Szkolenie

Berneński pies pasterski. Strażnik i przyjaciel

Berneński pies pasterski to alpejski pies pasterski o charakterze dobrodusznym i opiekuńczym. Opis rasy, jej życie obok osoby, zasady trzymania psa, problemy zdrowotne.

Rasa ta jest tak starożytna, że ​​nikt nie może powiedzieć na pewno, ile ma lat, jak zaczęła się jej historia, jaka krew była w nim mieszana. Wszystkie teorie dotyczące powstawania berneńskiego psa górskiego są przypuszczalne. Faktem jest, że powstał w Alpach Szwajcarskich, gdzie dostęp do niedawnych czasów był ograniczony i trudny, a nie było żadnych pisemnych dowodów, ponieważ zwykli alpejscy pasterze hodują te psy.

Historia rasy

Zakłada się, że od czasów starożytnych mieszkańcy Alp, w tym Durbach i Bugdorf niedaleko Berna, trzymali psy pasterskie, pasterskie, które chroniły stada krów i owiec przed wilkami, a także były naganiaczami i mogły przewozić małe ładunki w zespołach. Kiedy rzymskie legiony przybyły do ​​szwajcarskiej krainy, przywiozły ze sobą swoje psy walczące i trawiące, Molosów, którzy, oczywiście, przelali swoją krew na lokalne psy wiejskie. Ale nie tylko Molosów pozostawili po sobie ślad. Sądząc po trójbarwnym kolorze górskich psów, pinczery i sznaucery odegrały znaczącą rolę w rozwoju nowej rasy. Napar nowej krwi podzielił potomstwo alpejskich psów pasterskich na 4 gałęzie, które od około 19 wieku zaczęto hodować jako odrębne rasy: wielki szwajcarski pies pasterski, entlebucher, Appenzeller i berneński pies pasterski, których nazwy są związane z ich miejscem pochodzenia.

Obecna nazwa naszej rasy nie pojawiła się natychmiast, początkowo nazywała się Durbachler, po miejscu, z którego pochodzi. Na początku XX wieku stworzono psie towarzystwo miłośników Durbacher w Szwajcarii, które zajmowało się ochroną, rozszerzaniem i ulepszaniem rasy. Stopniowo klub podjął decyzję o zmianie nazwy rasy, teraz wywodzi się od niemieckich słów "zenne" - łąka i "hund" - pies. Aby pokazać znaczenie rasy, do nazwy dodano nazwę faktycznej stolicy Szwajcarii. W latach 30. XX w. Pierwszymi owczarkami berneńskimi byli hodowcy przywiezieni z Europy do USA i innych krajów, co uchroniło rasę przed wyginięciem w latach wojny. W Rosji kudłaty pies pojawił się w latach 80. XX wieku.

Dzisiaj psy rasy berneńskiej słusznie cieszą się miłością na całym świecie. Oprócz uczestnictwa w wielu dziedzinach naszego życia, są także świetnymi aktorami. W naszym kraju są znani z serialu "Happy Together", filmu "Hello, Fools!", Komedii "Holy Affair".

Opis rasy

Zgodnie ze standardem FCI Berneński Pies Górski jest wykorzystywany jako pies towarzyszący, a także pies pasterski, uprząż i stróżujący. Samce mocnych, krępych psów rosną do 64 cm lub 70 cm, a suki mają wysokość od 58 cm do 66 cm, psy ważą 39-50 kg, a suki 36-48 kg. Długość życia 7-8 lat, maksymalnie 11-12 lat.

Kufa jest prosta, średniej długości, głowa mocna, czaszka lekko wypukła. Nos jest czarny. Usta ciasno, czarne, zgryz nożycowy, nie pływaj ślinotok. Oczy w kształcie migdałów o ciemnobrązowym kolorze. Uszy są trójkątne, średniej wielkości, spoczywają na głowie w spokojnym stanie.

Szyja jest muskularna, ciało zwarte. Owczarek brunatny ma szeroką klatkę piersiową, wyrostek (przedni występ mostka) wyraźnie się wyróżnia. Ciało owalne, szerokie. Tył jest prosty, lędźwie szerokie, zad jest delikatnie zaokrąglony, brzuch nie jest podciągnięty. Ogon w spokojnej pozycji zwisa, dostaje się do stawu skokowego, a podczas ruchu utrzymuje się na poziomie grzbietu lub wyżej.

Przednie kończyny są szerokie, proste, równoległe do siebie. Ramiona muskularne, długie. Śródręcza są mocne, krótkie łapy, zaokrąglone, palce "w bryle". Nogi tylne proste, biodra długie, muskularne, szerokie. Wilcze pazury muszą zostać usunięte. Ruchy są jednolite, z dobrą amplitudą, na kłusie kończyny poruszają się prosto.

Berneński pasterz górski ma długi, lekko falisty lub gładki płaszcz. Kolor tricolor. Głównym kolorem jest czarny. Czerwonobrązowa znajduje się na policzkach, na klatce piersiowej, na wszystkich nogach, pod oczami. Symetryczne białe znaczenia powinny znajdować się na czole i pysku, na gardle i klatce piersiowej. Witaj białą końcówkę na ogonie i białe łapy. Biała plama jest dozwolona pod ogonem lub z tyłu głowy.

Czasami szczenięta rodzą się w miocie z inną kombinacją kolorów, asymetrycznymi plamami, zmarszczkami w ogonie lub niewłaściwym ukąszeniem. Takie psy stają się doskonałymi zwierzętami domowymi i zwierzętami domowymi w rodzinie, ale nie mogą uczestniczyć w wystawach i muszą pochodzić z hodowli.

Postać

Berneński pies pasterski wyróżnia się niezwykłymi cechami: życzliwością wobec człowieka i innych zwierząt, posłuszeństwem, brakiem konfliktu, a także odwagą i niezależnością. Dla rodziny z dziećmi, Bern Shepherd jako pies towarzyszący byłby dobrym wyborem. Jedyną rzeczą jest porównanie wielkości psa i wieku dziecka. Duży pies może przypadkowo powalić niemowlę, ledwo stojąc na podłodze z prostą falą ogona, dlatego oboje muszą być pod opieką. W przeciwnym razie pies i dzieci stają się najlepszymi przyjaciółmi, ścigają się razem na bal, pływają w rzece, biegną. Pies w uprzęży chętnie pojedzie na dziecku na sankach lub nartach, będzie towarzyszył rodzinie na wycieczce i spacerze. Takie aktywne spacery i rozrywki są niezbędne dla Berns, aby utrzymać ich mięśnie w formie i wydzielać dużo energii.

Z tym psem nie jest strasznie pozwolić dziecku wyjść samemu na ulicę - Owczarek Berny odstraszy każdego wroga, jeśli nie swoim wyglądem, a potem głośnym szczekaniem, a jeśli to konieczne, rzuci się w obronę.

Berneński pies pasterski jest nieustraszony, zrównoważony, cierpliwy, a nawet uprzejmy. Agresja pojawia się niekiedy u dorosłych psów w stosunku do innych mężczyzn, ale zachowanie to należy powstrzymać od wieku dojrzewania. Ogólnie rzecz biorąc, szatańskość nie jest im osobliwa.

Berneński pies pasterski ma wrodzony instynkt ochronny we krwi, ponieważ był to jego pierwotny bezpośredni cel. Nie potrzebują specjalnego przeszkolenia w zakresie ochrony, sami czują, kiedy muszą chronić rodzinę lub działkę w domu. Potrzebujesz tylko niewielkiej korekty zachowania podczas wykonywania funkcji bezpieczeństwa. Jeśli pies nie chce zrozumieć od dzieciństwa, w jakich sytuacjach trzeba głosić, szczeka na każdego przechodzącego przez bramę i na wszystkie koty. Ale agresja nie jest konieczna do wychowania.

