Szczepienia

Berneński pies pasterski fotografia, jedzenie i opieka nad pasterskim pasterskim psem

Piękne i potężne berneńskie psy górskie zostały wyhodowane na pastwiskach i strzeżeniu wysokich szczytów szwajcarskich Alp. Tutaj urodził się silny, szlachetny i nieskończenie czuły pies. Charakterystyka rasy łatwo mieści się w jednym słowie - życzliwość.

Ogólny opis. Pasterz z duszą arystokraty

Ale Berneńskie psy górskie nie ograniczały się do jednej owczarni. Były również używane do transportu towarów, jako strażnicy. Mimo, że psy nie mogą być strażnikami ze względu na ich dobrą naturę, wykonują świetną robotę w roli strażników. Jedna forma groźby może odstraszyć wrogów.

Przestrzenie alpejskie postępowały powoli. Dlatego też pasterze berneńscy przewozili w specjalnych wozach mleko i inne produkty.

Berneński pies górski może wyciągnąć 10-krotność swojej wagi - do 500 kg.

Psy zostały stworzone do pracy. Praca jest ich ulubioną pracą. Chętnie wyciągają uprząż, pomagają we wszystkich obowiązkach domowych. Muszą czuć się użyteczni. W przeciwnym razie zwierzęta umrą.

Berno przystosowane do życia w trudnym klimacie. Mocne kości, mocne łapy, grube włosy pozwalają im łatwo poruszać się po pasmach górskich i przetrwać zimne dni.

Pomimo pochodzenia "wiejskiego", Berneńskie psy górskie nie są pozbawione arystokratycznych manier. Nie rzucają się w oczy, wychwytują najmniejszą zmianę nastroju i samopoczucie właściciela.

Nawet wygląd psa pasterskiego nadaje szlachetności. Możesz bez końca podziwiać lekki krok, dumnie uniesioną głowę i lśniącą trójkolorową wełnę w słońcu.

Pochodzenie psów. Historia z dwoma tysiącleciami

Rasa Berneńskiego psa górskiego liczy ponad 2 tysiące lat. Nie było możliwe ustalenie, od kogo pochodzą psy. Najprawdopodobniej mastif tybetański stał się ich przodkiem.

Prelegenci Bernów przybyli do Europy wraz z rzymskimi legionistami. Osiedlili się w przełęczy Gotthard w Alpach.

Starożytne pochodzenie rasy potwierdzają wykopaliska Herman Kremer. Podczas ekspedycji pod Zurychem natknął się na parking Helwetów - dawnego Szwajcara.


Archeolog odnalazł psie czaszki psów, które zostały przywiezione przez Rzymian. Kremer zasugerował, że byli to przodkowie Górskich Psów.

Później zwierzęta były formowane w izolacji: bez domieszki krwi innych psów.

Pod koniec XV wieku Bernowie byli prawie zniszczeni. W 1489 r. Burmistrz Zurychu wydał rozkaz - chłopi mieli zabić wszystkie duże psy. Podobno zepsuły feudalne winnice. Ale ludzie zbuntowali się i stracili władcę.

Przez długą historię Berneńskich Psów Górskich kilkakrotnie zmieniano nazwę. Początkowo oni, jak wszystkie główne psy pasterskie, nazywani byli Szalaszowami. Później psy nazywały się Durrbachleras, ponieważ zwierzęta najczęściej spotykały się w pobliżu gospodarstwa Durrbach.

Obecna nazwa pojawiła się na początku XX wieku. Pierwsze słowo zostało ustalone w nazwie rasy z kantonu Berno. Hodowcy podkreślali różnicę między Bernsem a innymi psami górskimi.

Walka o uznanie rasy rozpoczęła się w 1900 roku. Bitwa była długa: psy zostały włączone do międzynarodowej klasyfikacji w 1981 roku, a standard został przyjęty w 1990 roku.

Do 1907 r. W hodowli Bernów przestrzegały jedynie granic warunkowych. Hodowcy z miasta Dürrbach martwili się o bezpieczeństwo rasy. Trzy lata później, w 1910 roku, przywieźli ponad sto przedstawicieli na wystawę.

W połowie XX wieku w hodowli pojawiły się poważne problemy. Pojawiły się z powodu długiego odosobnionego rozwoju, częstych pokrewnych kojarzeń. Aby "odświeżyć" krew, właściciele zaczęli krzyżować Berneńskie Psy z Nową Fundlandią. Pomogło to wzmocnić genotyp. Co ciekawe, po 2 pokoleniach w pojawieniu się Sennenhund, nie ma już śladu po Nowej Funlandii.

Ze względu na spektakularny wygląd, silną budowę ciała, spokojną i łagodną skłonność, berneńskie psy górskie stały się popularne w Szwajcarii i krajach sąsiednich.

W 1968 roku po raz pierwszy założono Amerykański Klub Berneńskich Psów Górskich. Początkowo miał 62 członków i 43 psy. Po trzech latach liczba uczestników przekroczyła sto.

Teraz Berno praktycznie nie jest wykorzystywane do celów zawodowych. Stali się towarzyszami. Psy dobrze sobie radzą w rodzinach z dziećmi i osobami starszymi.

Standardowy

Dziś są zgodne ze standardem FCI nr 45 z 2003 roku. Klasyfikuje górskie psy pasterskie do drugiej grupy, sekcji 3 - Szwajcarskie psy górskie.

Opis standardowego Berneńskiego psa górskiego jest raczej arbitralny. Po pierwsze nie ma oddzielnych wskaźników, ale proporcjonalna budowa ciała, stabilna psychika.

Według uznania sędziów przedstawiciel z niewielkimi odchyleniami od normy może brać udział w hodowli i wystawach, jeśli jest zdrowy i harmonijny.

Rozmiar

Wysokość samców waha się od 64 cm do 70 cm, samice - od 58 do 66. Waga również waha się znacznie: 38 - 50 kg dla chłopców i 36 - 48 kg dla dziewcząt.

Obudowa


Mocne, mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Berneński pies pasterski raczej przysadzisty, ale nie kwadratowy. Klatka piersiowa jest głęboka, kończy się na łokciach. Brzuch nie jest schowany.

Głowa

Duża, średniej długości. Zgryz nożycowy. Charakterystyczną cechą - "suchy" latał, brak ślinotok.

Nos jest czarny, bez pigmentacji. Oczy o kolorze orzechowym, w kształcie migdałów. Uszy są trójkątne, lekko zaokrąglone na końcach, ustawione wysoko, gdy pies się nie porusza - zwisają wzdłuż głowy.

Prosto, o odpowiedniej długości, równolegle do siebie. Palce zgromadzone w kuli.

Ogon

Grube, mocne, owłosione na całej długości. Podczas ruchu Berneński Pies Górski utrzymuje ciężar, nieznacznie podnosząc czubek w górę. Ogon nie powinien się zwijać ani odsuwać.

