Szkolenie

Wściekły pies

Wścieklizna lub wścieklizna (Wścieklizna) to choroba, która wcześniej była znana jako hydrofobia lub hydrofobia. Jest to śmiertelna choroba zakaźna spowodowana wirusem Rabyesa należącym do rodzaju Lyssavirus i rodziny Rhabdviridae.

Przyczyny wścieklizny

Tak poważna choroba, jak wścieklizna, wywołuje specjalny rabdowirus u zwierząt ciepłokrwistych, który przedostaje się do ciała zdrowego czworonożnego zwierzęcia, gdy zostaje ugryziony przez chore zwierzę. Należy zauważyć, że infekcja może wystąpić nawet w wyniku ślinienia, ale takie przyczyny są skategoryzowane jako rzadsze przypadki wejścia wirusa do organizmu zwierzęcia. Najbardziej niebezpieczne są ukąszenia w głowie i kończynach.

W ostatnich dziesięcioleciach głównym źródłem śmiertelnej infekcji są dzikie zwierzęta. Do grupy wysokiego ryzyka należą czworonożne zwierzęta domowe, które żyją w pobliżu plantacji leśnych, lasów i stepów, a także w epizootologicznie niekorzystnych obszarach. Należy pamiętać, że ryzyko zarażenia się śmiercionośną chorobą istnieje prawie wszędzie, dlatego właściciel psa powinien zawsze zwracać uwagę na zdrowie zwierzęcia i jego zachowanie.

W naturalnych warunkach wiele gatunków dzikich zwierząt wspiera nie tylko ochronę, ale także rozprzestrzenianie się wirusa wścieklizny zawierającego RNA. W wyniku przeniknięcia do organizmu taki wirus zaczyna gwałtownie poruszać się wzdłuż włókien nerwowych i wnika do mózgu, a także rdzenia kręgowego, gdzie rozmnaża się i gromadzi w neuronach. Wtedy dochodzi do lokalnych zmian wszystkich tkanek mózgu, a także do wielu obrzęków i krwotoków, w tym do degeneracyjnych zmian komórkowych.

To jest interesujące! Migracja rabdowirusa do organizmu chorego zwierzęcia powoduje jego stosunkowo szybkie wejście do gruczołów ślinowych, a także późniejsze wypuszczenie ze śliną, która staje się główną przyczyną rozprzestrzeniania się wścieklizny wśród zwierząt.

Objawy i wczesne objawy wścieklizny

Od momentu wystąpienia infekcji i do czasu pojawienia się pierwszych objawów choroby u psa, zwykle trwa to od 3 do 7 tygodni. Istnieją jednak znane przypadki objawów wścieklizny u zarażonego zwierzęcia, nawet po sześciu miesiącach lub roku. Taka różnica zależy bezpośrednio od poziomu zjadliwości wirusów, jak również od stabilności odporności i innych cech dotkniętego nimi organizmu.

Nasilenie, swoistość, a także nasilenie objawów klinicznych pozwalają nam klasyfikować chorobę według form:

  • nietypowa forma;
  • forma depresyjna lub paralityczna;
  • bujny kształt;
  • przekazanie formularza.

Jak pokazuje praktyka weterynaryjna, pies jest najczęściej diagnozowany jako dziki, a także jako forma agresywna i paralityczna.

W pierwszym etapie po zakażeniu objawy pozostają niepozorne dla właściciela psa. Właściciel może wydawać się, że zwierzak jest na coś zmęczony lub obrażony, więc przestał biec i igra, często kłamie i unika kontaktu z ludźmi. Czasami uprzednio posłuszne zwierzę zaczyna się dziwnie zachowywać: nie wykonuje poleceń i nie reaguje na bodźce zewnętrzne. Zdarzają się przypadki, w których pierwsze oznaki infekcji są nietypowe dla czynności domowych i uczucia. Z tego powodu wszelkie nagłe zmiany w zachowaniu psa powinny ostrzec właściciela.

Ważne! Najbardziej widoczne objawy choroby stają się najczęściej drugiego lub trzeciego dnia i objawiają się zwiększonym wydzielaniem śliny, a także zauważalnymi problemami z oddychaniem, w wyniku czego pies zaczyna ziewać i szaleńczo podnosić dużą ilość powietrza za pomocą pyska.

Etapy wścieklizny

Choroba wścieklizny nie rozwija się jednocześnie, ale podczas kilku głównych, wyrażanych klinicznie etapów.

Przedstawiono agresywną formę:

  • prodromalny lub początkowy etap;
  • etap intensywnego podniecenia lub manii;
  • etap depresyjny lub zanikający.

Ta forma jest najbardziej charakterystyczna i obejmuje przedstawione objawy:

  • zmiany w zachowaniu zwierzęcia, co jest szczególnie widoczne na bardzo wczesnych etapach choroby. Ataki agresji bez motywacji można zastąpić ciężką depresją i zwiększoną drażliwością - nadmiernym pieszczotami;
  • skurcze mięśni lub drgawki;
  • dreszcze i gorączka;
  • spożywanie niejadalnych rzeczy i przedmiotów, w tym ziemi i śmieci;
  • ogólne osłabienie i dyskomfort;
  • światłowstręt, któremu towarzyszy poszukiwanie ciemnego lub ustronnego miejsca z minimalnym oświetleniem;
  • hydrofobia i niechęć do połykania wody i jedzenia, z powodu skurczów w mięśniach gardła.

To jest interesujące! Na pewnym etapie rozwoju choroby zarażone zwierzę ma zwiększone wydzielanie śliny, dlatego próbuje ciągle polizać się, a zachrypnięte szczekanie zamienia się w przeszywające wycie.

Trzeci etap charakteryzuje się zmianą ataków agresji na apatię i depresję. Zwierzę przestaje reagować na jego przezwisko i wszelkie podrażnienia, a także odmawia jedzenia i szuka odosobnionego, zaciemnionego miejsca dla siebie. W tym samym czasie następuje wzrost wskaźników temperatury w 40-41 o C. Zwierzę, wyczerpane chorobą, prawie całkowicie traci głos. Istnieje również dobrze zaznaczone zmętnienie rogówki oka. Ostatnim etapem jest wiele patologicznych procesów w układzie nerwowym i sercowo-naczyniowym, które są główną przyczyną śmierci zwierzęcia.

Cichy lub paralityk charakteryzuje się przejawem nadmiernego uczucia i niezwykłego spokoju zwierząt. Takie zachowanie szybko zastępuje przejaw lęku, niewielkie oznaki niezmotoryzowanej agresji, któremu towarzyszy nietypowa reakcja na nawykowe bodźce, obfite wydzielanie śliny i pojawianie się piany. Zwierzę zaczyna bać się światła i wody, a także odmawia karmienia. Ostatecznemu etapowi tego etapu towarzyszą trudności z oddychaniem, świszczący oddech i napadowy kaszel, po którym następuje pojawienie się skurczów mięśni, drgawek, postępującego paraliżu gardła, mięśni kończyn i tułowia. Zwierzę umiera około trzeciego dnia.

Mniej powszechna jest tak zwana nietypowa postać wścieklizny, której objawy przedstawiono:

  • drobne zmiany w zachowaniu;
  • niewielki wzrost temperatury ciała;
  • zmiana preferencji smakowych;
  • odrzucenie zwykłego jedzenia i smakołyków;
  • rozwijające się objawy zapalenia żołądka i jelit;
  • krwawe obfite biegunki i wyniszczające wymioty;
  • poważne wyczerpanie i gwałtowny spadek masy ciała.

