Szczepienia

Rosyjski spaniel myśliwski

Szczeniak musi dobrze zjeść. Wynika to z jego aktywnego wzrostu i rozwoju oraz możliwości jego układu trawiennego. Po odsadzeniu od matki, gdy pojawią się zęby, szczeniak przełączy się na bardziej stałe pożywienie. Po 1,5-2 miesiącach szczeniak powinien już mieć swój własny pokarm do zjedzenia dość gęstej konsystencji.

Aby wychować zdrowego psa, nie ma potrzeby przekarmiania szczeniaka lub ostrego ograniczania jego jedzenia. Regularnie niedożywiony szczeniak pozbawiasz organizm niezbędnych składników odżywczych, a jego rozwój może pójść źle.

Błędem jest stosowanie preparatów dla niemowląt i preparatów dla niemowląt, ponieważ ich skład nie jest odpowiedni dla psa.

Ile razy dziennie karmić szczeniaka? To zależy od wieku. Szczeniak musi być karmiony często, ale w małych porcjach, aby jego żołądek nie puchł od tego, co zostało zjedzone, podczas gdy sam dziecko pozostaje ruchliwe i skłonne do zabawy. Od momentu odsadzenia do 3 miesięcy od matki wystarczy 6 razy dziennie. Od 3 do 5 miesięcy - 5 pojedynczych posiłków. Od 5 do 9 miesięcy szczeniak powinien jeść 4 razy dziennie, od 9 do 11 miesięcy - 3 razy dziennie. Od 11 miesięcy i starszych - 2 razy.

Jeśli zdecydujesz się samodzielnie przygotować jedzenie dla swojego zwierzaka, powinieneś wiedzieć, jakie produkty są niezbędne w jego diecie. Źródłem białka są produkty mleczne, mięso, ryby i jaja. Ze sfermentowanych produktów mlecznych pies może otrzymać beztłuszczowy twarożek (do 5-7%), kefir, jogurt lub ryazenkę (bez dodatku cukru i owoców). Mięso i ryby najlepiej poddaje się obróbce cieplnej, aby uniknąć wielu problemów. Z mięsa można korzystać z indyka, białego mięsa z kurczaka, wołowiny, jagnięciny, mięsa końskiego, królika, a także z ryb - dorsza, plamiaka, flądry europejskiej, cholera i halibuta. Biała ryba zawiera nie mniej jakościowe białko niż mięso. Jednak pokarm dla ryb jest gorszy od mięsa. W wieku 8-10 miesięcy szczenię aktywnie rośnie, więc potrzebuje więcej białka niż dorosły pies, w ilości około 30-50 g na 1 kg wagi dziennie. Na początku szczeniak może otrzymać porcję żółtka kurczaka lub pół przepiórczego jaja i nie więcej niż 2 razy w tygodniu. Obserwuj reakcję, aby wyeliminować alergie. Skład psów do karmienia mięsa może obejmować nie tylko mięso, ale także podroby (nerki, serce, wymię, podroby z kur, indyki itp.).

Źródłem węglowodanów dla szczenięcia są zboża gotowane - ryż, kasza gryczana, płatki owsiane. Warzywa: zielenie (pietruszka, koperek, seler, sałata i parzone liście młodej pokrzywy) i warzywa (marchew, kapusta, papryka, dynia, cukinia, buraki, ogórki) powinny być podawane w surowym, pokrojonym w plasterki lub wcierane na zwykłej grubej tarce. Jest źródłem błonnika i witamin. Do pasz roślinnych i mięsnych dodawane są różne rodzaje olejów (1 hl): oliwa, nierafinowany słonecznik, dynia, siemię lniane, itp. Bardzo przydatny jest olej rybny. Należy podać, zaczynając od kilku kropli i stopniowo doprowadzając do 1 łyżeczki dziennie. Podczas rozstrój żołądka, olej rybny jest wykluczony z diety. Można podawać owoce, które szczenię lubi, widzą tylko, że nie ma alergii.

Przykładowe menu dla szczeniaka

Wiek 1 - 2 miesiące, waga szczeniaka 2 - 6 kg

Całkowita ilość żywności 0,2 - 0,4l

Karmić 6 razy dziennie w odstępach około 3 godzin.

1. (7 godzin) - Wypalany ser wiejski (kefir, ryazhenka)

2. (10 godzin) - drobno posiekane surowe mięso z gotowaną marchewką i olejem roślinnym

3. (13 godzin) - szklanka mleka z surowym jajkiem.

4. (16 godzin) - drobno posiekane gotowane mięso (ryby) z kaszą

5. (19 godzin) - Wypiekany ser (ser)

6. (22 godziny) - posiekane surowe mięso z gotowaną marchewką i olejem roślinnym

Wiek 3 - 4 miesiące, waga szczeniaka - 6 - 10 kg

Całkowita ilość żywności 0,5 - 0,7l

1. Poranek (8 godzin) - ser wiejski (kefir, ryazhenka)

2. Dzień (11 godzin) - surowe mięso pokroić na kawałki z gotowaną marchewką i olejem roślinnym

3. Obiad (14 godzin) - szklanka mleka z surowym jajkiem

4. Wieczór (18 godzin) - gotowane mięso z kaszą

5. Przed snem (22 godziny) - surowe mięso w plasterkach z gotowaną marchewką i olejem roślinnym

1. Poranek (8 godzin) - owsianka, kefir (jogurt)

2. Dzień (11 godzin) - kefir (kwaśne mleko), twarożek, zielenie

3. Obiad (14 godzin) - płatki owsiane, mięso (ryba)

4. Wieczór (18 godzin) - twarożek, kefir, warzywa

5. Przed snem (22 godziny) - płatki owsiane, mięso (ryba)

Wiek 5 - 8 miesięcy, waga szczeniaka 10 - 15 kg

Całkowita ilość żywności 0,7 - 1l

1. Poranek (8 godzin) - twarożek (kefir, ryazhenka) z gotowanym (surowym) jajkiem lub po prostu serem (bez jaj)

2. Dzień (13 godzin) - surowe (gotowane) mięso z kaszą (warzywa z olejem roślinnym)

3. Wieczór (17 godzin) - twarożek (mięso) z płatkami zbożowymi

4. Przed snem (22 godziny) - surowe (gotowane) mięso z warzywami (owsianka)

1. Poranek (8 godzin) - owsianka, kefir (jogurt), zielenie

2. Dzień (13 godzin) - owsianka, mięso (ryba)

3. Wieczór (17 godzin) - twarożek (kefir), warzywa

4. Przed snem (22 godziny) - owsianka, mięso (ryba)

Wiek 9 - 10 miesięcy, waga szczeniaka 14 - 17 kg

Całkowita ilość żywności 1,5 litra

1. Poranek (8 godzin) - owsianka (kefir, jogurt), warzywa.

2. Dzień (15 godzin) - owies, mięso (ryba).

3. Przed snem (22 godziny) - twarożek, warzywa.

1. Poranek (8 godzin) - twarożek z gotowanym lub surowym jajkiem

2. Dzień (15 godzin) - surowe lub gotowane mięso z warzywami lub owsianką

3. Przed snem (22 godziny) - surowe lub gotowane mięso z warzywami lub owsianką

Aby pies był pełny w nocy, wieczorem potrzebuje więcej wysokokalorycznego jedzenia.

Całkowita ilość karmy dla szczeniaka wynosi 80-120 g na kg wagi. Wraz z wiekiem ilość jedzenia spada, a do roku pies może otrzymać 60 g na kilogram swojej wagi. Główny znak wystarczalności żywności - szczenię z przyjemnością polizać miskę. Jeśli szczeniak nie je nawet mięsa, to przekarmiasz go, a ilość jedzenia powinna zostać zmniejszona.

Mięso - podczas gdy szczeniak jest mały, lepiej kupić schłodzoną. Gdy dorośniesz, możesz przełączyć się na zamrożone mięso, w ciągu 5-6 miesięcy możesz zacząć podawać podroby. Światło, wymiona, wątroba, nerki - gotowane, blizna - poparzone wrzącą wodą. Częste karmienie przez wątrobę lub płuca może powodować biegunkę. Z produktów mięsnych powinna być preferowana wołowina. Czasami możesz podać kurczaka lub indyka, lepiej gotować te produkty. Produkty mięsne powinny stanowić 2/3 diety psa.

Jeśli szczeniak podnosi kamienie na ulicy, gryzie tynk, to w jego diecie brakuje wapnia. Szczeniak ma stałe zapotrzebowanie na witaminy i minerały, które są niezbędne do wzrostu i wzmocnienia szkieletu. Jeśli karmisz domowe jedzenie dla psa, to dla wzrostu i rozwoju, a także dla zapobiegania krzywicy, potrzebuje suplementu witaminowo-mineralnego. Powinien być łatwy w użyciu, dobrze strawiony, nie wywoływać reakcji alergicznych. W pierwszym tygodniu suplementacji witaminowo-mineralnej lepiej podać połowę pożądanej dawki, a jeśli reakcja nie wystąpi, można zwiększyć dawkę do wymaganej. Wybrany opatrunek powinien być odpowiedni do wieku i wielkości szczeniaka.

Jeśli szczeniak przygotowuje jedzenie, nie należy dodawać witamin i składników mineralnych do porcji: w paszy przemysłowej ilość składników odżywczych jest ściśle obliczana, a nadmiar wapnia deformuje kości i hamuje wzrost.

Kiedy szczenię odmawia jedzenia o dobrej jakości, nie należy go zastępować innym ani dodawać do miski. Szczenięta szybko dowiadują się, że można dostać coś smaczniejszego i zaczynają odmawiać nawet zwykłej paszy ze szkodą dla ich zdrowia. Właściciele skarżą się na brak apetytu.

Szczeniak nie może być zły na miskę. Szczeniak powinien spokojnie jeść i na pierwsze życzenie właściciela dać mu miskę, nawet z bardzo smacznym jedzeniem.

Jak karmić spaniela w różnym wieku

W artykule przyjrzę się, jak nakarmić Cocker Spaniela. Wigor i witalność tych natywnych psów myśliwskich zależy w dużej mierze od jakości zawartości i odżywiania. Wymień żywność, która jest przeciwwskazana spanieli. Rozważę przybliżone racje żywieniowe dla szczeniąt i dorosłych zwierząt tej rasy.

Co karmić szczenięta Cocker Spaniela

Od pierwszych dni pobytu szczeniaka Cocker Spaniela w nowym domu, należy go nauczyć prawidłowego trybu i diety, i nie ma znaczenia, czy jest to przedstawiciel amerykańskiej rasy Cockers, angielski, czy jakikolwiek inny.

Pierwszy miesiąc

Z reguły pierwsze 4-6-tygodniowe szczenięta znajdują się pod opieką hodowcy, a pierwsze 4 tygodnie karmi suka. Przez pierwsze dwa tygodnie szczenięta żywią się wyłącznie mlekiem matki. Od 14 dni możesz zacząć karmić dzieci specjalną mieszanką do butelek.

Jako paszę można użyć mieszanki naturalnego mleka krowiego lub koziego i suszonego żółtka jaja. Taka mieszanka niemowląt karmiona jest do 3 razy dziennie.

Od 21 dni życia szczenięta uczą się samodzielnie spożywać ciepłe mleko, do którego można dodać niewielką ilość miąższu chleba.

Po tygodniu możesz dodać semolinę na mleku, drobno posiekane chude mięso i kwaśny twarożek do swojego planu posiłków.

Drugi

Jeśli szczeniak został zakupiony od hodowcy, pierwsze miesiące przebywania w nowym domu powinny poprzedzać oryginalną dietę hodowcy. W przeciwnym razie szczenię może stracić apetyt lub problemy z trawieniem.

W drugim miesiącu zaleca się stopniowe wprowadzanie nowych produktów do diety zwierząt domowych. Niewielką ilość surowego mięsa, miękkich kości mięsnych (bardzo ostrożnie), surowych warzyw, niewielką ilość tłuczonych ziemniaków stopniowo dodaje się do planu żywienia.

Do 1 roku

Dzienne spożycie spanieli ze szczeniętami naturalnej żywności do 6 miesiąca życia oblicza się na podstawie masy zwierzęcia. Powinien wynosić 6-7% rzeczywistej wagi zwierzęcia, a w wieku 7-12 miesięcy -3-3,5%.

Starsze szczenię powinno spożywać co najmniej 50 g świeżego mięsa na kilogram wagi zwierzęcia. Jako główne źródło białka możesz używać chudego mięsa, takiego jak wołowina, indyk, mięso końskie.

Od najmłodszych lat, zwierzę musi nauczyć się jeść warzywa, takie jak dynie, surowe ziemniaki (niewielka ilość), marchew i buraki. Lepiej jest robić to w połączeniu ze zbożami, takimi jak herkulesy, gryka i ryż.

Ze sfermentowanych produktów mlecznych należy preferować sery twarogowe i kefir. Dwa razy w tygodniu zwierzę może otrzymać 2-3 jaja kurze, ale nie więcej.

Bez względu na rodzaj pożywienia, zwierzę musi mieć dostęp do czystej wody pitnej przez całą dobę.

Na czym skupić się przy wyborze diety

Wybór diety i rodzaju żywności musi odbywać się w sposób odpowiedzialny. Obecnie istnieją dwie możliwości karmienia psów:

  • naturalna żywność;
  • przygotowuje suchą i konserwowaną żywność.

Karmienie zwierząt domowych gotowymi karmami suchymi i konserwowymi ma dwie zalety:

  • wysokiej jakości żywność przemysłowa jest w pełni zrównoważona pod względem zawartości składników odżywczych, niezbędnych mikro- i makroelementów, a także witamin;
  • Znaczne oszczędności czasu na gotowanie dla zwierzaka.

Nie ma nic złego w karmieniu psa gotowymi karmami. Obecnie istnieje duża liczba wysokiej jakości pasz premium (Royal Canin, Hill's, Pro Plan) i super-premium (Eukanuba, Advance, 1st choice). Wśród nich można wybierać i hipoalergiczną paszę.

Normy spożycia suchej karmy według wieku podane są na opakowaniu. Nie są potrzebne dodatkowe obliczenia.

Drugi rodzaj karmienia naturalną żywnością wymaga czasu na codzienne przygotowanie świeżej porcji jedzenia. Również właściciel musi uzupełnić naturalną dietę specjalnymi kompleksami mineralnymi i witaminowymi.

Oczywiście większość właścicieli stara się karmić swoje zwierzęta naturalną żywnością.

Ile razy dziennie potrzebujesz karmić cocker spaniela

Wielość karmionych szczeniąt i dorosłych spanieli zależy od ich wieku. Pojedyncza ilość zużywanej paszy jest często określana przez właściciela zwierzęcia.

W żadnym przypadku nie można przekarmić zwierzęcia ani nakarmić psa powyżej normy. W przerwach między karmieniem nie należy podawać zwierzęciu pokarmu ze stołu, jednak w nagrodę należy po prostu rozpieszczać zwierzątko podczas treningu psa.

Do dwóch miesięcy szczenięta muszą być karmione 6 razy dziennie co 3,5 godziny. Od 3 do 4 miesięcy krotność jest zmniejszana do 5 razy dziennie, od 4 do 6 miesięcy - do 4 razy dziennie, od 6 do 10 miesięcy do 3 razy dziennie.

W wieku 10 miesięcy i starszych częstotliwość karmienia jest zmniejszana do 2-3 razy dziennie. Dorosłe psy spożywają pokarm dwa razy dziennie (rano i wieczorem).

Opcje diety

Karmiąc spaniela suchym pokarmem, należy wziąć pod uwagę aktywność fizyczną zwierzęcia. Dzienna stawka może się różnić w zależności od rodzaju paszy. Na opakowaniu każdej paszy przemysłowej zostanie wskazane dzienne spożycie dla psów, w zależności od wagi zwierzęcia.

Przy średniej wadze dorosłego zwierzęcia o wadze od 12 do 14 kg dzienne spożycie wysokojakościowej paszy przemysłowej będzie wynosić w przybliżeniu:

  • o niskiej aktywności 158-177 gramów;
  • ze średnią (normalną) aktywnością 183-205 gramów;
  • o wysokiej aktywności 208-233 gramów.

Nieznaczny nadmiar normy nie jest krytyczny.

Z naturalnym spanielem dla zwierząt możesz śledzić następujące racje żywnościowe.

Dla szczeniąt (2-3 miesiące):

  • częstotliwość karmienia - 4 razy dziennie,
  • produkty mleczne (twarożek, kefir) - 150 gr.,
  • jajko na twardo - 1 szt.,
  • chude mięso (surowe gotowane lub gotowane parzone) -200-300gr.,
  • każdego zadu - 100-150 gr.,
  • warzywa -100-200 gr.,
  • olej roślinny - 1 łyżeczka
  • mleko 350-400 ml.
  • częstotliwość karmienia - 2 razy dziennie,
  • chude mięso lub gotowane podroby -400-500 gr.,
  • grys - 500 gr.,
  • chleb - 100 gr.,
  • ziemniaki - 150 gr.,
  • marchewki - 50 gr.,
  • tłuszcz zwierzęcy -20 gr.,
  • sól 20 gr.

Dieta dorosłego spaniela może się różnić w zależności od dojrzałości płciowej, okresu godowego, ciąży lub karmienia suki.

Co jest zabronione

Dorośli i szczenięta są surowo zabronione do karmienia następujących kategorii produktów:

  • rurowe kości (kurczak i królik)
  • makaron i ciastka
  • wieprzowina
  • wędzone mięso
  • smażone, pikantne marynowane jedzenie
  • ryby rzeczne
  • cebula, czosnek (w dużych ilościach)
  • kasza jaglana
  • grzyby
  • niegotowane termicznie biała kapusta.

W tym artykule przyjrzeliśmy się możliwościom karmienia spaniela. Wybierając dietę, należy wziąć pod uwagę wiele czynników, które wpływają na codzienne zużycie energii przez szczeniaka i dorosłego psa. Prawidłowe i zrównoważone odżywianie jest kluczem do zdrowego, aktywnego i wesołego zwierzaka.

Karmienie szczeniaka spaniela

Rosyjski spaniel myśliwski jest jedyną rasą psów myśliwskich, wyhodowanych w Rosji specjalnie dla lokalnych warunków łowieckich. Po przeczytaniu książek znanych autorów, komunikacji z ekspertami i doświadczonymi właścicielami, będąc kochanką rosyjskiego spaniela myśliwskiego Ch. Shela, chcę podzielić się moją opinią na temat jednego z najważniejszych aspektów hodowli szczeniąt - żywienia.

Oczywiście dziecko powinno jeść zrównoważony posiłek. Jednak bardzo ważne jest, aby wyżywić nie tylko korzyści, ale także bezproblemowo dla właścicieli z nowoczesnym zatrudnieniem.


Ogólne zasady żywienia


Oczywiście wymagany jest stały dostęp do wody. Najlepiej mieć jedną miskę dla szczeniaka. Zjadł, nalał wody, zastawił. Przed karmieniem wylano wodę i podano jedzenie. Woda będzie zawsze świeża, a miska jest czysta.


Miskę lepiej kupić za pomocą stojaka. Objętość miski wynosi około 700 g. Ustaw wysokość górnej krawędzi miseczki w kłębie dziecka i podnieś, gdy pies rośnie. Jeśli jedzenie plami uszy, przymocuj je miękką gumką za głową. Mycie po karmieniu nie jest konieczne.


Liczba karmień dziennie - 6 razy do 3 miesięcy, 5 razy do 5 miesięcy, 4 razy do 6 miesięcy, 3 razy do 10 miesięcy, a następnie - dwa razy dziennie. Od roku można przenieść do jednego posiłku. Dobrze jest karmić wieczorem. Rano pies pójdzie, pójdzie do toalety, a ona nie będzie musiała znosić przez cały dzień czekając na właścicieli.
Jeśli małe szczenię karmione jest tylko dwa lub trzy razy dziennie, wtedy żołądek się rozciąga, żebra w okolicy żołądka będą się różnić, otrzymamy żebra w kształcie dorosłego psa. A to brak zewnętrznej. Przy właściwym trybie żywienia klatka piersiowa będzie owalna, głęboka, obniżona do łokci. Płuca rozwijają się prawidłowo, podczas polowania pies będzie w stanie aktywnie i niestrudzenie działać przez długi czas.
Jeśli spędzasz dużo czasu w pracy, żywność dziecka może być dystrybuowana. Nakarm kilka razy rano i kilka razy wieczorem. Lub kupić podajnik samochodowy. Ona pozwoli karmić dziecko na zegarku, nawet podczas twojej nieobecności.


Opcje zasilania


Istnieją dwie opcje. To jest naturalne jedzenie i sucha karma.


Nie próbuj nakarmić spaniela wymieszanego - następnie naturalki, a następnie nakarmić. Powiem od razu, że jest szkodliwy nawet dla dorosłego psa, a jeszcze bardziej dla szczeniaka. Pies produkuje inną florę w jelitach dla żywności i żywej żywności. Mieszanie przerywa tę florę i procesy metaboliczne. Najczęściej prowadzi to do zapalenia ucha, zapalenia pęcherza, utraty włosów i innych manifestacji demotycznych. A czasami na zewnątrz, nie można zauważyć żadnych oznak złego stanu zdrowia psa. Jednak dzieciom zapewnia się nadmierną aktywność i wahania nastroju. Szczeniak chętnie się uspokoi, ale nie może - dodatkowa energia z mieszanego jedzenia "jest w pełnym rozkwicie". Nie możesz traktować szczeniaka ze stołu. Jest to szkodliwe zarówno dla trawienia, jak i wychowywania rosnącego czworonożnego przyjaciela. Najlepszym rozwiązaniem jest po prostu nie podawać niczego ze stołu. Jeśli nas nauczą, odstawienie od tego rosyjskiego spaniela jest łatwe. W odpowiedzi na atrakcyjny wygląd, daj szczeniakowi kawałek pomarańczy lub skórki z cytryny, na przykład. Lub kromkę chleba, posmarowaną musztardą. ROS jest bardzo sprytny i zrozumie, że nie ma sensu pytać, ponieważ w zamian dostajesz jakieś bzdury.


Suche jedzenie


Wygodne w użyciu suche jedzenie. Są całkowicie gotowe do jedzenia. Wybierz duży pokarm, aby szczeniak roztrzaskał każdą peletkę. Czyści również zęby i promuje prawidłową zmianę zębów mlecznych. Rosyjskie spaniele myśliwskie trzymane są w warunkach mieszkalnych, więc nie wybieraj pasz o wysokiej zawartości białka, tj. jedzenie dla szczeniąt. Należy natychmiast zwrócić uwagę na karmę dla dorosłego psa. Marka nie ma większego znaczenia. Ważne jest, aby prawidłowo określić dzienną ilość paszy. Na opakowaniu znajdź tabelę wagi i dawki dziennej. Zważyć szczeniaka. Matematycznie obliczyć, ile dać szczeniaka dziennie, korzystając z tabeli danych. Okresowo zważ szczeniaka i zwiększ jego porcję. Jeśli dasz mu dużo, szczeniak się poruszy i zrezygnuje z kolejnego karmienia. Nadmiar pokarmu przeciąża wątrobę. Dlatego lepiej dać mniej niż trochę więcej. Aby nie ważyć i mierzyć żywności przed każdym karmieniem, weź szklankę pomiarową w sklepie zoologicznym lub po prostu przezroczystym pojemniku. Narysuj kreskę za pomocą pióra. Merka jest gotowa. Nie martw się, jeśli okaże się, że ilość paszy dziennie jest zbyt mała. Żywność sucha zawiera minimum wilgoci, w jej naturalnym pożywieniu około 80%. Jeśli więc "wyciskasz" płyn z naturalki, niewiele pozostanie.


Jak radzić sobie z jedzeniem podczas jedzenia? Co zachęcić do wykonywania poleceń? Po pierwsze, jedno z karmień może być wykonane przez trening. Weź część kanału, opracuj zespół. Co pozostało, wlać miskę. Możesz wziąć kilka kawałków sera, mięsa lub żwacza, umieścić w paczce. Tam też położył jedzenie. Wstrząsnąć. Niech jedzenie pochłonie kuszący zapach. To będą "przekąski" do ćwiczenia z psem.


Aby zrozumieć, czy spaniel potrzebuje witamin, weź badanie krwi pod kątem składu chemicznego. Dopiero po tym można ustalić z weterynarzem zapotrzebowanie na dodatkowe preparaty lub wymianę paszy.


Naturalne żywienie


Od wieków spaniele żywią się naturalnymi produktami. I wyrosły piękne psy. Nie ma nic trudnego w żywieniu naturalnym.
Mogę przytoczyć kilka gotowych przepisów.


W rondlu o pojemności trzech litrów gotuj warzywa z kaszą. Wyłącz to. Połóż pokrojoną surową wołowinę. Mieszanie. Zrobione. Czas gotowania 20 min.
Trzy marchewki lub jabłko. Zmieszaj z paczką 5-9% twarożku. Zrobione. Czas gotowania 2 min.


Ugotuj kurczaka. Wylać bulion. Ugotuj owsiankę. Potnij kruche mięso z kurczaka w owsiance. Mieszanie. W schłodzonej owsiance umieścić drobno posiekane warzywa. Czas gotowania 1 godzina.
Jeśli jesteś bardzo zajęty i boisz się, że nie masz czasu na przygotowanie jedzenia dla szczenięcia, możesz zamrozić przygotowane porcje w porcjach. Rozmrażaj przed karmieniem. Ciągle go używaj, nie jest tego wart, ale na wszelki wypadek, gdy się przyda.


Twaróg i mleko (z wyjątkiem mleka) dają na śniadanie. W ciągu dnia - zboża z warzywami i mięsem, rybami, kurczakiem, indykiem, bardzo rzadko z flakami.
Psy w ogóle i szczenięta są szczególnie pokazane jako monoodżywcze. Tj im monotonny, tym lepiej. Nie marnuj czasu na przysmaki. Gotuj szybko i łatwo.
Objętość pojedynczej porcji jest równa objętości głowy szczenięcia bez pyska. Jest to objętość żołądka psa.


Jak określić proporcje składników? Jeśli szczeniak nie przytyje i nie straci na wadze, wszystko jest w porządku. Zbyt gruby - zmniejszyć ilość białka, zwiększyć objętość warzyw i owoców. Zbyt cienki - zwiększamy ilość białka i zmniejszamy ilość warzyw i zbóż. Średnio 20 g surowego lub 40 g gotowanego mięsa (lub kurczaka, lub indyka lub ryby) na 1 kg wagi szczeniaka na dzień. Reszta to warzywa i owsianka.


W leczeniu szczeniaka POS na naturalne odżywianie można użyć mięsa, kawałków suchego chleba. I specjalną delikatność, oczywiście, blizna na wołowinę. Teraz jest dość trudno go kupić. Potrzebujemy surowego, nieczystego. Nie trzeba myć. Nie pachnie bardzo dobrze, ale jest użyteczne dla psów do regulacji flory jelitowej. A szczenięta po prostu go uwielbiają. Nie dawaj dużo, a czasami jest to przydatne.
Aby czyścić i zmieniać zęby raz na dwa tygodnie, pozwól olejem pożreć. Co najważniejsze, kość z bulionu jest cała, ale nie posiekana. Aby dziecko nie zostało zranione ostrymi krawędziami i nie połknie drzazg. Mają również chrząszcze wołowe z białego cukru.


Nie daj się ponieść kościom. Surowe korzyści nie przyniosą, ale szybko zepsute zęby. Gotowane są zabronione, ponieważ zatykają żołądek lub puchną w jelitach. I to jest problem z toaletą.
Jeśli chcesz zrozumieć, czy szczeniak wystarczy do naturalnego żywienia, wszystko jest proste. Umieść jedzenie w misce. Górna tabletka glukonianu wapnia. Jeśli zaczął od niej jeść - sprzedaj kilka tygodni. To dla mocnych kości. To samo dotyczy kapsułek z olejem rybim. Są to witaminy. I z kapustą suszoną na morzu. To jest jod.
Wprowadź dziecku każdą nową porcję, zaczynając od łyżeczki dziennie. To zmniejszy rozstrój jelit.
Wniosek


Mając doświadczenie z ponad 100 psami rocznie, mogę stwierdzić, że około 50% psów jedzą naturalne i 50% suchej karmy. Jaki rodzaj jedzenia wybrać, sam zdecyduj. Nie zmieniajcie nawet do roku, aby nie powodować stresu dla rosnącego ciała.


Koszt paszy i koszt naturalnej żywności są prawie takie same.
I więcej. Jeśli chcesz rozpieszczać szczeniaka, rozpieszczaj go PRAWDĄ ŻYWNĄ.

Jak i czym karmić szczenię rosyjskiego Spaniela: menu według wieku

Rosyjski spaniel jest rodzimą rasą, pierwotnie hodowaną dla ptaków myśliwskich. Ostatnio, zwłaszcza w dużych miastach, zaczęły być uruchamiane po prostu jako zwierzęta domowe ze względu na ich życzliwość i elastyczność.

Podobnie jak wszystkie ssaki, zdrowie tej rasy jest określane od najmłodszych lat. Aby pies rozwijał się aktywny i miał dobrą odporność, ważne jest, aby prawidłowo karmić szczeniaka rosyjskiego Spaniela, a także wziąć pod uwagę zalecenia trenerów psów do opieki i edukacji.

Cechy rasy

Rosyjski Spaniel wyróżnia się spokojem w 4 ścianach, jednak jest niezwykle aktywny na zewnątrz. Genetycznie, rasa jest koniecznością na długie spacery, szczególnie w parkach leśnych. Pies łatwo przystosowuje się do życia w mieszkaniu, ale musi długo chodzić.

WAŻNE! Rasa ta uwielbia wodę i pięknie pływa. Ale jeśli pływów w planach nie są przewidziane, to lepiej wybrać na spacery, położone z dala od wody.

Pomimo średniej wielkości, jest doskonałym opiekunem. Wyrazista intuicja pozwala im odróżnić osobę o dobrych intencjach od złoczyńcy. Kiedy pojawia się ten drugi, spaniel chroni właścicieli do ostatniego.

Również rosyjskie spaniele dobrze dogadują się z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi. Są wspaniałymi członkami wielkich rodzin, kochających zwierząt. Ponadto są dobrze wyszkoleni w szkoleniach, ale sami wybierają właściciela. To ta osoba stanie się centrum wszechświata psa.

Wybór miejsca i dań dla szczeniaka

Przed przeniesieniem zwierzaka do nowego domu należy zadbać o wybór miejsca i naczyń dla dziecka. Pierwszy musi pozostać niezmieniony. Konieczne jest, aby przydzielona przestrzeń nie znajdowała się w zatłoczonym miejscu, z dala od przeciągów. Ponadto ciemne rogi są zupełnie nieodpowiednie dla spanieli.

Leżanka powinna być umieszczona na drewnianym stojaku, co ochroni zwierzę przed zimnem. Eksperci zalecają używanie mocnego kosza lub drewnianej skrzynki. Najpierw upewnij się, że nie ma ostrych krawędzi i zadziorów, które mogłyby zaszkodzić szczeniakowi.

Materac lub kanapa, zakupione w sklepie lub wykonane samodzielnie, będą odpowiednie jako ściółka. Ważne jest, aby pies mógł swobodnie rozpaść się na "łóżku", pozostając na łóżku. Zaleca się codzienne sprzątanie łóżka.

Miski są również instalowane w jednym miejscu. Miejsce jest wybierane przez właściciela, ale tradycyjnie psy karmione są w kuchni lub na korytarzu, jeśli pierwszy jest zbyt ciasny. Aby uzyskać wodę, musisz kupić ciężkie potrawy, których szczeniak nie odwróci podczas gry. Powinno być również łatwe do czyszczenia.

Spaniele uwielbiają nosić wszystko w zębach, które mogą unieść, więc do jedzenia trzeba kupić masywną miskę, której pies nie przewróci i nie będzie nosił.

Ważne! Stare płytki z uszkodzeniami i pęknięciami nie nadają się jako naczynia do karmienia. Na ostrych krawędziach zwierzę może zranić język.

Spaniele nie są szczególnie dokładne, więc podstawki i maty do potraw, gdy zawartość tej rasy jest koniecznością, a nie luksusem. Bez nich resztki jedzenia będą rozrzucone po podłodze.

Jak karmić szczeniaka rosyjskiego Spaniela

Wybierz rodzaj jedzenia powinien być oparty na miejscu docelowym psa. Jeśli planujesz uczestniczyć w wędrówkach, polowaniu, łowieniu ryb i prowadzeniu aktywnego stylu życia, najlepszym rozwiązaniem będzie ukończenie karmy. Mniej aktywne zwierzęta nadają się na naturalną żywność, składającą się z mięsa i zbóż.

Wybierając, co karmić szczenię rosyjskiego spaniela, powinieneś polegać na zaleceniach doświadczonych trenerów psów. Niektórzy radzą przynajmniej przez pierwsze miesiące, aby dać upust gotowanemu jedzeniu. Pomaga to wzmocnić przewód pokarmowy i poprawić kondycję układu stomatologicznego. Jednak ostateczny wybór jest zawsze za właścicielem, pod warunkiem, że nie ma wskazań medycznych dla określonej diety.

Naturalna dieta

Wybierając naturalną dietę, musisz przygotować się na zakup odpowiednich produktów. Pozwoli ci to dokładnie kontrolować jakość odżywiania dziecka, ale jednocześnie musisz nauczyć się poprawnie obliczać dzienne diety i proporcje mięsa, zbóż, warzyw i produktów mlecznych.

Główne rodzaje produktów dla szczeniaka rasy Russian Spaniel:

  • Mięso. Zalecana wołowina lub kurczak. Przed karmieniem musisz dokładnie ugotować jedzenie i usunąć kości. Norma - 50 g na 1 kg wagi. W misce trzeba ułożyć drobno pokrojone kawałki, ale należy wykluczyć nadzienie, żołądek psa nie trawi.
  • Podroby. Dozwolone od 3 miesięcy. Są podawane raz w tygodniu, zastępując mięso. Część powinna zostać zwiększona o jedną trzecią.
  • Ryba. Dopuszczalne 3 karmienia tygodniowo. Dozwolone jest tylko morze w postaci pieczonego filetu.
  • Produkty mleczne. Musisz wejść do menu kefir, jogurt, ser, twarożek z dodatkiem skorupek jaj. Ten ostatni jest wydany do 10 miesięcy. Produkty mleczne - to pełne karmienie.
  • Kashi i chleb. Dla szczeniąt gotowanych w wodzie lub mleku z dodatkiem warzyw. Lepiej wybrać płatki owsiane, grykę i ryż. W takim naparze można namoczyć trochę chleba. Dywersyfikacja diety, ale nie należą do jej podstaw.
  • Jajka Omlet jest zrobiony z jednego kawałka lub jest gotowany delikatnie. Podawać z mięsem lub zbożami 1 raz w tygodniu.
  • Warzywa i owoce. Zawierają celulozę, regulując perystaltykę jelit. Spaniel przygotował świeże sałatki z olejem roślinnym lub kwaśną śmietaną. Głównymi składnikami są marchew, dynia, ogórki, cukinia, rzepa. Owoce są przysmakiem, często nie można ich karmić z powodu dużej zawartości cukru. Przydatny arbuz, gruszki, jabłka, truskawki i maliny.
  • Zieloni Pietruszka i koperek - dodatek do każdego dania, zawiera magazyn witamin.
  • Mel. W okresie intensywnego rozwoju szczeniak jest niezwykle potrzebny. Zaleca się umieszczenie miski z kawałkami w miejscu, z którego dziecko może ją uzyskać w dogodnym czasie.

Ważne! Mleko może być oferowane szczenię do 2 miesięcy. Dorastając, zwierzę przestaje je asymilować.

Gotowy kanał

Gotowe kanały są wygodne dla zapracowanych właścicieli i przydatne, jeśli kupujesz wysokiej jakości granulki. Dobra żywność przemysłowa zawiera nie tylko idealną równowagę substancji, ale także suplementy z witaminami i minerałami, więc nie ma potrzeby podawania ich osobno.

Główną wadą suchego jedzenia - cena. Nie można karmić szczeniaka krokietami niskiej jakości, dlatego jego ciało jest narażone na znaczne uszkodzenia, przede wszystkim z powodu niskiego procentu mięsa powstaje całkowity niedobór białka.

Jeśli zdecydujesz się nakarmić szczeniaka rosyjskiego Spaniela suchym pokarmem, musisz wziąć pod uwagę poziomy superprimeum ​​i holistyczne. W pierwszej klasie są linijki wieku, więc łatwo jest podnieść krokiety dla szczeniąt zawierających 50% mięsa, a także warzywa i zboża. Holistyki są często projektowane bez względu na wiek i są jak wszystkie zwierzęta domowe. 75% to białka zwierzęce, reszta to warzywa, jagody i zioła.

Oblicz szybkość podawania jest prosta: producent drukuje tabelę ze szczegółowymi zaleceniami bezpośrednio na opakowaniu.

Dieta mieszana

W przypadku niektórych ras zalecana jest mieszana racja, ale w przypadku rosyjskiego spaniela ta opcja jest całkowicie wykluczona. Do trawienia naturalnej żywności i suchego krokieta, wytwarzane są różne enzymy, które nie są ze sobą kompatybilne.

Mieszanka pokarmowa trafi w zdrowie szczenięcia znacznie bardziej niż kupowanie produktów wysokiej jakości - w portfelu. Takie wątpliwe oszczędności ostatecznie doprowadzą do długiego i kosztownego leczenia.

Przykładowe menu według wieku

Ponieważ trenerzy psów zalecają karmienie szczenięcia naturalnymi produktami przez co najmniej kilka pierwszych miesięcy, ważne jest, aby poznać przykładowe menu według wieku. Ponadto, wraz z wiekiem zwiększa się ilość jednej porcji, ale zmniejsza się liczba karmień.

Do miesiąca

Szczenięta rodowe pozostają do miesiąca pod opieką matki w domu hodowcy. 4 tygodnie jedzą mleko matki, a przez pierwsze 3 tygodnie całkowicie przyrządza dietę z okruchów.

Pierwsza przynęta zaczyna się od 21 dni i jest ciepłym mlekiem z niewielką ilością bułki tartej. Daj małą porcję 2-3 razy dziennie, pozostałe szczenięta otrzymują z mlekiem matki.

1-2 miesiące

Gdy szczeniak ma 1 miesiąc, zaczyna się odstawianie od matki. Stopniowo w menu pojawia się kalcynowany twarożek, kasza manna w mleku, gotowane mięso, drobno posiekane. Liczba karmień - 6, co 3 godziny. Objętość pokarmu - od 200 do 400 g.

Po 2 miesiącach w dziennym menu niemowlęcia powinno być obecne:

  • produkty mleczne;
  • mięso, pokrojone w kostkę, surowe, gotowane i duszone;
  • ser;
  • marchewki;
  • skorupa jajka;
  • ryby;
  • trochę oleju roślinnego;
  • ryż i kasza gryczana.

Ważne! Każdy nowy produkt wprowadzany jest stopniowo. Całkowicie niemożliwe jest uwzględnienie w porcji kilku nieznanych odmian żołądka szczenięcia w ciągu jednego dnia.

3 miesiące

Za 3 miesiące pozwolono urozmaicić owsiankę owsianką. Wprowadzono także zielenie. Dzienna stawka powinna wynosić od 500 do 700 g wszystkich produktów.

Aby karmić dziecko musi być 5 razy dziennie. Reszta menu pozostaje taka sama.

4 - 6 miesięcy

Pomiędzy 4 a 6 miesiącem życia występuje również szereg zmian w diecie. Od 5 miesięcy dziecko jest spożywane 4 razy dziennie, a program ten trwa do 8 miesięcy. W ciągu dnia szczeniak spaniel powinien jeść 700-800 g, z czego połowa to mięso lub podroby.

Od 6 miesięcy do 1 roku

W ciągu pozostałych sześciu miesięcy do terminu zapadalności można rozpocząć przenoszenie dziecka na paszę przemysłową, jeśli w przyszłości zakłada się ten rodzaj żywności. Przejście odbywa się stopniowo i zajmuje około 10 dni. Nagła zmiana trybu i rodzaju pożywienia prowadzi do niestrawności.

Jeśli ma się karmić psa naturalną żywnością w przyszłości, to w okresie od 6 miesięcy do 1 roku dzienna stawka osiąga półtora kilograma. Nastolatek uczy się nasycać 3 karmieniami. Eksperci zalecają sfermentowane produkty mleczne na rano, mięso z płatkami zbożowymi na lunch i warzywa z serem lub rybą na obiad.

Witaminy i suplementy dla szczeniaka rasy rosyjskiej

Szybko rosnący szczeniak, jedząc naturalną żywność, potrzebuje specjalnych witamin i suplementów, w przeciwnym razie jego ciało nie otrzyma niezbędnych substancji. Gotowy kompleks zaleca weterynarza po sprawdzeniu i wyjaśnieniu stanu zdrowia.

Obowiązkowe składniki dodatków dla szczeniąt powinny być:

  • Witamina A. Zapewnia prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego. Ostrzega patologię organów rozrodczych i łzawienie oczu.
  • Kwas askorbinowy. Utrzymuje normalny układ odpornościowy zwierzęcia.
  • Witamina D. Niezbędna do rozwoju szkieletu, normalnej absorpcji fosforu i wapnia.
  • Tokoferol. Promuje połysk i zdrowie płaszcza, potrzebnego do prawidłowego stanu mięśni.

Oprócz dobrze dobranej i zbilansowanej diety, pies potrzebuje wystarczającej ilości płynów, w przeciwnym razie wzrasta ryzyko odwodnienia.

Główne zasady dotyczące podlewania szczeniaka:

  • znalezienie miseczki w domenie publicznej;
  • czystość płynu;
  • regularna odnowa wody;
  • zgodność z systemem temperatur - 20-25 stopni;
  • systematyczne czyszczenie naczyń.

Eksperci od psów zalecają wybór wody butelkowanej lub filtrowanej dla szczeniaka. Od gotowanych lepiej odmówić, surowe pod ścisłą prohibicją.

Produkty zabronione

Zrównoważone menu oznacza karmienie psa zdrową żywnością, z wyjątkiem niedozwolonych pokarmów.

Lista obejmuje:

  • surowa kapusta;
  • proso zbóż;
  • półprodukty;
  • awokado;
  • przyprawy, marynaty, wędzone, tłuste potrawy;
  • kości królików i kurcząt;
  • wieprzowina;
  • ryby rzeczne i wszelkiego rodzaju ryby surowe;
  • grzyby

Cebula i czosnek są pokarmami zabronionymi warunkowo - mogą być podawane sporadycznie. Ponadto żywność zimna i gorąca, a także żywność wyprodukowana z przeterminowanych składników, jest szkodliwa.

Jeśli zastosujesz się do tych zasad, wyhoduj zdrowego, zabawnego i aktywnego psa jest bardzo prosty. Również ważny warunek - wystarczająca dbałość o zwierzaka.

Co karmić spaniela

Cocker Spaniele są ulubieńcami dzieci i dorosłych, podbijając ich wesołym usposobieniem i uroczą twarzą. Są to miłośnicy aktywnych gier i pysznego jedzenia. A w jedzeniu są zupełnie niezrozumiałe: cocker zje wszystko, co jadalne i niejadalne, które znajdzie. Ta rasa jest podatna na tłustość. Cocker spaniele szybko przytyją, a przejedzony zwierzak jest ospałym, chorym psem, który nie chce się bawić i komunikować z właścicielem. W niniejszym artykule opisano sposób, w jaki należy dobrać odpowiednią dietę zwierzęcia ze szczeniaka i jak karmić psa.

Jak nakarmić spaniela?

Rodzaje karmień

Najpierw musisz poradzić sobie z rodzajami karmienia małych cockerów. Rasa pozytywnie postrzega wszystkie trzy standardowe metody karmienia:

  • przygotowane suche mieszanki;
  • produkty naturalne;
  • rodzaj mieszany: suchy suplement diety z mokrą karmą, mięsem, zbożami.

W przygotowaniu diety ważne jest, aby wziąć pod uwagę temperament psa.

Są zwolennicy każdego rodzaju żywności, wszystko zależy od wyboru właściciela. Jednak natura zwierzęcia i cel, dla którego właściciel zwierzęcia stanowiło zwierzę, powinien być podstawowym czynnikiem przy wyborze rodzaju karmienia. Na przykład:

  1. Psy sportowe, które są przeszkolone do uczestnictwa w polowaniu, wędkarstwie, wędrówkach, sporcie, powinny wybierać suchą karmę. Musi być wysokiej jakości. Takie pokarmy zawierają dużo białka do rozwoju mięśni, wspomagania więzadeł i układu kostnego, a także węglowodanów, które dostarczają energię. Ponadto wygodnie jest zabrać ze sobą suche jedzenie, aby móc karmić zwierzę podczas treningu psa lub łowienia ryb.
  2. Zwierzęta domowe "Divan" mogą otrzymać produkty naturalne - mięso, zupy, zboża. Konieczne jest jednak skonsultowanie się z weterynarzem: być może indywidualne potrzeby organizmu zwierzęcia wymagają bardziej kompetentnego wyboru menu.
  3. Szczenięta są polecane do dawania produktów naturalnych. Podczas wzrostu ich układ trawienny powinien się wzmocnić i nauczyć się przetwarzania twardych włókien, a zęby z gruntownego żucia odnawiają się przed przejściem do suchej karmy.

Wielu właścicieli Spanieli wybiera suchą żywność.

Z reguły większość hodowców psów wybiera odpowiednią suchą karmę. Próbują wydostać się z mieszanego typu z kilku powodów: jest to nieekonomiczne i pojawiają się problemy z przygotowaniem pełnowartościowej diety. Ponadto organizm psa nie może przyjmować różnych pokarmów - do trawienia suchej i naturalnej żywności potrzebne są różne enzymy i okres wchłaniania.

Jak karmić szczeniaka cocker spaniela?

W diecie małego Cockera powinno być zapewnione:

  1. Mięso jest podstawą każdego menu dla psa, w tym dla cockerów. Nie można podać preferowanej wołowiny lub kurczaka, wieprzowiny i jagnięciny nie będących dietetycznymi. Mięso należy wstępnie ugotować, bez kości. Szczenięta mają wystarczającą objętość w ilości 50 gramów na 1 kilogram wagi. Zwróć uwagę: żołądek Cockera nie jest w stanie wchłonąć farszu.
  2. Podroby. Można je zastąpić jednym "mięsnym" dniem w tygodniu. Serce, wątroba, płuca są ostrożnie trawione przed podaniem, a wielkość porcji zwiększa się o 1/3 w porównaniu do mięsa. Ale w młodym wieku (do 3 miesięcy) szczenięta nie chcą podawać podrobów.
  3. Ryba. Czasami można pet pet fish. To powinien być gotowany filet bez jednej kości. Tydzień można podać nie więcej niż trzy razy, a owoce morza i ryby rzeczne są przeciwwskazane u cockerów.

Odpowiednio dobrana żywność jest gwarancją zdrowego życia szczeniaka.

Podczas formułowania menu uwzględnia się indywidualne cechy psa.

Od dwóch miesięcy powinieneś podawać dziecku witaminy dla szczeniąt, a także suszone owoce morza. Będą źródłem naturalnego jodu i innych minerałów niezbędnych do prawidłowego rozwoju. I od 3 do 7 miesięcy szczenię zaczyna zmieniać zęby: w tym okresie należy codziennie podawać mu 2-3 tabletki glukonianu wapnia. Jeśli nie chce jeść pigułek, musisz je zmiażdżyć i wlać jedzenie.

Ważne! W celu zapobiegania pasożytom drobno posiekany czosnek powinien zostać podany koksowi. Zaleca się smarowanie go masłem na niewielkim kawałku chleba lub włożeniu do jedzenia. W ciągu tygodnia nie możesz podać więcej niż jednego zęba czosnku.

Ile razy dziennie karmić cocker spaniela?

Cockery są bardzo żarłoczne, więc wielkość porcji i częstotliwość karmienia właścicieli muszą być dokładnie kontrolowane. Tylko zwierzak, który pojawił się w rodzinie (zwykle szczenięta kupuje się w wieku sześciu miesięcy), powinien otrzymać nie więcej niż 4-5 łyżek jedzenia na raz. Wraz ze wzrostem psa ilość jedzenia wzrasta do 1,5-2 szklanek.

Cocker Spaniele - miłośnicy Big Snack

Biorąc pod uwagę zmiany wieku, liczba karmień dziennie wygląda następująco:

  • do dwóch miesięcy, zwierzę spożywa 5-6 razy dziennie;
  • od dwóch do czterech miesięcy szczenięta nadają się do czterech posiłków dziennie;
  • od czterech do sześciu miesięcy - posiłki 3-4 razy dziennie;
  • od sześciu miesięcy do roku - stopniowe przechodzenie do dwóch posiłków dziennie, ale można jeść trzy razy dziennie;
  • od roku - przejście do jedzenia 1-2 razy dziennie.

Dieta jest tak samo ważna jak ilość jedzenia.

Niektórzy eksperci doradzają jeden posiłek, jako najbardziej odpowiedni dla dojrzałych Cocker Spanieli. Czas posiłku, który właściciel wybiera dla niego najbardziej dogodny, ponieważ dla psa najważniejsze jest codzienne spożywanie jedzenia.

Ważne! Jeśli waga zwierzęcia zaczyna przekraczać ustaloną stawkę, musisz uregulować mu jeden dzień postu na tydzień.

Jak iz czego karmić mały angielski Cocker?

Właściciel musi monitorować zachowanie szczeniaka podczas i po posiłku, aby karmienie było jak najbardziej harmonijne. Możliwe zachowanie zwierząt domowych można sprawdzić przy pomocy tabeli.

Tabela 1. Zachowanie kokera i reakcje pokarmowe

Bookitut.ru

Karmienie szczeniąt

W pierwszych dniach po porodzie szczenięta wymagają dużej uwagi. Musisz być cierpliwy, aby noworodki nie były pozbawione uwagi i miłości.

Dieta nowonarodzonych szczeniąt

Po wykonaniu wszystkich niezbędnych czynności higienicznych i upewnieniu się, że oddech Twojego szczeniaka jest normalny, musisz go karmić. Sutek matki najpierw się masuje, a gdy ślady siarki pojawiają się na jej powierzchni, na brodawkę nakłada się noworodka. Po zjedzeniu dziecka, włóż je do przygotowanego wcześniej pudełka, owijając jego ciało kawałkiem miękkiej, ciepłej tkaniny. Z następnym urodzonym szczeniakiem zrobisz to samo. Pudełko, w którym umieszczasz szczenięta, powinno znajdować się w miejscu, w którym będzie dobrze widoczne dla matki. Tak więc proces porodu będzie połączony z pierwszym karmieniem szczeniąt, co jest uważane za bardzo korzystne dla porodu.

Karmienie nowonarodzonych szczeniąt, czyli przywiązywanie ich do sutków matki, powinno odbywać się naprzemiennie. Niech najpierw zje jeden, potem następny i tak dalej, bo inaczej rozpocznie się nie do pogodzenia walka o przetrwanie między dziećmi.

Pomimo tego, że nowonarodzone szczenięta są głuche i ślepe, ich węch jest dobrze rozwinięty: przeczołgują się do zapachu matki i niezależnie znajdują jej sutki. Od pierwszych dni życia między szczeniętami zaczyna się walka o najbardziej "mleczne" sutki - tylne.

Jeśli pies przywiózł więcej niż 6 szczeniąt, będziesz musiał ciężko pracować i być cierpliwym, aby stworzyć dobre warunki dla wszystkich dla ich pełnego rozwoju.

Dzieci będą musiały być karmione na 2 zmiany, więc musisz przygotować dodatkowe pudełko, w którym umieścisz połowę szczeniąt oczekujących na swoją kolej. Możliwe, że będziesz musiał szukać pomocy dla pielęgniarki, jeśli nagle okaże się, że twój pies nie wytwarza wystarczającej ilości mleka dla szczeniąt.

W domu musisz zostawić nie więcej niż 6 dzieci, a resztę przekazać pielęgniarce, wybierając najsilniejsze i najsilniejsze szczenięta z miotu. Pielęgniarka powinna zostać wybrana zgodnie z określonymi kryteriami - powinna mieć różną siłę i dobre zdrowie. Dołączanie szczeniąt do pielęgniarki może nastąpić nie później niż 10 dni po porodzie.

Jeśli w miocie znajdują się małe i słabe szczenięta, musisz uważać na nie i upewnić się, że ich sutki dosięgną sutków podczas ssania. W ten sposób można zapewnić, że dzieci w trudnej sytuacji nadrabiają zaległości w rozwoju bardziej wytrzymałych rodzeństwa.

Niemowlęta w pierwszym tygodniu życia muszą ssać matkę co najmniej 12 razy dziennie, druga - 8, a przed odsadzeniem są 4-5 razy wystarczające. Pod koniec pierwszego tygodnia szczenięta muszą wyciąć pazury na przednich łapach, aby nie doznały urazu matki podczas ssania. Można przycinać zakrzywioną końcówkę pazura i nie więcej niż 1 mm.

Szczenięta czują się spokojne obok matki

Lure szczeniaki

Musisz zacząć karmić szczenięta w momencie, gdy zauważysz, że zwierzęta zmniejszyły dzienny przyrost wagi, zaczęły pełzać i skomleć, dotykać sutków matki i zachowywać się niespokojnie w ogóle. Początek karmienia szczeniąt powinien odbywać się na czas: nie można się spóźnić, ale wczesny start też nie doprowadzi do niczego dobrego. Kiedy w pośpiechu ilość mleka wytwarzanego przez sukę zmniejszy się, a karmienie niemowląt tym najcenniejszym produktem powinno trwać najdłużej.

Jeśli pies nie ma wystarczająco dużo mleka lub szczeniąt, możesz zacząć karmić dziecko od 12. dnia życia. W normalnych przypadkach przynęta powinna rozpocząć się nie wcześniej niż 14 dni. Mleko kozie lub owcze i mieszanka przygotowana z pełnego mleka krowiego (1 filiżanka) z dodatkiem sproszkowanego (2 łyżki) i żółtka jaja (1 żółtka na 1 litr mleka) są odpowiednie dla szczeniąt jako pierwsza komplementarna żywność.

Im dłużej szczenięta otrzymają mleko matki, tym lepiej będą chronione przed infekcjami przed szczepieniem.

Dla dzieci prikarmlivaniya potrzebna jest butelka ze smoczkiem, dziura, w której trzeba zrobić z boku. Jego wielkość powinna być taka, aby mleko tylko kapało i nie płynęło. Szczenię powinno się trzymać pod piersią podczas karmienia, aby mógł dotykać przednimi łapami, a tylnymi nogami powinien spoczywać na czymś. Przy niewystarczającej ilości mleka u suki, dzieci powinny być zwabione co 3 godziny, ale jeśli jest dużo mleka, to 3 razy dziennie.

W 20-21 dniu niemowlęta mają zęby wybite, suka zaczyna unikać szczeniąt, ponieważ ranią ją podczas ssania. Jednak sami są coraz mniej skłonni zbliżyć się do matki, ponieważ odruch ssania u szczeniąt słabnie w tym wieku.

Kiedy szczenięta zaczynają szybko rosnąć i brakuje im jednego mleka, nadszedł czas, aby dodać więcej jedzenia do swojej diety. Ale najpierw powinieneś uczyć szczenięta bez sutków. Wlać mleko do małego talerza i delikatnie włożyć do niego szczeniaka. Jeśli dziecko nie rozumie, czego od niego chce, możesz zmoczyć palec w mleku, dać mu lizać, a kiedy sięga po palec, włożyć go do spodka.

Gdy wszystkie zwierzęta nauczyły się zbierać z miski, możesz dodać trochę białego chleba do swojego mleka, a następnie zacząć dawać niemowlę mleko owsianka, dodając 1 świeże kurze jajo.

Każdy szczeniak musi przeznaczyć oddzielną miskę, abyś mógł zobaczyć, kto zjadł i ile. Porcje dla zwierząt powinny być spożywane do końca, zwłaszcza mięso i twarożek.

Od 2 tygodni w codziennej racji zwierząt domowych powinny obejmować płatki, gotowane w mleku. Zboża na te zboża wymagają rozdrobnienia w młynku do kawy.

Od 3 tygodni należy podać szczenięta wodę ryżową, chude mięso, ser sodowany. Dzienna porcja musi wzrosnąć 2 razy.

W wieku jednego miesiąca zwierzęta domowe mogą już jeść mięso pokrojone w małe paski. W tej formie przyniesie więcej korzyści.

Mięso należy podawać dzieciom w równych porcjach 3-4 razy dziennie.

Podczas karmienia szczeniąt możesz rozwinąć odruch warunkowy dotykając podłogi lub dając inny sygnał dźwiękowy. Nie zapomnij powiadomić przyszłych właścicieli o tym, czego nauczyłeś dzieci.

Po karmieniu swoich zwierząt, powinieneś oddać je matce. Dzieci nadal będą mogły ssać mleko, bez względu na to, ile zjadają dodatkowe pasze. Ponadto, w tym czasie cechy przywódcze są szczególnie wyraźne: szczenięta z takimi instynktami będą starały się odepchnąć swoich kolegów z miotu i uchwycić najbardziej "mleczny" sutek.

Zwierzęta powinny otrzymywać codziennie witaminy z zawartą w nich ilością mleka. Pamiętaj, że nadmiar witamin prowadzi do hiperwitaminozy.

Szczenięta w wieku 3 tygodni muszą mieć swobodny dostęp do wody, ponieważ otrzymane mleko nie może zastąpić wody. W tym samym wieku niemowlęta powinny być wprowadzane do diety suplementów mineralnych jako profilaktyka krzywicy i prawidłowego wzrostu i tworzenia kości.

Dawanie opatrunków mineralnych powinno odbywać się regularnie przez cały okres wzrostu.

Każde ze szczeniąt ma indywidualne potrzeby żywieniowe, dlatego dzienną dawkę i objętość porcji należy obliczać osobno dla każdego dziecka.

Konieczne jest stopniowe pobieranie zwierząt od matki. Po pierwsze, jedno karmienie (najlepiej wieczorem) zostaje całkowicie zastąpione dodatkowymi pokarmami, po jakimś czasie itd. Zanim kupujący zaczną rozpoznawać szczenięta, maluchy powinny ssać sukę 1 raz.

Wprowadzanie nowych pokarmów do diety szczeniąt powinno odbywać się stopniowo. Dzieciom nie powinno się podawać więcej niż jednego produktu dziennie, którego nie próbowały. Dzięki takiemu podejściu będziesz w stanie prześledzić, w jaki sposób zwierzęta absorbują nowe pożywienie i jak wpływa na ich zdrowie. Jeśli u jednego z dzieci wystąpi biegunka lub wymioty, nowy produkt należy wykluczyć z jego odżywiania.

W przypadku biegunki szczeniak powinien otrzymać wodę ryżową lub za pomocą pipety przelać do ust niewielki roztwór nadmanganianu potasu. Jeśli dziecko ma już 3 tygodnie, można dodać szczyptę proszku z kory dębu do przeznaczonego dla niego jedzenia.

Biegunka, która nie przechodzi przez kilka dni, może być oznaką ciężkiej choroby - kolibakteriozy, dlatego konieczne jest wezwanie lekarza weterynarii, w przeciwnym razie może dojść do śmierci całego miotu. Kolibakterioza często występuje u niemowląt, które rosną na sztucznym odżywianiu.

Zaparcia, koperek i napar z kory kruszyny pomagają szczeniętom. Jednak lepiej nie leczyć żadnych zaburzeń funkcji przewodu pokarmowego u zwierząt domowych, ale zadzwonić do weterynarza lub przynajmniej skonsultować się z nim.

Pielęgniarka i sztuczne odżywianie

Czasami zdarza się, że matka nie może karmić szczeniąt, co wynika z wielu powodów: suka musi być leczona z powodu sepsy, ma trudną poród lub cięcie cesarskie, choroby narządów płciowych, laktacja jest dotknięta bólem lub innymi czynnikami. szczenięta mogą umieścić suczkę-pielęgniarkę.

Hodowca płci żeńskiej musi zostać wyprowadzony, a dzieci powinny zostać umieszczone w sali porodowej, aby były nasycone znajomym zapachem. Po pewnym czasie zostaje sprowadzona i szybko umieszcza wszystkie szczenięta: zarówno własne, jak i te przywiezione. Jeśli suka ma zły temperament, powinna być zakłopotana, co należy usunąć po tym, jak dzieci zaczną ssać. Trzymaj pielęgniarkę za kołnierz: jeśli polizała wszystkie szczenięta, wszystko jest w porządku, a kołnierz można usunąć.

Jeśli ta metoda nie zadziała, suka musi zostać ponownie wyciągnięta na 10-15 minut i powtórzyć układanie szczeniąt. Zazwyczaj pielęgniarka nadal akceptuje obce dzieci, chociaż czasami trzeba zrobić 2-3 powtórzenia.

Zdarza się, że pielęgniarka nie chce znosić pojawienia się nowych szczeniąt w swoim miocie i nie akceptuje ich. Wtedy możesz karmić dzieci sztucznym odżywianiem.

Sztuczny przepis na karmę dla szczeniąt:

• 800 ml mleka krowiego;

• 200 ml kremu;

• 1 jajo kurze;

• 20 ml 40% roztworu glukozy;

• 3 ml 5% roztworu kwasu askorbinowego;

• 2 krople roztworu witaminy A w oleju;

• 2 krople roztworu oleju witaminy D.

Śmietankę należy dokładnie wymieszać z jajkiem i przy ciągłym mieszaniu połączyć z mlekiem. Dodawaj witaminy i cienki strumień glukozy i kwas askorbinowy, stopniowo mieszając.

Mleko przygotowane dla szczeniąt można przechowywać w lodówce przez jeden dzień, ogrzewając wymaganą ilość do temperatury ciała przed karmieniem.

