Choroby

Jakie są chore teriery Staffordshire, choroby

Podobnie jak ludzie, psy są podatne na choroby. Od wielu z nich, najbardziej niebezpiecznych, w pierwszym roku życia, psy są szczepione. Jest to niezbędna i bardzo ważna procedura, aby uniknąć infekcji i choroby zwierzęcia. Choroby, od których pies jest zaszczepiony, są bardzo niebezpieczne, często mają fatalne konsekwencje. Najważniejsze to: wścieklizna, dżuma psów, koronawirus, paragrypy, zapalenie jelit i zapalenie wątroby. Szczepienie całkowicie eliminuje możliwość zachorowania psa, dlatego jest tak ważne.

Występują powszechne choroby najczęściej występujące u psów. Jest to zaburzenie układu pokarmowego, alergie, zapalenie okrężnicy, choroby skóry, wirusowe zapalenie układu moczowego, choroby oczu, łagodne nowotwory.

Wraz z powszechnymi powszechnymi chorobami występuje wiele chorób charakterystycznych dla niektórych ras.

Najbardziej charakterystyczną cechą rasy American Staffordshire Terrier związaną z układem mięśniowo-szkieletowym. Ze względu na dużą aktywność fizyczną amstaffy często rozrywają więzadła. W przypadku psa z nadwagą istnieje wysokie prawdopodobieństwo chorób, takich jak artroza i dysplazja stawu biodrowego. Praktycznie wszystkie duże rasy psów (rottweiler, labrador) podlegają tym chorobom. Dlatego zanim zaczniesz szczeniaka, musisz dobrze zdawać sobie sprawę z tego, co chorują teriery Staffordshire, aby zmniejszyć ryzyko choroby, jeśli to możliwe.

Zakaźne, uszkodzone rany z pewnością można przypisać "zawodowym" chorobom amstaff. Główny powód - walka z krewnymi. Jeśli po "wyjaśnieniu związku" zauważysz uszkodzenie psa, muszą one być leczone i oczyszczone. W przypadku poważniejszych urazów powinieneś skontaktować się z weterynarzem. Staffordshire terriery są również podatne na choroby takie jak: zaćma, atrofia siatkówki, głuchota, wzdęcia, wzdęcia stulecia.

Lista tych chorób w żadnym wypadku nie powinna cię przestraszyć. Nie oznacza to, że twoje zwierzę na pewno zachoruje na jedną z wymienionych chorób. American Staffordshire Terrier ma dobry system odpornościowy i rzadko zachoruje. Ale jeśli pies zachorował, głównym zadaniem na czas jest zwrócenie uwagi. Głównym sygnałem, który mówi coś złego w przypadku psa, jest zmiana zachowania. Staje się letargiczna lub wykazuje oznaki niepokoju, nie chce jeść ani pić.

Pies ma suchy nos, matowe, rozcieńczone oczy i luźne stolce przez kilka dni. Wczesna diagnoza i wczesne leczenie znacznie zwiększają szanse na to, że pies wkrótce stanie się lepszy.

Absolutnie każda rasa ma swoje choroby i problemy. Nie oznacza to, że jedna rasa jest lepsza od innej. Staffordshire terriery są bardzo czułe i lojalne. Są znakomitymi strażnikami, z odpowiednim wychowaniem, są także całkiem dobrymi niańkami. Tylko nie trzeba zaczynać psa tej rasy przed narodzinami dziecka, ponieważ ta rasa ma własny pogląd na hierarchię.

Nigdy bym nie przypuszczał, że teriery American Staffordshire mogą mieć takie problemy zdrowotne. Chciałem zdobyć sobie takiego psa, dopiero po przeczytaniu artykułu zrozumiałem, jak poważne jest to wszystko. Ale z drugiej strony, drugi pies ma inne problemy i nic nie można z tym zrobić. Ale chcę siebie takiego psa.

Okazuje się, że istnieje wiele chorób nieodłącznie związanych z niektórymi rasami psów. W terierach choroby te są powiązane z układem mięśniowo-szkieletowym. W każdym razie lepiej skonsultować się ze specjalistą na czas, aby nie zaostrzyć sytuacji. Bardzo ciekawy i pouczający artykuł, dzięki autorowi.

Witam, bardzo dobry i pouczający artykuł Bardzo podoba mi się ta rasa psów, nie mogę jej jeszcze założyć, bo w domu jest małe dziecko, ale w przyszłości dowiemy się wszystkiego, co nam powiedzieliście.

Choroby i zalecenia dotyczące American Staffordshire Terrier

Opis i charakter rasy American Staffordshire Terrier


Homeland Stafford to angielskie hrabstwo Staffordshire, w którym rasa pojawiła się w XIX wieku. Przodkami tych psów były teriery i buldog angielski. W Stanach Zjednoczonych Stafford przyszedł kilka dekad później, i tutaj postanowili nieco "ulepszyć" rasę, zwiększając jej liczebność. W tym czasie i szczyt popularności walk psów, w których specjalne miejsce zajmowały teriery Staffordshire. Nawiasem mówiąc, zanim współczesna nazwa została ostatecznie przypisana do rasy, nie została ona wywołana tak szybko jak to było możliwe: Yankee Terrier, Pit Dog, American Pit Bull. W 1936 r. Rasa o nazwie Staffordshire Terrier została oficjalnie uznana przez amerykański Kennel Club, ale w 1972 r. Oficjalnie nadano jej nowoczesną nazwę American Staffordshire Terrier. Niestety, pomimo wielkiej edukacyjnej i populistycznej pracy wykonywanej przez wielbicieli i koneserów rasy, reputacja Amstaff nadal pozostawia wiele do życzenia.

W niektórych krajach wciąż istnieje prawo, które klasyfikuje przedstawicieli rasy jako niebezpieczne zwierzęta i ściśle kontroluje lub nawet zakazuje trzymania tych psów. W rzeczywistości, wielu ekspertów od psów i ekspertów od zachowań psów zgadza się, że jeśli chcesz, możesz zrobić gniewnego i agresywnego psa niemal każdej rasy. Z drugiej strony jest oczywiste, że rasy pierwotnie przeznaczonej do walki psów nadal nie można uznać za "białą i puszystą". Ale jak pokazuje praktyka, umiejętne wykorzystanie unikalnych cech American Stafford dla celów pokojowych, pies ten stanie się idealnym zwierzakiem, zwierzęciem całej rodziny i jej wiernym strażnikiem i obrońcą. Ponadto ten pies uwielbia spędzać czas z dziećmi. Jest gotowy do udziału we wszystkich swoich grach i zabawie.


Amstaffy mają bardzo zrównoważony charakter i nie są podatne na drażliwość. Aby naprawdę sprowadzić tego psa z siebie, trzeba dużo wysiłku. Ponadto przedstawiciele rasy mają wysoki poziom inteligencji, dzięki czemu są dość łatwo wyszkoleni i szybko uczą się zespołu. Ponadto amstaff doskonale pokazuje się jako strażnicy, ponieważ instynkt ochronny jest z natury ich nieodłączny. Ponadto ten pies ma unikalną intuicję, pozwalającą mu przewidzieć zbliżające się niebezpieczeństwo.

Typowe choroby Staffordshire Terrier

Dysplazja stawu biodrowego

Dysplazja stawu biodrowego jest powszechną chorobą wrodzoną. Z reguły spotyka duże rasy. Charakteryzuje się on naruszeniem aktywności układu mięśniowo-szkieletowego tylnych kończyn zwierzęcia, zalecamy dysplazja u psów

Kamica moczowa u psów zwana Staffordshire Terrier jest chorobą, w której odnotowuje się tworzenie się kamieni moczowych. Lokalizacja patologii to nerki lub drogi moczowe, zalecamy kamica u psów

Niewydolność wątroby w Staffordshire terrier nazywa się stanem, który charakteryzuje wyraźne zmniejszenie czynności wątroby, zalecenie hepatopatię u psów

Wygląd i standardy rasy

American Staffordshire Terrier to bardzo silny i muskularny, krępy pies o harmonijnej budowie ciała. Pies ma szeroko rozstawione łapy, głęboką klatkę piersiową, dużą głowę i potężne szczęki. Ponadto przedstawiciele tej rasy mają bardzo niski próg bólu, który praktycznie eliminuje ich z poczucia bólu spowodowanego urazami i urazami.