Forma nietypowa jest reprezentowana przez kilka etapów, ale jest bardzo podobna w objawach do wielu innych chorób zakaźnych, więc diagnoza może być trudna.

Ważne! Wykrywanie nawet niewielkich odchyleń w zachowaniu psa powinno być powodem natychmiastowego kompleksowego zbadania czworonożnego zwierzaka przez weterynarza i szczegółowej diagnostyki.

Leczenie i profilaktyka

Przy pierwszym podejrzeniu zakażenia wścieklizną, zwłaszcza jeśli zwierzę miało kontakt z zabłąkanymi zwierzętami i psami niewiadomego pochodzenia lub zostało przez nie ukąszone, czworonożny przyjaciel powinien zostać odizolowany i zostanie skierowany do najbliższej służby weterynaryjnej. Zwierzę musi zostać poddane kwarantannie, a wszystkie osoby i zwierzęta, które miały styczność z zarażonym zwierzęciem, są zaszczepione.

Aby zabezpieczyć psa domowego i zminimalizować ryzyko zakażenia wścieklizną i rozprzestrzenienia się tej śmiercionośnej choroby kontaktowej, konieczne są terminowe i kompetentne środki zapobiegawcze. Należy pamiętać, że jedynym niezawodnym sposobem ochrony czworonożnego zwierzaka i ludzi wokół niego jest szczepienie.

Bez oznak szczepienia, w zakresie ustawodawstwa, zwierzę nie ma prawa do udziału w wystawach lub miejscach publicznych. Ponadto pies, który nie przeszedł szczepienia, nie może być transportowany po mieście lub wywieziony z kraju i wykorzystywany w hodowli. Przed szczepieniem przeciw wściekliźnie wymagane są interwencje przeciw pasożytom jelitowym. Tylko całkowicie zdrowe zwierzę może zostać zaszczepione.

To jest interesujące! Pierwsze szczepienie przeciwko wściekliźnie wykonuje się na szczeniaku przed zmianą zębów, w wieku około trzech miesięcy lub bezpośrednio po całkowitej zmianie zębów. Następnie takie szczepienia są przeprowadzane co roku.

Zagrożenie dla ludzi

Infekcja ludzka występuje w wyniku kontaktu ze śliną dowolnego chorego zwierzęcia. Dlatego najczęściej taka sytuacja występuje przy ugryzieniu. W szczególności obrażenia głowy i kończyn, a mianowicie rąk, są szczególnie niebezpieczne. Przy dużej liczbie ukąszeń ryzyko infekcji u ludzi znacznie wzrasta. Główny szczyt występowania wścieklizny przypada na okres wiosenno-letni.

Co do zasady okres inkubacji takiej choroby wynosi dziewięć dni, ale może być dłuższy - prawie czterdzieści dni. Choroba może rozwinąć się niemal z prędkością błyskawicy, jeśli bramą wejściową wirusa do ciała ludzkiego są obrażenia twarzy lub szyi. Ukąszenia dłoni mogą być również bardzo niebezpieczne. W tym przypadku średni okres inkubacji z reguły nie przekracza pięciu dni. Ta cecha jest spowodowana szybkim ruchem wirusa wzdłuż szlaków nerwowych z wejściem do komórek rdzenia kręgowego i mózgu. Infekcja poprzez ukąszenia nóg przyczynia się do znacznego wydłużenia okresu inkubacji.

Do tej pory terminowe wdrożenie szczepionki pozwala uratować chorego z choroby, ale czasami pacjent umiera na wściekliznę, co wyjaśnia:

  • długa nieobecność wykwalifikowanej opieki medycznej;
  • naruszenia przepisów dotyczących szczepień;
  • samodzielne wczesne ukończenie szczepień.

Eksperci zalecają poszukać pomocy medycznej nie tylko po ukąszeniu, ale także wtedy, gdy ślina uderza w skórę bez integralności. Objawy kliniczne wścieklizny u osób monitorowanych są monotonne. We krwi obserwuje się bardzo wyraźny wzrost poziomu limfocytów, jak również całkowity brak eozynofili. Podczas wykonywania odcisków z powierzchni rogówki istnieje obecność przeciwciał, które powstają w odpowiedzi na zakażenie organizmu.

Bezobjawowe istnienie rabdowirusa w ciele ludzkim może wynosić od jednego do trzech miesięcy. W szczególnie trudnych przypadkach okres inkubacji może zostać skrócony do dziesięciu dni, aw płucach może wzrosnąć do jednego roku.

Po zakażeniu wścieklizną osoba ma trzy etapy rozwoju choroby, z których każda charakteryzuje się osobliwymi objawami, ale pierwsze objawy, reprezentowane przez bolesne odczucia w miejscu ukąszenia, podwyższona temperatura ciała do parametrów podgorączkowych, bóle głowy i ogólne osłabienie, wymagają także nudności i wymioty.

Ważne! Należy zauważyć, że gdy osoba jest gryziona, osoba często ma halucynacje węchowe lub wzrokowe w postaci zewnętrznych zapachów i nieistniejących obrazów.

W końcowej fazie pojawiają się zaburzenia psychiczne, w tym depresja i lęk, niepokój i nadmierna drażliwość. Wścieklizna jest niezwykle groźną i śmiertelną chorobą. Każdy właściciel psa powinien być tego świadomy, a także odpowiednio wcześnie go uodpornić.

Wścieklizna u psów

Wścieklizna u psów jest rodzajem choroby, o której każdy właściciel zwierzęcia powinien wiedzieć absolutnie wszystko. Pojawienie się szczeniaka w domu niewątpliwie powoduje wielką radość i szczęście. Ale wraz z tym, wiele nowych problemów i trudności są dodawane. A kiedy zwierzę zaczyna boleć, wielu właścicieli wpada w panikę: jak pomóc ukochanemu stworzeniu, jak złagodzić jego cierpienie?

Istnieje wiele różnych dolegliwości, którym pies podlega. Niektóre z nich wynikają z niewłaściwej opieki, inne z powodu niewłaściwego rodzaju żywności. I są choroby, które występują z powodu nieprzewidzianych sytuacji. A w przypadku niektórych z nich dotychczas nie znaleziono leczenia. W przypadku zarażenia się taką chorobą zwierzę zostaje po prostu uśpione. Wścieklizna jest właśnie tym typem choroby.

Aby to nieszczęście nie dotknęło twojego czworonożnego zwierzaka, musisz wiedzieć, jak chronić siebie i swojego ogoniastego przyjaciela i co zrobić, gdy już doszło do infekcji.

Czym jest wścieklizna

Wścieklizna jest śmiertelną chorobą wirusową. Wirus należy do patogenów neutropicznych, to znaczy mnoży się i wpływa na centralny układ nerwowy i mózg. Wyjaśnia to główne kliniczne objawy choroby: agresję, drgawki, pobudliwość odruchów, paraliż kończyn, zwiększone wydzielanie śliny i tak dalej.

Ta ciepła choroba dotyka wszystkie ciepłokrwiste zwierzęta, a także ludzi. Wirus jest sprytny, ponieważ zarażony zwierzak staje się niebezpieczny już od momentu ukąszenia aż do wystąpienia oczywistych objawów choroby. Ponieważ leczenie tej choroby nie zostało jeszcze opracowane, nie ma nadziei na wyzdrowienie. Jeśli zwierzę nie jest zaszczepione, choroba zawsze kończy się śmiercią.

Wynik jest zawsze taki sam - paraliż i zatrzymanie oddechu.