Trening Berneńskiego psa górskiego rozpoczyna się we wczesnym dzieciństwie. Oprócz początkowych umiejętności posłuszeństwa, szczeniak musi być pokazany, kto jest szefem, w przeciwnym razie niezależny i pewny siebie pies niewłaściwie odbierze swoją pozycję w rodzinie. Podając cechy rasy Berneński pies pasterski, należy odnotować jego miłość do występów demonstracyjnych. Szczęśliwie uczy się sztuczek z dziećmi lub dorosłymi. Dlatego Berneński Pies Górski z powodzeniem występuje w zawodach w posłuszeństwie (zasady posłuszeństwa), zwinności (bieganie z przeszkodami), obciążeniu ciała (przesuwanie ładunku na wózku lub wózku), freestyle frisbee (łapanie porzuconego dysku), pyskanie (zakładanie liny). Najbardziej fascynującą dyscypliną jest freestyle, sport, a raczej zsynchronizowany lub inscenizowany taniec człowieka i psa.

Opieka i konserwacja

Berneński pies pasterski jest bardzo aktywnym psem, który potrzebuje długich spacerów z grami i zabawami na świeżym powietrzu. Należy jednak wziąć pod uwagę płaszcz zwierząt - podwyższona temperatura jest bardzo trudna do uniesienia. W gorące i słoneczne dni nie powinno się spacerować w otwartych przestrzeniach, najlepszym wyborem będzie las lub park w pobliżu zbiornika. Z Tobą w lecie musisz wziąć butelkę czystej wody i miskę, aby pies mógł pić. Jeśli pies żyje na działce, musi wyposażyć szopę, która chroni przed deszczem i słońcem i zapewnić możliwość przejścia na zacienioną stronę. Zimowe zabawy na śniegu Bernzanie tolerują lepiej niż chodzenie pod palącym letnim słońcem.

Wełna berneńskiego psa górskiego jest długa, dlatego musi być często czesana (co drugi dzień), a podczas okresu linienia musi być dokładnie czesana każdego dnia. Zrzucanie, niestety, zdarza się dwa razy w roku, jesienią i wiosną, więc ci, którzy nie są gotowi codziennie sprzątać mieszkania i czyścić rzeczy z wełny, powinni pomyśleć o innej rasie. Ta rasa zdecydowanie nie może rozpocząć się w rodzinie, w której są alergicy, którzy reagują na sierść psa.

Berns mają skłonność do przejadania się, jeśli mają taką możliwość. Aktywny pies traci wszystkie kalorie podczas spaceru, a zwierzęta, które są zamknięte w czterech ścianach lub w wolierze, mogą przybrać na wadze, leniwych i częściej chorują. Po jedzeniu nie można natychmiast rozpocząć aktywnej gry lub biegania, w przeciwnym razie może dojść do skręcenia jelit, co jest typowe dla psów z głęboką klatką piersiową. Żywienie psa musi być zrównoważone. Czy podawać suchej karmy czy produkty naturalne - decyduje sam właściciel, biorąc pod uwagę zdrowie i preferencje psa. W każdym razie musisz dodać do diety suplementy witaminowe i mineralne, w tym wzmacniające układ kostny (wapń, fosfor).

Pełne fizyczne dojrzewanie i wzmocnienie kości u Owczarka Berneńskiego ma miejsce w wieku 2-2,5 lat, więc obciążenia fizyczne, takie jak przeciąganie ciężarów, powinny być ograniczone do tego wieku.

Nie zapomnij o obowiązkowych szczepieniach, których harmonogram musi zostać uzgodniony z weterynarzem. Przed szczepieniem konieczne jest wcześniejsze podanie psom leków przeciwpasożytniczych. Dzieci po szczepieniach muszą zachować kwarantannę domową.

Zdrowie

Wprawdzie zdrowie Berna nie jest bardzo silne. Jest to spowodowane tworzeniem rasy w ograniczonej populacji i słabym funduszem genetycznym, bez napływu nowej zdrowej krwi. W ostatnich dziesięcioleciach rozwijające się żłobki i kluby psie podążały za ulepszeniem rasy, więc osoby z najmniejszą ilością problemów genetycznych pochodzą z hodowli. Jakie problemy zdrowotne są charakterystyczne dla tej rasy?

Z opisu rasy jasno wynika, że ​​pies jest dość duży, a często towarzyszy mu dysplazja stawu barkowego lub miednicy. Ponadto, ze względu na powolne dojrzewanie zwierzęcia, kości szkieletu nie są natychmiast wzmacniane, a to jest obarczone obrażeniami podczas skoków z wysokości, podczas przeciągania dużych ciężarów. Również od średniego wieku (4-5 lat) może wystąpić zapalenie stawów. Nie można go całkowicie wyleczyć, można tylko zmniejszyć jego bolesne objawy i ułatwić przebieg choroby przez całe życie psa.

Wiszące uszy wymagają uwagi. Muszą być regularnie czyszczone, aby infekcja ucha nie rozpoczynała się od siarki, wody i brudu, które trudno jest wyleczyć.

Rak we wszystkich swoich postaciach stał się przekleństwem dla psów górskich. Zarówno stare psy, jak i silne młode zwierzęta chorują na nie.

Berneński pies pasterski

Berneński pies górski, z natury dobroduszny, w zamian za opiekę i miłość, stanie się wiernym i dobrym przyjacielem dla swojego pana i jego rodziny. Przedstawiciele rasy nie mogą być ignorowani, muszą komunikować się z daną osobą.

Ta rasa jest idealna dla osób, które mają doświadczenie w utrzymywaniu psów i są gotowe do codziennego ćwiczenia z psem. Monotonne chodzenie dwa razy dziennie nie wystarcza psom tej rasy, choć nie można nazwać rasy nadmiernie aktywną i energiczną. Należy jednak pamiętać, że Berneński Pies Górski był hodowany jako działająca rasa, psy mają siłę fizyczną i utrzymują kształt, który potrzebują ładunków (ciągną wózek, sanki).

Relacje z właścicielem i członkami rodziny

Berneński pies pasterski jest jedną z ras psów, które idealnie nadają się na towarzyszy rodzinnych. Przedstawiciele rasy czuły, dobroduszny, spokojny. Psy dobrze traktują dzieci, wykazują tolerancję, nawet jeśli dziecko przywiera do zwierzęcia. Ale jest jedna funkcja. Berneński pies pasterski osiąga dojrzałość przez 3-4 lata. Szczenięta są bardzo aktywne, mobilne. Jeśli w rodzinie jest małe dziecko, nie powinno ci pozwolić na zabawę z samym szczeniakiem. Aktywny szczeniak w grze może gryźć, ściskać, a te działania mogą być bolesne, przerażające dla dziecka, chociaż nie stanowią dla niego zagrożenia.

Psy tej rasy uwielbiają spędzać czas z ludźmi. Jeśli zwierzę spędza większość dnia sam, to z czasem zwierzę rozwija zwiększony niepokój, aw rezultacie destrukcyjne zachowanie. Aby tego uniknąć, właściciel będzie musiał, zaczynając od szczeniaka, trenować zwierzaka, aby spędzał czas w spokoju bez szkody dla mebli w domu, bez wycie i szczekania.

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że Berneński Pies Górski jest leniwy, zawsze gotowy usiąść i uciąć sobie drzemkę. Ale przedstawiciele rasy lubią chodzić na świeżym powietrzu i grać. Gry na śniegu w zimie dają psu największą przyjemność. Latem psy tej rasy są gorące, więc ich aktywność może się zmniejszyć. Ogólnie rzecz biorąc, energia może wystarczać na cały dzień. Najlepszym warunkami życia dla dużego zwierzaka będzie przestronny apartament lub dziedziniec wiejskiego domu.

Socjalizacja jest bardzo ważna. Cechą Berneńskiego psa górskiego jest nadmierna nieśmiałość wobec wszystkich lub konkretnych osób. Bez socjalizacji naturalna ostrożność może przerodzić się w nieśmiałość, która komplikuje życie zwierzęcia i właściciela w przyszłości.

Stosunek do nieznajomych

Zrównoważone, wyedukowane psy są przyjazne dla obcych. Przedstawiciele rasy nie będą, machając ogonem, aby podbiegać do nieznajomego, ale nie będą też wykazywać agresji. Postawy wobec obcych można scharakteryzować grzecznością.