Wełna

Długi, gruby, z gęstym podszerstkiem. Może być prosty, z falą świetlną.

Kolor

Głównym kolorem jest czarny. Nad oczami, na policzkach, we wszystkich łapach pod ogonem, klatka piersiowa jest brązowoczerwoną opalenizną. Na czole, w gardle, klatce piersiowej widoczne są białe ślady. Pożądane jest, aby również znajdowały się na łapach (ale nie powyżej środka śródręcza), na czubku ogona.


Zło, z powodu którego berneńskie psy górskie są zdyskwalifikowane, obejmuje:

  • rozszczepiony nos;
  • nietypowy kolor;
  • niebieskie oczy;
  • zakręcony ogon;
  • słabe kości.

Berneński pies pasterski i rasy podobne

Berneński pies pasterski - jeden z 4 przedstawicieli szwajcarskich psów górskich. Na zewnątrz są do siebie podobne. Ale są kluczowe różnice:

  • Berneńskie psy górskie - jedyne z falującymi długimi włosami;
  • Greater Swiss Mountain Dog jest największym psem, wzrost samców wynosi 72 cm, a jego waga wynosi 64 kg;
  • appenzeller Mountain Dog - pies średniej wielkości, charakterystyczny - ogon składany w róg;
  • Entlebucher Sennenhund - najmniejszy pies rasy, wzrost samców nie przekracza 50 cm w kłębie.

Skłonność do choroby, średnia długość życia


Berneński pies pasterski - mocny i wytrzymały. Niestety, są podatne na liczne choroby:

  • rak - występuje częściej niż u innych ras, u ponad 50% zwierząt domowych;
  • dysplazja stawów, biodra i łokci, osteochondroza barku - plaga dużych starszych psów, ale u Bernina może rozwinąć się w wieku 2 - 4 lat
  • patologia oka: zanik siatkówki, zaćma, entropia, ektropia;
  • łysienie;
  • wyprysk

Średnia długość życia Berneńskich Psów Górskich wynosi 10 - 12 lat. Jednak psy rzadko żyją dłużej niż 8 do 9 lat z powodu licznych chorób.

Jak dbać w domu

Główne problemy związane z pielęgnacją Berneńskiego psa górskiego są związane z wełną. Zwierzęta moltują przez cały rok, więc są przeczesywane 1 - 2 razy w tygodniu. Wiosną i jesienią pieszczoty są szczególnie intensywne, psy muszą być czesane każdego dnia.

Nakarm standard Bern Owczarek. Podstawą diety jest mięso, podroby, zboża, warzywa, produkty mleczne. W celu prawidłowego utworzenia kości konieczne jest codzienne wstrzykiwanie 1 łyżki. żelatyna, żylasta wołowina, blizna.

Nie możesz bezmyślnie mieszać Berneńskiego Psa z witaminami. Rasa rozwija alergię w przedawkowaniu witamin A, C, E. Dowolny kompleks jest skoordynowany z weterynarzem.

Jedzenie podaje się po przejściu pieszo. Zwierzęta muszą odpoczywać po jedzeniu. W przeciwnym razie wystąpią problemy z przewodem pokarmowym: wzdęcia i skręty jelit.

Reszta opieki w domu jest standardowa:

  • pocierać uszy gąbką i specjalnym balsamem raz w tygodniu;
  • myć zęby specjalną pastą i pędzlem co 7-10 dni;
  • oczy regularnie sprawdzają, usuwają podtlenek azotu;
  • pazury są przycinane, gdy rosną, jeśli pies ma wystarczającą aktywność fizyczną, muszą się zużyć;
  • Kontrola skóry po każdym spacerze - ze względu na gruby płaszcz nie można zauważyć kleszczy.


Szczenięta muszą usunąć wilcze pazury. Są bezużyteczne. W tym samym czasie zwierzę łatwo je zranić.

Bern bardziej przypomina zimny klimat. Latem upewnij się, że zwierzę nie przegrzewa się. Ze względu na długie, gęste włosy często występują szok termiczny.

Najlepsze ze wszystkich Berneńskich Psów Górskich czuję się w prywatnym domu. Można je trzymać w wolierze, ale nie w łańcuchu.

Bern nadaje się do utrzymania mieszkania. Jednak muszą chodzić co najmniej 2 razy dziennie. Problem jest obfitym wylinianiem. Musimy pogodzić się z tym, że wełna będzie wszędzie. Podobnie jak wszyscy Molosy, Berneński Pies Późny dojrzewa późno. Pies jest uważany za szczeniaka do 2 lat. W tym czasie niemożliwe jest załadowanie mięśni i kości zwierzęcia, na przykład, aby wymusić ciągnięcie ciężkiej uprzęży.

Intensywna aktywność fizyczna jest również zabroniona dorosłym psom. Nie możesz zmusić Berneńskiego Psa Górskiego do wyczerpania, skakać z dużych wysokości. Może to prowadzić do problemów ze stawami.

Giganci z dobrym sercem. Cechy charakteru i zachowania.

Bern Sheepdog jest bardzo przywiązany do rodziny. Chociaż kocha wszystkich członków, ale właściciel wybiera jedną. Nie możesz zostawić psa przez długi czas w spokoju - on musi ciągle być w towarzystwie ludzi. Seniorzy postrzegają inne zwierzęta jako stado, które musi być chronione. Pies dobrze dogaduje się z kotami, ptakami, gryzoniami.

Rzadko pokazuje agresję wobec innych psów. Zazwyczaj okrucieństwo jest wynikiem nieprawidłowości genetycznych lub niewłaściwego wychowania.

Bern może bezpiecznie wyjść z dziećmi. Nawet jeśli dziecko nadużywa zwierzę, pies górski po prostu odejdzie. Ale nigdy nie gryź i nie rycz na dziecko.

Dla Berneńskiego psa górskiego bezpieczeństwo dzieci jest najważniejsze. Ważniejsze niż zespół gospodarzy. Jeśli uzna, że ​​jego działania mogą zaszkodzić dziecku, pies nie wykona polecenia.

Dla nieznajomych Berneńskie psy górskie są przyjazne, ale ostrożne. Będą atakować tylko wtedy, gdy ich mistrz jest w niebezpieczeństwie.

Berneńskie psy górskie rzadko szczekają. Dają tylko głos, jeśli wydarzyło się coś niezwykłego.

Psy są wystarczająco leniwe. Szybko się męczą. Ważne jest prawidłowe dozowanie ładunków, odpoczynek na przemian z aktywnymi czynnościami.

