Szczepienia

Beagle

Beagle to najstarsza rasa, hodowana przez koneserów polowań - przez Anglików nawet w czasie narodzin arystokracji. W epoce wczesnego średniowiecza nawet bogaci ludzie nie mieli tyle rozrywki, a polowanie na dzikie zwierzęta stało się jednym z najbardziej popularnych i tętniących życiem.

Beagle: charakterystyka

Oczywiście pojawiły się psy do polowań, a nie Brytyjczycy. Idea ta zrodziła się w starożytnych cywilizacjach, o czym świadczą znaleziska archeologiczne i źródła pisane. Na ścianach budynków i przedmiotów gospodarstwa domowego przedstawiono sceny z polowań, w których znajdowały się starożytne psy, które były przodkami współczesnych gliniarzy, psów i jamników. Najprawdopodobniej te psy zostały sprowadzone na Wyspy Brytyjskie przez Celtów ze starożytnego Rzymu i starożytnej Grecji. Potem nastąpiło połączenie tego typu psów z miejscowymi, w wyniku których pojawili się przodkowie beagle.

Wraz z rozwojem angielskiej państwowości i kultury rozpoczęła się celowa hodowla psów na szlacheckie szlacheckie polowania, w których brały aktywny udział znaczące panie. Był to jeden z powodów wyboru małych psów myśliwskich, których wielkość nie przekraczała 20 centymetrów. Z łatwością zmieściły się nawet w ręce jeźdźca i były używane głównie do polowania zające.

Wraz z miniaturowymi psami aktywnie wykorzystywano także psy średniej wielkości. Początkowo w Anglii nie było dużych psów myśliwskich i pojawiły się dopiero po tym, jak Wilhelm Zdobywca sprowadził dużego ogara Talbothauda z Europy kontynentalnej. Doszliśmy do wizerunku tego psa, który był w większości biały.

Wszystkie te odmiany psów i stały się przodkami współczesnych bigleyów, które różnią się także w kilku gatunkach w zależności od wzrostu, a także od swoich dalekich krewnych. Pierwsza wzmianka o beagle dotyczy 1475. Co więcej, ciągle pojawiają się stwierdzenia na temat tych ulubionych arystokratów. Zwłaszcza małe bingo były wygodne do wykorzystania podczas wędrówek, były łatwo przenoszone w torbie nawet przez dzieci i kobiety, które były regularnymi uczestnikami tej zabawy.

Zdjęcie: Beagle, opis rasy

Na dworze królowej Elżbiety 1 znajdowała się słynna kolekcja śpiewających psów rasy beagle, nazwanych tak od melodyjności ich szczekania. Taki osobliwy sposób na szczekanie bestii podczas rutyny nie przerwał arystokratycznego ucha, a jeszcze bardziej podkreślał przynależność tej rasy do wysokiego społeczeństwa.

Ze względu na swój niewielki rozmiar nazwa rasy angielskich psów została nazwana - beagle, które w języku starożytnego angielskiego brzmiało "Begle" i zostało przetłumaczone jako "małe".

W uczciwy sposób należy zauważyć, że rasy małych psów były w innych krajach europejskich. Szczególnie Francuzi próbują rozpoznać beagle jako swojego rodaka, który uważa, że ​​obecność słowa "Begueule" w ich języku, oznaczającym "cynowane gardło", jest jednym z dowodów. Oczywiście, trudno wyobrazić sobie małego śpiewającego beagle jako potwora z puszonym łykiem, aw każdym razie sława Anglika została ustalona na beagle dzięki dalszej selekcji w tym kraju.

W wieku 16-17 lat rasa nadal się rozwijała, stopniowo stając się nie tylko ulubieńcami szlachty. Duzi farmerzy, a nawet mniejsi właściciele ziemscy zaczęli spakować bigle. Ostatecznie uratowało to rasę. Faktem jest, że wraz z arystokracją polowanie stopniowo stało się nie tylko widowiskowym widowiskiem, ale także sportem narodowym. Przygotowano specjalne kostiumy do tych jasnych wydarzeń, zorganizowano konkursy, opracowano scenariusze. Bigley miał poważnych konkurentów - długo legged Foxhounds, więc bigle nie były już tak liczne.