Dzienna stawka wzoru dla jednego zwierzęcia zależy od jego wieku i jest obliczana jako procent masy ciała szczenięcia:

• 3-6 dni - 15-20%;

• 7-13 dni - 22-25%;

• 14-20 dni - 30-32%;

• 21 dni i więcej - 35-40%.

Pierwsze 5-6 dni dzieci należy karmić co 2 godziny w ciągu dnia. Od drugiego tygodnia liczba karmień stopniowo maleje. Jeśli suka karmiła szczenięta przez kilka dni, a następnie przestała to robić z jakiegoś powodu, mogą pojawić się problemy. W pierwszych dniach sztucznego żywienia dzieci nie będą chciały zażywać sutka, ponieważ nie pachną jak sutki matki. Wąchające szczenięta rozwijają się w okresie noworodkowym, więc będą nadal szukać matki po zapachu. Smak dzieci nie rozróżnia, więc nie powstają trudności.

Dieta szczeniąt, które przełączyły się na samodzielne karmienie

Jeśli zdecydujesz się na zakup szczeniaka od hodowcy, powinieneś zapoznać się z konieczną dietą dla szczeniąt nawet podczas wizyt w przedszkolu, a także uzyskać szczegółową poradę od specjalisty.

Jeśli chodzi o dietę zaproponowaną przez hodowcę, jeśli pies pozostaje energiczny, wesoły i mobilny, możemy założyć, że otrzymuje wszystkie niezbędne składniki odżywcze, których potrzebuje i nie dokonuje żadnych zmian w swojej diecie. Co więcej, jeśli zdecydujesz się na samodzielną dywersyfikację menu zwierzaka w ciągu pierwszych 2 miesięcy jego życia, może to prowadzić do pojawienia się zaburzeń żołądkowo-jelitowych u szczeniąt.

Od pierwszych dni pobytu w domu szczeniak musi przyzwyczaić się do właściwego spożycia pokarmu, to znaczy do regularności i określonej techniki karmienia. Najlepiej dla właścicieli szczeniąt przygotować harmonogram, zgodnie z którym ich oddział będzie jadł. Należy zauważyć, że dzieci karmione powinny być w tych samych odstępach czasu. Stopniowo zwierzak przyzwyczai się do reżimu ustanowionego dla niego i będzie gotowy do rozpoczęcia karmienia o określoną godzinę.

Technika żywienia polega na szkoleniu młodego psa do zjedzenia jedzenia z miski, zamontowanej na specjalnym stojaku, który jest ustawiony na określonej wysokości i zamocowany tak, aby naczynia były nieruchome i dziecko może z niego swobodnie jeść. Takie ułożenie miski z jedzeniem jest konieczne, aby zapobiec odchyleniom w rozwoju fizycznym psa. Faktem jest, że przy systematycznym spożywaniu żywności z naczyń stojących bezpośrednio na podłodze, zwierzę może mieć wiele problemów z tworzeniem różnych części ciała, co dodatkowo niekorzystnie wpływa na pozytywną ocenę wyglądu zewnętrznego i, co najważniejsze, zdrowia psa. Wśród niedociągnięć, które mogą pojawić się w wyniku niewłaściwego karmienia, są: obnażanie się, wysoki poziom rozwoju i niewystarczający rozwój śródręcza na przednich kończynach.

Miski z żywnością aluminiową

Zatem karmienie szczeniaka powinno wyglądać następująco. Miseczkę z jedzeniem umieszcza się na stojaku pionowym ze stabilnym stojakiem, który powinien znajdować się na wysokości piersi dziecka lub nieco wyżej. Wtedy wygodniej będzie mu opuścić pysk do miski, a jednocześnie nie pochyli on głowy zbyt nisko, a jego plecy pozostaną wyprostowane. Miska jest wkładana do metalowej obręczy, odpowiadającej jej średnicy i mocowana za pomocą pierścienia lub klipsa na stojaku. Stojak pod ladą powinien być wystarczająco szeroki i stabilny, aby szczeniak nie odwracał całej tej struktury podczas posiłku.

Miska, z której zwierzę będzie przyjmować żywność, musi być ceramiczna, aluminiowa lub emaliowana, wolna od wad, dziur i nierówności, aby uniknąć skaleczeń. Objętość naczyń dla szczeniąt jest z reguły niewielka: zawiera około 0,5 litra płynu lub 500 g suchego jedzenia.

Aby łapy szczeniaka nie przesuwały się po powierzchni podłogi, powinieneś podłożyć kawałek grubej tkaniny lub mały dywanik.

Podczas posiłku szczeniak powinien być przyzwyczajony do ustalania prawidłowej pozycji ciała w stelażu. Właściciel musi zobaczyć, jak ciało i kończyny psa znajdują się w misce z jedzeniem. Zwróć uwagę na przednie łapy: muszą one być proste i równoległe do siebie. Tylne łapy powinny stać tak, aby kąt tylnych stawów skokowych wynosił około 90 °. Prawidłowa pozycja w stojaku rozwija się stopniowo, umiejętności nabyte przez dziecko powinny być zdecydowanie zachęcane, co przyczyni się do ich konsolidacji. Pan ma pochwałę, że pod koniec posiłku pies otrzymuje w nagrodę kawałek ulubionego jedzenia. W tym przypadku pies będzie wiedział, że zrobił wszystko poprawnie i następnym razem będzie musiał to zrobić, a zatwierdzenie jego działań przez właściciela jest bezpośrednio związane z otrzymaniem gratyfikacji.

Gdy pies dojrzeje, wysokość instalacji miski na jedzenie wzrośnie w zależności od wzrostu szczeniaka.

Jedzenie psa zbyt gorącego lub zimnego może spowodować rozwój tak poważnej choroby, jak zapalenie żołądka. Rozwija się powoli, czasem bez wyraźnych objawów, w wyniku czego pies może nawet umrzeć. Dlatego musisz karmić swoje zwierzę tylko ciepłym jedzeniem.

Szczególną uwagę należy zwrócić na temperaturę karmy, którą podajesz swojemu pupilowi. Konieczne jest, aby jedzenie nie było zbyt gorące lub zimne. Możesz kontrolować jego temperaturę, umieszczając palce w misce. Jeśli jedzenie wydaje się tylko trochę ciepłe, oznacza to, że jest optymalne do karmienia psa.

Oprócz miski na jedzenie, zwierzę musi przeznaczyć jeszcze jedną - na wodę. Naczynia z wodą można instalować po przeciwnej stronie stelaża lub na osobnym stojaku, dostosowując wysokość miski do picia w taki sam sposób, jak miski na produkty spożywcze.

Woda pitna powinna być zawsze czysta i świeża, dlatego w ciągu dnia musi być kilkakrotnie zmieniana.

Okresowo miskę do picia należy myć ciepłą wodą z mydłem lub wodą sodową, a następnie dokładnie opłukać pod bieżącą wodą. Należy to zrobić, aby usunąć śluzową tabliczkę uformowaną na ściankach miski. W ten sam sposób musisz monitorować czystość potraw na jedzenie: po każdym posiłku jest on myte, aby uniknąć pojawienia się nieprzyjemnego zapachu i rozwoju drobnoustrojów chorobotwórczych.

Szczeniak w wieku 2 miesięcy potrzebuje już dość zróżnicowanej diety, ale konieczne jest wprowadzanie do niej nowych produktów bardzo ostrożnie, w małych porcjach.

Należy zauważyć, że surowe mięso dla szczeniąt jest bardziej przydatne niż gotowane mięso, a zatem nawet jeśli szczeniak nie jest przyzwyczajony do karmienia surowym mięsem, należy stopniowo przyzwyczaić go do jedzenia tego produktu. Mleko i warzywa są również niezbędne dla rosnącego zwierzaka, ale należy wziąć pod uwagę, że na przykład marchew ma działanie przeczyszczające, a ich ilość w diecie dziecka powinna być umiarkowana.

Gdy pies osiągnie wiek 10 tygodni, można mu podać małe, ale nie małe, miękkie kamienie mięsne, bez wcześniejszego gotowania. W tym przypadku najlepiej nadaje się wołowina i cielęcina, zwłaszcza kości chrząstkowe. Zaleca się karmienie dziecka nim po zjedzeniu głównego pokarmu.

Młode spaniele są bardzo łatwe do nauczenia się jedzenia surowych warzyw. Są zachęcani do podawania marchewki, surowych ziemniaków, a nawet kapusty. Szczególnie przydatne ziemniaki. Zawarta w nim skrobia korzystnie wpływa na wzrost i wygląd sierści psa, a ponadto surowe ziemniaki są doskonale wchłaniane przez organizm zwierzęcia. Dlatego właściciel nie powinien pozbawiać swojego zwierzaka możliwości ucztowania na kawałku ziemniaka. Musisz bardzo uważać na karmienie psa gotowanymi ziemniakami: niektóre rasy psów nie zawsze dobrze to tolerują, a pierwsza porcja puree ziemniaczanego podana szczenięciu powinna być dość mała.

Niedopuszczalne jest karmienie szczeniąt kośćmi ptaka lub królika: mogą one powodować blokadę przewodu pokarmowego, rozwój tak groźnej choroby jak wrzód żołądka, a ponadto pies może się do nich dusić.

Stawka jedzenia szczeniąt powinna być ustalana indywidualnie. Obserwuj swojego zwierzaka po zjedzeniu. Jeśli zauważysz, że żołądek psa jest spuchnięty, spuchnięty, oznacza to, że część była za duża. Konieczne jest karmienie zwierzęcia niewielką ilością ciepłego mleka, w którym dodawana jest magnezja, a następnie karmienie w celu zmniejszenia objętości porcji podawanej dziecku.

Jeśli zauważysz, że spaniel, pozostawiając miskę pustą, a nawet polizał ją, poszedł na swój dywan bez żadnych oznak niepokoju, wtedy ilość podanego mu jedzenia będzie normą. Oczywiście, jak pies rośnie i dojrzewa, ilość spożywanego pokarmu wzrośnie.

Zdarza się, że szczeniak, po zakończeniu jedzenia, zaczyna lizać miskę przez długi czas i nie spieszy się z pójściem do miejsca, patrząc na właściciela w oczy i wyrażając silne pragnienie, aby uzyskać dodatek do porcji. Jednak w tym przypadku lepiej nie być prowadzonym przez zwierzaka, w przeciwnym razie może on przyzwyczaić się do materiałów informacyjnych, co ogólnie negatywnie wpłynie na dalszą edukację psa. Należy tylko zauważyć, że porcja była niewystarczająca i następnym razem, aby zwiększyć ilość jedzenia.

Powiedzieliśmy już, że karmienie powinno odbywać się po określonej liczbie godzin, każdego dnia o tej samej porze. Kolejność ta powinna być ustalona w zależności od indywidualnych warunków życia i codziennej rutyny właścicieli, ale należy pamiętać, że szczeniak powinien być karmiony po raz pierwszy w ciągu dnia wcześnie rano, przed pójściem na spacer, a ostatni - krótko przed pójściem spać.

Najlepszy ze wszystkich, jeśli wieczorna porcja zawiera pokarm dla zwierząt: zapewni Spanielowi bardziej zdrowy i zdrowy sen.

W nocy nie należy podawać pokarmu zarówno szczeniętom, jak i dorosłym psom; musisz nauczyć swojego zwierzaka, aby nie przeszkadzał właścicielom w nocy i dać im możliwość spokojnego odpoczynku.

Liczba szczeniąt karmionych w ciągu dnia zależy od wieku. 1-2 miesięczne psy zazwyczaj zaleca się przyjmowanie pokarmów 6 razy dziennie, 2-4 miesiące - 5 razy dziennie, 4-5 miesięcy - 4 razy dziennie, 5-6 miesięcy - 3 razy dziennie. Sześciomiesięczny szczeniak powinien stopniowo przyzwyczajać się do diety dorosłego psa, a w wieku 8-9 miesięcy zwierzę może przełączyć się na normalną dietę dorosłych zwierząt, zapewniając 2 posiłki dziennie w ciągu dnia - rano i wieczorem.

Obecnie istnieją dwa systemy karmienia szczeniąt: tradycyjny, gdy właściciel przygotowuje jedzenie dla zwierząt domowych, oraz karmy w puszkach i suchych.

Rozważ obie techniki, ale wszystkie zalecenia powinny być traktowane wyłącznie jako porady, ponieważ każdy szczeniak ma własne uzależnienia i cechy. Uważnie obserwuj swojego zwierzaka, zanim zaczniesz go spożywać.

Dieta szczenięcia powinna być zrównoważona, a ilość karmionej karmy powinna być obliczana w taki sposób, aby zaobserwować normy przyrostu masy ciała.

Podczas komponowania diety Twojego zwierzaka musisz przestrzegać następujących zasad:

• w dziennej porcji powinno wynosić co najmniej 30% białek, których brak może powodować osłabienie układu odpornościowego i niekorzystnie wpływać na rozwój mięśni i szkieletu;

• nie należy karmić szczeniaka wyłącznie mięsem: nie jest to dobre odżywianie;

• przedawkowanie wapnia i witamin A i D może prowadzić do nieprawidłowości w układzie kostnym i przyczyniać się do rozwoju wzdęć jelit;

• Nadmierne karmienie jest szkodliwe zarówno dla szczeniąt, jak i dla dorosłych psów.

Przez pierwsze 2 tygodnie życia w domu szczeniak powinien otrzymać jedzenie, do którego przyzwyczaił się hodowca. Drastyczna zmiana w żywieniu może doprowadzić do rozstroju żołądka zwierzęcia i odmowy jedzenia.

Kał szczenięcia jest jednym ze wskaźników tego, jak dobrze wymyśliłeś swoją dietę. Normalny kał powinien być średniej konsystencji, brązowy lub ciemnożółty.

Pierwsze karmienie szczenięcia odbywa się o 7 rano, a ostatnie o 22 godziny.

Jeśli wstaniesz wcześniej, możesz przesunąć harmonogram karmienia swojego zwierzaka, przesyłając go do rutyny.

Przygotowanie żywności

Od 2 miesięcy, kiedy szczenięta są zabierane od matki, można karmić je pasty zupy. Gotuj takie jedzenie powinno być następujące. Zupę gotujemy w bulionie mięsnym z dodatkiem warzyw i 2-3 gatunków zbóż. Następnie zagnieść warzywa i dodać schłodzoną zupę drobno posiekaną zieleninę (1 łyżeczkę na porcję), którą należy umyć lub ugotować. Mięso gotowane również drobno rozpada się w zupę. Szczeniak do jednego karmienia będzie potrzebował 1-1,5 szklanki gęstej, lekko ciepłej zupy.

Porcję należy stopniowo zwiększać, w zależności od potrzeb szczenięcia.

Złe nawyki

Psy w wieku 4-6 miesięcy mają skłonność do jedzenia odchodów i zbierania kości i innych śmieci na ulicy. Powodem tego jest instynkt genetycznie odziedziczony po przodkach wilków. Młode młode, jedzące odchody innych zwierząt, rekompensują brak składników odżywczych w organizmie, a jedzenie kości i kawałków mięsa pozostawionych po poprzednim posiłku jest dla nich całkowicie naturalne, ale ten zwyczaj jest nie do zaakceptowania dla zwierząt domowych.

Nawyk zbierania śmieci na ulicach i odchodach innych ludzi jest nie tylko nieprzyjemny, ale także niebezpieczny: zwierzę może zatruć się lub zostać zarażone robakami i innymi groźnymi chorobami, a ty nie będziesz w stanie kontrolować i ustalać źródła infekcji. Nawet dziedziczenie psa od tych samych przodków jako środka przenoszenia ciał obcych znajdujących się na ulicy w jego ustach stanowi zagrożenie dla jego zdrowia.

Odstawianie psa od koprofagii i podnoszenie obcych obiektów to pracochłonne zadanie. Zazwyczaj posłuszne zwierzę może stać się bardzo uparte w tej kwestii. Trzeba okazać stanowczość, zatrzymując spaniela za pomocą polecenia "Fu!" Ilekroć dociera do niepożądanych "przysmaków". Jeśli zwierzakowi wciąż udało się wziąć je do ust, rozkaz: "Spit!", A następnie zabrać zwierzaka z obiektu pozostawionego w tyle.

W pewnym stopniu próbie jedzenia śmieci i odchodów można zapobiec poprzez zwiększenie diety wapnia i suplementów witaminowych w diecie psa, odżywiając karmienie tuż przed spacerem. Pomocne jest również zabranie ze sobą zabawki lub kija.

Jeśli szczeniak chce wziąć obce przedmioty w jamie ustnej, odwróć uwagę psa od niego, dając mu do noszenia zabawki.

W przypadku, gdy pies wkracza na kosz w mieszkaniu, zastosuj wszystkie te same metody, a także zwróć większą uwagę na spaniela. Być może w ten sposób zwierzak demonstruje, że brakuje mu opieki.

9Podróż edukacyjny i szkoleniowy

Kiedy przyprowadzisz spaniela do swojego domu, natychmiast spróbuj nauczyć go zasad, według których teraz będzie musiał żyć.

Najważniejszym postulatem szkolenia psów jest nieustanne wspieranie związku między zachowaniem zwierzęcia a jego konsekwencjami. Spaniel zachowuje się w określony sposób, a to prowadzi do działania innych. Związek między tymi dwoma czynnikami może być zarówno pozytywny, jak i negatywny. Ponieważ pies jest bardzo inteligentnym zwierzęciem, wkrótce zrozumie to połączenie.

Sposoby uczenia się

Istnieją trzy sposoby nauki:

• zachętę;

• kara;

• zachętę i karę.

Każdy z nich ma swoje zalety i wady. Według trenerów psów, najskuteczniejszy jest trzeci sposób uczenia się.

Zachęta

Jeśli pies zachowuje się zgodnie z Twoimi wymaganiami i posłusznie wykonuje polecenia, zachęcaj go. Zwiększy to prawdopodobieństwo, że zwierzę będzie nadal wykonywać działania, które spowodowały zatwierdzenie właściciela.

W nagrodę możesz użyć kawałków jedzenia lub uwielbienia.

Zgodnie z obserwacjami ekspertów zachęta jest najlepszym sposobem kształtowania zachowania zwierzęcia.

Podnosząc szczeniaka należy podejść z największą powagą

Chwalcie, że pies powinien być delikatnie delikatnym głosem. Najlepiej jest, jeśli patniesz ją na grzbiet i traktujesz kawałek pysznego jedzenia (ser, krakersy).

Kara

Najlepszym sposobem na ukaranie psa jest nagana. Ostry, ostry krzyk pozwoli zwierzęciu wiedzieć, że nie jesteś zadowolony z jego zachowania. Zdając sobie sprawę z związku między jego złym zachowaniem a oburzeniem właściciela, spaniel w przyszłości nie podejmie działań, które spowodowały potępienie.

Jeśli karzecie zwierzę, ale widzicie, że jego zachowanie nie zmieniło się na lepsze, obejrzyjcie go - prawdopodobnie karze się coś złego.

Bez względu na to, jak mądry jest pies, nie jest w stanie nauczyć się tego polecenia od pierwszego razu. Aby osiągnąć pożądany rezultat, należy go trenować przez długi czas. Staraj się nie tracić cierpliwości, nawet jeśli twój pies zachowuje się zupełnie inaczej od tego, czego oczekujesz, ucieka lub odmawia posłuszeństwa już znanym poleceniom.

Ważne jest, aby szczeniak wiedział na czas, że zrobił źle.

Zastraszony pies często popełnia nieodpowiednie działania: gryzie, rysuje i psuje rzeczy. Łagodna kara z kolei nie zrobi właściwego wrażenia na winnym zwierzaku.

Podczas treningu, w żadnym wypadku nie powinieneś bić psa, spankować go złożoną gazetą, przedmiotami gospodarstwa domowego. Zadając ból swojemu zwierzakowi, wyrządzasz mu ogromną krzywdę, która później zostanie z powrotem odesłana do twojej rodziny.

Zachęta i kara

Ucząc psa, najlepiej połączyć dwa pierwsze sposoby. Dla dobrego zachowania spaniela należy zdecydowanie wychwalać go i leczyć, a za złe zachowanie karać go krzycząc. W tym samym czasie chwalenie psa jest zalecane częściej niż karanie.

Bez względu na to, co robi pies, musisz odpowiedzieć na to nie później niż za 10-15 sekund. Każde opóźnienie da Spanielowi możliwość wykonania innej akcji, która uniemożliwi mu prawidłowe interpretowanie reakcji gospodarza.

Związek między psem a innymi zwierzętami

Relacje między psem mieszkającym w tym samym domu i innymi zwierzętami bardzo często nie są łatwe. Cóż, jeśli są wychowywane od urodzenia razem. Niestety zdarza się to bardzo rzadko.

Jeśli masz w domu królika doświadczalnego, chomika, ptaka, dekoracyjnego szczura lub królika, nigdy nie zostawiaj ich samych z spanielem. Pies z natury jest bardzo przebiegłym i silnym drapieżnikiem, a spaniel był również hodowany specjalnie na polowanie. Nawet jeśli dekoracyjny gryzoń znajdzie się w klatce, pies na pewno znajdzie sposób na pokonanie tej przeszkody.

Koty i gady również nie powinny być trzymane w tym samym mieszkaniu z spanielem. W najlepszym wypadku unikną siebie nawzajem, w najgorszym wypadku zdarzają się między nimi kolizje.

Zaleca się, aby rozpocząć naukę szczenięcia dla społeczności zwierząt domowych od pierwszego dnia jej życia w nowym miejscu.

Jeśli szczeniak zaatakuje inne zwierzę, trzymaj je za kark i mów do niego delikatnym głosem, głaszcz je. Kiedy pies uspokoi się, puść go.

Spaniel i koty

Dla kota pies jest przede wszystkim wrogiem. W przypadku braku hosta, te drapieżniki mogą prowadzić walki. Jeśli zarówno kot, jak i pies wyróżniają się swoim rozmiarem i agresywnym charakterem, mogą poważnie zranić się nawzajem podczas walki. Oczywiście zdarzały się przypadki, gdy pies zaprzyjaźnił się z kotem, ale zdarzyło się to tylko wtedy, gdy zwierzęta wzrastały razem. Jeśli spaniela wyróżnia się atrakcyjnym charakterem, może dogadać się z małym kotkiem, zwłaszcza, jeśli wcześniej nie miał negatywnych doświadczeń z przedstawicielami rodziny kotów.

Spaniel i żółwie

Spaniel jest dość lojalnie dostrojony do żółwi. Pies zazwyczaj nie wykazuje agresywności w stosunku do tego powolnego stworzenia. Wręcz przeciwnie, może z ciekawością wyczuwać dziwne rzeczy i bawić się z nim: przesuwać łapę na podłogę.

Spaniel i ozdobne szczury

Ozdobne szczury i myszy mogą spokojnie koegzystować tylko z psami dekoracyjnymi, które mają słabo rozwinięty instynkt myśliwski. W tym przypadku zwierzęta często bawią się ze sobą, ale nadal nie zaleca się pozostawienia ich samych, ponieważ spaniela można zapomnieć i zaatakować gryzonia.

Spaniel i ptaki

Psy źle sobie radzą z kanarkami i papugami. Spaniel był hodowany na polowanie, odpowiednio, ptaków trzymanych w niewoli, ten pies uważa jego prawowitą zdobycz.

Spaniel i węże

Pies i wąż nie mogą być trzymane w tym samym mieszkaniu. Dla przerażającego psa - wroga. Dla dużego węża mały spaniel może również stać się ofiarą.

Pies z kolei doświadcza instynktownego strachu przed gadami, zmuszając go do ukrycia się przed jego łuskowatym sąsiadem.

Nawet jeśli wąż jest mały, lęk przed zwierzęciem nie będzie mniejszy, ale miniaturowy rozmiar wroga może doprowadzić psa do idei, że najlepszą obroną jest atak. W tym przypadku nie można uniknąć tragedii.

Pies i okolica

Niestety, bardzo często właściciele nie poświęcają wystarczająco dużo czasu na wychowanie psa, wybaczają jej i pozwalają na to. To była duża liczba źle wychowanych psów, które spowodowały pojawienie się różnego rodzaju zakazów na ich obecność w różnych miejscach publicznych, takich jak sklepy i parki rozrywki.

To zależy tylko od właściciela, jak pies będzie się zachowywać w miejscach publicznych.

Wiadomo, że psy żyjące w Wielkiej Brytanii są niezwykle dobrze wychowane. W związku z tym mogą towarzyszyć właścicielom podczas odwiedzania różnych klubów i domów towarowych. Paradoksalnie, wstęp do tych klubów z małymi dziećmi, których zachowanie jest często powodem skarg, jest surowo zabroniony.

Dog Psychology

Spaniele są szybsze i łatwiejsze niż inne zwierzęta, aby przystosować się do życia z ludźmi. Wynika to ze szczególnego rodzaju relacji, które dawno zostały ustalone między człowiekiem a psem.

Od najdawniejszych czasów pies jest uważany za wiernego towarzysza człowieka. Udomowienie tego zwierzęcia było dobrowolne. Nastąpiło to stopniowo, z silnymi więzami łączącymi silnego czteronogiego drapieżnika z Homo sapiens. Mężczyzna dzielił się z psem schronieniem i jedzeniem, a ona z kolei pomagała właścicielowi polować i pilnować swojego mieszkania.

Z upływem czasu związek między psem a człowiekiem stał się tak silny, że uniemożliwiło oddzielne istnienie człowieka i jego zwierzątka.

Zasadniczo pies nie może żyć daleko od osoby, ale nie myśli o swoim życiu bez niej.

Pamięć psa

Wspomnienie psa, zgodnie z obserwacjami ekspertów, jest w większości skojarzone. Te zwierzęta nie są w stanie zapamiętywać niczego, jak ludzie. Nie mają pamięci długotrwałej, ale właściciel psa zostaje zapamiętany wystarczająco szybko.

Jeśli właściciel jest nieobecny przez długi czas, pies jest niespokojny.

Jednak zwierzę nie jest w stanie przeanalizować sytuacji i na podstawie jakichkolwiek danych, aby ustalić, gdzie może być właściciel. Może go znaleźć przez zapach. Niestety, to poza mocą psa jest to możliwe wyłącznie dzięki pomocy umysłu.

Nawet szczeniak spaniel jest w stanie szybko zapamiętać swojego właściciela i rozpoznać go wśród innych ludzi.

Typologia zachowania psa

Naukowcy zajmujący się badaniem psychologii zwierząt stwierdzili, że zachowanie psa jest dwojakiego rodzaju: instynktowne i świadome. Zachowanie instynktowne objawia się w następujących przypadkach:

• podczas wkraplania kości;

• podczas krycia;

• w walce z krewnym;

• podczas spotkania potencjalnej ofiary lub przeciwnika (koty, gryzonie, ptaki i gady);

• podczas gry;

• podczas polowania.

W przypadku świadomego zachowania pies robi coś na podstawie wcześniejszych doświadczeń.

Świadome zachowanie jest często wynikiem treningu. Na tej podstawie możemy powiedzieć, że harmonijne połączenie instynktu i uczenia się jest podstawą, na której kształtuje się zachowanie psa.

Pies i mężczyzna

Pies jest zwierzęciem przyzwyczajonym do życia w stadzie. Odpowiednio, uważa, że ​​ludzie wokół niej są członkami tak zwanej trzody, jej panem jako przywódcą, a jej miejsce zamieszkania jest jej własnym terytorium.

Straciwszy właściciela i dom, zwierzę jest zszokowane, a dostanie się do schronu, traci resztki równowagi psychicznej, które można przywrócić jedynie poprzez znalezienie psa nowego właściciela i schronienia.

Psy są bardzo zabawne. Być może dlatego tak łatwo znaleźć wspólny język z dziećmi, które niemal wszystko wybaczają.

Dziecko może ciągnąć spaniela za ogon lub ucho, jeździć na koniu z dużym psem i zabierać zabawkę od zwierzęcia. Ten udomowiony drapieżnik będzie oburzony tylko wtedy, gdy osoba dorosła celowo go skrzywdzi. Zazdrość jest charakterystyczna dla psów tak samo jak dla człowieka. Zwierzę często doświadcza tego uczucia. Jeśli w Twoim domu pojawił się nowy członek rodziny, na przykład dziecko, uważaj, aby nie pozostawić go samego z psem, dopóki nie pogodzi się z obecnością nowej osoby.

Pamiętaj, aby wyjaśnić dziecku, że spaniel, pomimo swojego pięknego wyglądu i miękkiej natury, nie jest zabawką. Nie powinien być przeszkadzany podczas jedzenia lub odpoczynku. Psy są cierpliwe, ale nie należy ich nadużywać.

Pokonanie wrogości zwierzęcia jest łatwe. Pokaż trochę cierpliwości, komunikuj się ze swoim zwierzakiem, baw się z nim. Z pewnością zrozumie, że nic nie zagraża jego pozycji w domu i zaakceptuje nowego najemcę.

Granie w psie życie

Psy, bardziej niż inne zwierzęta, lubią się bawić. Historycznie, wszystkie zwierzęta roślinożerne, niezależnie od wielkości i budowy, były stale zmuszone do ucieczki przed drapieżnikami, którzy ich ścigali. W związku z tym nie mieli czasu i energii na gry.

Z kolei drapieżniki, bez poczucia zagrożenia ze strony innych, nawet większych, mogą sobie pozwolić od czasu do czasu rozpraszać się na grę, podczas której młodzi ludzie nauczyli się polować i walczyć z rywalami.

Obecnie większość psów rodowodowych nie musi polować na jedzenie, jednak gra nadal stanowi ważną część ich życia. Pozbawiwszy szczeniaka możliwości udowodnienia siebie w żartobliwych walkach, masz tym samym negatywny wpływ na jego zachowanie. Dorosły spaniel nie wykazuje zainteresowania polowaniem i prawdopodobnie jego zdolność do rozmnażania się zmniejszy. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe, właściciel powinien częściej przeznaczać czas na zabawę ze swoim zwierzakiem.

Gra jest niezbędną częścią szkolenia psów.

Spaniel - pies myśliwski. Powinna być w stanie biec i skakać. Jeśli pogoda nie pozwala na zabranie zwierzęcia na zewnątrz, daj mu możliwość gry w domu.

Edukacja jako podstawa szkolenia

Pies, który mieszka z ludźmi musi być dobrze wykształcony i spełniać określone wymagania.

Podnoszenie spaniela zaczyna się od najprostszej rzeczy - przyzwyczajenia go do rąk. Szczeniak (a później dorosły pies) powinien dać się spokojnie wziąć w ramiona, zbadać zęby, uszy, przewrócić się, postawić na stole i na podłodze w szafie i pozwolić mu zrobić wszystko, co właściciel uzna za konieczne. Powinieneś przyzwyczaić swojego szczeniaka do takiej konsystencji od pierwszych dni jego pojawienia się w domu. Uwierz mi, w przyszłości ułatwi ci to opiekę.

Zachowanie psa zawsze zależy nie tylko od wrodzonych cech charakteru, ale także od otrzymywanych wykształcenia i specjalnych treningów. Dobra reakcja psa na zespół, pomyślna realizacja powierzonych mu zadań jest wynikiem regularnych szkoleń. Pies jakiejkolwiek rasy musi być przeszkolony w zakresie wspólnych poleceń i być posłusznym właścicielowi bez pytania.

Stopnie rozwoju spaniela

Podnoszenie psa rasy myśliwskiej oznacza, że ​​właściciel przeprowadza z nią określone programy treningowe, odpowiadające charakterystyce wieku rozwoju zwierzęcia. Oczywiście twoim celem powinno być nie tylko szkolenie spanieli dla drużyn, ale także podnoszenie zdyscyplinowanego, łatwego do opanowania psa, który w tym samym czasie stanie się twoim prawdziwym przyjacielem i będzie miał wszystkie zalety niezawodnego i lojalnego pomocnika podczas polowania. Wielu właścicieli spanieli przygotowuje swoje podopieczne do polowania, więc podczas treningu powinni być stanowczy i bardzo cierpliwi wobec zwierzęcia.

Trening to przede wszystkim wychowanie psa.

Bezradny i nieudolny szczeniak, który sprowadziłeś do swojego domu w wieku 1,5-2 miesięcy, będzie musiał przejść serię okresów rozwoju fizycznego i umysłowego, zanim będzie mógł opanować wszystkie niezbędne umiejętności psa myśliwskiego. Musisz stać się życzliwym, ale wymagającym przyjacielem dla swojego zwierzaka. Powinieneś stale brać pod uwagę wszystkie cechy charakterystyczne i zachowanie spaniela, próbować regularnie ćwiczyć, bawić się z nim, aw razie potrzeby skonsultować się z doświadczonymi hodowcami psów, którzy pomogą uniknąć poważnych błędów w edukacji i treningu twojego psa.

Od pierwszego dnia musisz sobie wyobrazić, jak chciałbyś zobaczyć swojego spaniela, aby móc jasno określić wszystkie dalsze zadania, które będzie musiał wykonać. Tylko wtedy, koncentrując się na tym ideale, będziesz w stanie systematycznie budować swój program edukacji i szkolenia swojego zwierzaka.

Zasadą jest, że cały okres rozwoju i formowania psa dzieli się na kilka głównych etapów, podczas których każde zwierzę otrzymuje określone doświadczenie życiowe. W pierwszych tygodniach życia zachowanie szczeniaka opiera się głównie na wrodzonych instynktach, które odziedziczył po matce. Co więcej, kształtowanie charakteru i nawyki psa będą w dużej mierze zależały od ciebie.

Początkowy etap

W przypadku szczeniąt spaniel, początkowy okres rozwoju trwa od 1 do 7 tygodnia ich życia. Dopóki dziecko nie osiągnie 2 tygodnia życia, dziecko jest praktycznie bezradne i całkowicie uzależnione od matki. Głównymi potrzebami szczeniaka są jedzenie (mleko matki), przedłużony sen i przebywanie w stałym upale.

Odruch ssania jest podawany szczeniakowi od urodzenia, co pozwala dziecku szybko znaleźć sutek matki, przytrzymać go przez długi czas i aktywnie ssać mleko. Procesowi karmienia towarzyszą charakterystyczne ruchy łapy szczeniaka, jakby odtrącające brzuch matki, co pomaga mu ssać więcej mleka. Według tego, jak energicznie szczeniak ssie mleko matki, hodowcy psów określają ich potencjalną witalność, rodzaj i stopień aktywności. Rzeczywiście, dla szczeniąt o dużym zapachu energetycznym, dobrze rozwinięty zmysł węchu jest charakterystyczny, co oznacza, że ​​w przyszłości pies przyjmie dobrą ocenę.

W pierwszych tygodniach życia niemowlęta są całkowicie bezradne.

Od około 15 dnia życia szczenię spaniela zaczyna rozwijać percepcję wzrokową i słuchową. Trzytygodniowe spaniele mogą chodzić samodzielnie, zachowując równowagę, a także spożywać płynną żywność jako dodatek do mleka matki. W tym wieku dzieci nadal są zależne od matki, ale jak dotąd nie mają żadnego związku towarzyskiego ze swoimi współbraćmi.

Etap adaptacji

Szczeniak dostosowuje się do warunków środowiskowych w pierwszym miesiącu życia. W tym czasie dziecko stopniowo rozwija dla niego nowy świat. Bawiąc się z matką i innymi szczeniętami, mały spaniel pojął podstawy relacji z własnym rodzajem, uczy się dyscypliny.

Ten okres jest bardzo ważny dla rozwoju podstawowych warunkowych odruchów, ponieważ 1-2-miesięczne szczenięta są bardzo podatne na wszelkie zmiany w otaczającym je świecie i stają się zdolne do nabycia pewnych umiejętności. Szczeniak stopniowo dostosowuje się do matki. Odruch nabrany przez niego - zawsze podążaj za nią - objawi się później w domu właściciela: szczeniak przyzwyczai się bardzo szybko podążać za osobą. Powolne, nieaktywne szczenięta nie przystosowują się do warunków środowiskowych, a później trudno będzie im nawiązać kontakt z ludźmi i innymi psami.

W okresie adaptacji należy uważnie obserwować zachowania dzieci, odnotowując najbardziej żywe przejawy ich charakteru. Adaptację do środowiska osiągają szczenięta poprzez słuchowy, wzrokowy, dotykowy i węchowy kontakt z otaczającymi obiektami.

Przy okazji, wąchanie osoby jest rodzajem drogi dla szczeniaka, aby go poznać. Zapach psa jest w stanie zapamiętać wiele różnych osób. Od liczby nowych znajomości szczeniaka zależeć będzie dalej jego umiejętności komunikacyjne.

W wieku od 1 do 2 miesięcy spaniele dziecięce nie odczuwają jeszcze lęku przed obcymi, ale szczenięta starsze niż 2 miesiące zwykle obawiają się obcych i chowają się podczas spotkań z nimi. Dlatego, biorąc szczeniaka do domu, właściciel musi najpierw zwrócić uwagę na komunikację swojego zwierzaka z innymi ludźmi. Jeśli tego nie zrobi, pies może stać się albo zbyt nieśmiały, albo odwrotnie, zbyt agresywny w stosunku do innych.

Bawiąc się, szczeniak uczy się świata.

W wieku jednego miesiąca szczeniak otrzymuje pseudonim, który wybiera się na prośbę właściciela. Istnieje kilka zaleceń dotyczących tego kluczowego momentu:

• pseudonim powinien być krótki, wyraźny i niezbyt często;

• w jednym miocie niemożliwe jest wywoływanie tych samych pseudonimów dwóch szczeniąt;

• nieetyczne jest nazywanie psów imionami ludzi;

• Uczenie szczenięcia o nicku może być na spacerach i podczas zabawy z nim. Za każdym razem, szczeniak otrzymuje smakołyk lub pieszczoty;

• Pseudonim psa powinien zawsze być wymawiany w intonacji wywołań, nie powinien być zniekształcony ani zastąpiony czułymi pseudonimami.

Zwykle spaniel szybko przyzwyczaja się do swojego pseudonimu i reaguje na nie żywo.

Szczeniak socjalizacyjny

Etap socjalizacji szczeniaka to okres jego aktywnej znajomości ze światem zewnętrznym. Wypada w przedziale wiekowym od 2 do 3 miesięcy. W tym wieku szczenięta spaniela są bardzo ruchliwe i ciekawe: dzieci z wytrwałością badają i testują siłę wszystkich obiektów nowej sytuacji w domu mistrza. Szczeniak jest bardzo zainteresowany różnymi dźwiękami: głosami pochodzącymi z telewizora lub radia, hałasem wynikającym z pracy urządzeń gospodarstwa domowego, rozmów telefonicznych itp.

W tym czasie twój pupil zapoznaje się z wieloma nowościami i rzeczami: meble w mieszkaniu, kwiaty i drzewa na ulicy, ptaki za oknem, może jakieś zwierzęta, które są w twoim domu (koty, chomiki).

Zazwyczaj szczenięta żywych istot traktowane są z przyjazną ciekawością. Wyczuwają nowych znajomych, a głośne skowyt lub szczekanie dziecka to zwyczajna reakcja na nieznany obiekt.

Okres socjalizacji uważany jest za najbardziej odpowiedni do opanowania podstaw szkolenia. W tym momencie powinieneś już zacząć uczyć ogólne komendy szczeniaka i aktywnie szkolić go do dyscypliny. W tym czasie dziecko musi z powodzeniem realizować takie polecenia, jak "Place!", "Walk!" I "Come to me!", A na początku czwartego miesiąca życia już opanujesz bardziej złożone polecenia. Teraz może poradzić sobie z realizacją tych nakazów i zakazów właściciela, które wyrażają komendy "Połóż się!", "Usiądź!", "Fu!", "Do not!". Należy pamiętać, że zanim dziecko osiągnie wiek 2 miesięcy, rozpoczęcie treningu z nim jest niepraktyczne, a nawet szkodliwe, ponieważ podczas treningu psyche psa jest poddawane ogromnemu obciążeniu, które może prowadzić do stresu.

Szczenięta odkrywają nowe przedmioty, są bardzo ciekawe

W wieku 2-3 miesięcy szczenięta mają zwiększoną pobudliwość i niestabilną mentalność. W tym okresie potrzebują tylko uważnej, wrażliwej i opiekuńczej postawy właściciela.

Należy pamiętać, że stres u szczenięcia może powodować nie tylko zmęczenie, ale także, na przykład, zabiegi terapeutyczne i profilaktyczne, szczepienia u weterynarza itp. Dlatego, gromadząc się w klinice weterynaryjnej, przynieś ze sobą delikatność, aby odwrócić uwagę szczeniaka od straszenia jego procedur.

Kiedy wychowujesz psa, musisz przestrzegać dobrze znanej zasady, że wszelkie ekstremum są szkodliwe. Nieograniczona miłość właściciela, a także jego nadmierna surowość w komunikowaniu się ze swoim zwierzakiem nie pomogą w wychowaniu dobrego psa.

Od pierwszych dni komunikacji z szczeniakiem bardzo ważne jest poinformowanie go, że musi zawsze być posłuszny właścicielowi i próbować rozwijać tę umiejętność nawet podczas gry.

Urocze pojawienie się spaniela i jego dobroduszna postać często prowadzą do tego, że psy te były zbyt rozpieszczone od dzieciństwa. Kara w tym przypadku nie przynosi szczeniakowi wiele żalu i może stać się kapryśny i samowolny. Udane połączenie takich cech rasy, jak zwinność i pomysłowość, przyczynia się do tego, że spaniele bardzo rzadko stają się "niewygodne" dla rodziny psów.

Należy pamiętać o agresywności, która czasami pojawia się w zachowaniu małego szczeniaka, a która często nie jest traktowana poważnie, co jest całkowicie błędne.

Od samego początku konieczne jest pokazanie szczeniaka szczeniaka spaniela, że ​​istnieje podporządkowanie w relacji z osobą. Często zdarza się, że właściciele śmieją się tylko wtedy, gdy szczeniak warczy lub próbuje ugryźć, na przykład, w odpowiedzi na próbę naprawienia uszu podczas jedzenia. Dlatego nie jest możliwe, aby dorosły pies odróżniał wrodzoną agresywność od niewłaściwego wychowania.

Główną negatywną cechą Spanieli, nieodłączną dla wszystkich członków tej rasy, jest ich uzależnienie od jedzenia, które wyraźnie przekracza potrzeby psa. Dlatego najtrudniejszą pracą dla właściciela jest utrzymanie psa w dobrej kondycji, aby go nie przekarmić, w przeciwnym razie zwierzę stanie się grube, letargiczne i nieaktywne.

Pamiętaj, że dobry kształt fizyczny - przysięga wigoru, witalności i długowieczności Twojego psa.

Podstawowy zakaz

Najlepiej zacząć wychowywać szczeniaka od momentu pierwszego karmienia. Młode psy nieustannie doświadczają głodu. Ich zmysł powonienia jest dobrze rozwinięty, co pozwala zwierzętom dokładnie określić, które potrawy podawane są na stole właściciela. Szczeniak taktyki jest dość prosty. Siedzi na podłodze w oczach właściciela i przez kilka minut bacznie obserwuje, jak je. Zazwyczaj jest to wystarczające. Mężczyzna, patrząc na nieszczęśliwego, głodnego szczeniaka, poddaje się poczuciu litości i daje mu kawałek ze stołu.

Nigdy tego nie rób! Jeśli kiedyś ustąpisz psu, w przyszłości nie będziesz mógł sam nalegać. Szczeniak będzie błagał, pewny, że właściciel nie odmówi mu. Pozwolenie na to nie tylko będzie trudne w kontrolowaniu diety zwierzaka, ale także podważy jakość jego treningu.

Oczywiście, trudno jest usiąść spokojnie przy stole i zjeść smaczne jedzenie, podczas gdy pies siedzi obok ciebie i nie odwraca od ciebie wzroku. Jeśli jednak okażesz niezbędną stanowczość, zwierzę wkrótce zrozumie daremność swoich wysiłków i powróci do swojej miski.

Uczucie głodu, które stale doświadcza spaniela, wymaga szczególnej troski od ciebie i na spacery. Niestety, odstawiając go od piersi, by podnieść i poszukać czegoś jadalnego na ulicy - zadanie jest prawie niemożliwe. Niektórzy właściciele wydostają się z sytuacji za pomocą pyska. Spaniele szybko się do niego przyzwyczajają, a podczas chodzenia wcale im to nie przeszkadza.

Co może zrobić właściciel, chcąc ukarać szczeniaka za nieposłuszeństwo lub nadmierny upór? W żadnym wypadku nie możesz go pokonać: spowoduje to negatywne konsekwencje i wpłynie na dalsze kształtowanie postaci psa.

Oto najefektywniejsze sposoby wpływania na szczenięta:

• wziąć spaniela za kark i lekko przycisnąć go do podłogi lub odwrotnie, podnieść i potrząsnąć;

• Ściśnij lekko szyję szczeniaka jedną ręką, a drugą umieść na jego twarzy i ściśnij przez sekundę. Działanie tego mistrza powoduje, że szczeniak jest wyjątkowo nieprzyjemny i bolesny, aw połączeniu z drużyną "Fu!" Kara jest bardzo skuteczna dla dziecka.

Pies musi rozpoznać przywództwo właściciela

W okresie socjalizacji zwierzaka staraj się nauczyć go nawiązywania przyjaznych kontaktów z innymi psami, którymi właściciele chodzą w tym samym czasie z tobą.

Czerpiąc przyjemność z komunikowania się z własnym rodzajem, pies staje się bardziej zrównoważony, problemy ze szkoleniem powstają znacznie mniej.

Okres dominacji

Ten etap w życiu szczeniąt przypada na 3 - 4 miesiąc życia, kiedy zaczyna się walka o przywództwo między rówieśnikami. Najważniejszą rzeczą, jaka powinna zaistnieć w tym okresie w psychice szczeniaka, jest uznanie jego właściciela za dominującą osobowość, a inni członkowie rodziny również powinni być "wyżsi w hierarchii". W przeciwnym razie pies będzie twierdził, że jest liderem, a właściciel musi zawsze tak pozostać.

Dojrzewający spaniel, przy najbliższej okazji, sprawdzi, kto jest odpowiedzialny za rodzinę. Podczas gry może ugryźć właściciela, warczeć lub szczekać na niego. Ale za każdym razem, gdy otrzymuje odpowiedni odpór, szczeniak zaczyna rozpoznawać dominującą rolę osoby i uczy się słuchać jej właściciela.

Praktyka pokazuje, że istnieją trzy rodzaje relacji między właścicielem a psem, które powstają, gdy szczeniak osiąga wiek 3-4 miesięcy. W pierwszym przypadku przywództwo należy do osoby, w drugim - do spaniela, w trzeciej, ustalona jest pewna równość między nimi.

Jeśli chcesz wychować swojego psa zgodnie ze wszystkimi zasadami, twoje osobiste przywództwo powinno być dla Ciebie odpowiednią opcją. Dlatego podczas gier i spacerów zawsze zwracaj szczególną uwagę na zachowanie psa względem ciebie. Chwyć ciekawość i emocjonalność swojego zwierzaka, nie pozwalając mu na ciągnięcie cię w jedną lub w drugą stronę. Użyj poleceń "Nie!" I "Uff!", Lekko uderzając psa w udo; z biegiem czasu nauczy się, że nie wolno ci zachowywać się tak, jak chcesz. Odpowiednio wyhodowany pies nigdy nie szczeka na właściciela, a tym bardziej nie uśmiecha się i nie grymasuje na niego podczas gry.

Tak więc na etapie dominacji zostaje nawiązany bliższy kontakt psychologiczny między psem a jego właścicielem. Trzymiesięczny spaniel, z odpowiednim wychowaniem, w pełni rozpoznaje prawa właściciela.

Trzeba wziąć pod uwagę, że spaniele (zwłaszcza mężczyźni) w wieku 4 miesięcy są już gotowe, a emocjonalne postrzeganie otaczającego świata jest już zakończone, a zatem pewne umiejętności i postawy otrzymane od ciebie przez ten czas pozostaną z twoim psem na całe życie.

Spaniel w okresie dominacji wymaga systematycznego treningu, podczas którego właściciel pracuje z zespołem "Do mnie!", "Stand!", "Sit!", "Lie down!". Fizyczny i psychiczny stres w tym wieku może stopniowo wzrastać.

Dla 3-miesięcznego spaniela powinieneś już mieć kołnierz i chodzić na smyczy. Istnieje kilka ogólnie przyjętych zasad, w których hodowcy psów uczą dziecko obroży i smyczy.

Nauczanie szczeniaka do obroży

Obroża dla szczeniaka jest noszona od 3 miesiąca życia, po tym, jak pies zacznie węszyć nowy przedmiot, aby nie przestraszyć się tą procedurą.

Po raz pierwszy szczeniak kładzie się na kołnierzu na kilka minut przed karmieniem, najlepiej w trakcie gry, niedostrzegalnie. Podczas karmienia szczeniak jest zajęty jedzeniem i reaguje mniej na obroże.

Po karmieniu wskazane jest zabranie szczeniaka na ulicę w swoich ramionach i pozwolenie mu biegać w odpowiednim miejscu. Z szczeniakiem można się bawić dopiero po kilkukrotnym oddawaniu moczu, ponieważ dzieci nie mogą pozbyć się kału i moczu w tym samym czasie.

Po powrocie do domu należy zdjąć kołnierz i założyć go ponownie przed następnym karmieniem.

Po wielokrotnym powtarzaniu tej procedury (zwykle o 3,5 miesiąca), obroża będzie wiązać się z karmieniem i chodzeniem.

Nauczanie szczeniaka na smyczy

Wybierz długą smycz, sznur lub z mocnego warkocza, daj szczeniakowi zapach i nieumyślnie przymocuj go do kołnierzyka.

Następnie musisz uciec od szczeniaka, więc rzucił się w pogoń za smyczą.

Po długiej grze odpiąć smycz, a po chwili ponownie ją zamocować. Kilka dni później szczeniak przyzwyczai się do smyczy i nie będzie się go bać.

Szczeniak musi uczyć kołnierza i smyczy już 3 miesiące

Smycz stopniowo się skraca i dając szczeniakowi przyjemność, wyprowadzają zwierzę na smycz, zapobiegając gryzieciu lub ciągnięciu dziecka.

W żadnym wypadku nie można użyć smyczy do karania szczeniaka.

Nawet zdyscyplinowane psy mogą pokazać swój gorący temperament podczas spaceru po ulicy, szczególnie u mężczyzn.

Należy zauważyć, że mężczyźni już wykazują wysoką aktywność seksualną w wieku 4 miesięcy i podczas zabawy mogą energicznie atakować swoich krewnych lub nogę gospodarza. Taka zabawa mówi tylko o przejawach naturalnego instynktu seksualnego psów i dlatego nie powinieneś zbyt ostro traktować takiego zachowania zwierząt domowych. Lepiej zabrać swojego spaniela z aktywnymi grami na trawniku lub w parku, aby mógł całkowicie skupić się na czymś innym.

Stopień niezależności

Ten etap rozwoju psychofizjologicznego psa trwa od 4 miesiąca do 8 miesięcy. Jest to dokładnie okres, w którym zwierzę, na ogół rozpoznając przywództwo właściciela, może pozwolić sobie na pewne swobody, próbując pokazać osobie swoją niezależność, a tym samym ukazując indywidualność i realizując pragnienie, aby się upewnić (jest to charakterystyczne nie tylko dla ludzi, ale również dla psów). W czym można wyrazić taką niezależność swojego spaniela, której nie da się nie udowodnić przy pierwszej okazji? Najpierw będziesz prawdopodobnie musiał popatrzeć z przerażeniem na to, jak twój ukochany pies, wczoraj perfekcyjnie wypełniając ten lub inny zespół, tym razem, jakby go w ogóle nie słyszał, a mimo to nie robi tego, co jest wymagane..

Demonstrując to zachowanie, spaniel próbuje odzyskać prawo do robienia tego, co chce, co oczywiście jest dla ciebie całkowicie nie do przyjęcia. W tej sytuacji nie można się zrelaksować i pozwolić swojemu zwierzakowi stać się panem sytuacji przynajmniej przez jakiś czas. Jeśli zauważysz, że twój spaniel jest samowolny, uporczywie ignorując zadania otrzymane od ciebie, nie idź za nim i uporczywie żądaj posłuszeństwa i całkowitego posłuszeństwa od psa. W przeciwnym razie twój oddział będzie miał niepoprawny nawyk, aby robić to, co mu się podoba. Jednocześnie nie należy sprowadzać na niego gniewu i, używając brutalnej siły, w geście zagrożenia, powtórzyć polecenie, chcąc, wszelkimi sposobami, osiągnąć jego prawidłowe wykonanie. Spraw, aby twój pies miał zwyczaj naśladować twoje polecenia w inny sposób: po prostu trzymaj spaniela z dala od smyczy, dopóki nie upewnisz się, że twoje zwierzę doskonale spełnia wszystko, czego chcesz od niego.

W przypadku braku waszej części właściwej reakcji na przejawy niezależności, pies będzie wykazywał samolubstwo we wszystkich sytuacjach, aw przyszłości często nie będziecie w stanie go kontrolować i kontrolować jego zachowania.

Czasami pies jest niezależny

Właściciel, pozwalając sobie na kaprysy i kaprysy swojego zwierzaka, ryzykuje w przyszłości, aby uzyskać niekontrolowane i agresywne zwierzę, głośno szczekając każdy przejeżdżający samochód lub osoby postronne. Pokazując stanowczość i wytrwałość w radzeniu sobie z podopiecznym, będziesz w stanie pomóc mu z powodzeniem pokonać okres niepodległości i rozwinąć niezmienny nawyk, aby jasno wypełnić wszystkie twoje polecenia.

Etap pokonania strachu

Ten okres może trwać 1-2 miesiące. Rozpoczyna się, w zależności od indywidualnych cech rozwoju psa, w wieku od 6 do 14 miesięcy. Ten etap charakteryzuje się tym, że twój zwierzak nagle, bez żadnego konkretnego powodu, boi się różnych przedmiotów, które są mu już dobrze znane i nie wywoływały wcześniej żadnych negatywnych emocji. Jednak istnieje również obawa przed nowymi, nieznanymi przedmiotami. Aby pokonać lęki tego rodzaju psa musi opanować. Powinieneś dać temu komendzie polecenie "Stój!", A następnie podejdź bliżej do obiektu, który wywołuje irracjonalny strach twojego czworonożnego przyjaciela, i dotknij tego, co go przeraża. Następnie, po wydaniu polecenia "Przyjdźcie do mnie!", Należy poczekać, aż zwierzę zbliży się do obiektu, który wcale nie jest dla was okropny (już to wyraźnie wykazaliście) i nie będziecie przekonani, że to nie stanowi żadnego zagrożenia. Zachowaj spokój i pewność, a ten stan zostanie natychmiast przekazany Twojemu psu.

Wiek przejściowy

Ten etap rozpoczyna się, gdy spaniel osiąga wiek jeden i trwa przez kolejne 3 lata. W tym czasie pies, podobnie jak w okresie niepodległości, może próbować narzucić swoją wolę właścicielowi i zająć dominującą pozycję w rodzinie, a także wśród jej kongenerów. Pies może zachowywać się nieadekwatnie, nawet z tymi, z którymi wcześniej traktowała się bardzo przyjaźnie i spokojnie. Na przykład jest ona w stanie, całkiem nieoczekiwanie, dla swojego właściciela, zaatakować mieszkającego w sąsiedztwie współplemieńca i walczyć z nim, pomimo faktu, że oba psy były ze sobą bardzo przyjacielskie, a nawet grali razem. Ludziom, którzy przyszli do ciebie, może również zostać powitany groźny warkot lub szczekanie na progu, chociaż twój pies był dla nich bardzo przyjazny.

Właściciel powinien być gotowy na takie wybryki swojego zwierzaka. Zdobycie przywództwa nie jest łatwe i prawdopodobnie pies będzie wielokrotnie próbował zmienić swoją pozycję w domu, starając się zostać przywódcą. Najważniejszą rzeczą, jakiej wymaga od właściciela w tym okresie, nie jest utrata opanowania, wytrwałości i stanowczości, ale jednocześnie utrzymywanie dobrych stosunków z jego czworonożną upartą osobą. Treningi muszą koniecznie pozostać regularne, nie trzeba dać psu okazji do przedstawienia właścicielowi własnych wymagań dotyczących jego praw i obowiązków.

Przypuśćmy, że znajomi odwiedzają cię, a twój ulubieniec od dawna przywykł do odwiedzin, ale ostatnio najwyraźniej nie okazał im swojej gościnności. W takiej sytuacji nie warto jednak izolować psa od ludzi, którzy do niego przyszli, zamykając go w innym pokoju. W takim przypadku zaleca się polecenie Spaniela: "Miejsce!" I dać mu szansę pozostania wśród przybywających gości i poczuć się jak pełnoprawny członek tej firmy. Jednocześnie ostrzegaj swoich znajomych, aby nie dążyli do komunikowania się z psem: pozwólcie, aby wykazało ono zainteresowanie tymi, którzy przyszli pierwsi. W ten sposób demonstrujesz swojemu zwierzakowi, że w pełni zgadzasz się z gośćmi, że jesteś po ich stronie i domagają się szacunku nie mniej niż ty.

Wiek przejściowy u psa jest również czasem dojrzewania. Nie oznacza to jednak, że proces fizycznego i psychicznego rozwoju twojego spaniela jest już zakończony. Istnieje wiele wrodzonych i nabytych cech charakteru, które ostatecznie powstają dopiero w wieku 3 lat (z reguły są to instynkty związane ze zdolnością psa do ochrony jego właściciela i jego własności).

Podstawy treningu szczeniaka generała Spaniela

Szkolenie to rozwój psa o pewnych umiejętnościach niezbędnych do kontrolowania jego zachowania. Jednocześnie właściciel zachęca psa sygnałami (poleceniami i gestami) do wykonywania (lub niedoskonałości) pewnych czynności: lądowania, kładzenia, karmienia obiektu, pilnowania rzeczy, powrotu do miejsca itp.

Aby rozpocząć szkolenie na temat posłuszeństwa, najlepiej jest w momencie, gdy szczeniak osiągnie wiek 4 miesięcy. W tej chwili jest najbardziej otwarty na naukę i próbuje zadowolić swojego mistrza.

Jeśli właściciel nie zacznie trenować psa przez rok, to w przyszłości jego zwierzak stanie się całkowicie niekontrolowany i bardzo trudno będzie pozbyć się złych nawyków, które on nabył.

Oczywiście możesz trenować psa w każdym wieku, ale im później właściciel zacznie to robić, tym trudniej będzie mu się powiodło.

Najlepiej zacząć szkolenie, gdy szczeniak ma 4 miesiące.

Aktywnym uczestnikiem procesu szkolenia jest nie tylko trener, ale także pies. Sukces szkolenia zależy zasadniczo od obu stron, których wzajemne interesy zawsze łączą się z wzajemnymi obowiązkami. Psy reagują z wyczuciem na indywidualny "koktajl" ludzkich zapachów, intonacji i barwy głosu, odzieży i chodu, zachowania w domu i na ulicy. Interwencja w procesie kształcenia osób z zewnątrz może znacznie opóźnić rozwój edukacji i umiejętności. Dlatego zaleca się, aby szkolenie, karmienie i chodzenie były powierzane tylko jednemu z członków rodziny.

Szkolenie ogólne jest podstawą do późniejszego szkolenia psa do określonej specjalnej usługi, ponieważ większość umiejętności opracowanych podczas ogólnego szkolenia jest podstawą do nauki specjalnych umiejętności szkoleniowych.

Techniki ogólnego i specjalnego szkolenia psów powinny być opracowane w takiej kolejności, która najlepiej zapewnia osiągnięcie ostatecznego celu szkolenia. Ta szczególna sekwencja w ćwiczeniu technik, metoda rozwijania umiejętności, jest zwykle nazywana metodą szkolenia.

Twój pupil potrzebuje uprzejmej i wrażliwej postawy wszystkich członków twojej rodziny. Ale, jak wspomniano powyżej, najbardziej stabilne emocjonalne i psychologiczne połączenie zostało ustalone między psem a jego właścicielem. To zależy od nastawienia gospodarza do psa, jak wygodne będzie to uczucie w domu. Jeśli spędzasz dużo czasu ze swoim zwierzakiem i chodzi z tobą, cieszymy się nim i cieszymy się, jeśli dobrze się nim zaopiekujesz, bardzo szybko zaufa ci bez końca, a znajdziesz zaufanego i lojalnego przyjaciela, który jest gotów w jakikolwiek sposób przyjść ci z pomocą. minutę.

Spaniele mają zrównoważony i przyjazny charakter, co pozytywnie wpływa na rozwój cech użytkowych tych zwierząt. Ponadto umiejętności, które pies otrzymuje podczas treningu i systematycznego treningu, są naprawione bardzo dobrze, wszystkie polecenia właściciela są zawsze wykonywane jasno i poprawnie.

Zespół "Do mnie!"

Podstawy nauczania szczenięcia do niezbędnych poleceń są określone od pierwszych dni pobytu w domu właściciela. Młode spaniele szybko opanowują wszystkie zespoły, szczególnie komendę "Miejsce!". Po opanowaniu przez szczeniaka zacznij nauczać go w zespole Ko Me! Kiedy to powiesz, zapukaj na podłogę z miską do karmienia. Pies szybko rozwinie uwarunkowany odruch, aw przyszłości będzie do ciebie podchodził dopiero po usłyszeniu polecenia. Aby szybko wyszkolić spaniela do zespołu "Do mnie!", Dołącz do niego wyraźnie wymawiane imię szczenięcia, na przykład "Panie, chodź do mnie!".

Pamiętaj, że polecenie to należy wymawiać spokojnym, niskim głosem. Poćwicz je, chodząc ze swoim zwierzakiem, i zachęć zwierzę z delikatnością i uwielbieniem. Jeśli twoja ulubiona drużyna działa leniwie, bez entuzjazmu, powtórz ją jeszcze raz, ale ostrzej.