Podstawy edukacji i szkoleń


Kształcenie Berneńskiego psa górskiego jest proste. Pies jest inteligentny, uważny, stara się zadowolić właściciela. Ale ponieważ zwierzęta pozostają szczenięta przez okres do 2 lat, mogą pojawić się problemy w tym okresie.
Berna zaczyna uczyć posłuszeństwa w 5 - 6 miesięcy. Przed rokiem musi uczyć się podstawowych poleceń. Zaledwie 1,5 roku życia, kiedy psychika ostatecznie się uformowała, przechodzi ogólny kurs treningowy.

Sennenhund z łatwością zapamiętuje polecenia. Należy jednak pamiętać, że nie jest to pies służbowy. Ma skłonność do podejmowania własnych decyzji. Dlatego nie czekaj na natychmiastowy powrót i błyskawiczną realizację zamówień.

W razie potrzeby można uczyć podstaw szkolenia defensywnego lub służby wartowniczej.

Najlepszą metodą edukacji berneńskiego psa górskiego jest regularna zachęta, wytrwałość i brak jednolitości. Idealnie, jeśli będzie postrzegał strój jako grę. Berneńskie psy górskie wyhodowane w Alpach do wypasania bydła. Dziś psy są świetnymi towarzyszami. Łatwo znaleźć wspólny język z członkami rodziny i innymi zwierzętami. Niestety, ze względu na częste choroby, psy rzadko żyją do 10 lat.

Berneński pies pasterski - zdjęcie psa, cena, opis rasy, postać, wideo

Cześć, drodzy czytelnicy!

Potrzebujesz dobrego towarzysza? Musisz mieć Berneńskiego psa górskiego. Ten pies ma nieporównywalny charakter, poza tym jest bardzo piękny. Ludzie mówią o nim: "Jest bezpieczny, jak szwajcarski zegarek. ". Liczne recenzje właścicieli psów wskazują, że zewnętrzna, gigantyczna moc kryje w sobie łagodny, spokojny i łagodny sposób usposobienia zwierzęcia. Dzięki tym cechom Berneński Pies Pasterski ewoluował od pasterza do psa domowego przyjaciela. Jest również nazywany górskim szwajcarskim psem lub szwajcarskim pasterzem. Sennenhund nie należy mylić z białym pasterzem, który pochodzi także z Berna. W tym artykule możesz przeczytać opis rasy, zobaczyć zdjęcia, uzyskać cenę i opinie właścicieli rasy.

Historia rasy Berneńskiego psa górskiego

Berneński pies pasterski jest typem szwajcarskiego psa górskiego. Archeologom, dzięki wykopaliskom, udało się dowiedzieć, że psy te istniały na Ziemi przez około 2000 lat. Niestety naukowcy nie ustalili, kim są ich przodkowie. Podobno są to mastiffy z Tybetu lub, według innej wersji, rasa była rezultatem naturalnej selekcji w wielokrotnym krzyżowaniu różnych ras psów.

W przeszłości, w Szwajcarii, wszystkie ogromne psy pasterskie nazywane były Szalaszowem. Następnie nadano im nazwy związane z ukształtowaniem terenu. Sennenhundy powstało wokół Berna - w Durbach i Burgdorf. Początkowo nazywano ich durrbachlerami i używano ich jako pasterzy owiec. Następnie, dzięki olbrzymiej mocy, ludzie zaczęli je wykorzystywać w wozach z ładunkiem. Widząc dobry charakter i inteligencję psów, psy zaczęły być trzymane w domach dla ochrony i przyjaciół.

Psy były widziane po wzięciu udziału w międzynarodowych wystawach na początku XX wieku. Już w 1907 roku powstał pierwszy w Szwajcarii klub durrbahlers, w którym zaczęto hodować psy o czystej rasie. Założyciele klubu zostali założycielami standardu rasy. Na światowej wystawie w 1910 r. Pokazano już 107 osób.

Od tego momentu rasa stała się znana jako berneński pies pasterski. Zyskała dużą popularność w Szwajcarii i Niemczech. W 1949 roku Bernińczycy zostali skrzyżowani z Nową Fundlandią. Metis Berneński pies pasterski został stworzony, aby poprawić pewne cechy. Po raz pierwszy Bernińczycy zostali przywiezieni do naszego kraju w 1989 roku.

Opis rasy Berneńskiego psa górskiego

Wygląd Berneńskiego psa górskiego

Pies o długim tricolorowym kolorze. Harmonijnie złożone i ma piękny wygląd. Mocny, duży, aktywny, umiarkowanie mobilny, z silnymi łapami i ściśle sparowanymi kończynami. Ruch pewny siebie i zrównoważony. Wysokość w kłębie: piesi - 64-70 cm (wariant optymalny: 66-68 cm), suki - 58-66 cm (wariant optymalny: 60-63 cm). Kolor podstawowy w kolorze - czarny węgiel. Na wierzchu oczu, w okolicach policzków, na nogach, na klatce piersiowej, widać jasnobrązowo-brązową opaleniznę z białymi metinami.

Przyczyny dyskwalifikacji są następujące:

  • agresja;
  • tchórzostwo;
  • rozdęty nos;
  • przekroczenie / przodozgryz;
  • skrzywiona dolna szczęka;
  • niebieskie oczy;
  • odwrócenie powiek (entropium, ektropium);
  • wady ogona (sala, zwinięty w pierścień);
  • krótka długość płaszcza;
  • kolor inny niż 3 kolory;
  • częstość występowania w kolorze, jako główny, dowolnego koloru z wyjątkiem czarnego.

Masa psa rasy berneńskiej

Mężczyzna - 38-50 kg;

Berneński pies pasterski

Główne cechy rasy: inteligencja, pewność siebie, odwaga, wytrzymałość, samowystarczalność, brak agresji wobec kogoś, czujność, poświęcenie dla właściciela, życzliwość, posłuszeństwo, wrażliwość, wesołość, towarzyskość.

Berneński pies pasterski jest serdeczny i przyjazny dla członków rodziny, bardzo kocha dzieci. Dla osób z zewnątrz jest ostrożny, ale spokojny. Dobrze pasuje do czworonożnych zwierząt domowych. Łatwy do nauczenia. Idealny przyjaciel i towarzysz.

Szkolenie i edukacja Berneńskiego psa górskiego

Psy nie rodzą się natychmiast posłuszne i wykształcone - aby to osiągnąć, trzeba dużo wysiłku. Berneński pies pasterski nie jest wyjątkiem. Bez względu na to, jak piękna jest jego postać, musi być wykształcony i wyszkolony. Powinieneś zacząć od szczenięcia każdego dnia. Im więcej wysiłku zrobi właściciel psa, tym bardziej godny będzie jego pies.

Bernińczycy kochają i wiedzą, jak pracować - jest to dla nich genetyczne. W zależności od właściciela, psy pasterskie mogą być równie dobrym sercem, psem domowym lub sportowym. Ogromne psy mają mobilność i zręczność. Taniec, zwinność, flyball i inne sporty psie są dla nich łatwe. Doskonały zapach, niezwykła siła, miłość i życzliwość dla ludzi pomaga im uczestniczyć w służbie śledczej, poszukiwawczej i ratowniczej, w tym na wodzie.