Należy zauważyć, i przedstawicieli jakości watchdog rasy. Pies ostrzega cię, szczekając o zbliżaniu się obcych, aw razie zagrożenia dla siebie i członków rodziny, będzie się bronił, nie czekając na drużynę gospodarza.

Postawa wobec innych zwierząt

Większość psów jest spokojna w stosunku do innych zwierząt. Zwykle sytuacja jest taka, że ​​duży pies pozwala kociakowi grać figle, gryźć jego łapy i bawić się ogonem. Jednak mężczyźni mogą zachowywać się wrogo wobec siebie.

Posłuszeństwo do berneńskiego psa górskiego

Berneński pies pasterski można wyszkolić, ale przedstawiciele rasy są wrażliwi. Ważna konsystencja, łagodność, dobre nastawienie, uwielbienie i każdy inny sposób na zachęcenie swojego zwierzaka do właściwego działania. Jednak u niektórych osób, często z mężczyznami, zwłaszcza w wieku młodzieńczym, wymagana jest twardość, ponieważ zwierzęta są uparte i dominujące.

W każdym razie nauka jest powolna w porównaniu do innych ras. Jednocześnie przedstawiciele rasy są w stanie słuchać właściciela, a charakterystyczną cechą charakteru Berneńskiego psa górskiego jest posłuszeństwo. Cierpliwość i właściwe podejście do nauki Berneńskiego psa górskiego przyniesie pożądany rezultat.

Berneński pies pasterski - charakterystyka, opis i cechy opieki.

Piękne i potężne berneńskie psy górskie zostały wyhodowane na pastwiskach i strzeżeniu wysokich szczytów szwajcarskich Alp. Tutaj urodził się silny, szlachetny i nieskończenie czuły pies. Charakterystyka rasy łatwo mieści się w jednym słowie - życzliwość.

Ogólny opis. Pasterz z duszą arystokraty

Ale Berneńskie psy górskie nie ograniczały się do jednej owczarni. Były również używane do transportu towarów, jako strażnicy. Mimo, że psy nie mogą być strażnikami ze względu na ich dobrą naturę, wykonują świetną robotę w roli strażników. Jedna forma groźby może odstraszyć wrogów.

Przestrzenie alpejskie postępowały powoli. Dlatego też pasterze berneńscy przewozili w specjalnych wozach mleko i inne produkty.

Berneński pies górski może wyciągnąć 10-krotność swojej wagi - do 500 kg.

Psy zostały stworzone do pracy. Praca jest ich ulubioną pracą. Chętnie wyciągają uprząż, pomagają we wszystkich obowiązkach domowych. Muszą czuć się użyteczni. W przeciwnym razie zwierzęta umrą.

Berno przystosowane do życia w trudnym klimacie. Mocne kości, mocne łapy, grube włosy pozwalają im łatwo poruszać się po pasmach górskich i przetrwać zimne dni.

Pomimo pochodzenia "wiejskiego", Berneńskie psy górskie nie są pozbawione arystokratycznych manier. Nie rzucają się w oczy, wychwytują najmniejszą zmianę nastroju i samopoczucie właściciela.

Nawet wygląd psa pasterskiego nadaje szlachetności. Możesz bez końca podziwiać lekki krok, dumnie uniesioną głowę i lśniącą trójkolorową wełnę w słońcu.

Pochodzenie psów. Historia z dwoma tysiącleciami

Rasa Berneńskiego psa górskiego liczy ponad 2 tysiące lat. Nie było możliwe ustalenie, od kogo pochodzą psy. Najprawdopodobniej mastif tybetański stał się ich przodkiem.

Prelegenci Bernów przybyli do Europy wraz z rzymskimi legionistami. Osiedlili się w przełęczy Gotthard w Alpach.

Starożytne pochodzenie rasy potwierdzają wykopaliska Herman Kremer. Podczas ekspedycji pod Zurychem natknął się na parking Helwetów - dawnego Szwajcara.


Archeolog odnalazł psie czaszki psów, które zostały przywiezione przez Rzymian. Kremer zasugerował, że byli to przodkowie Górskich Psów.

Później zwierzęta były formowane w izolacji: bez domieszki krwi innych psów.

Pod koniec XV wieku Bernowie byli prawie zniszczeni. W 1489 r. Burmistrz Zurychu wydał rozkaz - chłopi mieli zabić wszystkie duże psy. Podobno zepsuły feudalne winnice. Ale ludzie zbuntowali się i stracili władcę.

Przez długą historię Berneńskich Psów Górskich kilkakrotnie zmieniano nazwę. Początkowo oni, jak wszystkie główne psy pasterskie, nazywani byli Szalaszowami. Później psy nazywały się Durrbachleras, ponieważ zwierzęta najczęściej spotykały się w pobliżu gospodarstwa Durrbach.

Obecna nazwa pojawiła się na początku XX wieku. Pierwsze słowo zostało ustalone w nazwie rasy z kantonu Berno. Hodowcy podkreślali różnicę między Bernsem a innymi psami górskimi.

Walka o uznanie rasy rozpoczęła się w 1900 roku. Bitwa była długa: psy zostały włączone do międzynarodowej klasyfikacji w 1981 roku, a standard został przyjęty w 1990 roku.

Do 1907 r. W hodowli Bernów przestrzegały jedynie granic warunkowych. Hodowcy z miasta Dürrbach martwili się o bezpieczeństwo rasy. Trzy lata później, w 1910 roku, przywieźli ponad sto przedstawicieli na wystawę.

W połowie XX wieku w hodowli pojawiły się poważne problemy. Pojawiły się z powodu długiego odosobnionego rozwoju, częstych pokrewnych kojarzeń. Aby "odświeżyć" krew, właściciele zaczęli krzyżować Berneńskie Psy z Nową Fundlandią. Pomogło to wzmocnić genotyp. Co ciekawe, po 2 pokoleniach w pojawieniu się Sennenhund, nie ma już śladu po Nowej Funlandii.

Ze względu na spektakularny wygląd, silną budowę ciała, spokojną i łagodną skłonność, berneńskie psy górskie stały się popularne w Szwajcarii i krajach sąsiednich.

W 1968 roku po raz pierwszy założono Amerykański Klub Berneńskich Psów Górskich. Początkowo miał 62 członków i 43 psy. Po trzech latach liczba uczestników przekroczyła sto.

Teraz Berno praktycznie nie jest wykorzystywane do celów zawodowych. Stali się towarzyszami. Psy dobrze sobie radzą w rodzinach z dziećmi i osobami starszymi.

Standardowy

Dziś są zgodne ze standardem FCI nr 45 z 2003 roku. Klasyfikuje górskie psy pasterskie do drugiej grupy, sekcji 3 - Szwajcarskie psy górskie.

Opis standardowego Berneńskiego psa górskiego jest raczej arbitralny. Po pierwsze nie ma oddzielnych wskaźników, ale proporcjonalna budowa ciała, stabilna psychika.

Według uznania sędziów przedstawiciel z niewielkimi odchyleniami od normy może brać udział w hodowli i wystawach, jeśli jest zdrowy i harmonijny.

Rozmiar

Wysokość samców waha się od 64 cm do 70 cm, samice - od 58 do 66. Waga również waha się znacznie: 38 - 50 kg dla chłopców i 36 - 48 kg dla dziewcząt.

Obudowa


Mocne, mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Berneński pies pasterski raczej przysadzisty, ale nie kwadratowy. Klatka piersiowa jest głęboka, kończy się na łokciach. Brzuch nie jest schowany.

Głowa

Duża, średniej długości. Zgryz nożycowy. Charakterystyczną cechą - "suchy" latał, brak ślinotok.

Nos jest czarny, bez pigmentacji. Oczy o kolorze orzechowym, w kształcie migdałów. Uszy są trójkątne, lekko zaokrąglone na końcach, ustawione wysoko, gdy pies się nie porusza - zwisają wzdłuż głowy.