Właściciele bigleyów krzyżowali ich jednak głównie z przedstawicielami rasy z okolic. W rezultacie można prześledzić wyraźny podział na typy rodowodów. Południowe beagle charakteryzują się ciężkim typem konstytucji i powolnością, podczas gdy północne beagle są bardziej szczupłe i ruchliwe.

W książce "Benefit of British Sport", która pojawiła się w 1861 roku, oprócz typów północnych i południowych, występują także karłowate bigle, długowłosy terrier bigley i lis bigley, polujące lisy. Z tego opisu jasno wynika, że ​​pies rasy beagle zaczął tracić cechy rodowodu ze względu na swój mały rozmiar, krzyżowanie się z innymi rasami łowieckimi oraz wyginięcie zainteresowania rasą małych psów gończych.

Ale miłośnicy rasy i koneserzy starożytnego polowania na zające i króliki, znani jako "Beagling", przejęli inicjatywę w swoich rękach. Oprócz pokochania tej rasy, istniała również strona praktyczna, ponieważ małe psy żerowały nie tyle, co ich więksi konkurenci, odpowiednio, bardziej opłacało się zatrzymać ich paczkę.

Nie ma znaczenia, co doprowadziło Brytyjczyków, ale udało im się utrzymać rasę i uczynić ją popularną na całym świecie. Od połowy XIX wieku Bigley stał się uczestnikiem parady myśliwskiej. W 1890 r. Powstał Klub Beagle, a po 5 latach pojawił się pierwszy standard rasy. Równolegle rozwinęły się dwa kierunki: aby bigley stał się oficjalnie uznaną rasą i miał otwarty dostęp do wystaw, a także kontynuował tradycję polowania z paczkami bigleyów.

Początek XX wieku był trudny dla rasy, kiedy mimo starań wielbicieli, ich hodowla zmalała. Druga fala popularności pojawiła się u tych starożytnych psów zaledwie w połowie XX wieku, standard rasy został przyjęty w 1957 roku i od tego momentu rozpoczął się triumfalny marsz na całym świecie.

W Wielkiej Brytanii bigley jest nadal używany nie tylko jako zwierzak, ale także do polowania. W innych krajach są bardziej przyzwyczajone do psów towarzyszących, ale czasami są zaufaną i odpowiedzialną służbą: szukają materiałów wybuchowych na lotniskach i w urzędzie celnym.

Beagle od ponad 100 lat należy do najbardziej prestiżowych ras.

Standard: główne cechy rasy beagle

Po przyjęciu pierwszego standardu został on poddany edycji, a obecnie bigley na wystawach jest oceniany zgodnie z normą przyjętą w 1987 roku przez Federację FCI.

Beagle są psami o silnej, ale nie wulgarnej posturze. Wysokość - od 33 do 40 cm.

Umiarkowanie długa głowa wygląda potężnie, ale bez śladów grubiaństwa. Brakuje fałd i zmarszczek. Na kopulastej czaszce średniej szerokości widoczny guzek potyliczny. Kufa nie powinna być spiczasta. Nos jest preferowany w kolorze czarnym, ale u psów o jasnym kolorze dozwolona jest jaśniejsza pigmentacja.

Zgryz nożycowy, wargi nieznacznie uginające się.

Oczy są ciemnobrązowe lub orzechowe, duże, ale nie wybitne, z miękkim wyrazem dobrodusznego uroku.

Długość uszu sięga do czubka nosa, jeśli jest wyprostowana. Uszy mają zaokrąglony kształt, cienki, zgrabny, nisko osadzony, zwisający.

Szyja jest dość długa, aby wygodnie podążać szlakiem. Jest małe zawieszenie.

Kompaktowy korpus z prostym grzbietem i elastyczną talią. Linia brzucha nie jest napięta.

Kończyny przednie są proste, bez zwężenia do dołu, z krótkimi wypustkami. Kończyny tylne mają muskularne uda, silne stawy skokowe. W ruchu przednie nogi są wyrzucane do przodu, podczas gdy tylne nogi służą jako silne wsparcie dla kroku, zapewniając swobodny, płynny ruch.

Ogon średniej długości często jest w ruchu, ale nie zawija się za grzbietem i nie zgina się.

Płaszcz składa się z krótkiej grubej wełny o tej samej długości na wszystkich częściach ciała.