Jeśli szkolisz swojego psa na ulicy, pamiętaj, że często będzie on rozpraszany przez zewnętrzne bodźce: samochody, ludzie, inne psy, nieznane zapachy, koty itp. Zwrócenie na nie uwagi może spowodować zgubienie zwierzęcia. Jeśli tak się stanie, nazwijcie go ucztą, a kiedy szczeniak podchodzi, głaszcz go i pozwól mu odejść.

Zacznij trenować swojego szczeniaka w zespole "Ko Me!" W 5-10 minut po wyprowadzeniu go na spacer. Do tego czasu spełni on już swoje naturalne potrzeby i będzie chciał grać. Aby trening był jak najlepszy, odciągnij zwierzę ze smyczy.

Ołowiu, na którym są prowadzone w trakcie szkolenia spaniel jest określany przez hodowców psów jako pętla, a hodowcy nazywają ringovka. Jest to płaski sznur z pętelką na każdym końcu. Jedna pętla jest noszona na ręce właściciela, a druga jest przymocowana do szyi psa. Ta smycz pomaga zwierzęciu rozwinąć niezbędną postawę i przyczynia się do procesu uczenia się.

Podczas treningu, w żadnym wypadku, nie wzywaj szczeniaka do siebie, aby go ukarać lub założyć obroże, ponieważ spowoduje to niechciany odruch w dziecku. Za każdym razem, gdy zadzwonisz do niego ze swoim zwierzakiem, pomyśli, że zamierzasz przerwać spacer i zabrać go do domu. To spowoduje, że szczeniak zacznie odmawiać wykonania polecenia "Do mnie!".

Stań obok zwierzaka i weź uczta w dłoni. Niech pies go wyczuje, a następnie podnieś go tak, aby znalazł się poza zasięgiem spaniela.

Upewnij się, że zwrócisz uwagę psa i powoli cofaj się, prowadząc delikatność z boku na bok. W tym samym czasie powiedz polecenie "Ko me!" Kilka razy.

Gdy spaniel podchodzi do ciebie, daj mu przyjemność i upiecz psa. Weź spaniela z drużyny za kołnierz i zrób trochę z boku. Następnie ponownie przygotuj smaczny kąsek. To nauczy psa, że ​​zaraz po wywołaniu, właściciel zabiera go w inne miejsce.

Należy pamiętać, że w wieku 5-8 lat szczenięta często okazują nieposłuszeństwo. Odmawiają wykonywania poleceń i mogą wykazywać agresję nie tylko wobec innych zwierząt domowych, ale także wobec właściciela. Przez cały ten czas staraj się zachować cierpliwość. Jeśli szczeniak nie spieszy się, aby przeprowadzić drużynę, towarzyszyć mu głośnym klaśnięciem rąk lub zmusić zwierzę do siedzenia, opuszczając go na zad i lekko naciskając.

Jeśli szczeniak, doskonale znając wymagania mistrza, nadal odmawia wykonania polecenia, nie karaj go. Tego zachowania nie można jednak zachęcać. Nawet jeśli po prostu zignorujesz nieposłuszeństwo zwierzęcia i udasz, że nic się nie stało, szczeniak decyduje, że jego zachowanie jest całkowicie dopuszczalne, będzie nadal odmawiał wykonywania poleceń, wiedząc, że nie nastąpi kara.

Jedynym poprawnym wyjściem z tej sytuacji będzie: udawanie, że nie zwracasz już uwagi na swojego zwierzaka i zaczynasz poruszać się w przeciwnym kierunku niż on. Widząc, że właściciel odejdzie, szczeniak pobiegnie za nim. Kiedy się zbliży, nie wyśmiewaj go, ponieważ Spaniel ostatecznie stracił twoją drużynę. Zafunduj mu przyjemność i przytulaj.

Pamiętaj, że ucząc swojego zwierzaka, aby przyszedł do ciebie na komendę, nie tylko ułatwisz życie, ale także uratujesz swojego zwierzaka przed wieloma wypadkami, często spowodowanymi nierozsądną ciekawością i towarzyskością spaniela.

Zespół "Aport!"

Powinieneś zabrać szczeniakowi kilka zabawek, które będą mu służyły nie tylko do zabawy i normalnego rozwoju zębów, ale także do ćwiczenia drużyny "Aport!".

Bawiąc się ze swoim zwierzakiem, upuść jedną z jego zabawek w niewielkiej odległości przed sobą, poczekaj, aż szczeniak zwróci na nią uwagę i wydaj polecenie "Aport!".

Szczenię trzeba nauczyć nie tylko przynosić, ale także dawać właściwe rzeczy

Gdy tylko szczeniak zabierze zabawkę do ust, rozkaż mu: "Do mnie!". Gdy on przyjdzie do ciebie, chwal go i daj mu przyjemność.

Aby przekazać szczeniakowi przedmiot, który ci przyniósł, weź inną zabawkę w dłoń, odwracając uwagę zwierzęcia od pierwszej i dołączając do twoich działań za pomocą polecenia "Daj!".

Kiedy szczeniak rzuca zabawkę, ponownie chwal go.

Teraz rzuć drugą zabawkę i ponownie polecenie: "Aport!".

Drużyna "Aport!" Jest bardzo ważna dla dalszego treningu spaniela jako psa myśliwskiego. Regularnie zabezpieczaj wykonanie tego polecenia podczas regularnych spacerów z psem w lesie lub w parku. Możesz użyć do tego różnych przedmiotów: pałeczek, gałązek, plastikowych butelek, chusteczek.

Właściciele psów często popełniają błędy podczas opracowywania zespołu "Aport!". Powinny być zawsze świadome potrzeby połączenia tego zespołu z zespołem "Give!", Który musi koniecznie podążać za sobą. Uważaj także, że po otrzymaniu komendy szczeniak nie rozprasza się jego realizacji, bawiąc się obiektem, który powinien ci przynieść. Pies powinien zdecydowanie pokazać ucztę przed nią, z zabawką trzymaną w zębach, zbliża się do ciebie. Używając tego samego efektu siły na oddziale, próbując wyjąć obiekt z jego ust, nie przesadzaj, w przeciwnym razie możesz zranić szczeniaka bardzo bolesną traumę.

Szybka i dokładna realizacja poleceń psa powinna być zawsze stymulowana nagrodami, a także powinna towarzyszyć niewielka siła. Gdy pies osiąga wiek 3-4 miesięcy, stopniowo przyzwyczajaj go do wykonywania poleceń dotyczących odpowiedniego ruchu ręki. W początkowej fazie treningu gesty rąk można łączyć z psem, który dostaje ucztę.

Dając zwierzęciu jedną z drużyn - "Stand!", "Sit!" Lub "Lie lie!" - konieczne jest całkowite wyeliminowanie ostrych skoków smyczy. Nigdy nie używaj siły przed wydaniem komendy. Polecenie należy wymawiać odpowiednim gestem, a warunki, w jakich jest on obsługiwany, muszą być okresowo zmieniane: podczas odbierania zadań w różnych sytuacjach pies uczy się nowej wiedzy znacznie lepiej. Zwykle sekwencja poleceń zmienia się na przemian, co służy wzmocnieniu nabytych umiejętności. Jeśli twój zwierzak nie wykonuje poleceń, zignoruj ​​je, nalegaj na siebie, dopóki nie uzyskasz pozytywnego wyniku.

Skuteczność treningu zależy również od tego, jak dobrze czuje się szczeniak. Jeśli źle się poczuje lub właśnie je dobrze, nie powinno się podawać lekcji. Nie wyrabiaj zespołu i jeśli pies jest głodny. Praktykowanie zarówno dobrze odżywionego, jak i pustego żołądka nie przyniesie pożądanego rezultatu.

Pamiętaj, że podstawy szkolenia zostały określone w wieku od 3 do 6 miesięcy. Nie trać cennego czasu i staraj się systematycznie angażować swojego Spaniela. W trudnych przypadkach nie wahaj się zasięgnąć porady doświadczonego specjalisty. Dobrze wykształcony i wyszkolony spaniel będzie w stanie łatwo dostosować się do zewnętrznych warunków siedliskowych, łatwiej będzie mu nauczyć się kontaktować z innymi psami i ludźmi wokół niego.

Zespół "Usiądź!"

Trening dla Sit! Command nie potrwa długo, ale będzie bardziej efektywny, jeśli wykonasz sygnał dźwiękowy.

Kiedy spaniel uczy się polecenia "Dla mnie!", Naucz go, by wykonał polecenie "Usiądź!". Aby to zrobić, weź leczyć w rękę, spraw, aby zwierzę poruszało się wokół ciebie i zatrzymaj się we właściwym miejscu.

Kiedy pies znowu stoi przed tobą, podnieś smakołyki nad jego głową i przytrzymaj przez chwilę. W momencie, gdy spaniel zaczyna okazywać niecierpliwość, podnieś rękę z delikatnością i umieść ją za głową zwierzęcia.

Zwierzę będzie zmuszone usiąść na tylnych łapach, aby nie zniknąć z widoku.

Niewytrenowany szczeniak może dać właścicielowi wiele kłopotów: kręcenie pod stopami, skakanie na rękach i utrudnianie wkładania jedzenia do podajnika. Po pracy z komendą psa "Usiądź!", Możesz szybko go uspokoić, zmuszając przez chwilę usiąść.

Szkolenie psów dla zespołu Sit!

Podczas spaceru zespół ten jest szkolony w następujący sposób. Zadzwoń do szczeniaka i każ mu usiąść. Traktuj go z przyjemnością, pochwal się, powiedz "Siedź!" Kilka razy, a następnie powoli przesuwaj 1-2 metry w bok, nie opuszczając pola widzenia psa. Pozwól jej siedzieć przez chwilę, a potem wróć i potraktuj swojego zwierzaka z przyjemnością.

Opracowanie takiego zespołu pomoże psu zachować cierpliwość w każdej sytuacji.

Zespół "Nie!"

Jednym z głównych poleceń treningu Spaniela jest polecenie "Nie!". To sprawia, że ​​pies rozumie niedopuszczalność pewnych jego działań. Najlepiej ćwiczyć ten zespół na zewnątrz, ponieważ podczas spaceru szczeniak często ma ochotę wąchać lub smakować pewne przedmioty (kości, resztki, martwe ptaki lub zwierzęta, fragmenty drewna itp.).

Podczas szkolenia spaniela do polecenia "Nie możesz być!", Trzymaj go na długiej smyczy. Jeśli pies nie chce wykonać twojego polecenia, okazuj wytrwałość, ciągnąc za smycz i krzycząc na niego. W przypadku powtarzającego się niepowodzenia możesz lekko uderzyć gałązką.

Polecenia "Połóż się!" I "Stój!"

Zespoły "Połóż się!" I "Stój!" Są ćwiczone w taki sam sposób, jak polecenie "Siadaj!". Najlepiej jest łączyć i zmieniać kolejność poleceń w trakcie lekcji, dając szczeniakowi szansę na lepsze opanowanie.

Aby zmusić szczeniaka do usiąść, weź ucztę w rękę i pokaż ją swojemu zwierzakowi.

Wydaj polecenie i nie puszczając przysmaku, opuść go między łapami psa. Zwierzę mimowolnie upadnie. Kiedy twój zwierzak wykonuje polecenie, koniecznie chwal go.

Jeśli pies odmówi wykonania polecenia "Lie!", Może zostać zmuszony do zrobienia tego. Aby to zrobić, pociągnij za smycz i wywierć nacisk na zadzie lub łopatce zwierzaka.

Szczeniak spaniela, dopóki nie osiągnie rocznego, nie ma wielkiej siły, więc jego odporność można łatwo stłumić. Niemniej jednak, eksperci od psów nie zalecają stosowania tak gwałtownej metody szkolenia, ponieważ może to źle wpłynąć na twoją relację z nim. Nigdy nie zapomnij pochwalić psa po wykonaniu polecenia wydanego przez ciebie.

Aby ułatwić Spanierowi opanowanie polecenia "Połóż się!", Podążaj za nim jednym ruchem nadgarstka. Aby to zrobić, unieś ramię zgięte pod łokciem do góry, ustaw dłoń tak, aby była równoległa do ziemi i powoli opuść ją.

Po wykonaniu spaniela komendą "Połóż się!" Możesz przejść do komendy "Stand Up!".

Treningowe komendy szczeniaka "Stój!" I "Połóż się!" Występują w podobny sposób. Po zademonstrowaniu uczniowi psa, powoli podnieś go tak wysoko, jak to możliwe, zmuszając zwierzę do wstania i powtarzaj polecenie "Stand!" Kilka razy.

Gdy szczeniak wykona polecenie, chwal go i potraktuj go z przyjemnością.

Oddzielenie od mistrza

Psy to zwierzęta stadne. Być może właśnie dlatego bardzo trudno jest przezwyciężyć rozłąkę z właścicielem. Doświadczeni hodowcy psów opracowali szereg zaleceń, aby zmniejszyć stres doświadczany przez spaniela w takich przypadkach.

Przyzwyczaj zwierzaka do rozstania stopniowo, zaczynając od rozstania od kilku minut do 1-2 godzin.

Psy bardzo trudno tolerować oddzielenie od właściciela

Spróbuj wyjść z domu kilka razy w ciągu 1 minuty, aby pies przestał reagować na twoje przybycie.

Za każdym razem, wychodząc z domu, powtórz proste wyrażenie, takie jak "Do zobaczenia!" Lub "Do widzenia, przyjacielu!", A potem natychmiast wyjdź.

Pozostaw swojemu zwierzakowi rzadki przysmak, tak aby był używany do przewidywania przyjemności, zazwyczaj podążając za twoją opieką. To uczucie przyćmiewa jego podekscytowanie opieką.

Jeśli masz czas i twoja opieka jest zaplanowana z góry, spróbuj bawić się z psem przed rozstaniem - będzie się męczyć i ewentualnie spać, dopóki nie przyjedziesz.

Postaraj się zdobyć więcej zwierząt, aby pies nigdy nie był sam w domu.

Aby zmniejszyć niepokój psa o twoje opłaty drogowe, od czasu do czasu sięgaj po walizkę lub torbę i urządzaj zabawę z najbliższym zwierzakiem.

Opuszczając dom wieczorem, nigdy nie zostawiaj psa w ciemności. W świetle, poczuje się znacznie wygodniej.

Możesz zostawić włączone radio w mieszkaniu w czasie nieobecności z głośnością, z którą zwykle go słuchasz.

Pamiętaj, że pies jest szczególnie trudny do rozstania z właścicielem po dwóch dniach przerwy, spędzonych razem. Bądź w poniedziałek rano szczególnie uważny ze swoim zwierzakiem.

Dla niektórych psów jedynym sposobem na zapewnienie im spokoju w oddzieleniu od właściciela jest pozostanie w klatce, w której czują się bezpiecznie.

Jeśli nie możesz znaleźć sposobu na uspokojenie swojego zwierzaka przy rozstaniu, skontaktuj się z weterynarzem. Doradzi, jakie lekarstwo, utonięcie, możesz dać psu, zamierza opuścić dom.

Szkolenie psa myśliwskiego

Według statystyk, tylko 50% właścicieli psów myśliwskich przeprowadza szkolenie psów domowych (ogólne posłuszeństwo) ze zwierzętami domowymi, inne nie mogą tego zrobić z powodu braku czasu lub z powodu braku doświadczenia. Zapewnij psu szkolenie w terenie, szkolenie w terenie i szkolenie nie może przekraczać 20-25% właścicieli.

Mistrz spaniel musi pamiętać, że podczas treningu należy liczyć się z charakterem psa, ponieważ jest tak wielopłaszczyznowy jak postać osoby. Aby odnieść sukces w treningu, właściciel musi uważnie i starannie podejść do edukacji psa, uważnie przyjrzeć się osobliwościom zachowania zwierzęcia.

Doświadczeni hodowcy psów zalecają prowadzenie dziennika treningowego dla psów. W notatniku lub zeszycie zapisuj istotne fakty z życia psa, wyniki obserwacji swojego zwierzaka. Pomoże to ustalić obecność odruchów psa niezbędnych do polowania. Będziesz także w stanie zrozumieć przyczyny błędów popełnianych przez ciebie w swoim wychowaniu i osądzić wyniki, które osiągnąłeś z twoim psem przez długą i ciężką pracę. Czytając później swój pamiętnik, zobaczysz, jak krok po kroku nauczyłeś się rozumieć psa, jak stopniowo rozwijały się w nim cechy łowieckie, a nie onieśmielał i nie powodował uczucia złości u twojego zwierzaka. Wprowadzając wpisy do dziennika, właściciel powinien zwrócić uwagę na wszystkie cechy z minionego dnia: obecność obcych, rozpraszające hałasy, przedmioty, zapachy, zdrowie psa i wiele innych, które tak czy inaczej wpłynęły na wychowanie i rozwój twojego spaniela.

U psa myśliwskiego szczególnie wyraźny jest instynkt prześladowań.

Instynkt prześladowania jako odruch bezwarunkowy jest głęboko zakorzeniony w genach zwierzęcia i w efekcie determinuje cały kompleks jego zachowania. Niewątpliwie jest związany z procesem pozyskiwania żywności, dla psa także z pogoni za kobietą. Od pierwszych dni pracy początkujący trener będzie musiał liczyć się z instynktem pościgu i ucieczki, co jest szczególnie widoczne u psów myśliwskich.

Wielu łowców skarży się, że młode psy, które przyjechały po raz pierwszy, nie zwracają uwagi na grę, ale ścigają wróble, motyle, ważki. Niektórzy próbują wyjaśnić to przez brak instynktu psa, inni - przez to, że pies "jeszcze nie ustalił czasu". Prawdziwym powodem jest jednak to, że właściciel nie skupił uwagi młodego psa na konkretnym obiekcie i jest on napędzany naturalnym instynktem ścigania całego uciekiniera i odejścia. Powinieneś nadal w domu wprowadzić psa do specyficznego zapachu i wyglądu kuropatwy. Znalezienie go za pomocą zapachu z pewnością wiąże się z nagrodą smakową i niektórymi sygnałami, to jest ustanowienie warunkowego odruchu poszukiwania kuropatw. Wtedy twój spaniel tysiąca zapachów i setki poruszających się obiektów będą w stanie wybrać to, czego potrzebujesz i skupić na nim całą twoją uwagę. Zanim po raz pierwszy wybierzesz pstrykanie z psem, zaleca się zabranie martwego ptaka do domu i wprowadzenie młodego ucznia w wygląd i zapach gry. W polu musisz ukryć martwego bekasa gdzieś pod kępą na łące. Następnie, z pewnym sygnałem, który jeszcze wcześniej postawił psa warunkowemu odruchowi poszukiwań, zmuszasz go, by szukał ukrytej gry metodą, którą ją wytrenowano (przez szerokie przeszukanie za pomocą haka). Pies rozpoczyna poszukiwania i, zgodnie z instrukcjami twojej ręki, wykonuje kilka ruchów w prawo iw lewo, aż w końcu poczuje znajomy zapach. Po złapaniu dokładnego kierunku, ona naturalnie ciągnie cię prosto do bekasa, podbiega do niego i zatrzymuje się nad kępą. Teraz potrzebujesz kolejnego sygnału, którego pies nauczy się, aby zatrzymać i poczekać (zrobić stojak). Jeśli mocno przymocujesz odruchy warunkowe na sygnałach do spaniela, na pewno zrobi wszystko, czego potrzebujesz i nie spieszy się z leżącym głuszcem.

Właściciel musi wyszkolić psa, aby szukał gry podczas polowania tylko po swoim zespole.

Ta metoda jest dobrze przetestowana iw pełni usprawiedliwia się w treningu psów myśliwskich. Po drodze, właściciel może rozwinąć uwarunkowane odruchy w psie poprzez sygnały i nauczyć ją, aby zachowywała się odpowiednio wcześniej z grą. Na przykład, aby upewnić się, że spaniel pozostał po strzale w stelażu i nie złapał upadłego ptaka, możesz nauczyć go w następujący sposób.

Zabity lub wciąż żywy, z przywiązanymi skrzydłami, wielki bekas kładzie się na ziemi gdzieś za drzewem. Twój asystent powinien wspiąć się na drzewo i przytrzymać linę z bekasiem. Po przeszukaniu, kiedy spaniel widzi grę, podchodzi do niej, a na sygnał przez ciebie podany, zatrzymujesz się kilka kroków w tyle i robisz strzał w zagłębienie, szybko podnoszone na linie przez twojego asystenta i natychmiast rzucasz na ziemię.

Twój strzał dla psa to sygnał "Połóż się!", Ale ptak, który spadł przed nim na ziemię, może sprawić, że pies podskoczy i spróbuje rzucić się do przodu. W tym momencie wydajesz polecenie "Kłamstwo!". Jeśli pies upadnie potulnie, zachęcasz go z przyjemnością, jeśli się waha - powtarzaj komendę "Połóż się!" Raz za razem. W końcu każdy dobrze wychowany pies nauczy się tego.

Często zdarza się, że źle wyszkolony lub zbyt aktywny pies rzuca się do przodu bez ostrzeżenia i przeraża go, zanim łowca będzie mógł strzelać. Aby tego uniknąć, musisz nauczyć psa robienia tak zwanego rowu, to znaczy powoli, ostrożnie, tak aby nie przerazić gry i pozwolić myśliwemu zbliżyć się do niej z bardzo bliskiej odległości.

Oczywiście, możesz skorzystać z bolesnych technik i za pomocą uprzęży, aby pies powstrzymał ruch do przodu. Ale, jak wspomniano powyżej, przemoc przynosi tylko szkodę i tylko utrudnia szkolenie.

Eksperci sugerują następujący sposób ubierania datyazhki.

Za pomocą sygnału szumu (gwizdek Galtona), który jest bardzo wygodny podczas polowań na ścisłą grę, oraz stymulacji smaku związanej z tym bodźcem dźwiękowym, rozwijasz odruch warunkowy u psa, aby poruszać się naprzód z opóźnieniem: jednym sygnałem kilka kroków do przodu, innym sygnałem - zatrzymuje się. Pierwszy sygnał znowu brzmi - pies się porusza, i tak dalej, aż do momentu stania, kiedy gra odsunie się od miejsca lub pies leży podczas strzelania. Kiedy te uwarunkowane odruchy są mocno ustalone, możesz już zacząć pracę z grą (związaną lub zabitą) ukrytą w odosobnionym miejscu na polu lub w lesie.

Dobry kontakt z psem i koncentracja są niezwykle ważne zarówno podczas treningu, jak i podczas samego polowania. Połączenie szybkości orientacji w terenie i zdolności do natychmiastowego zauważania oznak gry lub zwierzęcia, możliwość natychmiastowego przygotowania się do strzału, a także utrzymywanie stałego kontaktu z psem, sprawi, że proces polowania będzie przyjemny i udany.

Gwizdek galton

Pies, zwłaszcza pies polujący, słyszy nieporównanie bardziej delikatny od człowieka. W ogromnym arsenale technicznych wynalazków człowieka jest gwizdek zaprojektowany przez fizyka Galtona, którego dźwięk nie zawsze jest uchwycony przez ludzkie ucho, ale jest słyszany przez psa.

Przenośność jest jedną z pozytywnych cech gwizdka Galtona. W razie potrzeby możesz wydać dźwięk, bez wyjmowania go z kieszeni: dźwięk odtwarzany jest przez naciśnięcie dłoni na kieszeni. W grze dźwięk ten będzie jednym z wielu dźwięków wypełniających lasy i pole. Trening polegający na ustanowieniu odruchów warunkowych za pomocą tego urządzenia sygnalizacji dźwiękowej jest bardzo prosty i skuteczny.

Test psów myśliwskich

Jeśli poważnie myślisz o procesie polowania na trening swojego Spaniela, możesz zaprosić specjalistę i sprawdzić szkolenie psa do polowania. Podczas testowania wykrywane i oceniane są następujące cechy łowieckie spanieli, takie jak spryt, trakcja i eyeliner, szybkość, wytrwałość i poprawność wyszukiwania, styl ruchu, umiejętność karmienia zwierząt, posłuszeństwo.

Instynkt - zdolność spaniela do znalezienia ptaka poprzez węch.

Poprawność wyszukiwania - droga promu przed myśliwym z usunięciem w prawo i lewo do 30 m

Szybkie wyszukiwanie - szybkość i łatwość spaniela.

Eyeliner - przenoszenie psa na szybszy ruch w kierunku ptaka.

Poyazhka - zwalniając spaniela w chwili, gdy wąchał ptaka.

Styl obrysu - energia, piękno kursu i poszukiwania.

Karmienie martwej gry: umiejętność jest uważana za jeden z najważniejszych elementów w pracy psa myśliwskiego.

Wytrwałość i posłuszeństwo - bezproblemowe, jasne i szybkie wykonywanie poleceń i sygnałów myśliwego przez spaniela. Aby zidentyfikować stosunek psa do strzału, łowca musi zrobić pierwszy strzał z pustym wkładem, a przy drugim strzale strzelić do ptaka.

Po dokonaniu oceny poszukiwanego psa, ptak spaniela musi zostać przetestowany pod kątem karmienia, w tym celu wykorzystując świeżo zabitego ptaka. Pies jest testowany do gry z ziemi i wody.

Przygotowanie do wystawy

Aby móc wziąć udział w wystawie, pies musi nie tylko spełniać standardy rasy, ale także przejść odpowiednie szkolenie.

Jeśli nabyłeś czworonożnego zwierzaka i planujesz wziąć udział w wystawach, to potrzebujesz specjalnego szkolenia, aby szczeniak mógł pracować na ringu.

Cechy szkolenia szczeniąt pokojowych i dekoracyjnych spanieli

Osiągnięcie pięknej wypowiedzi psa bezpośrednio w warunkach wystawy jest bezużyteczną rzeczą. Twój pies jest zdenerwowany, jest otoczony wieloma nowymi zapachami, nieznajomymi i innymi psami. Jedynym sposobem na szybkie osiągnięcie wyników w ringu jest wcześniejsze wynalezienie stelaża.

Przede wszystkim szczeniak nie powinien się denerwować, gdy jest trzymany na smyczy. Po nauce szczeniaka chodzenia na smyczy, zabierz go do dość cichego odosobnionego miejsca i zacznij poruszać się powolnym, jednolitym kłusem, stopniowo zwiększając tempo.

Zmierz swoją szybkość z możliwościami szczeniaka, ale jednocześnie określ maksymalną długość jego kroku. Jeśli pies idzie do galopu, gdy zwiększasz prędkość, delikatnie pociągnij za smycz, powiedz "nie!" I ruszaj dalej. Musisz biegać z psem, nie tracąc tempa, najpierw przez 1-2 minuty. Czas i odległość powinny rosnąć wraz z dojrzewaniem psa, jego kondycją fizyczną i temperamentem.

Najpierw pracuj na linii prostej, potem na kole, na trójkącie. Ruch powinien być wolny, jednolity i spektakularny.

Możesz nauczyć swojego zwierzaka określonego tempa ruchu za pomocą rytmicznych dźwięków, na przykład "op-op-op", które można wyrazić przy różnych prędkościach i intonacjach. Jeśli podczas lekcji wypowiedziałeś te dźwięki, dawałeś smakołyki, wiwatowałeś i chwaliłeś, nigdy nie szarpałeś zwierzęcia i wykazywałeś się maksymalną cierpliwością i miłością, wtedy w ringu znajome dźwięki zaaprobują i zainspirują twojego zwierzaka. Aby je wymawiać, potrzebujesz tak cicho, aby nie przeszkadzać innym wystawcom.

Konieczne jest, aby od pierwszych dni szczeniaka w domu nauczył go stanąć. Najpierw połóż szczeniaka na kolanach, tak aby przednie łapy spoczywały na prawym kolanie, a głowę wspieraj prawą ręką. Wsparcie dla tylnych nóg będzie twoim lewym kolanem. Lewą ręką podeprzyj szczeniaka pod ogonem. Rozciągnij lekko kolana, tak aby szczeniak wyprostował plecy i odsunął tylne kończyny. Upewnij się, że przednie kończyny znajdują się bezpośrednio pod klatką piersiową.

Takie gry treningowe można wykonywać codziennie kilka razy, najważniejsze to nie przeciążać swojego szczeniaka. Gdy tylko dziecko przyjmie 2-3 z właściwą postawą, chwal go, pochwalaj delikatność i pyszny kawałek przygotowany wcześniej.

Stopniowo zajęcia z kolan są przenoszone najpierw do niskiego stołu, a następnie do zwykłego. Doświadczeni hodowcy psów ustawiają stół przed lustrem, ponieważ jest to o wiele łatwiejsze ustawienie stoiska, ponieważ zobaczysz psa w lustrze, tak jak to widzi ekspert. Wszelkie zajęcia powinny odbywać się w przyjaznej, zabawnej atmosferze.

Jednym z warunków udanego szkolenia psów jest praktykowanie stereotypowych poleceń. Zwykle wszyscy właściciele zaczynają od słowa "Pracuj!". Podczas badania zębów - "Pokazuj zęby!" Lub po prostu "Zęby!". Słowo "Ring!" Lub "Stand!" Oznacza stoisko, ponieważ polecenie "Stand!" Jest używane w życiu codziennym, gdy trzeba szybko zatrzymać psa, na przykład przed jezdnią. Słowa "Trot!" Lub "Go!" Oznaczają ruch wokół pierścienia.

Szczenięta są bardzo aktywne i chętnie spełniają wymagania właściciela.

Bardzo ważne jest, aby pamiętać, że tylko pies w dobrej formie ma sens, aby zarejestrować się na wystawę. Pokazując zwierzaka w środku choroby lub po chorobie, możesz zrujnować opinię na ten temat przez długi czas. Nie powinieneś także wprowadzać do ringu nowo poszkodowanej suki.

Bardzo przydatne jest odwiedzanie wystaw bez psa i oglądanie doświadczonych opiekunów. Możesz spróbować po pierścieniach, aby zadać im pytania. Chociaż dobrze wiadomo, że każdy przewodnik ma swoje własne sekrety, które nie zawsze są gotowe do udostępnienia.

Aby twój zwierzak nie martwił się podczas wystawy, naucz go sytuacji panującej tam wcześniej. Rozciągnij uprząż wystawienniczą, naśladując wewnętrzne ogrodzenie ringowe, ćwicz ruch w warunkach tak improwizowanej przestrzeni wystawienniczej. Przede wszystkim warto przejść drugi kurs kształcenia ogólnego na krótko przed wystawą, a także chodzić z nim w zatłoczonych miejscach (zawsze w kagańcu i na krótkiej smyczy), aby zwierzę nie martwiło się, gdy jest duży tłum ludzi i towarzyszy jego towarzyszy.

Ponieważ pierścienie mogą być trzymane w otwartych przestrzeniach, konieczne jest nauczenie psa chodzenia po innej ziemi: ziemi, żwiru, asfaltu, niskiej trawy.

Od czasu do czasu pies ze splecionymi futrami powinien mieć możliwość biegania i chodzenia na smyczy, aby dostosować się do długości płaszcza i zrozumieć, jak prawidłowo poruszać się w ringu. Jeśli pies pomyli się w długiej "sukience", skróć ją nieznacznie.

Cechy szkolenia dorosłych spanieli myśliwskich

Aby przygotować spanieli dorosłych myśliwych do występów na wystawach, potrzebne są umiejętności, które zwierzę może nabyć pod okiem doświadczonego specjalisty.

W takim przypadku, jeśli przygotowanie dorosłego psa do pokazu odbywa się wyłącznie z inicjatywy i na własną rękę, właściciela, najlepiej skorzystać z poniższych instrukcji.

Inscenizacja

Umieść psa w najkorzystniejszej pozycji, podając odpowiednie polecenie, takie jak "Stand!". Powtarzaj to ćwiczenie za każdym razem, gdy jesteś zaręczony ze zwierzęciem domowym, wzmocnij je ucztą. Czas, w którym pies jest umieszczony na stojaku ekspozycyjnym, początkowo nie powinien przekraczać 3-5 s, ale po kilku miesiącach można naprawić wynik, pozostawiając zwierzę w tej pozycji przez 5 minut, odsuwając się i wracając do niego. Twoim zadaniem jest upewnienie się, że zwierzę na poziomie pamięci mięśniowej zapamiętuje korzystne ustawienie.

Na ringu

Nie mniej trudne zadanie - poruszanie się po ringu. To jest prawdziwa sztuka. Pies nie powinien "holować" przewodnika, ciągnąć go na smyczy. Przy prawidłowym ruchu smycz psa jest lekko rozciągnięta, zwierzę jest trochę przed tobą. Nie da się osiągnąć takiego efektu za pomocą przymusu: pies zacznie przyciskać uszy, ciągle pozostawać w tyle i nie będzie otrzymywać dobrych ocen. Doświadczeni opiekunowie używają innej metody. Jeśli przyjrzysz się uważnie, jak dobrze pracujące psy krążą wokół pierścienia, wydaje się, że szukają czegoś, wyglądają na zewnątrz. Możesz to osiągnąć, wydając komendę, aby wyszukać kogoś lub coś, najważniejsze jest to, że temat wyszukiwania (kot, ulubiona piłka, ktoś z członków rodziny) naprawdę zainteresował Twojego zwierzaka. Do zabezpieczenia zespołu niezbędna jest nie tylko delikatność, ale także prezentacja pożądanego obiektu lub osoby.

Pies musi być wcześniej przyzwyczajony do ringu

Innym sposobem jest użycie specjalnego gwizdka. Pies uczy się, tak jak w poprzednim przypadku, sygnałem dźwiękowym, aby poszukać kogoś z rodziny, gwizdając w gwizdek. Oczywiście nie jest to konieczne, aby ta osoba robiła to na wystawie.

Trzecim sposobem uzyskania odpowiedniego pierścienia jest przekazanie psa drugiej osobie, asystentowi. Powinien to być doświadczony trener, do którego pies jest przyzwyczajony i kto może nim zarządzać. Właściciel korzysta z tej metody publikowania wśród widzów, ale nie w pierwszym rzędzie, gdzie zwierzę może je łatwo znaleźć. Właściwe użycie tej metody sprawia, że ​​twoje zwierzę, szukając Cię na ringu, będzie wyglądało bardzo korzystnie.

Drugim etapem treningu dla osiągnięcia ringu jest nauczenie psa poruszania się kłusa. Aby to zrobić, użyj polecenia "Lynx!". Handler, wydając to polecenie, zabiera psa z ruchu w krokach do łatwego przebiegu. Największą trudnością na tym etapie szkolenia będzie nauczenie psa, aby się nie potknął. Jeśli zwierzę zbytnio przyspieszy tempo, podciągnij je za pomocą smyczy i pociągnij ponownie: "Lynx!".

Powodem, dla którego psy służbowe i myśliwskie słabo radzą sobie z komendą "Lynx!", Może być ich słaba sprawność fizyczna. Pracuj z wyprzedzeniem ze swoim zwierzakiem, dzieląc zajęcia na szkolenia ogólne i specjalne.

10 podstaw selekcji

Jeśli poważnie postanowisz rozpocząć hodowlę spanieli, nie będziesz mógł obejść się bez znajomości podstawowych praw genetyki.

Prawa genetyki

Psy mają 78 chromosomów lub 39 par. U kobiet wszystkie chromosomy w parach są do siebie podobne, tj. Homologiczne. U mężczyzn tylko 38 par jest podobnych, a chromosomy płci są inne.

Chromosomy są repozytorium genów odpowiedzialnych za odziedziczone cechy.

Geny zlokalizowane w tym samym miejscu sparowanych chromosomów nazywa się allelami.

Szczenięta są przenoszone do genów zarówno ojca, jak i matki.

Potomstwo otrzymuje geny przenoszące indywidualność od ojca i matki. Jeśli geny uzyskane od rodziców są takie same dla danej cechy, wtedy są nazywane homozygotami, jeśli są różne, wtedy są heterozygotyczne. Kompletny zestaw pojedynczych genów nazywa się genotypem. Określają go nie tylko geny, ale także ich lokalizacja w chromosomach.

Cecha otrzymana od jednego z rodziców i wyraźnie przejawiająca się w potomkach pierwszego pokolenia uważana jest za dominującą. Znak drugiego rodzica, który pozostaje ukryty, jest uważany za recesywny.

W przypadku dziedziczności pośredniej, częściowa lub niepełna dominacja cechy przejawia się, gdy żaden z genów nie jest całkowicie dominujący.

Dziedziczenie cech jakościowych następuje zgodnie z trzema prawami genetyki.

Wygląd spaniela nie może być określony przez jego genotyp. Dlatego hodowca musi zmierzyć się z trudnym zadaniem określenia najskuteczniejszego przejścia, aby uzyskać potomstwo z niezbędnymi genami.

1. Prawo o jednolitości pierwszego pokolenia. Po przekroczeniu, wszystkie potomstwo pierwszego pokolenia dziedziczy cechę jednego z rodziców lub ma pośrednią dziedziczność.

2. Prawo podziału drugiego pokolenia. Podczas krzyżowania osobników pierwszego pokolenia, cechy dziedziczne rodziców pojawią się w stosunku 1: 3, jeśli istnieje wyraźna dominacja. Oznacza to, że 75% osób drugiej generacji uzyska cechy dominujące, a 25% - recesywne.

Jeśli nie było pośredni spadku, a następnie drugi potomstwo generacji pierwszych objawy pojawiają się w stosunku 1: 2: 1, to znaczy 25% potomstwa otrzyma wskazania jednego z rodziców, 25% - z drugiego, a 50% - rodziców.

3. Prawo niezależnego dzielenia znaków. Jeśli istnieje skrzyżowanie jednostek, które mają więcej niż dwie różne cechy, to każda z nich jest dziedziczona niezależnie od innych. Druga generacja może pokazać całą gamę kombinacji oryginalnych znaków rodzicielskich.

Podstawowe metody hodowli

Główne metody hodowli to krzyżowanie i hodowla czystorasowa.

Obecnie do hodowlanych spanieli stosuje się wyłącznie hodowlę czystą.

Rozważmy bardziej szczegółowo zalety i wady tych metod hodowli.

Outbreeding

Proces krzyżowania się jest bardzo zbliżony do naturalnego, ponieważ rasowe spaniele są wybierane do krycia, nie mając wspólnych przodków.

Trudność hodowli za pomocą tej metody polega na tym, że potomstwo wybranych par z udanym pojawieniem się ma nieprzewidywalny dziedziczność, która nie gwarantuje jasności znaków u dalszych potomków.

Przy wyborze producentów szczególną uwagę zwraca się na ich rodowód.

W przypadku krzyżowania psów wybiera się psy z dwóch linii o tych samych właściwościach. Pierwsza generacja potomstwa z reguły ma duży zasób władzy, a pies może nawet zostać założycielem nowej linii, jeśli jego cechy genetyczne producenta, gdy są testowane, dadzą dobry wynik. Prawdopodobieństwo uzyskania takiego psa z outbreedingiem jest jednak bardzo niskie. Jeśli stale polegasz tylko na tej metodzie, zaczynają rodzić się psy, których proporcje różnią się znacznie od standardu. Przetrwanie powinno być stosowane mądrze, tak jak pozwala na to rozwój rasy, nie może być głównym sposobem hodowli.

Inbredowanie

Proces krzyżowania bliskich krewnych - córką swego ojca, syna, brata matki i siostra lub brat do przyrodniej siostry (brat i siostra jednego z rodziców) - nazywany jest chów wsobny.

Ta metoda służy do tworzenia silnych linii i rodzin w rasie, wzmacniając ważne cechy. Inbredowanie jest bardzo ważne dla doboru producentów.

Praca z tą metodą jest bardzo trudna, dlatego jest używana tylko przez profesjonalistów, którzy znają pulę genów swoich producentów i mogą z niej korzystać twórczo.

Stopień chowu wsobnego zależy od tego, że szeregi rodowodu mają wspólnego przodka. Pierwszy rząd to bezpośredni rodzice, drugi to babka i dziadek itd.

Rasa inbredowa prowadzi do zidentyfikowania najlepszych producentów, dając potomstwo o pożądanych cechach, a usunięcie szkodliwych mutacji zmniejsza ryzyko depresji inbredowej.

Przy wyborze producentów uwzględnia się ich rodowody, a cyfry rzymskie oznaczają wspólnych przodków. Liczby te są oddzielone przecinkami, jeśli powtarzające się rzędy przodków znajdują się tylko po stronie ojca lub matki, i jeśli po obu stronach, liczby są oddzielone myślnikiem.

Jest chowu wsobnego następujące stopnie:

• blisko inbredu:

I - II - matka X syn;

II - I - córka ojca X;

II - II - przyrodnia siostra przyrodniego brata;

II - II - siostra brata X;

I - III - babcia X wnuk;

III - Ja - dziadek X wnuczka;

• bliska relacja:

III - II, II - III, II - IV, IV - II, I - IV, IV - I;

• umiarkowany związek:

IV - IV, IV - III, III - IV, I - V, V - I, VI - I, I - IV.

Podczas studiowania metod hodowlanych czystej krwi wśród początkujących hodowców, często pojawia się pytanie, dlaczego rasa nie ulega degeneracji z blisko spokrewnioną hodowlą. Faktem jest, że celem hodowli nie jest zapewnienie maksymalnej żywotności wszystkich potomstwa.

Słabe i wadliwe szczenięta są odrzucane z każdego miotu, aby wykluczyć złe kombinacje genetyczne z dalszej reprodukcji.

Outcrossing

Taki sposób krzyżowania polega na doborze par w taki sposób, że nie mają wspólnych przodków w 4-5 generacjach. Producenci muszą jednak uzyskać liniowe przejście, a ich wybór jest dokonywany z uwzględnieniem braków właściwych każdej linii.

Outcrossing służy do uzupełnienia funduszu hodowlanego psem lub suką z charakterystycznym hodowcą. Ta metoda jest uważana za pomocniczą w hodowli.

Mieszaniec

Liniowe krzyżowanie (linebreeding) to krzyżowanie psów, które, mimo że mają wspólnego przodka, są względnie daleko od siebie w stopniu pokrewieństwa.

Mieszaniec krzyżujący uzupełnia chów wsobny w pracach hodowlanych z rasą. Przy liniowym krzyżowaniu wysokoklasowych producentów potomstwo w większości przypadków zwiększa żywotność. Tak więc istnieje zjawisko przeciwne do depresji inbredowej, heterozji, co tłumaczy się podobieństwem linii produkcyjnych zgodnie z typowymi oznakami rasy. Homozygotyczność obu linii jest zachowywana zgodnie z niezbędnymi cechami, a szkodliwe mutacje nie pojawiają się, gdy są w stanie recesywnym.

Doświadczeni hodowcy mogą produkować potomstwo o niezbędnych cechach.

Aby stać się dobrym hodowcą, musisz nauczyć się nie tylko genetycznych podstaw hodowli psów, ale także materiałów dostępnych linii i producentów, którzy z nich pochodzą.

Pies i suka wybrane do hodowli przez rodowód muszą mieć wspólnego przodka, przynajmniej w trzecim pokoleniu. Dodatkowo, doświadczeni hodowcy stawiają wysokie wymagania co do genotypu i fenotypu tego przodka, a także umiejętności przekazywania najcenniejszych cech tej rasy.

Linia genetyczna

Linia genetyczna to grupa psów tej samej rasy, wywodzących się od wspólnego przodka-samca. Rozróżnia linie krwi i fabryki. Bloodline jednoczy wszystkich potomków, bez wyjątku, bez względu na cechy rasowe. Linia fabryk zawiera wyłącznie psy o dobrych cechach dziedzicznych, które spełniają standard.

Mutacje

Jedną z głównych właściwości genów jest ich stabilność, są przenoszone z jednej komórki na drugą z pokolenia na pokolenie, pozostając niezmienione. Jest więc całkiem możliwe, że gen determinujący kształt twojego nosa dotarł do ciebie niezmieniony od przodka żyjącego setki lat temu. Jednak ta niezmienność genów nie jest absolutna.

Nagła dziedziczna zmiana, która nie jest spowodowana rekombinacją genów, nazywa się mutacją.

Mutacje mogą występować spontanicznie, a także pod wpływem różnych czynników fizycznych, chemicznych i innych. Częstotliwość spontanicznej mutacji u każdego gatunku jest określana genetycznie i utrzymywana na pewnym poziomie. Zmutowany gen jest tak stabilny jak pierwotny. Jest przekazywana z komórki do komórki, z pokolenia na pokolenie, aż przypadkowo zmieni się ponownie w procesie innej mutacji.

Dominujące mutacje manifestują się w pierwszym pokoleniu, recesywne mogą być potajemnie dziedziczone w wielu pokoleniach, aż w wyniku przypadkowego krzyżowania nie wpadną w jedną zygotę.

Mutacje mogą pojawić się w dowolnym miejscu i czasie, całkowicie losowo, bez rozróżniania zwierząt rasowych i kundli. Naturalnie, że mutacja genu dominującego generowane anomalia zwalczenia dość łatwo, chyba że ktoś celowo nie przechowuje tego typu do własnych celów (np ahondroplaziynye zwierząt). Jest trudniej, gdy ma miejsce niekompletna dominacja.

Większość anomalii powstaje jako recesywna i ukryta przed hodowcą. Wydaje się amatorom, że łatwo jest pozbyć się anomalii, eliminując takie homozygotyczne osoby recesywne. Jednak w praktyce pies znany wielu przypadkach wybitny indywidualna, zaburzenia recesywna mutacja przewoźnik, są szeroko stosowane w hodowli anomalia rozciąga się na bardzo dużej grupy potomków klasie. Mutacja przejawia się w dwóch lub więcej pokoleniach.

Innym powodem wzrostu liczby anomalii w skale jest pogoń za ekstremalnymi typami. Nie należy go stosować u zwierząt hodowlanych z wrodzonymi wadami skorygowanymi chirurgicznie. Oczywiście lekarz ulży w cierpieniu samego zwierzęcia, ale geny, które dały początek patologii, nie znikną nigdzie. Nawet jeśli wada jest niewielka, w kolejnych pokoleniach może przejawiać się w cięższej postaci. Do czasu, kiedy zostanie wykryty, nie będzie można niczego naprawić. Dlatego radzi H. Harmerowi, przed rozpoczęciem hodowli psów, przyszły hodowca ma obowiązek jak najwięcej dowiedzieć się o wybranej rasie, o najczęstszych jej brakach, o najlepszych i najgorszych przodkach psów hodowlanych, które zamierza hodować. Dlatego rola rodowodu jest tak ważna. Ponadto H. Harmer mówi, że hodowcy psów zawsze powinni pamiętać, że są to tymczasowi opiekunowie tej rasy.

Aby uzyskać zdrowe potomstwo, najpierw upewnij się, że nie ma mutacji w rodzaju

Brak selekcji

Pomimo wszystkich korzyści wynikających z hodowli, hodowcy uznają, że ma on wiele wad, z których głównym jest poprawa tylko kilku specyficznych cech. Starając się zachować kolor, kolor oczu i pazury psa, hodowcy ignorują wielkość osobnika i jego stan zdrowia. Jest to przyczyną zwiększonej podatności psów rasowanych na różne choroby.

11Edukacja Spanieli

Większość właścicieli, którzy planują angażować się w hodowlę spanieli, dołączają do klubów, które specjalizują się w tej rasie, co jest bardzo rozsądne, ponieważ doświadczeni eksperci od psów zawsze służą radą i czynami w klubie.

Nie ma powodu, by nie wierzyć, że suka zapewnia dobrobyt działalności hodowlanej jakiejkolwiek hodowli (klubu), chociaż wartość hodowlana psa dla tej rasy jest niezwykle ważna, ponieważ w jego życiu może mieć znacznie więcej potomków niż suka.

Wybór par lęgowych i krycia

Idealnie, pies i suka hodowlana powinny być doskonałością swojej rasy: mieć jedwabisty płaszcz, gruby i długi ciemnoniebieski ze złotym kolorem; mieć prawidłową strukturę ciała i kończyn, wysoko osadzony ogon i piękną głowę, dumnie siedzącą na szyi. Charakter i temperament spaniela muszą być bezbłędne, ruchy muszą być wolne i skoordynowane.

W praktyce hodowlanej takie osoby są dalekie od zawsze, dlatego lepiej, jeśli piękna suka ma zauważalną wadę pod każdym względem, niż gdy jest przeciętnym okazem, ponieważ o wiele łatwiej jest skorygować jedną wadę za pomocą właściwej selekcji, niż spróbować uzyskać potomstwo z wieloma dobrymi cechami..

Psy do hodowli powinny być wybierane bardzo ostrożnie.

Celem hodowli zwierząt powinna być przede wszystkim poprawa stanu zwierząt gospodarskich. Niestety, zasada selekcji samców wśród początkujących spanielów często sprowadza się do rozumowania, bardzo daleka od profesjonalizmu. Ich uwaga przyciąga przede wszystkim importowane samce, samce mieszkające w sąsiedztwie lub te, których właściciele tanią się za krycie. Wielu kieruje się jedynie głośnymi tytułami i rodowodem.

Na pierwszy rzut oka dwa ostatnie czynniki wydają się pozytywne, ale jakie są uciążliwości i rozczarowania hodowcy, który często nie otrzymał szczeniąt o oczekiwanej jakości i jest gotowy do winy producenta za wszystko. Hodowca jest jednak odpowiedzialny za jakość potomstwa, dlatego jego imię nazywa się wraz z nazwiskiem właściciela mistrza.

Wybór pary hodowlanej to jednocześnie nauka, praktyczne doświadczenie, intuicja, szczęście, ciężka praca, cierpliwość i zdrowy optymizm.

O wartości psa decyduje nie tyle liczba CAC i CACIB, ile liczba wybitnych elitarnych przodków i jakość własnego potomstwa.

Do hodowli i skutecznej porodu preferowane są samice z szerokim mięśniowym grzbietem, lędźwie i zadem. Osoby z wąską nierozwiniętą miednicą i nachylonym zadem często mają problemy z porodem.

Dla tych, którzy mają małą budkę, całkiem odpowiedni system kart jest całkiem odpowiedni, w którym odnotowują główne niezbędne cechy psów. Duże budy i kluby używają systemów komputerowych.

Nawożenie

W jajnikach suk, powstawaniu i dojrzewaniu żeńskich komórek płciowych - jaj, a także syntezie hormonów płciowych odpowiedzialnych za zmiany psychofizjologiczne u suk w okresie rui, jej pożądaniu i zdolności do adoptowania psa, występowaniu i rozwoju ciąży, porodzie.

Rozwój komórek rozrodczych przebiega przez szereg kolejnych etapów: reprodukcji - w okresie wewnątrzmacicznego życia przyszłej kobiety, wzrostu - od momentu dojrzewania i dojrzewania w okresie cyklu seksualnego i zapłodnienia.

Pęcherze jajnikowe i ciałko żółte mają funkcję endokrynną. W miarę dojrzewania pęcherzyków dochodzi do powierzchni jajnika iw pewnym momencie pęka największy z nich (pęcherzyk grafitowy) i opuszcza je komórka jajowa. Z pękniętych pęcherzyków jajowych jaj spadają do lejkowatych przedłużeń krótkich, cienkich jajowodów.

W tym ostatnim są zapładniane przez plemniki przeniknięte tutaj po kryciu. Liczba męskich komórek rozrodczych jest znacznie większa niż liczba dojrzałych jaj; Ejakulat psa zawiera średnio 100-150 milionów plemników. Jedno jajo atakowane jest jednocześnie przez wiele plemników.

Zasadniczo wielkość ściółki zależy od liczby dojrzałych jaj, procentu ich zapłodnienia, możliwości zarodków do implantacji, od śmierci płodu.

Śmierć płodu może być spowodowana zarówno śmiercionośnymi genami, jak i różnymi szkodliwymi działaniami na ciele ciężarnej suki. Na przykład niektóre leki, promieniowanie, stres, siniaki mają negatywny wpływ.

Macica w gałęzi jest dwubiegunowa, w kształcie przypominającym łacińską literę "V". Najbardziej rozwiniętą częścią macicy są rurki lub, innymi słowy, rogi macicy. To tutaj, z powodu ruchów perystaltycznych i migotania rzęsek nabłonka, poruszają się zapłodnione jaja.

Jeśli istnieje znacznie więcej zarodków w jednym rogu niż w drugim, następuje ich migracja, dzięki której zarodki są równomiernie rozmieszczone wzdłuż rogów macicy. Podczas awansu zapłodnione jajo zaczyna się rozpadać przez prosty podział mitotyczny.

Około 3-4 dni po zapłodnieniu zarodek wchodzi do rogów macicy, składający się z 8-12 komórek. Teraz szybkość podziału komórek wzrasta znacząco i do 7 - 8 dnia zarodek zaczyna zanurzać się w głębię śluzowej warstwy ścian macicy. Jednak pełna implantacja nie występuje aż do 18-19 dnia ciąży, po którym zaczyna się intensywny wzrost i rozwój zarodka.

Łożysko, dzięki któremu następuje bezpośrednia wymiana produktów odpadowych między matką a płodem, powstaje w wyniku namnażania się tkanek macicy i błon płodu.

Jednak w niektórych przypadkach zmniejsza się niezawodność bariery łożyska, szczególnie w przypadku chorób nerek, zaburzeń w układzie odpornościowym i hormonalnym, chorób zakaźnych samej suki i innych.

W przypadku naruszenia bariery łożyska znacznie zwiększa się ryzyko "choroby" wewnątrzmacicznej płodu. Wynik takiej ciąży, porodu i stanu noworodków zależy od stopnia i czasu trwania czynnika uszkadzającego, a także od charakteru kompensacyjnych możliwości układu łożyskowego danego zwierzęcia.

Łożysko zachowuje swoje funkcje przez cały okres porodu, aż do oddzielenia (oderwania) od ścian macicy po urodzeniu szczeniaka. Przedwczesne oderwanie łożyska prowadzi do śmierci płodu wewnątrzmacicznego.

Wybór psów do hodowli może odbywać się w klubie specjalizującym się w hodowli psów danej rasy.

Macica odgrywa ważną rolę podczas porodu, ale wcześniej była miejscem przechowywania nasienia. Plemniki mogą żyć w obrębie narządów płciowych samic przez okres do kilku dni. Ciało macicy jest stosunkowo małe, łączy dwa rogi z przodu i otwiera się przez szyjkę z powrotem do pochwy.

Szyjka macicy ma silnie rozwinięty mięsień zwężający. Dzięki niemu jest szczelnie zamknięte i otwiera się tylko podczas rui, pozwalając plemnikom na wejście do macicy. Pełne ujawnienie szyjki macicy występuje podczas porodu, co pozwala płódowi na wyprowadzenie się z macicy przez kanał rodny.

Ściany macicy i jej rogów składają się z kilku warstw tkanki. Wewnętrzna warstwa macicy - śluzowa - nazywana jest endometrium. Pod spodem znajduje się warstwa mięśniowa myometrium, która znacznie rozszerza się podczas ciąży i zapewnia popychanie płodów w momencie porodu. Między warstwami tkanki mięśniowej znajduje się warstwa naczyniowa. Zewnętrzna warstwa macicy nazywana jest perymetrią.

Pochwa (pochwa) - niesparowany narząd kanalikowy - wraz z sromu (pętlą) składającą się z warg sromowych, jest organem stosunku płciowego. To także otwiera kanał oddawania moczu. Anatomicznie pochwa ma podwójną orientację. Jego krótka część końcowa, umieszczona między wargami sromowymi (wargami wargowymi) (górna i dolna), jest skierowana prawie pionowo w stosunku do głównej części, która jest pozioma.

Pochwa jest bardzo długa, zajmuje penisa psa w stanie erekcji, a nasienie przechodzi bezpośrednio do szyjki macicy. Inna rola pochwy wiąże się z jej zdolnością do ściskania mięśni i bezpiecznego trzymania członka psa przez dość długi czas, od 5 minut do 1 godziny. Ten stan, gdy pies jest "przywiązany" do suki za pomocą mięśnia pochwy kompresora, nazywany jest zamkiem dla hodowców psów.

Gruczoły mleczne są zewnętrznie reprezentowane jedynie przez sutki, ale rozwój tkanki piersi obserwuje się u samic tylko pod koniec ciąży i w okresie karmienia młodych (okres laktacji).

Gruczoły piersiowe znajdują się wzdłuż całej dolnej części klatki piersiowej i na brzuchu psa. Z reguły istnieje pięć par, ale duże suki mogą mieć sześć, a małe cztery. Czasami występuje nieparzysta liczba gruczołów i mogą one być zlokalizowane asymetrycznie względem lewej i prawej strony, co nie wpływa na zdolność reprodukcyjną zwierzęcia.

Cykl seksualny

Wszystkie procesy seksualne u ssaków, w tym ludzi i psów, są regulowane przez układ neuroendokrynny organizmu.

Pomimo faktu, że w procesie udomowienia, psy nabyły zdolność do posiadania kilku cykli w roku i niezależnie od pory roku, najczęściej mają tendencję do rozważania ich, jak dzikie psy, zwierzęta monocykliczne. Argumentem jest tutaj, że po pierwsze, psy domowe łatwo krzyżują się z dzikimi członkami tej rodziny (wilk, szakal, itp.); po drugie, w cyklu seksualnym psów występuje cecha charakterystyczna - ruja występuje po długim okresie odpoczynku.

Spaniele przed lepką

W każdym przypadku cykl seksualny suk jest inny niż u zwierząt laboratoryjnych i hodowlanych. Przede wszystkim u suk pojawienie się seksu jest poprzedzone krwawym rozładowaniem. I choć przypominają one przepływ menstruacyjny u wyższych naczelnych i kobiet, u suk jest to przepływ krwi przez ściany naczyń krwionośnych, a u wyższych naczelnych krwawienie z macicy związane z odrzuceniem przerośniętego endometrium. Następnie, u suk, początek aktywności seksualnej zbiega się z początkiem owulacji, a powstanie funkcjonalnie aktywnego ciała żółtego rozpoczyna się w momencie jego zakończenia. U większości innych zwierząt tworzenie ciałka żółtego występuje po zakończeniu polowania seksualnego. Są inne różnice, ale jest to temat opisu czysto naukowych badań.

Specyfika cyklu seksualnego psów doprowadziła do zastosowania pewnych różnic terminologicznych w opisie tego procesu. Dla uproszczenia można użyć systemu przedstawionego w książce francuskiego badacza, doktora medycyny weterynaryjnej A. Fonbone (1996).

Tak więc, dla większości suk, cykl seksualny występuje dwa razy w roku i składa się z czterech faz: proestrus, rui (te fazy odpowiadają rui), diestrus (typowy dla ciąży) i anestrus (okres odpoczynku między rui).

Proestrus - pierwsza faza rui, która trwa około 10 dni; jednak jego czas trwania może wynosić od 5 do -20 dni. Zewnętrznie, ruję znajduje się przez obrzęk pętli, jej mięknięcie i krwawe wydzielanie z pochwy. Jednak zmiany te nie są typowe dla wszystkich suk. Niektóre z nich mogą nie mieć żadnych plamek, inne mają opóźnione rozładowanie, podczas gdy faktycznie cykl rui już się rozpoczął. Stąd trudność w ustaleniu pierwszego dnia rui. Szereg anomalii w rozwoju osobnika może prowadzić do późnego lub całkowitego braku rui (brak miesiączki).

Najczęściej opóźnienie dojrzewania jest spowodowane zaburzeniami dysharmonicznymi lub jest wynikiem niewłaściwego stosowania leków w okresie dojrzewania. Tak więc, według francuskich ekspertów, znaczące dawki kortykosteroidów, stosowane na przykład w celu złagodzenia swędzenia, mogą odgrywać bardzo negatywną rolę. W niektórych przypadkach zjawiska te powodują leki przeciwgrzybicze (griziofulwina i inne). Eksperci doradzają przed dojrzewaniem zwierząt, aby powstrzymali się od leczenia psów za pomocą leków hormonalnych i leków anabolicznych, w przeciwnym razie hodowca ryzykuje przyszłą karierę producentów, zwłaszcza, że ​​bezpłodność spowodowana użyciem niektórych leków jest nieuleczalna.

Słabe, nadmierne, niewystarczające karmienie (wystarczający czynnik) nie tylko zmniejsza zdolności reprodukcyjne zwierząt, ale często powoduje niepłodność.

Ponadto komunikacja z płcią przeciwną ma znaczący wpływ na regulację funkcji seksualnych u psów.

Pojawienie się pierwszego ciepła nie zawsze jest łatwe do zauważenia, młoda suczka traci trochę krwi, co jest normalne w tym przypadku; i pętla w nim może praktycznie nie wzrosnąć. Takie ciepło określa się terminem "cichy" ("suchy"). Dlatego wielu właścicieli zaczyna się martwić o opóźnienie w pierwszym upale i zająć drugie. Taka ruja można zaobserwować we wcześniej przepływającej, a nawet rodzącej suki. Wizualne wykrycie suchej rui jest niemożliwe. Tylko doświadczony mężczyzna wyjaśni, że jego zachowanie rozpoczęło się. W większości przypadków sucha ruja występuje z prawidłową funkcją hormonalną, a zatem występuje normalna owulacja. A z właściwym czasem kojarzenia nastąpi nawożenie.

W okresie występowania proestrus pod wpływem rosnącej liczby żeńskich hormonów płciowych, estrogenu i progesteronu, w kobiecym układzie rozrodczym występują znaczące zmiany. Ściany macicy zagęszczają się, zwiększa się ukrwienie; kurczliwość jego ścian wzrasta, podczas gdy szyjka macicy jest rozluźniona, a kanał jest lekko otwarty. W tym czasie suki często dręczą się pragnieniem, stają się niespokojne, kapryśne, rozdrażnione, często uciekają przed właścicielem. W suce rzeki wraz z moczem uwalniają się specjalne substancje - feromony - o specyficznym zapachu, który jest tak atrakcyjny dla mężczyzn. Suki często oddają mocz - zaznacz terytorium. Samce wykazują szczególne zainteresowanie takimi sukami, pielęgnują je i podążają za nimi wszędzie. Pod koniec rui suki również zaczynają flirtować z samcami, ale nie pozwalają na klatkę.