Prosto, o odpowiedniej długości, równolegle do siebie. Palce zgromadzone w kuli.

Ogon

Grube, mocne, owłosione na całej długości. Podczas ruchu Berneński Pies Górski utrzymuje ciężar, nieznacznie podnosząc czubek w górę. Ogon nie powinien się zwijać ani odsuwać.

Wełna

Długi, gruby, z gęstym podszerstkiem. Może być prosty, z falą świetlną.

Kolor

Głównym kolorem jest czarny. Nad oczami, na policzkach, we wszystkich łapach pod ogonem, klatka piersiowa jest brązowoczerwoną opalenizną. Na czole, w gardle, klatce piersiowej widoczne są białe ślady. Pożądane jest, aby również znajdowały się na łapach (ale nie powyżej środka śródręcza), na czubku ogona.


Zło, z powodu którego berneńskie psy górskie są zdyskwalifikowane, obejmuje:

  • rozszczepiony nos;
  • nietypowy kolor;
  • niebieskie oczy;
  • zakręcony ogon;
  • słabe kości.

Berneński pies pasterski i rasy podobne

Berneński pies pasterski - jeden z 4 przedstawicieli szwajcarskich psów górskich. Na zewnątrz są do siebie podobne. Ale są kluczowe różnice:

  • Berneńskie psy górskie - jedyne z falującymi długimi włosami;
  • Greater Swiss Mountain Dog jest największym psem, wzrost samców wynosi 72 cm, a jego waga wynosi 64 kg;
  • appenzeller Mountain Dog - pies średniej wielkości, charakterystyczny - ogon składany w róg;
  • Entlebucher Sennenhund - najmniejszy pies rasy, wzrost samców nie przekracza 50 cm w kłębie.

Skłonność do choroby, średnia długość życia


Berneński pies pasterski - mocny i wytrzymały. Niestety, są podatne na liczne choroby:

  • rak - występuje częściej niż u innych ras, u ponad 50% zwierząt domowych;
  • dysplazja stawów, biodra i łokci, osteochondroza barku - plaga dużych starszych psów, ale u Bernina może rozwinąć się w wieku 2 - 4 lat
  • patologia oka: zanik siatkówki, zaćma, entropia, ektropia;
  • łysienie;
  • wyprysk

Średnia długość życia Berneńskich Psów Górskich wynosi 10 - 12 lat. Jednak psy rzadko żyją dłużej niż 8 do 9 lat z powodu licznych chorób.

Jak dbać w domu

Główne problemy związane z pielęgnacją Berneńskiego psa górskiego są związane z wełną. Zwierzęta moltują przez cały rok, więc są przeczesywane 1 - 2 razy w tygodniu. Wiosną i jesienią pieszczoty są szczególnie intensywne, psy muszą być czesane każdego dnia.

Nakarm standard Bern Owczarek. Podstawą diety jest mięso, podroby, zboża, warzywa, produkty mleczne. W celu prawidłowego utworzenia kości konieczne jest codzienne wstrzykiwanie 1 łyżki. żelatyna, żylasta wołowina, blizna.

Nie możesz bezmyślnie mieszać Berneńskiego Psa z witaminami. Rasa rozwija alergię w przedawkowaniu witamin A, C, E. Dowolny kompleks jest skoordynowany z weterynarzem.

Jedzenie podaje się po przejściu pieszo. Zwierzęta muszą odpoczywać po jedzeniu. W przeciwnym razie wystąpią problemy z przewodem pokarmowym: wzdęcia i skręty jelit.

Reszta opieki w domu jest standardowa:

  • pocierać uszy gąbką i specjalnym balsamem raz w tygodniu;
  • myć zęby specjalną pastą i pędzlem co 7-10 dni;
  • oczy regularnie sprawdzają, usuwają podtlenek azotu;
  • pazury są przycinane, gdy rosną, jeśli pies ma wystarczającą aktywność fizyczną, muszą się zużyć;
  • Kontrola skóry po każdym spacerze - ze względu na gruby płaszcz nie można zauważyć kleszczy.


Szczenięta muszą usunąć wilcze pazury. Są bezużyteczne. W tym samym czasie zwierzę łatwo je zranić.

Bern bardziej przypomina zimny klimat. Latem upewnij się, że zwierzę nie przegrzewa się. Ze względu na długie, gęste włosy często występują szok termiczny.

Najlepsze ze wszystkich Berneńskich Psów Górskich czuję się w prywatnym domu. Można je trzymać w wolierze, ale nie w łańcuchu.

Bern nadaje się do utrzymania mieszkania. Jednak muszą chodzić co najmniej 2 razy dziennie. Problem jest obfitym wylinianiem. Musimy pogodzić się z tym, że wełna będzie wszędzie. Podobnie jak wszyscy Molosy, Berneński Pies Późny dojrzewa późno. Pies jest uważany za szczeniaka do 2 lat. W tym czasie niemożliwe jest załadowanie mięśni i kości zwierzęcia, na przykład, aby wymusić ciągnięcie ciężkiej uprzęży.

Intensywna aktywność fizyczna jest również zabroniona dorosłym psom. Nie możesz zmusić Berneńskiego Psa Górskiego do wyczerpania, skakać z dużych wysokości. Może to prowadzić do problemów ze stawami.

Giganci z dobrym sercem. Cechy charakteru i zachowania.

Bern Sheepdog jest bardzo przywiązany do rodziny. Chociaż kocha wszystkich członków, ale właściciel wybiera jedną. Nie możesz zostawić psa przez długi czas w spokoju - on musi ciągle być w towarzystwie ludzi. Seniorzy postrzegają inne zwierzęta jako stado, które musi być chronione. Pies dobrze dogaduje się z kotami, ptakami, gryzoniami.

Rzadko pokazuje agresję wobec innych psów. Zazwyczaj okrucieństwo jest wynikiem nieprawidłowości genetycznych lub niewłaściwego wychowania.

Bern może bezpiecznie wyjść z dziećmi. Nawet jeśli dziecko nadużywa zwierzę, pies górski po prostu odejdzie. Ale nigdy nie gryź i nie rycz na dziecko.

Dla Berneńskiego psa górskiego bezpieczeństwo dzieci jest najważniejsze. Ważniejsze niż zespół gospodarzy. Jeśli uzna, że ​​jego działania mogą zaszkodzić dziecku, pies nie wykona polecenia.

Dla nieznajomych Berneńskie psy górskie są przyjazne, ale ostrożne. Będą atakować tylko wtedy, gdy ich mistrz jest w niebezpieczeństwie.

Berneńskie psy górskie rzadko szczekają. Dają tylko głos, jeśli wydarzyło się coś niezwykłego.

Psy są wystarczająco leniwe. Szybko się męczą. Ważne jest prawidłowe dozowanie ładunków, odpoczynek na przemian z aktywnymi czynnościami.

Podstawy edukacji i szkoleń


Kształcenie Berneńskiego psa górskiego jest proste. Pies jest inteligentny, uważny, stara się zadowolić właściciela. Ale ponieważ zwierzęta pozostają szczenięta przez okres do 2 lat, mogą pojawić się problemy w tym okresie.
Berna zaczyna uczyć posłuszeństwa w 5 - 6 miesięcy. Przed rokiem musi uczyć się podstawowych poleceń. Zaledwie 1,5 roku życia, kiedy psychika ostatecznie się uformowała, przechodzi ogólny kurs treningowy.

Sennenhund z łatwością zapamiętuje polecenia. Należy jednak pamiętać, że nie jest to pies służbowy. Ma skłonność do podejmowania własnych decyzji. Dlatego nie czekaj na natychmiastowy powrót i błyskawiczną realizację zamówień.

W razie potrzeby można uczyć podstaw szkolenia defensywnego lub służby wartowniczej.

Najlepszą metodą edukacji berneńskiego psa górskiego jest regularna zachęta, wytrwałość i brak jednolitości. Idealnie, jeśli będzie postrzegał strój jako grę. Berneńskie psy górskie wyhodowane w Alpach do wypasania bydła. Dziś psy są świetnymi towarzyszami. Łatwo znaleźć wspólny język z członkami rodziny i innymi zwierzętami. Niestety, ze względu na częste choroby, psy rzadko żyją do 10 lat.