Długi wybór nie wymazał naturalnego instynktu opiekuna od psów. Pozytywne nastawienie do wszystkich żywych istot nie przeszkadza im stanąć w obronie siebie i tych, którzy są im drodzy. No i, oczywiście, Szwajcarzy pozostali doskonałymi pasterzami, które są bardzo odpowiednie do uprawy.

W domu pojawił się szczeniak rasy Berneński pies pasterski... Jak zacząć wychowywać?

  1. Zanim kupisz i przyniesiesz do domu kutenka, musisz omówić w rodzinie wszystkie kwestie związane ze zwierzęciem: granice permisywności, wymagania dotyczące zachowania psa, kierunek jego działania, itp.
  2. Konieczne jest również wcześniejsze wybranie instruktora do konsultacji i platformy szkolenia psów, które ułatwi proces edukacyjny i nie popełni błędów. Przyszli właściciele powinni ukończyć kursy przygotowawcze w zakresie edukacji psów. Przydaje się odwiedzanie forów miłośników Berneńskich Psów Górskich. Szczeniaka należy przyprowadzić na boisko po zmianie zębów - o połowę roku. W razie potrzeby można to zrobić wcześniej, ale szczeniak musi otrzymać niezbędne szczepienia.
  3. Należy go określić z delikatnością do promowania. To powinna być prawdziwa uczta dla dziecka, a przy tym przydatna.

Bernzi niezwykle mądry i szybki. Może czasami wyrafinowane oszustwo. Psy z łatwością rozumieją, czego od nich oczekuje mistrz. Psy z przyjemnością i pracowitością wykonują polecenia. Bernzi są wrażliwi, dla nich szczególnie ważna jest intonacja i nastrój gospodarza. Dlatego ważne jest, aby chwalić psy za właściwe działania.

Zdjęcie rasy berneńskiego psa pasterskiego

Nawet ich mała zasługa musi być celebrowana z entuzjastyczną aprobatą, żywnością lub akcją dotykową - uderzanie w ramię, głaskanie. Zajęcia są najlepiej prowadzone w zabawny sposób, w przeciwnym razie mogą nudzić twojego zwierzaka, a on będzie leniwy i zignoruje polecenia.

W żadnym wypadku nie można:

  • Zastosuj karę cielesną (szczególnie bicie w twarz). Nie można nawet lekko dotknąć psa gazetą, która tworzy iluzję strzału. Pies będzie następnie unikał silnych dźwięków.
  • Z tego samego powodu podczas chodzenia należy unikać miejsc fajerwerków, salutów lub petard.
  • Pozwól, by ręce gryzły podczas gry. Konieczne jest przestawienie uwagi psa na zabawkę.
  • Graj ze smyczy. Pies pomyśli, że to zabawka.
  • Inne osoby nie mają prawa wpływać na psa - wychowywać, karmić itp. Pytania dotyczące wychowania i szkolenia powinny być wyjaśnione przez instruktora.
  • Aby uniknąć problemów z zębami, pies może komunikować się z innymi psami tylko wtedy, gdy mają ciasny kołnierz.
  • Pozwól psu biegać po kotach i ptakach (zwłaszcza szczenięciu). Jest to pełne sytuacji traumatycznych.

Co karmić Berneńskiego psa górskiego

Berneński pies pasterski szybko rośnie. Już od 5 miesięcy jego waga wynosi ½ masy dorosłego psa, a po 8 miesiącach waży tyle samo co dojrzały pies. W tym samym wieku jego układ mięśniowo-szkieletowy jest w pełni ukształtowany.

Czy muszę powiedzieć, że szczenięta Berneńskiego psa górskiego potrzebują zrównoważonej i wysokiej jakości diety?! Duże psy, takie jak Bernz, żyją 7-9 lat i mają wczesne objawy starzenia. Potrzebują specjalnego i właściwego odżywiania. Co więc karmić psy tej rasy?

Żywność ma być wysokiej jakości, bogata w białka, aminokwasy, składniki odżywcze. Jeśli pies karmi się suchym pokarmem, jego skład musi zawierać białko w ilości 18-26%. Nie powinien być gruby - maksymalnie 16%, w przeciwnym razie u psa może wystąpić otyłość lub biegunka. Kanał powinien kupować premium i super premium.

Karmę dla zwierząt można kupić TUTAJ.

W przypadku naturalnego żywienia podstawą żywności jest surowa chuda wołowina, jagnięcina, kurczak i ryby morskie. Mięso naprzemiennie z ugotowanymi podrobami. Produkty mięsne są łączone z marchewką, kapustą, cukinią, dynią. Owoce (jabłka, gruszki, banany) dają jako przysmak. Z zboża są te, w których dużo błonnika pokarmowego: ryż, jęczmień, płatki owsiane. Przydatne jest podanie twarogu, kefiru, gotowanych jaj (2 razy w tygodniu), oleju z ryb i nasion lnu (jako źródła kwasów tłuszczowych Omega-3 i 6).

W ujęciu procentowym dieta wygląda następująco:

  • mięso 40-60%;
  • podroby - 10%;
  • warzywa - 10-20%;
  • zboża i produkty mleczne - 10%.

Jeśli zwierzę ma problemy z sercem, żywność zawierająca sód powinna być wykluczona. W niewydolności nerek - fosfor. Dla słabej odporności, dobre wsparcie będzie: witaminy, minerały, przeciwutleniacze, suplementy z chondroityną i glukozaminą.

W przypadku każdego rodzaju karmienia pies powinien pić dużo świeżej, czystej wody.

Pielęgnacja psa rasy berneńskiej

Dbanie o berneński pies pasterski oznacza:

  1. Czesanie Długi płaszcz psów wymaga codziennej pielęgnacji - szybko się brudzi, przez cały rok wpada w grudki i szopy. Wełna jest czesana codziennie za pomocą specjalnej szczotki z włosiem z naturalnych materiałów. Drapanie zapobiega również pojawianiu się chorób skóry;
  2. Fryzura Ogolić psu psa, aby uzyskać schludny wygląd i usunąć grudki. Osoby biorące udział w konkursie są bardzo starannie przycinane, aby były bardziej reprezentacyjne;
  3. Kąpiel Psy są myte dwa razy w miesiącu;
  4. Przycinanie pazurów. Produkowany jest raz na dwa miesiące za pomocą maszyny do cięcia pazurów. Narzędzie ręczne może zranić łapę;
  5. Szczotkowanie zębów Robi się to przynajmniej raz w tygodniu;
  6. Pielęgnacja uszu. Odbywa się co najmniej raz w tygodniu. Uszy muszą również zostać zbadane pod kątem zmian i stanów zapalnych. Po wykryciu takich zwierząt należy je pokazać lekarzowi weterynarii.

