Choroby

Dog distemper

Dog distemper jest niebezpieczną i częstą chorobą wirusową. Brak szybkiego leczenia może doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Aby zapobiec takiej sytuacji, każdy właściciel powinien wiedzieć, jak się rozprzestrzenia, w jaki sposób się manifestuje, co można zrobić dla zapobiegania. Zrozumiałe i szczegółowo o zarazy psów - w naszym artykule.

Przyczyny psa distemper

Rozwój dżumy u psów występuje z jednego, jedynego powodu - przenikania wysoce zaraźliwego wirusa do organizmu zwierzęcia, należącego do rodziny paramyksowirusów. Charakteryzuje się on następującymi cechami:

  • zdolne do bardzo szybkiego odtwarzania;
  • ma silny patogenny wpływ na organizm;
  • może wpływać na układy wielu narządów lub niektóre specyficzne;
  • zachowuje aktywność fizjologicznych wydzielin psa chorego przez tydzień, w sprzyjających warunkach i nie tylko.

Po tym, jak wirus dostanie się do organizmu zwierzęcia, sam pies staje się jego nosicielem i źródłem infekcji.

Gdzie pies może zarazić się

Pies może zarazić się zarazą, nawet w domu. Źródłem infekcji jest uwolnienie innego zwierzęcia - nosiciela wirusa. Wirus może dostać się do ciała zdrowego zwierzęcia na dwa sposoby: przez przewód pokarmowy i układ oddechowy - więc prawie każdy przedmiot jest niebezpieczny, nie wspominając o bezpośrednim kontakcie z chorym psem. Są to:

  • kał, wydzielina podczas rui, śliny itp.
  • kabina, woliera;
  • miska;
  • śmieci i tak dalej.

Sam właściciel może wnieść do domu infekcję chumka, na przykład na buty. W ten sam sposób koty mogą przenosić wirusa, jeśli idą ulicą, ale zasypiają w domu.

Mechanizm rozwoju choroby

Po przeniknięciu wirusa zarazy do zwierzęcia zaczyna on aktywnie namnażać się. Właściciel nie od razu stwierdza, że ​​jego pupil jest chory. Pierwsze dni pies jest w normalnym stanie. Okres ukrytego rozprzestrzeniania się wirusa może wynosić średnio tydzień, ale czasami może wynosić dwa lub nawet trzy. Bardzo rzadko zdarza się, gdy objawy choroby pojawiają się 2-3 dni po kontakcie zdrowego i zakażonego psa. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy zwierzę nie ma praktycznie żadnej odporności.

Uwaga: pies, który miał środek przeciwjązykowy, pozostaje odporny na wirus przez całe życie.

Po upływie okresu inkubacji i wystarczająco zwielokrotnionym wirusie pojawiają się pierwsze oznaki choroby.

Początkowe objawy roztoczy psa

W jaki sposób psy dystalibrowe manifestują się w początkowej fazie? Wśród głównych objawów najczęściej są:

  • letarg;
  • przygnębiony wygląd;
  • obrzęk i zaczerwienienie oczu;
  • potargana wełna;
  • wrażliwość na światło (pies zaczyna szukać ciemniejszego miejsca);
  • zaburzenia przewodu pokarmowego;
  • śluzowa wydzielina z nosa i oczu.

Nie wszystkie zwierzęta wykazują te objawy jednakowo. Ich nasilenie zależy od stanu odporności, stylu życia, wieku i innych czynników. Ponadto mogą występować pewne objawy choroby górnej lub inne mogą być dodawane do wymienionych (np. Wzrost temperatury ciała). Bardzo ważny jest system narządów najbardziej dotkniętych wirusem.

Dalszy rozwój choroby: formy choroby zakaźnej

Objawy zapowietrzenia u psów są rzadko obserwowane w izolacji, ponieważ wirus infekuje całe ciało. Jednak na podstawie tych, które są najbardziej widoczne, konwencjonalnie rozróżnia się kilka postaci choroby.

Oprócz klasyfikacji obrazu klinicznego można wyróżnić kilka postaci narkotycznych u psów na podstawie czasu trwania choroby.

  • Błyskawica szybko. Objawy prawie się nie pojawiają, ale zwierzę umiera w ciągu 24 godzin.
  • Super ostre. Jest bardzo wysoka temperatura. Zwierzę odmawia jedzenia. Śmierć ma miejsce drugiego lub trzeciego dnia.
  • Ostro Charakteryzuje się powyższymi objawami.
  • Chroniczny. Okresy remisji naprzemiennie nawrotów. Czas trwania choroby wynosi kilka miesięcy.

Uwaga, proszę! Jeśli pojawią się jakiekolwiek odchylenia w zachowaniu lub stanie psa, należy pilnie skontaktować się z weterynarzem i przystąpić do testów.

Diagnostyka

Po wysłuchaniu skarg od właściciela i zewnętrznym badaniu psa, specjalista z pewnością przepisuje diagnozę laboratoryjną. W większości przypadków badanie będzie wymagało pobrania krwi, płukania oczu (nosa, ust).

Aby zidentyfikować wirusa i określić jego typ, możliwe jest użycie takich metod jak:

  • test immunologiczny enzymatyczny (ELISA) - pozwala na wczesne wykrycie choroby;
  • reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) - ma również wysoką czułość;
  • test wrażliwości;
  • testy do wykrywania antygenu we krwi psa;
  • reakcja neutralizacji - jest przeprowadzana w celu ustalenia gatunku.

Obecnie istnieje wiele innych metod diagnostyki laboratoryjnej, które mogą wykryć wirusa dżumy w tkankach psa. Wybór metody leży w gestii specjalisty.

Leczenie

Leczenie niedoboru u psów powinno być skomplikowane, w tym zarówno zażywanie narkotyków, jak i dodatkowych funduszy. Kierunek terapii zależy od obrazu klinicznego i ogólnego stanu psa. Niemożliwe jest przepisywanie leków zwierzęciu lub leczenie go jedynie popularnymi "sprawdzonymi" metodami. System leczenia dżumy psów powinien zostać wykonany przez wykwalifikowanego specjalistę.

Szczególne traktowanie

Specyficzne metody leczenia nagiego u psów obejmują przetoczenie krwi od psa, który miał zarazę i wprowadzenie surowicy. Pierwsza metoda jest rzadko używana, druga jest najbardziej popularna. Surowica to krew potraktowana wcześniej od psa, który jest już odporny na wirusa. W związku z tym jest nasycony przeciwciałami przeciwko infekcji. Jest podawany trzy razy, 1-2 razy dziennie (jako pies). Najczęściej stosowaną surowicą: Hyxan, Globkan, Avirokan.

Jednak serie zaawansowania mogą nie zawsze pomóc, ale dopiero na początku rozwoju choroby. Im później właściciel zwrócił się do kliniki, tym mniejsza szansa na odzyskanie zwierzęcia.

Objawowe leczenie

W każdym indywidualnym przypadku specjalista zaleci określone leki mające na celu wyeliminowanie objawów choroby lub zapobieganie im. Forma leków (tabletki, zastrzyki, roztwory do leczenia zewnętrznego itp.) Są również indywidualne. Niektóre przykłady stanów (objawów) i leków podano w poniższej tabeli.

W tym samym czasie pokazuje spożycie witamin z grupy B.

Czas trwania leczenia zaburzeniami w jamie ustnej u psów jest indywidualny w każdym przypadku.