Kolor

Na szczególną uwagę zasługuje kolor bigley, który pasuje do każdego ogara kolorowego. Pamiętaj, aby mieć białą końcówkę ogona. Standard to połączenie trzech kolorów: białego, czerwonego i czarnego, z których powstają różne kombinacje. Najczęściej jest to trójkolorowy, w którym wszystkie kolory są obszarami o różnych rozmiarach. W związku z tym można usłyszeć dodatki wyjaśniające do tricolor: błyszczące (dużo bieli), ubrane na czarno (bardziej czarne z tyłu). Czasami charakteryzują się one wielkimi kolorami i bez precyzowania szczegółów, tak jak psy gończe.

Bicolor to połączenie bieli i różnych odcieni czerwieni. Są kombinacje cytrynowe, czerwono-białe, kasztanowobiałe i czerwono-białe. Bicolor w Wielkiej Brytanii jest ceniony bardziej niż inne opcje kolorystyczne. Jest to możliwe i czarno-białe, ale jest bardzo rzadkie.

Czystej białej bigley są również rzadkie. Dla tej rasy wersja jednokolorowa jest możliwa tylko w tej wersji. Kolejną rzadkością są pstrokaci beagle, których barwa na białym tle pozostałych dwóch kolorów jest ułożona nie w jednym kawałku, ale na przemian. Istnieje również udoskonalenie kolorów, zgodnie z dominującym kolorem: cytrynowym pasemkiem, hare-motley, borsukowym pstrokacizną.

Kolor spotted przypomina bicolor i tricolor, ale na białym tle występują również plamy w kolorze czarnym lub czerwonym.

Co ciekawe, przodkowie bigleyów byli niebiesko-czerwono-białymi ogarami, których kolor zamiast czystej czerni był niebieski. Obecnie praktycznie nie ma takich psów, ale czasem się pojawiają, chociaż eksperci nie są skłonni do uznania tego koloru za charakterystyczny dla psa, a także do szarej wersji czarnego koloru.

Tak więc opcje kolorów bigley są czymś więcej niż znanym tricolor, co czyni ten pies jeszcze bardziej interesującym.

3-letni beagle, nazwany Uno, został zwycięzcą głównej amerykańskiej wystawy kynologicznej w Kenmin Club Westminster w 2008 roku, pokonując głównych konkurentów - pudla i teriera.

Charakter tylko

Już w samej rasie wyczuwa się żywiołowość charakteru i wesołe usposobienie. Beagle są dobrodusznymi psami, aktywne i wesołe. Są prawdziwymi mistrzami dla dzieci bawiących się w gry, uwielbiają towarzystwo dzieci i potrafią bawić się z nimi godzinami, pozwalając im niemal na wszystko.

Beagle są bardzo uzależnieni od swojego właściciela, nie mają tendencji do dominacji, więc nawet dziecko ma nad nimi władzę i często to oni wybierają siebie jako głowę rodziny. Dlatego tak często ten niegdyś pies myśliwski jest kupowany jako przyjaciel dla dzieci.

Pomimo niewielkiego wzrostu dużych, mocnych psów, nie różniących się kruchością dekoracyjną, kochają aktywne gry i są odpowiednie dla fanów sportu. Wcześniej psy rasy beagle były zawsze trzymane w opakowaniach, więc zachowały poczucie wspólnoty z krewnymi. Świetnie czują się w towarzystwie innych psów, zachowują się przyjaźnie, bawią się i igrają bez zmęczenia.

Beagle wyraźnie pokazuje takie cechy jak odwaga, determinacja i życzliwość. Są agresywne tylko dla małych zwierząt, które są postrzegane jako ofiary, dlatego nie zaleca się trzymania w domu fretek, szynszyli, ozdobnych królików i kotów. Zasadniczo można je pogodzić z kotem, jeśli jest to pożądane i trwałe, ale kot w tym tandemie będzie miał trudności: żyć, ciągle czuć się jak obiekt polowania, widzisz, to nie jest bardzo zabawne. Dlatego te same często muszą dokonać wyboru: pies gończy lub kot.

Przedstawiciele tej rasy wyróżniają się inteligencją i pomysłowością. Są bardzo ciekawi i kochają, gdy właściciel jest w nich zaangażowany, ale co dziwne, ich wyszkolenie nie jest takie łatwe. Faktem jest, że bigley różni się "czarującą arogancją" i próbuje działać na swym mistrzu, nie chcąc przestrzegać standardowych zasad. Na przykład nie są przyzwyczajeni do tego miejsca, lubią się spieszyć po domu i śpią tam, gdzie wpadają w sen. Niektórzy właściciele zwracają uwagę, że ich ciekawość graniczy z nienasyconą ciekawością, gdy Bigleys wkładają swoje czarne nosy we wszystko: gdzie jest to konieczne i gdzie nie jest to konieczne. Ta cecha sprawia pewne kłopoty, jeśli zostawisz psa samego w domu.