Bookitut.ru

Najczęstsze choroby

Rasowe psy są bardzo podatne na różne choroby. Ich ciała straciły wiele cennych właściwości, które pomagają zwalczać wirusy i bakterie.

Każdy właściciel American Staffordshire Terrier musi być w stanie zapewnić opiekę medyczną zwierzęciu, aby zapobiec jego śmierci lub powikłaniom w przypadku, gdy niemożliwe jest natychmiastowe skontaktowanie się z weterynarzem lub gdy kilka minut określa, jaki będzie wynik dla zwierzęcia.

Ponadto bardzo ważne jest, aby znać objawy poważnych chorób i metody ich leczenia, ale nadal nie powinieneś próbować zdiagnozować siebie.

Podejrzenia właściciela mogą być błędne z powodu nietypowego przebiegu choroby, a leczenie przyniesie tylko szkodę.

Po zauważeniu objawów choroby u psa, należy najpierw skontaktować się z weterynarzem. Musisz również zadzwonić do lekarza, jeśli twoje zwierzę ma gorączkę, odmawia jedzenia, jest apatyczne lub, przeciwnie, wykazuje nadmierny niepokój itp.

Ostra choroba zakaźna wywołana wirusem i nazywana dżumą psów, a także popularna mowa - zaraza, często dotyka nieszczepionych młodych psów. Zakażenie może wystąpić w ciągu 2 tygodni po zakończeniu okresu laktacji. Przypadki choroby w młodszym wieku zaobserwowano tylko przy karmieniu szczeniąt chorującej matce, a także w przypadku niewystarczającej zoohygiene i obecności wysoce zjadliwej infekcji.

Po chorobie zwierzęta są nadal około 2 - 3 miesiące nosicielami wirusa, to znaczy mogą infekować otaczające psy bez ranienia siebie. Psy są również zakaźne w okresie inkubacji, kiedy infekcja jeszcze się nie zamanifestowała, ale infekcja już się pojawiła.

Zwykle okres ten trwa od 2 do 3 tygodni, chociaż przy słabo zjadliwym szczepie wirusa i dobrych warunkach utrzymania może on rozciągać się nawet do miesiąca.

Wirus oskrzelowy wchodzi w drogi oddechowe psa, a także w przewodzie pokarmowym, co powoduje infekcję.

Infekcja z dżumą występuje nie tylko u innych zwierząt, ale również z powodu opieki, pościeli należących do chorych psów, ich kału. Ptaki, gryzonie, owady żywiące się krwią i niehigieniczne w przypadku chorych zwierząt mogą również przenosić wirusy.

Klasyfikacja postaci dżumy psów jest prowadzona zgodnie z naturą przebiegu i zewnętrzną manifestacją objawów klinicznych. Występuje ostry, podostry, przewlekły, piorunujący, poroniony, typowy i nietypowy przebieg choroby, jak również jej przejaw w postaci nieżyjącej, jelitowej, płucnej i nerwowej. W praktyce czyste formy choroby nie istnieją, plaga przechodzi w mieszaną formę.

Zwykle w pierwszych dniach choroby pies ma gorączkę i zaczyna gorączkę. Jeśli te objawy są połączone z pojawieniem się małej czerwonej wysypki na bezwłosych obszarach skóry, która po 2 dniach zamienia się w guzki i pęcherzyki o żółtawozielonej zawartości, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zwierzę ma zarazę.

Kilka dni później, chory pies odmawia karmienia, wykazuje oznaki światłowstrętu, nos pokrywa się suchymi skorupami, czasami pojawiają się wymioty.

Innym zewnętrznym objawem zarazy może być zapalenie spojówek, które rozwija się 2-3 dnia po wzroście temperatury, a surowicze, a następnie ropne wydzieliny stale wyciekają z nozdrzy psa, nozdrza sklejają się, co prowadzi do trudności w oddychaniu.

W tym okresie u psa rozwija się nieżytowe uszkodzenie jelit. Zmiany kału, w płynnym kale żółtego lub szaro-żółtego, a następnie brązowe z nieprzyjemnym zapachem, smugami lub skrzepami krwi, śluzem i niestrawionymi kawałkami jedzenia można zobaczyć. Z powodu uporczywej biegunki u psa może wystąpić odwodnienie, a także wypadnięcie odbytnicy.

Czas trwania choroby zależy od jej postaci. W przypadku plagi piorunów pies umiera w jeden dzień bez objawów klinicznych, przebieg hiperacute charakteryzuje się 2-3-dniowym kursem, co powoduje śpiączkę i śmierć.

Obie te formy choroby są dość rzadkim, najczęstszym ostrym i przewlekłym przebiegiem choroby. W pierwszym przypadku choroba trwa od 2 tygodni do 1 miesiąca, w drugim może trwać do 6 miesięcy.

W chronicznej dżumie, okresy zaostrzeń przeplatają się z okresami remisji, wełna wygląda potargane, w kącikach oczu i na nosie - skorupy. W tym przebiegu choroby zwierzę spotyka się z różnymi komplikacjami, które często powodują śmierć psa.

W przypadku braku leczenia, jak również ostrej formy zarazy u psów, w pobliżu końca choroby, rozwija się uszkodzenie układu nerwowego, powodując krótkotrwałe pobudzenie, konwulsyjne skurcze mięśni, paraliż kończyn tylnych, napady padaczkowe i nadmierne ślinienie. Klęska systemu nerwowego wskazuje na bardzo złe rokowanie. Około 90% psów, w których są obserwowane, umiera.

Niektóre psy zarażone zarazą stają się zbyt towarzyskie.

Leczenie prowadzone jest przez leki różnych grup. Powinny je przepisać weterynarz. Na początku choroby glukonian wapnia jest wstrzykiwany w dawce 1-5 ml na dobę przez tydzień, jednocześnie zaleca się wstrzyknięcia 6% witaminy B12 w ilości 5 ml. Pokazano 40% heksaminę, 1% difenhydraminy, 1,5% kwasu askorbinowego itd. Aby zapobiec zakażeniu innych zwierząt, zarażony pies jest izolowany, a wszystkie elementy do pielęgnacji i pomieszczenie, w którym się znajdował, są traktowane z 2%. formalina lub wodorotlenek sodu.

Należy do grupy szczególnie groźnych chorób u ludzi. Ma wirusowy charakter i atakuje psy, koty, lisy itp.

Wścieklizna u psów ma kilka postaci, z których najczęstsze są poronienia, gwałtowne i paralityczne (milczące). Niezależnie od postaci choroby, okres inkubacji trwa od 14 dni do 3 miesięcy, a infekcja występuje tylko u 1/3 ukąszonych ludzi i zwierząt (choroba jest przenoszona przez ślinę podczas gryzienia, a odzież i wełna mogą stać się barierą dla jej wejścia w ciało, z wyjątkiem Ponadto stan immunologiczny po ugryzieniu ma znaczenie.

Najniebezpieczniejsze są ukąszenia wściekłego zwierzęcia w głowie, a węzły nerwowe bolą. W tym przypadku patogen znacznie szybciej infekuje tkankę nerwową.

Najczęstsze wśród psów jest burzliwa postać choroby. W przypadku wścieklizny występującej w ten sposób, zwierzę umiera w ciągu 6-11 dni. Na pierwszym etapie zwierzę przejawia apatię, ukrywa się przed ludźmi w ciemnym miejscu i uparcie nie odpowiada na wezwanie właściciela.

Jeśli te objawy wystąpią w połączeniu z niedawnymi ukąszeniami innych zwierząt, należy natychmiast skontaktować się z weterynarzem.

Później, zarówno w jednym, jak iw drugim przypadku, gwałtownie manifestuje się agresywność. Zwierzak bez powodu kładzie się i podskakuje, wykonuje ruchy jak przy łapaniu much, ma duszność i swędzenie w miejscu ugryzienia, źrenice rozszerzają się, a słaby ślina zaczyna obficie płynąć. Apetyt się pogarsza, połykanie jest trudne z powodu paraliżu żuchwy, odnotowuje się wymioty.