Estrus - drugi etap rui, trwa około 7 dni, ale w rzadkich przypadkach może trwać od 3 do 30 dni. W tym czasie upławy stają się lżejsze, stają się mniej obfite, a bardziej śluzowaty, mniej obrzękliwy i sztywniejszy (twardnieje) staje się pętlą. Uważaj, u niektórych suk, te zjawiska mają inną naturę, a samica traci krew w trakcie upału. W każdym razie samice zaczynają wykazywać zwiększone zainteresowanie mężczyznami, węszyć genitalia, pozwalać klatkom i przyjmować samców. A jeśli proestrus jest stadium poprzedzającym owulację, wówczas ruja jest stadium owulacji, która występuje głównie bezpośrednio po rozpoczęciu kojarzenia się z samcem.

Czas trwania owulacji u samic jest nadal mało zbadany, ale przypuszczalnie mieści się w 12-24 godzin i występuje jednocześnie w obu jajnikach.

Ważne jest, aby wiedzieć, że żeńskie komórki płciowe uwalniane z pęcherzyków graficznych nie są jeszcze zdolne do zapłodnienia. Ich ostateczne dojrzewanie następuje w ciągu 2-7 dni, gdy poruszają się one wzdłuż górnej części narządów płciowych tej suki. Zatem suka może zajść w ciążę co najmniej 2 dni po owulacji i spotkaniu żeńskiej komórki rozrodczej z samcem. Głównym błędem początkujących hodowców jest niecierpliwość, która zmusza ich do zbyt szybkiego zdziercenia.

Obecnie w tej dziedzinie kynologii nie ma absolutnie uniwersalnych i bezbłędnych metod, ale eksperci uważają, że metoda tak zwanych wymazów pochwowych jest raczej wiarygodna. Technika ta opiera się na fakcie, że komórki nabłonkowe pochwy wydzielane podczas rui zmieniają się pod wpływem hormonów, a mikroskopowy obraz proestrus różni się od rui itp.

Anaestrus - okres wypoczynku seksualnego; w rozmazie pochwowym obserwuje się tylko kilka okrągłych małych komórek z dużym jądrem komórek nabłonkowych.

Proza-początek (w tym okresie pojawienie się komórek pochwowych pod wpływem hormonów zaczyna się zmieniać):

• komórki stają się większe z mniejszym jądrem;

• jest więcej;

• czerwone krwinki są obecne w rozmazie.

• komórki pochwowe są zrogowaciałe i stają się nieregularne, o kształcie kątowym;

• obecne są czerwone krwinki.

• skręcone komórki pochwowe (zstępowany nabłonek) przypominają suche liście;

• krwinki czerwone są praktycznie nieobecne.

Diestrus (metestrus) (z tym wzorem, rozmaz rui kończy się po 24-48 godzinach, a suka nie może być zapłodniona):

• okrągłe komórki pochwowe;

• pojawiają się komórki z jądrami;

• Białe krwinki oczyszczają pole przez fagocytozę ze wszystkich komórkowych "szczątków";

• Od pojawienia się leukocytów suka nie może być zapłodniona.

Czasami hodowcy mają do czynienia z takimi zjawiskami, jak rozgrzane upały. W tym przypadku suka ma klasyczny obrzęk pętli, wydzieliny z pochwy i wchodzi w seksu, a następnie, po pewnym czasie, różni się w przypadku różnych suk (zwykle 5-6 dni), ruja zatrzymuje się i znowu może być powtórzona po pewnym czasie. W rzeczywistości, te samice od samego początku wytwarzają hormony ciałka żółtego. To fałszywy zjazd, po którym prawdziwa owulacja przychodzi kilka tygodni później. Takie zsypy nie sygnalizują bezpłodności suki, ale zawsze są zagadkowymi początkującymi. Na szczęście są one dość rzadkie i nietypowe dla każdego cyklu.

Z reguły fałszywe rynny ciepła obserwuje się u przedstawicieli bardzo dużych ras, ale w praktyce można je również spotkać w Spanieli.

Są też inne nietypowe przypadki. Na przykład suka chętnie przyjmuje psa, ale w tej chwili nie jest jeszcze w stanie zajść w ciążę, ponieważ jej okres owulacji przypada w innym czasie. Albo, przeciwnie, suka ma etap owulacji, to jest najkorzystniejszy moment do poczęcia, a ona kategorycznie odmawia zawsze. Jest oczywiste, że mówimy o nierównowadze hormonalnej i tylko wprowadzenie określonych hormonów na zalecenie doświadczonego weterynarza może poprawić sytuację. Powstaje jednak pytanie: czy konieczne jest pozyskanie potomstwa od zwierzęcia z takimi problemami?

Ogólnie rzecz biorąc, przykłady te wyraźnie pokazują, że istnieje duża zmienność i nie ma ogólnie przyjętego dogmatu przy określaniu warunków kojarzenia w niektórych przypadkach nie działają. Normalnie, w okresie rui, suka jest gotowa do krycia i chętnie ją demonstruje. Konieczne jest dotknięcie lub delikatne dotknięcie palca na zadzie, ponieważ ma ono charakterystyczną postawę - podnosi i wciąga ogon na bok, porusza pętlę w górę, to znaczy pomaga psu wejść do penisa.

Diestrus (meestrus) ruja charakteryzuje się wydzielaniem progesteronu, który kontroluje ciążę. Wraz z pojawieniem się diestrus, pętla stopniowo zmniejsza się, a jednocześnie zmniejsza się aktywność seksualna. U niektórych kobiet krwawienie z pętli można znaleźć ponownie w ciągu kilku dni po rui. Na początku są one dość jaskrawe, ale wkrótce rozjaśniają się, zmniejszają ilościowo i stają się śluzowate. Okres ten odpowiada okresowi miesiączki u kobiet. U psów takie zjawiska występują stosunkowo rzadko. Normalnie, wydalanie ustaje w dniach 4-5. Ale jeśli coś cię niepokoi lub twoja rozładowana suka trwa dłużej niż określony czas, powinieneś skonsultować się z weterynarzem w celu uzyskania porady.

Normalnie hormon progesteronu jest wydzielany w wyniku działania ciałka żółtego, które powstaje w miejscu pęcherzyków podczas owulacji. Ciałko żółte jest tymczasowym gruczołem wydzielania wewnętrznego, który hormonalnie zapewnia prawidłowy przebieg ciąży, poród i laktację.

Wydzielanie progesteronu ma specyficzny wpływ na macicę, niezależnie od tego, czy suka jest w ciąży, czy nie. Wzrost macicy następuje głównie w wyniku wzrostu gruczołów endometrialnych, które wytwarzają ogromną ilość śluzu.

U niektórych suk, pod koniec 3-4 tygodnia ciąży obserwuje się niewielki wzrost brzucha, a jednocześnie sutki rosną i twardnieją. Często z nich wypływa mleko. Ale nie przejmuj się zbytnio, to nie jest patologia, ale tylko przerośnięta manifestacja naturalnych procesów.

W przypadkach patologicznych, w wyniku braku równowagi hormonalnej, wydzielina błony śluzowej endometrium może być tak duża, że ​​dochodzi do nieprawidłowego rozciągania rogów macicy. W tym momencie łatwo mogą przeniknąć mikroorganizmy chorobotwórcze, w wyniku których rozwija się ciężka, zagrażająca życiu choroba zwierzęca, pyometra. Taka suka nie może zajść w ciążę, ponieważ proces implantacji zarodka jest niemożliwy. Ta choroba rozwija się zawsze w diestrus w ciągu 1-12 tygodni po kryciu. Suka wygląda na przygnębioną, odmawia jedzenia, ale temperatura ciała może pozostać normalna lub lekko niska. Jeśli szyjka macicy jest uchylona, ​​obserwuje się ropne wydzielanie z pętli. Gdy szyja jest zamknięta, ropa gromadzi się w macicy, a następnie odczuwa się bolesny obrzęk w dolnej części brzucha. Musisz natychmiast skontaktować się z kliniką weterynaryjną. Ocal macicę nawet bardzo cenną kobietę plemienną udaje się niezwykle rzadko. W przypadku opóźnienia w opiece weterynaryjnej właściciel ryzykuje utratę zwierzęcia. Jeśli nie nastąpi nawożenie, wówczas ciałko żółte będzie działało przez długi czas, nawet w przypadku braku krycia, to znaczy, pojawią się zmiany w macicy, podobne do stanu ciąży. Suka rośnie na brzuchu, gruczoły sutkowe puchną, często obserwuje się mleko, czasami pojawia się imitacja bólów porodowych. Często suczki szczeniąt zamieniają się w ulubione zabawki. To jest tak zwana fałszywa ciąża. Nasilenie fałszywej ciąży jest bardzo różne u różnych suk w różnym czasie.

Terminowa opieka weterynarza pomoże uniknąć różnych komplikacji.

Często w związanym konarze toksyna ciążowa i apetyt są silnie zmniejszone po 19-20 dniu. Pies staje się bardzo kapryśny i wrażliwy na jedzenie, a ta sama suka może mieć różne ciąże na zupełnie inny sposób.

W normalnych przypadkach, w okresie diestrus, suka staje się bardzo spokojna, tylko czasami apetyt wzrasta dramatycznie. W zależności od przebiegu ciąży jej zachowanie może być bardzo zróżnicowane.

Anestrus jest fazą odpoczynku reprodukcyjnego, która oddziela rdzeń od proostrusa i trwa średnio 4-5 miesięcy, ale może trwać od 2 do 10 miesięcy lub dłużej bez wpływu na płodność (płodność). Bez względu na czas trwania, anestrus jest ważną częścią cyklu seksualnego.

W dzikich psach sezon odgrywa ważną rolę. Chociaż uważa się, że pora roku odgrywa również pewną rolę u psów domowych, a w większości z nich ruja występuje pod koniec zimy lub na początku jesieni, ale w praktyce tak nie jest.

Jednocześnie duże znaczenie mają czynniki psychofizjologiczne. Hodowcy doskonale zdają sobie sprawę, że psy żyjące w jednej grupie często przepływają prawie jednocześnie lub jedna po drugiej. Tak więc zachodzi synchronizacja odchodów suk jednej z hodowli.

Według amerykańskich ekspertów, ruja synchroniczna jest mniej korzystna dla prawdziwej reprodukcji niż spontaniczna.

Inni badacze uważają, że wszystko jest dokładnie odwrotnie. Doświadczenia własne sugerują, że jednorazowo nie jest to konieczne.

Nie obserwuje się zewnętrznych objawów w okresie odpoczynku reprodukcyjnego u kobiet. Pętla pozostaje mała lub nieznacznie powiększona u suki rodzącej. Gruczoły piersiowe są spokojne. Macica, poprzednio powiększona przez progesteron, teraz zmniejsza się w ciągu 2 miesięcy. Jest to konieczne, aby mogła ponownie implantować zarodki i rodzić pełnoprawne potomstwo. W przypadku rui, następując jeden po drugim w bardzo krótkich odstępach czasu, często obserwuje się niepłodność, ponieważ anir, który trwa krócej niż 2 miesiące, jest zbyt krótki, aby przywrócić funkcjonowanie macicy. W stanie rozgorączkowania suka jest spokojna, nie ma zapachów seksualnych iw związku z tym nie przyciąga uwagi samców.

Identyfikacja odpowiednich dni krycia

Proces owulacji jest procesem złożonym i wieloetapowym, dlatego nie zawsze łatwo jest określić najbardziej odpowiednie dni dla gwarantowanego zapłodnienia u suki.

Ponieważ życie dojrzałego jaja jest krótkie (48 godzin), należy je pokrywać w pewnym okresie. Hodowcy próbują określić ten idealny czas, stosując mniej lub bardziej obiektywne kryteria. Większość ekspertów zaleca wiązanie psów w 9-15 dniu rui.

Eksperci pomogą Ci wybrać najlepsze dni na krycie.

Jednak to kryterium jest niedoskonałe. U około jednej trzeciej suk optymalny czas do zapłodnienia nie pasuje do klasycznej struktury. Są suki, których okres zapłodnienia przypada na 5-6 dzień rui. Podobno wynika to z bardzo wczesnej owulacji. Ale jest całkiem możliwe, że takie suki w pierwszych dniach cyklu uwalniania krwi są tak skąpe, że gubią się w wargach sromowych i tylko przez 5-6 dni od faktycznego rozpoczęcia rui stają się obfite i są zauważane przez hodowcę.

Dlatego też, gdy grzebiąc suczkę w 5-6 dniu od początku widocznego krwawienia, pies faktycznie zapładnia ją w 10-12 dniu rui. W tym przypadku suka jest dziana "przez krew", a czas trwania rui wynosi około 18-21 dni od początku widocznego wyładowania.

Inne suki mogą być gotowe do zapłodnienia dość późno, czasem przez 18-25 dzień rui. Ta cecha jest typowa dla niektórych ras, a także dla pojedynczych osobników, jest również spotykana u Spanieli. Takie zjawiska powinny być brane pod uwagę przez hodowców, których suki nie zajdą w ciążę podczas krycia w klasycznych ramach czasowych.

Z reguły okres pokoleniowy z wiekiem jest przedłużony.

Innym wskaźnikiem dni płodnych jest gotowość suki do krycia. Uważa się, że to kryterium jest bardziej obiektywne niż definicja wymazów z pochwy. Jednak zbyt wcześnie, nawet jeśli suka pasuje chętnie, często nieskuteczne lub prowadzi do bezpłodnych śmieci. Z drugiej strony wiadomo, że istnieją suki, które biorą psa tylko przez pół dnia podczas całego upału. Czasami niektóre samice chętnie przyjmują samców, nie będąc gotowymi do zapłodnienia, podczas gdy inne kobiety odrzucają samców, nie pozwalając im na tworzenie klatek w najbardziej optymalnych dniach do poczęcia.

Celowa hodowla spanieli w Rosji rozpoczęła się w latach 70-tych. XX wiek.

Młode niedoświadczone samce, których polowania seksualne nie są dostatecznie usatysfakcjonowane, stworzą aktywne klatki, nawet jeśli obecna suka nie będzie gotowa do zapłodnienia.

Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe, oczywiste jest, że pierwsze krycie powinno skupiać się na ogólnie przyjętych warunkach. Jest bezużyteczne, a nawet szkodliwe, na drutach suka bez jej zgody, ponieważ w tym przypadku najczęściej pozostaje puste.

Hodowcy często określają czas kojarzenia się z zachowaniem doświadczonego psa. Mężczyźni, którzy regularnie i skutecznie się zgadzają, mają spore doświadczenie, a ich wybór jest wystarczająco wiarygodny. Jednak takich samców jest bardzo niewielu, mogą one odpowiadać twojej suce jako partnerowi hodowlanemu. Z reguły bardzo doświadczony, wymagający reproduktor aktywnie troszczy się o sukę, podnieca ją, ale nie robi klatki, jeśli suka nie jest gotowa do zapłodnienia.

Kolejnym kryterium gotowości suki do krycia jest rodzaj wydzieliny pochwowej, która w okresie rui (jajeczkowanie) upławy pochłaniają i stają się rzadkie. Kryterium to nie może być również gwarantem absolutnym, chociaż bardzo rzadko suka jest gotowa do kojarzenia w okresie obfitego jaskrawoczerwonego wydzielania. Wyjątkiem jest rasa, której suki zawsze dziergają "krew".

Kryteria opisane powyżej dla oceny gotowości suki do zapłodnienia są subiektywne i niewystarczająco wiarygodne. Dokładniejsze są obiektywne metody monitorowania obecnych suczek.

1. Rozmaz pochwy (badanie mikroskopowe).

2. Pomiar oporności mięśniówki pochwy (przy użyciu specjalnego urządzenia powszechnie stosowanego w fermach zwierząt futerkowych), chociaż ta metoda jest uważana za niedokładną.

3. Endoskopia pochwy. Ta metoda nie jest ani lepsza ani gorsza niż metoda wymazów z pochwy.

4. Zastosowanie "taśm reaktywnych", takich jak papiery lakmusowe, określające ilość glukozy lub zmiany kwasowości środowiska pochwy. Według naukowców metoda ta nie jest niezawodna i należy jej unikać.

5. Pomiar progesteronu i innych hormonów we krwi. Ta metoda jest również daleka od ideału, ale jest wystarczająco dobra w połączeniu z metodą wymazów z pochwy. Wymaga jednak wielokrotnych wizyt u weterynarza.

6. Ustalenie owulacji za pomocą ultradźwięków, stosowanej u zwierząt hodowlanych, nie jest odpowiednie dla większości psów. Po pierwsze, pies musi odciąć wełnę od boków i dołu, co jest nie do przyjęcia dla zwierząt pokazowych. Tak, i jak sprzedać szczenięta takiego psa? Po drugie, tłuszcz otaczający komórkę jajową sprawia, że ​​jej obraz u psów nie jest wystarczająco wyraźny, aby określić dojrzałość pęcherzyków i ich pęknięcie w czasie owulacji.

W przypadku szkółek najłatwiej dostępną metodą są wymazy z pochwy, ale wymaga to pewnych doświadczeń i umiejętności w zakresie interpretacji wzoru rozmazu pod mikroskopem. U kobiet cierpiących na upośledzoną płodność wzór rozmazu może być rozmazany.

Na szczęście większość Spanieli należy do klasycznego typu psów, ale każda indywidualna charakterystyka może być źródłem błędów i pustych ras. Nawet doświadczony weterynarz nie zawsze może dokładnie zinterpretować pojedynczy wacik pod względem doskonałej gotowości do wysiewu. Tylko seryjne pobieranie próbek rozmazów odzwierciedla dynamikę procesu i daje dość dokładną odpowiedź.

Niepłodność

Niepłodność to niezdolność żywych organizmów do rozmnażania się. Występuje jednakowo zarówno u suk, jak iu samców. Przyczynami niepłodności mogą być zaburzenia chromosomalne i genetyczne, które są trudne do zdiagnozowania i trudne, czasem niemożliwe do wyleczenia.

Główną przyczyną niepłodności u kobiet jest zapalenie macicy lub dróg rodnych. Zapobiegają również guzom ciąży i różnym anatomicznym wadom układu rozrodczego. Jednym z poważnych problemów jest bardzo duże opóźnienie lub całkowity brak wycieku. Jeśli suka nie wpadła przed ukończeniem półtora roku, potrzebuje badania weterynaryjnego. Długotrwała ruja jest również niebezpieczna, ponieważ często wiąże się z guzami jajnika. W tym przypadku występuje nadmierna produkcja estrogenu, w wyniku czego ruja utrzymuje się przez tygodnie i miesiące.

Czasami blisko spokrewnione krzyżowanie powoduje pustą hodowlę lub niepłodność, a ponieważ płodność i niepłodność są w dużej mierze zdeterminowane dziedzicznością, w przypadku chowu wsobnego (hodowla linii) należy stosować wyłącznie zwierzęta wysoce płodne.

Niepłodność może być stała lub czasowa. Ten ostatni najczęściej powstaje z powodu braku spacerów, stresów i przeciążeń (fizycznych i związanych z działaniem reprodukcyjnym).

Czasami brak chodzenia może prowadzić do tymczasowej bezpłodności psa.

Nadmierne karmienie "obciążonych" zwierząt nie nadaje się do hodowli. Tłuste suki często nie dają szczeniąt, a samce stają się leniwe i nie mogą się rozmnażać.

Przeniesione choroby zakaźne, nienormalne warunki kojarzenia, złe utrzymanie, wiek psa są często przyczyną bezpłodności. Oczywiste jest, że niewłaściwe odżywianie przy niewystarczającej zawartości białek zwierzęcych, witamin, w szczególności płodności witaminy - E, mikroelementów w żywności może wywoływać niepłodność u osób obu płci.

Samce układu rozrodczego

Rozważ ogólnie, w jaki sposób zorganizowany i funkcjonujący jest układ rozrodczy psa (chociaż obejmuje kilka narządów, najważniejsze są jądra).

Układ rozrodczy samca składa się z jąder, ich przydatków - najądrza, przewodów wydalniczych (nasieniowodu i kanału moczowo-płciowego), gruczołu prostaty, członka, moszny i moszny.

W jądrach, powstawanie i dojrzewanie męskich komórek płciowych - nasienie i produkcja męskiego hormonu płciowego - testosteron. Bezpośredni podział komórek i tworzenie plemników występuje w zawiłych kanalikach jąder, których kanały pozwalają komórkom zarodkowym przemieszczać się w kierunku najądrza.

Z każdego elementu wypada od nasienia, co zapewnia transport plemników z przydatków w kanale moczowo-płciowym. Ta ostatnia kończy się na początku otwarcia moczowo-płciowego penisa. Jedną z metod męskiej sterylizacji jest narzucenie podwiązania (talii) na tym przewodzie. Kanał zablokowany w ten sposób nie pozwala na wybuch zewnętrznej nasienia, ale jednocześnie pies zachowuje wszystkie swoje cechy seksualne i aspiracje seksualne. Oczywiście, kiedy krycia takie zapłodnienie nie może wystąpić.

Epididymis pełni wiele funkcji w systemie hodowlanym samców. Dzięki nim transport i koncentracja plemników, ich dojrzewanie i przechowywanie. Tylko wraz z tajemnicami najądrza są komórki plemników zdolne do uczestniczenia w ruchu i zapładnianiu.

Proces tworzenia się komórek płciowych (spermatogenezy) ma wyraźny cykl czasowy i trwa przez cały okres reprodukcyjny życia zwierzęcia. Rośliny nasienne znajdują się w worku mosznowym, który jest dwukomorowym workiem ze skórą mięśniową, pełniącym funkcje ochronne i termostatyczne. Faktem jest, że normalna spermatogeneza występuje, gdy temperatura w mosznie jest o kilka stopni niższa niż temperatura ciała.

Zdolność plemników do zachowania właściwości nawozowych przez wiele miesięcy, gdy są przechowywane w środowisku beztlenowym w temperaturze poniżej temperatury ciała, jest szeroko stosowana w praktyce sztucznego zapładniania, w tym psów.

Gruczoł prostaty, wraz z przysadką mózgową, wspiera spermatogenezę w zawiłym kanaliku jąder i produkuje płyn nasienny, który zajmuje trzy czwarte objętości całego ejakulatu. Płyn ten promuje ruch plemników wzdłuż nasieniowodu i bierze udział w tworzeniu pożądania seksualnego.

Ponadto, płyn nasienny zapewnia skuteczną ochronę plemników przed kwaśnym środowiskiem pochwy, ma działanie przeciwbakteryjne, zapewnia ochronę immunologiczną przed przeciwciałami sucznymi, a ze względu na obecność cukrów tworzy pożywkę dla plemników.

Inną funkcją płynu nasiennego jest wydzielanie substancji, które przyczyniają się do skurczu mięśni pochwy, co jest konieczne do szybkiego przemieszczania się plemników w obrębie narządów płciowych kobiety.

Penis (penis) jest organem kopulacji i oddawania moczu. Ma potężną rozgałęzioną sieć naczyń krwionośnych, wnęk i ciała gąbczastego, które pęcznieją z powodu wypełnienia krwią i zapewniają erekcję. Specjalna elastyczność penisa psa jest podawana przez kość genitaliów zlokalizowaną wzdłuż iu głowy penisa.

Ta kość pomaga psu wepchnąć penisa do pochwy, ale jednocześnie jest bardzo delikatna i może się zepsuć w przypadku niegrzecznych działań pomocnika lub gdy nerwowa dziwka zachowuje się niezwykle niespokojnie podczas krycia. Takie obrażenia są najczęstsze i poważne dla przyszłego producenta. Często kawałek kości rozbija drogami, a samiec staje się niepłodny.

W spoczynku penis psa znajduje się w worku napletkowym. Z erekcją znacznie się zwiększa i wykracza poza granice nakładki. Żarówka penisa silnie pęcznieje i wraz z mięśniami pochwy zapewnia blokadę podczas stosunku.

W tym czasie sperma jest wypychana z penisa z powodu perystaltycznych skurczów ścian kanału moczowo-płciowego i rytmicznych skurczów mięśnia bulwiastego umiejscowionego u podstawy penisa. Dzięki temu powstaje dostatecznie wysokie ciśnienie, które pozwala skutecznie przeniknąć plemniki do żeńskich narządów płciowych.

Pierwsza frakcja ejakulatu, uwolniona w ciągu kilku sekund (nie więcej niż 30), nie zawiera plemników, a zatem nie nawozi. Zwykle jest on bezbarwny lub lekko żółtawy z powodu kilku kropli moczu, które do niego spadły. Druga frakcja jest uwalniana w ciągu jednej minuty i zawiera główną liczbę plemników. W zależności od ich stężenia frakcja może być biała lub lekko mleczna.

Właściciele kobiet nie muszą martwić się o bardzo krótki zamek. W rzeczywistości druga frakcja jest jedyną zdolną do zapłodnienia i nie zależy od czasu trwania zamku ani od kompletności erekcji. Trzecia frakcja zajmuje większość objętości ejakulatu i czas odpowiadający czasowi trwania zamku (5-60 minut). Jego zawartość jest bardziej związana z fizjologią gruczołu krokowego.

Właściciele psów nie mogą zezwalać na niedbałe zwierzęta.

Jeśli pies ma jedno lub oba jądra nie zstępują do moszny, pies jest wnętrą. Pomimo faktu, że obustronne kryptorche są zwykle bezpłodne, a jednostronne mają zmniejszoną płodność, seksualnie oba są bardzo aktywne i mogą łatwo wiązać suki.

Poważne przyczyny niepłodności męskiej obejmują różne procesy zapalne, które występują w różnych częściach układu rozrodczego. Należą do nich: zapalenie jąder - zapalenie jąder, zapalenie najądrza - zapalenie wyrostków, zapalenie gruczołu krokowego - zapalenie prostaty, zapalenie pooperacyjne, balanitis - zapalenie żołędzi prącia. W każdym razie właściciel psa, a zwłaszcza hodowca, nie powinien dopuścić do zaniedbania i niechlujstwa zwierzęcia, zranienia prącia lub skóry z powodu napletka, urazów jąder itp.

Konieczne jest ciągłe upewnianie się, że włosy na czubku końcówki nie są sklejone, tj. Ropne wyładowanie nie powinno wypływać z końcówki.

Hodowlany pies musi koniecznie chodzić na świeżym powietrzu i cieszyć się swobodą ruchu. Dlatego konieczne jest, aby dosłownie od pierwszych spacerów nauczyć szczeniaka chodzenia na smyczy i bez niego, aby wykonywać polecenia posłuszeństwa.

Dojrzewanie psów i krycia

Dojrzałość płciowa u spanieli występuje w wieku 8-9 miesięcy, ale można pozwolić im na krycie tylko wtedy, gdy ciało psa jest w pełni dojrzałe.

Kategorycznie nie powinieneś dzierżyć suki aż do tego momentu, ponieważ przed upływem pierwszych nieszczelności jeszcze się nie uformowała, a ciąża będzie przedwczesnym i nie do zniesienia ładunkiem dla młodej osoby. W rezultacie cięcia cesarskie, często usunięcie macicy i niepłodności.

Dozwolone są tylko zdrowe zwierzęta.

U mężczyzn tworzenie się spermy rozpoczyna się również od początku dojrzewania. Ten okres jest indywidualny zarówno dla osób indywidualnych, jak i dla różnych ras. Zwykle niewielka ilość nasienia jest wydalana z moczem jeszcze przed rozpoczęciem okresu dojrzewania.

Ale prawdziwy wytrysk pojawia się po raz pierwszy po 8-10 miesiącach. W tym okresie płyn nasienny jest nadal ubogi w nasienie, a ponadto ma wiele niedojrzałych komórek rozrodczych niezdolnych do zapłodnienia. Dlatego najwłaściwszym i najbardziej skutecznym początkiem odrywania męskiego spaniela powinno być nie wcześniej niż 12 miesięcy. Regularne używanie psa zaczyna się znacznie później.

Szczepienia, klinicznie zdrowe zwierzęta, które osiągnęły wiek, dojrzałość płciową i fizyczną, mają normalny tłuszcz (psy muszą być maklaki i dwie ostatnie pary żeber).

Mężczyźni są gotowi do krycia przez cały rok. U suk, aktywność seksualna ma charakter cykliczny i ogranicza się do ciepła. Przerwy między zsankami różnych ras mogą się różnić: niektóre suki pływają dwa razy w roku, inne raz w miesiącu, a niektóre raz w roku. Okresowość wycieków może być różna w zależności od wieku, nawet w przypadku tej samej suki. Jest to zjawisko całkowicie normalne i nie powinno powodować zaniepokojenia gospodarza.

Podczas rui suka nie powinna być narażona na hipotermię i przeciągi, aby uniknąć przeziębienia i zapalenia macicy. Samice spanieli nie sprawiają kłopotów w domu, ponieważ wydzielina z nich nie jest obfita, a same psy są bardzo czyste. Losowe plamy łatwo się odbarwia zwykłym roztworem nadtlenku wodoru lub spłukuje zimną wodą.

Suka jest zwykle podawana pierwszemu kryciu w 11-13 dniu rui, ale różne suki mogą mieć różne dni: niektóre z nich pasują w dniu 15-17, a inne są gotowe w dniach 5-8. W tym czasie rozładowanie staje się prawie bezbarwne, a po lekkim naciśnięciu zadu suka ciągnie ogon w bok i porusza pętlę w górę. Pies dzierguje sukę na swoim terytorium, gdzie czuje się pewniej. Zalecany jest dzień na sprawdzenie wiązania. Nie zapomnij zawsze zapobiegać odrobaczaniu.

Młody pies został uwolniony na doświadczonej, zrównoważonej i aktywnej suce. Czasami jego plemienna kariera zależy od tego pierwszego razu. Konieczne jest podniesienie długich włosów spanieli i obcinanie włosów wokół pętli z wyprzedzeniem, ponieważ podczas stosunku mogą owinąć się wokół członka psa i prowadzić do negatywnych konsekwencji.

Początkujący hodowcy i właściciele młodych niedoświadczonych mężczyzn są zachęcani do zaproszenia niezawodnego instruktora, który powie ci, jak prawidłowo przygotować zwierzęta i miejsce do krycia, w razie potrzeby pomoże psom.

Po zakończeniu kojarzenia, musisz wymazać pętlę suki suchą szmatką lub wacikiem i pozostawić ją w ustronnym miejscu. U psa konieczne jest sprawdzenie, czy członek całkowicie się odsunął, a jego krawędzie nie zwrócą się do środka. Po kryciu wody psy.

Pokrewna suka musi być chroniona przed przypadkowym kryciem z innymi samcami, ponieważ możliwe są szczenięta od różnych ojców.

Zwierzęta hodowlane muszą posiadać dokumenty pochodzenia (rodowodowe) i wyniki wystawowe, umożliwiające im udział w hodowli. W jego klubie właściciel suki otrzymuje skierowanie - akt godowy, który wskazuje wszystkie niezbędne dane o obu producentach.

Chów szczeniąt to duża odpowiedzialność.

Właściciele psów ustalają z wyprzedzeniem czas i warunki hodowli, które również są zapisane w ustawie. Warunki krycia muszą być wcześniej uzgodnione i zapisane w akcie. Akt musi być podpisany przez obie strony. W RKF, po zapłaceniu za krycie, właściciel wytwórcy wystawia specjalną pieczęć właścicielowi producenta wraz z podpisem. Ten znaczek jest przyklejony do aktu krycia. Bez znaku akt wiązania jest nieważny.

Należy świadomie podejść do kwestii krycia, dokładnie rozważając wszystkie za i przeciw.

Dzianie zwierząt, poród, pielęgnowanie i wychowywanie szczeniąt, hodowanie, leczenie i szczepienia, zdjęcia i reklama - to i wiele więcej wymaga siły fizycznej i moralnej, bezsennych nocy i znacznych kosztów materiałowych. Wykorzystanie psa w hodowli, zwłaszcza psa, poprzedza poważne przygotowanie.

Samiec często i z powodzeniem wystawiony hodowcom zwracał na niego uwagę przy wyborze producenta.

Na wolności wszystkie osobniki męskie są zaangażowane w rozmnażanie. W przypadku psów, na przykład w stadzie wilków, krycie odbywa się raz w roku - na wiosnę i tylko bardzo silne, aktywne i zdrowe zwierzęta uczestniczą w hodowli. Reszta jest zajęta polowaniem, pilnowaniem stada itp.

Zarówno w środowisku naturalnym, jak iw praktycznych działaniach człowieka (rolnictwo, hodowla zwierząt, hodowla zwierząt, hodowla psów itp.) Stosuje się tylko bardzo małą część samców. W każdym razie wybór dla nich producentów-producentów zwiększał wymagania. Ważną rolę odgrywa jakość wcześniej uzyskanego potomstwa, ponieważ czasami hodowcy nie otrzymują wyjątkowego potomstwa od wspaniałego psa.

Obecnie w wielu krajach sterylizacja zwierząt jest szeroko stosowana i skutecznie stosowana, co współczesna medycyna weterynaryjna uważa za dobrą profilaktykę przeciwko wielu chorobom układu rozrodczego zarówno u suk, jak iu samców.

Ciąża

Ciąża u psów wynosi 56-72 dni, ale większość kobiecych spanieli rodzi się w ciągu 60-62 dnia. W pierwszych tygodniach ciąży nie ma istotnych zmian w ciele dziwki, tylko niektóre mają lekkie objawy zatrucia, wyrażające się sennością, utratą apetytu itd. Zazwyczaj wszystko wraca do normy w naturalny sposób.

W 20-22 dzień ciąży osoba z wrażliwymi palcami i doświadczeniem może poczuć owoce przypominające twarde zaokrąglone grudki. Jednak nie niepotrzebnie przeszkadzaj suce - z grubsza sondowaniem ryzykujesz zrujnowanie owocu. W pierwszej połowie ciąży doświadczeni weterynarze nie zalecają trzymania gałązki w dłoniach do góry nogami i nie pozwalając im spać na plecach, aby uniknąć skręcenia rogów macicy i niewłaściwej prezentacji płodów.

Jednym z objawów ciąży jest wzrost sutków i rozjaśnienie skóry wokół nich. W dniach 50-51, szczenięta stają się wyraźnie poruszające. W przeddzień narodzin szczenięta zamarzają.

Konieczne jest ostrożne obchodzenie się z ciężarną suką od drugiej połowy ciąży, aby nie pozwolić jej skakać i biegać po schodach. Nie należy pozwalać ciężarnej suce na inne psy i codziennie chodzić, podczas gdy ona może biec, chodzić, prowadzić aktywny tryb życia - wszystko to biorąc pod uwagę czas trwania ciąży.

W tym okresie suka musi być ostrożnie i powoli podnoszona, w żaden sposób nie opierając palcami o jej brzuch. Suczkę małego spaniela łatwo podnieść i przytrzymać jedną ręką pod klatką piersiową, naciskając łokcie, a drugą podtrzymując pod zadem.

Karmienie suki w pierwszej połowie ciąży jest normalne. Począwszy od drugiej połowy, jeśli używasz paszy przemysłowej, musisz przenieść sukę na karmę dla ciężarnych zwierząt.

Dieta psa w ciąży zasługuje na szczególną uwagę.

Jeśli karmisz psa domowym jedzeniem i indywidualnie potrzebuje dodatkowych suplementów i witamin, wtedy, na zalecenie ekspertów, z pewnością należy je dodać do jedzenia.

Ilość pokarmów tygodniowo wzrasta o 10%, głównie z powodu białek. Odżywianie powinno być ułamkowe, z dodatkiem witamin, przede wszystkim A, D, E z grupy B i suplementów mineralnych, zwłaszcza preparatów wapniowych, których potrzebuje organizm rozwijających się owoców.

Nadmiar wapnia jest nie tylko bezużyteczny, ale czasami niebezpieczny, ponieważ jego wzrost w ciele ciężarnych suk powoduje zakłócenia metabolizmu i wywołuje rzucanie w czasie porodu. Niedobór wapnia prowadzi do rzucawki.

10 dni przed porodem zmniejsz ilość białka w żywności (jaja, mięso itp.). Dni 5 dni przed porodem, wiewiórki powinny być całkowicie wykluczone. Tylko jeśli ciężarna suka kategorycznie odrzuca zboża, twarożek, kefir, warzywa, owoce, wtedy produkty mięsne mogą być podawane w minimalnej ilości. Nie wolno nam zapominać, że każda suka wymaga indywidualnego podejścia.

W razie potrzeby przeprowadzić diagnostykę ultradźwiękową

Karmienie suką powinno być częstsze, zwłaszcza w drugiej połowie ciąży, w żadnym wypadku nie przekarmić jej, aby uniknąć wymiotów, niestrawności i otyłości.

W normalnej ciąży brzuch suki powinien wzrastać stopniowo, równomiernie i proporcjonalnie do wielkości psa.

Pod koniec ciąży gruczoły mleczne znacznie się pęcznieją, powiększają się, sutki również rosną i stają się wyraźne. Siara może przybyć na 5 dni przed porodem, podczas porodu lub bezpośrednio po nim, a czasami w ciągu kolejnych 1-3 dni. Ta ostatnia jest niepożądanym faktem, który mówi o nierównowadze hormonalnej. W wersji klasycznej, gdy lekki nacisk jest podawany do brodawki 1-2 dni przed porodem, następuje uwolnienie siary (gęsta białawo-żółtawa ciecz) lub jej prekursora - słomkowo-żółtawa wydzielina.

W idealnych przypadkach, w czasie ciąży, pętla w suce jest sucha i czysta, ale dość często w czasie ciąży obserwuje się śluzowate wydzielanie bez obcego zapachu i plam.

Jeśli stan suki jest dobry i ilość wydzieliny nie wzrasta, to nie jest to naruszenie ciąży, ale jej indywidualna cecha i nie ma powodu do niepokoju. Jednak jeśli wyładowanie z pętli jest kolorowe, płynne lub grube z żółto-zielonym lub krwawym odcieniem, jest to patologia i pilna opieka weterynaryjna jest potrzebna.

Jeśli chodzi o zatrucie ciążą, to z reguły postępuje nieznacznie i nie powinno dawać objawów klinicznych, takich jak:

• nadmierna zrozumiałość w żywności;

• odmowa jedzenia;

• wymioty - rano (głodny) lub po jedzeniu;

• rozstrój jelit (biegunka);

• ogólny letarg (depresja).

Jeśli masz te objawy, zdecydowanie powinieneś skontaktować się z lekarzem, który wybierze dietę Twojego psa, w zależności od stanu nerek, wątroby, jelit, układu sercowo-naczyniowego itp.

Poród i przygotowanie do nich

Przygotowania do porodu rozpoczynają się z wyprzedzeniem.

Ostrzeż swojego weterynarza na 2-3 tygodnie przed spodziewanymi datami (dobry doktor zawsze ma wielu klientów).

10 dni przed porodem należy podać psom leki przeciw robakom (czosnek, pestki dyni), ale należy unikać przyjmowania jakichkolwiek leków i szczepień.

Przez tydzień przygotuj miejsce, w którym matka będzie ze szczeniakami. Lepiej jest, jeśli jest to składany kojec (90 x 120 cm) lub duży kartonik, który należy podnieść o 10 cm nad podłogą, aby uniknąć przeciągów i kontaktu z zimną podłogą. Jedna ze ścian powinna być na takiej wysokości, aby suka mogła swobodnie opuścić gniazdo, a szczenięta nie mogły się z niej wydostać. Przedstaw młodą suczkę w nowym miejscu z wyprzedzeniem.

Poród wymaga starannego przygotowania

Gniazdo, w którym suka będzie spać i karmić szczenięta powinno być pokryte czystymi arkuszami złożonymi w kilku warstwach. Przygotuj bezpieczny system ogrzewania: lampę podczerwieni (jest zawieszona nad gniazdem), elektryczną podkładkę grzewczą (po prostu nie wkładaj jej pod suwak, aby uniknąć krwawienia) lub grzejnik do pokoju. Temperatura gniazda w pierwszych 10-12 dniach powinna wynosić około 28 ° C, a następnie stopniowo zmniejszana do 20 ° C. W przypadku szczeniąt zarówno przegrzanie, jak i przechłodzenie są równie niebezpieczne.

Drugie małe pudełko z podkładką grzewczą przygotowano dla szczeniąt, gdzie będą leżały aż do narodzin ostatniego szczeniaczka z miotu.

Poród wygodny jest do przyjęcia na łóżku, przykryty ceratą i dużym czystym prześcieradłem. Pod ręką powinien być stos pieluszek i taca z niezbędnymi rzeczami.

Do porodu należy przygotować:

• ceraty do układania pod porodem;

• poduszka grzewcza, najlepiej elektryczna;

• małe pudełko - dla nowonarodzonych szczeniąt;

• basen do zbierania brudnych pieluszek;

• termometr medyczny lub weterynaryjny;

• termometr pokojowy;

• taca;

• nożyczki, pincety, pipety, sterylizowane we wrzącej wodzie pod pokrywką przez co najmniej 5 minut;

• strzykawki (różne);

• wata;

• gazowe sterylne chusteczki (2 opakowania);

• miękkie pieluszki ze starej pościeli (40 x 40 i 25 x 25 cm);

• nici jedwabne (w alkoholu lub wódce) na wypadek, gdybyś musiał związać pępowinę;

• notatnik, na którym lekarze i telefony pogotowia są rejestrowane na pierwszej stronie;

• zegar do ustalenia czasu dostawy;

• skale są małe;

• ołówek (długopis);

• kolorowe nici wełniane (tag szczeniaki).

Od leków będzie wymagane:

• alkohol (wódka);

• 5% glukozy w ampułkach;

• emulsja syntomycyny 10%;

• nadtlenek wodoru;

• traumel;

• jasnozielony;

• glukonian wapnia;

• oksytocyna;

• Vikasol;

• noshpa;

• Dimedrol;

• sól fizjologiczna;

• deksametazon;

• sulfokampocen;

• analgin;

• Witamina B12.

Przygotowania do wstrzyknięcia mogą być konieczne w przypadku przedwczesnego porodu w przypadku nieobecności lekarza.

W wigilię narodzin pokrój suczkę na brzuchu, wokół pętli i odbytu. Długą wełnę należy zbierać w pęczkach.

Pomieszczenie, w którym powinien odbyć się poród, w przeddzień dnia powinno być dobrze odkurzone, wyczyszczone na mokro i poćwiartowane.

Najważniejsze, że poród nie zaskoczy Cię. W każdym razie nie powinieneś tracić głowy i paniki. Czas normalnej dostawy od 3 do 24 godzin Zapewnij suce wygodne miejsce i nie przeszkadzaj jej.

Większość ekspertów od psów uważa, że ​​nie powinno się ingerować w proces porodu, ale dla Spanieli ta rada nie jest całkowicie odpowiednia. Po pierwsze, to zwierzę podczas dojenia potrzebuje obecności i uwagi ukochanego pana. Po drugie, długie włosy uniemożliwiają suce cięcie pępowiny. Więc obetnij sobie paznokcie, dokładnie umyj ręce i przygotuj się na dostawę.

Pierwsze zwiastuny porodu mogą być bardzo różne u różnych suk. Większość z nich, szczególnie prymitywna, staje się bardzo niespokojna, głupio biegają po domu, szorując i rozdzierając śmieci, jęcząc, a nawet jęcząc. Niektórzy ludzie przestają jeść 1-2 dni przed porodem, inni nie są przeciwko dobrym obiadom, a niektórzy rodzą po spacerze. 4-5 dni przed porodem, suka obniża macicę i zwisa z powrotem.

Jeśli umieścisz psa z własnym ogonem, głową od siebie i spojrzysz na jego dolny grzbiet od góry, to poczujesz, że jego żołądek zaczyna opadać, a grzbiet (kręgosłup) jakby oddziela się od brzucha i jest oznaczony "głodnym" dołem. Najlepsza suka wydaje się być cieńsza.

U młodych primiparów może to być mało zauważalne. W ostatnim tygodniu ciąży pętla wzrasta i mięknie, co jest szczególnie zauważalne w ciągu ostatnich 48. Ostra zmiana stosunku hormonów we krwi bliżej porodu wywołuje spadek temperatury ciała do 37 ° C i niższą, więc 2-3 dni przed spodziewanym porodem, zacznij mierzyć sukę temperatura dwa razy dziennie.

Temperatura powinna być mierzona poprawnie rano, przed rozpoczęciem aktywnych ruchów, a wieczorem, przed pójściem spać, w spoczynku (pies jest drzemiący, zrelaksowany), tak jak przy aktywnych ruchach lub po jedzeniu, temperatura zawsze będzie wyższa. Temperatura suki przed porodem może spaść, wzrośnie ponownie, a potem pewnego dnia znów wróci do normy i znów się obniży.

Pomiary temperatury są bardzo ważne, ponieważ czas trwania ciąży u kobiet zmienia się przeciętnie z 58 do 65 dni, a dane dotyczące terminu porodu podane w tabelach specjalnych nie odzwierciedlają indywidualnych cech konkretnego zwierzęcia.

Im bliżej porodu, niższa temperatura ciała i bardziej zauważalne wypadnięcie brzucha. Do czasu narodzin znów staje się normalne.

Najniższa możliwa temperatura w okresie prenatalnym trwa od 12 do 24 godzin Szczenięta, które wcześniej aktywnie poruszały się i pchały, zdawały się zamarzać.

Na kilka godzin przed rozpoczęciem skurczów pochwa puchnie bardzo, pętla staje się bardzo miękka i wydziela się lepki śluz, którego właściciele zwykle nie zauważają.

Jeśli suka ma grubą ciemnozieloną wydzielinę, czasami z brązowym odcieniem, wówczas konieczna jest pilna opieka weterynaryjna (niestety, będzie musiała wykonać cesarskie cięcie).

Poród rozpoczyna się długą serią mimowolnych, podczas słabych i nieregularnych skurczów macicy. Zewnętrznie, objawia się to w niespokojnym stanie dziwki, zaczyna kopać, drżeć, jej oddech staje się szybki. W tym okresie ekspansja kanału rodnego.

Przerwy pomiędzy skurczami na początku porodu mogą być znaczące, nawet do kilku godzin. W tym czasie temperatura wzrasta. Im silniejsze skurcze, tym mniejsze odstępy między nimi i im wyższa temperatura ciała wzrasta (w normie fizjologicznej).

Istnieje ujawnienie kanału rodnego i grube, śluzowe, niejasne wyładowanie - z pętli pojawia się "korek". Zwykle jest szaro-żółtawo-zielonkawy. Taki stan u suki może trwać od jednej godziny do jednego dnia. Przerwy między skurczami stopniowo zmniejszają się, a siła skurczów i ich czas trwania wzrasta. W tym czasie suka nie jest karmiona i z reguły nie podaje jej wody, aby uniknąć możliwych wymiotów.

Przed narodzinami pies może się uspokoić, a czasami wydaje się, że jej skurcze ustały, ale jednocześnie suka często spogląda za siebie, liże pętlę, jej wzrok staje się chory, nieszczęśliwy, skierowany do wewnątrz. Belly mocno. Przy silnych skurczach szczenięta są oddzielone od siebie, a żołądek staje się w dotyku kształtem przypominającym guz.

Skurcze stają się częstsze, silniejsze, bardziej regularne, dołączają do prób. Suka w tym czasie może przyjąć różne postawy: położyć się z jednej strony, usiąść w pozie charakterystycznej dla wypróżnień; niektórzy rodzą podczas stania, inni często zmieniają swoją pozycję, opierają swoje łapy i plecami o ściany pudełka porodowego. W tym przypadku, w momencie próby suka podnosi ogon.

Stopniowo bąbelek wody ze szczenięciem wypychany jest z jamy miednicy w pochwie, a następnie pod wpływem silnych i regularnych skurczów macicy i ścian brzucha suki, szczeniak jest wysyłany do wyjścia.

Zewnętrzna bańka, zwana bańką wody, jest wypełniona żelową cieczą. Chroni płód i pępowinę przed kompresją i uszkodzeniami mechanicznymi. Natychmiast w chwili urodzenia pęka woda, płyn wylewa się i zmywa kanał rodny, a dziecko rodzi się w swojej własnej skorupie. Czasami pojawia się kilka razy z pętli i znika. Powstającej bańki wodnej nie należy mylić z płodem i rozerwać. Łama się lub robi suczkę, po której szczeniak pojawia się w błonach płodowych.

Poród poszło dobrze

Tak więc, jeśli zobaczysz, że pętla jasnopłomiennego koloru, gluten w dotyku, czasami z niewielką domieszką krwi, ale bezwonny, wylany z pętli, to był poród. Suka aktywnie liże pętlę.

Po wypuszczeniu wody płodowej, czasem nie od razu, rodzi się szczeniak. Przerwy między narodzinami szczeniąt mogą sięgać 3 godzin i ważne jest monitorowanie poprawności procesu. W normalnym porodzie, po wypuszczeniu wody, następuje wzrost liczby prób, wydłużenie czasu ich trwania i rytmiczne przemieszczenie prób ze skurczami.

Jeśli po pewnym czasie urodzi się szczenię, oznacza to, że ten odstęp jest fizjologiczną normą dla twojej suki; jeśli szczeniak nie urodzi się w ciągu 3 godzin, suka potrzebuje pomocy medycznej.

Poród przebiega normalnie tylko z prawidłową pozycją płodów w kanale rodnym matki; to znaczy kręgosłup szczeniaka jest równoległy do ​​kręgosłupa matki. Szczeniak najpierw pojawia się głowa i kończyny przednie, składa się pod brodą, a po kilku silnych cięciach jest wypychany całkowicie. Szczeniak może wyjść z miednicą i kończynami tylnymi - oba wystąpienia są normalne.

Gdy tylko szczeniak się urodzi, oderwij muszlę blisko nosa i wytrzyj pysk miękką szmatką, a następnie pociągnij pępowinę równomiernie, wyciągnij łożysko. Pępowina musi zostać zerwana, wcześniej przekazując krew szczeniakowi. Rozerwij pępowinę, trzymając go w odległości 1-2 cm od szczeniaka, a następnie z łożyska ze wskaźnikiem i kciukiem obu dłoni. Pull może być tylko w kierunku szczeniaka. Pociąć przewód pępowinowy zbyt mocno za pomocą wysterylizowanych nożyczek i zgrać. Narysuj krótką, krwawiącą pępowinę z jedwabną nicią.

Pomiar masy szczeniaka

Po urodzeniu szczenięcia suka ostrożnie go liże, przewracając i masując język. W ten sposób stymuluje on jego oddech i krążenie krwi. Gdy oddech staje się normalny, szczeniak aktywnie czołga się do sutków i zaczyna ssać.

Jeśli to konieczne, energicznie potrzyj szczeniaka ciepłymi ściereczkami frotte i wyssaj śluz z nosogardzieli. Dla początkujących zaleca się zrobić małą strzykawkę lub usta. Inne techniki mogą pokazać weterynarza lub doświadczonego asystenta.

Zważ szczeniaka i dokładnie go sprawdź, upewnij się, że nie ma rozszczepu wargi, rozszczepu podniebienia, deformacji ogona i kończyn, policz liczbę palców, sprawdź stan pępowiny. Przed narodzinami następnego szczeniaka napisz w zeszycie czas urodzenia, podłogę i kolor wełnianej nici, którą musisz zawiązać na szyi (tyle maluchów, tyle kolorów).

Umieść suchą pieluchę pod suką. Jak tylko zaczną się następujące skurcze, urodzone szczenięta powinny być umieszczone w pudełku z ciepłym podkładem grzewczym.

Pamiętaj, aby zostawić wszystkie porody. Jeśli ostatnie szczenię zostanie opóźnione o kilka godzin, należy skontaktować się z weterynarzem.

Podczas porodu suka traci dużo siły. Aby je przywrócić, można pić chłodne mleko z glukozą i kilkoma kroplami brandy. Po porodzie wypij psa ciepłym mlekiem z glukozą.

Zazwyczaj Spaniele rodzą 2-4 szczeniąt, rzadziej 1-5, a rekordowa liczba noworodków - 10.

W pierwszych godzinach po porodzie suczka nie może zostać oderwana od potomstwa, więc zostaw ją i dzieciom ciepło i spokojnie. Po chwili zabierz psa na spacer do zwykłego miejsca, przemyj słabym roztworem nadmanganianu potasu.

W pierwszych dniach suki wydzielana jest siara - sekret gruczołów sutkowych, który powstaje w ostatnich dniach ciąży. Stopniowo, w ciągu 3-5 dni, siarę zastępuje się mlekiem. W przeciwieństwie do mleka, colostrum zawiera więcej białek, tłuszczów, minerałów i witamin. Siara ma wysoką aktywność biologiczną i jest absolutnie niezbędna do normalnego rozwoju noworodków. Przeciwciała w siary zapewniają szczeniętom odporność bierną. Ponadto działa jako łagodny środek przeczyszczający i stymuluje nadmierne obmacywanie jelit, co skutkuje uwolnieniem smółki, pierwotnego kału. Sprawdź, czy szczenięta ze smółki są na wyczerpaniu i mają biegunkę.

Pierwszego dnia po urodzeniu suka karmiona jest lekkostrawnym pokarmem półpłynnym, najlepiej z kwaśnym mlekiem. Woda powinna być dostępna przez cały czas. W okresie karmienia szczeniąt (5-7 tygodni), ciało suki potrzebuje bardzo wysokiej jakości, wysokokalorycznej żywności, a zapotrzebowanie na kalorie wzrasta co tydzień o 25%. W tym momencie lepiej jest karmić suczkę gotowym karmą dla szczeniąt, która jest odpowiednia dla psów w okresie laktacji.

W pierwszym tygodniu po urodzeniu dziecka suka nie powinna być karmiona mięsem, ponieważ rzucanie palenia można łatwo wywołać - specjalną formę toksykozy wynikającą ze zmniejszenia zawartości wapnia we krwi. Ta poważna i zagrażająca życiu komplikacja może pojawić się zarówno na krótko przed urodzeniem, jak i kilka dni później. Dla eclampsia charakteryzuje się przejawem bezprzyczynowy strach, niepokój, nerwowość, aw ciężkich przypadkach, zaburzenia oddychania, zaburzenia koordynacji ruchów.

Suka z nowonarodzonymi szczeniakami

Jeśli suka rzuca szczenięta, chowa się w ciemnych kątach, czasami wpada w depresję, natychmiast skonsultuj się z weterynarzem. Jeśli nie ma lekarza, podaj suce 7-8 kropli valocrofonu z 2 ml wody i 2-4 ml ciekłego roztworu glukonianu wapnia lub chlorku wapnia z niewielką ilością mleka. Ponieważ jest bardzo bez smaku, wlej tę mieszankę do policzka suki strzykawką bez igły.

Następnie przez kilka dni nadal podawaj 1 łyżeczkę płynnego wapnia z mlekiem 2-3 razy dziennie. Zwykle suka sama zaczyna ją pić ze spodka. Można podać domięśniowo roztwór glukonianu wapnia (do 2 ml). W krytycznej sytuacji lekarz wykona wstrzyknięcia dożylne. Uważaj, nadmiar wapnia wywołuje tachykardię.

W pierwszych dniach po porodzie suka będzie miała podwyższoną temperaturę ciała. W ciągu pierwszych 24 godzin mogą wystąpić zielonkawe wyładowania, zmieniające się w czerwonawe i stopniowo zmieniające się w surowicze krwotoki. Obfitość wyładowań jest indywidualna, ale jeśli są nieobecni w pierwszych dniach lub trwają dłużej niż 3 tygodnie, skonsultuj się z lekarzem.

Po szczęśliwym okresie połogowym suka karmi, sama troszczy się o szczenięta. Jeśli ściółka jest duża, to począwszy od 21 dnia lepiej zacząć je karmić, a przy braku mleka od matki karmienie powinno rozpocząć się znacznie wcześniej. Śmące się szczenięta oznaczają, że są głodne lub cierpią.

Oksytatyna i inne hormony stymulują proces tworzenia mleka. Niedoświadczona suka może często przeszkadzać szczeniakowi, przeciągając go z miejsca na miejsce, co niekorzystnie wpłynie na zdrowie dziecka, więc nie pozwólmy obcym na sukę i nie przeszkadzaj jej bez potrzeby.

Szczenięta podczas karmienia

Przyczyny powikłań podczas porodu są następujące: nadmiernie duży rozmiar szczeniaka, niewłaściwa prezentacja, narodziny dwóch szczeniąt w tym samym czasie, anomalie anatomiczne miednicy u suk, osłabiona aktywność ruchowa aż do całkowitego braku takiej (atonia macicy), spadek ciśnienia krwi, upośledzenie krążenia krwi, itp. W każdym przypadku jeśli suka nie może urodzić w ciągu 2 godzin, konieczne jest natychmiastowe wezwanie lekarza. Lepiej być bezpiecznym, niż przegapić moment, aby zapewnić terminową i wykwalifikowaną pomoc. Można doradzić właścicielom hodowlanych spanieli, aby zachowali szczegółowe zapisy dotyczące parowania, narodzin szczeniąt, ich płci, koloru, wełny, wyników działań, pokazów i plemiennych osiągnięć. Materiały zebrane przez wiele lat są bardzo interesujące dla hodowców i, być może, dla przyszłej rasy.

Opieka dla nowonarodzonych szczeniąt

W sprzyjających okolicznościach hodowla szczeniaków rasy Spaniel nie stanowi szczególnych trudności.

Szczenięta rodzą się z wrodzonym odruchem ssania i nie trzeba ich uczyć, ale słaby szczeniak, który sam nie jest w stanie utrzymać sutka, musi być przetrzymywany, dopóki nie otrzyma jego udziału w mleku. Przymocuj go do najbardziej pełnych sutków.

Zwykle 1-2 dni wystarcza, aby dziecko nabrało siły i zaczęło samodzielnie popychać braci i siostry. Już 2 i 3 dnia można zobaczyć, jak szczenięta stały się silniejsze, stały się bardziej aktywne, zaczęły czołgać się i posuwać naprzód, próbując znaleźć równowagę. W dniach 5-6 dnia ich pazury powinny zostać przycięte, ponieważ, popychając sukę podczas ssania, mogą bardzo drapać jej brzuch i sutki.

W wieku 5 dni ogon powinien zostać zatrzymany przez szczenięta tych odmian spanieli, których wymagają tego standardy, a jeśli są, to szczątkowe. Metodę bańki można nauczyć od hodowców rosyjskich spanieli.

Niech suka spaniec rozwinie instynkt macierzyński

Ogon powinien być przycięty bardzo ostrymi nożyczkami, a rana powinna być natychmiast leczona suchym nadmanganianem potasu. Niektórzy lekarze zalecają stosowanie cubatolu.

Przez 20-30 s palce powinny nadal ściskać naczynia krwionośne ogona. Po upewnieniu się, że nie ma krwawienia, umieść szczeniaka w oddzielnym pudełku z czystą serwetką i upewnij się, że rozpadające się kryształy nadmanganianu potasu nie spadają na jego twarz.

Aby to zrobić, kilka razy należy wymienić pod chusteczkami szczeniąt. Zazwyczaj po 1-2 minutach cały nadmiar nadmanganianu potasu kruszy się i pozostaje czysty, utyty ogon ogonowy. Następnie szczeniak powinien zostać przeniesiony do osobnego pudełka, aw pierwszym należy zmienić serwetkę - zostanie umieszczony następny szczeniak. Nożyczki i pincety muszą być sterylizowane przed każdą bańką.

Po uruchomieniu wszystkich szczeniąt, umieść je pod matką i upewnij się, że nie zlizuje rany. Po karmieniu szczeniąt suką poprowadź chód i karm. Po powrocie nie będzie już zwracać uwagi na przycięte ogony jej potomstwa.

Skórka na ogonie szczeniąt szybko wyschnie i ostatecznie odpadnie sama. W żadnym wypadku nie możesz dotknąć jej rąk, dać jej suki, oderwać.

Każda suka po porodzie wymaga szczególnej uwagi i potrzebuje odpoczynku, właściwego karmienia, chodzenia, codziennej zmiany pieluszek i drapania. Jak tylko suka odzyska po porodzie, może zostać odkupiona. Na uliczne spacery lepiej jest przyszyć kombinezon pokrywający brzuch. Jeśli nie jesteś w stanie uszyć, weź kawałek materiału, włóż psa i okręć go ołówkiem lub długopisem. W miejscach uderzenia wyciąć otwór na łapy i zrobić nacięcie na pętlę, a na bokach - na krawaty.

Przed pójściem na piechotę, załóż taką prowizoryczną suknię na sukience i związaj końce z tyłu. Poniżej wszystkie sutki powinny być przykryte szmatką. Takie szlafroki mogą być wykonane bardzo dużo i zmienić je w razie potrzeby.

Codziennie sprawdzaj sutki suki, aby uniknąć zastoinowego zapalenia sutka. Jego występowanie często wiąże się z nadmiarem mleka lub faktem, że w miocie znajduje się jeden szczeniak.

Dotknięte gruczoły sutkowe są bolesne, opuchnięte, twarde i gorące, o błyszczącej powierzchni sferoidalnej. Początkujący hodowcy zapominają o zbadaniu górnych gruczołów, ponieważ często są one niedostatecznie rozwinięte, a szczenięta ich nie biorą, ale mogą stagnować mleko.

W takich przypadkach, przez 1-2 dni, suka musi zmniejszyć ilość jedzenia i wykonać lekki masaż duchem kamforowym, a następnie zlać mleko z dotkniętej piersi. Te gruczoły próbują zamknąć najbardziej aktywne szczenięta.

W przypadku ostrego septycznego zapalenia sutka szczenięta muszą być karmione sztucznie lub szukać pielęgniarki, ponieważ zapalenie gruczołów sutkowych w tym przypadku jest związane z przenikaniem obcych mikroorganizmów do krwi.