Opieka i konserwacja

Nie powinniśmy zapominać, że pies gończy to przede wszystkim pies gończy, wymagający wysiłku fizycznego w postaci długich przejazdów. Są w stanie przejechać kilkadziesiąt kilometrów dziennie bez zmęczenia. Doszła już dość beagle - to gwarancja, że ​​twoje mieszkanie nie zostanie zniszczone, bo kiedy wróci do domu, będzie spał.

Dlatego zastanów się, czy możesz dostarczyć widelec do takiego obciążenia. Bieganie i zabawa na świeżym powietrzu są ważne nie tylko dla porządku w twoim domu, ale także dla zdrowia psa. Niektórzy właściciele znajdują wyjście: trzymają beagla pod swoją nieobecność w klatce, aby nie stała się biedna. Nie komentując takiego wyboru, należy jedynie zauważyć, że bez wysiłku fizycznego, spędzając wiele czasu w bezruchu, beagle szybko staje się grubszy, co jest dla niego bardzo szkodliwe. Jego kręgosłup nie jest przeznaczony do dużej masy ciała, więc się załamuje, zaczynają się problemy z sercem, jednym słowem, nie jest to już ruchliwy, wesoły pies gończy, ale pies, który potrzebuje pomocy weterynarza.

Tendencja do otyłości - jest to jeden z problematycznych punktów w treści bigley. Kochają jeść i robić to przy każdej okazji, nie gardząc i nie kradnąc ze stołu. Trudno zobaczyć pełnego beagle. Zawsze wydaje się być trochę głodny, co powoduje, że współczujący właściciele zwiększają jego dietę.

Jeśli zauważysz, że twój pies staje się coraz grubszy podczas chodzenia na tyle, to znaczy, że przekarmiasz go. Szczególnie często zdarza się to podczas karmienia kaszek, których zawartość nie powinna przekraczać 30% całego menu. Reszta to mięso i produkty uboczne w postaci gotowanej, warzywa. Okresowo trzeba podawać gotowane ryby bez kości. W diecie powinny być produkty mleczne: twarożek, mleko, ryazhenka, ale jeśli pies nie jest przyzwyczajony do nich od dzieciństwa, to mogą prowadzić do niestrawności.

Inną opcją karmienia jest sucha karma, której wyraźną zaletą jest zdolność do dokładnego obliczania wymaganej dawki w zależności od wagi, a nie przekarmiania beagle. Co więcej, nie ma problemów z tworzeniem zrównoważonego menu i procesu gotowania.

Jeśli mówimy o zabiegach kosmetycznych, są one w zasadzie standardowe, tak jak w przypadku innych ras: kąpiel, czesanie za pomocą twardego pędzla z martwej wełny. Zbyt często nie można wykąpać psa, ponieważ zmywanie naturalnego tłuszczowego smaru sprawia, że ​​skóra staje się bezbronna wobec różnych bakterii i drobnoustrojów. Wystarczy kąpać się 2-3 razy w roku, ale oczywiście, jeśli beagle został mocno umazany, to trzeba zaplanować nieplanowaną kąpiel. Udział w wystawach obejmuje również dodatkowe zabiegi wodne.

Dwa lub trzy razy w miesiącu należy oczyścić uszy beagle z zanieczyszczeń specjalnymi środkami. Oczy, które stanowią strefę problemową tej rasy, wymagają większej uwagi. Jeśli pojawi się wydzielina z oczu, konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie leczenia, a w przypadku profilaktyki konieczne jest przecieranie oczu raz dziennie specjalnymi środkami przeciwdrobnoustrojowymi, które zaleci weterynarz.

Polowanie na Beagle

W naszym kraju rzadcy właściciele używają bigleyów do polowań, ale te psy nie zapomniały o swojej przeszłości. Mogą zacząć na szlaku, zapominając o właścicielu i ścigać swoją ofiarę przez bardzo długi czas, w wyniku znalezienia się w nieznanym terenie. Jest to kolejny problem, z którym borykają się właściciele bigleya, który ulegając instynktowi, może zostać utracony.

