szeroka. Brzuch jest schowany gładkim łukiem. Ramiona i miednica są równe szerokości.
    • Łapy - proporcjonalne, mocne, owalne w obwodzie. Szczotki są mocne, nie uginające się, zebrane, zaokrąglone. Palce są lekko wydłużone, a opuszki pokryte grubą skórą. Dozwolone jest usunięcie piątych palców na przednich łapach.
    • Ogon - naturalny długi, naturalnie skrócony (szczeniak rodzi się do krótkiego ogona) lub zadokowany, jeżeli nie jest zabroniony w kraju, w którym urodził się szczeniak.

    "Podstawowe kolory" tęczówki są niebieskie, brązowe i bursztynowe. Dozwolone są wszelkie kombinacje, plamki lub wzory na tęczówce, a także oczy o różnych kolorach. Pomimo indywidualności wzoru wełny, standard dopuszcza tylko 4 kolory:

    • Niebieski lub czerwony merle - najbardziej rozpoznawalne kolory. Zwykle Aussi kojarzy się z kolorem, powszechnie nazywanym niebieskim marmurem. Figurka pochodzi od genu Merle, który rozmazuje główny kolor sierści z działkami.
    • Czarny lub czerwony - solidny, jednolity kolor w połączeniu z bielą.

    Ważne! Kolor biały nie powinien dominować, ale jest dozwolony na kołnierzu lub częściowo na klatce piersiowej i szyi, dolnej części ciała, łapach i kufie.

    Wskazówki dotyczące wyboru szczeniaka

    Zdobycie szczeniaka australijskiego nie jest łatwym zadaniem. Sprawdzone jednostki hodowlane, a "metki cenowe" nieprzyjemnie "połaskocz swoje nerwy". Jeśli kupujesz psa jako przyjaciela i nie celujesz w karierę pokazową "szczyt Olympus", możesz wziąć pod uwagę małżeństwo w miocie, najczęściej odchylenia odnoszą się do koloru.

    Ważne! Prawdziwy hodowca honorujący jego reputację nigdy nie sprzeda psa z "małżeństwem" bez umowy sterylizacyjnej.

    Aby wybrać szczeniaka klasy pokazowej, zalecamy zapoznanie się ze standardem rasy i listą przywarów, które dyskwalifikują psa reproduktora. Przydatne będzie skorzystanie z porady specjalisty od psa rasowego, ponieważ Ausii jest uważane za rzadką rasę i nawet "dogman z 40-letnim doświadczeniem" może pominąć ważne punkty.

    Każdy przyzwoity hodowca zapewni przyszłemu nabywcy rodowody obojga rodziców, ich zdjęcia i filmy z pokazów. Jeśli opowiesz ci historię, że szczenięta nie mają dokumentów, ponieważ "szczeniak jest wart dużych pieniędzy", możesz bezpiecznie przerwać dialog bez pożegnania - oszukują cię!

    Owczarki australijskie mają jasny kolor, wzór może się nieznacznie różnić, ale "kolor" jest jasny od urodzenia. Matka dzieci musi być czujna, nie nieśmiała lub nieśmiała. Dzieci są bardzo aktywne, mobilne i zabawne, jeśli szczenięta nie śpią, zawsze są zajęte czymś.

    Charakter i trening

    Ogromny potencjał fizyczny, żywy umysł i potrzeba pracy psa, tworzy wiele plusów i minusów, jeśli twoje zwierzę jest trzymane w mieszkaniu. Czy mieszkasz w domu, w pobliżu łąk i stad owiec? - W twojej sytuacji nie ma żadnych wad. Biorąc pod uwagę, że duże stada zwierząt nie są tak częste, rozważamy potrzeby "miejskiego" owczarka australijskiego.

    Ważne! Wbrew powszechnemu przekonaniu Aussie jest skomplikowana i wymaga ciągłego stresu. Rasa jest doskonałym towarzyszem, ale zawsze woli pracę.

    Główne umiejętności rasy Australijczyków to wypas bydła, patrolowanie dużego terytorium, pilnowanie, ratowanie ludzi, poszukiwanie narkotyków przy odpowiednim szkoleniu. Podobnie jak wszystkie owcze psy, pies powinien być łatwo wyszkolony przez wiele poleceń i być w stanie podejmować niezależne decyzje. Szczenięta owczarków australijskich powinny być intensywnie szkolone od pierwszego dnia ich pobytu w nowym domu, a jak zrozumiesz, do 1 i 2 urodzin zostaną zbadane wszystkie standardowe drużyny. Jednak obciążenie nie może zostać zatrzymane, to wyjaśnia udział owczarka australijskiego we wszystkich rodzajach psich sportów. Australijczycy wykazują doskonałe wyniki w zręczności, flyball, nurkowanie, frisbee, freestyle, a nawet coursing. Zwierzę z przyjemnością będzie biegało obok roweru (nurkowanie na rowerze), szukało ukrytych przedmiotów, w rzeczywistości trudno powiedzieć, że owczarek australijski nie jest na siłę.

    Ważne! W ubiorze Aussi stosuje wyłącznie motywację motywacyjno-motywacyjną. Kara może uczynić psa nieśmiałym, co jest sprzeczne z jego podstawowymi umiejętnościami pracy.

    Trening Owczarka australijskiego na poziomie ogólnym odbywa się zazwyczaj na "jednym przystanku". Jeśli pies jest zajęty nie tylko na placu zabaw, ale także podczas normalnych spacerów, jego potencjał treningowy znacznie wzrasta. Uważa się, że pełne zapamiętywanie zespołu występuje w 25-40 powtórzeń, ale zgodnie z opiniami właścicieli Aussi, psy szybciej opanowują "naukę wczesnego doświadczenia". Aby poprawić posłuszeństwo, wielu hostów korzysta ze szkoleń clicker.