Trzy kolory szczęścia: Berneński pies pasterski

Berneński pies pasterski to bardzo stara rasa, znana z miłości, oddania właścicielowi i spokojnego charakteru. Znany jest również jako szwajcarski pies pasterski, owczarek brunatny lub tygrys. Pies został wyhodowany jako robotnik, ale dziś jest świetnym towarzyszem.

Ze względu na doskonały wygląd i ostrożny charakter, Berneńskie psy górskie stają się gwiazdami kina i cieszą się dużą popularnością. Na przykład pies tej rasy mieszka w rodzinie Bukin ze znanego serialu telewizyjnego "Happy Together" - został wybrany po długim rzucaniu, by móc wyrażać różne "ludzkie" emocje.

W tym artykule znajdziesz prawdziwe opinie na temat rasy, zdjęcia i opisy psów i szczeniąt tej rasy, cenę i koszt szczeniąt, naturę, ile lat żyją zenny, uwodzenie, cechy rasy, gdzie lepiej jest zachować, długość życia, gatunek.

Berneński pies pasterski to bardzo piękna rasa psów, charakteryzująca się spokojnym i przyjaznym usposobieniem. Jaka jest ich historia, cechy szczególne, jakie warunki są im potrzebne i skąd pochodzą szczenięta? Porozmawiamy o tym wszystkim w artykule.

Historia

Dosłowne tłumaczenie nazwy "Berneński pies pasterski" - "pies z alpejskich łąk". Istotnie, rasa ta była znana w szwajcarskich górach już w pierwszym wieku naszej ery - wtedy to Rzymianie przyprowadzili swoje psy do Helvetii - olbrzymiego molossy. Niektóre z nich zostały utracone, a w wyniku krzyżowania z innymi rasami - dożówki i środkowoeuropejskiego psiego psa pojawił się Sennenhundas. Szwajcarscy chłopi szybko docenili tę rasę - psy były zarówno silne, jak i przyjazne - i zaczęły wycofywać je, aby pomóc w pracach domowych.

Berneńskie psy górskie osiadły na szwajcarskich farmach. Pomagali sobie w wypasaniu i ochronie zwierząt. Duży, puszysty i przyjazny pies nie przestraszył owcy, a jednocześnie mógł dać odpór drapieżnikom. Często psy górskie były wykorzystywane jako psy stróżujące, strzegły dziedzińców. A te zwierzęta były używane jako ciężkie ciężarówki: pies górski mógł z łatwością nosić wózek.

Celowo rasa zaczęła pojawiać się w 1892 roku, kiedy winiarz F. Chertenlyib kupił kilka zwierząt i zaczął je krzyżować między sobą. Oficjalnie FCI rozpoznało rasę w 1993 roku.

Obecnie psy pracują w górskich oddziałach ratowniczych, ale częściej pojawiają się jako towarzysze i zwierzęta domowe.

Opis rasy ze zdjęciem

Berneński pies pasterski to duży i piękny pies, nieco przypominający zewnętrzną stronę. Jego atrakcją jest gruba, długa i kędzierzawa wełna, którą chce się pogłaskać. Swoją drogą, Sennenhund jest przyjazny i zazwyczaj nie odmawia takiego uczucia.

Kolor

Najczęściej psy górskie są trójkolorowe, z głównym kolorem czarnym. W pobliżu oczu i na ogonie są czerwone, lub raczej brązowo-czerwone plamy, a między oczami, na klatce piersiowej i na ogonie, są białe. Czasami biel to cała klatka piersiowa, a także łapy. Jednak inne kolory podstawowe oprócz czarnego są uważane za błędy dyskwalifikujące.

Wygląd - standardowy

Główne punkty standardu rasy to:

  1. Jest to silny i zwinny pies roboczy, jest raczej krępy, niż rozciągnięty, harmonijny i zrównoważony. Stosunek długości ciała do wzrostu w kłębie powinien wynosić 10: 9.
  2. Puszysty ogon, sięgający do stawu skokowego. W stanie spokojnym zawiesza się, a gdy jest podekscytowany i poruszony, pies może unieść go nieco ponad grzbiet.
  3. Głowa jest mocna, średniej długości; czaszka w profilu i patrząc z przodu powinna być lekko wypukła, a przejście do szyi powinno być wyraźne, ale nie za duże. Kufa jest prosta. Nos i wargi muszą być czarne, ugryzione - pełne, mocne, nożyczki. Zęby są białe, z siekaczami ułożonymi na jednej linii.
  4. Oczy szczeniąt są ciemnobrązowe, w kształcie migdałów, a uszy są trójkątne, średniej wielkości, nieco zaokrąglone na końcu. Szyja jest mocna i muskularna, średniej długości, z mocnym karkem, zamienia się w mocną i zwartą sylwetkę.
  5. Klatka piersiowa powinna być szeroka, tył - prosty i mocny, a brzuch - nie podciągnięty.
  6. Kończyny przednie są proste i równoległe do siebie, natomiast tylne, patrząc od tyłu, są proste i równoległe do siebie, z mocnymi kośćmi i dobrze rozwiniętymi mięśniami.

Rozmiary: ile waży

Wysokość - dla samców - 63,5-70 cm, dla suk - 60-63 cm Waga dorosłego psa wynosi przeciętnie około 40-44 kg, podczas gdy samce mogą osiągnąć 50 kg, a suki - 48.

Wysokość w kłębie samców wynosi 63,5 - 70 cm, konar - 60 - 63 cm, waga - 40 - 44 kg.

Tabela masy i wzrostu:

Waga na miesiąc

Waga szczenięcia według miesiąca (wieku):

  • 1 miesiąc - waga 2,5 - 4,5 kg, wysokość 20 - 25 cm;
  • 2 miesiące - waga 6 - 10 kg, wysokość 28 - 36 cm;
  • 3 miesiące - waga 11 - 17 kg, wysokość 36 - 44 cm;
  • 4 miesiące - waga 15 - 26 kg, wysokość 42 - 51 cm;
  • 5-6 miesięcy - waga 25 - 38 kg, wysokość 50 - 61 cm;
  • 7-8 miesięcy - waga 34 - 45 kg, wzrost 55 - 67 cm;
  • 9-12 miesięcy - waga od 30 do 50 kg, wysokość - 58 - 70 cm Zwierzę nie będzie już rosło, ale w następnych latach może dodać kolejne 4-13 kg masy.
1 miesiąc 2 miesiące 3 miesiące 4 miesiące Szczenię 5 miesięcy na zdjęciu
Zdjęcie 6 miesięcy

Wycie i kora

Lai Berneńskie psy górskie są krótkie i ostre. Zwierzę to nie szczeka bez powodu, dlatego jest doceniane. Ale tak naprawdę, jeśli twój pupil oddał głos, to z pewnością nie bez powodu, ponieważ Bernińczycy są świetnymi strażnikami.