Mleko od takich matek będzie toksyczne. Ostre zapalenie poporodowe macicy (zapalenie błony śluzowej macicy) prowadzi również do powstawania toksycznego mleka. Szczenięta, które urodziły się absolutnie zdrowe i silne, po kilku dniach karmienia na takim mleku, stają się letargiczne, zimne w dotyku, często krzyczą, osłabiają się na naszych oczach.

Przy różnych postaciach infekcji jelitowych zaczyna pojawiać się nieprzyjemny, kwaśny zapach ze szczeniąt, ślady żółtawej biegunki pozostają wokół odbytu i na pieluszce. W tym przypadku małe i słabe szczenięta umierają w pierwszym dniu. Infekcja może przedostać się przez stan zapalny pępka.

Bakterie powstają, gdy pępowina jest przecinana przez matkę z niezdrowymi zębami i chorobą dziąseł. W celu zapobiegania lepiej jest traktować kikut i pępowinę jaskrawym zielonym lub 2% roztworem nadtlenku wodoru.

Ogólne zakażenie krwi (posocznica) u nowonarodzonych szczeniąt w wieku od 3 do 40 dni objawia się przede wszystkim w procesach zapalnych w jamie brzusznej. W takim przypadku antybiotyki nie mogą tego zrobić. Przy najmniejszych odchyleniach w sukience lub szczeniętach należy skontaktować się z ekspertami.

Na pierwszy oddech zdrowy nowonarodzony szczeniak głośno płacze, a oddycha tylko nosem. Kilka minut po urodzeniu dziecko zaczyna się poruszać i skupiać, koordynuje ruchy i zaczyna trzymać się za głowę. Jeśli umieścisz szczeniaka na matce, będzie czołgał się do jej żołądka w poszukiwaniu sutka.

Nowonarodzony szczeniak wymaga starannej opieki

Osłabiony nowonarodzony szczeniak ma rzadki, trudny oddech, uchwyca powietrze z otwartymi ustami i leży na boku bez ruchu. W tym przypadku konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie kapania leku "Traumel" (pięta) w jamie ustnej 3 kroplami co 15 minut przez 2 h. Jednocześnie należy wstrzyknąć podskórnie mieszaninę zawierającą 0,5 ml 5% roztworu glukozy; 0,1-0,2 ml witaminy B12 i deksazonu lub deksametazonu. Ostatni preparat jest wpisany w objętości równej objętości igły jednorazowej strzykawki 2 ml.

Taki szczeniak powinien leżeć na ciepłym grzejniku. Obserwuj dziecko przez 10 minut. Jeśli poziom oddychania jest wyłączony, usta stopniowo się zamykają, a szczeniak zacznie się czołgać, co oznacza, że ​​niebezpieczeństwo minęło. Charakterystyczną oznaką poprawy samopoczucia noworodka są różowe płatki łapy, kufa i język.

Pozostaw szczeniaka na gorącej butelce, aż stanie się całkowicie suchy, ciepły i zacznie pełzać aktywnie w poszukiwaniu brzucha matki. Jeśli szczenię pozostanie ospałe, oddycha słabo, ma bladoróżowe płatki łapy, język przykleja się do górnego nieba i ma barwę od białawoszarego do czarnego, wtedy prawdopodobieństwo przeżycia takiego szczeniaka jest niezwykle małe.

Z trudnością w oddychaniu masaż często daje dobry efekt. Najlepiej masować szczeniaka miękką ściereczką, w tym celu używa się starej bawełnianej bielizny. Masaż wykonywany jest wzdłuż kręgosłupa od ogona do głowy, a klatka piersiowa jest masowana okrężnymi ruchami.

Wraz z masażem wytrzyj szczeniaka. Kiedy dziecko się ociepli, a temperatura poduszek jego łap i pleców stanie się równie ciepła w dotyku, włóż go do brodawki matki. Normalny szczeniak wykona 2-3 ruchy ssania. Jeśli, próbując ssać szczeniaka z nozdrzy, pojawia się mleko lub on upuszcza sutek i wykonuje kilka ruchów oddechowych z otwartymi ustami, wtedy jest to możliwe:

• płyn owodniowy pozostaje w kanałach nosowych;

• szczeniak ma wadę wrodzoną - nierozwinięte górne (twarde) niebo.

W pierwszym przypadku konieczne jest usunięcie śluzu, ssanie go z nosa, w drugim przypadku szczeniak będzie musiał zostać uśpiony - z taką patologią jest skazany na śmierć z głodu.

Zdrowy szczeniak ssie dobrze i szybko, ssie dokładnie, masując gruczoł piersiowy matki za pomocą przednich łap, jest spokojny i ma stabilną temperaturę ciała. Nasycone dziecko ma zaokrąglony (gruszkowaty) miękki żołądek, który można ściskać dwoma palcami, nie powodując bolesnych wrażeń. Ruch jelit występuje 2-4 razy dziennie.

Kał zdrowego szczenięcia jest jednorodny, nie powinien zawierać obcych wtrąceń w postaci ziaren zsiadłego mleka, śluzu i gazów. Kolor od ciemnego do jasnożółtego. Pępowina zdrowego, prawidłowo rozwijającego się szczeniaka odpada w dniach 2-4.

Jeśli szczeniak po karmieniu staje się napięty i twardy, szczeniak jest niespokojny i nie może zasnąć - daj mu 3-5 kropli Nux-Vomica (Heel). W przypadku, gdy pojedyncza dawka leku nie działała, nadal podawaj ten lek homeopatyczny w tych samych dawkach co 15 minut przez 2 h. Podaj szczeniaka pod twarz dziwki i spróbuj go polizać i pomóc uwolnić jelito.

Czasami, aby przezwyciężyć kaprysy młodej niedoświadczonej suki, można nasmarować obszar odbytu szczeniaka masłem. Z reguły suka zaczyna lizać masło, a następnie działa instynkt macierzyński. Ale jeśli z jakiegoś powodu suka kategorycznie odmawia lizania szczeniaka, to masaż w okolicy odbytu pod strumieniem ciepłej wody pomaga opróżnić jego żołądek.

Po każdym karmieniu należy masować, aż szczenię opróżni. W przypadku szczenięcia problemowego konieczne jest ciągłe monitorowanie tego procesu, ponieważ stagnacja kału może prowadzić do przewlekłego zapalenia przewodu pokarmowego.

Obiektywnym wskaźnikiem rozwoju szczeniaka jest codzienny przyrost masy ciała. W ciągu pierwszych 2 tygodni niemowlęta muszą być ważone codziennie, najlepiej na czczo.

Wielkość wagi zależy od wielkości szczeniaka, ilości mleka matki i jego zawartości tłuszczu. Silne, aktywne szczenięta często zaczynają znacznie przybierać na wadze o 2-4 dni.

Jeśli masa ciała szczeniąt nie zwiększy się przed końcem 5 dni - powinno to ostrzec hodowcę. Kiedy szczenię, zaczynając od pierwszego dnia życia, ssie słabo, słabo trzyma się sutka, szybko się męczy i zasypia lub czołga pod brzuchem matki i piska niespokojnie, wtedy oczywiście ma poważne problemy. Powody mogą być następujące:

• brak siary (mleko);

• złej jakości mleko;

• niska lub niepotrzebnie wysoka temperatura w gnieździe;

• patologia rozwojowa samego szczenięcia (rozszczep podniebienia, zbyt małe rozmiary, odchylenia rozwojowe, na przykład dysproporcja między wielkością głowy a ciałem - szczenię przypomina zarodek itp.);

• dysfunkcja przewodu pokarmowego (stagnacja kału, nagromadzenie gazu, procesy zapalne w przewodzie pokarmowym itp.).

Zdrowe szczenięta powinny dobrze przytyć.

Jeśli suka nie ma wystarczającej ilości mleka, powinna otrzymać jeden z leków stymulujących laktację. Są to tabletki z laktogonem, mlekiną, apilakiem lub apilaktozą.

W przypadku braku mleka lub jego złej jakości (np. Toksyczne mleko dla różnych infekcji) szczenięta powinny zostać zwabione przez substytut mleka matki.

Słabe szczenięta powinny być karmione w odstępach 1-2 h. Naturalnie temperatura w gnieździe powinna być monitorowana tak dokładnie, jak czystość. W pierwszych dniach temperatura w gnieździe ze słabymi szczeniętami powinna wynosić około 30 ° C.

Jeśli przewód pokarmowy jest uszkodzony, szczeniakowi należy podać szczepionkę Nux-Vomica i wykonać wstrzyknięcie podskórne 5% roztworu glukozy (zwykle 40% roztwór jest sprzedawany w aptece, dlatego należy go rozcieńczyć 0,9% roztworem fizjologicznym NaCl). Po wprowadzeniu leków po pewnym czasie konieczne jest masowanie szczeniaka, aby spróbować opróżnić jelita.

Ponadto do wstrzyknięć podskórnych potrzebne są 5% roztwór glukozy, witamina B12 (200 mg), kwas askorbinowy, tersametazon itp.

Zjawisko meteorytu dobrze usuwa roztwór proszku plantex, a także euflorin i euflorin L - leki, które stymulują wchłanianie mleka matki lub jego substytutu i normalizują mikroflorę jelitową.

Jeśli podejrzewa się zakażenie, należy podjąć iniekcje podskórne antybiotyku. Jeśli zastosujesz antybiotyk w początkowej fazie choroby, istnieje szansa na uratowanie szczeniąt. Pamiętaj, aby zaprosić weterynarza do zbadania miotu i matki.

Szczenięta Spaniela, podobnie jak inne rasy karłów, często mają niezagospodarowaną wiosnę. Jeśli jest mały, to z reguły zamyka się (zarasta) niezależnie w dniach 10-14 lub nieco później. Jeśli szczeniak jest bardzo mały lub bardzo słaby i nieaktywny, a jego sprężyna jest duża, to zaleca się mu przygotowanie homeopatycznego preparatu Heel - Phosphorus Gomokord od pierwszego dnia życia, 3 krople dziennie po południu. Począwszy od dwóch tygodni życia dawkę należy zwiększyć do 5 kropli, a lek należy podawać, aż szkielet zostanie całkowicie znormalizowany.

Szczenięta rosną bardzo szybko. W dniach 12-14 maja otwierają oczy i uszy, a pomiędzy drugim a trzecim tygodniem zaczynają słyszeć. Teraz będą w stanie same się podnieść i pod koniec trzeciego tygodnia mogą zacząć je zwabić. Jeśli suka ma dużo mleka i śmieci jest mała, karma zaczyna się nieco później.

W przypadku szczeniąt inwazje robaków są bardzo niebezpieczne, dlatego począwszy od trzeciego tygodnia życia należy podawać im leki przeciwrobacze. Powtarzające się robaki są prowadzone w wieku 5-6 tygodni, a następnie w wieku 8-12 lat; przed zmianą zębów na 4 miesiące, następnie po zmianie zębów i co rok co 3 miesiące. W tym celu zaleca się stosowanie bezpiecznych wysoce skutecznych preparatów specjalistycznych dla psów.

Rosnące szczenięta aktywnie się poruszają

Aby uniknąć przedawkowania u bardzo małych szczeniąt, należy obliczyć dawkę w oparciu o masę konkretnego zwierzęcia, stosując następującą metodę: tabletka antygeltyczna jest przeznaczona dla zwierząt o wadze 10 kg. Konieczne jest zajęcie jednej czwartej tabletki, ostrożnie zmielić ją w proszku i wymieszać z 5 ml ciepłej przegotowanej wody. Tak więc 5 ml zawiesiny zawiera ilość leku obliczoną na 2,5 kg masy ciała zwierzęcia.

Dobrze wymieszaną zawiesinę ze strzykawką bez igły należy włożyć do woreczka na policzek. Oblicz ilość leku i wody z góry, biorąc pod uwagę masę każdego szczeniaka.

Dla szczeniąt wygodniejsze jest zawieszenie "Drontal Junior", matki mogą otrzymać "Drontal plus" lub "Canivantel". Podaj lek w ścisłej zgodności z wagą i na pusty żołądek.

Mleko, kefir, świeżo przygotowany twarożek i mięso nieco później nadają się do pierwszego karmienia. Ważne jest, aby szczenięta najpierw otrzymały tylko jeden rodzaj paszy i tylko raz dziennie.

Po upewnieniu się, że wszystkie szczenięta je strawiły i nie ma objawów niestrawności, zacznij podawać to jedzenie 2 lub 3 razy dziennie.

Następnie konieczne jest wprowadzenie nowego produktu, również stopniowo iz zachowaniem takich samych środków ostrożności. W tym przypadku temperatura żywności powinna odpowiadać temperaturze mleka matki. Harmonogram uzupełniających się pokarmów jest następujący: w 21 dniu życia szczenięcia otrzymują 1 godzinę. mleko łyżeczkowe 1 raz dziennie, powtórzyć 22 dnia, a następnie od 24 do 28 dnia podać rano i wieczorem. Od 29. do 30. dnia karmią się mlekiem 3 razy dziennie (100 g mleka krowiego dodajemy surowe żółtko i łyżkę miodu) lub wstrzykiwany jest ser wiejski.

Następnie, od 30 do 35 dnia, po raz pierwszy podaje się godzinę. łyżka surowego mięsa - zszywka lub drobno posiekana. W zimnym mięsie należy dodać ciepłej wody, aby było ciepło.

Pierwsze 3 tygodnie diety szczenięcia to tylko mleko matki.

Dieta szczenięcia w wieku 40 dni może składać się z dwóch pokarmów mlecznych i dwóch mięs. Jedzenie szczeniaka do 2 miesięcy powinno wynosić 5-6 razy dziennie.

Zwykle po 50 dniu surowe mięso zastępuje się gotowanym mięsem, a owoce i warzywa stopniowo wprowadzane są do diety. W wieku 2-3 miesięcy liczba karmień jest zmniejszana do 4 razy dziennie.

Wzrost i rozwój szczeniaka jest nierównomierny. Szczeniak rodzi się z małym, długowłosym i krótkonogim, w wieku jednego miesiąca jest gruby, z krótkimi i grubymi nogami, przez 2 miesiące zwiększa długość kończyn, pojawiają się wszystkie zęby dziecka.

Do 4 miesięcy, klatka piersiowa rośnie, przez 5 ciało rośnie głównie na długości, a od 7 miesięcy rośnie na wysokość, głównie z powodu kończyn. W związku z tym, prowokując wzrost i rozwój w niewłaściwy sposób w jednym okresie, pogorszysz zewnętrzne cechy zwierzęcia. Oznacza to, że w złych warunkach wzrostu i braku odpowiedniego odżywiania, jak również w przypadku chorób, szczenięta, które są w okresie aktywnego wzrostu i powstawania, będą się gorzej rozwijać. Niemożliwe jest naprawienie takich defektów.

Trochę opieki i cierpliwości, a szczeniak zamieni się w zdrowego i pięknego psa

Począwszy od 6 miesięcy szczenięta mogą być karmione 3 razy, stopniowo przenosząc je do 9 miesięcy na dwa posiłki.

Ogólnie przejście z karmienia piersią na dorosłego dla małego szczeniaka stanowi wielkie wyzwanie, szczególnie dla bardzo małych lub osłabionych osobników. Obecnie sklepy zoologiczne sprzedają różnorodne pasze przemysłowe, począwszy od mleka z substytutów mleka i paszy dla starzejących się lub chorych zwierząt.

Podczas korzystania z renomowanych firm spożywczych, nie powinno być problemów z karmieniem i wychowywaniem szczeniąt, pod warunkiem, że prawidłowo i konsekwentnie stosujesz się do wszystkich instrukcji używania tej żywności.

Jak tylko karmienie się rozpocznie, suka przestaje sprzątać po szczeniaku, a praca wzrośnie. Szczenięta instynktownie nie brudzą się w gnieździe, dlatego wystarczy położyć gazetę lub pieluchę jak pieluchę w innym zakątku areny i zaczną chodzić na spacery w tym kącie.

Oczywiście trening jest skuteczniejszy, jeśli po spaniu i karmieniu sam zabierasz szczeniaka do miejsca, w którym chcesz iść. Dzieci oddają mocz co 2 godziny, ale po 3 miesiącach przerwy stopniowo się zwiększają.

W miejscu spacerów gazety nie powinny być całkowicie zmieniane na czyste, ponieważ szczenięta są ukierunkowane na węch.

W wieku jednego miesiąca rozpoznają osobę opiekującą się nimi, bawią się z nim i idą z przyjemnością w swoje ręce.

Przez 6 tygodni ustalana jest hierarchia społeczna. Wśród szczeniąt zaczyna się wyróżniać lider, który przychodzi pierwszy do miski, pchając wszystkich, najpierw bierze zabawki.

12 Wystawy i konkursy

Decydując się na psa, powinieneś ustalić, do czego on służy. Jeśli kariera pokazowa Cię nie interesuje, szczeniak może nie mieć wcale rodowodu lub będzie miał jakiekolwiek dyskwalifikujące ułomności zewnętrzne (tzw. Małżeństwo plemienne), które nie zmniejszają żywotności zwierzęcia, ale uniemożliwiają jego hodowlę. Taki szczeniak jest znacznie tańszy, nie interesuje go hodowla, a najlepiej jest używać go jako stróża lub towarzysza. W takim przypadku możesz spokojnie pominąć ten rozdział.

Szczenię o świetnych perspektywach hodowlanych jest drogie. Wybierając go, masz szansę na wychowanie dobrego psa wystawowego lub, jak mówią teraz, psa wystawowego, który jest uważany za prestiżowy na całym świecie. Zwycięstwo na dużych wystawach nie jest wstydem chlubić się w żadnym społeczeństwie. Dobry pies hodowlany przynosi sławę swojemu właścicielowi, ponieważ jego nazwisko koniecznie pojawia się w rodowodzie dzieci, wnuków i prawnuków producenta. Dla wielu właścicieli istotny jest również finansowy aspekt użytkowania plemienia, chociaż nie jest to najważniejsze.

Przyszli wystawcy

Wystawę należy traktować bardzo odpowiedzialnie. Niektórzy amatorzy uważają, że jedyną zaletą ich pupila, która zostanie oceniona przez sędziów, jest pojawienie się psa, określone przez jego genotyp. Ten widok jest błędny.

Oprócz cech zewnętrznych psa, uwaga ekspertów na pewno przyciągnie jej zadbany i wysoki poziom wyszkolenia. Tak więc od właściciela psa i od wysiłków, które poświęcił na wychowanie i opiekę nad zwierzakiem, który zależy od końcowego wyniku zawodów wystawowych.

Organizowane są pokazy psów, w których można zobaczyć zwierzęta, ocenić ich trening i wygląd zewnętrzny, a także promować hodowlę psów.

Podczas wystawy psy i ich właściciele muszą przestrzegać kilku zasad ustanowionych przez administratorów poszczególnych wydarzeń. Wśród nich często występują:

• Psy można chodzić tylko w wyznaczonych miejscach;

Ogromne znaczenie ma pojawienie się psa

• aby ocenić zewnętrzną stronę psów, można wejść do pierścienia tylko w obrońcach lekkich, na których nie ma innych żetonów i medali;

• W wystawie mogą brać udział tylko psy o dobrej kondycji.

Jeśli zasady ustalone na wystawie zostaną naruszone, pies może zostać usunięty z ringu. Do najważniejszych naruszeń należą:

• zmiana wyglądu nie jest dozwolona przez normę;

• agresywne zachowanie;

• odmowa wykonania poleceń;

• nieautoryzowany wyjazd zwierzęcia z pierścienia itp.

Rodowód

Psy z rodowodem potwierdzającym czystość rasy mogą brać udział w wystawach, zwłaszcza międzynarodowych. Aby zwierzę zostało docenione, jego właściciel musi wcześniej przygotować przygotowania do wystawy, a także zebrać niezbędne dokumenty.

Rodowód jest oficjalnym dokumentem potwierdzającym czystość rasy psów i jest niezbędny do wzięcia udziału w pokazie. Bez tego żaden pies (nawet z wyjątkowymi danymi zewnętrznymi) nie może być rozpoznany przez rasowe organizacje rodowodowe. Dokument wskazuje przodków zwierzęcia do czwartego pokolenia.

Rodowód jest przekazywany szczeniętom, których rodzice przestrzegają standardu rasy, otrzymali pozytywne oceny na wystawach, ukończyli szkolenie i testy pod kątem adekwatności zachowania.

Rodowód zapewnia, że ​​pies ma wyraźne cechy rodowodu, ale nie jest konieczne, aby takie zwierzę automatycznie uzyskiwało wysokie tytuły na wystawach i mogło się rozmnażać. Wcześniej właściciel szczenięcia rodowego będzie musiał ciężko pracować, wychowując psa, ponieważ przejawianie cech dziedzicznych w dużym stopniu zależy od właściwej opieki i szkolenia zwierzęcia.

Aby wziąć udział w wystawach, pies musi mieć rodowód.

Niestety, nie zawsze właściciele psów rasowych są gotowi zapłacić wymaganą kwotę za zakup rodowodu. Taka lekkość negatywnie wpływa nie tylko na karierę wystawową psa, ale także na pracę hodowlaną.

Kupując szczeniaka, właściciel najpierw otrzymuje paczkę wstępnych dokumentów, która obejmuje "Polecenie zakupu szczeniaka" i "Kartę szczeniaka" zawierającą informacje tylko o rodzicach psa.

Sam rodowód jest przekazywany właścicielowi po osiągnięciu wieku szczeniąt wynoszącego 6-7 miesięcy. Główny dokument kupuje się za pieniądze, a jego wydanie poprzedza dokładna analiza rodowodu psa w psiej organizacji lub klubie.

Należy zauważyć, że rodowody są różne. Tak więc, w niektórych krajach pies jest uznawany za rasę czystą, jeśli dokumenty wskazują na 3 pokolenia przodków, w innych określenie 4 pokoleń jest obowiązkowe.

Istnieją również rodowody grupy A, które zawierają informacje o wszystkich pokoleniach przodków; grupa B, w której wskazane są tylko rodzice psa; rejestru, informując o pseudonimie, rasie i właścicielu psa.

Czasami, jeśli nie ma informacji o żadnym z przodków psa w tej psiej organizacji, właściciel otrzymuje zadokowany rodowód, w którym wszyscy przodkowie są wymienieni wzdłuż linii jednego z rodziców (na przykład matka), a zapis jest zapisywany wzdłuż linii drugiego (na przykład, ojciec): "Brak informacji."

W niektórych psich organizacjach istnieje podział na rodowody krajowe i międzynarodowe. Właściciele pierwszych nie mają prawa uczestniczyć ze swoimi zwierzętami na wystawach organizowanych w innych krajach.

Faktem jest, że liczne kluby kynologiczne nie zawsze są ze sobą w dobrych stosunkach, więc niektóre organizacje mogą nie rozpoznawać dokumentów innych, co stwarza pewne trudności z demonstracją psów na różnych wystawach.

Najważniejsze są rodowody z odznaką FCI (International Canine Federation), są one uznawane przez wszystkie psie kluby, podczas gdy w dokumentach innych organizacji mogą pojawić się problemy innego rodzaju.

Rodowody pojedynczej rosyjskiej próby opracowane przez Rosyjską Federację Kynologiczną (RKF) podzielono na cztery typy.

Czerwony rodowód jest wydawany szczeniętom, których rodzice mają tytuły mistrzów Rosji, czempionów krajowego klubu rasowego, współzałożycieli lub jeśli przydzielono im selektywną klasę hodowlaną na podstawie wyników kerunga.

Zielony rodowód jest wydawany szczeniętom, których rodzice mają pełne pochodzenie i są wymagane do uzyskania dyplomów jakości pracy. Psy z zielonym rodowodem nadają się również do hodowli.

Żółty rodowód jest wydawany szczeniętom, których rodzice mają zarejestrowane rodowody lub nie posiadają niezbędnych dyplomów dla ras pracujących dla tej rasy, a także jeśli naruszenia zostały popełnione podczas wykonywania ich dokumentów hodowlanych. Psy z żółtym rodowodem są uważane warunkowo za nadające się do rozrodu. Zarejestrowany rodowód jest wydawany szczeniętom o niekompletnym pochodzeniu, to znaczy, jeśli nie ma wiarygodnego potwierdzenia pochodzenia trzech plemion ich przodków.

Zasady wystawy

W zależności od pochodzenia wystawców dzieli się na regionalne, krajowe i międzynarodowe. W kompozycji wyróżniono monobreedy i wystawy ogólnobudowlane. Są one prowadzone zgodnie z planem kalendarza FCI, RKF i krajowych klubów hodowlanych.

Aby pies mógł wziąć udział w wystawie, musi najpierw zostać zarejestrowany. Właściciel psa rodowodowego musi złożyć następujące dokumenty:

Eksperci targowi muszą posiadać certyfikat odpowiadający poziomowi wystawy. Na międzynarodowych i ogólnorosyjskich wystawach zapraszani są oficjalni obserwatorzy.

• kopię rodowodu lub karty szczeniaka (dla szczeniąt i kl. Młodzieży);

• lista aplikacji, która określa klasę wystawy, nazwisko i adres właściciela;

• kopię książki kwalifikacyjnej lub jednego dyplomu;

• certyfikat międzynarodowej normy (dla wystaw międzynarodowych);

• Dyplom lub potwierdzenie tytułu mistrza dowolnego kraju - członka FCI; dyplom lub potwierdzenie tytułu mistrza AKS, KS, SKS; dyplom lub potwierdzenie tytułu interchampionu (za wejście do klasy championów).

Po rejestracji właściciel psa jest zobowiązany do uiszczenia opłaty za wystawę.

W oparciu o arkusze aplikacyjne opracowano katalog wystawy zawierający następujące dane:

• nazwa organizacji prowadzącej wystawę;

• rangę wystawy, datę i miejsce jej przechowywania;

• lista członków komitetu organizacyjnego;

• lista ekspertów;

• zasady wystawy;

• harmonogram ekspozycji psów;

• harmonogram wszystkich wydarzeń wystawy;

• listę ras ze wskazaniem numerów katalogowych i liczby psów odpowiadających rasom.

Katalog zawiera pełne dane wszystkich psów uczestniczących w wystawie: pseudonim, numer rodowy, numer pieczęci, data urodzenia, kolor, informacje o właścicielu i hodowcy.

Na wystawie ekspert sprawdza każdego psa i dokonuje oceny ("doskonały", "bardzo dobry" i "dobry"). Następnie w ringu pozostają tylko zwierzęta, które zostały ocenione jako "doskonałe". Eksperci nagradzają najlepsze miejsca dla psów i przypisują im tytuły. Opinia eksperta jest ostateczna i nie podlega dyskusji.

Na pokazach monograficznych przeprowadza się kontrolę zachowania psów pewnej rasy, w tym przypadku polowania.

Psy wystawione na wystawie i otrzymały oceny "doskonałe" lub "bardzo dobre", mają prawo do udziału w różnych konkursach:

• 4 psy tej samej rasy z tej samej hodowli biorą udział w rywalizacji o budy. Właścicielem tej hodowli jest suka w czasie krycia. Zwierzęta biorące udział w tym konkursie muszą wykazywać wyraźne cechy dziedziczne. Uwzględniany jest czas trwania hodowli danej linii hodowlanej: im dłuższy tym, tym lepiej;

• 4 potomków jednego psa lub suki z różnych miotów (od 2 psów dla jednej suczki lub od 2 suczek dla jednego psa) biorących udział w konkursie producentów;

• Samiec i samica tej samej rasy, należący do tego samego właściciela, biorą udział w rywalizacji par.

Zasady przypisania tytułów

Na podstawie indywidualnego badania przeprowadzonego przez specjalistów, w zależności od cech, psy otrzymują następujące certyfikaty i tytuły.

CACIB (Certificat d'Aptitude au Championnat International de Beaute) - certyfikat kandydata na międzynarodowego mistrza urody. Jest wystawiana na międzynarodowej wystawie dla najlepszego psa i suki według wyników selekcji wśród psów, które otrzymały certyfikat CWC w klasie pośredniej, otwartej i pracującej oraz tytuł zwycięzcy klasy (CW) w klasie championów.

R.CACIB - certyfikat kandydata na rezerwowego dla międzynarodowych mistrzów. Jest przyznawany na wystawie międzynarodowej najlepszemu psu i najlepszej suce ze wszystkich klas, z wyjątkiem tej, w której przyznano CACIB, oraz drugiemu psu z klasy CACIB, jeśli uzyskała tytuł R.CAC lub R.CW.

CAC (Certificat d'Aptitude au Championnat) - certyfikat kandydata na krajowego mistrza urody. Przyznawany psom, które otrzymały tytuł zwycięzcy klasy w klasach pośrednich, otwartych i roboczych (na wystawach międzynarodowych i krajowych), a także pies i suka, wybrane na podstawie porównania zwycięzców klas pośrednich, otwartych i pracujących (na wystawach regionalnych).

R.CAC - certyfikat kandydata na rezerwowego dla krajowych championów. Przeznaczony dla psów, które otrzymały tytuł zwycięzcy klasy rezerwowej (R.CW) w klasach pośrednich, otwartych i roboczych (na wystawach międzynarodowych i krajowych), a także psów i suczek wśród psów, które zdobyły tytuł CW, ale nie otrzymały CAC, a R.CW z klasa, w której pies otrzymał CAC (na wystawie regionalnej).

Kandydat na Champion Club - certyfikat kandydata na mistrza NKP, wydany mężczyznom i suczkom, który otrzymał tytuł CW w klasie pośredniej, otwartej, pracującej i klasie championów na wystawie monokulturowej, a najlepszy suka i suka w wyniku porównania zwycięzców pośrednich, otwartych, pracujących, zwycięzców i championów monobreed regional show.

ChK - certyfikat mistrza NKP wręczany jest na monobreedowych wystawach narodowych najlepszemu psu i najlepszej suce, ustalonej podczas porównywania wszystkich psów i wszystkich suczek KCHK.

Certyfikat zgodności (CC) wystawiany jest na krajowych i regionalnych wystawach monobesterek psom, które zostały ocenione jako "doskonałe". Dwa certyfikaty zgodności uzyskane od różnych ekspertów są równe certyfikatowi KChK.

CW (Class Winner) - Zwycięzca klasy. Przyznawany psu, który otrzymał ocenę "doskonałą" i zdobył pierwsze miejsce w swojej klasie.

R.CW - zwycięzca klasy rezerwowej. Przydzielony drugiemu psu w klasie, która została oceniona jako "doskonała".

Zwycięzca Rasy (Best of Breed) - najlepszy przedstawiciel rasy, zostaje wybrany przy porównywaniu najlepszego psa i najlepszej suki w rasie.

Najlepszego przedstawiciela rasy określa się również osobno w klasach szczeniąt, juniorów i weteranów. Najlepszy szczeniak, junior lub weteran jest wybierany spośród wszystkich ras psów biorących udział w wystawie i otrzymał odpowiedni tytuł w swojej klasie.

BIG (Best in Group) jest najlepszy w grupie FCI. Wszystkie rasy psów należą do kilku grup, w każdej z nich wybiera się trzy najlepsze osoby, a zwycięzca pierwszego miejsca otrzymuje tytuł BIG.

BIS (Best in Show) - najlepszy pokaz. Wybrane przez porównanie zwierząt, które otrzymały tytuł zwycięzców grup FCI. Wybierane są trzy najlepsze psy, a zwycięzca pierwszego miejsca otrzymuje tytuł BIS.

Tytuł "Międzynarodowy Champion" jest przyznawany psom z 3 certyfikatami CACIB uzyskanymi od trzech różnych ekspertów w trzech różnych krajach przez co najmniej jeden rok i jeden dzień. W takim przypadku jedno świadectwo musi zostać wydane w kraju pochodzenia rasy lub kraju zamieszkania właściciela. Psy ras z próbami roboczymi potrzebują 2 certyfikatów CACIB uzyskanych od różnych ekspertów w dwóch różnych krajach oraz międzynarodowo certyfikowanego certyfikatu testowego do uzyskania tytułu "International Champion".

Właściciel psa ubiegającego się o ten tytuł musi złożyć wniosek do Championa RKF, dołączając kopie wszystkich niezbędnych dokumentów. Następnie aplikacja jest przesyłana do FCI.

Tytuł "Champion Rosji" jest przyznawany psom z oficjalnym rodowodem z trzema pokoleniami przodków. Ten tytuł jest przypisany do:

• jeśli posiadasz 6 certyfikatów CAC wydanych przez różnych ekspertów;

• jeżeli istnieją 4 certyfikaty CAC, pod warunkiem, że jeden z nich zostanie wydany na wystawie krajowej lub międzynarodowej;

• jeśli posiadasz certyfikat SS i 5 certyfikatów CAC;

• w obecności certyfikatu KChK i 4 certyfikatów SAS;

• jeśli posiadasz tytuł "Champion of the National Club" i 2 certyfikaty CAC.

Testy na psach

Badanie psów rasowych jest konieczne w celu selekcji zwierząt hodowlanych o wysokiej jakości w reakcjach behawioralnych, które spełniają wymagania normy; zidentyfikować i nie pozwolić psom, które mają oczywiste odchylenia w psychice i zachowaniu (tchórzostwo i agresywność) do plemiennego użycia.

Ten test nie jest substytutem dobrze znanych kursów szkoleniowych dla psów w Rosji, ma na celu ocenę naturalnych reakcji psa na zachowanie. Pomyślne zdanie testu umożliwia psu przyjęcie do użytku hodowlanego. Testy przeprowadzane są przez komisję doświadczonych specjalistów w tej rasie, która obejmuje eksperta lub instruktora w zakresie jakości pracy i eksperta w RKF tej rasy.

Komisja upoważniona do oceny psów pod kątem danego testu powinna być zwoływana co najmniej raz na kwartał, tak aby każdy, kto chce, mógł zdać test z psem w dogodnym czasie.

Aby zdać test dozwolone psy, które osiągnęły wiek 12 miesięcy.

Właściciel psa zobowiązany jest do przedstawienia oryginałowi rodowodu. Psy urodzone w 1997 roku i młodsze muszą mieć piętno.

Oceny są następujące: pozytywne (T1 i T2) i ujemne.

Inspekcja

Ekspert sprawdza numer znaku na psie, podając numer znaku wskazanego w rodowodzie. Następnie pies jest badany. Obowiązkowym wymogiem jest sprawdzenie zgryzu i uzębienia, a także obecność jąder u psów płci męskiej.

Na prośbę klubu testowego na tym etapie można zmierzyć psa. Pomiary i ręczna inspekcja przeprowadzane są przez jednego eksperta.

• wyraźne tchórzliwe zachowanie (-);

• krótkotrwałe agresywne, tchórzliwe lub wyraźne zachowanie wstępne, łatwo skorygowane przez właściciela (T2);

• obojętne nastawienie lub krótkoterminowe orientacyjne zachowanie (T1);

• wyraźne agresywne zachowanie (-).

Test dźwiękowy

Na prośbę właściciela pies wykonuje komendę "Usiądź!" Lub "Połóż się!" Podczas testu na luźnej smyczy. Ekspertowy sygnał z odległości 15-20 m od psa robi pojedynczy strzał z pistoletu startowego, można sprawdzić grupę psów w tym samym czasie, ale nie więcej niż 5 psów.

• wyraźne tchórzliwe lub długotrwałe (ponad 20 sekund) indykatywne zachowanie (-);

• krótkoterminowa (nie więcej niż 20 s) reakcja przybliżona (T2);

Uruchom polecenie Sit!

• obojętność (T1);

• agresywne zachowanie (-).

Owner Protection Instinct Check

W teście mogą brać udział tylko psy w wieku powyżej 24 miesięcy.

Właściciel z psem na luźnej smyczy (około 3 m) porusza się, ze względu na schronienie, znajdujące się w odległości 5-10 m, pojawia się osoba zaangażowana i idzie do właściciela z psem, przyciągając uwagę. Osoba zaangażowana znajduje się w ukrytej ochronie, a przed atakiem właściciel grozi mu okrzykiem i rękami. Po uściskaniu osoba zaangażowana musi się zatrzymać. Odwołanie psa jest produkowane przez zespół lub mechanicznie. Po usunięciu zaangażowana osoba zostaje zabrana do schronu. Ekspert podchodzi do właściciela i gratuluje mu, ściskając dłonie, podczas gdy pies musi być kagańcem i nie wykazywać agresji.

Uwaga: czas trwania chwytania nie jest oceniany.

• wyraźne tchórzliwe zachowanie, pies nagle ucieka od pomocnika (-);

• pies atakuje osobę zaangażowaną lub jest obojętny bez próby ataku (T2);

• pies odważnie atakuje osobę zaangażowaną i wykonuje skok (T1).

Social Adaptation Check

Właściciel z psem na wolnej (zwiotczałej) smyczy o długości 1-1,5 m przechodzi przez grupę osób (co najmniej 5 osób). Zachowanie ludzi powinno być naturalne, bez agresji i strachu. Powinny poruszać się w różnych kierunkach, mogą machać rękami, głośno mówić, śmiać się, zginać, kucać, otwierać (do góry) i zamykać parasol, nosić i upuszczać torbę z żelaznymi puszkami. W tym samym czasie nie zwracają uwagi na psa testowego i nie próbują go przestraszyć. Właściciel może używać poleceń "Blisko!", "Fu!" I zachęcającego polecenia "Dobrze!".

Liczba przejść przez grupę ludzi powinna być wystarczająca, aby dokładnie ocenić charakter zachowania psa (co najmniej 3 razy).

Następnie ekspert podchodzi do właściciela z psem, potrząsa ręką, rozmawia z nim przez chwilę.

• trudne tchórzliwe zachowanie (-);

• tchórzliwe, agresywne, wyraźne zachowanie wstępne, łatwe do skorygowania przez właściciela (T2);

• spokojna, przyjazna lub obojętna postawa (T1);

• mało agresywne zachowanie (-).

Metoda oceny psa

Wynik końcowy dla psów do 24 miesięcy pochodzi z wyników pierwszych trzech testów, a po 24 miesiącach z wyników wszystkich czterech testów.

Z przewagą ocen T1 uważa się, że pies pomyślnie przeszedł testy.

Psy, które uzyskały ocenę T1, są najbardziej zgodne z wymaganiami standardu rasy w zakresie naturalnych reakcji behawioralnych.

Z przewagą ocen T2, pies jest uważany za zdający ten test. Ma dopuszczalny, choć nie całkowicie zgodny z wymaganiami standardowego zachowania rasy. Podczas rozmnażania takiego psa należy zwrócić uwagę na prawidłowy dobór pary, tak aby nie naprawić niepożądanych reakcji behawioralnych w rasie.

Przy równej liczbie ocen T1 i T2 wynik (T2) jest ustalany zgodnie z całością testów.

Ostateczna ocena testu jest odnotowywana w arkuszu oceny, którego kopia i specjalny dyplom są wydawane właścicielowi psa. Arkusze oceny należy przesłać do rejestracji w RFLS.

Jeśli pies przeszedł testy z oceną T1 przed lub po 24 miesiącach, wówczas otrzyma dożywotnie zezwolenie na rozmnażanie.

Jeśli pies zdał testy z oceną T2, musi potwierdzać ocenę co 2 lata.

Testy pomyślnie przeszły

Po otrzymaniu negatywnej oceny na którymkolwiek z etapów tego testu, pies zostaje usunięty z testów i uważa się, że nie przeszedł tego testu.

Ekspert wykonuje "Test nie spełnia" w arkuszu oceny psa.

Psy, które otrzymały ocenę negatywną, mogą mieć możliwość ponownego testu, ale nie wcześniej niż po 3 miesiącach. Ponowne testowanie przeprowadza się nie więcej niż 2 razy.

Psy, które trzy razy otrzymały test "Nieudany test", są zdyskwalifikowane i są uważane za nieodpowiednie do użytku hodowlanego, ponieważ ich zachowanie nie spełnia wymagań normy rasy. Znak ten wpisuje się w rodowód psa i jest zapisany w bazie danych. Dyplom powinien zawierać następujące informacje: rasa, pseudonim, płeć, data urodzenia, rodowód i numer piętna, kolor, właściciel, wynik wszystkich 4 testów, ocena końcowa, data testu, nazwiska ekspertów i członków komisji. Ten przepis może być stosowany dla wszystkich ras, które mają standardowy test jakości pracy.

Przepisy dotyczące specjalnych testów myśliwskich

Podczas testów pies myśliwski identyfikuje i ocenia takie cechy zwierząt jak spryt, trakcja i eyeliner, szybkość, wytrwałość i poprawność poszukiwań, styl ruchu, zdolność do karmienia gry, posłuszeństwo.

Psy testowe do gry

Instynkt - zdolność psa do szukania ofiary przez zapach za pomocą zapachu.

Poprawność wyszukiwania - droga promu przed myśliwym z usunięciem w prawo i lewo do 30 m

Szybkość wyszukiwania - szybkość i łatwość psa.

Eyeliner - przesunięcie psa do szybszego ruchu w kierunku ofiary.

Utrata wagi to spowolnienie psa w momencie wyczucia potencjalnej ofiary.

Styl obrysu - energia, piękno kursu i poszukiwania.

Karmienie martwej gry: umiejętność jest uważana za jeden z najważniejszych elementów w pracy psa myśliwskiego.

Wytrwałość i posłuszeństwo - rzetelna, dokładna i szybka realizacja poleceń i sygnałów myśliwego.

Aby zidentyfikować stosunek psa do strzału, łowca musi zrobić pierwszy strzał z pustym wkładem, a przy drugim strzale strzelić do ptaka.

Po dokonaniu oceny ptaków, pies musi zostać przebadany pod kątem karmienia, wykorzystując w tym celu świeżo zabitego ptaka. Pies jest testowany do gry z ziemi i wody.

Bardziej szczegółowy opis metod badawczych psów myśliwskich można uzyskać kontaktując się z klubem lęgowym psa, który specjalizuje się w polowaniu na rasy psów.

Funkcje testowania pokojowych dekoracyjnych spanieli

Psy ozdobne, z reguły reprezentowane są przez małe zwierzęta, takie jak Japoński Spaniel, ale mimo to wyglądają świetnie na ringu wystawowym.

Nie trzeba dodawać, że pies wystawowy powinien spokojnie odnosić się do smyczy i obroży. Smycz pokazowa, ringovka, powinna być wykonana z jedwabistego sznurka, najlepiej czarnego. Cienkie okrągłe smycze, wcinające się w szyję, powodują niepokój niektórych psów, dla nich można kupić specjalny ringovku o szerokiej podstawie w gardle.

Standard i toaleta wyznaczają ogólny wygląd ozdobnego psa na ringu wystawowym. Jeśli chodzi o przewodnika, jego ubranie nie powinno być ani wyzywająco jasne, ani zbyt błyszczące i nie może konkurować z brokatem płaszcza psa. Nie należy również używać zbyt jasnych kolorów, szczególnie jeśli wystawia się na jeszcze młody pies lub "sukienkę" swojego zwierzaka o zbyt ciemnym kolorze.

Wsparcie, na które zwykle wystawiane są małe ozdobne psy, powinno zawsze być pokryte pięknym kocem. W żadnym wypadku nie można wejść na ring na wysokich ostrych obcasach.

Przybywanie na wystawę odbyło się co najmniej godzinę przed rozpoczęciem ringu. Idź do psa z kontrolą weterynaryjną, następnie zarejestruj się i zdobądź katalog oraz swój numer. Upewnij się, że nie ma błędów rejestracyjnych i przejdź do ringu. Pamiętaj, aby zabrać ze sobą lekki rozkładany stół i krzesło, niezbędne kosmetyki, szczotkę i grzebień, zapasowe gumy i dzioby, miskę do wody, papierowe serwetki i ręcznik. Po usadowieniu się przy pierścieniu, połóż psa na stole i ostrożnie go rozczesz.

Testowanie dekoracyjnych spanieli pokojowych

Gdy asystent ogłosi twoją klasę, wejdź na ring i stań zgodnie z numerem kolejnym. Umieść psa na pięknym, efektownym stojaku z podniesioną głową, aby podkreślić piękno szyi i dumną postawę.

W takim przypadku tylne kończyny psa powinny być lekko odsunięte, grzbiet jest idealnie prosty. Kończyny przednie nie powinny przechodzić pod tułowem ani do przodu, są ustawione prosto, tak jak w przypadku linii wysokiego wzrostu szyi. Nie zapomnij zabrać szczotki do włosów. Umyj swojego psa.

Sterowanie ręczne odbywa się na stole. Na zaproszenie eksperta, idź do niego i umieść psa na stole w stoisku wystawowym.

Pies powinien pozwolić przewodnikowi pokazać zęby i ukąszenie, pozwolić ekspertowi poczuć całe ciało, głowę, kończyny, a także mężczyzn - jądra. Doświadczony ekspert doceni jakość powłoki za pomocą pędzla. Pies musi pozostać spokojny i przyjazny. Opisując przez kilka minut, pies powinien stać nieruchomo w charakterystycznej pozie ekspozycyjnej.

W ringu zwierzę musi poruszać się po linii prostej, nie ciągnąc za smycz, nie bawić się z właścicielem i nie mylić się pod nogami. Pies nie powinien szczekać, a nawet bardziej agresywnie. W tym momencie ekspert ocenia charakter ruchów, sposób noszenia głowy, utrzymywanie linii grzbietu, konsystencję ruchów kończyn, położenie ogona, itp.

Podczas jazdy w kółku, bez wahania, omijajcie tego, który zwalnia i zakłóca rytm ruchu lub po prostu zatrzymuje się. Bądź bardzo ostrożny i nigdy nie pozwól sobie na nadepnięcie na łapy swojego psa lub psów konkurencji.

Wszystkie wystawy certyfikatów w RKF Champion odbywają się po uprzednim uzgodnieniu z wydaniem pełnego katalogu wszystkich uczestników, publikacją procedury przeprowadzania pokazów i przyznawania tytułów, a także nazwisk ekspertów.

Lepiej dla początkującego, aby najpierw umieścić psa w swoim klubie, ponieważ jest więcej możliwości treningu.

Okresowo w klubie organizowane są młode lęgi, w których można porównać szczenięta, uzyskać kwalifikowaną pomoc.

Również nowicjuszom można doradzić, aby skontaktowali się z profesjonalnymi opiekunami lub sami zostali przeszkoleni w zakresie kursów specjalnych. Tutaj możesz nie tylko trenować swojego młodego psa na ringu, ale także nauczyć się podstaw umiejętności obsługi.

Zabronione działania

Nawet w naszym kraju zdarza się, że hodowcy psów nie stosowali specjalnych kosmetyków dla swoich zwierząt. Obecnie dość łatwo jest znaleźć specjalne szampony dla psów, zestaw grzebieni i futro z psów. Nie zaniedbuj wszystkich tych urządzeń. Na ringach Rosji dozwolone jest wystawianie psów zakupionych w specjalnych kompozycjach, aby zapewnić posłuszeństwo wełną; czesanie ich, polerowanie wełny szmatką, aw niektórych przypadkach nawet układanie jej lakierem utrwalającym.

Istnieje oczywiście lista nieautoryzowanych efektów kosmetycznych, które są łatwo określane przez doświadczonych sędziów. Pies poddany takim wpływom zostaje zdyskwalifikowany i usunięty z ringu.

Zabronione kosmetyczne metody poprawy zewnętrznej to:

• barwiące barwniki wełniane;

• wyrywanie nadmiaru włosów z długowłosych psów;

• wstawianie sztucznych roślin nasiennych itp.

Pełna lista zakazanych działań powinna zostać znaleziona przez organizatorów wystawy, zanim jeszcze zaczniesz porządkować psa przed pokazem, aby nie zostać złapanym w pułapkę.

Zazwyczaj taka lista jest wskazana w regulaminie wystawy, ale jeśli jej tam nie ma, poproś o jej ogłoszenie z góry.

Również wcześniej umów się z dobrym treserem, który pomoże ci w pracy z psem.

Warto wynegocjować kilka miesięcy przed wystawą, aby nie okazało się, że wszyscy wysoko wykwalifikowani specjaliści są już zajęci.

13 Prawne podstawy własności psów

Posiadanie spaniela nakłada pewne obowiązki na jego właściciela, w tym przed prawem. Poniżej znajdują się sytuacje, w których właściciel może skorzystać z pomocy władz w celu ochrony siebie i swojego zwierzaka.

Kupowanie psa

Jeśli kupiłeś psa i po pewnym czasie okazało się, że nie posiada on cech przypisanych przez sprzedającego, masz prawo do roszczeń, a w przypadku odmowy wypłaty odszkodowania udaj się do sądu.

Niestety w praktyce anulowanie takiego zakupu nie jest łatwe. W Rosji nie ma specjalnych przepisów, które szczegółowo opisują zasady dotyczące nabycia psa, dlatego trudno jest udowodnić winę sprzedawcy. Kupując zwierzę, miałeś okazję dokładnie zbadać szczeniaka i, jeśli to konieczne, zrezygnować z przejęcia.

W dokumentach, które sprzedawca przesyła nowemu właścicielowi zwierzęcia, wymieniona jest czysta rasa spaniela i brak wad w chwili badania w wieku 2 miesięcy.

Nikt nie jest odpowiedzialny za dalszy rozwój psa.

Przed zakupem psa musisz upewnić się, że ma on niezbędne cechy.

Ubezpieczenie

Maksymalnie tydzień po zakupie psa rodowodowego musisz skontaktować się z prawnikiem i zapewnić zwierzę.

Psy często powodują wypadki. Liczne ukąszenia stanowią połowę problemu, ale jeśli spaniel wyskoczy na jezdnię i stanie się przyczyną wypadku, właściciel będzie musiał zrekompensować szkody. Zgodnie z prawem, to ty będziesz odpowiedzialny prawnie i finansowo za działania swojego zwierzaka, a ubezpieczenie da ci możliwość zapłacenia dużej kwoty bez obawy o utratę środków utrzymania.

Podatek od psów

W większości cywilizowanych krajów za utrzymanie psów pobierany jest podatek. Musisz zapłacić, ponieważ zwierzęta osiągną wiek 4 miesięcy.

Wysokość podatku zależy przede wszystkim od rasy psa i statusu społecznego jego właściciela. Płatność jest dokonywana co kwartał, a właściciel spaniela otrzymuje specjalny token, potwierdzający zapłatę podatku. Psy przewodnie, psy pasterskie, psy cyrkowe, psy służbowe i psy stróżujące nie są opodatkowane.

Krycia

O płaceniu za krycie należy negocjować z góry. Bardzo często właściciel suki wręcza właścicielowi psa jedno ze szczeniąt z powstałego miotu. Znacznie mniej powszechny jest transfer dowolnej kwoty. Jeśli pierwsze krycie zakończyło się niepowodzeniem, ale zostało już zapłacone, pies zostaje ponownie oddany do dyspozycji właścicielowi suk.

Ochrona

Właściciel psa nie ponosi odpowiedzialności za działania swojego zwierzaka w następujących przypadkach:

• jeśli pies ugryzł osobę, chroniąc jej właściciela lub członka jego rodziny;

• jeśli spaniel zaatakował osobę dopuszczającą się kradzieży;

• jeśli zwierzę wyrządziło szkodę osobie, która próbowała go uderzyć.

Podróżowanie

Psy często towarzyszą właścicielom podczas podróży, podczas gdy właściciel zwierzęcia będzie musiał ściśle przestrzegać niektórych przepisów prawa kraju, w którym został wysłany.

Pamiętaj, że podczas transportu psa drogą morską, rzeczną, powietrzną lub kolejową, właściciel musi zawsze posiadać zaświadczenie od weterynarza.

Transport publiczny

W autobusach, trolejbusach, metrze i tramwajach możesz przewozić American Cocker Spaniele w dużych workach lub koszach. W tym samym czasie, bez względu na to, jak małe zwierzę, musi to być kołnierz i kufa.

Za podróż psa pobierana jest pełna opłata za podróż. Wyjątkiem jest pies przewodnik.

Taxi

Kierowca taksówki może odmówić przewozu psa. Jeśli się zgodzi, zwierzę siedzi na tylnym siedzeniu, a jego opłata jest wypłacana zgodnie z kwotą, o którą poprosi kierowca.

Podczas podróży pies musi mieć kufę i kołnierz.

Transport kolejowy

Mały pies może być przewożony w wagonie pasażerskim, ale tylko wtedy, gdy jest wystawiony bilet.

Szczekanie psa prawie zawsze powoduje niezadowolenie z innych pasażerów.

Taksówka

W takiej sytuacji pozwolenie na transport zwierzęcia zostaje wyeliminowane. Jeśli przewozisz kilka dorosłych spanieli naraz, poproś o oddzielny przedział. Psy można karmić tylko na długich postojach. Odbywa się to po to, aby po zjedzeniu Spaniela mieć czas (1-1,5 godziny) na jego wchłonięcie.

Jeśli czas parkowania jest krótszy niż 20 minut, nie należy karmić psa, ponieważ w trakcie ruchu może zacząć wymiotować.

Samolot

Podczas transportu psa drogą powietrzną należy pamiętać, że mały pies może być w kabinie z właścicielem, a duże zwierzę musi siedzieć w klatce umieszczonej w bagażniku. Podczas transportu spaniela na bardzo duże odległości nie zapomnij go nakarmić i przejść. Psy zwykle chodzą po lądowaniu na lotnisku, w miejscach specjalnie zaprojektowanych do tego celu.

Transport wodny

Podczas transportu psa przez transport wodny (parowiec do rzeki, transatlantyk) zwierzęta są zawsze umieszczane w ładowniach, w specjalnych klatkach.

14 Wypadki i choroby

Każdy właściciel psa powinien być w stanie udzielić pierwszej pomocy swojemu psu przed przyjazdem weterynarza.

Pierwsza pomoc w razie wypadku

Podczas spacerów, tresury psów, a nawet po prostu poruszania się po mieszkaniu, może dojść do wypadku, w wyniku którego pies będzie prawdopodobnie w stanie bezsilności, a jego ciało zostanie uszkodzone. W tej sytuacji właściciel musi wiedzieć, jak pomóc poszkodowanemu zwierzęciu.

Spaniel jest bardzo zwinnym i ciekawskim psem. Musi być stale monitorowany, aby zwierzę nie wpadło pod samochód lub nie jadło zatrutego pokarmu przeznaczonego do eksterminacji gryzoni.

Jakiś czas temu opublikowano zalecenia w czasopiśmie dla hodowców psów, po których można zapobiec większości wypadków, które mają miejsce w przypadku zwierząt domowych mieszkających w mieście.

Po pierwsze, podczas spaceru z psem, nigdy nie zdejmuj go ze smyczy, szczególnie gdy znajdujesz się blisko jezdni lub placu budowy.

Po drugie, nie pozwalaj swojemu zwierzakowi na węszenie innych psów, obgryzanie przypadkowo znalezionych kości lub spożywanie jedzenia pozostawionego przez kogoś.

Nie zostawiaj psa długo bez nadzoru

Po trzecie, w miejscach z dużą ilością ludzi trzymaj spaniela na krótkiej smyczy i nie pozwalaj innym na żelazo lub leczenie.

Nieprzytomny

Powody, dla których spaniel może stracić przytomność, są inne. Najczęściej spotykane z nich są wymienione poniżej: silny cios w głowę, upadek z wysokości, utonięcie, zatrucie, zawał serca, porażenie prądem, wstrząs.

Jeśli widzisz, że zwierzę jest całkowicie nieruchome, jego oczy są zamknięte, oddech jest rzadki, a puls jest prawie lub całkowicie nieobecny, daj psu sztuczne oddychanie, zawiń w koc i zanieś go do kliniki weterynaryjnej tak szybko, jak to możliwe.

Uderz w głowę

Jeśli pies otrzymał silny cios w głowę, upadł i nie poruszył się, dokładnie go zbadaj. Jeśli na sierści zwierzęcia znajdują się ślady krwi, przykryj ranę czystym opatrunkiem z gazy i zabierz zwierzaka do weterynarza.

Pies może stracić przytomność po uderzeniu w głowę.

W przypadku braku bandaża z gazy można użyć czystej chusteczki. Waciki bawełniane nie są zalecane.

Upadek z wysokości

Spadając z dużej wysokości, psy prawie zawsze mdleją. W momencie upadku zwierzę doświadcza silnego szoku.

Przy sprzyjającym zestawieniu okoliczności, upadły spaniel będzie bardzo przestraszony, w najgorszym przypadku może pokazać wiele złamanych kości i uraz głowy.

Tonięcie

Jeśli spaniel jest w wodzie, nie porusza się i nie oddycha, należy podjąć pilne środki, aby go uratować. Po wciągnięciu zwierzęcia na ląd, weź go za tylne nogi i wymachuj nim, aby uwolnić płuca od wody. Następnie daj swojemu psie sztuczne oddychanie i zanieś je do weterynarza.

Zatrucie

Trucizna dla połknięcia gryzoni, zużytego jedzenia i chemikaliów połkniętych przez psa, wpłynie negatywnie na jego dobre samopoczucie. U zatrutego zwierzęcia dochodzi do konwulsji, wymiotów, biegunki, wzrostu temperatury ciała i spadku ciśnienia. Głównym objawem zatrucia jest nadmierne ślinienie.

Gdy pies znajduje się w wodzie, konieczne jest stałe monitorowanie.

Żołądek zatrutego psa musi zostać umyty, a następnie wezwać weterynarza.

Zawał serca

Podczas ataku serca oddychanie spaniela staje się rzadkie i trudne, temperatura ciała wzrasta, dziąsła ściemniają się i dochodzi do załamania.

Jeśli tak się stanie, zalej zwierzę zimną wodą, aby obniżyć temperaturę ciała i zabierz psa do kliniki weterynaryjnej, gdzie otrzyma niezbędną pomoc.

Porażenie prądem

Psy, zwłaszcza szczenięta, często pod nieobecność właściciela gryzą urządzenia i przewody elektryczne. Prąd elektryczny, przechodzący przez ciało spaniela, w większości przypadków powoduje zawalenie. Zwierzę zatrzymuje serce i oddycha, pali się w ustach.

Jeśli pies ugryzł przewód elektryczny i leży na podłodze w stanie zapaści, w żadnym wypadku nie należy go dotykać, dopóki przewód znajdujący się w ustach zwierzęcia nie zostanie odłączony od gniazda elektrycznego. Następnie nałóż na ręce gumowe rękawice, odciągnij rannego zwierzaka i jak najszybciej zadzwoń do weterynarza.

Powody, dla których zwierzę wpada w stan szoku, są różne. Może to być szok nerwowy lub hipotermia i silny ból. Zaatakowany spaniel ma zwiększone oddychanie i bicie serca, bladą dziąsła. Praktycznie nie reaguje na zewnętrzne bodźce (hałas, ruch ludzi w pobliżu) i porusza się z wielkim trudem.

Nadmierne chłodzenie zwierzęcia może wywołać szok

Umieść chore zwierzę na miękkim łóżku i zadzwoń do weterynarza.

Wszystkie rany podzielone są na dwie kategorie: głęboką i powierzchowną. Jeśli rana na ciele psa nie jest głęboka, będziesz w stanie samodzielnie zapewnić mu niezbędną pomoc.

Wełna w pobliżu uszkodzonego miejsca jest starannie wycinana za pomocą nożyczek do paznokci, uszkodzone tkaniny poddawane są działaniu środka antyseptycznego. Następnie na ranę nakłada się bandaż z gazy.

W wyniku wypadku zwierzę może doznać uszkodzenia miękkich i kostnych tkanek. Jeśli zauważysz obrażenia na ciele rannego spaniela, spalisz ślady lub podejrzewasz, że ma złamaną kość, daj swojemu zwierzakowi pierwszą pomoc i zadzwoń do weterynarza.

Jeśli rana psa jest bardzo głęboka, spróbuj zatrzymać krew bandażem ciśnieniowym i jak najszybciej zabieraj chorego spaniela do kliniki weterynaryjnej.

Złamania kości

W przypadku złamania kości pies odczuwa ból. Ma zwiększone tętno i oddychanie. Jeśli kości kończyn są uszkodzone, szyja jest nakładana na uszkodzoną łapę, a przy otwartym złamaniu - bandaż.

Jeśli uważasz, że twój zwierzak uszkodził kości czaszki lub kręgosłupa, w żadnym wypadku nie ruszaj go, ponieważ spowoduje to jeszcze więcej szkód. Nie należy próbować samoleczenia chorego zwierzęcia. Pamiętaj, aby zadzwonić do weterynarza.

Spalanie tkanki miękkiej wynika z kontaktu płaszcza i skóry psa z gorącym przedmiotem lub ogniem. Oparzenia zawsze powodują nieprzyjemne doznania, których intensywność zależy od skali obrażeń.

Głównymi objawami oparzenia są: częściowe pieczenie sierści, zaczerwienienie skóry, podwyższona temperatura ciała i zwiększona częstość akcji serca.

Chroń psa przed chodzeniem bez łap

Aby pomóc spanieni, zwilżyć dotkniętą część ciała zimną wodą, owinąć zwierzę w czystą bawełnianą ściereczkę, przykryć ciepłym kocem i zanieść do kliniki weterynaryjnej.

Drzazgi

Pies może łapać łapę drewnianymi, plastikowymi lub metalowymi wiórami, kolcem roślinnym lub kawałkiem szkła. Po dotarciu do skóry i przeniknięciu do miękkiej tkanki, drzazga może powodować kulawizny i powodować silny ból.

Aby usunąć splinter, należy użyć czystej pincety i wacika zamoczonego w 70% alkoholu. Jeśli drzazga siedzi bardzo głęboko i nie możesz jej samemu usunąć, skonsultuj się z weterynarzem.

Podczas spaceru, spaniel może cierpieć, jeśli dotknie najbardziej nieszkodliwych rzeczy na pierwszy rzut oka: zarysować ogon na ostrym krzewu, aby potrząsnąć łapą na drewnianej ławce lub płocie, aby połknąć jakiś mały kamień lub zabawkę.

Połknięcie obcych przedmiotów

Psy często połykają fragmenty kości, guziki, spinki do włosów, kamienie i fragmenty zabawek. Niektóre z tych obiektów opuszczają ciało spaniela ze stołkiem, podczas gdy inne mogą utknąć w przełyku lub w żołądku psa, powodując ostry ból, wymioty i kaszel. W takich przypadkach tylko weterynarz może pomóc zwierzęciu.