Sposoby infekcji

Zagrożone są zwierzęta domowe żyjące w pobliżu stepów, lasów i narażone na kontakt z dzikimi stałocieplnymi zwierzętami (szopy, lisy, wilki itp.). W mieście źródłem rozprzestrzeniania się infekcji są z reguły bezpańskie psy.

W większości przypadków zakażenie wirusem wścieklizny następuje po tym, jak ukąszenie zdrowego zwierzęcia jest chorym osobnikiem. Ale możesz zarazić się przez ślinę, krew i inne płyny zainfekowanej bestii. Bardzo często w grze psy lekko gryzą się nosem, ustami, uszami. A jeśli ślina chorego psa przedostaje się przez najmniejszy pęknięcie lub ranę (i jest ich dużo na ciele zwierzęcia) do organizmu zdrowego zwierzęcia, to rozważ - wszystko, zwierzę jest w 100% zainfekowane.

Nawet jeśli nowy znajomy nie ma żadnych widocznych oznak choroby, ale w tym momencie wirus wścieklizny przechodzi okres inkubacji, pies jest uznawany za chorego. W każdym razie jest to godne ubolewania, ale na wczesnym etapie bardzo trudno jest zidentyfikować chore zwierzę. Dlatego staraj się chronić swojego zwierzaka przed kontaktem z psami, których nie znasz lub których zdrowia nie masz pewności.

Stadium choroby

Mechanizm powstawania i rozwoju choroby można podzielić na następujące fazy:

  • Faza I - pozana rodowa. Postępuje bez widocznych znaków.
  • Faza II - Intranevral. Na tym etapie wirus już zaczyna penetrować układ nerwowy, mózg i rdzeń kręgowy. Na tym etapie pojawiają się pierwsze kliniczne objawy wścieklizny u psów.
  • Faza III - rozpowszechnianie. Ta faza rozprzestrzeniania wirusa od pierwotnego ogniska do wszystkich narządów wewnętrznych i krwi. W połączeniu z jawnymi objawami choroby i śmiercią zwierzęcia.
do spisu treści ↑

Czas trwania okresu inkubacji

Okres inkubacji choroby może trwać od kilku dni do kilku miesięcy. W większości przypadków jest to 2-2,5 tygodnia.

Stąd 14-dniowa kwarantanna, ustalona w przypadku ukąszenia. Podczas kwarantanny pies umieszcza się w oddzielnym pomieszczeniu, ustala się kontrolę i przeprowadza się testy. Z pozoru zdrowy pies, który jest już zarażony wścieklizną przez 5-10 dni, ma wirusa, który został już wykryty w ślinie, zanim pojawią się pierwsze objawy kliniczne.

Jeśli pies otrzymuje roczne szczepienie przeciw wściekliźnie, w większości przypadków choroba nie występuje, a pies może wrócić do domu. Jeśli w tym okresie zwierzę zacznie wykazywać oznaki choroby, natychmiast zostanie ono uśpione.

Czas trwania okresu inkubacji może również zależeć od następujących czynników:

  • Liczba wirusów w ciele zwierzęcia.
  • Głębokość rany. Celem wirusa jest centralny układ nerwowy oraz rdzeń kręgowy lub mózg. Im bliżej im ukąszenie, tym szybciej wirus osiągnie swój cel.
  • Opór (odporność i odporność organizmu na działanie czynników zewnętrznych).
  • Wiek Młode psy są bardziej podatne na choroby niż dorośli. Z reguły w przypadku corocznego szczepienia przeciw wściekliźnie oporna odporność jest opracowywana przez 3 rok życia zwierzęcia domowego. Do tego czasu prawdopodobieństwo rozwoju choroby, nawet u zaszczepionego młodego zwierzęcia, jest bardzo wysokie.

Dlatego młode zwierzęta muszą być chronione przed kontaktem z nieznajomymi i bezpańskimi psami. Jak długo pies z wścieklizną żyje zależy od szybkości objawów. Udręka rzadko trwa 2 tygodnie. Z reguły już na 5-7 dni pies umiera, niestety.

Formy i objawy choroby

Zgodnie z oznakami rozwoju wścieklizny u psów wyróżnia się nie tylko stadia, ale także formy choroby. Każda postać charakteryzuje się pewnymi objawami choroby. Wszystkie ciepłokrwiste objawy wścieklizny są podobne. Ale najlepszy obraz kliniczny badany jest u psów.

Istnieje kilka form wścieklizny. Medycyna weterynaryjna identyfikuje trzy główne, od których zależy obraz kliniczny choroby:

Ale są też inne formy wścieklizny. Nie są tak powszechne i w całej historii badania choroby stwierdzono tylko w pojedynczych przypadkach. Formularze te obejmują:

Dzika forma

Gwałtowna forma choroby trwa od 5 do 14 dni i dzieli się na trzy etapy:

Stadium prodromalne

Stadium prodromalne jest uważane za prekursor choroby. Trwa od 12 godzin do 3 dni. Okres ten zaczyna się od drobnych zmian w zachowaniu zwierzaka, a objawy są prawie niezauważalne dla właściciela. Przeciwieństwo pojawia się w już ustalonym zachowaniu.

Wcześniejsze towarzyskie zwierzę staje się bez kontaktu. Wygląda na to, że pies był czymś urażony. Staje się nudny, apatyczny, przestaje biegać i bawić się, a więcej wbija się w ciemne miejsce i unika ludzi, niechętnie podchodzi do wołania właściciela.

I jest zupełnie odwrotnie. Wcześniej spokojny pies zaczyna się bawić, galopować, polizać dłonie, wymagać zwiększonej uwagi. Są to pierwsze sygnały alarmowe, na które warto zwrócić uwagę.

Po 2-3 dniach pojawiają się pierwsze oznaki wścieklizny. Pies staje się niespokojny i poruszony, może podskoczyć i szczekać bez wyraźnego powodu. Dyspnea, zwiększone wydzielanie śliny i częste ziewanie, trudności w połykaniu. To tak, jakby pies coś dławi, albo próbuje gorączkowo podnieść powietrze, jakby brakowało mu tlenu. Często dochodzi do perwersji smaku i apetytu: zwierzę może spożywać niejadalne przedmioty (ziemię, kał, kamienie itp.). Chód może stać się niepewny, a szczekanie jest chrapliwe i gwałtowne.

Maniakalna scena

Stadium maniakalne jest drugim i najniebezpieczniejszym stadium wścieklizny u psów. To okres ekscytacji. Pogarsza się stan zwierzęcia, apatia zostaje zastąpiona przez agresję. Ten etap jest niebezpieczny, ponieważ zwierzę traci kontrolę nad swoim zachowaniem, całkowicie zanika poczucie lęku.

W normalnym stanie, chcąc kogoś zaatakować, pies zawsze wyjaśnia: uszy są przyciśnięte, pies obnaża zęby, warczy, szyja jest uniesiona jak dinozaur. Zwierzę zainfekowane wściekliźnie atakuje błyskawicznie, cicho, bez ostrzeżenia. Odbija się na innych zwierzętach, atakuje właściciela, gryzie każdego bezkrytycznie. Chory pies zaczyna wszystko przegryzać: kije, ściany, żelazo. Ruchy chwytające są tak silne, że często prowadzi do złamania szczęki.

Ataki przemocy trwające kilka godzin zostają gwałtownie zastąpione okresami ucisku. Strach przed światłem i wodą wzrasta. Pies próbuje ukryć się w ciemnym kącie, z dala od okna, leży apatycznie, trzęsie się konwulsjami i łapczywie "połyka" powietrze. Na tym etapie może dojść do częściowego porażenia mięśni krtani. Zwierzę trudno przełknąć, szczekanie staje się chrapliwe i przerywane. Dolna szczęka jest sparaliżowana i opada, język "wypada", następuje zwiększone wydzielanie śliny, uzyskując teksturę piany. Mogą wystąpić zmętnienia i zmętnienia rogówki.