Rasa nie jest skłonna wyć, ale warto nauczyć dziecko Sennenhund, aby w jakikolwiek sposób zabawiał się, jeśli masz zamiar zostawić go samego w mieszkaniu. W przeciwnym razie zwierzę może otworzyć mu nietypowe dla talentów rasy wyjące.

Średnia długość życia: jak długo żyją?

Sadząc psa górskiego, należy pamiętać, że zwierzę będzie żyło niezbyt długo - około 7-10 lat. Faktem jest, że dzisiaj ta rasa nie ma bardzo dużej puli genów, co prowadzi do licznych problemów zdrowotnych. Zapalenie stawów, dysplazja stawów, problemy z nerkami, zaćma - to najczęściej występujące, ale nie wszystkie, choroby zagrażające psu.

Funkcje

  1. Jeśli spróbujesz w skrócie opisać Berneńskiego psa górskiego, te słowa będą życzliwością i lojalnością. Rasa jest skierowana do służby mężczyźnie, co przejawia się we wszystkich działaniach Bernza: będzie się bawił ze wszystkimi członkami rodziny, opiekuje się maluchami, spokojnie traktuje koty i małe zwierzęta domowe. A gdy cała rodzina zbiera się w jednym pokoju - nie odmawiają drzemki obok siebie!
  2. Na spacerze te psy są raczej flegmatyczne. W tym samym czasie geny psów pasterskich czasem się w nich budzą. Wtedy barnetz może zacząć "karmić swoją trzodę": dbać o domowników, a zwłaszcza dzieci, próbując zebrać je w jednym bezpiecznym miejscu.
  3. Berlińczycy uwielbiają pływać i bawić się w śniegu, ale w lecie ich aktywność spada, ponieważ pies o gęstych włosach jest gorący.
  4. Niestety, niezwykłe przywiązanie do właściciela może zagrać okrutny żart z Berneńskim Psem: pies bardzo szybko zaczyna smucić, będąc oddzielonym od swojej rodziny. Szanse, że dorosły palnik dostosuje się do nowych właścicieli, są bardzo małe. Ale będąc otoczony miłością, ten pies będzie ci odpłacał zgodnie z zasługami oddania i posłuszeństwa!

Gdzie lepiej kupić szczeniaka: najsłynniejsze budy

Tak więc zapoznałeś się z informacjami o Psa Górskiego i zdecydowałeś, że potrzebujesz takiego psa! I gdzie się udać?

Jedną z najlepszych szkółek w Rosji uważa się za moskiewską hodowlę "From the Big House", która współpracuje ze szwajcarskim Sennenhundy MCC. Został otwarty w 1994 r. I od tego czasu młody Sennenhund z niego co roku wysyłany jest do nowych rodzin, a później nagrody na wystawach. Nieco później, w 2000 roku, w Moskwie otwarto przedszkole o podobnym imieniu: "Z domu szlacheckiego". Tam też możesz przyjechać po szczeniaka.

Inną znaną hodowlą jest Alpine Joy, Yaroslavl. Została otwarta w 2008 roku. Samica z tej hodowli stała się pierwszym Psem Górskim w hodowli rosyjskiej, aby wygrać Nordic Winner. Ta wystawa odbywa się raz na cztery lata w każdym z krajów, które są członkami psiej Unii krajów skandynawskich: Danii, Szwecji, Norwegii i Finlandii.

Na uwagę zasługują również:

  • Królestwo psów górskich, Moskwa;
  • Valespes, Chelyabinsk;
  • "Carlin Bright from Tsarskoye Selo", St. Petersburg.

Cena szczeniaka: ile jest w rublach?

Mówią, że szczęście można jeszcze kupić: jeśli kupisz psa. W przypadku Sennenhund szczęście będzie kosztować drogo: od 250 do 1150 USD. Cena zależy przede wszystkim od rodowodu i rodowodu rodziców. Szczeniak jest premium i będzie odpowiednio kosztował.

Z drugiej strony zawsze można znaleźć niedrogiego szczeniaka, który nie nadaje się do wystaw, ale idealnie nadaje się do roli zwierzaka. Cena szczenięcia bez rodowodu może wynosić nawet 10 000 rubli, jeśli jest małżeństwo.

Opinie właścicieli: negatywne i pozytywne

Berneński pies górski został sprowadzony do rodziny prawie spontanicznie - chcieli psa, ale nie wybrali rasy, po prostu nasz chłopak zapadł w naszą duszę od pierwszego wejrzenia. I nie żałowali tego! Od pierwszych dni natychmiast rozumiał, gdzie jest jego miska, gdzie było to miejsce, co było możliwe, a co nie. Traktowałem dzieci starannie i ostrożnie, co szczególnie przekupiło rodziców! Ogólnie rzecz biorąc, kiedy ta niezdarna kudłata piłka wyrosła na dużego psa, był on już powszechnym faworytem w rodzinie i tak jest do dziś.

Dużo czytam o tej rasie, w końcu zdecydowałem się z mężem na szczeniaka. Ogólnie nasz Raymond jest zadowolony, ale ostatecznie popełniono jeden wielki błąd: ta rasa nie jest przeznaczona na mieszkanie. I zabraliśmy ją do mieszkania, w nadziei, że przeprowadzimy się do prywatnego domu, ale nie jako ochroniarz. W rezultacie ten miś urósł (dorastają od razu, więc radzę każdemu, aby częściej fotografował szczeniaka, aby pamięć pozostała) i stało się nam bliskie w mieszkaniu! Wełna jest wszędzie, a on nie lubi się wyczarowywać, więc to jest prawdziwa epopeja. Cóż, jasne jest, że pies jest niekomfortowy - musi uciekać, a tu kręci się od rogu do rogu. A tak, przyzwyczaił się do łóżka jak szczeniak w łóżku, a teraz z tymi ogromnymi problemami! Reszta rasy jest doskonała, czuła, spokojna, ale nie dla odnushki.

Moje przystojne imię to Baron. Rasa jest wspaniała ze względu na swoją lojalność - cały czas jest blisko, robimy wszystko razem. W tym przypadku udaje mu się nie pomylić pod nogami. Dużo chodzimy i spokojnie, zespół "Near" uczył się przez pięć. Nauczył się, bez psich opiekunów, żadnych problemów. Jedyne, czego nie można się nauczyć, to zaatakować i ugryźć Berneńskiego Psa.

Baron ze mną od 8 lat. Zdrowie nie jest zbyt silne, ale weterynarz obiecuje, że będziemy żyć. Ale uwagę na zdrowie Bernians należy zwrócić od dzieciństwa.

Cecha: Plusy i minusy

Szczegółowa charakterystyka rasy.