Ukąszenie owadów

Psy są często ukąszane przez osy i pszczoły. Włosy Spaniela są długie i grube. Wplątani w nią owady pędzą, gryząc zwierzę. W miejscu ukąszenia może wystąpić stan zapalny, któremu towarzyszy silny ból. Jeśli zwierzę zostało ukąszone przez osę, namocz dotkniętą powierzchnię roztworem sody i podaj słodką herbatę dla psa.

Psy stale obgryzają różne rzeczy i niechcący je połkną

Choroby

Rasowe psy są bardzo podatne na różne choroby. Ich ciała straciły wiele cennych właściwości, które pomagają zwalczać wirusy i bakterie.

Pies będzie żył długo, jeśli właściciel zadba o jego zdrowie. Po zakupie szczeniaka, natychmiast skonsultuj się z weterynarzem w celu uzyskania porady. Specjalista dokładnie zbada twojego zwierzaka pod kątem oczywistych i ukrytych chorób, a także dokładnie wyjaśni, jakie szczepienia należy wykonać, aby utrzymać zdrowie.

Szczepienia

Szczenięta są narażone na różne choroby, głównie zakaźne, których wynik w większości przypadków jest śmiertelny (dżuma, zapalenie wątroby itp.). Rozwoju tych chorób można zapobiegać poprzez szczepienia.

Aby zidentyfikować chorobę, pies musi zostać zbadany przez weterynarza.

Zdecydowana większość szczepień wykonywana jest u szczeniąt w wieku 12-14 tygodni. Szczepionkę podaje się w 2-3 dawkach. Ponieważ szczenięta mają odporność wrodzoną, uzyskaną od matek, wytwarzanie ich własnych przeciwciał może zostać spowolnione. Dlatego niektóre szczepionki są podawane szczeniętom kilka razy z rzędu, z niewielką przerwą. Większość szczepień należy powtarzać co roku.

Plaga psów jest śmiertelną chorobą wirusową. Zwierzę wpływa na układ nerwowy, występuje zaburzenie przewodu pokarmowego i podrażnienie układu oddechowego. Szczepienie trwa 3 tygodnie i jest corocznie ustalane.

Wścieklizna

Wścieklizna jest śmiertelną chorobą wirusową. Chore zwierzę wpływa na układ nerwowy. Wścieklizna jest zaraźliwa dla wszystkich gatunków ssaków (szczególnie dla ludzi). Diagnoza jest prawie niemożliwa. Szczepionki przeciwko wściekliźnie są podawane głównie psom zamieszkującym tereny, na których choroba jest powszechna. Szczepienia występują etapami przez kilka miesięcy i są ustalane corocznie.

Wirusowe zapalenie wątroby

Wirusowe zapalenie wątroby jest chorobą wirusową, która atakuje wątrobę zwierzęcia. Szczepienia są podobne do szczepień przeciwko zarazie, trwają 3 tygodnie i są ustalane corocznie.

Leptospiroza

Leptospiroza jest chorobą bakteryjną. Chore zwierzę wpływa na nerki i wątrobę. Szczepienie choroby rozpoczyna się po osiągnięciu wieku 9 tygodni i jest pod wieloma względami podobne do szczepień przeciwko zarazie.

Parainfluenza

Parainfluenza jest chorobą wirusową, której głównym objawem jest silny kaszel. Choroba jest pod wieloma względami podobna do zwykłego przeziębienia.

Parawirusowe zapalenie jelit

Parawirusowe zapalenie jelit to zaburzenie żołądkowo-jelitowe, często śmiertelne. Jest to szczególnie niebezpieczne dla szczeniąt i praktycznie nie można go leczyć. Szczepienie choroby często rozpoczyna się przed osiągnięciem wieku 5 tygodni i jest pod wieloma względami podobne do szczepień przeciwko zarazie.

Jeśli pies otrzymał tylko część podstawowych szczepień, nie należy go zabierać do miejsc, w których może on wejść w kontakt z chorym zwierzęciem. Zanim wyruszysz na wycieczkę ze swoim zwierzakiem, skonsultuj się z weterynarzem. Najprawdopodobniej zaleci Twojemu psu kilka dodatkowych szczepień (na przeziębienie, zapalenie mózgu, koronawirus, itp.).

Zapobieganie chorobom

Według weterynarzy zdrowie psa zależy przede wszystkim od tego, jak traktuje go jego właściciel. Zwierzę, otoczone uwagą i miłością, czuje się lepiej od tego, które nieustannie oczekuje od niego niezadowolonego okrzyku.

Właściciele psów doskonale zdają sobie sprawę z normalnego stanu ich zwierząt. Regularnie kontrolując spaniela, mogą zauważyć chorobę na wczesnym etapie rozwoju i na czas poprosić o pomoc.

Najlepiej jest sprawdzać psa raz w tygodniu. Jednocześnie zaleca się rozpoczynanie lekkiego masażu relaksacyjnego, aby zwierzę uspokoiło się.

Znalezienie dobrego weterynarza dla psa wcale nie jest łatwe. Najlepiej skontaktować się z małą prywatną kliniką weterynaryjną, w której ćwiczą młodzi profesjonaliści. W takich placówkach są zwykle osobne operacje dla psów, kotów, gryzoni itp. Dowiedz się, czy istnieją tam służby ratunkowe i czy traktuje się poważne choroby wymagające interwencji chirurgów i hospitalizacji.

Kiedy po raz pierwszy przychodzisz na przyjęcie, zwróć uwagę na to, jak weterynarz traktuje twojego zwierzaka, jeśli jest z nim czuły, jeśli traktuje zwierzę ostrożnie, z ufnością odpowiada na pytania, które zadałeś i stawia diagnozę.

Diagnoza chorób

Psy nie mówią ludzką mową i nie wiedzą, jak złożyć skargę. Utrudnia to ustalenie przyczyny nieodpowiednich zachowań domowych, a dla weterynarzy trudno jest postawić diagnozę i zaproponować optymalny przebieg leczenia choroby.

Nikt nie zna zwierzaka lepszego od właściciela. Jeśli zauważysz depresję psa lub objawy choroby, skontaktuj się z lekarzem weterynarii tak szybko, jak to możliwe. Regularnie badając psa, możesz wykryć i sklasyfikować chorobę na wczesnym etapie jej rozwoju, a następnie podjąć kroki w celu jej wyleczenia.

Objawy choroby obejmują:

• ból;

• ciepło;

• utrata apetytu, trwająca dłużej niż 1-2 dni;

• biegunka;

• ciężka utrata masy ciała lub otyłość;

• ból w jamie ustnej podczas jedzenia;

• wymioty;

• niestrawność;

• intensywne pragnienie;

• kaszel;

• ciężki oddech i świszczący oddech w klatce piersiowej;

• kichanie;

• nietrzymanie moczu;

• obecność pasożytów;

• swędząca skóra (drapanie);

• wydzielanie z oczu, nosa itp.

Rozglądając się wokół psa, zwracaj uwagę na jego puls. U zdrowego psa nie przekracza 80-140 uderzeń na minutę. Możesz to wyczuć przyciskając dłoń do ciała psa pod pachą. Normalna temperatura ciała spaniela wynosi 38-39 ° C. Stopień oddychania zwierzęcia można określić obserwując ruchy klatki piersiowej. Jeśli zwierzę leży na ziemi bez oznak życia, możesz trzymać lustro lub włosy przy nosie, aby wykryć oddychanie.

Aby określić temperaturę chorego zwierzęcia, należy użyć termometru, którego wierzchołek jest pomazany wazeliną i włożony do odbytu.

Metody podawania leków

Mogą być dobrowolne i brutalne. Pod tym względem wszystko zależy od cech samego leku: jeśli jest gorzki lub kwaśny, pies nie będzie go zjadał dobrowolnie, jeśli jest słodki, jest mało prawdopodobne, aby odmówił.

Dobrowolny sposób

Dobrowolny sposób jest stosowany, jeśli pies jest przytomny i zachowuje apetyt. Dzięki tej metodzie podawania leku, pewna ilość zmiażdżonego leku miesza się z chorym psem. Odbywa się to w następujący sposób: gotowe produkty (mięso, ryby, twaróg, ser, warzywa itp.) Są mielone, a następnie mieszane z lekami (tabletki, proszki, zawiesiny), a następnie podawane zwierzęciu.

Płynny lek jest zwykle dodawany do wody pitnej lub mleka. Jeśli jego smak jest nieprzyjemny, dodaj trochę słodkiego syropu lub cukru do płynu.

Gwałtowny sposób

Leków można nie tylko dodawać do pokarmu psa, ale także podawać jej bezpośrednio. Zwykle robi się to w przypadkach, gdy smak leku jest bardzo nieprzyjemny lub zwierzę nie ma apetytu.

Aby dostać psa do jedzenia pigułki, potrzebujesz pomocy innej osoby. Chwyć twarz psa jedną ręką i ściśnij ją mocno. Włóż palec wskazujący i środkowy drugiej ręki do ust zwierzęcia między zęby i policzek, a następnie wyciągnij policzek.

Asystent powinien wlać proszek lub zawiesinę wymieszaną z syropem lub wodą do utworzonego otworu tak szybko, jak to możliwe. Jak tylko pies połknie lek, uwolni go, odetnie, uspokoi i zafunduje sobie smakołyk.

Aby zmusić psa do połknięcia pigułki lub kapsułki, musisz unieruchomić głowę zwierzęcia. Następnie, aby otworzyć usta, naciśnij mocno z indeksem i kciukami obu dłoni na policzkach zwierzęcia. Umieść lek na korzeniu języka, uwolnij spaniela, który od razu się połknie.

Weterynaryjny zestaw pierwszej pomocy

Narkotyki, narzędzia i opatrunki powinny być przechowywane w domowej apteczce pierwszej pomocy, za pomocą której możesz, bez kontaktu z weterynarzem, pomóc poszkodowanemu lub chorym psu. Poniżej znajduje się tabela z listą funduszy i ich kwotą, które muszą znajdować się w zestawie pierwszej pomocy (Tabela 1).

Zawartość zestawu

Rodzaje chorób

Główną przyczyną chorób zwierząt są bakterie i wirusy. Psy są szczególnie podatne na inwazję pasożytów, a ozdobne spaniele często cierpią na otyłość.

W większości przypadków właściciele spanieli próbują wyleczyć zwierzę, czasami zapominając, że leki przeznaczone dla ludzi mogą znacznie komplikować sytuację.

Objawy różnych chorób zakaźnych są podobne. Tylko specjalista może ustalić, co pies choruje i zapewnić mu niezbędne leczenie.

Otyłość

Otyłość jest chorobą wspólną dla ludzi i psów. Główne przyczyny otyłości - niedożywienie, zaburzenia metabolizmu i siedzący tryb życia.

Aby uniknąć otyłości, pies musi poruszać się więcej.

Główne objawy otyłości: nadwaga, apatia, ciężki oddech, odmowa aktywnych działań (gry, długie spacery, jogging).

Zapobieganie i leczenie. Utratę wagi psa można osiągnąć, zmieniając dietę i jednocześnie zwiększając aktywność fizyczną.

Specjalna dieta może przywrócić psa do normy w krótkim czasie. Spaniele powinny mieć więcej niskokalorycznej żywności pochodzenia roślinnego (gotowana marchew, kapusta, zielona fasola).

Aktywność fizyczna pozwala spanieni zmniejszyć masę ciała w bardzo krótkim czasie. Wydłuż czas chodzenia na świeżym powietrzu i staraj się grać z ulubionym zwierzakiem tak często, jak to możliwe, używając piłki, skakanki, plastikowych kości itp.

ARI jest ostrą chorobą układu oddechowego. Jego główne przyczyny to hipotermia lub infekcja wirusowa. Jeśli spaniel ma wszystkie objawy ostrej infekcji dróg oddechowych, powinien być natychmiast pokazany weterynarzowi. W przypadku braku wykwalifikowanej pomocy, ARD może przekształcić się w zapalenie płuc.

Główne objawy ARD to kichanie, kaszel, łzawienie oczu, utrata apetytu, utrata siły. Kaszlowi zwykle towarzyszy plwocina i trwa od 5 do 15 dni.

Zapobieganie i leczenie. Miejsce do odpoczynku psa powinno znajdować się z dala od okien i drzwi. Jadąc na spacer, przetrzyj włosy i łapy psa czystą serwetką.

Jeśli pada deszcz lub silny wiatr na zewnątrz, chód powinien zostać zredukowany do minimum, a płaszcz zwierzęcia powinien być dokładnie wysuszony po powrocie do domu.

Zmęczenie - jeden z objawów ostrych infekcji dróg oddechowych

Przy pierwszym objawie choroby zwierzę należy przyjąć jak najszybciej do weterynarza.

Gruźlica

Gruźlica to niezwykle zakaźna przewlekła choroba zakaźna, która zawsze kończy się śmiercią. Jest to spowodowane prątkami gruźlicy, które dostają się do organizmu psa w kontakcie z chorym zwierzęciem i mlekiem krów zarażonych gruźlicą. Psy ozdobne są niezwykle rzadko dotknięte tą chorobą.

Objawy gruźlicy - kaszel, duszność, utrata masy ciała i apetyt, biegunka.

Zapobieganie i leczenie. Mleko i mięso oferowane zwierzęciu muszą być poddane obróbce cieplnej. Miejsce odpoczynku psa musi być czyste i trzymane z daleka od przeciągów lub urządzeń grzewczych. Chory spaniele musi zostać odizolowany od innych zwierząt i ludzi, zabrany do kliniki weterynaryjnej i poddany eutanazji po potwierdzeniu diagnozy.

Choroby układu oddechowego

Gdy u psa występuje choroba układu oddechowego, zwiększa się oddychanie i puls, zmniejsza się apetyt, wzrasta temperatura ciała.

Miejsce spoczynku psa nie powinno być w przeciągu

Chory spaniel odczuwa gwałtowny spadek siły i prawie nie reaguje na zewnętrzne bodźce. Przyczyną tej choroby jest hipotermia.

Leczenie odbywa się za pomocą antybiotyków.

Choroby układu trawiennego

W przypadku choroby przewodu pokarmowego u psa, rozpoczyna się biegunka, a apetyt gwałtownie się pogarsza. Przyczyną choroby jest niewłaściwe karmienie lub hipotermia.

Przed rozpoczęciem leczenia, przewód pokarmowy psa musi zostać oczyszczony, zmuszając go do połknięcia 1 łyżki. łyżka oleju rycynowego.

Podczas leczenia słaby roztwór nadmanganianu potasu lub mocnej herbaty należy wlać do miski chorego Spaniela.

Wrzód to mały, zapalny obszar na ścianie jelita cienkiego lub żołądka, który z czasem może spowodować krwawienie wewnętrzne, które jest niebezpieczne dla życia psa.

Wrzody jelit są bardzo bolesne i mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia psa. Pojawiają się z reguły z powodu niedożywienia, długotrwałego stosowania aspiryny, z naruszeniem funkcji wątroby lub nerek.

Wiele psów jest bardzo nieczytelnych w jedzeniu, a czasami połyka nawet te, które nie są jadalne i mogą zatkać jelita: baterie, guziki, monety, spinki do włosów, spinacze itp.

Jeśli podejrzewasz, że twój pies połknął obce ciało, skontaktuj się z lekarzem weterynarii tak szybko, jak to możliwe.

Jeśli pies połknie przedmiot niejadalny podczas chodzenia, może spowodować owrzodzenie.

W bardzo rzadkich przypadkach wrzód przechodzi sam, bez interwencji weterynarza.

Głównymi objawami choroby wrzodowej są: wymioty, krew w stolcu lub wymioty, niepokojące zachowanie, odmowa jedzenia.

Zapobieganie i leczenie. Aby zapobiec występowaniu i rozwojowi owrzodzeń, uważnie monitoruj dietę swojego zwierzaka i nie pozwalaj mu połykać niejadalnych przedmiotów: fragmentów zabawek, fragmentów kości. W jamie brzusznej psa, drewna, piany, ostrych kości i plastiku może dojść do owrzodzenia. Aby tego uniknąć, zaoferuj dziecku bezpieczne zabawki wykonane z twardej gumy, które zostały zaprojektowane specjalnie do żucia.

Daj swoim psom leki przeciwbólowe tylko w przypadkach wyjątkowej konieczności, ponieważ, zdaniem weterynarzy, mogą poważnie zaszkodzić zwierzęciu. Ibuprofen, naproksen i aspirynę mogą powodować owrzodzenia. Co więcej, zbyt duża dawka tych leków stanowi poważne zagrożenie dla życia spaniela.

Przy pierwszym objawie choroby zwierzę należy przyjąć jak najszybciej do weterynarza. Jeśli przepisał aspirynę psu, najlepiej podać lek zwierzęciu podczas karmienia, mieszając je z jedzeniem. To znacznie zmniejszy ryzyko owrzodzeń.

Alergia

Uporczywe wydzielanie z nosa i częste kichanie mogą być spowodowane przez alergie. W takim przypadku będziesz potrzebować opieki weterynaryjnej, ponieważ przy szczególnie silnych atakach alergicznych Spaniel może rozwinąć silny obrzęk oczu i gardła.

Istnieje wiele przyczyn alergii. Przede wszystkim jest to pył, którego pochodzenie może być inne. Może być zawarty w powietrzu lub leżał na półce z książkami. Mikroskopijna warstwa pyłu pokrywa wszystkie obiekty wokół nas. Wystarczy niewielki ruch powietrza, który unosi się, a po inhalacji osadza się na płucach i powoduje silne podrażnienie.

Wokół tego samego efektu powstają zarodniki pyłku i pleśni, czasem spotykane w wilgotnych i zimnych miejscach. Nie mniej niebezpieczne są także ptasie pióra, wełna i leki, które nie są tolerowane przez niektóre psy.

Głównymi objawami alergii u zwierząt są silne swędzenie, niespokojne zachowanie i odmowa jedzenia.

Często zwierzęta drapią się pazurami, próbując powstrzymać swędzenie, jednocześnie wyciągając płaszcz, drapiąc skórę i doprowadzając infekcję do krwi.

Zapobieganie i leczenie. Aby pozbyć się spaniela alergii, należy wykonać następujące czynności:

• przygotuj balsamy dla psa lub umieść zwierzę w kąpieli z zimną wodą i przytrzymaj przez chwilę. Zmniejszy to swędzenie i pozwoli spaniec się uspokoić;

• dodaj leki przeciwhistaminowe do swojego psa. Jeśli robisz to regularnie, w małych porcjach, możesz zapobiec występowaniu tej choroby. Tak więc regularne stosowanie leków przeciwhistaminowych można uznać za środek zapobiegawczy.

Jeśli chodzi o przepisy dotyczące leków, powinieneś skontaktować się z weterynarzem, ponieważ nie wszystkie zwierzęta mogą używać tych samych leków, szczególnie przeznaczonych dla ludzi;

• przy pierwszych objawach choroby należy włączyć do karmy psa specjalne dodatki przeznaczone do leczenia chorób skóry. Zmniejszą świąd, jednak zanim je kupisz i użyjesz, powinieneś skonsultować się z weterynarzem, być może on zaleci bardziej skuteczne leki;

• latem, w okresie kwitnienia roślin, gdy powietrze jest nasycone pyłkiem, najlepiej nie zabierać psa cierpiącego na alergię na zewnątrz, nawet jeśli wcześniej podawano mu leki przeciwhistaminowe;

• puchowe puchowe pióra, dywany, ciężkie narzuty i zasłony, oprócz ocieplania domu, zbierają również różne pyły, których nie zawsze można pozbyć się odkurzaczem i wilgotną serwetką. Dlatego pies najlepiej trzymać w pomieszczeniu o minimalnej ilości przedmiotów wewnętrznych, co jest opóźnionym zapyleniem.

Nie pozwalaj swojemu zwierzakowi pić wody z solą rozpuszczoną w niej, ponieważ będzie ona miała silne działanie przeczyszczające na ciało psa.

Aktywność pasożytów

Pasożyty stanowią duże zagrożenie dla zdrowia nie tylko psów, ale także osób, które mają bliski kontakt ze zwierzętami. Jeżeli miejsce spania spaniela jest utrzymywane w czystości, koryto i miska do picia są regularnie myte przy użyciu środków czyszczących, mieszanek paszowych i dobrej jakości wody pitnej, niebezpieczeństwo porażenia pasożytami jest bardzo małe.

Pasożyty są zewnętrzne i wewnętrzne. Pasożyty zewnętrzne (pasożyty zewnętrzne) zamieszkują futra i skórę zwierząt. Pasożyty wewnętrzne (endopasożyty) żyją w narządach wewnętrznych psa.

Istnieje kilka rodzajów pasożytów zewnętrznych. Wśród nich na pierwszym miejscu są pchły, kleszcze i wszy. Uderzone przez nie zwierzę staje się agresywne i stale swędzi. Rozległe łysiny lub zaczerwienienia pojawiają się na jego skórze, w szczególnie zaniedbanych przypadkach - rany.

Szczypce

Kleszcze dzielą się na zapalenie mózgu i świerzb (Demodex i Sarcoptes).

Odcisk encefaliczny jest wyraźnie widoczny gołym okiem. Jego ugryzienie jest praktycznie niedostrzegalne i rzadko powoduje podrażnienie skóry. Tym niemniej ten owad może wyrządzić wielką szkodę, ponieważ jest nosicielem wielu chorób (paraliż kleszczowy, kleszczowe zapalenie mózgu itp.).

Po jakimkolwiek, nawet bardzo krótkim spacerze w naturze (w lesie, w kraju, na polu), sprawdź, czy twój pies ma kleszcze (szczególną uwagę należy zwrócić na uszy i przestrzeń między kończynami tylnymi a spanielem). Najlepiej zrobić to za pomocą specjalnego grzebienia pcheł, który można kupić w każdym sklepie zoologicznym. Znalezienie kleszcza, usuń go tak szybko, jak to możliwe. Aby zabić kleszcza, możesz nakarmić go alkoholem medycznym. Jeśli nie ma alkoholu, zaleca się stosowanie oleju słonecznikowego lub rozgrzanej do czerwoności igły. Martwy kleszcz można łatwo usunąć za pomocą szczypczyków. Naciskając kleszcza, upewnij się, że jego głowa jest również usunięta, a następnie skontaktuj się z lekarzem weterynarii tak szybko, jak to możliwe.

Mites Sarcoptes i Demodex powodują świerzb. Świerzb można zarazić przez bliski kontakt z chorymi zwierzętami lub zainfekowanymi obiektami. W przypadku świerzbu roztocza zaczynają aktywnie poruszać się w górnych warstwach skóry, powodując silne swędzenie. Pies bardzo swędzi i traci apetyt. Jej płaszcz wypada, a rany pojawiają się na skórze.

Demodex roztocza żyją w mieszków włosowych psa. Kiedy odporność jest osłabiona, zaczynają wykazywać aktywność, szybko się mnożąc. Kleszcze tego gatunku nie są zakaźne i zwykle zanikają naturalnie.

Po spacerze sprawdź swojego psa pod kątem kleszczy.

Roztocze Sarcoptes są wyjątkowo zaraźliwe. Szybko przenikają przez skórę, powodując silne swędzenie i łysienie. Można je wykryć tylko za pomocą mikroskopu.

Można niszczyć kleszcze, stosując specjalne preparaty sprzedawane w sklepach zoologicznych. Najlepiej używać aerozoli lub proszków. Podczas przetwarzania spaniela upewnij się, że środek do niszczenia ektopasożytów nie wpada do ust, oczu i uszu psa.

Wszy są niebezpieczne nie tylko dla psów, ale także dla ludzi. Są bardzo zakaźne i dobrze odróżniają się gołym okiem. Można je zobaczyć nawet po pobieżnym zbadaniu skóry i sierści chorego zwierzęcia.

Łatwo się pozbyć wszy specjalnym szamponem owadobójczym. Jeśli jednak okaże się, że twój spaniel jest zarażony tymi pasożytami, najlepiej skonsultować się z weterynarzem w celu uzyskania porady.

Pchły

Pchły są bardzo powszechnymi ektopasożytami. Żyją na skórze zwierzęcia, ukrywając się w długim i grubym futrze. Gryząc psa, swędzą i obgryzają podstawę ogona. Połknięcie pcheł i skrawków własnej wełny spaniel grozi kurczeniem się tasiemców.

Regularnie kontroluj płaszcz i skórę swojego zwierzaka.

Jeśli zachowanie psa uległo zmianie, stała się agresywna, straciła apetyt i stale swędziła, szukając pcheł lub wszy w futrze zwierzęcia. Jednym z najbardziej oczywistych oznak infestacji pcheł jest obecność w wełnie brudu pcheł (czarne granulki z pcheł).

Jeśli umieścisz "brud pcheł" na czystej, wilgotnej ściereczce, pozostawisz czerwony znak.

Zniszcz pcherzyki trudne. Mogą żyć nie tylko na psie, ale także w domu. Dlatego, oprócz leczenia zwierzęcia środkami owadobójczymi, dokładnie oczyść dom (odkurz podłogę, potrząśnij łóżkiem i znokautuj dywany).

Tasiemce

Tasiemce są dobrze znane weterynarzom. Pasożyty te nie stanowią szczególnego zagrożenia dla zdrowia psa, niemniej jednak chore zwierzęta muszą być leczone.

Tasiemce pasożytują w jelicie cienkim. Zakażenie może wystąpić podczas jedzenia pcheł lub mięsa chorych gryzoni. Chore zwierzę traci wagę i staje się agresywne.

Tasiemce wyglądają jak cienka wstążka składająca się z oddzielnych małych segmentów. Im dalej jest odcinek od głowy robaka, tym bardziej jest on lepiej rozwinięty. Larwy rozwijają się szybko w dużych dojrzałych segmentach. Dojrzałe segmenty odchodzą i wychodzą razem na kał.

Ustalenie, czy spaniec jest zainfekowany tasiemcem jest łatwe. Larwy robaków są wyraźnie widoczne w odchodach psa lub w postaci suchych ziaren otaczających odbyt.

Aby zapobiec infekcji, musisz pozbyć się psa pcheł, jeśli to konieczne, po zastosowaniu leczenia.

Glisty

Glisty są w postaci różowych lub białych nici i mogą być przekazywane ludziom. Robaki żyją w wątrobie, płucach lub jelitach. Jajka glisty są wyraźnie widoczne podczas badania kału chorego zwierzęcia.

Robaki wchodzą do ciała psa wraz ze złym jedzeniem lub kontaktem z zarażonym zwierzęciem. Bardzo często szczenięta są zarażone od matki przed urodzeniem.

Główne objawy zakażenia: biegunka, wymioty, wyczerpanie i wyblakły płaszcz.

Glisty absorbują wiele składników odżywczych i uwalniają toksyny, które mogą poważnie zaszkodzić zdrowiu spaniela.

Jeśli odkryłeś larwy obleńców w psich odchodach, musisz zgłosić się do weterynarza.

Nicienie

Nicieni odnoszą się do pasożytów żyjących w jelitach. Infekcja najczęściej występuje, gdy pies spożywa chore gryzonie lub pchły. Larwy są dobrze oznaczone w kale psa.

Możesz zapobiec infekcji, uwalniając swojego psa od pcheł.

Fluke

Zakażenie przez przywry występuje, gdy pies zużywa zanieczyszczoną wodę. Migdał można rozpoznać po zbadaniu kału chorego psa.

Głównym objawem choroby jest biegunka. Choroba jest łatwo wyleczona.

Cystokarpia

Zakażenie występuje w warunkach zatłoczonych zwierząt. Cystokarpię można wykryć przez badanie laboratoryjne kału psa.

Anemia mózgu

Niedokrwistości mózgu, napadów padaczkowych i rzucawki u kobiet karmiących towarzyszy utrata przytomności, ataksja i nawroty wymiotów żołądkowych.

W badaniu narządów ruchu można wykryć uszkodzenie kręgosłupa, objawiające się paraliżem tylnej części tułowia, skrzywienie kończyn, stłuczenia, zwichnięcia, złamania i skręcenia.

Krzywizna kończyn z reguły jest wynikiem krzywicy. Zwiększona kruchość kości jest obserwowana przy osteomalacji lub niedoborze w diecie wapnia i witaminy D.

Nawet jeśli pies wygląda na całkowicie zdrowego, może cierpieć na poważną chorobę.

Stany krytyczne

Krytyczne warunki są związane z:

• gorączka;

• hipotermia;

• wyczerpanie.

Przyczyną tych stanów jest hipogenitalizm, dysfunkcja sfery seksualnej lub dystrofia tłuszczowa-narządów płciowych. Zmniejszenie funkcji gruczołu wola (grasicy) i wątroby prowadzi do zmniejszenia produkcji aminokwasów zawierających siarkę: metioniny i cystyny.

Przyczynami anemii mogą być:

• krwawienie tętnicze lub żylne, krwawienie wewnętrzne (niedokrwistość po krwotocznej);

• zatrucie truciznami hemolitycznymi (niedokrwistość hemolityczna);

• brak pierwiastków śladowych - żelaza, kobaltu, miedzi, witamin B12, D3 (niedokrwistość pokarmowa).

Zapobieganie i leczenie. Jeśli choroba jest spowodowana wczesnym odsadzeniem szczeniaka od matki i brakiem składników odżywczych koniecznych do rozwoju diety, odpowiednią metodą leczenia w tym przypadku będzie podanie testosteronu, którego dawka jest obliczana na podstawie masy ciała psa i zakresu choroby.

Powszechnym sposobem leczenia wszystkich rodzajów niedokrwistości jest podskórne podanie kataliny 0,5-5 ml.

Zaleca się wprowadzenie do diety psa mięsa, mączki kostnej i pokarmów bogatych w witaminę D3.

Pokazano użycie katozalu. Przedstawiono wprowadzenie do diety brakujących aminokwasów i substancji wzmacniających funkcje grasicy i wątroby.

Ranny

Gdy krwawienie zmniejsza ciśnienie, pobudza się erytropoezę, funkcjonowanie narządów krwiotwórczych - wątroby, śledziony, szpiku kostnego.

Krwawienie tętnicze typu płynącego, podczas gdy krew będzie jasnoczerwona, u psów jest bardziej powszechne, gdy rana międzypalcowa łapy jest ranna. Krew żylna jest ciemniejsza, działa spada. W przypadku obrażeń obserwuje się bladość błon śluzowych, szybki puls i oddychanie.

Leczenie. Konieczne jest zatrzymanie krwawienia za pomocą uprzęży, leczenie rany nadmanganianem potasu (roztworem), streptotsidom lub innym miejscowym środkiem antyseptycznym, obandażowanie ściśle z kontrolą temperatury zranionej kończyny (zimna łapa powinna być ponownie owinięta, mniej napięta, aby nie wywoływać nekrozy).

Wewnętrzne pęknięcia dużych naczyń macicy (praca nienormalna), płuca, jama brzuszna (wstrząsy, wypadki samochodowe)

Podobnie jak w przypadku zewnętrznego krwawienia, pobudza się erytropoezę, funkcje narządów krwiotwórczych - wątroba, śledziona, szpik kostny.

Objawy obejmują słaby puls, szybki puls i oddech, bladość błon śluzowych, hipotermię, krwawienie (z krwawieniem z macicy z pochwy, z opłucnej - nieobecny, z płucem - z nosa, z dootrzewnowo - nieobecny, z jelitem - z odbytu).

Leczenie. Konieczna jest transfuzja krwi, stosowanie środków hemostatycznych, natychmiastowe podanie dożylne vikasolu, podanie glukonianu wapnia lub chlorku wapnia oraz krwawienie z macicy, kwas askorbinowy, pituitryna lub oksytocyna. Podczas okresu zdrowienia zalecane są: katalityczne (0,5-5 ml), kampolon, antianemina, hydroliza, witaminy C, B12, D3, żelazo, kobalt, preparaty miedzi: ferrodex, ferbitol, fererrlucyn.

Zatrucie

W przewlekłym zatruciu substancjami zidentyfikowanymi jako trucizny hemolityczne (chemiczne - ołów, arsen, amoniak, terpentyna i bakterie, powstałe podczas leptospirozy, listeriozy), następuje ciągłe niszczenie erytrocytów. Wzrasta hematopoeza czerwonego szpiku kostnego, a hemoglobina przepływa do krwi i odpowiednio wzrasta poziom wydalanej bez moczu bilirubiny w moczu.

Objawy obejmują hemoglobinemię i hemoglobinurię, bladość i żółtawość błony śluzowej, wysoki poziom bilirubiny we krwi, ciemny (brązowy) mocz.

Leczenie. Pożądane jest przeprowadzenie badania hematologicznego na obecność bilirubiny. Wykazano neutralizację trucizn za pomocą antidotum, płukanie żołądka i jelit, sztuczne indukowanie wymiotów oraz przyjmowanie substancji adsorbujących. Recepta leków, które przywracają aktywność szpiku i krwi.

Niektóre rośliny mogą powodować zatrucia psa.

Antidotum arsenu: siarczan tlenku żelaza - 100 części, tlenek magnezu - 20 części wody - 300 części miesza się stopniowo aż do uzyskania brązowej cieczy. Dawka - 1-2 łyżki stołowe. łyżki co 15 min.

Niedobór mikroelementów

Brak pierwiastków śladowych w diecie - głównie żelaza, a także kobaltu, miedzi, witamin B12, D3, które przyczyniają się do jego wchłaniania, prowadzi do biegunki i glistnicy; zmniejszenie strawności tego pierwiastka w nieżytach żołądka, jelitach.

Objawy obejmują niedokrwistość po krwotoku, zmniejszoną czynność układu odpornościowego.

Leczenie. Zaleca się dobre odżywianie, dodatkowe wprowadzenie do diety produktów bogatych w powyższe składniki.

Dodatkowe środki dla samic w okresie laktacji: smarowanie sutków preparatami żelaza.

W przypadku zapalenia błony śluzowej żołądka wskazane jest zapalenie jelit, niestrawność, leczenie choroby podstawowej, leki przeciwwymiotne, przeciwbiegunkowe. Kiedy glistnica - antyhelminths.

Hemoblastoza

Jak dotąd żadna z istniejących teorii (dziedziczna, radiacyjna, wirusowa itp.) Nie stanowi zadowalającego wyjaśnienia hemoblastozy.

Objawy tej choroby obejmują wzrost podskórnych i wewnętrznych węzłów chłonnych o ograniczonej mobilności. Podskórne węzły chłonne mają gęstą konsystencję, bezboleśnie, ostro wystają ponad powierzchnię ciała psa.

Leczenie. Wskazane jest przeprowadzenie diagnostyki zgodnie z wynikami badań hematologicznych: ustalenie stopnia morfologicznego różnicowania leukocytów.

Choremu zwierzęciu zaleca się stosowanie suplementów żelaza w połączeniu ze związkami arsenu, które dają doskonały efekt w tej chorobie.

Pokazano również leki benzotef, dietylostilbestrol, wraz z którymi zalecane są spożycie witamin.

Objawy żółtaczki (żółtaczka) są charakterystyczne dla takich chorób, jak wirusowe zapalenie wątroby, piroplazmoza, babeszjoza, przywr, febra, zatrucie przez trucizny hemolityczne, leptospiroza i listerioza, jak również kamica żółciowa i zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Powszechne w patogenezie wszystkich tych chorób jest naruszenie metabolizmu pigmentu i funkcji wątroby. W normalnym metabolizmie pigmentu życie czerwonych krwinek wynosi około 120 dni, następnie komórki te ulegają lizie, zamieniając się w bilirubinę i wchodząc do wątroby. Przenoszony przez wątrobę, ten pigment wchodzi do jelita, jest częściowo zredukowany do sterkobiliny i wydalany z kałem, a jego część w formie urobilinogenu jest wydatkowana na tworzenie bilirubiny żółciowej. Przedwczesna liza erytrocytów prowadzi do powstania nie podawanej bilirubiny, która barwi błony śluzowe i skórę na żółto, a mocz na brąz i zmniejszenie poziomu sterobobiliny w kale (biały kał).

Piroplazmoza

Wektorem tej choroby jest kleszcz pastwiskowy, który w okresie lęgowym wprowadzany jest na skórę ssaków.

Ze śliną czynniki sprawcze piroplazmozy dostają się do organizmu zwierzęcego dawcy. Pyroplasma jest pasożytnicza w erytrocytach, leukocytach i osoczu krwi, a w procesie metabolicznym niszczy czerwone krwinki i przyczynia się do wzrostu ilości bilirubiny. Choroba jest diagnozowana na podstawie mikroskopowego badania laboratoryjnego rozmazów krwi.

Objawy obejmują depresję ogólną, odmowę jedzenia, szybki puls i oddychanie. Na początku choroby temperatura ciała wzrasta, a następnie stopniowo maleje. Występuje zażółcenie lub bladość błon śluzowych i skóry, obecność bilirubiny w moczu (ciemny mocz), nadmiar sterkobiliny w kale (ciemny kał), zmniejszona lepkość krwi, możliwy skurczowy szmer w sercu, niedowład i porażenie kończyn tylnych. W postaci przewlekłej objawy są mniej nasilone.

Badanie skóry i spaniela wełnianego

Leczenie. Specjalna terapia obejmuje stosowanie leków neozidyny, berenilu, veriben raz lub dwa razy (w ciężkich przypadkach). Leczenie objawowe: leki na serce, leki zwiększające krzepliwość krwi.

Pokazano również preparaty: neozydyna, berenil (azydyna), veriben (7% roztwór domięśniowo 3,5 mg / kg masy ciała), wraz z którymi zaleca się przyjmowanie witamin. Kofeina, sulfokampococain, podskórnie. Chlorek wapnia, glukoza, hemodez dożylnie.

Babeszjoza

Choroba pasożytnicza. Diagnozę przeprowadza się zgodnie z wynikami badania krwi na obecność czynnika wywołującego babeszjozę.

Obserwowane śluzowe oczy ikterichnost, hipertermia, hemogloburia. Możliwe uszkodzenie zwierzęcia przed jedzeniem, wymioty, biegunka. Częste powikłania: zapalenie wątroby, zapalenie mięśnia sercowego, encefalopatia.

Leczenie. Leczenie przeprowadza się w ciągu 2-3 dni, następnie monitoruje się 4-5 dni, aby uniknąć nawrotu. Konieczne jest przywrócenie utraty krwi, dlatego wskazane są leki na serce, azydki co 24 h. Diamidyna (10% roztwór, domięśniowo lub podskórnie, 1-2 mg / kg). Doreen domięśniowo 0,5 mg / kg. Witamina B12, kofeina, ryboksyna.

Opisthorchiasis, metoroz

Choroba pasożytnicza. Pośrednim gospodarzem jest mięczak słodkowodny, a dodatkowym żywicielem jest ryba z rodziny karpiowatych. Pasożyt z żołądka i jelita cienkiego wchodzi do wątroby i trzustki, pęcherzyka żółciowego. Podczas ruchu wywołuje mechaniczne podrażnienie dróg żółciowych, prowadząc do procesu zapalnego w uszkodzonych narządach, zapalenia pęcherzyka żółciowego z zablokowaniem przewodu pęcherzyka żółciowego.

Objawy obejmują żółtaczkowe błony śluzowe, hipertermię. Możliwe odrzucenie pokarmu, wymioty, biegunka, a następnie zaparcie. Możliwe jest również bezobjawowy przebieg choroby.

Leczenie. Ostateczna diagnoza - po badaniu kału metodą Scherbovicha. W ciężkich przypadkach przeprowadza się równolegle z głównym leczeniem objawowym. Pokazano heksachloroetan (0,4-0,5 g / kg) lub heksachloroparaksylen (0,3 g / kg) na czczo z posiłkiem (mięso mielone). Witamina B12, glukoza, ryboksyna.

Leptospiroza

Czynniki sprawcze tej choroby to krętki dwóch rodzajów (leptospira canicola (do 60% przypadków) i leptospira icterohaemorrahagiae), które dostają się do organizmu poprzez rany i mikrouszkodzenia błon śluzowych, a także poprzez przewód pokarmowy podczas jedzenia zakażonej paszy. Zakażenie następuje poprzez kontakt ze zwierzętami chorymi (psy, szare szczury) lub płynem zawierającym patogen (ślady rzezi zwierząt leptospirozy, kałuże, stawy, bagna).

Po wejściu w ciało leptospira, omijając węzły chłonne, wnikają do krwi i narządów wewnętrznych. Przeciwciała w ciele zwierzęcia wytwarza się w 3-5 dniu choroby.

Powielanie leptospira w organizmie powoduje wzrost temperatury. Uwolnione endotoksyny niszczą komórki krwi i narządy wewnętrzne, co powoduje anemię i gromadzenie się bilirubiny we krwi. Ten ostatni jest adsorbowany przez tkanki wątroby, dając im żółty odcień.

Uszkodzenie zdolności filtracyjnych nerek, rozwija się hemoglobinuria i krwiomocz.

Endotoksyny powodują uszkodzenia i blokowanie małych naczyń, zwiększając ich porowatość. Choroba u psów występuje w dwóch głównych postaciach: żółtaczkowej i krwotocznej.

W rezerwuarach pies może ulec zakażeniu leptospirozą.

Objawy ogólne: krótkotrwała gorączka z dreszczami i gorączką (do 40 ° C), hemoglobinuria, zażółcenie błon śluzowych. Okres inkubacji choroby wynosi 2-10 dni.

Formę żółtową zwykle zapisuje się w szczeniętach. Choroba często pozostaje niezauważona aż do pojawienia się ciężkiej żółtaczki. Pojawiają się wymioty, czasem z krwią. Mocz pacjentów o ciemnożółtej barwie, z wysoką zawartością białka, błona śluzowa jamy ustnej jest żółta.

Czasami występuje zapalenie spojówki oczu, swędzenie. W zależności od przebiegu tej postaci choroby może trwać od 2 do 10 dni.

Postać krwotoczna obserwuje się u starszych psów. Depresja rozwija się, temperatura wzrasta do 40,5-41,5 ° C, spojówka oczu jest czerwona. Następnie temperatura spada, pies rozwija się wymioty, pragnienie, duszność. Bez apetytu.

Jednym z objawów leptospirozy jest wrzodziejące uszkodzenie jamy ustnej, nieprzyjemny zapach z ust. W późniejszych stadiach rejestruje się drżenie mięśni, wymioty krwi i krwawienia z nosa.

Mocz zawiera żółć i białko i jest wydalany w małych ilościach.

Choroba w tej postaci choroby trwa 2-3 dni, czasem dłużej. Śmierć zwierząt występuje w 65-90% przypadków.

Diagnozują chorobę za pomocą mikroskopowego badania krwi i moczu (w ciemnym polu leptospira ma ruch cienkich srebrnych nici, wygiętych na jednym lub obu końcach).

Ważna jest również rola badań bakteriologicznych i serologicznych (wykrywanie swoistych przeciwciał we krwi).

We wczesnym stadium choroby można odróżnić dżumę od leptospirozy jedynie za pomocą laboratoryjnej analizy moczu i krwi.

Wyróżnij się od plagi psów na obecność krwawych wymiotów, zwiększonej ilości białka i żółci pigmentów w moczu.

Dżuma występuje częściej u młodych psów i leptospirozy u dorosłych.

Leczenie. Leczenie objawowe powinno mieć na celu wyeliminowanie wymiotów i biegunki, uzupełnianie objętości płynu. Kontrola mocy jest wymagana.

Należy podać surowicę hiperimmunizacyjną; stosować środki przeciwbakteryjne (głównie streptomycynę). Konieczne jest profilaktyczne szczepienie zwierząt żyjących w miejscach niebezpiecznych dla leptospirozy.

Chore zwierzęta wydzielają leptospirę w moczu w ciągu roku.

Kamica żółciowa i zapalenie pęcherzyka żółciowego

Choroby te są rzadko spotykane u psów. Przyczyną ich rozwoju jest naruszenie koloidalnego stanu żółci w pęcherzyku żółciowym, spowodowane, według jednej z hipotez, niewłaściwym karmieniem psa, pociąga za sobą zmianę pH ośrodka. W związku z tym, nieuchronnie, zapalenie ścian, skurcz zwieracza pęcherzyka żółciowego, zablokowanie dróg żółciowych. Bilirubina, cholesterol, węglan wapnia są strącane.

Objawy obejmują cuchnącą biegunkę (odchody kału), zażółcenie błony śluzowej jamy ustnej i nosa, spojówkę i skórę, ciemne zabarwienie moczu, wymioty.

Leczenie. Pokazano leki przeciwskurczowe, żółciopędne, multiwitaminy, nos, hologon, znamiona kukurydzy. Czyszczenie jelit, walka z odwodnieniem.

Konieczna jest dezynfekcja przewodu pokarmowego: sulfadimizin, sulfadimetoksin, chloramfenikol (aby wyznaczyć z ostrożnością)

Zapalenie spojówek i zapalenie rogówki

Choroby lub ukąszenia w oku, choroby zakaźne, zatkane oczy lub kontakt spojówki z substancjami drażniącymi (roztwory kwasów, zasad, soli metali ciężkich) mogą spowodować rozwój choroby powodującej proces zapalny, który występuje w trzech fazach.

Podczas zmiany błona śluzowa jest uwalniana z uszkodzonych tkanek. W fazie wysiękowej leukocyty (neutrocyty, mono- i limfocyty) przemieszczają się do obszaru objętego stanem zapalnym z powodu zwiększonego krążenia krwi. Ciało wytwarza serotoninę i histaminę.

Podczas okresu proliferacji obserwuje się procesy resorpcji wysięku i regeneracji tkanek.

Zapalenie spojówek u psa

Głównymi czynnikami wywołującymi choroby oczu u psów są bakteryjne czynniki patologiczne, a także chlamydie i mykoplazma. Dlatego do tej pory antybiotykoterapia była wiodącą metodą leczenia tych chorób z uzasadnieniem etiologicznym. Obecnie fluorochinolony stają się coraz bardziej popularne.

Główne objawy choroby to przekrwienie, stany zapalne błon śluzowych, częste mruganie, wydzielina z oczu: nieżyt, następnie ropny. Możliwe zatkanie kanału nosowego.

Leczenie. Konieczne jest schłodzenie miejsca uderzenia, ugryzienie, usunięcie zapychania, przemycie śluzu herbatą, zaaplikowanie antybiotyków, neutralizujących związków chemicznych przyłapanych w oku: kwasy - za pomocą słabego roztworu zasady (sody oczyszczonej), alkaliów, odpowiednio, kwasami (kwas borowy).

W przypadku braku odpowiedniego leczenia możliwe jest owrzodzenie rogówki, zmętnienie rogówki i całkowita lub częściowa ślepota.

Gruczolak gruczołowy z trzeciego wieku

Nazywany także "wiśniowym okiem" - hiperplastyczną adenomatozą gruczołu trzeciego wieku, która znajduje się na jej wewnętrznej stronie. Choroba występuje częściej u młodych psów, które nie osiągnęły roku.

Dokładne przyczyny choroby gruczolaka gruczołowego z trzeciego wieku nie są w pełni zrozumiałe. Niektórzy eksperci uważają, że jest to zaburzenie genetyczne na tej podstawie, że Cocker Spaniele mają predyspozycje do tego. Istnieje hipoteza, że ​​przyczyną jest hiperinflacja pęcherzyków limfatycznych i zablokowanie ich przewodów wydalniczych.

U chorych psów gruczoł staje się czerwony i rośnie, przypominając małą wiśnię, która tworzy się w kąciku oka. Jeśli choroba dotyka jedno oko, podobne objawy mogą wystąpić z drugiej strony. Oprócz zaczerwienienia i zgrubienia, w wyniku ściśnięcia kanału nosowo-łzowego, można zaobserwować przezroczyste lub śluzowe wydzieliny z gruczołu, to znaczy ciągłe łzawienie.

Leczenie. Najlepszym sposobem leczenia jest chirurgiczne unieruchomienie gruczołu z wnętrza trzeciego wieku. Z reguły takie operacje zakończą się powodzeniem.

Innym sposobem jest usunięcie tego gruczołu, co może prowadzić do niedostatecznego zwilżenia oka.

Ignorowanie gruczolaka gruczołowego z III wieku wiąże się z ryzykiem dalszych powikłań w postaci urazów rogówki i owrzodzenia na nim po 2-3 tygodniach choroby.

Owrzodzenie rogówki

Owrzodzenie rogówki jest trzecią najczęstszą chorobą oczu u psów spowodowaną uszkodzeniem górnej warstwy spojówki oka. Niektóre rasy są bardziej podatne na tę chorobę niż inne. Psy o płaskich twarzach i dużych wyłupiastych oczach nie potrafią wystarczająco dobrze mrugać. Prowadzi to do szybkiego wysychania powierzchni oka, a suchość błony śluzowej predysponuje do powstawania owrzodzeń.

Przyczyną choroby mogą być zadrapania i powierzchowne otarcia, a także ciała obce (na przykład ostrze trawy), które spadło pod powiekę i wywołało stan zapalny. Czasami kąpiel lub czesanie prowadzi do owrzodzenia (zaleca się stosowanie maści do oczu, aby chronić psa przed dostaniem się szamponu lub wełny do oka). Nieprawidłowości genetyczne, takie jak nadmierne rzęsy lub skręcenie powiek, mogą również uszkodzić rogówkę.

Do typowych objawów owrzodzeń rogówki należy zaczerwienienie lub obrzęk oczu, zwiększone łzawienie i zezowanie. Owrzodzenia rogówki są bardzo bolesne, ponieważ w oku jest więcej nerwów niż w jakiejkolwiek innej części ciała, która mu odpowiada.

Leczenie. Leczenie zwykle polega na stosowaniu maści lub miejscowych antybiotyków, które zapobiegają infekcjom bakteryjnym. Po kilku dniach zaleca się ponowne wybarwienie rogówki, aby uzyskać korzystny wynik. Przy odpowiednim leczeniu większość owrzodzeń leczy się w ciągu 4-5 dni.

Zaćma

Zaćmienie uważa się za drugą najczęstszą chorobę oczu u psów. Młodzieńcze zaćmy mogą pojawiać się u psów rodowodowych w bardzo młodym wieku. Istnieją dwie formy tej choroby - wchłanialne i niewchłanialne. W pierwszym przypadku wizja zostaje przywrócona, gdy tylko mętnienie zostanie usunięte z powierzchni soczewki. Drugi typ młodzieńczej zaćmy charakteryzuje się całkowitym uszkodzeniem soczewki oka.

Obiektyw skupia wiązkę przechodzącą przez nią na siatkówce, skąd obraz jest przesyłany do mózgu. Wraz z niszczeniem komórek soczewki zaczyna powstawać zaćma. Soczewka staje się mętna i przestaje przenosić światło do siatkówki, co powoduje ślepotę. Przyczynami mogą być: starzenie się organizmu, zapalenie oka spowodowane urazem lub chorobą zakaźną oraz niektóre choroby przewlekłe (na przykład cukrzyca). W Cocker Spaniele młodzieńcze zaćmy mogą być dziedziczne.

Objawy obejmują odbarwienie jednego lub obu oczu: pojawienie się mlecznobiałych lub niebieskawo-szarego miejsca.

Leczenie. Wymagana jest operacja. Operacja wykonywana jest za pomocą fal dźwiękowych o wysokiej częstotliwości niszczących soczewki. Następnie pozostałości soczewki są usuwane z oka, a na jej miejsce wszczepiany jest sztuczny. Sukces takich operacji wynosi 90%.

Możliwe powikłania to ślepota, utrata wzroku.

Furunculosis and carbunculosis

Choroba ta jest wynikiem krwiopochodnej, węzły lub penetrację powierzchni ropne zakażenia prowadząc do stanu zapalnego i / lub procesów martwiczych wrzenia w jednej (lub kilku) torby (bakteriemia) włosów. Dzięki głębszej penetracji proces może wpłynąć do tkanki łącznej z powstawaniem zapalenia tkanki łącznej.

Zaczerwienienie i bolesność dotkniętego obszaru, hipertermia, miejscowy obrzęk, obecność centralnego obszaru martwiczego (żółtozielone tworzenie kropek) są obserwowane.

Przy regularnym czesaniu, przestrzeganiu prawidłowego schematu żywienia, brak poważnych chorób, skóry i włosów psa wygląda dobrze. Jednak każde naruszenie integralności skóry, szczególnie na tle ogólnego osłabienia organizmu i obniżonej odporności, może prowadzić do rozwoju zakażenia pyogenicznego.

Leczenie. Pokazano terapię antybiotykową, miejscowe leki przeciwzapalne.

Po dojrzewaniu konieczne jest przemycie wgłębienia wosku środkami dezynfekcyjnymi (roztwór nadmanganianu potasu), miejscowe podanie streptocydu lub mazutu synthomycyny pod ciśnieniem.

Pokazano również penicylinę, bicillin-3, bicillin-5 domięśniowo, wraz z którymi zalecane są witaminy. Maść Ichthyol w miejscu zapalenia. Sulfalen, tetracyklina (wewnątrz). Liniment streptotsida lub synthomycin, roztwór nadmanganianu potasu. Enroksil pod skórą (1 ml / 10 kg masy ciała).

Phlegmon

Hematogenna, limfogenna penetracja pyogennej infekcji z jamy brzusznej, płuc lub jelit. Powikłanie powierzchownego stanu zapalnego z szybkim rozprzestrzenianiem się zmiany. Dotknięty obszar jest ograniczony przez linię demarkacyjną. Choroba trwa 5-7 dni.

Objawy obejmują tworzenie się skrzeli w obszarach bogatych w tkankę łączną, zaczerwienienie i obrzęk dotkniętego obszaru (7-10 cm), bolesność, gorączka. Możliwe powikłania (ropnie, przetoki).

Leczenie. Pokazuje, lokalne antybiotyki, leki przeciwzapalne dla całej zapalenia trzonu: penicyliny, bicillin 3 bicillin 5 (i.m.) ihtiolovaya maści (na skórę) sulfalen, tetracykliny (wewnątrz), mazidła streptotsida lub sintomitsina roztwór nadmanganianu potasu (furatsilin, enroksil podskórnie 1 ml / 10 kg masy ciała).

Na spacerze musisz uważnie monitorować swojego zwierzaka.

Po dojrzewaniu konieczne jest przepłukanie jamy flegmowej środkami dezynfekcyjnymi (roztwór nadmanganianu potasu, furatsilin), miejscowe wstrzyknięcie streptocydu lub synthomycyny pod ciśnieniem.

Wyprysk

Dokładne przyczyny wyprysku są nadal przedmiotem dyskusji wśród weterynarzy, ale ustalono, że choroba ma pochodzenie neurohumoralne. Może być wynikiem mechanicznego, fizycznego lub chemicznego podrażnienia skóry, ekspozycji na pasożyty zewnętrzne i mikroflorę. W przebiegu choroby możliwe jest spontaniczne przerwanie procesu z jego późniejszym wznowieniem.

Objawy obejmują charakterystyczną zmianę w charakterze wysypek. Świąd i zaczerwienienie dotkniętego obszaru są sukcesywnie zastępowane przez obrzęk, grudki, pęcherzyki, krosty, w końcu dochodzi do tworzenia się skorup o barwie żółtawozielonej lub brązowej, prawie czarnej (zaschnięta krew). Choroba może objawiać się symetrycznymi wysypkami na połączonych narządach (łapach, uszach).

Demodecoza jest zaraźliwa dla innych psów i ludzi, ale u ludzi ustępuje po kilku tygodniach, nawet bez leczenia. Lisy miejskie są często nosicielami demodekcyjnych kleszczy i rozprowadzają narkomanię, która może przenosić się na ludzi i psy.

Leczenie. Hormonalne i antyhistaminowe pomagają zmniejszyć swędzenie, a antybiotyki są stosowane w leczeniu wtórnych zakażeń bakteryjnych. Pokazano miejscowo antybiotyk maści.

Demodecosis

Niedobór w diecie psa tłuszczów zawierających nienasycone kwasy tłuszczowe, utrzymywanie zwierzęcia w brudnym pomieszczeniu zwiększa prawdopodobieństwo infekcji nużycą. Jest to choroba pasożytnicza spowodowana przez kleszcze sarkoptyczne i objawia się swędzeniem i podrażnieniem powiek, głowy, kończyn.

Młode psy mogą mieć dziedziczną predyspozycję do nużycy. U starszych psów depresja układu odpornościowego spowodowana lekami lub poważna choroba przewlekła przyczynia się do infekcji nużycą.

Miejscowa forma powoduje utratę włosów na twarzy i kończynach przednich. Takie przejawianie się demodycji jest bardziej charakterystyczne dla szczeniąt. Miejscowa postać nie ulega swędzeniu i można ją wyleczyć w ciągu 4-8 tygodni. Czasami jest to skomplikowane i przechodzi w uogólnioną formę.

Uogólniona forma nużycy może mieć wpływ na całe ciało i jest częstsza u starszych psów. Często towarzyszy mu wtórna bakteryjna infekcja skóry, swędzenie i podrażnienie powiek, głowy i kończyn. Skóra właściwa pokryta jest małymi pęcherzykami, pogrubia; naskórek zyskuje perłowy połysk, łatwy do złuszczania. W tym samym czasie najbardziej dotknięte są uszy i kończyny. Skóra psa pokryta jest skorupami i płatkami, wypada z niego wełna. Początkowo swędzenie i utrata włosów są najbardziej widoczne na końcach uszu, łokci, łap i kagańców.

Rozpoznanie uogólnionej formy nużycy przeprowadza się, badając skrobanie skóry, które następnie bada się pod mikroskopem. Ale ponieważ roztocza pasożytują głęboko w skórze, mogą być trudne do wykrycia nawet przy głębokich zeskrobaniach i biopsjach. Demodioza jest często mylona z alergią, powikłaną wtórną bakteryjną infekcją skóry.

Infekcje bakteryjne często dotykają skóry między palcami. Jest to forma piodermy, często towarzyszącej nużycy.

Leczenie. Leczenie jest trudne, ponieważ oprócz szeregu nacisków przeciw kleszczom konieczne jest długotrwałe leczenie powiązanych chorób. Iwermektyna, stosowana w leczeniu nużycy, oraz leki na jej podstawie są bardzo toksyczne i mogą być śmiertelne dla psów ras collie, sheltie i bobtail. Iwermektynę podaje się w skojarzeniu z lekami immunomodulującymi w dwóch dawkach oddzielnie przez 2 tygodnie. Świąd znika w kilka dni po przyjęciu pierwszej dawki.

Pokazano także leki ivermectin (domięśniowo, 0,2 g / kg), immunoparasitan, cycloferon, wraz z którymi zalecane są witaminy.

Wtórne infekcje bakteryjne są powszechne, więc zwierzę musi przejść kurację antybiotykową. Zmiany skórne i wtórne infekcje bakteryjne skóry zwykle ustępują w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od ciężkości choroby. Poważne przypadki mogą zakończyć się śmiercią.

Nietrzymanie pigmentu

Dziedziczna dermatoza. Cecha genetyczna zwierząt cierpiących na tę chorobę predysponuje do tego, że tkanka komórkowa podstawowego naskórka nie jest w stanie zatrzymać melaniny. Ten pigment jest granulowany w skórze właściwej atakowanej przez makrofagi. Te ostatnie emitują interleukinę-1, a w labrakrach posiadających odpowiednie wyspecjalizowane receptory, degranulacja rozwija się wraz z aktywnym uwalnianiem histaminy do skóry zwierzęcia.

W przypadku nietrzymania pigmentu infekcja może łączyć zjawiska alergiczne, w wyniku czego rozwija się zapalenie skóry. Skóra psa pokryta jest ranami, wrzodami od drapania, z infekcją, z której powstają wrzody, a nawet ogniska nekrozy.

Objawy to swędzenie, przekrwienie, utrata włosów, pojawienie się zagęszczonych, owalnych, łysych i zaczerwienionych obszarów skóry, na środku których mogą znajdować się wrzody.

Leczenie. Niektóre leki hormonalne mają największy efekt odczulający: kortyzon, hydrokortyzon, prednizon i ich analogi. Hamują tworzenie przeciwciał i zmniejszają penetrację alergenów przez ścianki naczyń włosowatych, zmniejszając przepuszczalność tych ostatnich.

Wyświetlono hormonalne i antyhistaminowe, antybiotyki. Małe ogniska można leczyć za pomocą środków zewnętrznych.

Krwiaki

Uszkodzenie naczynia podczas zranienia, pęknięcie go z zamkniętym urazem powoduje powstawanie ograniczonego ubytku wypełnionego krwią. Krew jest najpierw koagulowana, następnie jej płynne części zostają wchłonięte; skoagulowana część krwi atakuje tkankę łączną. Być może tworzenie się torebki tkanki łącznej z płynną zawartością - torbiele.

Objawy obejmują ograniczone obrzęki, siniaki w obszarze urazu, deformacje i upośledzenie funkcji uszkodzonego narządu.

Leczenie. Drobne krwiaki w ciele rozpuszczają się, uszy wymagają interwencji chirurgicznej (otwarta i leczona jako otwarta rana) oraz terapii mającej na celu zapobieganie deformacji ucha.

Zaleca się stosowanie nadtlenku wodoru, roztworu nadmanganianu potasu, furatsiliny, streptotsidu, jodoformu, maści Wilkinsona, benzoesanu benzylu (10%).

Frostbite

Odmrożenie nazywa się uszkodzeniem tkanki wywołanym długotrwałym działaniem niskiej temperatury. Istnieją trzy stopnie odmrożeń, których główne cechy pokrywają się z odpowiednimi stopniami oparzeń.

Gdy odmrożenie 1. stopnia zaznaczone obrzęk i zaczerwienienie skóry, bolesność.

Gdy obserwuje się odmrożenie drugiego stopnia, powstają pęcherzyki z krwawo-surowiczym wysiękiem. Ciężki odmrożenie (3. stopień) charakteryzuje się rozwojem płaczącej strefy martwiczej, zgorzeli.