Ale mimo widocznych oznak osłabienia i apatii, wszelkie podrażnienia mogą ponownie doprowadzić do nagłej agresji. Czas trwania maniakalnego etapu wynosi 2-5 dni, ale z reguły 3 dnia rozpoczyna się przejście do kolejnego etapu.

Stadium paralityczne

Trzeci etap rozwoju gwałtownej postaci wścieklizny jest paraliżem. Może trwać 2-4 dni. Z powodu paraliżu krtani i żuchwy pies nie może jeść, pić ani połykać śliny. Stąd obfite wydzielanie śliny spływające ustami do ciała.

Na tym etapie pies już nie wykazuje agresji. Przez 2-3 dni paraliż rozprzestrzenia się już na kończyny. Łapy predvolokivaya, zwierzę próbuje czołgać się do schronienia, ukryć przed wszystkimi.

Przez 3-4 dni paraliż dotyka już wszystkich narządów wewnętrznych. Zwierzę zapada w śpiączkę, oddychanie ustaje, pies umiera.

Cicha forma

Milcząca postać wścieklizny u psów jest bardziej powszechna niż gwałtowna. Pies absolutnie nie jest agresywny. Wręcz przeciwnie, wydaje się nadmierną czułością. Apetyt jest normalny, ale połykanie może być trudne. Wygląda na to, że zwierzę coś dusiło. Pies staje się niespokojny, zmartwiony z jakiegokolwiek powodu. Występuje zwiększone wydzielanie śliny. Chora bestia może doświadczać niepewności i niepewności w chodzie.

W tej postaci choroby paraliż mięśni rozwija się z prędkością błyskawicy, w ciągu 2-3 dni. Najpierw następuje paraliż gardła i żuchwy, a następnie kończyn tylnych. Śmierć następuje za 3-4 dni.

Nietypowa forma

Nietypowa postać choroby, podobnie jak ta spokojna, nie ma fazy maniakalnej. Pies ma słabość, brak apetytu. Czasami mogą wystąpić wymioty i (lub) biegunka o śliskich od krwi masach.

Stan zwierzaka pogarsza się powoli i może trwać do 2-5 miesięcy. Niestety, ze względu na brak wyraźnych znaków i ostry podział na etapy, najczęściej właściciel zwierzęcia nie zwraca wystarczającej uwagi na tę formę wścieklizny, odnosząc się do faktu, że zwierzę ma prostą niedyspozycję. A stracony czas może prowadzić do poważnych konsekwencji. Z nietypową postacią wścieklizny diagnoza została już ujawniona pośmiertnie.

Następujące formy wścieklizny nie są tak powszechne i są dość rzadkie. Ale każdy właściciel zwierzęcia powinien znać możliwe objawy manifestacji tej niebezpiecznej choroby.

Formularz zwrotu

Powtarzająca się forma choroby charakteryzuje się tym, że przejawia się w spazmatycznym przebiegu choroby. Objawy znikają, a następnie pojawiają się ponownie. Pies nie chce jeść, próbuje się ukryć przed wszystkimi. W okresie zaostrzenia można zaobserwować objawy charakterystyczne dla gwałtownej postaci wścieklizny.

Przerwa między atakami może trwać od kilku dni do kilku tygodni. Po wyraźnym wyzdrowieniu objawy choroby powracają z jeszcze większą intensywnością.

Depresyjna forma

Postać depresyjna postępuje dość szybko. Na początku choroby pies ma dobry apetyt, zachowanie, nie ma agresji. Można zauważyć jedynie niewielkie osłabienie. Zwierzę szybko się męczy. Wtedy stan dramatycznie się pogarsza. Występuje zwiększone wydzielanie śliny, kaszel, paraliż żuchwy, kulawizna. Śmierć zdarza się już za 3-4 dni.

Nieudana forma

Postać przerywana jest raczej rzadką i źle zbadaną postacią wścieklizny. Już w drugim etapie choroby zwierzę całkowicie się regeneruje. Ale takie przypadki są rzadkie. Jeśli więc u psa występują oznaki wścieklizny, nie należy liczyć na cud.

Główne objawy wścieklizny

Wścieklizna może przybierać różne formy. Ale dla każdego z nich charakteryzuje się typowymi objawami, które mogą ujawnić, że zwierzę zostało zarażone tą szczególną chorobą:

  • Ostra zmiana zwyczajowych zachowań (agresywność lub nadmierna tkliwość).
  • Strach przed światłem i wodą.
  • Trudne oddychanie.
  • Zwiększone wydzielanie śliny.
  • Porażenie mięśni żuchwy i kończyn dolnych.
  • Zmętnienie krzyżowe i zmętnienie rogówki.

Zapobieganie wścieklizny

Psy są szczepione co roku, począwszy od 3 miesięcy.

Dlatego też należy zwrócić szczególną uwagę na młode zwierzęta, a nawet zwierzęta zaszczepione przeciwko wściekliźnie, aby kontrolować komunikację z innymi psami.

Wścieklizna jest jedną z najniebezpieczniejszych chorób, która prowadzi do śmierci zarówno psa, jak i osoby dotkniętej ugryzieniem. Dlatego na poziomie legislacyjnym każdy właściciel czworonoga jest zobowiązany do szczepienia zwierzęcia przeciwko tej chorobie.

Zgodnie z prawem szczepienia przeciwko wściekliźnie są przeprowadzane bezpłatnie w państwowych zakładach weterynaryjnych w miejscu rejestracji właściciela zwierzęcia.

Do wyboru może być kilka leków: krajowych i importowanych. W rzeczywistości zarówno leki krajowe, jak i importowane są równie skuteczne. Ale jeśli zamierzasz podróżować z czterema nogami do innych krajów, lepiej dać pierwszeństwo przywożonemu lekowi zatwierdzonemu do użytku w innych krajach.

Podczas okresu szczepienia zwierzę musi być całkowicie zdrowe. 10-14 dni przed planowaną datą szczepienia, musisz zgłębić postęp. Wynika to z faktu, że chore i osłabione zwierzęta nie rozwijają odporności na wstrzykiwany lek, to znaczy, że szczepionka będzie bezużyteczna.

Aby środki zapobiegawcze można przypisać i chodzić na smyczy w niektórych miejscach, gdzie masz pewność, że nie ma bezpańskich psów i dzikich zwierząt. Młode psy w wieku poniżej 3 lat powinny być chronione do maksimum przed kontaktem z nieznajomymi, a jeszcze bardziej z bezpańskimi psami.

Pamiętaj, że jeśli zwierzę zostanie zdiagnozowane z wściekliźnie, leczenie nie będzie już możliwe. Przeprowadzając roczne szczepienie, nie tylko chronisz swojego ukochanego, ogoniastego przyjaciela, ale także życie i zdrowie wszystkich członków rodziny.

Czy można wyleczyć psa wścieklizny?

Nie, nie jest. Nie można leczyć zwierzęcia, którego objawy wścieklizny zostały znalezione. Wirus, który dostaje się do organizmu, natychmiast rozmnaża się i uszkadza ciało na poziomie komórkowym. W ciągu kilku dni dociera do komórek mózgowych, powodując w nim zapalenie, aw rezultacie prelich i przestaje oddychać.