Folk sposoby

Równolegle z głównym leczeniem dla psów z dystansem, dozwolone jest stosowanie metod ludowych, które muszą najpierw zostać uzgodnione z weterynarzem. Na przykład wywary i nalewki roślin leczniczych można wykorzystać do przyspieszenia eliminacji toksyn z organizmu, zapobiegania procesom zapalnym, wzmocnienia układu odpornościowego i innych celów. Może to być: rumianek, matka, dziurawiec, i tak dalej.

Jest to dość powszechna rada, jak leczyć psią dżumę z wódką. Aby to zrobić, 100 ml napoju alkoholowego miesza się z 20 g miodu i surowego kurzego jajka. Kompozycję dobrze miesza się i wlewa do psa za pomocą gumowej "gruszki".

Korzystając z metod i metod ludowych, właściciel nie powinien zapominać, że wynik leczenia zależy od stanu odporności zwierzęcia. Jeśli pies ma silny układ odpornościowy, to całkiem możliwe, że będzie w stanie poradzić sobie z chorobą tylko z wywaru lub wódki. Przy niskiej odporności, takie środki mogą nie tylko nie pomóc, ale także pogorszyć sytuację, doprowadzić do śmierci.

Dodatkowe środki

Leczenie osób nieupoważnionych w domu wymaga przyjęcia dodatkowych środków.

  • Pies powinien znajdować się w czystym pomieszczeniu, na suchej i regularnie traktowanej ściółce.
  • Miska, z której zwierzę je i pije, powinna być regularnie czyszczona i dezynfekowana.
  • Ponieważ lek destylacyjny jest typowy dla osób o obniżonej temperaturze, lepiej zastosować miejsce, w którym znajduje się zwierzę.
  • W obecności wydzielin rany ich lokalizacji powinny być ostrożnie leczone środkami antyseptycznymi.

Konieczne będzie zwrócenie uwagi nie tylko na położenie psa, ale także na jego dietę. Pierwszego dnia choroby najlepiej jest trzymać zwierzę na głodzie, co najmniej pół dnia. Od drugiego dnia można wprowadzić płynną dietę, na przykład zupy zbożowe. Dopuszcza się dodawanie mięsa mielonego, kawałków surowego mięsa, jaj. Możesz podać zwierzęciu różne herbaty ziołowe. Czysta woda powinna być stale w pobliżu.

Zapobieganie nieuprawnionemu

Aby pies nie zachorował, najważniejszym środkiem zapobiegawczym jest szczepienie. Po raz pierwszy szczepionka przeciwzapalna jest umieszczana w wieku szczeniąt powyżej 3 miesięcy. Następnie szczepienie będzie musiało być przeprowadzane raz w roku.

Duże znaczenie profilaktyczne ma stan układu odpornościowego zwierzęcia. Im lepsza odporność, tym mniejsze ryzyko infekcji i tym większe prawdopodobieństwo szybkiego powrotu do zdrowia w przypadku choroby. Nieskomplikowane zasady jego zawartości pomogą wzmocnić obronę psa:

  • czysta pościel i miska;
  • dobre odżywianie;
  • okresowe wprowadzanie kompleksów witaminowych do żywności;
  • regularne spacery.

Ochrona zwierzęcia przed dolegliwością pomoże również umyć łapy po przyjeździe z ulicy, jeśli pies mieszka z właścicielem w tym samym pokoju. Ponadto powinieneś unikać wątpliwego "randkowania" jego czworonożnego przyjaciela, nie puszczaj smyczy i nie zostawiaj bez opieki.

Jakie psy są zagrożone

Każdy pies może zachorować na dżumę, niezależnie od wieku i rasy. W większym stopniu prawdopodobieństwo zakażenia zagraża tym czworonożnym przyjaciołom, którzy osłabili odporność. Mogą to być psy, które wyzdrowieją z powodu innej choroby lub urazu, bezdomne zwierzęta na podwórzu, układ odpornościowy osłabiony z powodu niedożywienia i stylu życia. Ponadto wysoki odsetek zachorowań odnotowano wśród szczeniąt poniżej pierwszego roku życia. Szczenięta karmione piersią zwykle nie chorują na psy.

Istnieją różne stopnie ryzyka zarażenia się dżumą psów różnych ras. Tak więc, teriery i kundle są uważane za bardziej odporne na wirusa. Często właściciele psów pasterskich zwracają się do weterynarzy, którzy dość ciężko tolerują tę chorobę. Przede wszystkim prawdopodobieństwo zachorowania na distemper u psów należących do ras myśliwskich i regularnie prowadzących do zamierzonego sposobu życia. Wynika to z faktu, że wilki, lisy i niektóre inne dzikie zwierzęta również cierpią z powodu wirusa dystalnej.

Czy zaraza u psów jest przenoszona na ludzi lub inne zwierzęta?

Nie, psia plaga nie jest przenoszona na ludzi. Koty nie mogą tego złapać. Wirus może być przenoszony tylko na innego psa, jak również na dzikie zwierzęta (lisy, fretki i inne).

Czy u psów mogą wystąpić komplikacje związane z niedoborami?

Niestety, w piątej części psów, które cierpiały na niedowagę, pojawiają się komplikacje. Mogą mieć inny charakter: od drobnego do poważnego. Jakie mogą być konsekwencje - zależy od postaci choroby. Na przykład, jelit prowadzi do rozwoju przewlekłych chorób przewodu pokarmowego (zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit), płuc powoduje patologie serca, płuc, żołądka. Powszechną komplikacją u psa jest niedowład kończyn tylnych.

Tylko terminowe odwoływanie się do lekarza weterynarii może być kluczem do zapobiegania rozwojowi powikłań i śmierci psa!

Choroba psów: objawy, diagnoza i leczenie

Wiodącym miejscem wśród zakaźnych uszkodzeń psa jest plaga drapieżników. Ta choroba ma charakter wirusowy i jest w stanie zainfekować absolutnie wszystkie systemy zwierzęcia domowego.

Ostra choroba Carré (inna nazwa dla psa) wpływa na błony śluzowe narządów, skóry i ośrodkowego układu nerwowego.

Chore zwierzę silnie się porusza z manifestacją wszystkich lub kilku objawów. Dlatego plaga drapieżników u psów powoduje częste zgony.

Drogą przenoszenia choroby jest kontakt, gdy zdrowe zwierzę kontaktuje się z chorym.

Szczepionka przeciwko pladze gwarantuje, że pies nie zostanie zainfekowany przez bezpośredni kontakt z nidusem wirusa, ale nie w 100%.

Warto pamiętać, że niebezpieczeństwem jest ostatnio zdiagnozowana dżuma u psów. Po zauważeniu naruszeń w zachowaniu i dobrym samopoczuciu swojego zwierzaka, właściciel może uratować psa, kontaktując się z wykwalifikowanym lekarzem weterynarii.

Jak pies zarażony jest dżumą?

Czynnikiem sprawczym zaraza psa jest bardzo zakaźny wirus z rodziny paramyksowirusów. W jaki sposób przenoszona jest zaraza u psów? Główną drogą infekcji jest kontakt. Wirus oskrzelowy wchodzi do organizmu zdrowego zwierzęcia przez przewód pokarmowy i drogi oddechowe. Zaatakowane wirusy rozmnażają się niezwykle szybko, wykazując wysoce patogenny efekt. Ponadto osobliwość plagi zwierząt mięsożernych polega na tym, że rozprzestrzeniając się wraz z przepływem krwi w całym ciele, choroba wpływa na różne systemy.