Berneński pies pasterski - opis rasy i charakter psa

Berneński pies pasterski - legendarny pies pochodzący ze Szwajcarii. Przez długi czas przedstawiciele tej rasy pomagali swoim właścicielom wypasać bydło. Obowiązki psa poważnie wpłynęły na ich zdolności intelektualne. Sennenhundi należą do członków rodziny psów, którzy są mądrzejsi od swoich właścicieli.

Są bardzo towarzyscy i nie agresywni, zawsze znajdują wyjście z nietypowych sytuacji. Jednak niesamowity spokój pozwala w pełni chronić własne terytorium i właścicieli przed ingerencjami osób postronnych. Genetycznie są obdarzeni heroizmem, ponieważ są potomkami starożytnych rzymskich psów bojowych.

Z historii rasy

Sennenhundy - prawdziwy szwajcarski. Byli partnerami mężczyzny na farmie, ich misje obejmowały wypas bydła, ochronę farmy, a nawet opiekę nad dziećmi. Ich ojczyzną jest Szwajcaria, mianowicie kanton Bern, nazwa rasy wywodząca się bezpośrednio stąd. Mieszkańcy Berna już dawno - głównie chłopi, to dla domu potrzebowali tego pomocnika - towarzysza w postaci czworonożnego przyjaciela.

Przez długi czas Sennenhund nazywany chłopskim pieskiem pomorskim lub krowiego. Przedstawiciele tej rasy bardzo różnili się w swoim czerwonym lub brązowym kolorze od dzisiejszych standardów.

Jak ta rasa pojawiła się w Alpach? Dzisiaj nikt nie może powiedzieć na pewno. Najbardziej popularną wersją jest to, że psy górskie są potomkami klasycznego Mollossa, który pochodził z Grecji i został przywieziony do Szwajcarii przez żołnierzy Cezara.

Przez wiele lat nikt celowo nie wybrał psów tej rasy. Ich siedliskiem były gospodarstwa chłopskie, w których ich cechy rasowe zostały poprawione w naturalny sposób. Życie z ludźmi i pomaganie im w domu były głównymi zadaniami tych zwierząt, które dały ich rezultaty, genetycznie kładąc swoją miłość do ludzi i imponujący intelekt w Sennenhund. Natura tych zwierząt domowych stała się bardziej miękka i przychylna, dając im idealne cechy prawdziwych przyjaciół człowieka.

Celowo zaczęli się rozmnażać i wybierać na początku lat 90. XIX wieku. Ich naturalna przenikliwość i mobilność pozwoliły im konkurować ze St Bernardami, bardziej popularnymi wówczas przyjaciółmi. W tym samym czasie rasa otrzymała nazwę Berneński pies pasterski. Wcześniej nazywali wszystkie żółtobłute psy.

Na początku XX wieku zorganizowano pierwszy klub kibiców Sennenhund, a zarazem rasa otrzymała swoją obecną oficjalną nazwę. W 14 roku tego samego wieku zatwierdzono standardy rasy i charakterystyczne kolory ras. Już po kilku latach spotkali się już na każdym kroku we Francji iz gospodarstw rolnych przeniesionych do dużych miast.

Ze względu na ich charakter rasowy i inteligencję: piękno, wytrzymałość, brak agresywności i życzliwości, berneńskie psy górskie są niezwykle popularne we wszystkich krajach europejskich. Hodowcy i hodowcy dokładali wszelkich starań, aby zachować naturalny charakter psów tej rasy. Sennenhund w warunkach miejskich pozostał ludzkimi towarzyszami i był używany do ratowania ludzi i pomocy strażakom, podążał za bezpieczeństwem wczasowiczów w ośrodkach narciarskich.

Rozwój tej rasy trwa do dziś, selekcja ma na celu skonsolidowanie pozytywnych cech i zwiększenie puli genów. Są powszechne nie tylko w Ameryce i krajach europejskich, ale także w krajach azjatyckich, a także w Rosji i na Ukrainie. W krajach przestrzeni poradzieckiej psy górskie pojawiły się w 89. roku ubiegłego wieku.

Rasa ta jest dość młoda, została oficjalnie zarejestrowana w 1892 roku. Ale w rzeczywistości jego historia zaczęła się jeszcze przed naszą erą - od momentu, kiedy ich przodkowie - Molosy zostali sprowadzeni przez rzymskich żołnierzy na terytorium Szwajcarii.

Zdolności umysłowe

Przedstawiciele tej rasy wyróżniają się wybitnymi zdolnościami intelektualnymi i doskonale nadają się do treningu. W nietypowych sytuacjach pieski nie są tracone i są dobrze zorientowane. Zwykle podejmują zaskakująco trafne decyzje.

Ich naturalne instynkty i zdolności umysłowe są nabywane genetycznie iw dosłownym tego słowa znaczeniu znajdują się we krwi swoich psów. Są obdarzeni poczuciem terytorium, doskonałymi zdolnościami adaptacyjnymi i dobrymi instynktami obronnymi.

Psy pasterskie alpejskie są po prostu niesamowite. Możesz być pewna, że ​​roczne szczenięta szczeniąt dokładnie uchwycą cechy charakterystyczne właściciela i jego codzienne potrzeby. Od najmłodszych lat starają się na różne sposoby zadowolić swoich właścicieli. Psy tej rasy zapewnią wszelką możliwą pomoc w pracach domowych, na przykład przy żywieniu przedmiotów gospodarstwa domowego lub odzieży. Głównym zadaniem właściciela jest zachęcanie i dziękowanie zwierzakowi w każdy możliwy sposób za jego wysiłki. Lubią słuchać pochwał i komunikować się ze swoim "starszym" przyjacielem.

Hodowla psów domowych będzie bardzo długa, by zadowolić właścicieli dzięki spontaniczności szczeniąt, ponieważ długo rosną. Zwierzęta te osiągają absolutną dojrzałość w wieku około 4 lat. Wtedy stają się spokojniejsze i mniej aktywne. Niemniej jednak zachowują swoją żartobliwość i emocjonalność.

W treningu zwierząt domowych tej rasy ważne jest, aby wyznaczyć im złożone zadania, które wymagają wzmożonej aktywności umysłowej. Ich edukacja wymaga przemyślanego podejścia i kreatywnych pomysłów.

Cechy charakteru

Berneński pies pasterski - idealne zwierzę. Pokazują swoją miłość i oddanie wszystkim członkom rodziny ich szczęśliwego właściciela. Lubią pomagać właścicielom domów. Oni naprawdę martwią się o wszystkich członków rodziny i mogą czuć się zaniepokojeni brakiem któregoś z nich. Oddzielenie od właścicieli jest dla nich bardzo trudne, ponieważ psy tej rasy są do nich bardzo przywiązane i lojalne.

Przedstawiciele tej rasy są z natury odpornym temperamentem, wesołym usposobieniem i żywym intelektem. Lubią być blisko swojego pana, udzielać mu wsparcia i pomocy. Przed osiągnięciem dojrzałości psy można odróżnić dzięki specjalnej aktywności i chęci grania, ale nie można ich nazwać inwazyjnymi. Wykorzystują swoją nadaktywność podczas chodzenia, więc powinny być maksymalnie nasycone aktywnością ruchową i wrażeniami.

Ich właściciele, podobnie jak inne psy, Sennenhundy uważają liderów w stadzie. Z tego powodu są bardzo posłuszni, to jest ich cecha genetyczna. Nie jest jednak opłacalne, aby właściciele szczeniąt wyolbrzymiali swoje umiejętności, a wrażliwy pies bardzo boleśnie reaguje na uprzedzenia. Nadmierne okrucieństwo i zastraszanie ze strony osoby może wywołać stres u przedstawicieli tej rasy i spowodować głęboką depresję.