Drugi etap choroby charakteryzuje się jeszcze większym podekscytowaniem i agresywnością. Zwierzę zaczyna się śpieszyć na wszystkich ludzi i zwierząt, które widzi, gryzie nawet obiekty i ziemię, wydaje się zwiększoną wytrzymałość. Zdarzają się przypadki, kiedy zbiegły pies w drugim etapie wścieklizny dziennie pobiegł do 50 km i wrócił do domu. Ukąszenia zwierzęcia dotkniętego chorobą stają się tak silne, że mogą złamać zęby lub szczękę. Pies pokazuje ślinienie się z opadającą szczęką, agresywność, obniżona głowa i ogon. Pies gryzie bez ostrzeżenia, nie wykazując wstępnych oznak agresji w postaci szczekania lub warczenia. Szczekanie jest chrapliwe, bardziej jak wycie. Postępujący paraliż kończyn tylnych i gardła.

Okresy przemocy na drugim etapie są na przemian z wypoczynkiem, a następnie znikają całkowicie. Pies staje się obojętny, jego tylne kończyny, gardło i dolna szczęka są całkowicie sparaliżowane. Zazwyczaj ten etap trwa nie dłużej niż 5 dni, a kończy się śmiercią psa w stanie śpiączki.

Wściekłe zwierzę próbuje połknąć żywność i wodę, ale nie może. Właśnie ta cecha w średniowieczu nadała wściekliźnie popularną nazwę "hydrofobia".

W ostatnich dniach życia w wściekłych psach, nie tylko sparaliżowane są kończyny i dolna szczęka, ale również niektóre narządy wewnętrzne przestają funkcjonować.

W przypadku wścieklizny z paraliżem forma przemocy jest nieobecna.

Pies nie wykazuje agresji, zachowuje się spokojnie, zachowuje apetyt. Charakterystyczne objawy mogą być porażeniem dolnej szczęki i gardła, co powoduje wrażenie, że zwierzę dusi się kością. Zwykle próby wydobycia tej nieistniejącej kości prowadzą do infekcji osoby.

Nieoczekiwana forma wścieklizny objawia się po szczepieniach przeciwko tej chorobie, jest niezwykle rzadka i niezrozumiała. Główną cechą tej formy choroby u psów jest to, że po klasycznie pierwszym etapie choroba nagle zanika i znika całkowicie.

Choroba nie reaguje na leczenie, psy umierają w dniach 6-11 dnia w formie agresywnej, a w dniach 2-4 z paralitą. Zwierzęta ze wścieklizną należy natychmiast poddać eutanazji.

Psy z objawami wścieklizny, a także te, które są gryzione przez bezpańskie lub dzikie zwierzęta, które mogą mieć wściekliznę, a także psy, które gryzą ludzi na spacer, są izolowane i poddawane kwarantannie przez okres do 10 dni, w trakcie których prowadzone są badania. W przypadku wykrycia zakażenia psów poddanych eutanazji, a pomieszczenia, w których były trzymane, dezynfekować. Jeżeli zwierzęta są zdrowe, są one zwracane po kwarantannie ich właścicielom.

U niektórych psów nadreaktywność i tkliwość pojawiają się zamiast strachu. Pies przylega do właściciela i nieznajomych, próbując polizać ręce i twarz, co jest niezwykle niebezpieczne z powodu obecności wirusa w ślinie.

Jest to choroba, która dotyka zarówno ludzi, jak i zwierzęta. U psów występują 2 formy: wewnętrzne i zewnętrzne.

Czynniki sprawcze choroby to Leishmania - mikroorganizmy należące do najprostszych. Pasożyty te mają kształt owalny, w trakcie rozwoju przechodzą przez dwa etapy: wiciowate i niezbyt wiciowe.

Infekcja psów następuje głównie przez ukąszenia owadów wysysających krew (bąki, moskity). Choroba ta jest najczęściej obserwowana w American Staffordshire Terrier do 2 roku życia. Zwierzęta, które były chore, mają wystarczająco stabilną odporność.

Leiszmanioza jest ostra i przewlekła. W przypadku choroby zewnętrznej owrzodzenia pojawiają się z tyłu nosa, ust i brwi. Temperatura ciała jest prawie niezmieniona. Węzły chłonne są nieznacznie powiększone, z długim biegiem choroby, stają się guzowate, pogrubione, ale pozostają ruchliwe, w przeciwieństwie do nowotworów.

Wewnętrzna leiszmanioza różni się od zewnętrznych objawów, głównie przez obecność gorączki, niedokrwistości, wyczerpania i biegunki. Głowa i tył łysy mogą powodować zapalenie spojówek, owrzodzenia na błonie śluzowej nosa. Najczęściej, kilka tygodni po pojawieniu się pierwszych objawów choroby pies umiera.

Czynniki wywołujące leiszmaniozę: a - postać płucna; b - forma wici

W węzłach chłonnych chorego psa istnieje wiele czynników wywołujących leiszmaniozę.

Sekcja zwłok wykazuje wzrost w wątrobie i śledzionie co najmniej 2 razy, szpik kostny jest podatny na rozrost, jest zabarwiony na czerwono.

Nie opracowano preparatów do leczenia wewnętrznej postaci choroby, zewnętrzna jest leczona poprzez nakłucie guzków pierwotnych i zmian wtórnych 5% roztworem Akrihin.

Zapobieganie rozprzestrzenianiu się leiszmaniozy polega na niszczeniu pacjentów z wewnętrzną postacią choroby psów i eksterminacji nosicieli choroby.

Powszechną nazwą chorób wywoływanych przez pasożytnicze nicienie jelitowe (robaki pasożytnicze) są nicienie.

Najczęstszym ze wszystkich nicieni w jelitach psów są toksokary. Psy w każdym wieku są dla niej podatne, ale najczęściej te pasożyty występują u szczeniąt. W badaniach kału chorych psów znaleziono małe wrzecionowate robaki o jasnożółtym kolorze.

Cykl rozwoju jest taki sam jak w przypadku ascaris, jaja robaków są uwalniane z kału do środowiska, gdzie osiągają stadium inwazyjne. Po zakażeniu przez zakażoną paszę lub wodę, larwy nicieni atakują komórki jelita, są przenoszone przez krew przez ciało (przede wszystkim do płuc), z którego, penetrując tkanki, wchodzą do jamy ustnej i są ponownie wprowadzane do jelita, gdzie następuje ich końcowe dojrzewanie..

Chore zwierzęta schudną, ich aktywność żołądkowo-jelitowa zostaje zakłócona, ich apetyt znika. Często dochodzi do wzdęcia, co sprawia wrażenie chwiejnego, a pies spożywa własny kał.

W celu zapobiegania nematodozie i innym chorobom pasożyta wszystkie szczenięta w wieku 25 dni poddaje się odrobaczeniu.

Dekaris i tyistyna są głównie stosowane do leczenia, chociaż możliwe jest również odrobaczanie i inne środki.

Podano leki po 12-godzinnym poście w mieszance mięsa mielonego. Dawka wynosi zwykle 0.002-0.003 g na 1 kg masy ciała psa. Po 1 godzinie po karmieniu dekarkami zaleca się podanie szczeniętemu środka przeczyszczającego.

W profilaktyce zakażeń nicieniami można zalecić przestrzeganie zasad zoohigienicznych i nauczanie szczeniąt, aby nie pobierać kału innych zwierząt. Ponadto niedopuszczalne jest zanieczyszczenie paszy glebą i obornikiem. Aby zapobiec ponownemu zakażeniu, odchody psów chorych są niszczone (spalane) do szóstego dnia po odrobaczeniu.

Grupa chorób wywołanych przez pasożyty zewnętrzne, które odżywiają się krwią, puchem i futrem zwierząt, a także skalami skóry, nazywana jest arachnoentomozami. Najbardziej znanymi pasożytami powodującymi takie zmiany są pchły i świerzb.

Oprócz psów, kleszcze i pchły infekują koty, gryzonie, dzikie zwierzęta i ludzi.