Jeśli podejrzewa się wściekliznę, pies umieszcza się w pudełku z kwarantanną na 14 dni w celu potwierdzenia lub odrzucenia diagnozy. Ludzie, którzy byli w kontakcie z "podejrzanym" czworonożnym są zaszczepieni, a zwierzęta są izolowane. Nie przeprowadza się leczenia, ponieważ stanowi to ogromne ryzyko dla personelu kliniki.

Jeśli stan pogarsza się podczas okresu kwarantanny, pies zostaje uśpiony, aby nie przedłużyć udręki. Rozpoznanie potwierdza się dopiero pośmiertnie.

Co zrobić, jeśli pies zostanie ugryziony

Jeśli Twój pupil został ugryziony przez nieznanego bezpańskiego psa, wykonaj następujące czynności:

  • Przyprowadź psa do domu i dokładnie obejrzyj ranę. Ponieważ wirus wścieklizny może przenosić się ze śliną zwierzęcia w wyniku drobnych skaleczeń i pęknięć na ciele, konieczne jest stosowanie osobistego wyposażenia ochronnego podczas kontroli. Załóż na ręce gumowe rękawiczki i pysk psa.
  • Wełna jest koniecznie pocięta wokół rany, a rana jest obficie obmywana wodą z mydłem o wysokim stężeniu mydła (1 część mydła na 10 części wody). Najlepiej dokładnie umyć ranę pod ciśnieniem. W tym celu roztwór mydła należy umieścić w strzykawce lub dużej strzykawce (bez igły), a ranę należy kilkakrotnie przepłukać pod ciśnieniem.
  • Po wstępnym leczeniu ukąszeń należy wezwać weterynarza w domu.

Jeśli pies jest zaszczepiony, to jest monitorowany i umieszczany w 14-dniowej kwarantannie w izolatorze w klinice weterynaryjnej lub w oddzielnym pomieszczeniu w domu.

Jeśli zwierzę nie jest zaszczepione, natychmiast otrzymuje się szczepionkę przeciw wściekliźnie (specjalny lek na wściekliznę, który po wstrzyknięciu powoduje, że organizm jest odporny). Następnie czworonożni ustanawia 14-dniową kontrolę kwarantanny.

Jeżeli podczas kwarantanny pies nie ma oznak wścieklizny, wówczas zwierzę otrzymuje szczepionkę przeciw wściekliźnie (niezależnie od tego, czy pies był wcześniej szczepiony, czy nie) i może wrócić do domu.

Jeśli podczas obserwacji pojawią się objawy choroby, zwierzę zostaje poddane eutanazji. Rozpoznanie potwierdza się po śmierci.

Co zrobić, jeśli pies ugryzł osobę

Wścieklizna należy do kategorii śmiertelnych chorób, zarówno dla zwierząt, jak i dla ludzi. Jeśli zostaniesz ugryziony przez nieznanego psa, kolejność działań jest następująca:

  • Jeśli naczynia krwionośne nie są poważnie uszkodzone, pozwól, aby krew trochę się rozlała, aby cząstki wirusa zostały usunięte do maksimum.
  • Ponadto, podobnie jak w przypadku opieki nad pogryzionym zwierzęciem domowym, konieczne jest natychmiastowe umycie rany stężonym roztworem mydła pod ciśnieniem. Mycie będzie skuteczne, jeśli zostanie wykonane w ciągu godziny po ukąszeniu.
  • Następnie należy traktować ranę nadtlenkiem wodoru, zastosować bandaż i uzyskać pomoc medyczną.
  • Kilka lat temu do jamy brzusznej przeciw wściekliźnie podano długi przebieg (ponad 40 zastrzyków). Teraz w okolicach barku przepisany jest kurs 7 szczepionek na wściekliznę.

Jeśli po ugryzieniu bezpańskiego psa osoba nie udała się do lekarza na czas, to w przypadku infekcji i pierwszych oznak wścieklizny, nie będzie możliwe uratowanie go.

Co mówi prawo

Zgodnie z art. 10.6 Kodeksu wykroczeń administracyjnych Federacji Rosyjskiej, właściciele psów są odpowiedzialni za naruszenie przepisów weterynaryjnych. Naruszenie zasad kwarantanny zwierząt lub innych przepisów weterynaryjnych i sanitarnych pociąga za sobą nałożenie kary administracyjnej dla obywateli w wysokości od pięciuset do tysiąca rubli, na urzędników od trzech do pięciu tysięcy rubli.

Zgadzam się, nie tak ogromna ilość. Ale żadne pieniądze nie są równe niebezpieczeństwu utraty ukochanego zwierzaka.

Rozpoznanie wścieklizny u zwierząt

Nie prowadzi się badań na całe życie na psach wścieklizny. Jedynym badaniem, które można przeprowadzić na zwierzęciu, jest analiza identyfikująca przeciwciała przeciwko patogenowi. A następnie, ta analiza jest przeprowadzana tylko u zdrowych, zaszczepionych psów, które są wywiezione na pobyt stały w tak zwanych krajach wścieklizny.

W paszporcie weterynaryjnym takiego zwierzęcia musi być oznaką szczepienia przeciwko wściekliźnie, potwierdzone pieczęcią państwowej kliniki weterynaryjnej.

Niestety, ostateczna diagnoza pojawia się dopiero po śmierci czworonoga, w wyniku badań laboratoryjnych mózgu. W życiu, wstępna diagnoza jest dokonywana tylko na podstawie objawów klinicznych i danych ankietowych właściciela ukąszonego zwierzęcia.

Wścieklizna psa jest bardzo niebezpieczną i nieuleczalną chorobą. Lepiej jest zaszczepić ogon w czasie, niż obwiniać siebie za to, że nie uratowałeś swojego najlepszego przyjaciela.

Wścieklizna u psów

Wścieklizna u psów jest niebezpieczną i śmiertelną chorobą wywołaną przez specyficzny wirus wścieklizny. Choroba zakaźna jest naturalnym ogniskiem i może powodować zapalenie się błon mózgowych u zwierząt i ludzi. Na wszystkich kontynentach świata istnieje niebezpieczny wirus, z wyjątkiem Antarktydy. W krajach wyspiarskich nie ma przypadków zarejestrowanych w Japonii, Nowej Zelandii, na Cyprze i na Malcie. Ponadto wirus nie został zarejestrowany na Półwyspie Skandynawskim, w Hiszpanii i Portugalii. Według Światowej Organizacji Zdrowia około 50 tysięcy ludzi, a nawet więcej zwierząt umiera każdego roku z powodu wścieklizny w krajach Azji i Afryki.

Co to jest choroba

Wścieklizna - choroba spowodowana przez specyficzny śmiertelny wirus, jest jedną z najstarszych chorób zakaźnych. Ostra choroba wirusowa wpływa na układ nerwowy i może być przenoszona na wszystkie zwierzęta, a nawet na ludzi. Wścieklizna u psów jest niebezpieczna, ponieważ zwierzęta te ściśle komunikują się z ludźmi i mogą powodować infekcje.

Hydrofobowy wirus jest odporny na fenole, antybiotyki i zamrażanie. Jest niszczony przez działanie środowiska kwaśnego i zasadowego, a także po podgrzaniu do ponad 57 stopni przez 15 minut.

Jak pies może dostać wścieklizny? Wścieklizna jest bardzo powszechna wśród bezdomnych i bezpańskich zwierząt. Zwierzęta są zarażone od bezpośrednich nosicieli infekcji wirusowej, stając się siedliskiem infekcji w miejscu, gdzie występuje duża koncentracja zwierząt domowych i ludzi. Największym niebezpieczeństwem związanym z chorobą z tym typem wirusa jest długi okres utajonej fazy.