Jak pies może zarazić się? Zdrowy, mało inspirowany pies może zarazić się przez kontakt z chorym zwierzęciem. Wirus jest wydzielany z chorego organizmu wraz z wydzieliną śluzową nosa i ust, śliny i kału, a także moczu. Medycyna weterynaryjna identyfikuje wiele źródeł, które służą jako czynnik wyzwalający rozwój niebezpiecznej choroby:

  • chore zwierzęta - nie tylko psy domowe lub uliczne mogą cierpieć na mięsożerną dżumę (pies może być zarażony chorą fretką, wilkiem, lisem, norką lub hieną)
  • grupa ryzyka obejmuje psy myśliwskie, dlatego konieczne jest rutynowe wykonywanie rutynowych szczepień;
  • miseczki na pościel i karmę;
  • woliery i kabiny;
  • buty i ubrania - osoba może zostać handlarzem infekcji, przynosząc ją do domu na swojej zewnętrznej odzieży lub butach.

Po przeniknięciu do ciała psa mięsożernego wirusa dżumy, zajmuje to około 2-3 dni. Początek choroby występuje w postaci utajonej, bez przejawów charakterystycznych objawów. W procesie inkubacji wirusowe mikroorganizmy rozprzestrzeniają się w organizmie, aktywnie namnażając się. Cały okres inkubacji trwa od 5 do 8 dni, aw niektórych przypadkach wynosi co najmniej 3 tygodnie. Przypadki kliniczne są rzadkie, gdy po bezpośrednim kontakcie chorego zwierzęcia ze zdrowym występuje infekcja, a charakterystyczne objawy pojawiają się po 2 dniach.

Istnieje wiele cech związanych wyłącznie z plagą drapieżników. Zatem wirus dżumy może być zlokalizowany w różnych narządach, ale naruszenia nie występują osobno. Uszkodzenie występuje we wszystkich zainfekowanych narządach zwierzęcia. Czas trwania okresu inkubacji i proces reprodukcji czynników wirusowych zależy od szeregu podstawowych czynników, które pośrednio wpływają na wynik leczenia i rokowanie.

Przebieg choroby zakaźnej, która nie jest widoczna dla ludzkiego oka, może spowodować śmierć psa 2 dni po zakażeniu. Postać hiperostrycznej dżumy objawia się wzrostem wskaźników temperatury ciała do 39 stopni, całkowitym odrzuceniem przyjmowania pokarmu, śpiączką i śmiercią.

Aż do 23% przypadków klinicznych wskazuje, że możliwe jest wyleczenie ostrej postaci przewodu pokarmowego u psa. Ale jednocześnie zwierzę domowe, a zwłaszcza narządy wewnętrzne, przechodzą poważne zmiany i następstwa - utracono słuch i wzrok, utracono umiejętność rozpoznawania zapachów. Często u psów po wyleczeniu ostrej postaci zapalnej występują zaburzenia pracy układu nerwowego i występują trwałe zaburzenia o charakterze nerwowym.

Rzadko, ale zdiagnozowano dżumę u psów, występującą w postaci przewlekłej. Ta forma choroby trwa kilka miesięcy. W tym samym czasie czworonożne zwierzę powoli traci witalność, a objawy mogą pojawiać się od czasu do czasu. W wyniku zmian patologicznych zwierzę umiera.

Przy pierwszych charakterystycznych oznakach tego środka nie można się bać i śmiało pomagać zwierzęciu, ponieważ wirus nie jest przenoszony na ludzi. Warto również zauważyć, że choroba Carré'a nie ma specyficznej sezonowości. Wirusowe mikroorganizmy mają zdolność do pozostania żywymi, gdy wskaźniki temperatury otoczenia zewnętrznego - poniżej -24 stopni. Szczególną grupę ryzyka stanowią psy osłabione, nie otrzymujące normalnego i pożywnego pokarmu, małe szczenięta w wieku od 1 do 12 miesięcy, bezpańskie psy.

Zwróć uwagę! Przeniesiona choroba suki, w trakcie karmienia szczeniąt do 2 miesięcy, przechodzi wraz z mlekiem z niezbędnymi substancjami, które przyczyniają się do rozwoju ochrony immunologicznej u szczeniąt. Rzadko chorują, łapią swoich kolegów.

Czynnik sprawczy

Czynnikiem sprawczym myszy mięsożernych jest wirus RNA zawierający około 115-160 nanometrów. Wirus dżumy należy do rodziny myksowirusów, rodzaju wirusów morpeli. Są jednorodne pod względem cech immunobiologicznych. Warto zauważyć, że mięsożerny wirus dżumy ma związek immunologiczny z ludzkim wirusem odry, a także z czynnikiem wirusowym plagi bydła (bydła). Psy, które zostały zarażone wirusem odry, są odporne na zarazę. Ten sam wzór obserwuje się w odwrotnej kolejności. Ponadto, serwatka zebrana w celu zneutralizowania plagi bydła może dezaktywować mięsożernego wirusa dżumy.

Wirus zawierający RNA nie jest wysoce odporny na działanie czynników środowiskowych. Tak więc, w wysięku z zatok przynosowych i odchodów chorego psa, wirus może być aktywny przez 6-10 dni. W tym samym czasie liofilizowany wirus zachowuje swoje zakaźne cechy przez 12 miesięcy, a także w stanie suchym lub zamrożonym do 3-4 miesięcy. Podgrzanie wirusa do temperatury 60 stopni prowadzi do inaktywacji w ciągu pół godziny, przy 100 stopniach wirus odstawienia u psów umiera natychmiast. Wirus zawierający RNA nie jest w stanie wytrzymać czynników fizycznych i specjalnych roztworów dezynfekujących. Pod działaniem promieniowania ultrafioletowego wirus jest inaktywowany przez pół godziny i w roztworze sodowej substancji kaustycznej przez 1 godzinę.

Pierwsze objawy po okresie inkubacji nie pojawiają się wyraźnie. Główne objawy to:

  • lekki letarg u zwierząt i ucisk;
  • zmniejszone pragnienie jedzenia (erupcja treści żołądkowej);
  • przekrwienie błony śluzowej oczu;
  • wydzielanie śluzu z zatok przynosowych i worka spojówkowego;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • potargany płaszcz;
  • Fotofobia - zwierzę próbuje unikać źródeł jasnego światła, zapychanych w ciemnych kątach.

Nasilenie objawów może być różne, w zależności od stopnia uszkodzenia narządów wewnętrznych wirusa. Przez pierwsze kilka dni zwierzę może zwiększyć wskaźniki temperatury ciała do 40 stopni. Stan gorączkowy trwa około 3-4 dni. Psy o wystarczająco silnej odporności, zwłaszcza dorosłe, są w stanie samodzielnie zwalczać infekcje. W odniesieniu do szczeniąt i słabych zwierząt, państwo gwałtownie się pogarsza i konieczna jest w odpowiednim czasie weterynaryjna opieka medyczna.

Więcej informacji na temat plagi drapieżników - w książce weterynaryjnej.