Czynniki przyczynowe

Roztocze roztoczy połączyły się z głową, klatką piersiową i brzuchem, w wyniku czego ich kształt ma kształt żółwia, kolor jest zwykle białawy, w miejscach wysoko chitynowanych jest jasno brązowy. Aparat doustny składa się z trąbki umieszczonej z przodu ciała, dwóch par szczękowych górnych i dolnych szczęki, połączonych w okrągłą płytkę pokrytą warstwą chityny. Kleszcze mają cztery pary połączonych nóg zakończonych przyssawkami, z wyjątkiem trzeciej pary u mężczyzn, a u kobiet - także czwartej. Te pary nóg kończą się długimi szczecinami. Ciało pasożyta pokrywają rzędy kolców i szczecinek o różnych kształtach. Wielkość samic kleszczy nie przekracza 0,5 mm, podczas gdy samce są zwykle znacznie mniejsze. Jaja pasożytnicze są owalne, muszla jest przezroczysta, długość nie przekracza 0,15 mm.

Swędzące roztocza żyją w grubszej tkance nabłonkowej, przegryzają ją i powodują świerzb. Średnia długość życia samicy wynosi 50 dni, samce umierają niemal natychmiast po przejściu na stadium dorosłe, zarządzając się tylko do przeprowadzenia zapłodnienia.

Po zapłodnieniu samica wgryza się w skórę, składa w niej jaja, a następnie trawi kolejne kanały napowietrzające.

Każdy kleszcz składa się z co najmniej 30 jaj, z czego po upływie 3-6 dni wylęgają się larwy. Po kolejnych 3 dniach larwa moluje i zamienia się w nimfę. Kilka molekuł przechodzących z jednego etapu rozwoju do drugiego przyjmuje średnio od 8 do 20 dni, a następnie zamienia się w dorosłego mężczyznę lub kobietę.

Połysk roztoczy: 1 - rodzaj Sarcoptes; 2 - rodzaj Notoedres; męski, powierzchnia brzucha; b - żeńska, powierzchnia grzbietowa

Drażniąc skórę produktami odpadowymi i uszkadzając ją mechanicznie podczas objadania się przez pasożyty, roztocza powodują silne swędzenie, tworzenie się krost i pęcherzyków. Skóra psa jest zaogniona, wysięk uwalniany z ognisk zapalnych, wysycha i tworzy skorupy, płaszcz traci swój blask, wydaje się być potargany, na miejscach obfitego wydzielania wydzieliny, które skleja, tworząc skorupy. Istnieje również ogólne zatrucie organizmu spowodowane wydalaniem pasożytów we krwi.

Pierwsze objawy są zwykle zauważalne już 15 dnia po zakażeniu kleszczami.

Kiedy pasożytnicze roztocza, ogniska świerzbu są zlokalizowane w tym okresie na głowie, na końcu ogona i dolnej części piersi. Dlatego należy zaalarmować, że pies przeczesuje te obszary skóry krwią. Jeśli podejrzewasz, że masz świerzb, należy rozpocząć badanie.

W diagnozie świerzbu, odrzuty są wykonywane do posoka z granicy dotkniętych obszarów w co najmniej 3 miejscach. Zgodnie z wynikami ich badań, zróżnicowane są kleszczowe uszkodzenia pasożytnicze spowodowane egzemą, mikroskopią i leiszmaniozą. Ostateczną diagnozę można postawić dopiero po wykryciu kleszczy lub ich jaj w próbkach.

Pies zarażony kleszczami zaczyna wykazywać niepokój

Leczenie tej choroby jest długie i skomplikowane. Heksalina, siarka koloidalna i aktywowana kreolina w postaci kąpieli są zazwyczaj przepisywane. Temperatura kąpieli podczas kąpieli psa powinna wynosić 30-32 ° C, czas trwania zabiegu - co najmniej 2 minuty.

W czasie przetwarzania zwierzę jest lepiej przechwytywać szczęki za pomocą taśmy, w celu wykluczenia ukąszeń. Konieczne jest, aby skóra psa była dobrze nawilżona preparatem medycznym. Aby to zrobić, spędzaj kilka razy wzdłuż kończyn psa i jego tułowia dłonią na futrze. Pod koniec kąpieli, zamknij nozdrza i usta psa ręką i 1-2 razy zanurz go w wodzie z głową. Ten sam wzór stosuje się do mycia psów dwa razy w tygodniu z podejrzeniem świerzbu. Łączna liczba kąpieli w tym przypadku nie może przekraczać 3 razy.

W zimnych porach możliwe jest kąpanie i trzymanie chorych zwierząt tylko w dobrze wentylowanych, ciepłych pomieszczeniach, w których muszą pozostać, dopóki wełna nie wyschnie. Jeśli nie ma możliwości wykąpania psa zakażonego kleszczem, traktuje się go pyłem siarki, a także kosanem lub tiovitem. Zawartość substancji czynnej w preparacie powinna wynosić co najmniej 80%. Po tym zabiegu nie można pozwolić na drapanie dotkniętej skóry i lizanie. W tym celu najlepiej jest nosić szeroki tekturowy kołnierz.

Aby zapobiec infekcjom, konieczne jest traktowanie wszystkich przedmiotów pod opieką chorego psa za pomocą 2% roztworu chlorofosu lub gorącej 3% wodnej emulsji kreoliny. Te same sposoby przetwarzają lokal. Aby zapobiec zarażeniu świerzb, nie należy pozwalać swojemu psu na kontakt z bezpańskimi zwierzętami.

Roztocza uszu

Ten pasożyt żyje na wewnętrznej powierzchni skóry małżowiny usznej i należy do roztoczy. Najczęstsze zakażenie pochodzi od dzikich zwierząt i kotów. Człowiek do roztoczy ucha jest odporny.

Zewnętrznie, roztocze z kozheedy, różniące się jedynie lokalizacją i rozmiarem (samice nie większe niż 0,75 i mężczyźni - 0,6 mm). Pełny cykl rozwojowy pasożyta, w zależności od warunków zewnętrznych, wynosi od 18 do 25 dni i przebiega w taki sam sposób, jak w przypadku swędzenia.

Uraz mechaniczny skóry i produkty odpadowe roztocza powodują silne podrażnienie i swędzenie. Pies przeczesuje ucho, którego wewnętrzna powierzchnia na początku choroby pozostaje czysta, ale ma przekrwienie i nieznacznie puchnie. Później zaczyna się pocenie się wysięku, który jest zmieszany z płatkami martwej skóry i wydzielin gruczołów łojowych i samych roztoczy. Po wyschnięciu tworzy się specyficzny, lepki brązowy tłuszcz, który blokuje przewód słuchowy i zwiększa podrażnienia i swędzenie.

Roztocza u mężczyzn

W późniejszych stadiach, ropna masa płynie z ucha, sklejając włosy przed małżowiną uszną, zwierzę przechyla głowę, odrzucając ból ucha. Przejście stanu zapalnego do opon mózgowych prowadzi do napadów padaczkowych i śmierci psa, ale to się rzadko zdarza: najczęściej właściciele zauważają infestację kleszczy na czas z powodu klasycznych objawów (świąd i brązowa masa w kanale słuchowym) i rozpoczynają leczenie.

Leczenie tej choroby przeprowadza się za pomocą heksaliny, heksatalpu, nikochloranu (wszystkie 3 leki w stężeniu 0,03%), 5% gardonu, 40% fenotiazyny lub acrodexu. Rozcieńczyć preparaty z niedrażniącymi tłuszczami zwierzęcymi lub roślinnymi. Przed obróbką ucho oczyszcza się z wysięku gazikiem lub serwetką, a kompozycję ogrzewa się do 30 ° C.

Zwykle w jednym zabiegu należy użyć 1-2 ml kompozycji. Aby zapewnić równomierne rozłożenie małżowiny usznej, ucho psa jest składane pionowo na pół i masowane u podstawy. Leczenie powinno być przeprowadzane co najmniej 12 dni, 2-3 razy dziennie.

Rezultatem jest stworzenie warunków niekorzystnych dla rozwoju kleszczy uszu przez 24 dni, w wyniku czego pasożyty mają czas na śmierć zarówno na ciele zwierzęcia, jak i na zewnątrz; ponowna infekcja nie występuje, a warunki sanitarne w pomieszczeniu nie są wymagane.