Zwróć uwagę! Wirus wścieklizny może pozostawać w stanie uśpienia przez 3 miesiące bez wykazywania zjadliwości.

W jaki sposób wścieklizna przenosi się z psów? Infekcja zoonotyczna jest przenoszona przez ukąszenia chorego zwierzęcia i zakażonej śliny. Zazwyczaj pierwsze oznaki infekcji występują już po 3 tygodniach od zakażenia. Wirusy w ślinie zakażonego psa można określić na 6-12 dni przed rozpoczęciem pierwszych charakterystycznych objawów klinicznych.

Możliwa droga transmisji związana ze śliną chorego zwierzęcia na otwartych powierzchniach rany, jak również inne uszkodzenia skóry i błon śluzowych. Szczególnie niebezpieczne ukąszenia, które zostały zastosowane do obszaru kufy i przednich łap. Przeniesienie wirusa może nastąpić w czasie, gdy zakażone zwierzę nie ma klinicznych objawów charakterystycznych. Inne rodzaje infekcji i transmisji śmiertelnego wirusa to:

  • pokarmowe - przez wodę i żywność;
  • w powietrzu;
  • przez barierę łożyskowo-łożyskową - od matki do płodu.

Zwróć uwagę! U małych szczeniąt choroba zaczyna objawiać się w ciągu 7 dni po kontakcie lub ugryzieniu przez zakażone zwierzę, podczas gdy u dorosłych zwierząt, utajony kurs może trwać bardzo długo - do 1 roku.

Więcej informacji na temat wirusa wścieklizny - w książce weterynaryjnej.

Okres inkubacji wścieklizny u psów

Prawdopodobieństwo wystąpienia choroby zakaźnej zależy od wielu różnych czynników - rodzaju zwierzęcia, które ugryzło psa, liczby wirusowych mikroorganizmów, które dostały się do organizmu, stanu i funkcjonowania mechanizmów obronnych organizmu. Poza tym ogromne znaczenie ma miejsce, w którym został ugryziony. Najbardziej niebezpieczne, jeśli ugryzienie opadnie w okolicy kufy i przednich łap. Wynika to z dużej liczby włókien nerwowych i zakończeń w tych miejscach. Okres inkubacji wścieklizny u psów wynosi od 10 dni do kilku tygodni. W przypadku częstości przypadków klinicznych okres inkubacji trwa 2-3 miesiące. Rzadko, ale zdarza się, że okres inkubacji trwa dłużej niż 1 rok.

Wielu właścicieli jest zainteresowanych pytaniem - Ile pies żyje ze wścieklizną? Po okresie inkubacji wirus zaczyna się manifestować ze wszystkich stron. Nie ma dokładnego czasu, ponieważ okres prodromalny może być opóźniony i nie będzie żadnych znaków przez długi czas. Po wystąpieniu charakterystycznych objawów zakażone psy żyją przez około 10 dni, a następnie następuje śmierć.

Zwróć uwagę! Istnieje wiele chorób, które manifestują się tak samo jak wścieklizna. Bardzo ważne jest, aby zabrać zwierzę do weterynarza, aby odróżnić wściekliznę od zapalenia opon mózgowych, tężca, toksopalamozy, zatrucia i agresywnych ataków.

Wirus RNA, patogen wścieklizny, dostaje się do organizmu przez uszkodzoną skórę lub błony śluzowe zainfekowanych zwierząt ugryzieniem psa. Szybko wzdłuż włókien nerwowych mikroorganizmy wirusowe są kierowane do centralnego układu nerwowego, a następnie w kierunku przeciwnym do obwodu. Istnieją tylko dwa sposoby rozprzestrzeniania się wirusa w ciele - limfogeniczne i krwiotwórcze. Ponadto wirus wścieklizny RNA ma zdolność selektywnego wiązania zakończeń acetylocholiny, co prowadzi do rozwoju warunków paralitycznych. W mózgu, na tle szalejącego wirusa, dochodzi do selektywnego niszczenia neuronów, powstawania obrzęków i krwotoków. Proces patologiczny obejmuje kory mózgowe, móżdżek i jądra nerwu czaszkowego. Ponadto podobne zmiany patologiczne wpływają na śródmózgowie, zwoje podstawy i 4 komory. To uszkodzenia mózgu powodują rozwój porażenia w układzie oddechowym i mięśniach gardła, a także zwiększoną ślinę i pot.

Zwróć uwagę! Sekwencja glikoprotein wirusowych aminokwasów wścieklizny jest podobna do neurotoksyn wydzielanych przez jadowite węże. Neurotoksyny, zdolne do selektywnego wiązania się z receptorami acetylocholiny.

Jak ustalić wściekliznę

Przede wszystkim, aby wiedzieć, jak określić wściekliznę u psa, należy zasięgnąć porady wykwalifikowanego specjalisty weterynaryjnego. Podczas wstępnej diagnozy lekarz powinien wziąć pod uwagę dane zebranej historii, wyniki badania pośmiertnego i ogólną sytuację epizootyczną regionu. Do dokładnej diagnostyki stosuje się laboratoryjne metody diagnostyczne, badania mikroskopowe, hodowlę bakteryjną, szybkie testy i histologię tkankową. Podczas diagnozy niezwykle ważne jest przeprowadzenie rozpoznawczego rozpoznania choroby Aujeszky'ego, dżumy mięsożernej i zapalenia mózgu i rdzenia.

Zwróć uwagę! Zwierzę z podejrzeniem wścieklizny musi być odizolowane od innych zwierząt i ludzi w specjalnym pudełku, aż wyniki testu będą dostępne.

Z reguły dokładną diagnozę można postawić tylko na podstawie patologicznego materiału - otwartego zwłoki zwierzęcia. Najbardziej informatywną metodą w tym przypadku jest obecność określonych formacji w mózgu - ciało Babesh-Negriego, umiejscowione w części mózgu (rogi Ammona).

Wykrywanie specyficznych antygenów przeprowadza się przy użyciu reakcji dyfundującego strącania, jak również ELISA (analiza immunofluorescencyjna) odcisku rogówki oka. Ta metoda pozwala na oznaczenie obecności czynnika wirusowego w ciele zwierzęcia z dokładnością do 95%.

Możliwe jest wykrycie i rozpoznanie konkretnych ciał Babesh-Negriego w rozmazach - odciskach, przekrojach histologicznego planu mózgu, a także strukturach tkankowych gruczołów ślinowych. Z tkanki mózgowej martwego zwierzęcia sterylnymi nożyczkami wydzielają małe kawałki o grubości do 4 mm w kierunku poprzecznym. Próbka pobrana z rdzenia, móżdżku i rogów Ammona. Szklany suwak jest nakładany na powierzchnię wyciętej sekcji i uzyskiwany jest specjalny nadruk. Specjalne preparaty, tkanka barwiona. Do 3 ciał Babesh-Negri można wykryć w jednostce pojedynczej komórki. Wyróżniają się one przejrzystymi, wyprofilowanymi skorupami i wewnętrzną strukturą ziarnistą.

Wykonuje się również badanie krwi pod kątem obecności specyficznych przeciwciał. Biorąc pod uwagę fakt, że składniki wirusowe są zlokalizowane i infekują włókna nerwowe, niezwykle rzadko wykrywa się je w krwioobiegu. W przypadku podejrzenia o możliwe zakażenie w warunkach laboratorium weterynaryjnego przeprowadza się analizę płynu mózgowo-rdzeniowego.

Ponadto w przypadku wścieklizny psów serologicznych przeprowadza się rozległe badania biochemiczne krwi. Podczas infekcji dochodzi do zmiany składu leukocytów, jak również skąpomoczu, albuminurii, dysurii i wzrostu liczby monocytów.