Konieczne jest zbudowanie zaufania partnerstwa z sennenhunds, delikatnie traktować i kochać swojego zwierzaka, a następnie odwdzięczyć się.

Wychowanie

Berneńskie psy górskie są jednym z najbardziej towarzyskich przedstawicieli psów pasterskich. Są naprawdę przywiązani do ludzi i potrzebują stałej komunikacji z nimi.

Psy tej rasy dobrze dogadują się z małymi dziećmi, czują się odpowiedzialne i mają większe poczucie obowiązku wobec najmłodszych. Są bardzo cierpliwi z dziecinnymi psikusami, takimi jak ciągnięcie uszu i ogona. Wiadomo, że istniały fakty, kiedy psy tej rasy znalazły dzieci zagubione w Alpach. Te zabawne i dobroduszne zwierzęta lubią bawić się z dziećmi, chroniąc je i mogą świadczyć usługi opieki nad dziećmi.

Sennenhund, tak jak nikt inny, nie ochroni terytorium gospodarza przed przeciwnikami, ale nigdy nie okazywać agresji gospodarzom. Przy pomocy selekcji wybrano tylko najbardziej dobrodusznych przedstawicieli tej rasy. Tak więc osoby agresywne i konfliktowe zostały wykluczone. Na poziomie intuicji potrafią rozróżnić życzliwych i wrogów, aby nigdy nie wpuszczono ich na terytorium intruzów.

Szkolenie

Są to bardzo inteligentne zwierzęta o wysokiej zdolności do zapamiętywania informacji. Są oni wyposażeni w idealne profesjonalne cechy w dziedzinie rolnictwa i ochrony terytorium. Odkrywanie ich naturalnego potencjału jest możliwe dzięki edukacji i szkoleniom.
Rozpoczęcie zajęć jest konieczne od wczesnego wieku, ale nie wcześniej niż 5 miesięcy. Bardziej ukierunkowane szkolenie przeprowadza się, gdy zwierzę osiągnie wiek roku.

Szkolenie przynosi im przyjemność i bardzo pozytywnie odnoszą się do tego procesu. Właściciel ze swej strony musi wykazać się maksymalną cierpliwością i wytrwałością. Zazwyczaj uczenie się szwajcarskiego psa pasterskiego nie stanowi problemu, ale ważne jest, aby wykonać odpowiednie zwierzę, aby zobaczyć właściciela właściciela sytuacji. Ważne jest, aby pamiętać, że absolutnie niedopuszczalne jest pokazywanie okrucieństwa i agresji, podniesienie głosu w stosunku do psów tej rasy.

Sennenhundy nie lubią się nudzić, ten sam rodzaj aktywności nie sprawia im przyjemności. Zajęcia z nimi wymagają jak największej dywersyfikacji. Trening w formie gry - idealne podejście. Owczarki szwajcarskie cieszą się wymagającymi zadaniami, które wymagają aktywności umysłowej, a nie dyscypliny. Jeśli właściciel jest zwolennikiem skomplikowanego specjalistycznego szkolenia, ważne jest, aby zwracać uwagę na rodowód cech charakteru.

Aktywność fizyczna

Berneński pies górski może mieszkać w mieście jako zwierzę domowe, ale regularne spacery i ćwiczenia są niezwykle ważne. Musisz chodzić z nimi codziennie przez co najmniej godzinę i pół. Chodzenie powinno być pełne aktywności fizycznej i ciekawych wydarzeń. Różne miejsca nadają się na spacery: parki i lądowania, a nie tylko zakupy na zakupy lub odwiedzanie znajomych.

Należy zauważyć, że okresowo trzeba dać zwierzęciu swobodę ruchu, usuwając smycz. Dawanie swojemu zwierzakowi wolnego biegu jest niezbędne w miejscach, w których nie ma dużego tłumu ludzi. Lepiej jest, jeśli jest w lesie lub w odległym parku. Owczarki szwajcarskie cieszą się poczuciem wolności i bycia w naturze.

Konieczne jest wybieranie kilku dni w tygodniu na aktywne spacery. Sennenhund może stać się firmą-gospodarzem w sporcie. Ogólnie są doskonałymi towarzyszami we wszystkich sferach życia.

Osobliwości opieki

Psy tej rasy z reguły nie wymagają od właścicieli większej uwagi w zakresie opieki. Jednak ich długa i jedwabista wełna musi być stale czesana, aby uniknąć pojawiania się bulw w całym domu podczas pierzenia.

Musi być szczotkowany codziennie za pomocą metalowego grzebienia o zaokrąglonych i grubych zębach. Warto zwrócić szczególną uwagę, aby wełna nie tworzyła maty. Jeśli się pojawią, możesz się ich pozbyć za pomocą grzebienia.

Wymagane jest kąpanie szwajcarskiego psa pasterskiego około raz na kwartał. Możesz to zrobić w razie potrzeby, używając specjalnych lub dziecięcych szamponów i wody o temperaturze około 36 stopni. Na początek warto umyć główne obszary ciała psa, a następnie zwrócić szczególną uwagę na mniej dostępne miejsca.

Dbanie o zęby i oczy nie wymaga dużego wysiłku. Oczy i uszy powinny być kontrolowane co 7-10 dni i przetarte wacikiem i ciepłą przegotowaną wodą. Jeśli występuje zwiększona ilość wydzieliny w obszarze oczu i uszu, konieczne jest, aby zwierzę zostało pokazane weterynarzowi. Zęby, podobnie jak wszystkie inne zwierzęta, muszą być czyszczone przy użyciu specjalnych past i szczotek. Aby utrzymać dziąsła w dobrej formie, musisz podać kości psa i specjalne zabawki.

Dbanie o pazury i pazury jest również niezbędne dla Psa. Jeśli długość pazurów nie zostanie usunięta w naturalny sposób, poprzez zmielenie podczas spacerów, należy je usunąć przy pomocy rosnącej szpagatu. Pierwsze kilka razy jest wycinanie pazurów w specjalnym salonie lub przy pomocy weterynarza, uważnie obserwującego proces. Następnie można to zrobić niezależnie, biorąc pod uwagę zalecenia ekspertów.

Podkładki można zranić podczas spacerów lub wyschnąć, po czym mają pęknięcia. W takich przypadkach należy je leczyć środkami antyseptycznymi, a następnie zwilżyć je kremami i olejkami kosmetycznymi.

Zasilanie

Sennenhundy nie należą do tych ras, które mają tendencję do dodatkowych kilogramów z powodu przejadania się. Jednak mają dość dobry apetyt ze względu na nadmierną aktywność fizyczną. Podczas karmienia należy przestrzegać ścisłego schematu, aby uniknąć nadwagi.

W celu uniknięcia problemów ze zdrowiem psa w przyszłości konieczne jest przestrzeganie pewnych zasad przy wyborze żywności. Mianowicie, wymagane jest całkowite wyeliminowanie z diety zwierzęcia:

  • peklowana wołowina, wędzone mięso, słodycze;
  • czekolada;
  • przyprawy;
  • tłuste mięso;
  • pieczenie pieczenia.

Zdrowie i długość życia

Sennenhundi nie może być uważane za bolesne lub słabe zwierzęta, jednak ich średnia długość życia jest mała, około 8 lat. Ponad wzrost długości życia psów tej rasy pracują hodowcy w prawie wszystkich krajach. 10 lat temu rzadko zajmowała ponad 8 lat. Dziś są osoby, które żyją znacznie dłużej niż wcześniej.

Genetyczne berneńskie psy górskie podlegają następującym chorobom:

  • procesy złośliwe;
  • epilepsja;
  • niedoczynność tarczycy;
  • dystrofia mięśniowa;
  • zaćma;
  • dystrofia siatkówki.

W znacznej mierze sytuacja jest skomplikowana przez pozbawionych skrupułów hodowców, którzy nie przykładają dużej wagi do uzyskania wysokiej jakości potomstwa, sprzedają zwierzęta bez dokumentów i dzierżą przedstawicieli innych ras.