Jeśli w tym samym pomieszczeniu przebywa kilka zwierząt, konieczne jest leczenie wszystkich z nich za pomocą roztoczy ucha, a na zewnątrz zdrowi ludzie trzymani razem z pacjentami powinni otrzymać kilka zabiegów profilaktycznych zgodnie z programem zaleconym przez lekarza weterynarii. Ponadto, w celu profilaktyki, komunikacja zwierząt domowych z zabłąkanymi zwierzętami i kotami domowymi z objawami infekcji roztoczami ucha jest zabroniona.

Psy z rodziny psów, kotów i ludzi

Wszystkie trzy rodzaje pcheł pasożytują na psach i powodują silne swędzenie, zapalenie skóry i niedokrwistość, a ponadto mogą służyć jako nosiciele niektórych chorób zakaźnych.

Pchła dorosła jest pasożytem ściśniętym z boków od 0,5 do 3 mm długości, ciemnobrązowy lub czarny, z aparatem do usta-ssania z piercingiem. Klatka piersiowa składa się z trzech segmentów, z których każdy ma parę segmentowanych kończyn. Tylna para nóg służy jako owad do skoków i jest dłuższa niż pozostałe. Brzuch jest również podzielony na segmenty.

Etapy rozwoju pcheł: a - jajko; b - larwa; c - poczwarka; g - owad dorosły

Zauważanie pcheł ze względu na ich szybkość poruszania się jest dość trudne, dopóki nie zostaną rozmnożone w futrze psa. Znacznie częściej na wczesnych etapach inwazji właściciele znajdują nieruchome małe białe jaja, które pokrywają podszycie psa przy ogonie lub czarne ziarenki wydzielin na skórze.

Cykl rozwoju pcheł wygląda następująco: z jaj złożonych przez samicę w dniach 8-14 dnia larwy wykluwają się, żywiąc się kałem dorosłych owadów; potrójne zrzucanie w procesie wzrostu, przyszła pchła w końcu wplątuje się w kokon pająka i zamienia się w nieruchomą poczwarkę, która nie wymaga jedzenia. Po 12 dniach pupa zamienia się w dorosłego owada. Żywotność pchły dorosłej może wynosić od kilku miesięcy do 1 roku.

Kiedy pchła ugryzie ranę, jej ślinka jest wydzielana, powodując podrażnienie skóry psa. Zwierzę zaczyna czesać swędzenie skóry, co prowadzi do dodatkowego urazu i powikłań ropnej mikroranok i innych infekcji. Staffordshire terrier staje się nieposłusznym, nieuważnym, niespokojnym. Szczenięta cierpią na anemię i wyczerpanie.

Pchły łatwo przeskakują z jednego zwierzęcia na drugie, a nawet do osoby, a ponadto może dojść do infekcji poprzez ściółkę dla psów.

Jako środek zapobiegawczy zaleca się przeprowadzanie kontroli zwierzęcia, zwracanie uwagi na szyję i brzuch, a także unikanie kontaktu psa z bezpańskimi i dzikimi zwierzętami.

Jeśli u zwierząt znaleziono pasożyty, należy je traktować pyłem 2% chlorofosu. Podczas przetwarzania pies umieszczany jest w specjalnej torbie ze sznurkiem, który jest przymocowany do górnej części szyi. Czas trwania procedury powinien wynosić co najmniej 10 minut.

W przypadku poważnego uszkodzenia zaleca się przemycie zwierzęcia w kąpieli heksachlorancreolinem o stężeniu 0,015%. Obróbkę przeprowadza się dwukrotnie, okres między kąpielą a przetwarzaniem pyłu w lecie wynosi od 10 do 12, a zimą - od 14 do 18 dni.

Oprócz powyższych środków, ma to sens jako profilaktyka i w przypadku słabej inwazji na stosowanie specjalistycznego szamponu ogrodowego przeciwko pasożytom. Miot psa należy również traktować 1% wodnym roztworem chlorofosu jednocześnie z traktowaniem zwierzęcia.

Miotacze

Pasożyty te są wszechobecne. Vlaoyed - owad o jasnożółtym kolorze do 2 mm długości, żyjący w futrze zwierzęcym. Ciało jedzącego jest bardzo chitynowane i spłaszczone, głowa ma kształt czworokątny i większy od piersi. Aparat doustny jest przeznaczony do żucia płatków skórnych. Także chłosta je młode włosy. Pasożyt ma 3 pary nóg z pazurami, jego segmentowy brzuch jest dłuższy niż rozmiar głowy i klatki piersiowej, i, w przeciwieństwie do nich, jest pokryty włosiem.

Zjadają wszy z jaj o wielkości do 0,4 mm, z których rodzą się larwy, a po 2-3 tygodniach od wylinki są dorosłe owady. Jajka tych pasożytów, w przeciwieństwie do pcheł, przykleja się do sierści lepką substancją wydzielaną przez samicę.

Zdrowe zwierzęta zarażają się poprzez kontakt z pacjentami, a także poprzez obiekty opieki.

Voyoedy powodują silne swędzenie u psów, co prowadzi do drapania i infekcji ran. Ponadto warstwa jest przerzedzona.

Pasożyty są najczęściej zlokalizowane u nasady ogona, na głowie i wewnętrznej powierzchni łap. U dorosłych psów ich liczba jest niewielka, podczas gdy na ciele szczenięcia zmiany mogą przechwytywać nawet boki i plecy.

Leczenie sprowadza się do leczenia psa i pomieszczenia, w którym jest on zawarty w preparacie Intavir, Stomosan lub cypermetryna w stężeniu wskazanym przez lekarza weterynarii: 0,08; 0,02 i 0,01%. Zwierzę kąpano w tych roztworach, ogrzano do 20 ° C (wyższe temperatury mogą osłabiać działanie leku). Czas kąpieli wynosi 2 minuty, a częstotliwość zabiegów 1 raz w 14 dni. Zazwyczaj wystarczy 2-3 kąpiel.

Pies będzie żył długo, jeśli właściciel zadba o jego zdrowie. Po zakupie szczeniaka należy niezwłocznie skontaktować się z weterynarzem w celu uzyskania porady. Specjalista dokładnie sprawdzi zwierzaka pod kątem oczywistych i ukrytych chorób, a także dokładnie określi, jakie szczepienia należy wykonać.

Oprócz powyższych preparatów, zooshampoo jest z powodzeniem stosowany przeciwko gruszkom, a także przeciwko pchłom. Zapobieganie jest identyczne z zapobieganiem infekcjom pcheł.

Otyłość jest chorobą wspólną dla ludzi i psów. Główne przyczyny otyłości - niedożywienie, zaburzenia metabolizmu i siedzący tryb życia.

Główne objawy otyłości: nadwaga, apatia, ciężki oddech, odmowa aktywnych działań (gry, długie spacery, jogging).

Obniżenie wagi psa można osiągnąć poprzez zmianę diety przy jednoczesnym zwiększeniu fizycznego stresu na ciele. Specjalna dieta pomoże w krótkim czasie doprowadzić psa do normalności. Staffordshire terrier powinien otrzymać więcej niskokalorycznej żywności pochodzenia roślinnego (gotowana marchew, kapusta, zielona fasola).

Główną przyczyną otyłości jest niewłaściwe karmienie psa.

Aktywność fizyczna pozwala schudnąć w bardzo krótkim czasie. Konieczne jest wydłużenie czasu chodzenia na świeżym powietrzu i staranie się grać z ulubionym zwierzęciem tak często, jak to możliwe, za pomocą piłki, skakanki, plastikowych kości itp.

Jest to ostra choroba układu oddechowego. Głównym powodem jest hipotermia, aktywność wirusów. Jeśli pies ma wszystkie objawy OCD, należy go niezwłocznie pokazać lekarzowi weterynarii. W przypadku braku wykwalifikowanej pomocy, ARD może przekształcić się w zapalenie płuc.

Główne objawy ARD to kichanie, kaszel, łzawienie oczu, utrata apetytu, utrata siły. Kaszlowi zwykle towarzyszy plwocina i trwa od 5 do 15 dni.