Nawet jeśli nie jesteś myśliwym, ale masz beagle, musisz wiedzieć o jego zdolnościach łowieckich, aby lepiej zrozumieć swojego psa. Beagle to mały pies do polowania na małe zwierzęta, głównie króliki i zające. Ich zadaniem jest odnalezienie śladu bestii i podążanie nią, oddawanie głosów, aż bestia zostanie zabita przez myśliwego lub złapana przez psa.

W tym procesie Bigley wykazuje pewną wytrwałość, ścigając bestię do samego końca. Psy houndujące zaczynają w wieku 9 miesięcy w miejscach, w których jest dużo ptaków z jednym kamieniem, najlepszy czas na rozpoczęcie wyścigu to wrzesień. Pies ma wrodzoną zdolność do rozpoczęcia poszukiwań bestii i śledzenia jej na torach, więc nie zdziw się, jeśli przyjdziesz ze swoim beaglem, aby "po prostu odpocząć" w naturze, zobaczysz, jak się zmienił i, słuchając instynktu, nie podnosi głowy z ziemi, wąchając i rozplatając tory.

Prezydent Stanów Zjednoczonych, Lyndon Johnson, mieszkał w Bigley z imionami On i She.

Jak wybrać szczeniaka rasy beagle

Wybór szczeniaka jako psa towarzyszącego jest łatwiejszy niż w przypadku wyboru psa rasy beagle do polowania lub kariery pokazowej. W takim przypadku możesz po prostu przyjść do reklamy i wybrać szczeniaka, który Ci się podobał, a które wskaże twoje serce.

Jeśli twoim celem jest kariera wystawowa i dalsza hodowla, tutaj musisz poważnie przeanalizować wszystkie dostępne informacje na temat różnych szkółek. Fani tej rasy są gotowi do śledzenia genetycznie obiecujących krycia za granicą, rezerwacji i zakupu szczeniąt w zagranicznych hodowlach. Na terenie naszego kraju znajdują się również profesjonalni hodowcy, od których zawsze można kupić właśnie. Ta rasa nie jest bardzo pospolita, ale nie najrzadsza, więc zakup szczeniaka nie jest trudny.

Ogólne porady dotyczące wyboru szczeniąt sprowadzają się do analizy reputacji hodowcy, znajomości z pochodzeniem rodziców oraz kontroli samego szczenięcia pod kątem odchyleń od normy. Należy pamiętać, że kolor nowonarodzonego psa rasy beagle zmienia się do 12 tygodni, na przykład czerń może zniknąć z uszu i głowy, drobiny na czarnym tle mogą zniknąć.

Cena szczeniaka

Średni koszt szczeniaka beagle to 20 tysięcy rubli. Z rękoma w reklamie można znaleźć przedstawicieli rasy bez rodowodu za 7-10 tysięcy rubli. Wystawowe szczenięta w klasie kosztują ponad 30 tysięcy rubli. W kategorii średniej z cenami od 10 do 30 tysięcy rubli można kupić szczenięta rasy beagle z rodowodem. Zakres cen zależy od obecności czempionów w rodowodzie, ambicji i sławy hodowców oraz innych czynników subiektywnych.

Czytaj Więcej O Psach

Toy Terrier

Szczepienia miniaturowe zjada mało łatwe do pociągu nie lubi dzieci boisz się zimnaOpis rasyToy Terrier to wyjątkowa rasa psa. Główną cechą toya jest miniatura. Należące do ras ozdobnych należą do klasy najmniejszych psów.

Mastino Neapolitano

Szczepienia Brutalny i masywny pies ze smutnym wyrazem złożonej pyska to mastif neapolitański lub mastif nepolitano. Ogromne psy stróżujące, które towarzyszyły armii Aleksandra Wielkiego podczas swoich wędrówek, mają ponad 2000-letnią historię powstawania tej rasy.

Pseudonimy dla dziewcząt z Labradoru

Szczepienia Początkujący, a nawet doświadczeni właściciele zwierząt często przez długi czas myślą o nazwie swojego planowanego lub nowego psa. I to ma oczywiście sens, bo pseudonimy naszych psów mogą wiele powiedzieć o sobie, o naszym poczuciu humoru, pomysłach, a nawet myślach!