Rodzaje psa distemper

Jak zaraza pojawia się u psów? W zależności od przebiegu choroby i rodzaju infekcji możliwe jest przewidzenie dalszego wyniku leczenia. Przebieg choroby determinuje tempo rozwoju objawów patologicznych. Medycyna weterynaryjna identyfikuje 4 formy przebiegu choroby dystalnej:

  1. Błyskawica - jest najbardziej nagłą postacią zarazy drapieżników. Choroba rozwija się tak szybko, dotykając prawie wszystkich narządów i układów, że zwierzę umiera w ciągu 24 godzin po zakażeniu bez manifestowania charakterystycznych objawów.
  2. Ultraciężka forma leku charakteryzuje się dramatycznymi zmianami wskaźników temperatury ciała, całkowitym odrzuceniem przyjmowania pokarmu. Objawy rozwijają się szybko, szczególnie u młodych zwierząt w wieku poniżej 12 miesięcy, a nie vakinirovannyh. Kilka dni po wystąpieniu choroby zwierzę zapada w śpiączkę i umiera po 3-4 dniach.
  3. Ostra postać gorączki charakteryzuje się stanami gorączkowymi o podwyższonej temperaturze ciała do 40 stopni, ciągłej depresji i letargu psa. Odruchy u zwierzęcia są znacznie obniżone, a także występuje wyraźne zaburzenie układu jelitowego i strach przed jasnym światłem. W ostrej postaci układu zapalnego w zatokach i torebkach spojówkowych występują procesy zapalne.
  4. Postać przewlekłej plagi charakteryzuje się powolnym przebiegiem z momentami gwałtownego zaostrzenia i spadku aktywności czynnika wirusowego.

W klinicznej praktyce weterynaryjnej formy zarazy są również podzielone, w zależności od lokalizacji zmiany. Rzadko występują różne formy narkomanów u psów manifestujących się osobno. W przytłaczającej większości plaga drapieżników rozwija się gwałtownie i oddziałuje na kilka narządów naraz. Wyróżnia się następujące formy choroby:

  1. Zaraza płucna - występuje wtedy, gdy duża akumulacja i rozmnażanie mikroorganizmów wirusowych w rejonie struktur płucnych i drzewa oskrzelowego. Objawy postaci płucnej charakteryzują się wzrostem wskaźników temperatury ciała, występowaniem silnego kaszlu. Zwierzę domowe nie wykazuje absolutnie żadnego zainteresowania pokarmem, ale cierpi z powodu silnego pragnienia. W postaci płucnej zaburzenia, zaburzenia dyspeptyczne, erupcja treści żołądkowej, pojawiają się ropne wydzieliny wysiękowe z zatok i oczu.
  2. Zapalenie jelit - rozpoczyna się od wystąpienia ciężkiej biegunki, która ma żółty kolor i ostry niefizjologiczny zapach. Język widziany białą patyną, na szkliwie pojawiają się specyficzne ciemne plamy. Działanie przewodu pokarmowego jest osłabione. Pies nie chce jeść, odmawia aktywności i może wpaść w stan nieprzytomny.
  3. Forma skóry jest jedną z najkorzystniejszych wzdłuż obecnych i przewidywanych form plagi drapieżników. Na skórze zwierzęcia pojawia się charakterystyczna wysypka, przekształcająca się we wrzodziejące zmiany. Owrzodzenia obejmują kończyny przednie i tylne, a w szczególności poduszki łapy. Często skóra twarzy cierpi na małżowiny uszne. Niebezpieczeństwo skóry jest takie, że wtórna mikroflora (bakterie chorobotwórcze) może łatwo dostać się do pęknięć i ran, wywołując procesy zapalne. Zwierzę odczuwa silny dyskomfort i ból. Nie rozpoczęte w odpowiednim czasie odpowiednie leczenie powoduje śmierć psa od ogólnego zatrucia i wyczerpania.
  4. Nerwowa postać zarazy u psów jest najniebezpieczniejszą ze wszystkich powyższych form psów, u których występują objawy zapalne. Ta forma choroby jest ostatnim etapem rozwoju choroby i kończy się postaciami płuc, jelit lub skóry w przypadku braku odpowiedniego leczenia. Charakterystyczne objawy nerwowej postaci zarazy to nerwowe drganie, drażliwość, a czasem nierozsądna agresja psa. Zwierzę odczuwa silne pragnienie, sparaliżowane kończyny tylne, napady epileptyczne. W wyniku skurczu włókien mięśniowych układu oddechowego i mięśnia sercowego dochodzi do śmierci.

Uogólniony (mieszany) lek jest diagnozowany w przeważającej większości przypadków klinicznych. Ta postać choroby łączy wszystkie wyżej opisane formy choroby.

Objawy zapalenia skóry u psów

Od momentu wejścia wirusa do organizmu psa aż do pojawienia się charakterystycznych objawów trwa od 3 do 22 dni. Okres inkubacji przewodu pokarmowego u psów charakteryzuje się całkowitym brakiem objawów choroby, ale w tym samym czasie zwierzę jest zakaźne. Głównymi objawami niedoboru u psów, które pojawiają się początkowo są:

  • łatwa depresja;
  • letarg i zmęczenie psa;
  • podnosząc płaszcz;
  • zmniejszenie apetytu;
  • skłonność do erupcji treści żołądkowej;
  • przekrwienie błony śluzowej oczu i jamy nosowej.

U niektórych psów objawy można wyrazić dość jasno, inne są praktycznie nieobecne. Przy pierwszych oznakach niedoboru u psów temperatura ciała zwierzęcia wzrasta do 40 stopni, utrzymuje się przez kilka dni, po czym wraca do normy. Z reguły u szczepionych lub wysoko uodpornionych psów występuje całkowite wyleczenie. U zwierząt słabych i młodych wzrosty temperatury i objawy choroby są jaśniejsze i jaśniejsze.

Diagnoza stanu zapalnego

Aby wiedzieć, jak określić chumkę psa, zaleca się kontakt z wykwalifikowanym lekarzem weterynarii, a nie samoleczenie. Główne badania dotyczące dokładnej diagnozy to historia, testy laboratoryjne, zmiany w obrazie patoanatomicznym. Dokładna diagnoza zarazy musi koniecznie obejmować ocenę:

  • zmiany układu oddechowego;
  • procesy zapalne w przewodzie pokarmowym;
  • charakter zapalenia błony śluzowej nosa i oczu;
  • zmiany w układzie nerwowym (obecność zjawisk drgawkowych, napady padaczkowe, paraliż i procesy zapalne w błonach mózgu).

Diagnostyka przeprowadzana w laboratorium obejmuje:

  • badanie tkanek i badanie pod mikroskopem;
  • prowadzenie reakcji strącania rozproszonego (RDP);
  • przeprowadzenie szczegółowej analizy wiązania dopełniacza (RSC);
  • metoda testu immunoenzymatycznego (ELISA).

Aby uzyskać dokładną diagnozę, należy pobrać krew do analizy klinicznej. Prowadzenie konkretnej diagnostyki laboratoryjnej wymaga 10% zawiesiny krwi. Wydaliny z zatok do nosa, wymazówki spojówki są również wysyłane do badań, aw obecności biegunki, zbieranie ekskrementów jest konieczne.

Ważnym elementem w dokładnej diagnozie jest zróżnicowanie plagi u psów z innych, nie mniej groźnych chorób patologicznych. Objawy zarazy u zwierząt mięsożernych, zwłaszcza na etapie nerwowym, przypominają wściekliznę, leptospirozę, hipowitaminozę z witaminami B, zakaźnym zapaleniem wątroby, parwowirusowym zapaleniem jelit i chorobą Aujeszkyego.