W celu zapobiegania ostrym infekcjom układu oddechowego miejsce odpoczynku psa powinno znajdować się z dala od okien i drzwi. Jadąc na spacer, powinieneś przetrzeć włosy i łapy psa czystą serwetką. Jeśli pada deszcz lub silny wiatr na zewnątrz, chód powinien zostać zredukowany do minimum, a płaszcz zwierzęcia powinien być dokładnie wysuszony po powrocie do domu.

Jest to częsta choroba związana z wiekiem, w większości przypadków kończąca się śmiercią.

Wśród objawów niewydolności serca na pierwszym miejscu są kaszel i duszność. W szczególnie zaawansowanych przypadkach dziąsła i język psa zmieniają kolor na niebieski, a oddychanie staje się płytkie i przerywane.

Bardzo zakaźna przewlekła choroba zakaźna, zawsze kończąca się śmiercią. Przyczyną choroby jest prątek gruźlicy, który wchodzi do organizmu psa w kontakcie z chorym zwierzęciem lub poprzez mleko krowy zakażonej gruźlicą.

Główne objawy gruźlicy to kaszel, duszność, utrata masy ciała i apetyt, biegunka.

W celu zapobiegania tej chorobie mleko i mięso oferowane zwierzęciu muszą być poddane obróbce cieplnej. Miejsce odpoczynku psa powinno być czyste, z dala od przeciągów i urządzeń grzewczych. Chory Staffordshire Terrier musi być odizolowany od innych zwierząt i ludzi, przewieziony do kliniki weterynaryjnej i uśpiony po potwierdzeniu diagnozy.

CHOROBY UKŁADÓW ODDECHOWYCH I POKARMOWYCH.

Gdy u psa występuje choroba układu oddechowego, zwiększa się oddychanie i puls, zmniejsza się apetyt, wzrasta temperatura ciała. Chore zwierzę odczuwa gwałtowny spadek siły i prawie nie reaguje na zewnętrzne bodźce. Przyczyną tej choroby jest hipotermia.

Leczenie odbywa się za pomocą antybiotyków.

W przypadku choroby przewodu pokarmowego u psa, rozpoczyna się biegunka, a apetyt gwałtownie się pogarsza. Przyczyną choroby jest niewłaściwe karmienie lub hipotermia.

Z chorobą układu pokarmowego szczeniak staje się apatyczny

Przed rozpoczęciem leczenia, przewód pokarmowy psa musi zostać oczyszczony, zmuszając go do połknięcia łyżki oleju rycynowego. Podczas leczenia chorego Staffordshire Terriera należy nalać do osoby pijącej ze słabym roztworem nadmanganianu potasu lub mocnej herbaty.

Wrzód to mały, zapalny obszar na ścianie jelita cienkiego lub żołądka, który z czasem może spowodować krwawienie wewnętrzne, które jest niebezpieczne dla życia psa.

Wrzody jelit są bardzo bolesne i mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia psa. Pojawiają się z reguły z powodu niedożywienia, długotrwałego stosowania aspiryny, z naruszeniem funkcji wątroby lub nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach wrzód przechodzi sam, bez interwencji weterynarza.

Głównymi objawami choroby są: wymioty, krew w stolcu lub wymioty, niepokojące zachowanie, odmowa jedzenia.

Kiedyś w żołądku psa, drewno, pianka, tkanka kostna i plastik mogą powodować owrzodzenia. Aby tego uniknąć, należy zapewnić zwierzęciu bezpieczne zabawki wykonane z twardej gumy zaprojektowanej specjalnie do żucia.

Aby zapobiec występowaniu i rozwojowi owrzodzeń, należy ściśle monitorować dietę zwierząt i nie pozwalać jej połykać niejadalnych przedmiotów: fragmentów zabawek, fragmentów kości.

Pacjentom można podawać środki przeciwbólowe tylko w przypadkach wyjątkowej konieczności, ponieważ, zdaniem weterynarzy, mogą poważnie zaszkodzić zwierzęciu.

Ibuprofen, naproksen i aspirynę mogą powodować owrzodzenia. Co więcej, przedawkowanie tych leków stanowi poważne zagrożenie dla życia American Staffordshire Terrier.

Jeśli aspiryna jest przepisana psu przez weterynarza, najlepiej podać lek zwierzęciu podczas karmienia, mieszając je z jedzeniem. Zmniejszy to ryzyko owrzodzeń.

Uporczywe wydzielanie z nosa i częste kichanie zwierząt domowych mogą być objawami alergii. W takim przypadku będziesz potrzebował opieki weterynaryjnej, ponieważ przy szczególnie silnych atakach alergicznych pies może rozwinąć silny obrzęk powiek i gardła.

Istnieje wiele przyczyn alergii. Przede wszystkim jest to pył, którego pochodzenie może być inne. Mikroskopijna warstwa pyłu pokrywa wszystkie otaczające przedmioty. Wystarczy niewielki ruch powietrza, który unosi się, jeśli wdycha, osadza się na płucach i powoduje silne podrażnienie.

Wokół tego samego efektu powstają zarodniki pyłku i pleśni, czasem spotykane w wilgotnych i zimnych miejscach.

Przyczyną alergii u psów mogą być pióra, wełna i leki, które nie są tolerowane przez niektóre zwierzęta.

Głównym objawem alergii u zwierząt jest silne swędzenie, niespokojne zachowanie i odmowa jedzenia. Często zwierzęta drapią się pazurami, próbując powstrzymać swędzenie, jednocześnie wyciągając płaszcz, uszkadzając skórę i wprowadzając infekcję do krwi.

Aby pozbyć się American Staffordshire Terrier z powodu alergii, eksperci zalecają podjęcie następujących działań:

• przygotuj balsamy dla psa lub umieść zwierzę w kąpieli z zimną wodą i przytrzymaj przez chwilę. Zmniejszy to swędzenie i pozwoli zwierzęciu uspokoić się;

• dodaj leki przeciwhistaminowe do swojego psa. Jeśli robisz to regularnie, w małych porcjach, możesz zapobiec występowaniu alergii. Tak więc regularne stosowanie leków przeciwhistaminowych można uznać za środek zapobiegawczy. Aby wyznaczyć leki terapeutyczne, należy skontaktować się z weterynarzem, ponieważ nie wszystkie zwierzęta są odpowiednie te same leki, w szczególności przeznaczone dla ludzi;

• przy pierwszych objawach choroby należy włączyć do karmy psa specjalne dodatki przeznaczone do leczenia chorób skóry. Zmniejszą świąd, jednak zanim je kupisz i użyjesz, powinieneś skonsultować się z weterynarzem, być może on zaleci bardziej skuteczne leki;

• latem, w okresie kwitnienia roślin, gdy powietrze jest nasycone pyłkiem, najlepiej nie zabierać psa cierpiącego na alergię na zewnątrz, nawet jeśli wcześniej podawano mu leki przeciwhistaminowe;

• puchowe puchowe pióra, dywany, ciężkie narzuty i zasłony, oprócz ocieplania mieszkania, zbierają także różne pyły, których nie zawsze można pozbyć się odkurzaczem i czyszczeniem na mokro. Dlatego pies najlepiej trzymać w pomieszczeniu o minimalnej ilości przedmiotów wewnętrznych, co jest opóźnionym zapyleniem.

W żadnym wypadku nie należy pozwolić zwierzęciu na picie wody z rozpuszczoną solą, ponieważ ma silne działanie przeczyszczające na ciało psa.

UTRATA BEZPOŚREDNIEJ INTESTYNY.

Na tle zaparć i biegunki, z różnych powodów, w Staffordshire Terrier może wypaść błona śluzowa odbytnicy lub jelit.

Jedną z najczęstszych przyczyn można uznać za przewlekłe zmiany w stolcu podczas zapalenia jelit.

Leczenie należy rozpocząć od wyeliminowania przyczyn choroby. W przypadku zaparcia pies otrzymuje lewatywę oczyszczającą, aw przypadku biegunki ftalolazol i środki łagodzące ruchliwość jelit podawać 2-3 razy dziennie. Pomaga wywar z krwi. Interwencja chirurgiczna jest przeprowadzana następnego dnia po przygotowaniu, ale jeśli istnieje możliwość poprawienia odbytu natychmiast po wypadnięciu, należy to zrobić.

Najczęściej wypadnięcie odbytnicy obserwuje się u szczeniąt Staffordshire Terrier.