    Zwróć uwagę! Nawet w najbardziej nieprzyjemny dzień, kiedy jesteś zmuszony przyjąć schronienie w swoim domu, pies musi działać! Biegnij po piłkę, zakładaj kapcie lub sortuj zabawki. Ignorowanie "pracoholizmu" zwierzęcia doprowadzi do sabotażu.

    Uważa się, że Owczarek Australijski ma łagodny i przyjazny charakter, a po części jest to prawda. Nieograniczona przyjazność dotyczy rodziny, szczególnie dzieci. Aussie dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami różnej wielkości. Jednak nieznajomy lub "wróg" będzie postrzegany jako nieufny, Australijski Pasterz jest tolerancyjny dla zwierząt wypasanych, a nie dla ludzi grożących. Warto zauważyć, że rasa nie została zaakceptowana do szkolenia w tempie ZKS (obowiązek ochronny i warty). Po pierwsze, demonstracyjne rzuty na rękaw osoby zaangażowanej i "gorąca atmosfera" nie dają radości psu, Aussie jest o wiele ładniejsza niż pogoń za latającym talerzem i pozytywnym właścicielem.

    Konserwacja i pielęgnacja

    Owczarek australijski ma półdługie pokrycie średniej twardości i rozwiniętej pięty. W okresie linienia czesanie powinno być wykonywane codziennie, inaczej nie można uniknąć zapalenia skóry lub innych chorób skóry. W ramach regularnej pielęgnacji wełnę przeczesuje się 2-3 razy w tygodniu za pomocą szczotki o rzadkich, długich zębach. Nie powinieneś angażować się w częstą kąpiel, oczywiście, musisz umyć psa, ale nie więcej niż 1 raz w ciągu 2-3 miesięcy. Upewnij się, że masz nóż do pazurów i obserwuj długość "manicure" swojego zwierzaka. Zbyt długie pazury psują chód psa.

    Ważne! Jeśli masz do czynienia z nieprzyjemnym zapachem ze skóry lub sierści psa, rozwiązanie nie leży w kąpieli, ale w dostosowaniu diety zwierzęcia.

    Oczy są ścierane codziennie lub w razie potrzeby. Zwróć uwagę na czystość uszu. Aby wyczyścić uszy, użyj gąbek (nie patyków!) Nasączonych olejkiem dla dzieci. Zgodnie ze standardem rasy, Aussie powinien mieć idealnie białe zęby. W tradycyjnej pielęgnacji zębów wszystkie tradycyjne metody są dobre - karmienie miękką chrząstką, zabawki z ochroną, pałeczki higieniczne, czyszczenie w domu lub kliniki weterynaryjnej.

    Karmienie Owczarka australijskiego to czysto "mistrzowski" biznes. Psy doskonale dostosowują się do naturalnego odżywiania, jeśli dieta jest przygotowywana prawidłowo i zrównoważona. Nie bądź arogancki, biorąc pod uwagę, że wiesz wszystko o karmieniu i koniecznie przeczytaj materiały na temat prawidłowej diety dla psów. Pasterz nie powinien jeść "ze stołu", chociaż Aussie nie jest uważany za uczulonego, ponieważ kurze jaja, owoce morza i inne potencjalnie niebezpieczne produkty powinny być ostrożne.

    Ważne! Przy naturalnym karmieniu nie należy zapominać o kursach witamin i dodatków paszowych, szczególnie w okresie jesienno-wiosennym.

    Sucha karma to świetna alternatywa dla żmudnego przygotowania i dostosowania diety w zależności od pory roku, jednak nie wszystkie suszenie jest przydatne. Większość suchych produktów ekonomicznych jest produkowana na bazie fasoli, która jest przeciwwskazana u każdego psa.

    Ważne! Australijki z czerwonym kolorem szybko się przegrzewają w bezpośrednim świetle słonecznym, zachowaj ostrożność i ostrożność, zwłaszcza w gorącym sezonie!

    Zdrowie

    Choroby genetyczne Aussie obejmują epilepsję i dysplazję stawu biodrowego. Kupując szczeniaka, hodowca jest zobowiązany do przedstawienia dokumentu na temat stanu zdrowia rodziców i badania miotu. W profilaktyce dysplazji proponuje się wykonywanie radiografii wydziału biodrowego raz na sześć miesięcy.

    Owczarki australijskie mają problemy ze słuchem i widzeniem, w tym zaćmę. Nie ma gwarancji, że twoje zwierzę będzie zdrowe aż do starości, jednak musisz uważać na "słabości" psa ze szczególną czujnością.

    Czytaj Więcej O Psach

    Mój pies stróżujący

    Karmienie Dog Blog - My WatchdogCzarny terier rosyjskiWyobraź sobie, że duży czarny pies o "nastrojowym" wyglądzie, masywnej, kudłatej głowie i niezrozumiałych intencjach zbliża się do ciebie.

    Pielęgnacja zębów małego psa chihuis

    Karmienie Zmiana zębów w chihuahua jest jednym z głównych problemów tej rasy. Sytuację komplikuje niewielki rozmiar psów, ponieważ podobne problemy są nieodłączne w przypadku każdej rasy karłów.

    Orijen dla psów

    Karmienie Zarejestruj się, aby zostawić opinię.
    Zajmuje mniej niż 1 minutę.Marka Orijen to holistyczna karma. W składzie nie ma żadnych odpadków, udział mięsa jest duży. Wszystkie składniki odżywcze i witaminy mogą otrzymać zwierzaka na zestaw owoców, ziół i warzyw, które są w składzie paszy.