Leczenie niedoboru u psów

Leczenie psiej zarazy wymaga zintegrowanego podejścia, które obejmuje eliminację charakterystycznych objawów, wspomagającą, antywirusową i regenerującą terapię. W zależności od stanu zdrowia psa, ilość i wskazania leków będą się różnić. Wskazówki dotyczące leczenia dżumy psów:

  • stosowanie określonych surowic i immunoglobulin;
  • stosowanie immunostymulujących i immunomodulujących środków - Immunofan, Ribotan, Fosprenil;
  • leczenie objawowe - zniszczenie wtórnej mikroflory chorobotwórczej bakterii przy użyciu środków przeciwdrobnoustrojowych;
  • środki ściągające i leki nasercowe;
  • specjalne elektrolity (do usuwania wspólnych oznak zatrucia i odwodnienia;
  • kompleksy witaminowe i leki przeciwzapalne;
  • leki usuwające konwulsyjne objawy i pozwalające stymulować aktywność ośrodkowego układu nerwowego.

Jak prawidłowo wyleczyć psa z gilotyny, wie tylko wykwalifikowany weterynarz. Ale istnieje wiele metod tradycyjnej medycyny, które umożliwiają leczenie w domu. Zaraza u psów podczas leczenia środkami ludowymi przechodzi tylko wtedy, gdy zwierzę rozwinęło odporność, a organizm jest w stanie samodzielnie przezwyciężyć chorobę. W przeciwnym razie leczenie tradycyjnymi metodami, takimi jak wódka, może spowodować poważne komplikacje i śmierć zwierzęcia. Użyj różnych wywarów ziołowych, aby usunąć toksyczne substancje z organizmu i uspokoić układ nerwowy, jest to konieczne tylko w połączeniu z leczeniem uzależnienia od narkotyków i dopiero po konsultacji ze specjalistą.

Chore zwierzę zaleca się umieścić w oddzielnym i czystym pokoju, dobrze odizolowanym o umiarkowanej wilgotności. Pies musi zapewnić całkowity odpoczynek. Kompleksowe leczenie obejmuje nie tylko stosowanie różnych leków, ale także stosowanie specjalnego pożywienia dietetycznego.

Początkowo przyjmuje się głodną dietę trwającą od 12 godzin do dnia. Jednocześnie dostęp do świeżej wody od psa powinien być nieograniczony. Możesz użyć w domu napary z ziół leczniczych (korzeń Althea, sukcesja, szałwia, kora dębu) w postaci rozcieńczonej wodą pitną. Po rozpoczęciu leczenia w drugim dniu można spróbować wprowadzić płynną owsiankę lub ryżową owsiankę, gotować w wodzie lub słaby bulion. Zaleca się również wprowadzenie galaretki i bulionów, mieszając je z niewielką ilością mięsa mielonego.

Zapobieganie zarażeniu przez zarazy

Szczepienia są ważną częścią profilaktyki dla zwierząt. Dzięki szybkiemu szczepieniu zwierzęcia zgodnie z harmonogramem szczepień, jego właściciel chroni zwierzę przed możliwymi poważnymi konsekwencjami po zakażeniu wirusem. Pierwsze szczepienie należy wykonać szczeniętom w wieku 2-3 miesięcy w odstępie 2 razy w roku. Po roku szczepienia powinny być roczne. Szczepienie przeciwko zarazy dla psów to jedyny najpewniejszy sposób, aby temu zapobiec. Zastrzyk jest dobrze przenoszony, bez frustracji z różnych narządów i układu.

Oprócz rutynowych szczepień konieczne jest, aby zwierzę żyło w czystości. Ważne jest, aby unikać kontaktu ze zwierzętami bezdomnymi i świadomie chorymi psami na spacer. Ważne jest, aby regularnie myć leżaki i pościel, a także odpowiedzialnie wzmacniać siły odpornościowe organizmu.

Szczepienia przeciwko zarazy dla psów nie dają absolutnej gwarancji całkowitej ochrony przed chorobą, ale 99% zapobiega możliwości zakażenia. Po zaszczepieniu zabrania się rozmnażania szczenięcia w celu kontaktu z innymi zwierzętami. Pełna 30-dniowa kwarantanna obejmuje:

  • mycie podłogi 2 razy dziennie;
  • czyszczenie obuwia i odzieży wierzchniej;
  • zapobieganie przeciągom w domu.

Praktyka weterynarzy udowadnia, że ​​współczesna medycyna weterynaryjna może wyleczyć plagę drapieżników tylko we wczesnych stadiach manifestacji. Bez odpowiedniej kontroli ze strony lekarza, leczenie nie będzie zakończone, co doprowadzi do śmierci zwierzęcia.

Mój pies stróżujący

Dog Blog - My Watchdog

Dog distemper

Jedną z najniebezpieczniejszych chorób jest nadwrażliwość u psów lub, jak to się nazywa w kręgach naukowych, choroba Kare. Każdego roku z niej ginie ogromna liczba bezpańskich i domowych zwierząt. Szczyt zachorowań występuje wiosną i jesienią - w tym szczególnym czasie istnieje duża szansa na złapanie złej choroby.

Wszystko o wirusie

Każdy pies może zachorować na dżumę, jednak szanse na powrót do zdrowia nie są tak zachęcające jak w przypadku kundli. Dorosłe zwierzę prawdopodobnie będzie w stanie pokonać chorobę, ale policzki przed osiągnięciem wieku jednego roku, najczęściej umierają. Ale nawet jeśli można je wyleczyć, opóźnienie rozwoju wpływa na zdrowie dziecka przez całe życie.

Wirus grypy dostanie się do organizmu zwierzęcia na różne sposoby - przez płuca podczas wdechu lub przez narządy trawienne. Przepływ krwi natychmiast rozprzestrzenia wirusa w organizmie, wpływając na narządy wewnętrzne.

Pies może zarazić się od swoich chorych krewnych, a także w domu przez zainfekowane kabiny, woliery, pościel, obroże, kagańce i inną amunicję chorych zwierząt. Wirus jest bardzo odporny i nawet na zimno może utrzymać swoją aktywność przez wiele miesięcy. Nawet sam właściciel może stać się nosicielem infekcji i przynieść go do domu na brudnych butach.

Uśpiona (utajona) faza choroby trwa około tygodnia, ale w wyjątkowych przypadkach czas ten można zmniejszyć do kilku dni lub odwrotnie - zwiększyć do 21 dni. W tej chwili nie ma jeszcze widocznych oznak choroby, ale zwierzę jest już zakaźne dla innych i rozprzestrzenia wirusa na całym świecie.

Ważne! Jeśli suka pielęgniarska jest chora na gorączkę, najczęściej szczenięta zachorują w łagodnej formie i otrzymują odporność na całe życie.

Objawy zapalenia skóry u psów

Objawy choroby u psów są dość zróżnicowane i tylko doświadczony lekarz weterynarii może postawić prawidłową diagnozę. Jednak gospodarz w domu może zwrócić uwagę na następujące objawy:

  • strach przed światłem - pies ukrywa się gdzieś w ciemnym kącie, z dala od okien;
  • ropne wydzieliny śluzowe z oczu i nosa, z zaczerwienionymi oczami;
  • zaburzenia trawienia - wzdęcia, wymioty, biegunka;
  • utrata apetytu i całkowite odrzucenie żywności;
  • depresja, odrzucenie gier.

Ważne! Początkowa faza destylatora charakteryzuje się wzrostem temperatury do 40 ° C.

Postęp choroby

Gospodarze, strzeżcie się! Jeśli jeden pies ma opór płynący w powolnej formie, to nie znaczy, że jego rodzaj jest regularny dla wszystkich zwierząt. Istnieją takie formy choroby:

  • postać przewlekła, która charakteryzuje się krótkotrwałym przebudzeniem i remisją choroby;
  • ostra postać, wraz z wszystkimi powyższymi objawami;
  • supersharp formie, jest obserwowany tak często, jak ostre; ale wraz z nim śmierć psa następuje bardzo szybko - w ciągu 2-3 dni, a objawami choroby są wysoka gorączka, odmowa jedzenia;
  • błyskawica, prowadzi do natychmiastowej śmierci psa bez żadnych zewnętrznych przejawów.