Test na obecność specyficznych przeciwciał przeciw wściekliźnie we krwi pozwala na sprawdzenie intensywności odporności. Wynik pomiarów diagnostycznych można uzyskać dopiero po 10-15 dniach. Nowoczesne testy laboratoryjne na wściekliznę opierają się na dwóch metodach:

  • test hamowania prędkości ogniska fluorescencji;
  • testować przeciwciała neutralizujące wirusa fluorescencyjnego.

Tego typu badania prowadzone są na żywych strukturach komórkowych przy użyciu żywego wirusa. Do badań na zwierzętach produkuje się krew w ilości 0,5-1 ml. Aby przejść taki test jest konieczne, gdy przeciwciała rozwijają się w krwiobiegu w wystarczających ilościach po szczepieniu.

Test biologiczny na myszach laboratoryjnych pozwala zrozumieć, że pies ma wścieklizny we wcześniejszych stadiach. Służy do wykrywania wirusa w tkankach mózgu, ślinie chorych zwierząt i gruczołach ślinowych. W celu przeprowadzenia badania laboratoryjnego małe myszy karmione piersią są infekowane w ilości 20 sztuk. W znieczuleniu, podstępem, wstrzykuje się zastrzyk zawiesiny potencjalnie skażonego materiału objętego dochodzeniem.

Z wynikiem pozytywnym myszy wystarczająco szybko obserwowały niedowład, porażenie i drżenie mięśni kończyn. Z reguły zainfekowane zwierzęta laboratoryjne giną po 5 dniach. W przyszłości zwłoki zwierząt są narażone na rozprzestrzenianie się i prowadzą reakcję bezpośredniej immunofluorescencji.

Objawy wścieklizny u psów

Objawy wścieklizny u psów występują inaczej, w zależności od liczby wirusów, które dostały się do organizmu, umiejscowienia ukąszenia i stanu układu odpornościowego. Okres inkubacji trwa od kilku dni (u małych szczeniąt) do kilku miesięcy (u dorosłych psów dużych ras). Średni czas trwania brutalnych postaci wścieklizny wynosi od 6 dni do 2,5 tygodnia.

Istnieje kilka postaci choroby, z których każda ma wiele cech i indywidualnych cech:

Jak wścieklizna występuje u psów? Najczęściej rejestrowana forma przemocy, charakteryzująca się 3 kolejnymi okresami o nieodłącznych cechach:

  1. Okres prodromalny - występuje we wczesnych stadiach natychmiast po zakażeniu. Symptomatologia jest słabo wyrażona lub praktycznie nieobecna. Istnieje wrażenie, że zwierzę jest po prostu trochę zmęczone lub chce odpocząć, przestać biec, kłamać więcej, próbować przejść na emeryturę. Wcześniej posłuszne zwierzę przestaje słuchać swojego właściciela, reagując na zewnętrzne dźwięki i głosy. Może się zdarzyć przeciwny efekt w postaci infekcji wścieklizną - wcześniej spokojny i spokojny zwierzak nagle zaczyna wymagać uwagi, starając się pieścić ciężko i zachowywać się nie jak zwykle. Ostra zmiana zachowania psa powinna być sygnałem do badania psa. W większości przypadków po 2-3 dniach u psa występują charakterystyczne objawy wścieklizny. Obejmują one problemy z oddychaniem, zwiększoną śliną z ust. Zwierzę zaczyna ziewać z trudem i ma wrażenie, że pies nie jest w stanie wykonać pełnowartościowego ziewania, gorączkowo próbując podnieść brakujące powietrze ustami.
  2. Okres maniakalny - objawy zakażenia są widoczne nieprofesjonalne spojrzenie. Agresja staje się tak oczywista, że ​​pies może rzucić się do właściciela, tracąc całą swoją dobrą wolę. To najniebezpieczniejszy etap, ponieważ zwierzęca kontrola nad emocjami została całkowicie utracona. Zwierzę może ugryźć właściciela lub gospodarstwo domowe. Pojawia się niepohamowane pragnienie przedmiotów niejadalnych - obgryzanie mebli, ubrań, ścian. W pewnym momencie zwierzak zaczyna się chować w ciemnych miejscach. W tym czasie dochodzi zwykle do paraliżu włókien mięśniowych gardła i żuchwy, a także do strun głosowych i głosu psa. W niektórych przypadkach można zaobserwować skurcze mięśni oczu, przetaczanie się oczu, drgawki i zeza. Zwierzę przestaje biec w amoku, a faza maniakalna zostaje zastąpiona całkowitą apatią - kłamstwa zwierząt, ciężko oddychają, brak tlenu w płucach. Fałszywa maniakalna część wścieklizny trwa kilka dni (3-5).
  3. Stopień bezwzględnego paraliżu. W tym czasie pojawia się hydrofobia (hydrofobia) związana z całkowitym paraliżem układu mięśniowego gardła. Stan agresywny znika, kończyny tylne i przednie są sparaliżowane. Chore zwierzę jest kulawe lub ciągnie za swoje tylne kończyny. Z powodu niemożności przełknięcia śliny występuje silne ślinienie. Narządy wewnętrzne są całkowicie sparaliżowane, zwierzę zapada w śpiączkę, za każdym razem na dłużej. W rezultacie nie powstaje z niego aż do najbardziej śmiertelnego wyniku.

Istnieje wiele słabo zbadanych form, które występują znacznie rzadziej niż burzliwa postać choroby. Tak więc istnieje cicha forma choroby, która trwa 2-5 dni. Charakterystyczne dla cichej postaci wścieklizny jest całkowity brak agresywnego stanu zwierzęcia. Pies zachowuje się spokojnie, kontynuując normalne jedzenie. Etap paralityka rozwija się szybko, a pies umiera w krótkim czasie.

Jest to forma atypowej wścieklizny, raczej trudno ją odróżnić, ponieważ agresja nawykowo wścieklizny jest całkowicie nieobecna. U psów mogą wystąpić oznaki zaburzeń i zaburzeń żołądka i przewodu pokarmowego jako całości. Nietypowa forma hydrofobii może trwać około 90 dni. Dlatego w przypadku jakichkolwiek naruszeń w funkcjonowaniu układu pokarmowego konieczne jest poszukiwanie pomocy u wykwalifikowanego weterynarza.

Zwrot zwrotny wścieklizny, który ma inną nazwę - przekazanie, różni się od innych rodzajów infekcji tym, że charakterystyczne ataki zostają zastąpione przez wyleczenie, po którym etap manii zaczyna się ponownie pojawiać.

Ważne jest, aby pamiętać, że jeśli inny pies ugryzł twojego ukochanego zwierzaka, powinieneś jak najszybciej skontaktować się z lekarzem weterynarii w celu dalszego zbadania. Faktem jest, że nie może być żadnych wyraźnych objawów wścieklizny u innego psa, ale będzie to bezpośredni nośnik niebezpiecznej choroby. Przy pierwszym niebezpieczeństwie konieczne jest zaliczenie wszystkich niezbędnych testów w celu szybkiego wykrycia możliwej infekcji.

Czy leczy się wścieklizny

Na pytanie, czy wścieklizna jest leczona u psów, odpowiedź brzmi: nie. Niestety, we współczesnej medycynie weterynaryjnej nie ma lekarstwa na wściekliznę u psów. Jeśli dana osoba może jeszcze zostać uratowana we wczesnych stadiach choroby, wówczas zwierzę może zostać uśpione. Aby tego uniknąć, konieczne jest szczepienie zwierzęcia szczepionkami przeciwko wściekliźnie w odpowiednim czasie. Szczególnie ważne jest przeprowadzanie rutynowych szczepień dla małych szczeniąt oraz dla psów ras łowieckich, które są zagrożone.