Leczenie. Przede wszystkim należy wyeliminować przyczynę, ogrzewając zwierzę, energicznie przecierając odmrożone miejsce, aby przywrócić krążenie krwi. Możesz użyć poduszki grzejnej. Polecany do wykonywania masażu, terapii UHF, leczenia odmrożeń skóry roztworem jodowo-glicerolu, alkoholowego roztworu jodu.

Antybiotykoterapia zapobiega rozwojowi gangreny z silnymi odmrożeniami (3. stopień).

Wrzód jest źle leczoną otwartą raną ze wszystkimi oznakami procesu zapalnego. Powstały w okresie spadku funkcji układu odpornościowego organizmu, dość często służy jako współwystępująca choroba w cukrzycy.

Leczenie. Powinien być traktowany jako otwarta rana za pomocą ściągających środków antyseptycznych. W przypadku cukrzycy wskazane jest ogólne leczenie.

Jeśli owrzodzenie znajduje się na ciele psa, konieczne jest natychmiastowe rozpoczęcie leczenia.

Brodawki

Choroba dziedziczna. Przyczyny pojawienia się w tej chwili nie są całkowicie wyjaśnione; Wiadomo, że po operacji możliwe jest powstanie nowego brodawczaka w innym miejscu ciała.

Objawy obejmują obecność łagodnych guzów (brodawczaków) w różnych częściach ciała.

Leczenie. Małe brodawki należy zabandażować gumką, aby zatrzymać dopływ krwi, w takim przypadku znikną one za kilka dni. Major usunięty chirurgicznie.

Możliwe jest powstanie nowego brodawczaka na zdrowej części ciała psa.

Hyperemia

• stały;

• przerywany;

• środek przeczyszczający;

• nieokreślonego typu;

• zwrotny.

Pierwszy typ charakteryzuje się długim okresem wysokiej temperatury z fluktuacjami w obrębie jednego stopnia. Podobny rodzaj gorączki towarzyszy serii ciężkich przeziębień, takich jak zapalne zapalenie płuc.

Gorączka przerywana przejawia się zmianą okresów wzrostu i spadku temperatury; obserwowane z piroplazmozą. Gorączka typu przeczyszczającego lub przypominającego jest wskazana w obecności porannej recesji i wieczornego wzrostu temperatury, gdy jej codzienne wahania mają amplitudę większą niż 1 ° C.

W hipertermii typu nieokreślonego, trudno jest wykryć dowolny wzorzec w zmianie krzywej temperatury.

Ostatni rodzaj gorączki, nawracający, charakteryzuje się wystąpieniem hipertermicznego objawu po dłuższym okresie wolnym od temperatury.

Główne objawy to dreszcze, drżenie, depresja, odmowa jedzenia, wzmożone oddychanie i puls.

Leczenie. Zastosowanie leków przeciwpirycznych jest uzasadnione.

Obrzęk węzłów chłonnych

Powiększony węzeł chłonny - podżuchwowy, przyuszny i gardłowy - zawsze wiąże się z chorobą zakaźną lub przejawem choroby krwi.

W przypadkach oczywistego braku objawów procesów zapalnych krtani, gardła, ślinianek ślinianek przyusznych, konieczne jest wykonanie badania hematologicznego.

Leczenie. Należy wykluczyć możliwość wystąpienia białaczki limfocytowej. Otwarte węzły chłonne należy traktować jako otwartą ranę, traktując preparatami antyseptycznymi.

Pokazanie antybiotykoterapii, terapii witaminowej, stymulacji funkcji węzłów chłonnych - kompresy alkoholowe na szyi.

Nieżyt nosa

Choroba charakteryzuje się stanem zapalnym błony śluzowej nosa.

Z pochodzenia nieżyt nosa dzieli się na pierwotny i wtórny. Przebieg choroby może być ostry i przewlekły. Ze względu na charakter procesu zapalnego, zapalenie błony śluzowej nosa rozpoznaje się nieżytem (śluzowym), kruchym (włóknikowym), pęcherzykowym (pęcherzykowym).

Czynnikami predysponującymi do wystąpienia tej choroby są hipodynamia, brak regularnych ćwiczeń, niedostateczne żywienie, niedobór witaminy A.

Choroba występuje ze względu na podrażnienie błony śluzowej jamy nosowej i gazów korozyjnych, chemikalia, choroby zakaźne i pasożyty chorobotwórcze, w wyniku zatrucia, reakcje alergiczne ze względu na drogi oddechowe gorącego lub zimnego powietrza (przede wszystkim z ogólnym przechłodzenia) i błony śluzowej jest uszkadzana przez ciała obce.

Wtórny nieżyt nosa jest następstwem innych chorób i towarzyszy im.

Kiedy nieżyt nosa, błon śluzowych nosa jest przekrwienie i obrzęk. Pies kicha, prycha, pociera nos o przedmioty, czasem kaszle. Oddychanie jest trudne, świszczący oddech, świszczący oddech i towarzyszą mu wysięky nosa, które zwykle wysychają wokół nozdrzy w postaci strupów. W przyszłości może pojawić się duszność wdechowa, ale przy nieżytowym pierwotnym zapaleniu błony śluzowej nosa zwykle nie obserwuje się istotnych zmian w stanie. Temperatura ciała pozostaje w normalnym zakresie lub wzrasta o 0,5-1 ° C, z reguły utrzymuje się apetyt.

Zapaleniu błony śluzowej nosa i skóry towarzyszy obrzęk błony śluzowej nosa i skóry, nagromadzenie wysuszonego wysięku w postaci skorupy wokół nozdrzy, podwyższona ogólna temperatura ciała, ogólna depresja i utrata apetytu. Choroba jest często komplikowana przez zapalenie skóry wokół otworów nosowych.

Powrót do zdrowia po nieżytowym zapaleniu błony śluzowej nosa następuje zwykle po 7-10 dniach, a po płatach i grudkach - po 2-3 tygodniach w przypadku korzystnego przebiegu choroby i właściwego leczenia.

W ciężkich przypadkach mogą wystąpić powikłania w postaci zapalenia zatok, zapalenia krtani, zapalenia gardła i uszkodzenia innych sąsiednich obszarów nosogardła, limfodenitis.

Leczenie. Kiedy adenoviroza wykazała wkraplanie interferonu, należy zastosować leki wykrztuśne. Gdy objawy hipertermiczne są pokazywane antybiotyki, sulfonamidy, leki przeciwhistaminowe.

Zapalenie zatok, zapalenie zatok czołowych

Zapalenie zatok i zapalenie przedsionków występuje z powodu podrażnienia błony śluzowej nosa przy użyciu żrących gazów, chemikaliów. Przyczyną choroby może być również infekcja, inwazja robaków, zatrucie, objawy alergiczne, wdychanie gorącego lub zimnego powietrza, przeziębienie.

Zapalenie zatok i zapalenie zatok rozwijają się jako choroby wtórne w zapaleniu błony śluzowej nosa, często stają się przewlekłe, w połączeniu z zielonożółtym wysiękiem o żywym zapachu.

Pies ma krótkotrwałe krwawienie z jednego lub obu nozdrzy. W jednostronnym procesie zapalnym występuje charakterystyczny obrót głowy psa w bok. Nadwrażliwość na palpacje zatok szczękowych (czołowych). Perkusja: jednostronne lub obustronne matowienie.

Leczenie. Zaleca się wstrzykiwać antybiotyki w proszku, roztwory, maści, płynne wkładki do jamy w znieczuleniu miejscowym.

Wirus plagi jest powiązany z myksowirusem. Zawiera kwas rybonukleinowy. Wiriony mają formę sferyczną, czasami filamentarną, mają rozmiar 90-180 mm. Na zewnętrznej powłoce procesów znajdują się promieniowo.

Pod względem immunologicznym różne szczepy wirusa zarazy są homogeniczne i różnią się jedynie wirulencją w różnych obszarach geograficznych.

Wirus jest odporny na różne czynniki fizykochemiczne, ale gdy temperatura wzrasta do 55 ° C, traci zjadliwość przez 1 godzinę, w temperaturze 37-40 ° C umiera po 14 dniach, aw temperaturze 60 ° C - po 30 minutach.

Wirus plagi znika z krwi chorego zwierzęcia po pojawieniu się pierwszych objawów choroby, ale pozostaje w tkankach błony śluzowej dróg oddechowych z powodu tropizmu. Tutaj wirulencja wirusa gwałtownie rośnie, jego obfite rozmnażanie odbywa się z późniejszym rozprzestrzenianiem się w organizmie. Istnieją różne formy dżumy: żołądkowo-jelitowe, płucne, nerwowe (najcięższe ze wszystkich postaci), jak również mieszane.

W końcu wirus infekuje centralny i obwodowy układ nerwowy, co w konsekwencji prowadzi do agonalnej śmierci zwierzęcia lub poważnych powikłań w przypadku pomyślnego wyniku. Jeśli pies cierpi na dżumę, często na całe życie może pozostać kaleką.

Choroba jest zbyt ostra, ostra i nieskuteczna. Główne objawy wspólne dla wszystkich postaci dżumy to gorączka, często do 40 ° C, letarg, zmęczenie, brak apetytu, ropne wydzielina z nosa i oczu, światłowstręt, suchy i spierzchnięty nos i skóra na łapach, biegunka, wymioty, zapalenie płuc, zaburzenia nerwowe.

Często młode szczeniaki Spaniel giną z powodu dżumy

Nadmiernemu przebiegowi zarazy towarzyszy gwałtowny wzrost temperatury ciała, całkowite odrzucenie pokarmu, stan śpiączki i śmierć zwierzęcia w ciągu 2-3 dni.

W ostrym przebiegu zarazy charakterystycznymi objawami są utrata apetytu, ogólna depresja, wzrost temperatury ciała do 41 ° C przez 10-15 dni i zmęczenie w pracy. Poszczególne psy mają wymioty, biegunkę i wydzielinę śluzową z nosa. Po 2-3 dniach temperatura spada i dochodzi do przejściowego wyzdrowienia. Ale z drugiej strony często występuje wzrost temperatury, są liczne śluzu, a następnie ropna wydzielina z oczu i nosa, powieki klejone na krawędziach nozdrzy wysuszonych skorupy utworzone ropa ropa zatkania nosa, kichanie psów tert łapy nosa.

Stopniowo nasilają się objawy choroby. Kaszel, biegunka się pojawiają, czerwone plamy i pęcherze spadają na bezwłose obszary skóry, spadając z suchych skorup. Na tle ogólnej słabości następuje całkowite odrzucenie żywności; następnie pojawiają się oznaki uszkodzenia układu nerwowego (konwulsje, paraliż niektórych grup mięśniowych).

Żadne objawy choroby nie wpływają na szybką diagnozę

Charakterystycznym objawem jest niedowład tylnego tułowia (pies nie może unieść się), paraliż ogona i kończyn.

U szczeniąt w wieku do 2 miesięcy, dżuma zwykle przebiega nietypowo, bez poważnych objawów (usunięty obraz choroby).

W przypadku nieszczęśliwej plagi, po 1-2 dniach powszechnego złego samopoczucia, zwierzę odzyskuje.

Leczenie. Chociaż opracowywane są nowe metody walki z dżumą, szczepienia profilaktyczne są prawie jedynym skutecznym środkiem. Jednak psy często cierpią na dżumę i po szczepieniu. Ale większość szczepień ratuje życie.

Bez względu na rodzaj szczepionki, odporność psa jest wytwarzana w ciągu 7-14 dni. Aby stworzyć bardziej stabilną odporność, potrzebne jest ponowne szczepienie.

Szczenięta są zaszczepione przeciwko zarazy po raz pierwszy od 7-10 tygodni, a po 3-4 tygodniach - ponownie.

Dorosłe psy są szczepione raz w roku przez całe życie.

Nosebleeds

Krwawienie z nosa jest sprowokowane przez pęknięcia ścian naczyń nosowych z powodu siniaków, uderzeń, ran, nadciśnienia. To powinno być odróżnione od zapalenia zatok.

Główne objawy to krwawe wydzielanie z nosa, świszczący oddech, głośny, duszność.

Leczenie. Potrzebował zimnych płynów na nosie, przemywając kanały nosowe roztworami środków wiążących.

Zewnętrzny kanał słuchowy psa ma pionowe i poziome elementy. W miejscu obrotu kanału usunięcie płytki nazębnej jest trudne, jeśli zwiększa się jej formowanie. To decyduje o predyspozycji psów do rozwoju procesów zapalnych w tym miejscu.

Każda choroba, w tym zapalenie ucha, wymaga szybkiego leczenia.

Zapalenie ucha zwykle zaczyna się od wzrostu tworzenia woskowiny. Dzieje się to w odpowiedzi na wszelkie podrażnienia. Najczęstsze przyczyny zapalenia ucha środkowego to objawy alergiczne skóry i ciała obce (takie jak kolce zboża); można również zauważyć roztocza ucha (otodectes). W spanieli choroba ta jest spowodowana wzrostem linii włosów w głębi kanału słuchowego.

Zwiększona wilgotność wosku kanału słuchowego powoduje intensywny wzrost bakterii, powodując reakcję zapalną. W przyszłości wosk miesza się z powstałą ropą, zatykając kanał.

Przewlekłe zapalenie ucha środkowego jest zwykle wtórne, ale głównym czynnikiem jest zwykle alergia.

Zachowanie psa z zapaleniem ucha jest dość charakterystyczne. Zwierzę kręci głową, próbując pocierać uszy o podłogę i meble.

Kiedy proces zapalny trafia do ucha środkowego, obserwuje się specjalne nachylenie głowy chorego psa, mogą pojawić się zaburzenia przedsionkowe, niezwykłe ruchy gałek ocznych. Możliwe jest jednostronne uszkodzenie słuchu.

Jeśli podejrzewasz zapalenie ucha środkowego, powinieneś skontaktować się z weterynarzem.

Leczenie. Większość stanów zapalnych w przedsionku można łatwo wykryć i można je leczyć za pomocą standardowych środków antyseptycznych. Przy zwiększonym powstawaniu woskowiny kanał uszny jest oczyszczany i przetwarzany jest środek antyseptyczny. Czasami konieczne jest dodatkowe badanie i leczenie zewnętrznego kanału słuchowego na całej jego długości. Podczas wykonywania tej procedury zaleca się słabe uspokojenie polekowe za pomocą neuroleptyków (chlorpromazyny, acetylopromazyny), ponieważ leczenie wiąże się z nieprzyjemnymi, a nawet bolesnymi odczuciami u pacjentów. Zastosowanie leków neuroleptycznych w tym przypadku jest również konieczne, aby zapobiec instrumentalnym uszkodzeniom przewodu słuchowego w przypadku niespodziewanych szarpnięć psa.

Zapalenie ucha może przybrać postać chroniczną u zwierząt, które nie otrzymały odpowiedniego leczenia, lub jeśli choroba powraca po zaprzestaniu leczenia. W tym przypadku przeprowadza się wysiew zawartości małżowiny usznej, określa się patogeny i ich wrażliwość na antybiotyki. Ponadto, terapia odbywa się za pomocą wybranych leków i regularnego czyszczenia i leczenia uszu antyseptycznymi. Jednocześnie konieczne jest określenie przyczyn nawrotu procesu zapalnego. W większości przypadków potwierdzono alergiczny charakter tego zjawiska.

W przewlekłym zapaleniu ucha środkowego, wzdłuż przewodu słuchowego tworzą się tak zwane krypta. Ich pojawienie się jest spowodowane wzrostem tkanki bliznowatej we wnęce kanału. W rezultacie, czyszczenie i odpływ ropnej zawartości kanału stają się trudne. W takim przypadku należy wykonać operację.

Podczas intensywnego drapania ucha pies może uszkodzić naczynia krwionośne w ścianie. Prowadzi to do powstania wgłębienia w tkance ucha zewnętrznego, w którym gromadzi się skondensowana krew i limfa, krwiak małżowiny usznej.

Po wykryciu infekcji Pseudomonosis zapalenie ucha środkowego można leczyć za pomocą chinolonów. Funkcje terapii polegają na wyznaczeniu szczególnie wysokich dawek tych leków: jeśli enoksoil zostanie użyty w nieodpowiednich ilościach, pseudo-monitory staną się na nie odporne. Zastosowano również klasyczne środki przeciwdrobnoustrojowe - preparaty srebra - protargol i collargol.

Zapalenie krtani

Zapalenie krtani może być ostre lub chroniczne w dół, pierwotne lub wtórne. Z natury zapalenia wydzielają nieżytowe i lobaralne formy.

Pierwotne zapalenie krtani zwykle wynika z nieprawidłowej pielęgnacji i karmienia psa. Hipotermia, przeciągi, podrażnienie błony śluzowej krtani podczas picia zimnej lub gorącej wody, wdychanie drażniących gazów, kurzu, niektóre leki i spożywanie mrożonej żywności mogą być bezpośrednią przyczyną choroby. Czynniki predysponujące mają niską ogólną odporność na niekorzystne czynniki, rozpieszczoną treść i brak ruchu.

Wtórne zapalenie krtani rozwija się w postaci powikłań w niektórych infekcjach, wraz z przejściem stanu zapalnego do błony śluzowej krtani z jamy nosowej itp.

Głównymi objawami ostrego nieżytowego zapalenia krtani są kaszel, zwężenie światła i zapalny obrzęk krtani.

Na początku choroby zauważalna jest duszność wdechowa, jest to suchy, ostry, gwałtowny i bardzo bolesny kaszel, który zostaje zastąpiony przez wilgotny, długotrwały i bezbolesny.

Podczas wdychania zimnego lub zakurzonego powietrza zwiększa się spożycie pokarmu i wody, szczególnie przeziębienia, ataki kaszlu i mogą powodować wymioty.

Oddychanie jest trudne, z osłuchaniem klatki piersiowej, słychać świszczący oddech. Palpacja krtani jest bolesna (niespokojne zachowanie zwierzęcia).

Cukrzycowe zapalenie krtani charakteryzuje się silnym hamowaniem chorego psa, szybkim wzrostem temperatury ciała do 40-41 ° C i drganiem mięśni włóknistych. Skrócenie oddechu i trudności. Widoczne błony śluzowe powiększają niebieskawe, submandibularne węzły chłonne. Palpacja krtani objawia się jej obrzękiem i ostrym wzrostem wrażliwości. Podczas osłuchiwania klatki piersiowej, szczególnie podczas oddychania, słychać różne rzęsy.

W diagnostyce różnicowej, opartej przede wszystkim na wynikach palpacji, perkusji i osłuchiwania, należy wykluczyć tchawicę, oskrzela i zmiany w płucach (w trudnych przypadkach zaleca się badanie radiologiczne), a także choroby zakaźne, takie jak dżuma, adenowirus, białaczka itp.

Leczenie. Konieczne jest wyeliminowanie przyczyny choroby. Pokazano rozgrzewający kompres alkoholowy na krtani, witaminę, antybiotyki, leki przeciwkaszlowe.

Chory spaniela obojętna i apatyczna

Zalecane stosowanie narzędzi wspomagających czynność serca, diuretyki.

Choroba może być powikłana przez zapalenie tchawicy i występować w postaci zapalenia krtani i tchawicy.

Zapalenie oskrzeli

Zapalenie oskrzeli to zapalenie błony śluzowej i tkanki podśluzówkowej oskrzeli. Istnieje makro- i bakteryjne zapalenie stawów. W pierwszym przypadku proces zapalny zlokalizowany jest w dużych oskrzach, a gdy choroba rozprzestrzenia się na małe oskrzela, jest to zapalenie mikronaczyniowe. Jeśli zapalenie rozprzestrzenia się wzdłuż całego drzewa oskrzelowego, zapalenie oskrzeli nazywa się rozproszonym. Rozlane zapalenie oskrzeli u psów jest dość powszechne. Z natury wysięku zapalnego, zapalenie oskrzeli może być nieżyjące, włóknikowe, ropne, zgniły i krwotoczny; według pochodzenia, pierwotny i wtórny; z przepływem - ostry i przewlekły.

Pierwotne zapalenie oskrzeli rozpoczyna się z powodu przeziębienia. Przyczyną choroby jest hipotermia podczas kąpieli w zimnym stawie, leżącym na zimnej i wilgotnej ziemi, długotrwałej ekspozycji w deszczu, chodzeniu w chłodnej i wilgotnej pogodzie, długich spacerach w silnych mrozach i wietrze. Rozwój pierwotnego zapalenia oskrzeli przyczynia się do braku diety witamin A, C i grupy B, podrażnienia błony śluzowej wdychania dymu, kurzu, gorącego i zimnego powietrza. W domu pies może się przeziębić, gdy zostanie przygotowany w pomieszczeniu.

Przy nieskutecznym leczeniu ostrego zapalenia oskrzeli proces ten może być chroniony.

Wtórne zapalenie oskrzeli objawia się na tle chorób zakaźnych - dżumy, nosa i tchawicy, adenowirusa, a także niektórych chorób niezakaźnych - zapalenia krtani, zapalenia tchawicy, zapalenia opłucnej, zapalenia płuc, hipowitaminozy A.

W ostrym zapaleniu oskrzeli ogólny stan psa jest zadowalający lub nieznacznie obniżony, apetyt jest często obniżany, temperatura waha się w górnej granicy normy lub zwiększa się o 0,5 ° C, puls wzrasta.

Charakterystycznym objawem zapalenia oskrzeli jest częsty kaszel. Na początku jest sucho i bolesnie, ale po 3-5 dniach z korzystnym przebiegiem staje się mokry, głuchy i bezbolesny. Podczas osłuchiwania rejestrowane są ciężkie pęcherzyki oddechowe, suche rzężenia (w pierwszych dniach zapalenia oskrzeli), cienkie lub duże pęcherzyki wilgotne (w kolejnych dniach). Z otworów nosowych uwalnia się gęsty, początkowo płynny, a następnie płynny wysięk. Kiedy nie są wykrywane zmiany w klatce piersiowej. Badania krwi wykazują leukocytozę neutrofilową z przesunięciem jądra w lewo, zmniejszenie kwasowości w surowicy krwi, wysoki poziom ESR.

W przypadku zapaleń mikronaczyniowych temperatura ciała wzrasta o 1-2 ° C, puls przyspiesza, a duszność mieszana wzrasta. Osłuchanie w dotkniętych obszarach ujawnia delikatne świszczący oddech.

W przewlekłym zapaleniu oskrzeli choroba ulega przedłużeniu, rejestruje się okresy poprawy i remisji. Następuje stopniowe wycieńczenie zwierzęcia, bladość błon śluzowych. Powoduje suchość, gwizdanie, duszność wydechu. Suchy kaszel, przeważnie rano.

Gdy badanie rentgenowskie pola płucnego nie ulega zmianie, w przewlekłym zapaleniu oskrzeli ujawnia się obecność obszarów rozedmy płuc i wzmożonego wzoru oskrzeli.

Diagnozę przeprowadza się na podstawie danych anamnestycznych i objawów klinicznych, badań laboratoryjnych i radiologicznych.

W różnicowym związku diagnostycznym wykluczone są przede wszystkim choroby zakaźne (zapalenie nosa i tchawicy, paragrypa, dżuma, adenowirus) i inwazyjne (glistnica, kokcydioza). W tym celu stosuje się badania epizootyczne, mikrobiologiczne, wirusologiczne i inne.

Przy niekorzystnym wyniku choroba staje się przewlekła lub może być utrudniona przez odoskrzelowe zapalenie płuc i rozedmę płuc. Późniejsze przejście procesu zapalnego z oskrzeli do płuc towarzyszy gwałtownemu pogorszeniu ogólnego stanu zwierzęcia i wzrostowi temperatury ciała.

W leukogramie możliwe są eozynofilia i monocytoza. Kiedy przyczyny choroby zostaną wyeliminowane, a leczenie rozpoczęte w odpowiednim czasie, zapalenie oskrzeli przebiega pomyślnie, pies odzyskuje w ciągu 7-10 dni.

Przewlekłe zapalenie oskrzeli często jest komplikowane przez rozstrzenie oskrzeli, astmę oskrzelową, niedodmę i rozedmę płuc.

Leczenie. Przede wszystkim konieczne jest stworzenie warunków dla chorego zwierzęcia, które wyklucza możliwość nadmiernego wychłodzenia lub przegrzania jego ciała. W pierwszych dniach choroby leki wykrztuśne, antybiotyki, witaminy, sulfonamidy są przepisywane w celu przezwyciężenia suchego i bolesnego kaszlu. Pokazując procedury rozgrzewające na klatce piersiowej.

Odoskrzelowe zapalenie płuc

Nazywany jest on również "nieżytem zapalenia płuc", "ogniskowym zapaleniem płuc", "niespecyficznym zapaleniem płuc", charakteryzującym się stanem zapalnym oskrzeli i płatami płucnymi, któremu towarzyszy tworzenie się wysięku kataralnego i wypełnianie go światłem oskrzeli i pęcherzyków płucnych. Najczęściej ten typ zapalenia płuc dotyka młode drapieżniki.

Przyczyniają się do występowania odoskrzelowego niedostatecznego odżywiania, braku witamin, zwłaszcza A i C, braku promieniowania ultrafioletowego, słabego stwardnienia psów. Czynniki te prowadzą do zmniejszenia naturalnej odporności organizmu, na tle którego występuje związek niespecyficznych wirusów i warunkowo patogennej mikroflory dróg oddechowych (pneumokoki, strepto i staphylococcus, salmonella, mykoplazm, adenowirusy). Całkowita liczba gatunków drobnoustrojów wydzielanych z płuc w czasie odoskrzelowego zapalenia płuc wynosi 10-60. Te mikroorganizmy są odpowiedzialne za rozwój procesu autoinfekcji.

Odoskrzelowe zapalenie płuc u psów jest chorobą o charakterze polietylogicznym. Takie niespecyficzne czynniki, jak przechłodzenie zwierzęcia podczas chodzenia, pływanie w stawie z zimną wodą, przeciągi, wysoka wilgotność są bardzo istotne w jego wystąpieniu.

Wtórne odoskrzelowe zapalenie płuc występuje jako powikłanie niektórych chorób niezakaźnych (zapalenie oskrzeli, zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, wady serca) i chorób zakaźnych (dżuma, paragrypy, colibakterioza, adenowirus).

Zapalenie oskrzeli może występować w postaciach ostrych, podostrych i przewlekłych.

Pierwszą oznaką choroby jest depresja ogólna. Gorączkę typu remisującego rejestruje się ze wzrostem temperatury o 1-2 ° C, osłabieniem, utratą apetytu (czasami znika całkowicie). W 2-3 dniu choroby wyraźnie stwierdza się objawy zmiany układu oddechowego. Głównymi objawami są: kaszel, zwiększone napięcie i duszność, wydzielanie przez skórę lub katar z otworów nosowych, ciężki pęcherzykowaty oddech, świszczący oddech w oskrzelach i płucach, najpierw suchy, a następnie mokry. U dużych psów perkusja wykrywa nudne obszary w przednich płatach płuc.

Dla formy podostrznej charakterystyczny jest dłuższy przebieg. Choroba może trwać 2-4 tygodnie. Rodzaj gorączki - przerywany. Nastąpiła poprawa i pogorszenie stanu pacjenta. Objawy kliniczne układu oddechowego różnią się od objawów ostrego przebiegu. Kaszel napadowy, ropny surowicze i śluzowata wydzielina z nosa. Psy tracą wagę, są zahamowane wzrostem i rozwojem.

Bronchopneumonia może powodować spaniela w każdym wieku.

Badanie rentgenowskie płatów czaszkowych i sercowych płuc ujawnia jednorodne ogniska cieniowania o umiarkowanej gęstości, rozmycie pola płucnego, zasłanianie przedniej granicy serca, rozmyte kontury drzewa oskrzelowego w początkowych stadiach odoskrzelowego zapalenia płuc. Kontury żeber w miejscach ognisk płucnych są dobrze widoczne.

Przewlekła postać jest częstsza u szczeniąt i starszych psów. Zwierzęta tracą na wadze, wełna zanika, elastyczność skóry maleje, a na jej powierzchni pojawia się łupież. Kaszel napadowy, długi, bolesny. W procesie zapalnym zaangażowana duża część płuc, pęcherzykowa tkanka płucna jest zastąpiona przez łączącą.

Stopniowo pojawiają się obszary oderwane. Obserwuje się nasilenie objawów niewydolności sercowo-naczyniowej, zaburzeń przewodu pokarmowego, wątroby, nerek, występowania niedokrwistości, chorób skóry.

W przebiegu przewlekłym, radiografia ujawnia gęste ogniska zacienienia w wierzchołkowych, płatach sercowych, przednia krawędź serca jest w większości przypadków niezauważalna, a kontury żeber w zmianach nie są wyraźnie widoczne. W rejonach grzbietowych płuc sąsiadujących z kręgosłupem widoczne są obszary rozedmy płuc i wzmocnienie konturów oskrzeli.

W razie potrzeby do wyjaśnienia rozpoznania stosuje się biopsję dotkniętych obszarów płuc, bronchografii, bronchofotografii, śluzu tchawicy, wydzieliny z nosa i inne metody.

Leczenie. Potwierdzając diagnozę, spaniel jest przepisywany na antybiotyki, cefalosporyny, sulfonamidy. Pokazywanie witamin, przeciwutleniaczy, leków rozszerzających oskrzela.

Zapalenie opłucnej

Zapalenie opłucnej płuc u psów jest rejestrowane dość rzadko. Przebieg zapalenia opłucnej dzieli się na ostry i przewlekły, przez lokalizację - ograniczony i rozproszony, w zależności od charakteru procesu zapalnego - wysiękowy (wysiękowy) i suchy. Wysiękowy zapalenie opłucnej jest surowiczy, surowiczo-włóknisty, ropny i zgniły. W przypadku ropnego zapalenia opłucnej spowodowanego rozkładem wysięku, płyn gromadzi się w jamie opłucnej (hydropneumothorax).

Zapalenie opłucnej jako niezależna choroba jest wynikiem przeziębienia lub znoszenia infekcji w przenikających ranach ściany klatki piersiowej; początkowo występuje niezwykle rzadko. W większości przypadków rozwija się jako choroba wtórna w przypadku powikłań zapalenia płuc, odmy opłucnowej, zapalenia otrzewnej, posocznicy, niektórych zakażeń i innych chorób, jeśli zwierzę nie w pełni wyzdrowiało, a czynniki etiologiczne nadal działają.

U psów choroba jest zwykle ostra, rzadziej - chronicznie. Główne objawy to depresja ogólna, osłabienie, brak apetytu, zmniejszona ruchliwość i wydajność. Temperatura wzrasta o 1-1,5 ° C.

Jeśli pies podejmie dla niego nietypowe pozy, może to również wskazywać na rozwój choroby.

Ruchy oddechowe częste i intensywne, duszność mieszana i oddychanie brzucha. W przypadku jednostronnego zapalenia opłucnej charakterystycznym objawem jest asymetria ruchów oddechowych klatki piersiowej. Zwierzęta rzadko spadają. Kiedy suchy zapalenie opłucnej zwykle pasuje na zdrową stronę, a gdy jest mokry - po uszkodzonej stronie.

W suchym zapaleniu opłucnej objawia się bolesna reakcja podczas palpacji i perkusji przestrzeni międzyżebrowych. W efujstym zapaleniu opłucnej ból zwykle nie jest wykrywany.

Na początkowych etapach rozwoju zapalenia opłucnej z wysiękiem, wraz z hałasem ciążenia w opłucnej, można również wykryć rozbryzgi. Następnie odgłosy tarcia znikają; Po stronie dotkniętej chorobą osłabione dźwięki serca i dźwięki oddechowe, a po stronie zdrowej wzmożone oddychanie pęcherzykowe. Obserwowane stępienie obszaru płuc z poziomą górną granicą, która nie porusza się, gdy zmienia się pozycja ciała zwierzęcia.

Zaznacz wzrost objawów niewydolności oddechowej i niewydolności serca.

W celach profilaktycznych wskazano antybiotyki, aby zapobiec infekcji w jamie opłucnej. Aby usunąć wodę z organizmu - diuretyki. Zalecane stosowanie narzędzi wspomagających aktywność serca. Pokazując fizjoterapię aparat "Sollux" i ciepłą osłonę.

Leczenie. Po wstępnej diagnozie konieczne jest zapobieganie wysiękowi wysięku w jamie opłucnej poprzez wstrzyknięcie dożylnie chlorku wapnia lub glukonianu wapnia.

Z leków przepisywano penicylinę, bitsilinę-3, bitsilinę-5, siarczan dihydrostreptomycyny. Salicylan metylu stosuje się do wcierania w skórę. Domięśniowo przepisany siarczan streptomycyny.

Hydrothorax

Hydrothorax lub klatka piersiowa jest chorobą występującą podczas gromadzenia się przesięku w jamie opłucnej.

W większości przypadków wysięk opłucnowy jest objawem uogólnionego obrzęku ciała lub niewydolności sercowo-naczyniowej, będącego konsekwencją zapalenia mięśnia sercowego, zawału mięśnia sercowego, niewyrównanych defektów serca. Przyczyną choroby mogą być miejscowe zaburzenia krążenia lub drenaż limfatyczny podczas kompresji naczyń lub klatki piersiowej przewodu limfatycznego (na przykład nowotwory). Hydremia tkanek ciała, hipowitaminoza C i K, niedokrwistość, zatrucie, które zwiększają przepuszczalność ścian naczyń, przyczyniają się do występowania wysięku.

Zauważono ogólną słabość, zjawisko niewydolności serca i sinicę błony śluzowej, duszność typu mieszanego postępuje na tle normalnej lub subfibrylacyjnej temperatury ciała zwierzęcia. Obmacywanie ściany klatki piersiowej jest bezbolesne. Podczas zmiany pozycji górna granica stępienia pozostaje pozioma. Mogą wystąpić okresy poprawy lub pogorszenia przebiegu choroby.

Jeśli podejrzewasz działanie taroksa wodnego, konieczne jest przerwanie szkolenia z psem.

Leczenie. Z reguły terapia jest nieskuteczna. Pacjenci otrzymują odpoczynek, uwolnieni od stresu, ograniczają przyjmowanie płynów.

Zalecane mianowanie dożylnego, moczopędnego, dożylnego podawania hipertonicznych roztworów glukozy i chlorku wapnia. Aby ułatwić oddychanie 1 raz w 2-3 dni przez nakłucie jamy opłucnowej uwolnienie 200-300 ml przesięku.

Myocardosis

Miokardoza jest niezapalną chorobą mięśnia sercowego, charakteryzującą się obecnością w niej procesów dystroficznych. Może to być spowodowane zaburzeniami wymiany białek, tłuszczów, węglowodanów, minerałów i witamin (żywienie niezrównoważone); zatrucie chorobami przewlekłymi. Często myocardoza jest wynikiem zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia wsierdzia, zapalenia płuc i innych chorób.

Głównymi czynnikami, na których należy oprzeć diagnostykę chorób układu sercowo-naczyniowego, są: siła, częstotliwość i rytm skurczów serca, obecność szmerów sercowych, stan układu sercowo-naczyniowego i krew w zależności od koloru błon śluzowych, obecność obrzęku.

Symptomatologia jest określana na podstawie etapów rozwoju choroby i jej postaci klinicznych. W łagodnych przypadkach niewydolność sercowo-naczyniowa jest wykrywana tylko po wysiłku fizycznym, aw ciężkich przypadkach - w spoczynku.

Przebieg choroby we wszystkich przypadkach towarzyszy ogólne osłabienie zwierzęcia, zmniejszenie apetytu i napięcia mięśniowego, zaburzenie krążenia obwodowego (wzrosty żylne i spadek ciśnienia krwi tętniczej).

Do typowych objawów należy również zmniejszenie elastyczności skóry, obrzęk na ciele, duszność, sinica widocznych błon śluzowych i skóry, zaburzenia częstości akcji serca i rytmu (częstość tętna jest zwiększona, blokada przedsionkowo-komorowa i blokada wiązki oddziału His są charakterystyczne).

Następujące objawy są charakterystyczne dla dystrofii mięśnia sercowego bez wyraźnych destrukcyjnych zmian w mięśniu sercowym: niewielki wzrost tętna, osłabienie impulsu serca, wzmocnienie, rozszczepienie lub rozszczepienie pierwszego tonu serca, podczas gdy drugi ton jest osłabiony; możliwe naruszenie funkcji przewodzenia serca; przepływ krwi jest powolny.

Dystrofia mięśnia sercowego z wyraźnymi zmianami destrukcyjnymi w mięśniu sercowym objawia się wyraźniejszymi objawami.

Leczenie. Eliminacja czynników etiologicznych, które spowodowały miocardozę. Zapewnienie chorym psom odpoczynku i spokoju. Konieczne jest zbilansowanie diety, wprowadzenie do niej warzyw, owoców i pasz mlecznych. Wykazano zastosowanie glukozy, kofeiny, kwasu askorbinowego w dużych dawkach, kamfory, sulfakampoainy, kordiaminy. Środki anaboliczne poprawiające procesy biochemiczne i bioenergetyczne w mięśniu sercowym są nie mniej skuteczne w przypadku miokardozy. W przypadku dysfunkcji innych narządów i układów przeprowadza się odpowiednie leczenie objawowe.

Zapalenie mięśnia sercowego

Ten stan zapalny mięśnia sercowego wraz z rozwojem tkanki mięśnia sercowego to zmiany wysiękowo-proliferacyjne i zwyrodnieniowe-nekrotyczne. Chorobie towarzyszy wzrost pobudliwości i zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego.

Oprócz objawów głównych chorób, niewydolność sercowo-naczyniowa jest silnie zaznaczona. Ucisk, zmniejszenie lub brak apetytu, wzrost temperatury są możliwe.

Zapalenie mięśnia sercowego to choroba niezmiernie rzadka. Najczęściej jest to powikłanie chorób zakaźnych (dżuma, parwowirusowe zapalenie jelit, zakaźne zapalenie wątroby, wścieklizna, leptospiroza, gronkowiec i inne choroby), a także zatrucia egzogennymi i endogennymi truciznami, produktami rozpadu tkanki pus.

Początkowy okres rozwoju ostrego zapalenia mięśnia sercowego charakteryzuje się następującymi objawami: tachykardią, dodatkowym procesem, tkliwością w okolicy serca, dużą falą, pełnym tętnem, wzmocnionymi dźwiękami serca, zwłaszcza pierwszym, wzmocnionym, a czasami bijącym biciem serca. Ciśnienie krwi wzrosło.

W drugim okresie zapalenia mięśnia sercowego często pojawiają się główne objawy niewydolności sercowo-naczyniowej: duszność, sinica, obrzęk, znaczące arytmie serca. Te ostatnie przejawiają się głównie w postaci przedwczesnych uderzeń komorowych, migotania przedsionków i trzepotania. Możliwe są zaburzenia rytmu w postaci częściowego lub całkowitego bloku przedsionkowo-komorowego lub wiązki Hisa. Wypełnienie impulsu jest słabe. Impuls serca jest osłabiony. Pierwszy ton jest wzmocniony, może być rozwidlony lub rozłączony, drugi - osłabiony. Przy głęboko niszczących zmianach w mięśniu sercowym rejestrowany jest rytm galopujący, ostre osłabienie i głuchota obu tonów.

W drugim okresie choroby obserwuje się funkcjonalny hałas wewnątrz wsierdzia. Rośnie tendencja do spadku ciśnienia tętniczego i wzrostu ciśnienia krwi żylnej. Funkcje innych narządów i układów organizmu są upośledzone, o czym świadczy pojawianie się duszności, obrzęków, sinicy lub żółtaczki błony śluzowej i skóry, zmniejszenie diurezy i rozwój zaburzeń procesów trawiennych. We wszystkich przypadkach cierpi system nerwowy.

Badanie krwi wykrywa neutrofilową leukocytozę z regeneracyjnym lub zwyrodnieniowym przesunięciem jądrowym.

Jeśli podejrzewa się mięsokardiozę, pies potrzebuje odpoczynku, niepotrzebnego podrażnienia, ruchu i hałasu.

Leczenie. Przede wszystkim konieczne jest wyeliminowanie przyczyny (ostrej infekcji), która spowodowała zapalenie mięśnia sercowego.

W diecie chorych zwierząt dodać warzywa i owoce, chude mięso, cukier lub glukozę, produkty mleczne. Aby karmić i podlewać, pies powinien często, w małych porcjach. Konieczne jest monitorowanie jelit, aby zapobiec zaparciom.

Do leczenia zapalenia mięśnia sercowego stosowano antybiotyki i sulfonamidy.

W pierwszym okresie choroby nie należy się spieszyć z użyciem leków nasercowych, które zwiększają aktywność serca (naparstnica). W przeciwnym razie może dojść do porażenia serca. Z wyraźną pobudliwością mięśnia sercowego pokazano zastosowanie nalewki walerianej, czasami nalewki piwonii i preparatów kamfory. Kardiolę wstrzykuje się dożylnie, podskórnie lub domięśniowo w dawce 0,2-1 ml.

Wraz z rozwojem choroby i jej przewlekłym przebiegiem, zaleca się łagodzenie objawów niewydolności sercowo-naczyniowej za pomocą glukozy, Actovegin, kofeiny.

Aby zmniejszyć uczulenie mięśnia sercowego w zapaleniu mięśnia sercowego, stosowane są leki przeciwhistaminowe: difenhydramina, tavegil, suprastin, a także aspiryna, amidiryryna.

W przypadku obrzęku tkanki podskórnej pokazano teobrominę i glukonian lub chlorek wapnia.

Leki hormonalne mają najbardziej odczulający wpływ: kortyzon, hydrokortyzon, prednizon i ich analogi.

W przypadkach arytmii serca zaleca się stosowanie kokaroksylazy, kordaronu i novainamidu.

Zapalenie mięśnia sercowego jest niebezpieczne z powodu jego powikłań. Może popaść w zwyrodnienie mięśnia sercowego lub zwyrodnienie miokardiozy.

Zapalenie wsierdzia

Tak zwane zapalenie wewnętrznej wyściółki serca. Zgodnie z lokalizacją procesu zapalnego, choroba może być zastawkowa i ciemieniowa, z natury patologii - brodawkowej i wrzodziejącej, z przepływem - ostry i przewlekły.

Zapalenie wsierdzia u psów jest częściej obserwowane jako choroba wtórna o charakterze infekcyjno-toksycznym (w paciorkowicy, kolibakteriozie, pasterelozie, dżumie, parwowirusowym zapaleniu jelit, leptospirozie i innych infekcjach).

Stan zapalny w obrębie wsierdzia może również wystąpić z powodu przejścia procesu zapalnego z mięśnia sercowego. Następujące objawy predysponują do choroby.

Na początku rozwoju ostre zapalenie wsierdzia opisywane jest przez następujące główne objawy: wyraźną depresję, aż do rozwoju stanu otępiennego; apetyt zmniejszony lub całkowicie nieobecny; temperatura ciała wzrosła do 40 ° C, zwłaszcza w przypadku wrzodziejącego zapalenia wsierdzia; impuls jest duży, pełny; tachykardia, impuls serca i dźwięki serca są wzmocnione, zwłaszcza pierwsza; słyszalne są odgłosy wsierdzia.

Klęska aparatu zastawkowego serca powoduje poważne zaburzenia krążenia w ciele. Wpływa to na funkcjonowanie płuc, narządów przewodu pokarmowego, wątroby, nerek. W przypadku wrzodziejącego zapalenia wsierdzia zatorowość naczyniowa jest współistniejącą chorobą, dlatego na widocznych błonach śluzowych, skórze, uszkodzeniu opon mózgowych, mogą pojawić się krwotoki.

Przebieg choroby zależy od natury głównej (pierwotnej) choroby i od klinicznej postaci zapalenia wsierdzia. Obserwuje się gorączkę typu remisowego, nasilenie objawów niewydolności sercowo-naczyniowej. Impuls, początkowo duży, pełny, w trakcie rozwoju choroby staje się mały, słabe wypełnienie, dźwięki serca osłabiają się, stłumiają i towarzyszą mu odgłosy wsierdzia. W rozwoju wrzodziejące zapalenie wsierdzia charakteryzuje się zmianą natężenia hałasu wsierdzia, które są bardziej stałe z zapaleniem wsierdzia brodawek.

Badanie krwi ujawnia leukocytozę neutrofilową, a czasami zmiany septyczne. Prognozy dotyczące zapalenia wsierdzia są zwykle niekorzystne.

Leczenie. Spaniel przepisuje leki salicylowe, terapię przeciwalergiczną, a także glukokortykoidy.

Następnie stosuje się kamfora, sulfokampokwas, kordiaminę, glukozę i roztwory kwasu askorbinowego, witaminy z grupy B, izotoniczny roztwór chlorku sodu, kofeinę, adonis i konwalia majową.

Na początku rozwoju ostrego zapalenia wsierdzia zwierzęciu pacjenta udziela się całkowitego spokoju.

Zawał serca

Atak serca nazywany jest martwicą niedokrwienną mięśnia sercowego, spowodowaną ostrym niedopasowaniem przepływu krwi wieńcowej do potrzeb mięśnia sercowego.

Podczas ataku serca klinicznie rozróżnia się pięć okresów mięśnia sercowego. Prodromal (preinfarction) trwa od kilku godzin do jednego miesiąca. Może być nieobecny. Najbardziej ostrym okresem jest faza od początku ciężkiego niedokrwienia mięśnia sercowego do początku objawów martwicy. Okres ostry charakteryzuje się powstawaniem martwicy i miomalacji i trwa od 2 do 14 dni. W okresie podostrym zakończono wstępne procesy organizacji blizny i nekrotycznej tkanki ziarninowej. Te procesy przeważają do 4-8 tygodni od początku choroby. Ostatni okres po zawale charakteryzuje się zwiększoną gęstością blizny i maksymalną adaptacją mięśnia sercowego do nowych warunków funkcjonowania. Czas trwania tego etapu wynosi do 3-6 miesięcy od początku zawału serca.

W okresie przed-zawałowym stwierdza się niestabilną dławicę piersiową, która nie jest niezależnym zespołem, ale tylko pierwszym objawem w czasie.

W ostrym okresie pies doświadcza niezwykle intensywnego bólu w lewym łokciu. Ból nie ustępuje nitroglicerynie, której towarzyszy strach, podniecenie i pofałdowanie. Trwa to kilka godzin, a nawet dni. Przy badaniu zwierząt stwierdza się bradykardię lub tachykardię i arytmię, bladą skórę, widoczne błony śluzowe. Kiedy perkusja i osłuchiwanie rejestrują rozszerzenie granicy serca w lewo i osłabienie 1 tonu lub obu tonów. W ostrym okresie ból znika. Objawy niewydolności serca utrzymują się. W okresie podostrym mogą utrzymywać się zaburzenia rytmu, zanikają tachykardia i skurczowe szmery.

Z atakiem serca pies potrzebuje pełnego odpoczynku.

Leczenie. Zastosowanie środków kompensujących niewydolność serca.

Dieta powinna składać się z łatwo przyswajalnych węglowodanów, sfermentowanego mleka i wzmocnionych pasz; tłuszcze, słodycze i przyprawy są wyłączone.

Do leczenia szeroko stosuje się lipostabil, glukozę, anaprilinę, chlorek wapnia zmieszany z glukozą.

Leki przeciwdławicowe - analgin, antypiryna, amidiryryna, baralga, preparaty kwasu salicylowego mają dobry efekt terapeutyczny.

Dimedrol, tavegil, suprastin, pipolfen są stosowane w celu zmniejszenia uczulenia mięśnia sercowego.

Aby zapobiec powikłaniom zakrzepowo-zatorowym w zawale mięśnia sercowego, podaje się heparynę.

Aby poprawić dopływ krwi do mięśnia sercowego, stosuje się myopardynę, cytochrom C, witaminy, multiwitaminy i ATP.

Zapalenie jamy ustnej

Zapalenie błony śluzowej jamy ustnej. Wyróżnia zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, katar, pęcherzykowaty, wrzodziejące, aftowe i porażające.

Pierwotne zapalenie jamy ustnej występuje w wyniku podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej.

Przyczyną może być spożywanie zimnej, nieogrzewanej lub zawierającej alergen paszy, lizanie toksycznych chemikaliów, a także pocięcie lub przekłuwanie przedmiotów w jamie ustnej, ostre kości itp.

Wtórne zapalenie jamy ustnej rozwija się jako objawy kliniczne niektórych chorób zakaźnych (dżuma, leptospiroza, panleukopenia itp.), Jak również w urazach kości twarzy, zatruciach, próchnicy, hypowitaminozie C. Charakterystyczna jest wspólna depresja, utrata apetytu. Żucie ostrożne i bolesne, zwiększona wydzielina śliny.

Konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu zdrowia zębów spaniela.

Podczas badania jamy ustnej stwierdza się przekrwienie i obrzęk błony śluzowej warg i jamy ustnej. Przy niekorzystnym przebiegu choroby pojawia się aftah i owrzodzenie, temperatura wzrasta, podmiejskie węzły chłonne powiększają się.

Powstawanie zastoinowej torbieli gruczołu hipoglikemicznego, zapalenia gardła.

Leczenie. Mycie ust antyseptykami. W niektórych przypadkach przepisane antybiotyki, sulfonamidy. Wskazano środki ściągające, doustne nawadnianie roztworem sody, furatsilina.

Torbiel torbielowaty

Powstaje w wyniku procesów zapalnych i urazów, jak również z powodu zablokowania przewodów wydalniczych za pomocą małych kamieni śliny.

Podczas badania jamy ustnej pod językiem znajdź torbiel o wielkości jajka gołębia.

Leczenie. Przedstawiono otwarcie torbieli z wycięciem części jego ściany, usunięcie zawartości i następnie douching jamy z nalotem jodu codziennie przez 3-4 dni po usunięciu brązowej zawartości.

Zapalenie gardła

Zapalenie gardła nazywa się zapaleniem gardła. Zgodnie z naturą stanu zapalnego wyróżnia się nieżyt, nieżyt nosa, błonę krwotoczną, wrzodziejące i śluzowate.

Charakterystyczne objawy to zmniejszenie lub utrata apetytu, obniżona głowa, rozciągnięcie szyi. Obszar gardła jest bolesny, opuchnięty. W ciężkiej chorobie temperatura ciała jest zwykle zwiększana o 1-2 ° C. Połykanie bolesne i powolne. Czasami występują puste ruchy połykania (bez jedzenia i picia). Możliwe jest wystąpienie niedomykalności (wyjście masy pokarmowej lub wody przez kanały nosowe po połknięciu). Badanie jamy ustnej ujawnia przekrwienie, obrzęk i stan zapalny błony śluzowej podniebienia górnego, gardła, powiększenie i zaczerwienienie migdałków, gromadzenie się śliny i resztek pokarmowych.

Wprowadzenie płynnej medycyny

Główną przyczyną pierwotnego zapalenia krtani jest często przeziębienie, karmienie zbyt gorące, zimne lub zawierające bodźce chemiczne, uszkodzenia błony śluzowej i warstwy podśluzówkowej gardła. Wtórne zapalenie gardła jest zwykle objawem niektórych chorób zakaźnych (dżuma, panleukopenia, leptospiroza, adenowirus) lub rozwija się jako powikłanie zapalenia przełyku, zapalenia węzłów chłonnych, zapalenia jamy ustnej.

Leczenie. Spaniel przepisał antybiotyki, sulfonamidy. Pokazano nawodnienie gardła środkami dezynfekującymi, ogrzewanie za pomocą lampy "Sollux".

Zamknięcie gardła i przełyku

Choroba ta występuje u psów, które chciwie spożywają pokarm. Czasami występuje z powodu spożycia kości, ścięgien, kawałków drewna, korka, kamieni, przedmiotów metalowych (gwoździ, igieł). Blokada jest kompletna i niekompletna.

Podczas blokowania, spaniel wykazuje wielki niepokój, naruszenie aktów wodnych i odbiór paszy. Pies odwraca głowę, wyciąga szyję, drapiąc łapy w usta. Mogą wystąpić kaszel, ataki dławiące, nadmierne wydzielanie śliny, żmudne popędy.

W przypadku zatkania szyi przełyku podczas badania palpacyjnego można wykryć ograniczony, bolesny obrzęk lub wysunięcie w szyi.

Leczenie. Jeśli podejrzewa się niedrożność, próbują usunąć ciało obce ręką lub sondą. Możesz spróbować uśpić psa (kwas chlorowodorowy apomorfiny 0,02-0,03 g).

Skręcenie żołądka

Gdy żołądek jest skręcony, żołądek wypełniony pożywieniem obraca się wokół przełyku. Część odźwiernika żołądka przesuwa się do lewej ściany brzucha, a większa krzywizna - na prawo. Zazwyczaj skręcanie odbywa się przy 180 °, czasami przy 360 °.

Głównym objawem skurczu żołądka jest szybki rozwój wzdęcia brzucha po lewej stronie, z maksymalnym wzdęciem za lewym podżebrzem, na granicy górnej i środkowej trzeciej ściany brzucha. Pies jest śliną, bełkocze.

Wraz ze wzrostem obrzęku obserwuje się kolkę. Niepokój wzrasta z trudnością w oddychaniu, zwierzę ciągle podskakuje i kładzie się, często zajmuje pozycję półsiedzącą. Obserwowane są ruchy wymiotów, w połączeniu z jękami. Błony śluzowe są cyjanotyczne.

Puls jest mały i słaby. Po uderzeniu w lewą stronę jamy brzusznej słychać dźwięk bębenkowy. Powoli dochodzi do depresji, osłabienia i wreszcie załamania.

Leczenie. Skręcenie żołądka w przypadku braku szybkiej interwencji chirurgicznej zawsze kończy się śmiercią.

Laparotomia, wyprodukowana nie później niż 7 godzin po wystąpieniu choroby, ratuje zwierzę. Aby złagodzić cierpiący ośrodek, aby przekłuć żołądek.

Niedrożność jelit lub niedrożność jelit

Wewnętrzna blokada jelit może wystąpić w wyniku spożycia ciał obcych, a także suchych mas kałowych.

Częściowa niedrożność dużych jelit. Podczas bezbolesnych okresów psy przyjmują pokarm i wodę, a wydzielanie gazów i defekacja pozostają. Po 2-4 dniach zwierzęta tracą apetyt, zwiększają puls i oddychanie, a temperatura wzrasta.

Gdy jelita cienkie są zablokowane, obserwuje się częste wymioty, apetyt jest zaburzony, zwierzę jest w depresji; pojawiają się niewielkie wzdęcia, perystaltyka słabnie i pojawia się zaparcie. Bimanualne badanie palpacyjne przez ścianę brzucha pozwala wykryć miejsce niedrożności lub ciała obcego.

Warunkiem wstępnym pojawienia się i rozwoju kamieni jelitowych jest: rozregulowanie narządów trawiennych przez długotrwałe karmienie grubą, jednorodną i niską odżywczą żywnością. Choroby metaboliczne prowadzą również do powstawania kamieni jelitowych.

Leczenie. Istnieje skuteczna metoda szybkiego usuwania ciał obcych z jelit.

Podczas leczenia zachowawczego przepisane środki przeczyszczające oleju, tłustych i śluzowych (słonecznik, rycynowy, wazelina lub olej sojowy). Ciepłe lewatywy ze środkiem dezynfekcyjnym są przepisywane 3-4 razy dziennie, aż do ogólnego stanu poprawia się i pojawia się apetyt. Niestety leczenie zachowawcze ma niewielki wpływ.

Zapalenie żołądka

To zapalenie błony śluzowej żołądka wraz z restrukturyzacją jego struktury, naruszenie funkcji sekrecyjnych, motorycznych i hormonalnych. Jest ostry i przewlekły. Może wystąpić wraz ze wzrostem kwasowości (nadkwaśne zapalenie błony śluzowej żołądka), jego spadkiem (niedotlenienie kwasu żołądkowego), z brakiem kwasu chlorowodorowego w soku żołądkowym (żołądkowe zapalenie żołądka) i pepsyną (ahilia).

Ostre zapalenie błony śluzowej żołądka może wystąpić w wyniku szybkiego i chciwego jedzenia, chorób zębów i błony śluzowej jamy ustnej. Zapalenie żołądka występuje, gdy psy karmione są gorącym, zimnym (zamrożonym) lub zepsutym pokarmem, gdy są nadmiernie karmione przez zwierzę. Czasami ostre zapalenie błony śluzowej żołądka jest konsekwencją przejścia procesu zapalnego z jelita, przełyku, wątroby lub trzustki.

Przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka występuje w wyniku narażenia na działanie żołądka egzogennego (nieutwardzonego ostrego nieżytu żołądka, przerwania karmienia, karmienia zbyt gorącej, zimnej, podrażnionej mechanicznie i chemicznie żywności, długotrwałego stosowania leków drażniących żołądek, robaków, stresu psychicznego, alergii pokarmowych) i endogennych ( choroby zapalne narządów jamy brzusznej, choroby układu hormonalnego, zaburzenia metaboliczne, przewlekłe infekcje, niedobór żelaza, samozatrucie i wydzielanie błony śluzowej żołądka substancje toksyczne).

Przyczyną zapalenia błony śluzowej żołądka może być częste nadmierne karmienie psów psami karmą suchą i konserwowaną zawierającą wiele szkodliwych dodatków.

W ostrym zapaleniu błony śluzowej żołądka obserwuje się depresję. Temperatura może wzrosnąć o 0,5-2 ° С, zmniejsza się; apetyt znika. Występują wymioty, wymioty składają się z cząstek pokarmu zmieszanych ze śliną i śluzem żołądka, rzadko z krwią i żółcią. Nie ma nieprzyjemnego zapachu z ust, zwiększone odbijanie i pragnienie. Na grzbiecie języka pojawia się białawy lub szarawy kwiat. Dotykanie lokalizacji brzucha i brzucha ujawnia napięcie brzucha, silny ból. Zwierzę jest niespokojne, agresywne, warczy lub płacze. Częsta defekacja, masa płynna w kale.

Czasami zaparcia, a następnie biegunka.

W przewlekłym zapaleniu żołądka zwierzę traci na wadze, apetyt jest zmniejszony, zmienny. Gdy zapalenie żołądka z normalną lub zwiększoną wydzieliną u psów rozwija się skłonność do zaparć, z niewydolnością wydzielniczą - do biegunki, a także dudnienia i wzdęcia. Wełna i włosy mają matowy odcień, traci połysk, skóra jest sucha, maloelasticheskaya, dużo łupieżu. Widoczne błony śluzowe stają się blade, z żółtaczkowym odcieniem. Pojawiają się wymioty niezwiązane z karmieniem. Ulepszenia na przemian z okresami pogorszenia.

Jednym z objawów zapalenia błony śluzowej żołądka jest utrata apetytu.

Leczenie. Konieczne jest zidentyfikowanie i próba wyeliminowania przyczyny zapalenia żołądka, analiza diety i właściwego karmienia zwierzęcia. W przypadku wtórnego zapalenia żołądka leczenie skierowane jest na pierwotną (pierwotną) chorobę. Bardzo ważne jest ukończenie i regularne karmienie, odpowiednia zawartość.

Wrzód trawienny

Choroba wrzodowa jest przewlekłą, nawracającą chorobą, której towarzyszy naruszenie mechanizmów regulacyjnych, nerwowych i hormonalnych oraz zaburzeń trawiennych.

Długotrwałe karmienie odpadów gastronomicznych domieszką substancji drażniących, a także importowanych pasz i pasz.

Predysponować do naruszeń choroby reżimu żerowania, karmienia głodnych zwierząt mrożonych ryb, mięsa, kości, gorącego jedzenia, skutków stresu. Czynniki dziedziczne powodują wrzody i nadżerki żołądka. Choroba często występuje jako kontynuacja zapalenia żołądka.

Przebieg choroby jest przewlekły. Na tle objawów przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka (utrata apetytu, częste niedomykanie), ogólne pogorszenie stanu, osłabienie i depresja pojawiają się i postępuje wyniszczenie. Charakterystyczne objawy - wymioty po kilku godzinach po przyjęciu paszy i obecność w niej żółci i krwi. Gdy badanie palpacyjne w lewym podżebrze ujawniło ból. Perystaltyka jelita osłabiona, ciemna barwa kału, zaparcie. Stan może ulec poprawie, ale okresowo występują okresy zaostrzenia z ostrym pogorszeniem stanu ogólnego i częstymi wymiotami z krwią.

Rozpoznanie potwierdza badanie soku żołądkowego (zwiększona kwasowość, obecność krwi) i badanie rentgenowskie z kontrastującą masą. Reakcja na obecność pigmentów krwi w kale podczas zaostrzeń jest pozytywna.

Leczenie. Wyeliminuj przyczyny choroby. Dieta składa się z płynnej lub półpłynnej żywności z wystarczającą ilością witamin, zwłaszcza witaminy I, bulionów mięsnych, zup mlecznych, galaretek z dodatkiem oleju roślinnego, płynnych zbóż, białek i mleka.

Od leków przepisywanych na koperty i adsorbowanie. Zalecane środki lecznicze z grupy środków przeciwskurczowych, środków uspokajających i przeciwbólowych.

Zapalenie trzustki

Zapalenie trzustki to choroba zapalna i dystroficzna tkanki gruczołowej trzustki z zaburzeniami drożności przewodów, rozwojem stwardnienia miąższu i zaburzeniami funkcji egzo- i endokrynnej.

Pierwotne zapalenie trzustki jest skutkiem zatrucia niektórymi rodzajami żywności lub dodatków, które zawierają, jak również lekami, alergenami itp. Wtórne występuje w wyniku patologii dróg żółciowych, zapalenia żołądka, wrzodu trawiennego, zapalenia dwunastnicy, zapalenia żołądka i jelit, zapalenia wątroby, marskości wątroby, raka, zakaźnego. choroby psów i niektóre inwazje.

Ogólny stan jest obniżony, apetyt jest zmniejszony lub całkowicie utracony. Trwałe lub przejściowe napady lęku. Obmacywanie i uderzanie w ścianę brzucha ujawnia ból w pępku i po lewej stronie.