Ważne! Pies, który często cierpiał na niedowład, ma problemy psychiczne, może nie mieć węchu i osłabienia wzroku.

Rozpoznanie niedoboru u psów

W zależności od rodzaju choroby diagnozuje się inaczej. Najlepiej zadzwonić do domu specjalisty, który może dokonać prawidłowej diagnozy i przepisać odpowiednie leczenie.

Są takie rodzaje choroby:

  1. Zaraza płucna to wirus dostający się do dróg oddechowych, w wyniku czego wzrasta wysoka temperatura, rozpoczyna się napadowy kaszel, a także biegunka, wymioty, wydzielina z nosa i oczu.
  2. Jelita jelitowa to nieustanne wymioty, biegunka, która ma bardzo nieprzyjemny zapach. Pies nie chce jeść, na zębach pojawiają się czarne plamki, możliwa jest utrata przytomności z odwodnienia i wyczerpania.
  3. Plaga skórna jest najłatwiejszym do zdiagnozowania typem choroby. Charakteryzuje się pojawieniem się wysypki na ciele - na nosie, łapach łap, uszach. Wkrótce wysypka zamienia się w wrzody, które zaczynają swędzić, krwawią i stają się zaognione. Przy właściwym leczeniu dochodzi do szybkiego powrotu do zdrowia, ale bez leczenia pies umiera z powodu infekcji.
  4. Nerwowy czynnik nerwowy wpływa na układ nerwowy. Pies staje się oderwany, dochodzi do drgawek, utraty koordynacji, kończyny są zaprzeczane, aw rezultacie do śmierci dochodzi z powodu skurczu mięśni narządów oddechowych i serca.
  5. Najłatwiejszą formą tego środka jest utwardzanie poduszek na stopach. Jest on poprzedzony łagodnymi objawami jelitowymi i płucnymi.

Ważne! Psy, u których zdiagnozowano zaburzenie nerwowe, prawie całkowicie umierają.

Leczenie gorączki

Wszyscy rozumieją, że jest lepiej, gdy początkowy etap choroby nie został niezauważony. Wszakże im wcześniej zacznie się leczenie, tym bardziej będzie ono skuteczne. Chociaż niestety są takie przypadki, gdy walka o życie i zdrowie nie przynosi rezultatów.

Jak dotąd nie znaleziono żadnego konkretnego leku, który uwolniłby zwierzęta od tego niebezpiecznego wirusa. Dlatego środki terapeutyczne mają na celu utrzymanie ogólnego stanu, poprawę odporności. Lekarz weterynarii zaleca podawanie dożylne i domięśniowe następujących leków:

  • rozwiązanie ascorbinki;
  • difenhydramina z analginum;
  • roztwór glukozy;
  • urotropina.

Ponadto chory pies otrzymuje podwieszoną dawkę glukonianu wapnia i witamin.

Ważne! W nerwowej postaci leku, leki są przepisywane w celu złagodzenia napięcia mięśniowego i drgawek (Finlipsin, Mydocalm, Przerin).

Współczesna medycyna ma w swoim arsenale silne antybiotyki, które są stosowane w wodzie. Określony lek jest wybierany indywidualnie, w zależności od rodzaju choroby.

Niestety, sądząc po opiniach właścicieli psów, leczyć niepokój tradycyjnych leków jest prawie niemożliwe. Jednak metody krajowe, których skuteczność nie została udowodniona naukowo, mogą okazać się pomocne, jednak w praktyce okazały się doskonałe. Jest to wódka lub brandy, co daje łyżeczkę chorym zwierzęciu kilka razy dziennie. W większości przypadków użycie tego prostego psa medycznego szybko się regeneruje i nie ma komplikacji.

Ważne! Przydaje się każdemu właścicielowi świadomość, że chory pies powinien być ciepły, z dala od przeciągu, z pomieszczenia ze stłumionym światłem. Aby karmić zwierzaka potrzebujesz lekkiego jedzenia (kefiru, gotowanego mięsa, świeżych jajek, zup) i dużo świeżej wody.

Zapobieganie

Jedynym i najskuteczniejszym sposobem walki z plagą psów jest terminowe szczepienie zwierzęcia. W zależności od wybranego schematu szczepień, pierwsze wstrzyknięcie wykonuje się po 2 lub 3 miesiącach w ramach kompleksowej szczepionki. Po 3 tygodniach ponownego szczepienia, a następnie przeprowadza się je co roku.

Dżuma u psów - opis objawów, leczenie.

Distemper u psów (plaga drapieżników, choroba Carré) jest niebezpieczną zaraźliwą chorobą zakaźną występującą w postaci nadostrej (piorunującej), ostrej, podostrej. Charakteryzuje się zaburzeniami w przewodzie pokarmowym, zaburzeniami nerwowymi, gorączką, obfitą biegunką, ostrym nieżytem zapalnym błon śluzowych, zapaleniem spojówek i wydzieliną skórną. Choroba uważana jest za najbardziej niebezpieczną, podstępną i wszechobecną chorobę wirusową. Oprócz psów drapieżne zwierzęta (lisy, wilki, szopy) i zwierzęta futerkowe są przedmiotem zarazy.

Chumka stanowi szczególne zagrożenie dla młodych nieszczepionych psów w wieku od dwóch miesięcy do roku, małych szczeniąt o nieukształtowanej odporności. W weterynarii następujące rasy psów są najbardziej podatne na plagę drapieżników: owczarki niemieckie, psy husky, psy rasy Staffordshire, chiński grzywacz, bulteriery, psy pekińskie, psy, mopsy, collie. Odporność na niepokój pokazywać teriery, psy kundel. Należy jednak pamiętać, że predyspozycje i wrażliwość rasy nie zostały jeszcze udowodnione przez fakty naukowe. Choroba nie ma objawów sezonowych, więc psy mogą zachorować na dżumę o każdej porze roku.

Etiologia, patogeneza, patogen zarazy

Przyczyną występowania psów jest wirus RNA z rodziny paramyksowirusów. Wirus jest odporny na wpływy zewnętrzne, światło słoneczne, promieniowanie UV i warunki ujemne. Przy 15-20 stopniach zachowuje aktywność w zwłokach zwierząt przez okres od sześciu do siedmiu miesięcy. Odporny wirus na niektóre środki dezynfekujące.

Wirus chumum wchodzi do środowiska zewnętrznego z kałem, moczem, wydzielinami z nosa, kałem, które wydzielają chore, zakażone osoby, u których choroba przebiega w postaci utajonej bez objawów klinicznych. Chore psy uwalniają wirusa zarazy do środowiska przez 75-90 dni. Wszystkie rodzaje dzikich zwierząt są zainfekowane wirusami.

Zakażenie następuje poprzez bezpośredni bezpośredni i pośredni kontakt zainfekowanych osób ze zdrowymi osobnikami, poprzez wspólne artykuły gospodarstwa domowego, sprzęt, patelnie, obroże, sprzęt dla psów, szczotki do włosów. pościel. Infekcja odbywa się za pośrednictwem kropelek w powietrzu, przez środki pokarmowe, gdy psy i psy spożywają pokarm zanieczyszczony wirusami lub wodą.