Postać

Jest wiele pozytywnych opisów natury Psów. Rzeczywiście, ten pies nie jest w stanie zadowolić niewielu ludzi, ponieważ jego główną zaletą jest lojalność. Berns są wśród tych psów, które podczas szkolenia będą chętniej pracować nie dla żywności, ale po prostu dla miłości właściciela - i to dużo mówi. Zdobycie Berneńskiego psa górskiego jest tego warte, jeśli chcesz zdobyć wspaniałego przyjaciela i praktycznie członka rodziny o wspaniałej osobowości.

Dla rodziny i dzieci

Na uwagę zasługuje czułe i staranne traktowanie tych psów z dziećmi. Berneński pies pasterski może stać się przyjacielem każdego dziecka. Nigdy nie gryzą, są bardzo cierpliwi i mogą bawić się z dzieckiem przez cały dzień, czerpiąc z tego przyjemność. Należy pamiętać, że nadal jest to bardzo duży pies, który może nieumyślnie zaszkodzić dziecku. To go nie ugryzie, ale łatwo go schwytać i przestraszyć. Z kolei ten niegrzeczny może obrażać dobrodusznego Bernza. Dlatego warto obserwować komunikację dziecka i psa.

Ciekawe, że Berneńskie psy górskie są bardzo przyjazne dla kotów. Są przypadki, kiedy te dwa zwierzęta nie tylko dogadują się w tym samym domu, ale także stają się najlepszymi kumplami.

Brakuje rasy: Bernińczycy nie są zbyt inteligentni. Pomimo tego, że czasami są porównywane z Psem Kaukaską ze względu na jego rozmiar i puszystość, nie mają ani swojej agresywności, ani swojej pomysłowości. Nawet główne zespoły z Mountain Dog będą musiały być nauczane długo i cierpliwie.

Czasami pies może być uparty, a czasami - szczerze mówiąc nie rozumiem, czego od niego chcą. Ale jeśli przezwyciężysz te trudności, pies górski pokocha cię całym swoim wielkim sercem.

Ochrona jakości

Pies nie jest agresywny i zdecydowanie nie nadaje się jako strażnik. Widząc, że jej pan jest w niebezpieczeństwie, będzie mogła zaatakować, ale będzie to raczej wyjątek niż reguła. W normalnym otoczeniu, z innymi ludźmi, pies górski jest grzeczny i przyjazny.

Inną wadą Berneńskiego psa górskiego jest to, że zajmuje on dużo miejsca i wymaga ciągłego wysiłku fizycznego, a także uwagi. Psy te są w stanie uciec tak bardzo, że właściciele nie muszą nawet ciąć pazurów: Bernińczycy szlifują swoje własne. W takim przypadku pies nie będzie odmawiał położenia się obok wszystkich, gdy rodzina odpoczywa, ponieważ jest bardzo towarzyskim zwierzęciem.

Berntsev nie może pozostać sam na sam: może poważnie wpłynąć na ich psychikę. Zwierzę będzie wyć, skomleć, szczekać, skubać i odwrócić wszystko do góry nogami.

Moult

Rasa nie jest odpowiednia dla tych, którzy cenią sobie porządek w mieszkaniu: Psy górskie mają luksusowe futro, które zrzuca przez cały rok. Wiosna i jesień wylinka zintensyfikuje się. Będziesz musiał regularnie myć swojego psa (przynajmniej raz w tygodniu).

W takim przypadku Bernińczycy zwykle łatwo tolerują wodę, ale mogą pojawić się problemy z czesaniem.

Techka, krycie i poród

Ponadto, jeśli wybierzesz Berneńską dziewczynę z Mountain Dog, możesz ją zrobić na drutach. Pierwsza ruja suki pojawia się w wieku 11-12 miesięcy, ponieważ ta rasa powoli dojrzewa. W tym przypadku, pierwsza ruja nadal nie jest powodem do zdziercenia zwierzęcia, lepiej jest odłożyć ją do drugiej rui, 6-7 miesięcy po pierwszej.

Ciąża u berneńskiego psa górskiego trwa średnio 56 dni, rodzi się do 10 szczeniąt. Po porodzie psa należy pokazać weterynarzowi, nawet jeśli wszystko się powiedzie.

Warunki przetrzymywania i opieki

W mieszkaniu lub domu

Pies nie nadaje się do mieszkania. Po pierwsze, będzie cierpieć z powodu zamkniętej małej przestrzeni, po drugie, pokryje całą wolną przestrzeń wełną, a na koniec w małym mieszkaniu zawsze będzie gorąca.

Sennenhund jest lepszy do utrzymania w prywatnym domu, gdzie może swobodnie chodzić po domu i na terenie. Możesz go również uczynić wentylowaną wolierą i stoiskiem. Ale jednocześnie pamiętajcie: Sennenhund nie będzie w nich spał, wolałby być bliżej swojej ukochanej rodziny.

Spacery

Pomimo tego, że Berneński Pies Górski wymaga dużej aktywności fizycznej, spacery z nim nie staną się uciążliwe. Faktem jest, że rasa jest raczej leniwa i woli spokojny spacer przez aleje parku z zabawnymi grami lub joggingiem.

W tym samym czasie konieczne jest chodzenie z psem co najmniej 3 godziny dziennie, rozdzielanie go na dwa lub trzy spacery.

I ze szczeniakiem - 5-6 razy dziennie przez 30 minut, jeśli mieszka w mieszkaniu i 2 razy dziennie na smyczy, jeśli mieszka w wiejskim domu i ma możliwość biegania przez resztę czasu.

Co karmić

Co karmić Berneńskiego psa górskiego? Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę fakt, że pies jest dość duży i zjada odpowiednio. Jeszcze jeden ważny niuans - Bernz, podobnie jak inne duże rasy, nie może być podawany z podłogi - misa powinna znajdować się na stojaku. Dzięki temu można uniknąć wielu problemów zdrowotnych.

Karmienie suchą karmą jest wygodne i praktyczne. Jest dobry, ponieważ jest wszystko, czego potrzebuje pies, często nie wymaga nawet dodatkowych witamin. Berneński pies pasterski to odpowiednie jedzenie, co oznacza "dla psów dużych ras". "Hej, mistrzu, dlaczego płyta jest pusta..."

Producent powinien wybrać, w zależności od możliwości finansowych i pożądanego rezultatu, najlepiej klasy premium. Doświadczeni hodowcy polecają serię Royal Canine Gaint. Dawka karmy wskazana na opakowaniu, należy pamiętać, że jest to stawka dzienna, podzielona przez liczbę karmień.

Jedzenie małego szczeniaczka - sucha karma jest lepiej namoczona w ciepłej wodzie, a dorosły pies może być podawany na sucho, dwa razy dziennie. Ważne: pies powinien zawsze mieć dostęp do świeżej wody.