Dzięki szybkiemu leczeniu Twój zwierzak na pewno wróci do zdrowia.

Bóle pogarszają się po karmieniu psa importowanymi suchymi i konserwowanymi potrawami, tłustymi i smażonymi potrawami. Wymioty rozwijają się i zwiększają, pojawia się biegunka. Brzuch jest spuchnięty, ściana brzucha napięta. Temperatura wzrasta. Wyniszczenie do wyniszczenia. Możliwe dysfunkcje endokrynologiczne i rozwój objawów cukrzycy, świąd i drapanie, częste oddawanie moczu, suchość błony śluzowej jamy ustnej, hiperglikemia, cukromocz. Fecal masterate lub bardzo gęsta z nadmiarem skrobi.

Aktywność amylazy wzrasta we krwi i moczu. Zwiększenie ESR. Przy ostrej postaci i zaostrzeniu przewlekłego zapalenia trzustki obserwuje się leukocytozę po przesunięciu w lewo.

Leczenie. Chore zwierzę karmi się 4-5 razy dziennie w małych porcjach. Całkowicie wykluczyć z menu psy drażniące jedzenie. W przypadku podania hipokinezy jelitowej wewnątrz cyzaprydu (0,3-0,4 mg / kg masy ciała zwierzęcia). Przypisz witaminy.

Zapalenie żołądka i jelit

Jest to w przeważającej mierze ostra polietiologiczna choroba zapalna przewodu jelitowego, której towarzyszy niestrawność, odpowiedź immunologiczna i zatrucie organizmu. U psów zapalenie żołądka często łączy się z zapaleniem dwunastnicy. Najpoważniejszy stan zapalny występuje, gdy wszystkie warstwy ściany żołądka i jelit są zaangażowane w proces patologiczny.

Zapalenie żołądka i jelit może uderzyć psa w każdym wieku.

Jest kilka przyczyn tej patologii. Główne - czynniki żywieniowe: nieregularne karmienie, karmienie o niskiej jakości, ostre, grube, drażniące pożywienie. Spożycie z solami metali ciężkich żywności, drażniące leki, które uszkadzają żołądek i jelita. Częstą przyczyną tej choroby jest alergia pokarmowa na tę lub inną żywność.

Pod wpływem czynnika etiologicznego rozwijają się procesy zapalne i dystroficzne w żołądku, jelicie cienkim i grubym. Zwiększona fermentopatia jelitowa (niedobór wrodzonego i nabytego enzymu). Przyczynia się to do przyspieszenia procesów peroksydacji lipidów. Trawienie brzucha i błony (ciemieniowe) jest upośledzone. Funkcje układu odpornościowego jelita i układu odpornościowego na ogół są zmniejszone, a przeciwciała i uczulone limfocyty uszkadzają błonę śluzową jelita cienkiego i grubego. Na tym tle rozwija się dysbioza. Funkcja motoryczna żołądka i jelit jest niezadowolona: wiele składników pokarmu jest transportowanych przez przewód pokarmowy bez wchłaniania. Wzrasta ogólne zatrucie, dochodzi do odwodnienia z powodu biegunki, zaburzenia funkcji i pracy wielu narządów.

Ostre nieżytowe zapalenie żołądka i jelit charakteryzuje się nierównomiernym przekryciem błony śluzowej, jego fałdowaniem, rozluźnieniem, obrzękiem.

W większości przypadków duża ilość śluzu występuje w żołądku i jelitach. Treść jest zwykle płynna, mętna, czasami zmieszana z krwią.

Pies jest uciskany, ma zmniejszone lub nie ma apetytu. Temperatura ciała jest podwyższona lub waha się w górnej granicy normy, aw przypadku zapalenia żołądkowo-jelitowego wynikającego z zatrucia lub z przedłużoną biegunką, poniżej normy. Częsta i pogarszająca się biegunka. Pierwotne ostre zapalenie rozwija się szybko.

Rozlane włóknikowe, krwotoczne i ropne zapalenie żołądka i jelit oraz zapalenie żołądka i jelit pojawiają się przy ostrym ucisku, temperatura wzrasta o 1-2 ° C. Colic pojawia się i nasila. Apetyt znika, pojawiają się wymioty ze śluzem, krwią i żółcią. Błona śluzowa jamy ustnej jest pokryta śliną, w języku białej lub szarej płytki. Ruchliwość żołądka i perystaltyki jelit wraz ze wzrostem odurzenia i odwodnienia ciała osłabiają. Częsta defekacja, kał płynny. W kale występuje duża ilość śluzu i niestrawione cząstki pożywienia, czasami steatorrhea (tłuszcz w kale).

Bardzo często zapalenie żołądka i jelit jest konsekwencją chorób zakaźnych, pasożytniczych i niezakaźnych. Wady występujące w żołądku i jelitach - niewydolność zastawki krętniczo-kątniczej, niedokrwienie ściany jelita cienkiego, upośledzenie trawienia błoną itp. Przyczyniają się do występowania chorób, przedłużające się przeciążenia nerwów (stresy) również prowadzą do wystąpienia tej choroby.

W zależności od rodzaju zapalenia, gęstych błon lub ubitych grudek śluzu, krwi (zabarwienie kału w kolorze czerwonym lub brązowym), czasami ropa, bąbelki gazu można znaleźć w masie kałowej.

W badaniu palpacyjnym napięcie brzucha, ból. Pętle jelitowe siedzące, bolesne.

Objawy odwodnienia rosną: oczy opadają, skóra traci elastyczność, włosy stają się matowe, suche.

Pies traci na wadze. Łapy, uszy, nos i czubek ogona stają się zimne. Widoczne błony śluzowe są blade, cyjanotyczne. Niepokojący rytm serca. Puls jest słaby, arytmiczny.

Leczenie. Wyeliminuj czynniki powodujące chorobę. Na początku choroby zalecana jest krótka dieta na czczo, około 8-10 godzin. Potem pies jest często karmiony, ale w małych porcjach. Antybiotyki o szerokim zakresie czynności do pełnej dezynfekcji wszystkich części przewodu pokarmowego. Pokazano zastosowanie leków pobudzających aktywność enzymatyczną jelita.

W przewlekłym przebiegu choroby, powikłanym procesami gnilnymi w jelitach, pokazano zastosowanie pasz ubogich w białko. Jeśli procesy zachodzące w jelicie mają charakter fermentacyjny, pokazane są pasze wzbogacone białkiem (jaja, mięso, mleko).

Parvovirus enteritis

Ostra choroba zakaźna spowodowana wirusem. Czynnikiem powodującym chorobę jest wirus z rodziny Parvoviridae. Właściwości immunogenne podobne do wirusa zapalenia jelit norek i panleukopenii. Jest odporny na chloroform, eter, środowisko kwasowe, żółć, alkohol. W temperaturze 60 ° C aktywność zakaźna nie ulega zmniejszeniu. Gotowanie zabija parvovirusa natychmiast. Wirus jest oporny na antybiotyki, ale umiera w ciągu jednego dnia w 0,5% roztworze formaliny i alkaliów.

Długi czas jest zachowany w środowisku: w kale przez cały rok. Rozprzestrzeniać przez kontakt z dotkniętym kałem. Parwowirus atakuje jelita i błonę serca szczeniąt.

Gdy szczenięta były otwierane przez 4-6 tygodni, obserwowano podostre włóknikowe zapalenie mięśnia sercowego, a wewnątrzjądrowe wtręty były obecne we włóknach mięśniowych serca. Parwowirus wykryto w dużych ilościach w jądrach komórek mięśnia sercowego (pod mikroskopem elektronowym).

W przypadku psów z zapaleniem parwowirusa duże znaczenie ma obecność i połączenie następujących czynników predysponujących: zła opieka, utrzymanie i karmienie; stresujące sytuacje; tendencja do zaburzeń żołądkowo-jelitowych, inwazja robaków.

Okres inkubacji wynosi 4-10 dni. Śmiertelność wynosi 5-30%.

Pierwsze oznaki choroby - odmowa jedzenia, biegunka, wymioty ze śluzem.

Na początku choroby u niektórych psów temperatura ciała wzrasta do 39,5-41,0 ° C, a następnie maleje. Wymioty i biegunka mogą wystąpić jednocześnie i szybko prowadzić do odwodnienia. Może to spowodować szok i śmierć szczeniąt 24-96 godzin po wystąpieniu objawów klinicznych choroby.

Wymioty są widoczne aż do wyzdrowienia lub śmierci. Kwaśna ciecz od szaro-żółtej do krwawej, czasem krwotoczna ze śluzem i ostrym nieprzyjemnym zapachem. Niektóre psy mają objawy uszkodzenia układu oddechowego. U niektórych zwierząt dotknięta jest proksymalna część okrężnicy i obrzęk płuc.

Charakterystyczną cechą psiego parwowirusowego zapalenia jelit jest leukopenia w ciągu pierwszych 4-5 dni po chorobie. Liczba leukocytów we krwi osiąga 300-2500 w 1 mm3.

Szczenięta Spaniela są bardziej podatne na choroby niż dorosłe psy.

Parvovirus enteritis może spowodować śmierć szczenięcia

Szczenięta często mają wyjątkowo ostrą (piorunującą) postać choroby, w której depresja występuje szybko, a wymioty i biegunka z krwią zostają ujawnione. U pacjentów ze śpiączką. Parvowirusowe zapalenie jelit w ultra-ostrej postaci prowadzi do śmierci młodych zwierząt w ciągu 1-3 dni.

W ostrej postaci choroby psy umierają w ciągu 5-6 dni.

Szczurom w wieku od 3 do 30 tygodni towarzyszy nie tylko zapalenie żołądka i jelit, ale także zapalenie mięśnia sercowego (uszkodzenie mięśnia sercowego). Słabość rozwija się nagle, a śmierć następuje w ciągu kilku godzin. Nagła śmierć pozornie doskonale zdrowych psów nie jest rzadkością.

Leczenie. Leczenie powinno być objawowe i ukierunkowane przede wszystkim na eliminację odwodnienia, wymiotów i kwasicy.

Płyny dożylne od 35 do 40 ml na 1 kg masy zwierzęcej są potrzebne codziennie, aby zrekompensować utratę wody podczas wymiotów i biegunki.

W przypadku długich wymiotów jony chloru są usuwane z organizmu, uzupełniane są przez dożylne podanie do 20 ml (dla dużych psów) 5-10% wodnego roztworu chlorku sodu.

Sól fizjologiczną można podawać podskórnie (ze słabym przewodnictwem żył). Aby zrekompensować kwasicę, wstrzykuje się roztwór wodorowęglanu sodu, który rozcieńcza się roztworem Ringera w stosunku 1: 5 przed infuzją.

Biegunka eliminuje leki wiążące i otaczające. Polisorb lub węgiel aktywny wchłonie toksyny i trucizny.

Aby powstrzymać wymioty w zapaleniu jelit parwowirusa, zaleca się szczeniętom dostarczenie alkalicznej wody mineralnej, roztworu siarczanu baru.

Heterologiczną surowicę hiperimmunizacyjną wstrzykuje się podskórnie, domięśniowo - penicylinę i 40% roztwór glukozy. Antybiotyki, chloramfenikol, polimyksyna, tetracyklina (w zależności od charakteru powikłań) w dawce 10 mg na 1 kg wagi psa są stosowane przeciwko drugiej infekcji.

Po zakończeniu wymiotów pies może otrzymać napój i jedzenie. Jednakże, podczas karmienia psa, ważne jest przestrzeganie diety oszczędzającej.

Pokazano fosprenil i gamavit, Vitacak znajduje się na najwcześniejszym etapie.

Do zapobiegania infekcjom parwowirusem stosuje się szczepionkę Parvovac carnivorum, z którą psy w wieku 2-12 miesięcy są szczepione dwukrotnie w odstępie 2 tygodni, raz w roku, w wieku powyżej jednego roku. Szczepionkę wstrzykuje się podskórnie lub domięśniowo w okolice łopatki.

Colibacteriosis

Jest to choroba jelit wywołana przez bakterię z gatunku Esherihia coli. W towarzystwie ciężkiego zatrucia, obfitej biegunki i odwodnienia.

Esherihia coli jest naturalnym członkiem mikroflory jelitowej, ale w pewnych warunkach staje się chorobotwórcza, prowadząc do choroby.

Wydalanie patogenów do środowiska następuje z kałem, czasami z moczem chorych zwierząt. Szczenięta są chore w wieku 1-10 dni. Źródłem zakażenia są chore i chore zwierzęta, matki matki.

Infekcja szczeniąt występuje częściej podczas porodu. Rozwój choroby przyczynia się do stosowania siary, mleka, zawierających patogeny, nieprzestrzegania zasad higieny, a także zaburzeń żywienia.

Okres inkubacji choroby wynosi od kilku godzin do kilku dni.

Forma zapalenia jelit charakteryzuje się utratą apetytu, gorączką do 40-41 ° C, biegunką, często ze śluzem i krwią. Śmiertelność szczeniąt w pierwszych 7 dniach życia - do 98%.

W postaci septycznej obserwuje się objawy zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych: pobudzenie, drgawki, niedowład, porażenie.

Rozpoznanie postawiono na podstawie danych epizootycznych, objawów klinicznych, a także wyników badań bakteriologicznych (izolacja i oznaczanie Escherichia).

Leczenie. W początkowym okresie choroby zaleca się stosowanie surowicy przeciwko kolibakteriozie zwierząt gospodarskich (młodych zwierząt). Stosuje się antybiotyki tetracyklinowe i chloramfenikol.

Należy przepisać leczenie objawowe. Pokazano surowicę przeciw kokcydiozie zwierząt hodowlanych - 2-5 ml, chloramfenikol, polimyksynę, tetracyklinę - 10 mg / kg.

Wodobrzusze

Wodobrzusze, czyli obrzęk jamy brzusznej, jest przewlekłą chorobą wtórną związaną z trudnością usuwania płynu otrzewnowego z układu krążenia krwi i limfy i jego gromadzeniem się w jamie brzusznej.

Wczesne leczenie pomoże uratować szczeniaka.

Przyczyną nagromadzenia dużej objętości przesięku w jamie brzusznej jest trudność odpływu związana ze stanem krążenia wątrobowego, niewydolnością serca, nerkami.

Wszystkie choroby wątroby, podczas których jej funkcja jest drastycznie zakłócona, objętość i napięcie zmiany kapsułki mogą prowadzić do stagnacji krwi w układzie żyły wrotnej i do zmniejszenia wchłaniania płynu z jamy brzusznej. Stagnacja w dużym okręgu krążenia krwi, która występuje w chorobach serca, płucach, niewłaściwym metabolizmie, może również powodować trudności z wypływem. Kropla brzucha jest lokalną manifestacją choroby obrzękowej.

W przypadku puchliny brzusznej obserwuje się zwiększenie objętości jamy brzusznej. Podczas badania zewnętrznego zauważalny jest symetryczny obustronny występ dolnej i bocznej części ściany brzucha, wyniszczenie, obrzęk dolnej części ciała, zmęczenie, trudności w oddychaniu. Psy bardziej kłamią lub siedzą. Błony śluzowe są blade. Być może pojawienie się żółtaczki. W badaniu palpacyjnym ścian brzucha należy wyczuć fluktuację płynu. Hałas jelitowy jest często osłabiony. Zestaw perkusyjny otępienia. Podczas testu przebicia ścianki brzucha pojawia się wypływ przezroczysto-słomkowej cieczy o niskiej zawartości białka.

Przebieg wodobrzusza jest przewlekły, ciężki. W przypadku pojawienia się żółtaczki i obrzęku wynik choroby jest niekorzystny.

Leczenie. Główna choroba jest leczona diuretykami, zalecana jest zbilansowana dieta i karma wzbogacona w białko. Konieczne jest zmniejszenie spożycia chorych zwierząt z wody i soli. Dostępne są środki do leczenia serca, gepalon, diakarb, merrineal, teobromina, aminofilina i preparaty naparstnicy.

Zapalenie odbytu i krążenia

Często zapalenie gruczołów para-odbytu rozpoczyna się w wyniku urazu. Towarzyszy temu pojawienie się wypukłości po stronie odbytu w bocznych i środkowych częściach krocza. Przyczyną choroby może być częste podawanie kości psom.

Oprócz paraanalu, gruczoły odbytowe, osadzone w grubości rolki skóry odbytu, również podlegają zapaleniu.

Głównymi objawami choroby są świąd, w którym pies ściera odbyt na ziemi. U zdrowych psów, żółto-szara wydzielina może być wyciśnięta z bocznych zagłębień skóry w pobliżu odbytu. Kiedy zapalenie paranalu i krążących gruczołów wyciska się z nich ropiejące masy.

Leczenie. Konieczne jest usunięcie ropnej treści gruczołów, a następnie dezynfekcja dotkniętego obszaru 2-procentowym roztworem kreoliny, roztworem bursztynu, 0,1% roztworem furatsiliny.

Zaleca się ograniczenie kości w diecie i monitorowanie czystości wokół odbytu psa. Pokazano leczenie odbytu środkami antyseptycznymi po przejściu zwierzęcia.

Podczas swędzenia pies ociera się o ziemię i otaczające ją przedmioty.

Jade

Zapalenie nerek jest szybko płynącym zapaleniem miąższu nerkowego o charakterze immunoalergicznym z pierwotną zmianą naczyń kłębuszkowych (kłębuszkowe zapalenie nerek) i przejściem stanu zapalnego do tkanki śródmiąższowej. Downstream odróżnia ostre i przewlekłe zapalenie nerek, lokalizację - rozproszoną i ogniskową. 57% wszystkich chorób nerek stanowi przyczynę zapalenia nerek.

Ostre zapalenie nerek może wystąpić po przeniesieniu infekcji wirusowych lub bakteryjnych (dżuma, wirusowe zapalenie wątroby, parwowirusowe zapalenie jelit psów, kolibakterioza), a także leptospiroza, z powodu zatrucia, hipotermii, urazu i innych przyczyn.

Ogniska przewlekłego zakażenia (zapalenie migdałków, pyometra) przyczyniają się do rozwoju zapalenia nerek.

Przyczynami zapalenia nerek mogą być: stres, wzorce karmienia, stany zatrzymania, przechłodzenie psów, zmiana przebiegu reakcji immunologicznych i odruchowe zaburzenie dopływu krwi do nerek.

Czynniki wywołujące chorobę i ich toksyny są wprowadzane do nerek przez krwiotwórcze i powodują pierwotne uszkodzenie tkanki nerkowej. Czynniki, które przyczyniają się do opóźnienia i uszkodzenia kłębuszków przez drobnoustroje i toksyny: nefrotoksyczność, produkty przemiany materii, leki i substancje drażniące, niektóre rośliny, a także zepsute jedzenie.

Zmienione białka indukują wytwarzanie odpowiednich przeciwciał w układzie siateczkowo-śródbłonkowym. Te ostatnie, tworzące kompleksy z antygenami, są utrwalone w kłębuszkach (uszkodzenie wtórne). Zapalenie rozciąga się na tkankę śródmiąższową (śródmiąższowe zapalenie nerek), kanaliki, ściany miednicy i całą nerkę.

W ostrym rozlanym kłębuszkowym zapaleniu nerek obumierają obie nerki, biorą udział w tym naczynia innych narządów i tkanek, ale dominuje dysfunkcja moczu.

Przy wystąpieniu choroby, depresji, gorączce do 40 ° C obserwuje się ciężkie wymioty i krótkotrwały niedowład kończyn miednicy; zmniejszony apetyt. Psy często przyjmują nienaturalną postawę w celu oddania moczu. Mocz jest mętny, od jasnoczerwonego do brązowego, zwykle o dużej gęstości, zawiera wiele białych krwinek, czerwonych krwinek, nabłonka rurkowego, cylindrów i soli.

W ostrej fazie kłębuszkowego zapalenia nerek, oligoczów, krwiomoczu i białkomoczu, wykrywane jest obustronne powiększenie nerek na zdjęciach radiologicznych. Zapalenie nerek w okolicy lędźwiowej wywołuje obawy u zwierząt. Obrzęk brzucha, przestrzeń międzyksiężycowa, uda, powieki, objawy dyspeptyczne, bladość błon śluzowych. Zwiększone pragnienie. Przerost i ekspansję lewej komory serca rejestruje się z ciężkim, zestresowanym lub osłabionym tętnem i akcentem drugiego tonu na aorcie; wzmocniony ton rozkurczowy, szmer skurczowy, stagnacja krwi w małym kole. Występuje sinica błony śluzowej, wzrasta ciśnienie żylne.

Na części układu oddechowego zauważ krótkość oddechu, stojące wilgotne rzęsy.

Krew zawiera dużo wody, jej gęstość jest mniejsza. W ciężkich przypadkach występują objawy azotemicznej mocznicy (senność, zwężenie źrenicy, całkowita odmowa jedzenia, drgawki).

Ostre zapalenie nerek może trwać 1-2, aby nie zakończyć się zdrowiem lub śmiercią. Jeśli choroba jest opóźniona przez dłuższy czas, może przekształcić się w przewlekłą formę rozlanego zapalenia nerek.

Najbardziej charakterystycznymi objawami zapalenia nerek są nagłe pojawienie się białkomoczu w połączeniu z nadciśnieniem i obrzękiem.

W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć zapalenie pyłu, zapalenie pęcherza moczowego, kamicę moczową. Nephrosis, z reguły, występuje bez krwiomoczu, przerostu serca i wzrostu ciśnienia krwi. Przewlekłe zapalenie nerek różni się od ostrego trwania przebiegu i często przemianami etapów poprawy i pogorszenia stanu pacjentów.

W wyniku przelania krwi w układzie małych kół możliwe jest zapalenie oskrzeli i odoskrzelowe zapalenie płuc.

Leczenie. Zaleca się stosowanie diety wysokobiałkowej i antybiotyków cefalosporynowych (ale w przypadku mocznika we krwi powyżej 25 mol / l zaleca się stosowanie wyłącznie preparatów nitrofuranowych).

Wykazano obecność prednizolonu, aminofiliny i strophanthin, dożylnie kroplówki - mannitolu i reopoliglukiny (w przypadkach ciężkiego skąpomoczu). W przypadku azotemii wykonywana jest dializa otrzewnowa.

Odmiedniczkowe zapalenie nerek

Odmiedniczkowe zapalenie nerek nazywa się zapaleniem miedniczek nerkowych i nerek.

Choroba występuje z powodu krwiotwórczego zakażenia patogenu z ropnego ogniska; wznosząca się droga jego odbioru z ropnych ognisk w drogach moczowych i narządach płciowych oraz limfogenna - z jelita.

Czynniki uczulające to zwiększone ciśnienie w miednicy i drogach moczowych, zaburzenia krążenia krwi w nerkach, a także różne rodzaje hipotermii.

Objawy zależą od tego, czy zmiana jest jednostronna, czy obustronna.

W ostrym przebiegu choroby obserwuje się gorączkę, utratę apetytu, wyczerpanie, szybki puls i oddychanie.

Wrażliwość na palpacje w obszarze nerek, rejestracja bolesne i częste oddawanie moczu.

Mocz jest mętny, zawiera do 2% białka, a także krew i szaro-żółtawe, śluzowo-ropne skrzepy. W jego osadzie - nabłonku nerkowym, ropiejących małych ciałach. Neutrofilna leukocytoza jest zarejestrowana we krwi. Zmniejsza się gęstość moczu. Ropna masa jest wydalana z pochwy.

Pirelogram normalnej i zmienionej nerki: 1 - zdrowa nerka; 2 - linia; łącząc wierzchołki zatok miednicy, tworzy jednolity owalny wypukły kontur równoległy do ​​powierzchni nerek; 3 - zapalenie pyłu i wodonercze nerki; 4 - linia łącząca wierzchołki zatok miednicy, tworzy nierówny kontur z zapadeniya; 5 - pyeloectasia z powodu gromadzenia się płynu; 6 - miejsce zatkania światła moczowodu

Czasami choroba postępuje błyskawicznie: depresja, zapaść i śmierć w ciągu 12 godzin. W ostrym przebiegu choroby trwa - od 1 dnia do 3 tygodni, kończy się śmiercią lub przewlekłą.

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek w większości przypadków przekształca się w nerczycę lub stwardnienie kłębków nerkowych.

Leczenie. Wykazano bogatą dietę białkową, antybiotyki cefalosporynowe, prednizolon, aminofilinę i strophanthin, dożylnie kroplówkę - mannitol i reopoliglyukin (w przypadkach ciężkiego skąpomoczu).

Nephrosis

Nephrosis jest chorobą dystroficzną polegającą na wymianie nerek typu niezapalnego, z przeważnie degeneracyjną zmianą w kanalikach rdzenia.

Rozwój nerczycy jest związany z odurzaniem organizmu i zaburzeniami metabolicznymi (zatrucie pokarmowe, zaburzenia metabolizmu białka, tłuszczu, minerałów i witamin, zatrucia związkami chloroorganicznymi, fosforem, arsenem, powikłania pewnych procesów septycznych). Często nephrosis rozwija się jako powikłanie jadeitu i odmiedniczkowego zapalenia nerek.

W przypadku wydalania przez nerki, endotoksyny powodują zmiany zwyrodnieniowe w nabłonku kanalików (aż do martwicy). Opracowano naruszenie krążenia krwi w nerkach. Występują duże straty białka w moczu (do 2,5-15 g na dzień) w wyniku zaburzonej reabsorpcji w kanalikach nerkowych. Pod tym względem zawartość albumin w osoczu zmniejsza się, co jest przyczyną obrzęku, a zawartość lipoprotein i cholesterolu wzrasta.

Typowe objawy: utrata apetytu, wycieńczenie, zaburzenia przewodu żołądkowo-jelitowego. Obserwuje się objawy niewydolności nerek: obrzęk powiek, kończyn, osłabienie czynności serca (szybki puls, małe wypełnienie i mała fala), zwiększoną pobudliwość nerwową i pojawienie się napadów toniczno-klonicznych.

W przypadku nerki, chore zwierzę staje się apatyczne i apatyczne.

Zespół nerczycowy charakteryzuje się czterema głównymi objawami klinicznymi: białkomoczem, cylindrurią, wodobrzuszem i obrzękiem, kacheksją.

W przypadku łagodnej choroby, oddawanie moczu zmniejsza się, mocz zawiera białko; w osadzie znajdują się odrodzone komórki nabłonka nerkowego, krwinek czerwonych i białych krwinek. Zmniejsza się liczba czerwonych krwinek.

W ciężkiej postaci nerki rozwija się niewydolność nerek z objawami mocznicy. Udoskonaleniu towarzyszy wielomocz. Mocz jest lekki, ma niską gęstość, zawiera niewielką ilość białka.

Przy zaangażowaniu kłębuszków w procesie zachodzi retencja azotu.

Leczenie. Terapia w tym przypadku nie przynosi sukcesu. Gdy zespół nerczycowy zalecił wprowadzenie prednizon; Poprawia ogólny stan. Wodobrzusze można wyeliminować przez wlew kroplowy mannitolu. Alwezyna i retabolil powinny być przepisywane w celu normalizacji metabolizmu białka. Antybiotyki i witamina B12 muszą być stosowane jako symptomatyczne lekarstwo na rozwój infekcji.

Kamica moczowa

Chorobie tej towarzyszy tworzenie się osadów piasku i różnych kamieni moczowych w składzie chemicznym w miednicy nerek, pęcherzu moczowym lub cewce moczowej. Choroba charakteryzuje się rozwojem po czwartym roku życia zwierzęcia, ale, w drodze wyjątku, patologia może również wystąpić w pierwszym roku życia (u szczeniąt w wieku do 3 miesięcy, kiedy metabolizm jest szczególnie stresujący). Choroba jest bardziej podatna na kobiety.

Przyczynami powstawania kamieni w pęcherzu są infekcje, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej i metabolizmu soli, aktywność gruczołów przytarczyc, brak retinolu i kalcyferolu w diecie, importowana żywność i dodatkowe karmienie.

U psów, kamienie mieszanego pochodzenia powstają w następującym porządku występowania: moczany, fosforany, szczawiany, cystyna, węglany, kwas moczowy. Fosforany i piasek tworzą się bardzo szybko. Czasami znaleziono kamienie żółciowe w tym samym czasie.

Mikroorganizmy odgrywają ważną rolę w tworzeniu się kamieni moczowych u psów (hemolityczne paciorkowce, gronkowce, bakterie ze skorupiaków).

Tworzenie się kamienia w drogach moczowych towarzyszą objawy zapalenia w narządach oddawania moczu i naruszenie wyładowania moczu. U psów zmniejsza się lub zanika apetyt, depresja i senność są możliwe. Kiedy w miedniczce nerkowej powstaje kamień, mogą pojawić się objawy zapalenia pyłu. Po aktywnych ruchach zwierzęcia wykrywa się krwiomocz.

W ukrytym okresie przebiegu choroby (przed wystąpieniem niedrożności dróg moczowych) nadal nie ma wyraźnych objawów klinicznych kamicy moczowej, ale wyniki badań laboratoryjnych moczu i krwi wskazują na jej obecność.

W przypadku zatkania choroba objawia się kolką moczową, częstym, opornym oddawaniem moczu, niepokojem, zaburzeniami oddawania moczu lub bezmoczem oraz zmianami w składzie moczu. Choroba często występuje jako odmiedniczkowe zapalenie nerek lub zapalenie pęcherza moczowego.

Kolka przejawia się w atakach silnego niepokoju. Zwierzę piszczy, jęczy, ma niezwykłą pozycję do oddania moczu, częstotliwość pulsu i oddychanie wzrasta, temperatura wzrasta. Czas trwania ataków do kilku godzin. Między atakami rejestruje ostrą depresję, pies leży obojętny, podnosi się i porusza z trudem.

Pies cierpiący na kamicę nerkową odczuwa silny ból

Mocz jest mętny, zmieszany z piaskiem w moczu, jego kolor jest ciemny, z czerwonawym odcieniem (domieszka krwi), z trudem wyróżnia się małymi porcjami, kroplami. Po całkowitym zablokowaniu cewki moczowej rejestrowany jest bezmocz.

Palpacja nerek i pęcherza jest bolesna. Dolna ściana brzucha jest napięta i wypukła. Pojemność pęcherza dramatycznie wzrosła.

Choroba jest ostra i prowadzi do śmierci zwierzęcia.

Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie pęcherza nazywa się ostrym lub przewlekłym stanem zapalnym błony śluzowej pęcherza moczowego. Urotsistit - zapalenie pęcherza moczowego i błony śluzowej cewki moczowej.

Choroba może być pierwotna i wtórna.

Sama choroba występuje rzadko, zwykle jest to powikłanie odmiedniczkowego zapalenia nerek, kamica żółciowa, pasożytnicze zmiany w narządach moczowych z dioctofimami i kapilarami. Kiedy odporność organizmu jest osłabiona, patogenna mikroflora (paciorkowce, staphylococcus, Escherichia coli, Corynebacteria i grzyby) przenika do cewki moczowej i pęcherza za pośrednictwem krwiotwórczych i limfogennych ścieżek.

E. coli i proteus obecne w moczu odgrywają ważną rolę w etiologii. Zatrzymanie moczu powoduje jego stagnację i dekompozycję, rozwija się pierwotne zapalenie pęcherza moczowego.

Częstą przyczyną zapalenia błony śluzowej pęcherza jest jego uszkodzenie przez robaki, kamienie moczowe lub piasek. Hipotermiczne zwierzęta, zwłaszcza w pachwinie i brzuchu, również przyczyniają się do rozwoju choroby.

Z biegiem czasu zapalenie prowadzi do patologicznej proliferacji nabłonka błony śluzowej pęcherza, pogrubienia jego ścian. Mogą powstawać wrzodziejące wady (wrzodziejące zapalenie pęcherza) lub całkowita martwica ścian pęcherza moczowego (zgorzelinowe zapalenie pęcherza).

Podczas choroby odnotowano częste oddawanie moczu. Wraz z postępem zapalenia, częstomoczu towarzyszy ból. Możliwe są apatia, gorączka, jadłowstręt, wymioty. Dzienna ilość wydalanego moczu może zostać zmniejszona. Mocz jest ciemnożółty lub czerwonawy, z amoniakiem, ropnym zapaleniem i zwartym zapachem, czasem przypomina ropę; w ostatniej z jej porcji znajduje się domieszka krwi, często w postaci skrzepów. W przyszłości popęd do oddawania moczu staje się ciągły, chociaż mocz nie jest wydalany ani wydalany za pomocą kropelek. W takich przypadkach psy bardzo się martwią; mają zwiększony ból.

Zapalenie pęcherza z późnym leczeniem jest skomplikowane z powodu powstawania wrzodów, martwicy, paracystitis, zapalenia miedniczek nerkowych i zapalenia nerek.

Zagęszczony, bolesny pęcherz jest wyczuwany przez ścianę brzucha. Czasami w wyniku zablokowania cewki moczowej z produktami zapalnymi, jest ona wypełniona moczem. Laboratorium na początku choroby w moczu wykrywa kwaśne pH, następnie zasadowe, białkowe, czerwone krwinki i bakterie.

W osadzie moczu wiele leukocytów, komórek nabłonkowych pęcherza moczowego. Nieżytowe zapalenie pęcherza z natychmiastowym leczeniem kończy się wyzdrowieniem.

Zapalenie pęcherza moczowego należy odróżnić od zapalenia pyłu, zapalenia cewki moczowej i kamicy moczowej. Ponadto przy odmiedniczkowym zapaleniu nerek oddawanie moczu jest bezbolesne, a krew znajduje się w trzeciej próbce moczu. Obecność pasożytów i kamieni moczowych wyklucza badania parazytologiczne i rentgenowskie.

Leczenie. Pokazuje obfity napój i ciepło w jamie brzusznej. W celu zakwaszenia moczu i aktywacji diurezy zaleca się dodanie do wody dekompresji skrzypu.

Kolkę usuwa się za pomocą baralginy, dodatkowe antybiotyki przepisuje się przez 10 dni.

W przewlekłym zapaleniu pęcherza moczowego zalecana jest diatermia UHF: 10 sesji co drugi dzień.

Anostria

Anostria to brak rui w wyniku wrodzonego lub nabytego niedoczynności jajników.

Przyczynami choroby są niewystarczająca produkcja hormonów w przednim płacie przysadki i tarczycy, złe warunki dla zwierząt.

Nieobecność rui jest możliwa w przypadku dojrzewania płciowego, młodzieńczego, poporodowego i galopującego. Anostria dojrzewania to brak rui w wieku 14-18 miesięcy. Anostria po pierwszym lub drugim cieple - młodzieńczy, po porodzie - po porodzie.

Pies Anostrias nie wykazuje zainteresowania samcami.

O skoku anostria mówią, kiedy między dwoma zsypami mija więcej niż 10 miesięcy.

Leczenie. Samice są traktowane na początku roku lub jesienią, kiedy zwykle mają ruzy. Czy wstrzyknięcia estrogenu w małych dawkach (stymulacja produkcji gonadotropin). Duże dawki hamują syntezę gonadotropin.

Od 4 do 8 dnia po pojawieniu się objawów rui, gonadotropina w surowicy (menopauzalna) jest dodatkowo podawana co drugi dzień.

Pierwsza ruja często przebiega bez owulacji: nawożenie nastąpi tylko w następnej rui. Jeśli ta metoda się nie powiedzie, leczenie nie zostanie przedłużone.

Subostry

Subostry - łagodna ruja. W tym przypadku ruja manifestuje się w zwykły sposób, ale postępuje z obfitym wydzielaniem śluzu z pochwy bez obrzęku warg sromowych. Obmacywanie macicy powoduje jej zmniejszenie.

Leczenie. Gonadotropinę w surowicy podaje się 2 razy w odstępie 3 dni. Samicę zaleca się pokrywać 4 dni po ostatnim wstrzyknięciu. W przypadku niepowodzenia leczenia dodatkowo podaje się estrogeny.

Długa ruja

Przedłużona ruja jest zaburzeniem czynnościowym endokrynnym związanym ze zmianami morfologicznymi w narządach płciowych; charakteryzuje się wydłużeniem czasu trwania fazy proestrum lub rui.

Torbiele pęcherzykowe rozwijają się z grudek pęcherzyków. Średnica torbieli wynosi od 1 do 5 cm, łączą się w grupy o średnicy do 10 cm.

Torbiele pęcherzykowe manifestują się klinicznie przedłużoną rui, krwawe wydzieliny z pochwy, przerost piersi i fibroliomyoma narządów płciowych.

Zwykle fazy cyklu seksualnego zastępują się nawzajem, uwolnienie kolejnego hormonu we krwi powoduje, że następny jest produkowany.

Przedłużająca się ruja powoduje nadprodukcję estrogenu (przewlekłe zatrucie estrogenowe jest gatunkiem charakterystycznym dla psów i jest spowodowane niskim metabolizmem tych hormonów przez wątrobę).

Nadmiar hormonów prowadzi do zmian morfologicznych odpowiednich narządów i do rozpadu ich funkcji (wydłużenie okresu rui). Obserwuje się długotrwałe przyciąganie seksualne, przedłużone rui, zmiany skórne i pseudo-laktację.

Czasami radiograficznie można zidentyfikować małe, nieprzepuszczające promieniowania cienie (stwardniałe jajniki). Bardzo rzadko występują duże torbiele jajników.

Istnieją cztery rodzaje przedłużonego ruja:

Typ 1. Przedłużony okres testowy (ponad 21 dni). Mężczyźni są podekscytowani kontaktem. Kobiece wargi sromowe są obrzęknięte, błona śluzowa jest opuchnięta i przekrwiająca, wodnistoczerwona wydzielina z pochwy.

Typ 2. Przedłużony okres testowy. Mężczyźni nie są podekscytowani. Samice w średnim wieku wykazują obrzęk warg sromowych, lekkie czerwono-brązowe wydzieliny z pochwy, silne swędzenie, czarną akantozę skóry narządów płciowych.

Typ 3. Rozszerzony okres rui (ponad 12 dni). Objawy są takie same jak w przypadku typu 2, ale wydzielina z pochwy nie jest krwawoczerwona, ale śluzowa, a skóra nie jest tak dotkliwie dotknięta. Pseudolactation, pragnienie, wzrost ESR i leukocytoza są rejestrowane.

Typ 4. Rozszerzone wczesne metoestrum. Kobiety w wieku 10-12 miesięcy chorują bezpośrednio po prawidłowym ruju.

Choroba charakteryzuje się obrzęk warg sromowych, surowiczo-śluzowaty lub ropny upławy, wzrost macicy. Pies ma silne pragnienie, brak apetytu, wełna matowa, rozczochrana.

W przypadku przedłużonego ruja pies słabnie i wygląda źle

Leczenie. Typ 1. 0,01-0,02 mg estradiolu i 100-500 Ei horyogonadotropiny podaje się w ciągu 24 godzin.

Typ 2. 50-100 IE choriogonadotropiny wstrzykuje się jeden raz.

Typ 3. Terapia jest podobna do leczenia rui typu 2, ale w połączeniu z 10-dniowym kursem antybiotykoterapii (gentamycyna - 2 mg / kg, karbenicylina - 100 mg / kg).

Typ 4. Pokazano stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum działania przez 10 dni (ampicylina, oksacylina w dawce 30 mg / kg).

Endometrium

Z natury wysięku i objawów choroby są nieżytowe, ropne i nieżytowe oraz utajone zapalenie błony śluzowej macicy.

Sercem tej choroby jest zaburzenie endokrynologiczne, które powoduje wzrost poziomu estrogenu we krwi. To powoduje patologiczną hiperplazję endometrium i jego gruczołów, prowadzi do zmian w ściankach naczyń krwionośnych. Obecność niespecyficznej mikroflory w macicy powoduje uszkodzenie endometrium i przewlekłego endometrium.

Przewlekłe nieżytowe zapalenie błony śluzowej macicy rozwija się od ostrego poporodowego zapalenia błony śluzowej macicy, w wyniku wprowadzenia zakażenia po kryciu. Macica jest oczyszczana przez otwarty kanał szyjki macicy.

Przewlekłe utajone zapalenie błony śluzowej macicy jest rodzajem przewlekłego nieżytu z łagodnymi zmianami strukturalnymi w błonie śluzowej macicy.

Przewlekłe nieurodzajowe zapalenie błony śluzowej macicy jest powikłaniem przewlekłego nieżytnicy lub rozwija się z ostrego poporodowego ropnego zapalenia błony śluzowej macicy.

Objawy przewlekłego katarowego zapalenia błony śluzowej macicy: wydzielanie z genitaliów matowego osadu kłaczkowatego, często z domieszką krwi; obrzęk przekrwienie błony śluzowej pochwy; szyjka macicy jest otwarta. Przy badaniu palpacyjnym przez ścianę brzuszną zmniejsza się motoryczna funkcja macicy. Cykle seksualne nie są naruszane. Po kryciu zapłodnienie nie występuje.

W przypadku ropnego zapalenia błony śluzowej macicy, śluzowo-ropny wysięk zmieszany z krwią jest wydzielany z narządów płciowych, co stwierdza się przy badaniu palpacyjnym. Przez ścianę brzucha wykrywa się wzrost macicy bez sztywności z fluktuacją.

Błony śluzowe pochwy i ujście szyjki macicy są mocno przekrwione, obrzękłe. Cykle seksualne są naruszane.

W przypadku utajonego endometrium cykle płciowe nie są naruszane, ale po zapłodnieniu nawożenie nie występuje. Szyjka macicy otwiera się podczas rui.

Leczenie. Niezbędne jest dobre żywienie i utrzymanie, ćwiczenia. Domięśniowo pokazuje synestrol i antybiotyki przez 3-4 dni. Masować macicę przez ścianę brzuszną w kierunku od klatki piersiowej do miednicy 2 razy dziennie przez 5-8 dni. 2-3 razy w odstępie 7 dni preparaty tkankowe wstrzykuje się pod skórę. Gdy utajone zapalenie endometrium jest ograniczone do stosowania preparatów tkankowych i masażu macicy.

Rozpoznanie utajonego zapalenia błony śluzowej macicy można ustalić za pomocą laboratoryjnej metody ekspresji na aminokwasach zawierających siarkę, które znajdują się w śluzie podczas stanu zapalnego.

Nie zaleca się stosowania biczowania macicznego w przypadku roztworów dezynfekujących.

Ponieważ występowanie endometrium jest związane ze zwiększonym poziomem estrogenu, wykazano zastosowanie leków hamujących owulację.

Pyometra

Pyometra - choroba wielosystemowa charakteryzująca się nagromadzeniem wysięku w macicy na tle ropnego zapalenia błony śluzowej.

Choroba ta rozwija się w wyniku zaburzeń hormonalnych spowodowanych przewlekłym nieżytem i ropnym zapaleniem błony śluzowej macicy.

W okresie metoestrum ciałko żółte aktywnie wydziela progesteron, zwiększa się wydzielanie gruczołów macicznych, skurcze macicy są tłumione, a kanał szyjki macicy jest zamknięty przez przerośniętą i obrzękniętą błonę śluzową.

W macicy płyn gromadzi się, gdy mikroby gromadzą się i ulegają ropnej dezintegracji w wyniku migracji leukocytów z błony śluzowej do niej.

Pyometra rozwija się u psów w 80% przypadków po powtarzających się objawach fałszywej ciąży.

W wyniku tego dochodzi do zaburzeń cykli płciowych, nasilenia ogólnego stanu zwierzęcia, letargu, wymiotów, biegunki, zwiększenia objętości brzucha, czasami wzrasta temperatura, czasem ropiejące wydzieliny krwi są uwalniane z szczeliny narządów płciowych.

Klinicznie odróżnić małe pyometry, gdy występuje obrzęk warg sromowych i obfite wycieki ropy, a także duża pyometra, w której nie opisano żadnych objawów.

Palpacja przez ścianę brzucha determinuje wzrost rogów macicy.

Laboratorium ustaliło wzrost ESR, leukocytozę, monocytozę, niedokrwistość, hipoalbuminemię, hiperglikululinię, azotemię, kwasicę, podwyższony poziom fosfatazy alkalicznej, kreatyniny, mocznika.

Zawartość macicy to tlenowe i beztlenowe mikroorganizmy.

Za pomocą radiografii można zaobserwować wzrost rogów macicy, a badanie ultrasonograficzne ujawnia obecność płynu w jego wnętrzu. Ciało i rogi macicy schodzą do jamy brzusznej.

Przy znacznym nagromadzeniu ropy w jamie macicy, jej ściany mogą pękać. Ropne masy wchodzące do jamy brzusznej powodują rozwój rozproszonego zapalenia otrzewnej.

Leczenie. Leczenie jest szybkie. Usuwa się macicę poprzez nacięcie brzucha, ponieważ po wystąpieniu choroby, pomimo możliwej poprawy, powraca po rdze.

Fałszywa ciąża

Fałszywa ciąża to patologia charakteryzująca się fizjologicznymi i psychicznymi zmianami w ciele psa.

Za każdym razem po rui dochodzi do zmian hormonalnych w ciele psa, niezależnie od tego, czy był on kojarzony, czy nie. Przyczyną fałszywej ciąży jest powstawanie ciałka żółtego podczas rui.

W fałszywej ciąży pies wykazuje niepokój, ciągnie zabawki na swoje miejsce, umieszcza je pod sutkami, przyjmuje pozę matki karmiącej

Objawy pojawiają się w 5 - 8 tygodniu po zakończeniu rui. Pies pojawia się wszystkie oznaki ciąży, aż do zatrucia. Istnieje obrzęk gruczołów piersiowych z dalszą laktacją.

Leczenie. Po pierwsze, w żadnym wypadku nie możesz pozwolić sobie na psa - powinieneś zabrać jej zabawki, które zabiera dla swoich szczeniąt. Konieczne jest wyłączenie z diety karmiących psów produktów mlecznych. Nie zaleca się odciągania mleka z brodawek.

Jako leczenie medyczne zaleca się pozajelitowe podawanie pośrednich i bezpośrednich inhibitorów prolaktyny: nalokson jest antagonistą morfiny (0,01 mg / kg masy ciała zwierzęcia 1-2 razy dziennie do uzyskania widocznych wyników); Bromkriptin - inhibitor prolaktyny (0,01 mg / kg masy ciała zwierzęcia 1 raz dziennie, aż objawy choroby całkowicie znikną).

Efekty uboczne stosowania obu grup leków mogą być nudnościami i wymiotami, dlatego 30-40 minut przed podaniem leku terapeutycznego, psu podaje się jeden z leków przeciwwymiotnych w środku - metoklopramid, cerukal, raglan: 1 tabletkę raz na 30-40 minut przed rozpoczęciem głównego leczenia.

Jeśli mleko jest intensywnie dostarczane psu, należy nakłuwać kamforę (podskórnie 1 ml 3 razy dziennie przez 1-2 dni), dać psu bromokamorfę w tabletkach (1 tabletka 2 razy dziennie przez 1 tydzień. gruczołów mlecznych kamforę alkohol lub olej.

Jeśli po wszystkich zabiegach gruczoły piersiowe pozostają mocne, gorące i czerwone, należy skonsultować się z lekarzem.

Toksykoza ciąży

Toksyczność jest bolesnym stanem, który występuje z powodu zmian w ciele spowodowanych ciążą.

Objawy zatrucia pojawiają się 20-22 dnia po kryciu i są wyrażane w apatii, okresowych nudnościach i wymiotach.

Zmienia się apetyt: pies albo nie chce jeść, albo, odwrotnie, zaczyna jeść zbyt dużo iz chciwością.

Leczenie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na dietę psa. Zaleca się dodatkowo podać warzywa (buraki, marchew, pomidory, cebula, czosnek itp.).

W przypadku odmowy jedzenia nie trzeba karmić psa siłą, najprawdopodobniej za kilka dni apetyt zostanie przywrócony.

Najczęściej zatrucie występuje w wyniku drobnych odchyleń w stanie zdrowia ciężarnego psa.

W przypadku zwiększonego apetytu można wprowadzić dodatkowe dzienne karmienie bez zmiany głównej ilości spożywanego pokarmu (z wyjątkiem dodanych warzyw). Nie można przekarmić psa (jak również niedożywienia). W przypadku nietrzymania wymiotów należy natychmiast skontaktować się z weterynarzem.

Eklamps po porodzie

Erekcyjność poporodowa jest ostrą chorobą nerwową, która manifestuje się nagłymi atakami i napadami toniczno-klonicznymi.

Przyczyny choroby nie zostały jeszcze wyjaśnione. Zgodnie z istniejącą hipotezą jest to konsekwencją samozatrucia lub anafilaksji na podstawie wchłaniania białek z siary lub rozpadających się niedojrzałości, niedokrwistości lub przekrwienia mózgu.

W okresie poporodowym, rzadziej podczas porodu, pies wydaje się mieć lęk i skurcze mięśni, oczy przewracają się, płynie pienista ślina.

W przypadku rzucawki wtórnej zwierzę często traci przytomność, reaguje na bodźce zewnętrzne poprzez zwiększenie napadu padaczkowego.

Atak trwa 5-30 minut, następnie pies podskakuje, rozgląda się, ale natychmiast się uspokaja. W przerwach między atakami nie ujawniają się żadne oznaki choroby. Ataki powtarzają się po kilku godzinach, a potem nagle przestają.

Leczenie. Zwierzę jest całkowicie spokojne. Benzokwas sodowy kofeiny (roztwór 20% 0,5-1 ml) lub chlorowodorek morfiny (1% roztwór 1-3 ml) wstrzykuje się podskórnie. Jeżeli rzucawka występuje u suk w czasie porodu, należy podjąć środki w celu zakończenia porodu.

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - zapalenie błon i substancji mózgu; choroba charakteryzuje się zaburzeniem funkcji ośrodków kory mózgowej, podkorowych i wegetatywnych.

Przy równoczesnym uszkodzeniu mózgu i rdzenia kręgowego rozpoznawane jest zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Uszkodzenie mózgu i rdzenia kręgowego u psów jest powikłaniem dżumy psów, wścieklizny, leptospirozy i listeriozy, rozprzestrzeniania się zapalenia wzdłuż ciągłości rdzenia kręgowego, zapalenia płuc. Choroba przyczynia się do powstawania siniaków, stłuczeń i hipotermii.

W błonach mózgu, szarej i białej materii, pęcznieje ona i energicznie się rozmnaża. Komórki nerwowe kory mózgowej są zaokrąglone, substancja tarczycy znika w nich; ponadto następuje wakuolizacja protoplazmy, jądro jest wypychane z komórki, a drugie zabijane. Obserwuje się zaburzenia wyższej aktywności nerwowej i ośrodków podkorowych związane ze stymulacją receptorów błonowych mózgu, zwiększonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym i utratą komórek nerwowych.

W początkowych stadiach zapalenia opon i mózgu w pierwotnym uszkodzeniem opon mózgowych zarejestrować obecności opon mózgowo-rdzeniowych syndrome: wzrost temperatury ciała do 40 ° C lub powyżej, zwiększone pocenie źrenicy dylatacji ograniczonej ruchliwości gałki ocznej, sztywność karku i szyi, mięśni, nadwrażliwości skóry, zaostrzenie odruchy, wygląd kloniczne drgawki. W przyszłości odnotowuje się wymioty, zaburzenia czynności połykania, zanik odruchów, zaburzenia koordynacji ruchów, zaburzenia regulacji wegetatywnej układów narządów wewnętrznych.

Z klęska kory mózgowej w pierwszych dniach jest zdominowany przez pobudzenie, niepokój, agresywność, nieokiełznanej chęci awansować wraz z osłabieniem odruchów warunkowych (zwierzę opiera głowę na przeszkody), pogarsza reakcję na światło i dźwięk, kurczowego skurcz mięśni. Następnie pojawia się depresja, zmniejszona reakcja na otoczenie, osłabienie słuchu i wzroku, zaburzenia koordynacji ruchowej, niedowład i porażenie kończyn.

W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych zwiększa się reakcja psa na bodźce zewnętrzne

Po pokonaniu rdzenia przedłużona może być śmierć zwierzęcia z powodu paraliżu ośrodka oddechowego. Zaburzenia móżdżkowe i przedsionkowe powodują napady miokloniczne, drgawki i ataksję czuciową. Postępująca polietylenizacja płatów skroniowych mózgu powoduje kleszcz żuchwy i nadmierne ślinienie się.

Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego ujawnia zwiększoną zawartość elementów komórkowych (pleocytozy) i białka z przewagą frakcji globulinowych.

W diagnostyce różnicowej wykluczone są choroby zakaźne (wścieklizna, plaga psów, leptospiroza, listerioza) i zatrucie występujące z objawami uszkodzenia OUN.

Leczenie. Chore zwierzęta izolowane są w oddzielnych pomieszczeniach, ciepłych i pozbawionych przeciągów. Eliminuj hałas i jasne światło. Zwiedzanie psów w czasie leczenia jest zabronione.

Zalecane częste karmienie pokarmowe w postaci płynnej owsianej śliwki, kisiel, zup z dodatkiem gotowanych drobno pokrojonych warzyw i niewielkiej ilości ugotowanej mielonej wołowiny lub mięsa. Wskazuje wykorzystanie wewnętrznych wywarów i naparów roślin leczniczych, środków dezynfekujących (nadmanganian potasu, furatsilin, rivanol, kwas borowy). Dieta jest wzbogacona o witaminy, glukozę i mikroelementy.

W ostrym stadium zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych konieczne jest stosowanie antybiotyków (w maksymalnych dawkach), środków poprawiających metabolizm w komórkach mózgowych i witamin. Zaleca się stosowanie stymulantów immunologicznych.

Leki przeciwdrgawkowe są przepisywane w celu zapobiegania napadom padaczkowym. Obowiązkowe jest ciągłe monitorowanie funkcjonowania układów narządów wewnętrznych.

Padaczka

Padaczka odnosi się do choroby mózgowej, która charakteryzuje się nawracającymi, stereotypowo postępującymi napadami psychomotorycznymi: napadami drgawek toniczno-klonicznych z całkowitą lub częściową utratą odruchów (świadomości). Ma to wpływ na bardzo rasowe psy. Epilepsję można podzielić na dwie grupy: prawdą (autentyczną, pierwotną, dziedziczną) i objawową (wtórną, wtórną, fałszywą, nabytą). Epilepsja pierwszego typu występuje u psów znacznie rzadziej niż napady padaczkowe epileptoform.

Przyczyny prawdziwej padaczki nie są w pełni zrozumiałe. Sugerują zaburzenia metaboliczne w mózgu, a także dysfunkcje układu synchroniczno-skroniowo-skroniowego. Prawdopodobnie prawdziwa padaczka ma charakter genetyczny. Ostatnio udowodniono, że formy genoinowe są dziedziczone w sposób recesywny przez autosomalny gen recesywny z supresorem związanym z płcią.

Pojęcie "prawdziwej epilepsji" występuje między dwoma znaczeniami: epilepsja o niewyjaśnionym pochodzeniu (kryptogenna, idiopatyczna) i genetycznie określona (dziedziczna, genoina).

Według niektórych danych, naruszenie regulacji hormonalnej i humoralnej, metabolizm woda-sól występuje u psów.

Zakłócenie koordynacji procesów pobudzenia i hamowania w korze mózgowej i ośrodkach podkorowych objawia się drgawkami toniczno-klonicznymi i towarzyszy im zaburzenie funkcji sercowo-naczyniowych, oddechowych i innych funkcji organizmu.

Widoczne są zmiany w mózgu: foki i sklerotyczne obszary, wzrost tkanki nerwowej, krople, krwotoki.

Charakterystycznym objawem choroby jest występowanie napadów napadów toniczno-klonicznych. Ich częstotliwość, czas trwania i siła są różne. Zwykle na kilka minut przed atakiem obserwuje się lęk, podwyższoną obawę i bezcelową wędrówkę.

Napad zaczyna się od krótkotrwałego skurczu tonicznego mięśni kończyn, pleców, szyi, szczęk. Następnie, w ciągu 2-5 minut, kloniczne szarpnięcie kończyn, kontynuowane są ruchy żucia z obfitą wydzieliną piany.

Objawowa padaczka jest oznaką uszkodzenia mózgu u psów, listeriozy, urazów i guzów mózgu, zatrucia.

Źrenice rozszerzają się podczas napadu, odruchy są nieobecne, mimowolne oddawanie moczu i defekacja są możliwe, ruchy oddechowe i bicie serca są znacznie zwiększone. Po napadzie w ciągu 5-10 minut rejestruje się ogólne osłabienie i depresję zwierzęcia.

Między napadami stan kliniczny psa jest zwykle prawidłowy.

Objawowa padaczka po zatruciu charakteryzuje się wzrostem częstości napadów, zwiększonej niewydolności oddechowej i sercowo-naczyniowej, aż do wystąpienia śmierci z uduszenia po napadzie padaczkowym.

Objawowe napady padaczkowe pojawiają się kilka razy w tygodniu lub w ciągu dnia, kiedy napady drgawkowe trwają dłużej niż 5 minut, po których zwierzę pozostaje nieprzytomne przez kolejne 10 minut.

W obrazie klinicznym napadów występują napady małe i duże oraz stan padaczkowy. Małe napady objawiają się spazmami żucia, nieznacznym ślinotokiem. Charakteryzuje się szeroko otwartymi ustami, rozszerzonymi źrenicami, ruchem szyi w bok, konwulsyjnym potrząsaniem głową, uniesieniem przedniej łapy. W takim przypadku zwierzę może poruszać się normalnie.

Taki atak trwa dziesiątki sekund i nie pozostawia po sobie śladu w zachowaniu zwierzęcia, ale po kilku miesiącach rozwijają się uogólnione napady padaczkowe.

Najczęściej u psów występuje duży uogólniony atak składający się z czterech faz.

1. Częściowe - charakteryzuje się konwulsyjnym skurczeniem mięśni mimicznych i żucia.

2. Uogólnione konwulsje toniczno-kloniczne.

3. Uruchomienie ruchu.

Czas trwania faz 1, 2 i 3 łącznie wynosi 92,4 s.

Stan padaczkowy najczęściej obejmuje kilka napadów bezpośrednio następujących po sobie.

Prawdziwa epilepsja z rozwojem epilepsji nie prowadzi do śmierci zwierzęcia. Po prawdziwym ataku zwykle obserwuje się brak równowagi.

Trudności w diagnozowaniu tej epilepsji wynikają z faktu, że przyczyny ataków są nieznane. Pierwsze zajęcia w pierwotnej padaczce są zwykle rejestrowane w wieku od 6 miesięcy do 5 lat, najczęściej od 1-3 lat.

Diagnozę przeprowadza się biorąc pod uwagę historię po wystąpieniu napadów drgawek toniczno-klonicznych z okresem śródmiąższowym.

W diagnostyce różnicowej wykluczone są choroby obejmujące napady o charakterze nie toniczno-klonicznym. Należą do nich katalepsja, mioplegia, pląsawica, nerwowe tiki i eozynofilowe zapalenie mięśni psów.

Głównym objawem katalepsji są nawracające lub utrzymujące się napady typu tonicznego: stan kończyn przypomina obraz tężca.

Krótkowzroczność charakteryzuje się paraliżem lub niedowładem rozluźnienia tonu jednej lub dwóch kończyn, powtarzających się lub stałych.

Kiedy trochee obserwowały ciągłe skurcze mięśni klonicznych, nieuporządkowana natura.

Tiki nerwowe są częstą komplikacją po zarazy. Charakterystycznym objawem tego zaburzenia jest rytmiczne drganie kończyn, skroniowych i innych mięśni. Ten objaw może wystąpić podczas snu zwierzęcia.

Zapalenie wsierdzia u psów jest częściej obserwowane jako choroba wtórna o charakterze infekcyjno-toksycznym (w paciorkowicy, kolibakteriozie, pasterelozie, dżumie, parwowirusowym zapaleniu jelit, leptospirozie i innych infekcjach).

Eozynofilowe zapalenie mięśni jest częstsze u wschodnioeuropejskich psów pasterskich, dobermanów i niektórych innych ras psów. Charakterystycznym objawem jest stale rosnący trisizm mięśni żucia w połączeniu ze zmniejszeniem liczby lub całkowitego zaniku eozynofilów we krwi.

Leczenie. Chore zwierzę zapewnia komfortowe warunki przetrzymywania, z zastrzeżeniem spokoju i ciszy.

Zalecane żywienie często wysokokaloryczne, w małych porcjach z ograniczeniem spożycia soli. W połączeniu z lekami przeciwdrgawkowymi i przeciwpadaczkowymi, stosowanymi w celu zmniejszenia napadów drgawek toniczno-klonicznych, stosuje się leki przeciwhistaminowe (przeciwalergiczne).

W praktyce weterynaryjnej osiąga się wysoki efekt terapeutyczny przy użyciu złożonych leków - mieszaniny Quater i Bechterew, mieszaniny Serey, tabletek Karmanova.

Czytaj Więcej O Psach

Jak wyciąć pazury dorosłego psa i szczeniaka

Szczepienia Przycinanie pazurów - procedura niezbędna przy opiece nad psem. Niektórzy właściciele wolą skontaktować się z weterynarzem w tym celu. Ale możesz przyciąć pazury psa w domu.

Jak nakarmić Labradora

Szczepienia Przedstawicielami rasy Labrador są doskonałe, towarzyskie psy, które mogą towarzyszyć właścicielom wszędzie, pielęgnować dzieci, jeść z tego samego stołu. Nie są wrażliwi na jedzenie i mogą spożywać to samo, co właściciele.

Kobieca książka marzeń

Szczepienia Wyszukiwanie snuSen pies pieściłSenny pies jest pieszczony, istnieje kilka znaczeń takiego snu, można uniknąć kłopotów.
Jeśli w swoim śnie pies był pieszczony, czekając na spotkanie z wiernymi przyjaciółmi, jeśli został ugryziony, zdradził długoletniego przyjaciela, a jeśli szczekał, można rozstać się z ukochaną osobą lub kłócić się z przyjaciółmi.