Wprowadzenie wirusów do organizmu odbywa się przez śluzowe, podżuchwowe, oskrzelowe węzły chłonne, gdzie ulega rozmnażaniu. Z narządów układu limfatycznego wirus przenosi się do ważnych narządów wraz z przepływem krwi i limfy. Narządy układu oddechowego, krążeniowego, odpornościowego, hormonalnego i nerwowego są uszkodzone.

Objawy zapalenia skóry u psów

Dog distemper może wystąpić na tle innych zakaźnych chorób wirusowych - adenoviroza, infekcja coronovirus, parvovirus enteritis. Natężenie dżumy zależy od odporności organizmu, stopnia zjadliwości (patogeniczności), szczepu wirusa, obecności / braku drobnych infekcji, obecności czynników chorobotwórczych w organizmie, mikroorganizmów, cech fizjologicznych organizmu, stadium choroby. Okres inkubacji, od momentu przeniknięcia patogennych bakterii do organizmu, do wystąpienia pierwszych objawów, trwa od trzech do pięciu dni do dwóch do trzech miesięcy.

Odmładzacz u psów występuje z prędkością błyskawicy, w ostrych, podostrych, typowych, nietypowych postaciach. Rzadziej odnotowywany przewlekły przebieg. W zależności od diagnozowanego obrazu klinicznego rozróżnia się formy jelitowe, oddechowe, skórne, nerwowe i nieudane. U psów, w 80-96% przypadków, diagnozuje się uogólnioną postać, łączącą objawy kliniczne wszystkich postaci.

U dorosłych psów o silnym, upośledzonym układzie odpornościowym objawia się gorączka, depresja ogólnego stanu, letarg, apatia i zmiana zachowania. Choroba trwa od trzech do sześciu dni, kończy się wyzdrowieniem.

Kliniczny obraz plagi drapieżników:

wzrost temperatury do 41-42 stopni;

ropne odcienie szaro-zielonego koloru z oczu, nosa, uszu, w kącikach oczu gromadzi się śluzowo-ropny wysięk;

odmowa jedzenia, anoreksja, gwałtowny spadek masy ciała;

ciepły, suchy nos, wygląd skorupy na nosie, nieprzyjemny zapach z uszu;

nawroty wymiotów, nudności, biegunka;

suchość, pogrubienie, odmłodzenie skóry;

zmiany w zachowaniu psa - letarg, apatia, strach przed światłem;

kaszel, katar, duszność, duszność;

pogrubienie poduszek na łapach psa.

W przypadku oddziaływania egzotoksyn na mózg rozwija się nerwowa forma plagi, co może prowadzić do nieodwracalnych następstw, poważnego uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Oprócz wyżej opisanych objawów obserwuje się brak koordynacji ruchów, skurcze mięśni, drgawki, paraliż, niestabilny chód, zmniejszoną / zwiększoną wrażliwość skóry, drgawki toniczne, zapalenie rdzenia kręgowego, porażenie zwieracza wewnętrznego. Napady padaczkowe są możliwe. Wraz z rozwojem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, ropnego uszkodzenia opon mózgowych, zwierzę umiera. W większości przypadków nerwowa forma tego środka ma niekorzystne rokowanie.

W jelicie grubym psów obserwuje się zaburzenia w funkcjonowaniu narządów przewodu pokarmowego, wyniszczające wymioty, obfitą biegunkę, nadmierne ślinienie się, zaburzenia w nerkach, wątrobę (zapalenie wątroby) i zatrucie. Zainfekowane zwierzęta nie żyją, temperatura jest stale wysoka, rozwija się zapalenie żołądka i jelit. W odmrożeniu, w przeciwieństwie do zapalenia jelit, psy lubią pić duże ilości wody.

Podczas diagnozowania postaci oddechowych, płucnych u chorych psów, kaszlu, duszności, duszności, nieżytu nosa, ciężkiego wydzielania z nosa, skórki na nosie, zapalenia błony naczyniowej oka, światłowstrętu i zewnętrznego zapalenia ucha. Psy nieustannie pocierają łapy pyskiem, kichają. Temperatura jest podwyższona. W początkowych stadiach zapalenie jest nieodwracalne. Przy przedłużonym przebiegu choroby, górne drogi oddechowe są zaangażowane w stan zapalny i rozwija się zapalenie płuc i płuc.

Najbardziej łagodną postacią w jamie ustnej u psów jest skóra (pozamaciczna), w której na otrzewnej, wewnętrznych udach, w pobliżu ogona, na małżowinach pojawia się grudkowo-krostkowa wysypka. Pęcherzyki wypełnione klarowną cieczą, ropne wydzieliny pękają z czasem, wysychają, a na ich miejscu tworzą się brunatno-brązowe strupy. Nieprzyjemny, kwaśny zapach wyraźnie słychać z uszu. Zaznacz obrzęk łap, części naskórka.

Ci, którzy cierpieli gorączkę (zwierzęta z rekonwalescencją) otrzymują odporność na całe życie. Ale możliwe jest, że w czasie życia takich zwierząt obserwuje się hiperkeratozę, naruszenie struktury, ciemnienie szkliwa zębów, objawy dyspeptyczne, nadwrażliwość na odczynniki chemiczne i czynniki biologiczne.

Najtrudniej jest zdiagnozować nietypową fazę niedoboru psa. Zewnętrznie objawy kliniczne są nieobecne. Być może niewielki wzrost temperatury o jeden, pół stopnia. Zauważają zwiększone obżarstwo, które ustępuje miejsca kompletnemu odrzuceniu jedzenia, ulubionych przysmaków. Dwa tygodnie później obserwuje się objawy charakterystyczne dla postaci nerwowej (konwulsje, drgawki, nagłe zmiany w zachowaniu). Śmierć psów trwa 28-30 dni.

Rozpoznanie niedoboru u psów

Lekarz weterynarii ustala diagnozę na podstawie uzyskanych danych epizootycznych dotyczących regionu, widocznych charakterystycznych objawów klinicznych. Przeprowadzić diagnostykę różnicową, szereg biochemicznych, laboratoryjnych, hematologicznych analiz i badań. Do diagnozy użyto:

pośrednia reakcja hemaglutynacji;

biosyamples na podatność zwierząt.

Leczenie niedoboru u psów

Środki terapeutyczne, tryb leczenia powinien być przepisywany wyłącznie przez specjalistę weterynaryjnego na podstawie uzyskanych wyników diagnostycznych Samo leczenie może prowadzić do katastrofalnych konsekwencji i kosztować życie twojego zwierzaka. Im wcześniej zostanie przepisane leczenie, tym większe prawdopodobieństwo odzyskania psa.

Wybór lekarzy weterynarii medycznych wyznaczonych indywidualnie, w każdym przypadku. Zabieg ma na celu złagodzenie głównych objawów, utrzymanie odporności, przywrócenie funkcjonowania narządów i układów organizmu. Kompleksowe leczenie zależy całkowicie od stadium zaawansowania, nasilenia objawów i postaci choroby.

Gdy błyskawica, super ostra forma zarazy, rokowanie jest słabe, często śmiertelne. W połączeniu postaci, oczywisty przejaw objawów - niekorzystne, ostrożne. We wszystkich innych przypadkach, przy odpowiednim leczeniu w szpitalu weterynaryjnym, prawidłowo przepisane leczenie jest korzystne.

Do leczenia psów z przewodu pokarmowego, w zależności od patogenezy, nasilenia, stopnia nasilenia objawów, przepisuje się antybiotykoterapię, etiotropię, zastępowanie, terapię patogenetyczną, metody fizjoterapeutyczne, symptomatyczne techniki terapeutyczne. Indywidualnie, zwierzętom przypisuje się określone leki, których działanie ma na celu zniszczenie czynników chorobotwórczych w ciele. Monowalentne, wielowartościowe surowice hiperimmunizacyjne są stosowane w leczeniu i profilaktyce.