Aby zmniejszyć błonę śluzową psa, wykonaj lewatywę oczyszczającą wodą z mydłem, przemyj błonę śluzową odbytnicy zimnym 1% roztworem nadmanganianu potasu (roztwór powinien być lekko różowy, bez zbóż, aby nie spalić wrażliwych tkanek), a następnie - 2% roztwór ałunu. Pies jest ustawiony w taki sposób, że odbyt znajduje się u góry, a przy lekkim ucisku ustawia się opadłą śluzówkę.

Jeśli odbytnica nie zostanie natychmiast skorygowana z powodu obrzęku, w żadnym wypadku nie można jej użyć. Konieczne jest traktowanie opadłego narządu roztworem środka wiążącego, na przykład 5% maścią z maitiolem i 2% drobno zmielonej novokainy. Obrzęk płyn jest wyciskany od końca jelita do odbytu przez lekkie naciśnięcie palców, po czym, delikatnie naciskając na część końcową, stopniowo ustawia się jelito i nakłada się szew na odbycie, jak opisano powyżej.

W przypadku wypadnięcia odbytnicy po zakończeniu operacji, na odbycie znajduje się aura z pętlą z zapętlonym węzłem. Węzeł rozpuszcza się w celu zaspokojenia pragnienia i zaciśnięcia, gdy tylko pies opróżni jelito.

W przypadku nekrozy i pęknięć odbytnicy konieczne jest jej wycięcie, które wykonuje w klinice doświadczony weterynarz.

ZŁAMANIE DOLNEGO JAWA.

Żuchwa może złamać się w Staffordshire terrier w wyniku upadku do góry nogami z dużej wysokości lub uderzenia w spód twarzy. Dzieje się to niezwykle rzadko i wyraża się przesunięciem prawej i lewej gałęzi szczęki. Siekacze pozostają nienaruszone, ale wychwytywanie i żucie paszy staje się niemożliwe. Szczęka zwierzęcia często zwisa w dół, zwiększa się wydzielanie śliny, ślina ścieka z ust. Urazowi towarzyszy ból i szok, który nieco przypomina paraliż żuchwy.

Leczenie przeprowadzane jest tylko przez operację w klinice weterynaryjnej. Aby dać zwierzęcej pierwszej pomocy, otrzymuje środek przeciwbólowy w postaci płynnej, aby złagodzić ból i szok, a następnie zabrać go do kliniki weterynaryjnej.

OBRÓBKA I OBRÓBKA WIEKU.

Inwersja powiek charakteryzuje się nieprawidłową pozycją. Krawędź powieki i jej skóra są owinięte w gałkę oczną, która jest ranna w wyniku rzęs i włosów.

Główną przyczyną tej choroby jest przewlekłe zapalenie spojówek, przenikanie ciała obcego do oka i amputacja w trzecim wieku.

Objawami choroby we wczesnych stadiach są obfite łzy i niewłaściwa pozycja powieki. W przypadku długotrwałego uszkodzenia rogówki obserwuje się zapalenie spojówek, a nawet owrzodzenie rogówki.

Kiedy skręcenie powiek jest konieczne jak najszybciej, aby wykonać operację.

Inwersja może wystąpić zarówno w dolnej, jak i górnej powiece oddzielnie, a także w zwykłych wiekach z ich lutowaniem zewnętrznym.

Leczenie choroby odbywa się wyłącznie za pomocą interwencji chirurgicznej. Zabieg powinien być wykonany przez doświadczonego lekarza weterynarii. Operację przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym ze wstępną iniekcją 0,5% roztworu noworodiny pod skórę powiek. Staffordshire Terrier powinien być w stanie leżącym.

Po operacji zaleca się założenie ochronnego kołnierza wokół szyi psa, aby uniknąć rozczesywania szwów. Szwy są usuwane tydzień po operacji.

Inwersja powiek jest deformacją odwrotną do inwersji: powieka psa nie pasuje do rogówki oka, ale odwraca się i zwisa. Conjunctiva opuchnięta, czerwona. Jest ciągłe łzawienie.

Najniebezpieczniejszą konsekwencją wywinięcia powiek może być uraz i stałe zanieczyszczenie spojówki, następnie zapalenie.

Głównymi przyczynami choroby są bliznowate kłucie powiek z gojącymi się ranami i oparzeniami, nowotwory w tym obszarze, porażenie nerwu twarzowego. Ponadto odwrócenie powieki może wystąpić u starego psa lub u nowonarodzonego szczenięcia (wrodzona inwersja).

Leczenie wrodzonego i bliznowatego wynicowania można przeprowadzić tylko chirurgicznie. Wszystkie inne przypadki są leczone poprzez wyeliminowanie podstawowej przyczyny odwrócenia i leczenia choroby, która je spowodowała.

ZAVOROT TRZECIEGO WIEKU.

Powodem tej dość powszechnej choroby oczu Staffordshire Terriera jest grudkowe zapalenie spojówek lub zwyrodnienie chrząstki powieki. Jeśli trzecia powieka psa jest wyrzucona na zewnątrz, jego spojówka zaczerwieniła się ostro, a wydzielina surowiczo-śluzowa została uwolniona z oka, wtedy można przypuszczać, że jest ona obecna.

Zabiegi pośmiertne z trzeciego wieku przeprowadza się w znieczuleniu powierzchniowym 0,5% roztworem dikainy. Szwy po operacji są usuwane na b - siódmego dnia.

W celu uniknięcia powikłań zarówno przed jak i po operacji, GLP (okularowe filmy lekowe) z kanamycyną lub neomycyną podaje się raz w jamie spojówkowej. Możesz również wprowadzić 2-3 razy dziennie, aż szwy zostaną usunięte, 0,25% roztwór lewomycyny.

Jeśli wynicowaniu trzeciego wieku towarzyszy pęcherzykowe zapalenie spojówek, konieczne jest również leczenie tej choroby. Mieszki są kauteryzowane przez lapis, który jest następnie neutralizowany 1% chlorkiem sodu.

Adenoma trzeciego wieku.

Główną przyczyną tej choroby jest ponowne podrażnienie pęcherzyków limfatycznych i zablokowanie ich przewodów wydalniczych. Jeśli od trzeciego wieku zwierzę działa spuchnie w formie wałka lub owalu, mając kolor od jasnoczerwonego do różowego, wtedy można założyć gruczolaka.

Leczenie odbywa się poprzez usunięcie gruczolaków. 2-3 krople 0,5% roztworu dikainy, które można zastąpić 5-10% noworodną, ​​są pochowane w oku. Trzecią powiekę podnosi się pęsetą, a pod nią wstrzykuje 1-2 ml 0,5% roztworu noworodiny. Guz jest odcięty pod podstawą, krwawienie ustaje wraz z tamponem i nałożeniem bandaża.

Zapalenie spojówek jest ogólnie nazywane chorobą, która powoduje zapalenie spojówki - śluzowej błony powiek i gałki ocznej. Formy choroby są zróżnicowane.

W worku spojówkowym można znaleźć wiele różnych drobnoustrojów. Wynika to z faktu, że spojówka jest stale w kontakcie ze środowiskiem zewnętrznym i jest zanieczyszczona przez mikroorganizmy atmosferyczne. Wraz ze spadkiem odporności psa, te drobnoustroje powodują zapalenie. Przyczyną choroby mogą być również choroby zakaźne Staffordshire Terrier.

Wśród przyczyn zapalenia spojówek na pierwszym miejscu są urazy mechaniczne, wniknięcie bakterii ropotwórczych do worka spojówkowego i powikłania innych chorób oczu.

Istnieje 5 najczęstszych postaci choroby: ropna, ostra nieżytnica, przewlekły nieżyt, zapalenie i grudkowe zapalenie spojówek.

W przypadku ropnej postaci choroby obserwuje się ogólną depresję psa, jego powieki puchną, miejscowa temperatura wzrasta, obrzęk i przekrwienie spojówki. Zwierzę mruży oczy, pokazując oznaki światofauzy. Biało-żółty ropny wysięk jest uwalniany z oczu psa, najpierw ciekły, a następnie gruby.