Bądź zawsze
w nastroju

Berneński pies pasterski: opis rasy, standardy, charakter, treść, recenzje

Od Masterweb

Dostępne po rejestracji

Charakter psa zależy od rasy. Osoby, które chciałyby mieć spokojnego, oddanego i przyjaznego czworonożnego zwierzaka, powinny rozważyć zakup szczeniaka rasy Berneński pies pasterski. Psy tej rasy, mimo że są duże i mają nieco niesamowity wygląd, wyróżniają się bardzo życzliwym usposobieniem i życzliwością.

Hodowla

Berneński pies górski należy do grupy szwajcarskich psów pasterskich. Oficjalnie została zarejestrowana stosunkowo niedawno - w 1907 roku. Jednak historia Bernera sięgała daleko w stulecia.

Uważa się, że przodkami psów tej rasy były psy Molossa, wyhodowane w starożytnym Rzymie. Najprawdopodobniej legioniści przywieźli te zwierzęta do Szwajcarii podczas podboju zachodniej części kraju. Naukowcy wyciągnęli taki wniosek, ponieważ podczas wykopalisk na terenie tego stanu rzymskiego obozu wojskowego w XIX wieku. znaleziono szczątki psów, z zewnątrz niemal identyczne z obecnymi berneńskimi psami górskimi.

Później Molosy, których przywieźli legioniści, zostały skrzyżowane w Szwajcarii z Europejskim Psem Ogara. W tym kraju używano ich co najwyżej jako psy pasterskie. Ten pies był tak popularny wśród chłopów, że raz, próbując zakazać jego treści, po prostu wzbudzili bunt. W tym samym czasie gubernator, który wydał dekret, został ścięty.

W 1892 r. Winiarz amatorski F. Shertenlyaib zwrócił uwagę na te niezwykłe psy. Założył pierwszą hodowlę, specjalizującą się w hodowli i ulepszaniu takich psów. Nazwane niezwykłe psy pasterskie były pierwotnie dyrbahlerami. W berneńskim psie górskim nazwa rasy została zmieniona dopiero w 1910 roku.

W 1949 roku, z powodu nieostrożności personelu, Nowa Fundlandia zupełnie przypadkowo weszła do przedszkola Shertenlyba, co miało znaczący wpływ na kształtowanie rasy. Czarne szczenięta z długimi włosami, które urodziły się jednej z suk, bardzo polubiły hodowców. W rezultacie rasa następnie zaczęła się rozwijać w tym kierunku. Ostateczne dostosowania do norm Bernera przeprowadzono w 1993 roku.

Wygląd

O tym, jak wygląda pies rasy Berneński, znany większości naszych rodaków, nawet z dala od kynologii. Do tej rasy należy pies Baron z popularnej serii "Happy Together". Cechy zewnętrzne Berner to:

  • charakterystyczny kolor - tricolor z przewagą czerni;
  • raczej długie włosy;
  • puszysty ogon;
  • silne łapy;
  • brązowe oczy w kształcie migdałów;
  • średniej wielkości, wysoko osadzone trójkątne uszy;
  • silne szczęki i czarne usta;
  • silna konstytucja.

Natura Berneńskich Psów Górskich jest łagodna i życzliwa. Jednak mogą one jednocześnie szczekać bardzo głośno i przerażająco. Ale w tym samym czasie i bez powodu do głosowania, te psy na szczęście nigdy nie służyły. W każdym razie sąsiedzi tacy jak pies, nawet jeśli trzymani są w mieszkaniu miejskim, najprawdopodobniej nie będą przeszkadzani.

Standardy berneńskiego psa pasterskiego

Wysokość w kłębie tych samców powinna wynosić 64-70 cm, suki - 58-66 cm, a także następujące standardy dla tej rasy:

  • stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi 9:10;
  • stosunek głębokości klatki piersiowej do wysokości w kłębie wynosi 1: 2;
  • brak stopy końskiej i stopy wysokiej;
  • u samców jądra powinny być normalnie rozwinięte i ukryte w mosznie.

Waga chłopców rasy berneńskiego psa górskiego wynosi zwykle 39-50 kg, a dziewczęta - 36-48 kg.

Głowa tych psów nie powinna być zbyt duża lub odwrotnie, mała. Dobre psy to psy, które są proporcjonalne do ciała. Usta tych psów powinny być mocno przyciśnięte do siebie.

Wady na zewnątrz tej rasy, między innymi, są:

  • kręcona wełna;
  • brak białych znaków na głowie;
  • zbyt duże białe znaczenia w różnych częściach ciała;
  • Barwa "brudna" z powodu pigmentacji;
  • czerwony lub brązowy odcień wełny.

Jest uważany za pewien niedobór u berneńskich psów górskich, a kolor wełny jest brązowy lub czerwonawy.

Nieprawidłowe wady

Temperament tych psów, jak już wspomniano, jest uspokajający i spokojny. Agresywny, niezrównoważony lub tchórzliwy charakter może łatwo spowodować dyskwalifikację takiego psa na wystawie. Również niedopuszczalne wady Berneńskich Psów Górskich to:

  • niebieskie oczy (jedno lub oba);
  • powieki wyrzucone lub w;
  • pierścień ogonowy;
  • pokój na ogonie;
  • rozszczepiony nos;
  • krótki podwójny płaszcz;
  • kolor płaszcza inny niż tricolor.

Ponadto, oceniając zgodność ze standardami rasy, specjaliści przyglądają się cechom Berneńskich Psów Górskich, jako kształtu szczęki i ukąszenia. Obecność jakichkolwiek zniekształceń, a także pominięć i przekąsek uważa się za niedopuszczalną wadę.

Czy powinienem kupić szczeniaka?

Nawet jeśli są jeszcze bardzo małe, bernerowie zwykle nie dają swoim mistrzom żadnych szczególnych problemów. Zbyt często nie szczekają, nie różnią się nadmierną ruchliwością, a właściciele nie psują rzeczy. Jednak ta rasa ma jedną niewielką wadę. Berneńskie psy górskie zrzucają psy przez cały rok. Dlatego, aby utrzymać mieszkanie w mieście, rasa ta jest uważana za mało odpowiednią.

Najczęściej roślina Berner nadal jest właścicielem domów wiejskich. W takim przypadku pies może zostać osiadły, na przykład, w przestronnej wolierze z dużą kabiną na dziedzińcu. Sierść tych psów jest nie tylko długa, ale także bardzo gruba. Dlatego Berneński Pies Górski w ogóle nie boi się przymrozków. Ale budkę takiego psa najlepiej izolować wełną mineralną lub styropianem. Wiązanie jest również uważane za obowiązkowe.

Te psy niestety nie tolerują bardzo dobrze ciepła. Dlatego lepiej jest wyposażyć dla nich klatkę na świeżym powietrzu w zacienionym obszarze działki, na przykład pod drzewem lub po północnej stronie domu.

Niektórzy miłośnicy psów obawiają się posiadania dużej rasy, jeśli w domu są małe dzieci. W przypadku Berneńskiego psa górskiego takie obawy można uważać za zupełnie niepotrzebne. Takie psy bardzo lubią dzieci i, w posłuszeństwie instynktowi pasterskiemu, w każdy możliwy sposób je chronią i chronią.

Cechy charakteru

Opis Berneńskich Psów Górskich został szczegółowo opisany w artykule. Jakie są jednak cechy charakteru tych psów? Oprócz dobrej natury, psy tej rasy są również bardziej towarzyskie. Uwaga na takie zwierzę będzie musiała sporo zapłacić. Jeden berner odejdzie w każdym razie przez długi czas, to niemożliwe. W przeciwnym razie pies poczuje się nieszczęśliwy. Bernardy nie atakują obcych. Zazwyczaj wykazują agresję tylko wtedy, gdy właściciele znajdują się w realnym niebezpieczeństwie. Szczenięta tej rasy są dość aktywne, ciekawskie i lubiące się bawić.

Te psy chodzą z przyjemnością. Zwykle jednak nie dostarczają żadnych problemów właścicielom na ulicy. Nawet bez śladu Berners nigdy nigdzie nie ucieknie i idzie powoli obok właściciela. Inne psy nie są atakowane przez tę rasę.