Zapobieganie i leczenie wścieklizny u psów

Wirus wścieklizny jest jedną z pierwszych chorób, które naukowcy byli w stanie wyizolować. Jest dobrze zbadany, ale istnieje wystarczająco wiele mitów związanych z tą chorobą. Uważa się więc, że najbardziej niebezpieczne jest agresywne zwierzę. Ale wirus wścieklizny może przedostać się do śliny psa znacznie wcześniej niż pojawiają się charakterystyczne objawy.

Jest kilka zasad, których należy przestrzegać, aby wiedzieć, co zrobić, jeśli pies zostanie ugryziony. Przede wszystkim należy dezynfekować miejsce ukąszenia. Pomoże to zabić wirusowe mikroorganizmy znajdujące się na powierzchni rany. Do tego potrzebujesz:

  • nosić rękawice, aby zminimalizować kontakt z zanieczyszczonymi mediami;
  • umyć ranę mydłem i gorącą wodą.
  • ważne jest, aby unikać kontaktu z kagańcem i śliną czworonożnego zwierzaka;
  • po umyciu, weź psa do weterynarza.

Jeśli zakażone zwierzę zostanie ugryzione przez zaszczepione zwierzę, ryzyko zakażenia wścieklizną jest znacznie zmniejszone. Jednak niezwykle ważne jest przeprowadzenie wtórnego wprowadzenia antygenu przeciwko wściekliźnie, ponieważ zwierzę może umrzeć bez wtórnego wstrzyknięcia. Doskonała udowodniona szczepionka przeciwko psom wścieklizny - Nobivak, wyprodukowana przez Holandię.

Oprócz wtórnego wstrzyknięcia szczepionki przeciw wściekliźnie, pies dokonuje ponownego szczepienia, aby stymulować reakcję układu odpornościowego. Wynika to z faktu, że od momentu, w którym wirus wścieklizny osiągnie trzon nerwowy umiejscowiony w mózgu i rdzeniu kręgowym, zajmie to wystarczająco dużo czasu, aby organizm wytworzył określone przeciwciała przeciwko wściekliźnie.

Zaszczepiony pies może rozwinąć się wścieklizny, jeśli nie zapewni mu szybkiej opieki medycznej. Często zaleca się izolowanie psa, niezależnie od tego, czy zostało zaszczepione, czy nie. Pozwoli to na szybkie ustalenie oznak wścieklizny u psa i zapobiegnie infekcji u ludzi i innych zwierząt.

Co jeśli pies nie otrzymał szczepionki przeciw wściekliźnie? Ważne jest, aby wiedzieć, że weterynarze radzą ci chronić siebie i swoje gospodarstwo domowe poprzez eutanazję psa. Wymuszanie snu zmniejsza ryzyko rozwoju wścieklizny u ludzi i innych zwierząt domowych, które miały kontakt z pacjentem. Jeśli właściciel nie chce uśpić swojego psa, istnieje możliwość umieszczenia zwierzęcia w długiej kwarantannie. Oznacza to, że zwierzę musi być trzymane w specjalnie wyposażonej wolierze przez co najmniej 6 miesięcy. W przypadku charakterystycznych objawów wścieklizny zwierzę nadal poddaje się eutanazji. Pojawienie się następujących objawów wskazuje na wystąpienie choroby u psa:

  • agresja i drażliwość;
  • czujne pozycje i podniesione futro;
  • rozszerzone źrenice;
  • paraliż nieznanego pochodzenia - niezdolność do poruszania częściami ciała;
  • zmiana głosu i brak apetytu, lęk przed wodą i jasne światło;
  • gromadzenie się piany w kącikach ust i obfitej śliny;
  • nagłe zmiany zachowania, atak na obiekty nieożywione.

A co, jeśli wściekły pies ugryzłby tę osobę? Jeżeli nie można uniknąć kontaktu z zakażonym zwierzęciem, należy podjąć odpowiednie działania, w tym następujące punkty:

  1. Obowiązkowe przeprowadzenie pierwotnej obróbki powierzchni rany - przemywanie rany przez 10-15 minut pod bieżącą wodą z grubym rastrem mydła do prania. Jeśli rana jest wystarczająco głęboka, można zebrać roztwór mydła w jednorazowej strzykawce, zmywając głęboko uszkodzone warstwy.
  2. Samo spalanie powierzchni rany nie jest zalecane, ale obszar wokół rany można leczyć roztworem jodu;
  3. Zastosuj bandaż i natychmiast zwróć się do lekarza. Tylko specjalista będzie w stanie obiektywnie ocenić i wyznaczyć przebieg szczepień i leczenia.

Pacjent poddany specjalnemu szczepieniu po ukąszeniu przez zwierzę powinien być monitorowany pod kątem ogólnego stanu zdrowia, unikając przepracowania i hipotermii. Ponadto zdecydowanie zaleca się zaprzestanie picia w czasie szczepień. Działania niepożądane podczas szczepienia są możliwe i objawiają się jako reakcje miejscowe:

  • obrzęk i ból w miejscu wstrzyknięcia;
  • wzrost temperatury ciała do 38 i powyżej;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • obrzęk węzłów chłonnych;
  • procesy zapalne w stawach.

Przebieg szczepionek na wściekliznę składa się z 6 wstrzyknięć wprowadzonych do włókien mięśniowych barku lub uda. Schemat obejmuje iniekcje na 1,3,7,14 i 28 dni po bliskim kontakcie z możliwym zainfekowanym obiektem. Zaleca się ostateczne wstrzyknięcie 3 miesiące po pierwszej iniekcji. Ważne jest, aby pamiętać, że szczepienie jest skuteczne tylko wtedy, gdy zostaną podjęte działania nie wcześniej niż w ciągu 14 dni od chwili ukąszenia do zwierzęcia wściekłego.

Pacjenci przyjmujący specjalne preparaty pochodzenia hormonalnego i leki immunosupresyjne, należy zgłosić to swojemu lekarzowi. Wynika to z faktu, że odpowiedź immunologiczna na podanie szczepionki zostanie zniesiona, powodując niepożądane reakcje organizmu. Nie możesz także odmówić leczenia lub przerwać go samemu, ponieważ może to doprowadzić do zgonu.

Czytaj Więcej O Psach

Pseudonimy dla dziewcząt z Labradoru

Szkolenie Początkujący, a nawet doświadczeni właściciele zwierząt często przez długi czas myślą o nazwie swojego planowanego lub nowego psa. I to ma oczywiście sens, bo pseudonimy naszych psów mogą wiele powiedzieć o sobie, o naszym poczuciu humoru, pomysłach, a nawet myślach!

Dieta Pekińska

Szkolenie W domu pojawił się słodki, mały i miękki zwierzak - szczeniak z Pekinu.Przede wszystkim jest to pies, do którego potrzebujesz stałej opieki i troski.Ze stratą wielu niedoświadczonych właścicieli zadaje sobie pytanie: "Co karmić Pekińczyka?".

Mój pies stróżujący

Szkolenie Dog Blog - My WatchdogFrancuski buldogDługo od tej rasy psów zdobył serca wielu znanych osobistości ze względu na połączenie inteligencji i elastyczności natury. Buldog francuski to odważny i pełen temperamentu pies, który mimo swoich niewielkich rozmiarów zawsze staje w obronie swojego właściciela.