Podobnie jak w przypadku wszystkich innych rodzajów choroby, w leczeniu ropnego zapalenia spojówek worek spojówkowy najpierw przemywa się środkami antyseptycznymi, a wyładowanie usuwa się. Dalsze leczenie polega na nałożeniu maści oletretrinowej pod powieką 2-3 razy dziennie. Możesz również użyć maści propolisowej i filmów z oczami (GLP) z antybiotykami. Pies jest podawany wewnątrz sulfonamidów, a antybiotyki wstrzykuje się domięśniowo.

Ostre nieżytowe zapalenie spojówek charakteryzuje się uszkodzeniami warstwy nabłonkowej. Zwierzę mruży oczy, wzmaga łzawienie, wypływa surowiczo-śluz z worka spojówkowego. Spojówka jest przekrwiona i obrzękła, z mechanicznymi uszkodzeniami wystającymi spod powieki w postaci wałka.

Do leczenia zastosowanych wodnych roztworów chloramfenikolu w stężeniu 0,25%, 1% kanamycyny, 10-, 20- lub 30% sofradeksu. Leki podaje się 2-3 krople co najmniej 4 razy dziennie zgodnie z zaleceniami weterynarza. Maści i GLP stosuje się w taki sam sposób, jak w przypadku ropnej postaci choroby.

W przypadku ciężkiego obrzęku i poszerzenia spojówek, pod powieką wstrzykuje się mieszaninę 0,5-1 ml 0,5% roztworu noworodiny i 0,1-0,2 ml hydrokortyzonu.

W przeciwieństwie do ostrego, przewlekłego nieżytowego zapalenia spojówek objawia się jako sucha i przekrwiona spojówka oraz nieznaczne grube, szaro-białe wydzieliny o charakterze śluzowym lub ropnym.

Leczenie rozpoczyna się od płukania oczu, po czym 0,5% roztwór siarczanu cynku i 0,5-1% roztwór azotanu srebra wkrapla się do worka spojówkowego 3-4 razy dziennie. Pod powieką leżała 1% rtęciowa maść 1-2 razy dziennie.

Choroba pęcherzykowa jest przewlekłym stanem zapalnym, który atakuje mieszki limfatyczne na wewnętrznej powierzchni trzeciego wieku i dolne zapalenie spojówki. Ta forma zapalenia spojówek ma długi przebieg. Podczas zaostrzenia, z oczu wydobywa się surowiczo-śluzowata wydzielina, zrośnięcie trzeciego stopnia i zaczerwienienie.

Do leczenia oczy psa są myte, wyładowanie jest usuwane, a mieszki włosowe są spalane przez lapis, a następnie oko zwierzęcia jest ponownie myte 1-2% roztworem chlorku wapnia.

Widmowa postać zapalenia spojówek objawia się pierścieniowym wysunięciem spojówki przez jamę powiekową, napięcie i szkliwo powierzchni śluzówki oka, spojówka jest lśniąca, wyboista, z krwotokami. Wyładowania z worka spojówkowego są ropne lub sero-śluzowe. Choroba jest niezwykle trudna, choroba wychwytuje tkankę podspojówkową.

Zapalenie spojówek jest leczone w taki sam sposób jak ropne.

Spowodowane przez bakterie z rodzaju Salmonella. W środowisku zewnętrznym te mikroorganizmy nie tracą swoich patogennych właściwości przez okres do 3 miesięcy, gdy są ogrzane do temperatury 70 ° C, umierają w ciągu 1 godziny, a gdy są w kawałku mięsa lub innym środku spożywczym - przez 2,5 godziny praktycznie nie reagują na takie zabiegi. produkty spożywcze, takie jak solenie i palenie.

Naturalnym rezerwuarem infekcji są ptaki domowe i dzikie, dlatego też jako środek zapobiegawczy nie zaleca się karmienia psów surowymi jajami i mięsem drobiowym. Należy zauważyć, że głównie szczenięta w wieku od 1 do 6 miesięcy cierpią na salmonellozę, podczas gdy dorosłe psy są bardziej prawdopodobne, że są nosicielami salmonelli. Często zdarza się, że zdrowa, karmiąca kobieta nosi infekcję, aby zarazić swoje szczenięta podczas okresu karmienia.

Zatłoczenie zwierząt w żłobku, złe odżywianie, naruszenie norm zoohigieny i chorób przewodu pokarmowego przyczyniają się do występowania infekcji. Osłabione dorosłe zwierzęta i szczenięta częściej cierpią na ostrą salmonellozę z częstą śmiercią. Po 3-5 dniach inkubacji wzrasta ich temperatura ciała, obserwuje się letarg i odmowę jedzenia. Piana uwalniana jest z jamy ustnej, po karmieniu psimi wymiocinami stolec staje się płynny, cuchnący, z domieszką śluzu i krwi. Szczenięta jęczą, wykazują zwiększoną agresywność. Występują częste przypadki równoczesnego uszkodzenia przewodu żołądkowo-jelitowego i narządów oddechowych, w którym to przypadku psy mają krótki oddech, świszczący oddech w płucach i ropne wydzieliny z nosa. Wynik w tym przypadku, Staffordshire Terrier w wieku poniżej 4 miesięcy może być tylko śmiertelny.

Diagnozę przeprowadza się na podstawie wskaźników epizootycznych i badania bakteriologicznego rozmazów kału. Klinicznie, salmonelloza jest bardzo podobna do zapalenia żołądkowo-jelitowego i zakaźnego zapalenia wątroby we wczesnym stadium, co utrudnia diagnostykę objawową.

Podczas autopsji zwierząt zabitych przez salmonelozę szczególnie widoczna jest zwiotczała i powiększona śledziona, a przekrwienie żołądka i jelit można uznać za charakterystyczne objawy choroby, a krwotoki obserwuje się w ścianach i błonach śluzowych.

Leczenie ukierunkowane jest głównie na zmniejszenie toksyczności i wyeliminowanie biegunki i wymiotów. Pod tym względem, wstrzyknięcia bakteriofaga i furadoniny dają dobre wyniki. W ciężkich przypadkach zwierzętom podaje się antybiotyki: ampicylinę, tetracyklinę, lewomycetynę. W każdym przypadku przydatny będzie izotoniczny roztwór chlorku sodu.

Aby poprawić stan szczeniaka, otrzymuje on lekkostrawne pożywienie i słaby roztwór nadmanganianu potasu dodaje się do wody pitnej. Konieczna jest również częsta wymiana naczynia z wodą oraz czyszczenie i dezynfekcja pomieszczenia, w którym znajduje się pies, aby zapobiec ponownemu zakażeniu z własnego kału. Infekcje nie są rzadkie, co jest spowodowane bardzo niestabilną odpornością na Salmonellę.

Oprócz wyłączenia surowych jaj i drobiu z diety zwierząt, można zalecić zapobieganie chorobom wynikającym z przestrzegania norm zoohigieny i wyłączenie komunikacji młodych szczeniąt z salmonellozą i zwierzętami, które miały z nimi kontakt. Warto również zauważyć, że salmonelloza wiąże się z chorobami zoo-anthowicotycznymi, dlatego przy opiece nad chorymi psami konieczne jest uważne przestrzeganie higieny osobistej i środków zapobiegawczych.

Czytaj Więcej O Psach

Mój pies stróżujący

Choroby Dog Blog - My WatchdogNajmniejsza rasa psów na świecieNie każdy może pozwolić sobie na dużego psa w domu, ponieważ potrzebuje bardzo dużo czasu i wysokich kosztów utrzymania. Nie martw się, przygotowaliśmy dla ciebie 20 najlepszych najmniejszych psów na świecie!

Małe rasy psów do domu i mieszkania

Choroby Ta sekcja poświęcona jest małym rasom psów ze zdjęciami.Będziesz mógł nauczyć się, jak właściwie dbać o psy o małych rozmiarach, w jakich warunkach lepiej jest zawrzeć tę lub inną rasę.

Dlaczego pies swędzi ogon i go gryzie

Choroby Każdy troskliwy właściciel psa zauważa nawet najmniejsze zmiany w jego zachowaniu i kondycji fizycznej. Często taka uwaga pozwala na wczesnym etapie określić występowanie różnych poważnych chorób, rozpocząć leczenie na czas i zapobiec ich rozwojowi.