Właściciele żłobków specjalizujących się w tej rasie powinni między innymi uważnie monitorować bardzo małe szczenięta. Oczy Bernera otwierają się dopiero w trzecim tygodniu po urodzeniu. A jeśli w tym momencie szczeniak dostrzeże coś, co jego zdaniem jest przerażające i przerażone, na pewno pozostawi odcisk na całym jego przyszłym życiu. Taki szczeniak, niestety, w przyszłości z wysokim prawdopodobieństwem będzie tchórzliwy.

Zdrowie i długość życia

Zalety tej wspaniałej rasy mają zatem wiele. Ale są Berneńskie psy górskie i jedna poważna wada. Niestety, te psy nie są zbyt zdrowe. Wynika to przede wszystkim z małej puli genetycznej rasy i imbreedingu.

Te psy żyją średnio 7-8 lat. W przypadku braku poważnych chorób taki pies może zadowolić właścicieli swoją obecnością i do 9-10 lat.

Co może chorować pies?

Problemy zdrowotne u berneńskich psów górskich pojawiają się zatem dość często. Co więcej, te psy są najbardziej podatne na następujące choroby:

  1. Dysplazja stawów biodrowych lub łokciowych. Ta choroba u berneńskiego psa górskiego występuje zazwyczaj do 6 miesięcy. Pies zaczyna limpować. Choroba jest uważana za nieuleczalną, ale dzięki specjalnym lekom i suplementom witaminowym życie Twojego zwierzaka z takim problemem może być znacznie łatwiejsze.
  2. Rak Różne formy tej choroby dotykają często Bernersa. Leczenie w tym przypadku obejmuje chemioterapię i chirurgię. Najczęściej te psy cierpią na raka kręgosłupa.
  3. Zapalenie spojówek, zaćma i odwrócenie powiek. Choroby oczu u berneńskich psów górskich, niestety, są dość powszechne. Inwersja i inwersja są traktowane tylko chirurgicznie. Kiedy zapalenie spojówek używa specjalnych kropli.

W niektórych przypadkach psy te mogą rozwijać różne rodzaje patologii nerek, a także płacz.

Osobliwości opieki

Szczególne problemy, z wyjątkiem złego stanu zdrowia, Berneńskie psy górskie, w związku z tym zwykle nie dostarczają do swoich mistrzów. Jednak, jak również przedstawiciele innych ras, wymagają oczywiście starannej pielęgnacji osobistej.

Włosy Bernera są długie i rzucają się, jak już wspomniano, przez cały rok. Dlatego te psy powinny być okresowo wyczesywane. Ta procedura jest zwykle przeprowadzana co najmniej trzy razy w tygodniu za pomocą specjalnego grzebienia. Jeśli właściciele zbyt rzadko będą czesać bernera, jego wełna jest bardzo szybko i mocno dziana. Pozbądź się koltunov później będzie trudne.

Oczywiście, Berneński Pies Górski powinien otrzymać wszystkie niezbędne szczepienia. Pożądane jest również zapobieganie występowaniu robaków i zapewnienie, że pies nie będzie wyglądał jak pchły.

Latem palnik może mieć udar cieplny. W słońcu z tym psem, wskazane jest, aby nie chodzić. Nie powinieneś brać Berner, gdy zawartość w mieszkaniu na ulicy i w czasie upałów. Woliera taka jak pies w prywatnym domu powinna być dobrze wentylowana.

Karmienie Berneński pies pasterski

W odniesieniu do diety dla tych psów, nie ma specjalnych zaleceń. Karmią przedstawicieli tej rasy w taki sam sposób, jak inne duże psy. W razie potrzeby można zatrzymać takie zwierzę na zakup wysokiej jakości paszy lub na naturalnej żywności. Takie psy jedzą, w tym szczenięta, oczywiście dużo. To miłośnicy zwierząt domowych, którzy zdecydowali się założyć Berner, warto o tym pamiętać.

Jakiego pseudonimu udzielić?

Berneński pies pasterski wygląda bardzo nieszkodliwie, słodko i uroczo. Jednak nazywanie takiego psa, na przykład, Cannon, Lyalya lub Pusey, oczywiście nie jest tego warte. Psy tej rasy rosną bardzo duże. Wkrótce prawdopodobnie zwierzę będzie zawstydzać, nazywając zwierzaka słodkim nazwiskiem.

Uważa się, że moc, solidne, szlachetne nazwy są najbardziej odpowiednie dla przedstawicieli tej rasy. Chłopca Berner, jak w słynnej serii o Bukinah, można nazwać na przykład Baronem. Również takie nazwy jak Gross, Nord, Junker, Partos są dobrze dostosowane do mężczyzn tej rasy. Bernerki często nazywane są Bertha, Holly, Frau itp.

Recenzje o psach

Większość miłośników zwierząt domowych, którzy kiedykolwiek trzymali psy rasy Berneńskie, oczywiście poleca ten szczeniak nowicjuszom. Natura takich psów jest właściwie prawie idealna. Recenzje Berneńskich Psów Górskich istnieją tylko dobre, ponieważ nie mają zwyczaju szczekania bez końca.

Większość ludzi, którzy kiedykolwiek zaczęli takiego psa, nabywa szczeniaka tej samej rasy. Wielu miłośników zwierząt wierzy, że jeśli wybierzesz psa dla rodziny i domu, powinien to być pies rasy Berneński.

Suknie te psy, w przeciwieństwie do przedstawicieli wielu innych dużych ras, sądząc po opiniach, nie nadają się zbyt dobrze. Właściciele Berner, którzy chcą uczyć ich do każdej drużyny, muszą być cierpliwi. Jednak te psy nie są oczywiście uważane za głupie. Trudności z ich treningiem wynikają głównie z ich flegmatycznego charakteru.

Ile kosztuje szczenięta?

Aby kupić mały berneński pies pasterski, wielu miłośników zwierząt doradza ludziom, którzy wybierają rasę psów. Charakter takich psów jest łagodny i wyglądają bardzo imponująco. Jednak szczenięta Berner są niestety dość drogie.

Oczywiście, można kupić takiego psa i taniej, zgodnie z reklamą, od prywatnego przedsiębiorcy. Jednak, jak już wspomniano, przedstawiciele tej rasy, niestety, nie różnią się zbyt dobrze. I dlatego nie wiadomo, kto kupił psa na pewno będzie chory.

Doświadczeni hodowcy psów zalecają nabywanie szczeniąt Berner tylko w szkółkach, które zdobyły dobrą reputację. W takim przypadku, przy zakupie dziecka, musisz je dokładnie zbadać. Przynajmniej przyszłe zwierzę powinno wyglądać na bardzo aktywne i mobilne.

Szczenięta tej rasy, przeznaczone do udziału w wystawach i prokreacji, kosztują około 35-40 tysięcy rubli. Dzieci z mniej wybitnymi cechami rodowodowymi sprzedawane są w cenie 20-25 tysięcy rubli.

Czytaj Więcej O Psach

Husky jako strażnik prywatnego domu

Szkolenie Będziemy mieć psa. Wiemy, że Siberian Huskies są bardzo przyjazne, bardzo lubię tę rasę, zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru. Ale czy Husky mogą być strażnikami w prywatnym domu?

Jak wybrać lub zrobić to samemu dzwonkiem na wystawę

Szkolenie Aby wygrywać na wystawach, nie wystarczy kupić szczeniaka z rodowodem. Trzeba go wyszkolić, dbać o jego zdrowie, co wpływa na jego wygląd. Ale nawet zwierzę o doskonałych zewnętrznych sędziach może znaleźć błąd.

Dieta Pekińska

Szkolenie W domu pojawił się słodki, mały i miękki zwierzak - szczeniak z Pekinu.Przede wszystkim jest to pies, do którego potrzebujesz stałej opieki i troski.Ze stratą wielu niedoświadczonych właścicieli zadaje sobie pytanie: "Co karmić Pekińczyka?".