Bernza można trzymać dalej karmienie naturalne. W takim przypadku podstawą diety będzie:

  • gotowana owsianka z warzywami
  • i surowe ryby, mięso lub podroby.
  • Dodatkowo musisz podać psom warzywa, owoce i witaminy.
  • Potrzebny jest suplement diety zawierający wapń, fosfor i inne pierwiastki śladowe, takie jak "kamień".
  • Możesz podać witaminy Brevers dla skóry i wełny.

Jak się czesać i myć?

Również Berneński pies górski będzie musiał być regularnie czesany. Ważne jest, aby nie uruchamiać wełny, która bardzo szybko zaplątuje się i odskakuje. Trzy razy w tygodniu trzeba czesać bernz, a jeśli maty nadal się formują, można użyć specjalnego sprayu, który pasuje do czesania i, w najbardziej ekstremalnym przypadku, noża do struny.

Kąpiel w Sennenhund potrzebuje co 1-2 miesiące. Ten pies nigdy nie będzie miał nic przeciwko pływaniu i nie skomplikuje zadania właściciela.

Szkolenie i edukacja

Do treningu drużyn szwajcarskich psów pasterskich będzie trzeba spróbować. Przedstawiciele rasy, z reguły, słuchają właściciela, ich cechą wyróżniającą jest posłuszeństwo. Jednocześnie, w porównaniu do innych ras, nauka jest powolna. Ważne jest, aby być konsekwentnym, spokojnym i czułym - wtedy z czasem tygrys nauczy się wszystkiego.

Warto rozważyć kilka punktów:

  • Berneńskie psy górskie są często nieśmiałe, a nawet nieśmiałe. Ważne jest, aby wypracować tę chwilę w czasie i uspołecznić zwierzę, tak aby nie powodowało ciągłych problemów na spacerach;
  • W tym samym czasie socjalizacja nie powinna być zbyt wczesna, najpierw trzeba ją wyszkolić;
  • praktycznie bezużyteczne jest nauczanie Sennenhunda atakowania ludzi;
  • pies kategorycznie nie toleruje nie tylko fizycznego uderzenia, ale po prostu zbyt surowych kar. Ścisły ton i niezadowolenie właściciela - dla wrażliwego Bernza jest to więcej niż wystarczające.

Ponadto, ponieważ Berneński Pies Górski jest dość dużym psem, ważne jest, aby nauczyć go smyczy i kagańca, bez którego nie będziecie mile widzianymi gośćmi w transporcie lub u weterynarza.

Pseudonimy dla chłopców i dziewcząt

Małe Psy górskie powodują uczucie, ale warto pamiętać, że duży i szlachetny pies wkrótce wyrośnie z niezręcznego niedźwiadka. Dlatego powinieneś wcześniej zadbać o odpowiedni pseudonim. Na przykład:

  • imiona dla mężczyzn - Bayard, Baron, Gross, Portos, Nord, Frant, Junker, Ałtaj, August, Velvet, Valdai, Danube, Hidalgo, Carat, Lord;
  • dla suczki - Abba, Bert, Blackko, Melody, Kelly, Frau, Holly, Vesta, Beta, Dale, Pearl, Ilga, Lotte, Macy, Knight.

Czy jest mini-krótkowłosy i krasnolud?

Berneński pies pasterski - jeden z przedstawicieli dużej rodziny psów. Jest jedynym członkiem całej rodziny, który ma długi gruby płaszcz. Ale jego najbliższymi krewnymi i gatunkami tej rasy są: duży szwajcarski pies pasterski, entlebucher Sennenhund, Appenzeller Sennenhund i duży szwajcarski pasterz Sennenhund - włosy krótkowłose i gładkie: spojrzenie na porównanie zdjęć Grosser / Bernese / Appellner / entlebach

Jest też pies mini-górski: pies rasy entlebucher. Jego waga waha się od 22 do 30 kilogramów, wysokość - około 50 cm Jest to sympatyczny i przyjazny pies, idealny do trzymania w mieszkaniu.

Podobne

Lista podobnych ras psa Zenna:

  1. Według koloru: wszystkie rodzaje psów górskich: Appenzeller, Greater Swiss i Entlebucher, Collie i Collie Sheltie to psy w kolorze tricolor. Papilony (papillony) mają kolor tricolor i tricolor (prawdziwy, jest więcej białego koloru). Border collie ma czarny tricolor, brązowy tricolor, niebieski tricolor, czerwony tricolor, sobolowy tricolor.
  2. Do miejsca docelowego:Great Pyrenean Mountain Dog, collie
  3. Z charakterem: Newfoundler, St. Bernard.

Interesujące fakty

  1. Zamierzasz mieć berneńskiego psa górskiego? Wtedy spodoba ci się wiara, że ​​te psy, wraz z trójkolorowymi kotami, są uważane za bardzo szczęśliwe i przynoszą szczęście do domu.
  2. W Szwajcarii psy górskie były nazywane "czterookimi", ponieważ na grzbietach brwi widoczne są okrągłe ślady. To nadaje Berniemu szczególny urok!
  3. Biały znak na piersi Berneńskiego Psa Górskiego przypomina czasami odwrócony szwajcarski krzyż. Jest również uważany za wyróżniającą cechę rasy.
  4. Rasa mogła zniknąć na długo zanim została uznana przez Międzynarodową Federację Psów. Faktem jest, że w XV wieku. burmistrz Zurychu wydał dekret, zgodnie z którym duże chłopskie psy miały być eksterminowane - zepsuły winnice szlacheckie. Jednak chłopi nie zgodzili się dać swoich zwierząt domowych: wybuchło powstanie, w wyniku którego burmistrz został obalony, a sam stracony. Psy pozostały nietknięte i nadal płacili swoim panom ze szczerą miłością i oddaniem.
  5. Berneński pies pasterski - to właśnie ta rasa, która przez kilka lat pozostaje szczeniakiem. Przez cały ten czas zwierzę, mimo że wygląda jak dorosły pies, rozwija się psychicznie. W tym okresie są one bardzo podatne na ataki. A Berneńskie psy górskie są w stanie obawiać się pozornie niewytłumaczalnych rzeczy - mroku, pewnych zabawek lub ludzi. Rzeczywiście, tak jak dzieci!

Zdjęcia i zdjęcia

Dzięki zdjęciom strzyżonych psów odpowiemy Ci na pytanie, czy możesz przeciąć Sennenhund: Przystojny mężczyzna z modną fryzurą

Zdjęcia wielkiego mężczyzny z Bernz:

Zdjęcie uroczego mestizo z psem pasterskim: Labrador + Zennen

Czytaj Więcej O Psach

Dlaczego marzy się o dużym psie

Szczepienia Pies jest niezawodnym przyjacielem i zabawnym towarzyszem, z którym nigdy nie będzie nudny i samotny. Duży pies jest także najlepszym strażnikiem i obrońcą na świecie. Po co marzyć o dużym psie, jakie wydarzenia zapowiadają taki "pies"?