Objawowe leczenie schorzeń ma na celu zatrzymanie objawów choroby podstawowej, drobnych chorób. W pierwszych dniach po zakażeniu leki przeciwhistaminowe są skuteczne w odczulaniu organizmu. Chorym psom przepisuje się również leki przeciwgorączkowe, przeciwwirusowe, uspokajające, ściągające, przeciwbólowe, sulfonamidy, kompleksy witaminowo-mineralne, leki do ogólnego i miejscowego narażenia, pochodne nitrofuranu, wykrztuśne, hepatoprotektory. Do leczenia postaci oddechowej stosuje się zastrzyki, leki wziewne, leki przeciwzapalne. Leki immunosupresyjne, glikokortykosteroidy nie są stosowane w leczeniu mięsaków zarazy.

Aby znormalizować proces metaboliczny, wyeliminować oznaki zatrucia, wodę, sól, roztwory odżywcze (roztwór Ringera), homeopatię, fizjoterapię. Zwierzętom przepisuje się specjalnie opracowaną dietę leczniczą, żywienie dietetyczne, enzymy proteolityczne, które wspierają profesjonalnie przygotowane karmy premium i karmy elitarne.

Zapobieganie nieuprawnionemu

Terminowe szczepienie pomoże chronić zwierzę przed zakażeniem przez niebezpieczne choroby zakaźne. Do tych celów należy stosować złożone lub pojedyncze szczepionki. Pierwsze szczepienie wykonuje się dla szczeniąt w wieku 1,5 miesiąca. Następnie, jako środek zapobiegawczy, zwierzęta są szczepione co roku.

Hodowcy psów powinni dokładnie monitorować stan swoich zwierząt domowych, zwracać uwagę na procedury higieniczne, przestrzegać schematu szczepień ustalonego przez weterynarza, stworzyć optymalne warunki dla psa, właściwie wybrać zbilansowaną, odżywczą dietę. Aby wzmocnić odporność w diecie zwierząt domowych wstrzyknięto suplementy mineralne i witaminowe. Podczas spacerów warto ograniczyć kontakt psa ze zwierzętami ulicznymi.

Dżuma u psów - pierwsze oznaki, objawy i leczenie

Zaraza jest bezlitosną chorobą zakaźną. Ludzkość przeżyła więcej niż jedną epidemię, często pojawiły się pandemie - wtedy walka z "czarną śmiercią" trwała wiele lat, zabierając życie milionom ludzi. Jednak liczba ofiar wśród naszych młodszych braci nie może być liczona - uznano je za nosicieli infekcji i byli najbardziej niechronieni, ponieważ nie mogli sobie pomóc.

Zdjęcie ze strony: VashiPitomcy.ru

Czas minął, lekarze opracowali szczepionkę, aby pozbyć się śmiertelnej infekcji, a jej odkrycie określiło drogi zbawienia. Ale pozostaje faktem: zwierzęta domowe nadal umierają z powodu nieumiejętności, ponieważ ich właściciele nie wiedzą, co i jak leczyć u psów, nie są w stanie rozpoznać symptomów w czasie i tracą cenny czas, gdy sytuacja może zostać naprawiona. Mówiliśmy już o podobnej sytuacji związanej z infekcją piroplazmozą - kolejnym poważnym wyzwaniem dla gospodarza. W tym artykule postaramy się zrozumieć przyczyny wirusa we krwi zwierzęcia i znaleźć odpowiedź na pytanie: czy istnieje jakaś nadzieja na wyleczenie?

Co to jest mięsień żarłoczny u psów: patogeny, objawy i leczenie

Już samo to powoduje strach u większości właścicieli zwierząt domowych - uważa się, że zbawienie jest niemożliwe. Przypadki kończące się odzyskiem zainfekowanego zwierzęcia są niezwykle rzadkie. Pomimo faktu, że istnieją specjalne szczepionki, które chronią zwierzę przed śmiertelnym zakażeniem, a lekarze przeprowadzają skomplikowane procedury mające na celu poprawę stanu czworonożnego pacjenta i dożylne podawanie leków, ryzyko śmierci po zakażeniu jest niewiarygodnie wysokie.

Zdjęcia ze strony: www.pitomec.ru

Aby zrozumieć, co prowadzi do ataku takiej siły na organizm zwierzęcia, przyjrzyjmy się cechom rozwoju stanu patologicznego, poczynając od definicji patogena zarazy lub choroby Carré.

  • Główną przyczyną jest wirus zawierający RNA. Rozprzestrzenia się szybko, wchodząc do krwi i limfy - zwykle przez układ oddechowy lub usta.
  • Po nim mnoży się (w nabłonku przełyku, drogach oddechowych, narządach układu moczowo-płciowego, itp.). Wpływ na ciało zwierzęcia w tym samym czasie prowadzi do niszczących zmian w komórce, przyczynia się do niszczenia zdrowych i pojawienia się patogennej mikroflory, wywołuje poważne zakłócenia narządów wszystkich układów.
  • Organizm dotknięty wirusem staje się boleśnie wrażliwy i podatny na bakterie, wirusy i inne substancje (zarówno niebezpieczne, jak i całkowicie nieszkodliwe), postrzegane jako potencjalne czynniki drażniące. Dlatego leczenie kuraków u psów wymaga apelacji do weterynarza i ciągłego monitorowania stanu zwierzęcia - nawet próby uratowania mogą wywołać pogorszenie.
  • Przezwyciężając barierę oddzielającą układ krwiotwórczy od centralnego układu nerwowego, czynnik sprawczy choroby atakuje mózg i rdzeń kręgowy, powodując ciężkie procesy zapalne. U ciężarnych psów wirus infekuje płód w łonie matki.

Rzadko zarażone zwierzę przez długi czas nie daje niczego z własnej pozycji - objawy kliniczne nie pojawiają się, a właściciel nie wie o ukrytym przebiegu choroby. W takich przypadkach niebezpieczeństwo czai się nie tylko zarażone zwierzę, ale także jego czworonożnych braci, którzy mają z nim kontakt.

Kto jest nosicielem psa i jest on przekazywany ludziom?

Ten wirus masowo atakuje wiele zwierząt. Najczęściej infekują je:

Kto jest zagrożony? Wszystkie psy nie zaszczepione. Szczenięta nie starsze niż 16 tygodni są szczególnie wrażliwe z powodu naruszenia odporności biernej przenoszonej przez mleko matki.

Nosicielem wirusa staje się zwierzę, które uległo zakażeniu i wydziela wiriony podczas okresu inkubacji lub przebiegu klinicznego choroby.

Wcześniej sądzono, że chory pies jest zagrożeniem nie tylko dla jego krewnych, ale także dla ludzi. Teraz okazuje się, że tak nie jest: właściciel nie może martwić się o swoje zdrowie. O wiele ważniejsze jest, aby zwrócić całą uwagę na zwierzaka i zapewnić mu niezawodną ochronę przed wirusem.

Gdzie może być czynnik wywołujący mięsożerną dżumę?

  • W wydzielinie z oczu i nosa.
  • W powietrzu wydobywającym się podczas wydechu.
  • W ślinie.
  • W ekskrementach (w ciągu 10-51 dni).

Najważniejszym zadaniem właściciela jest ochrona zwierzęcia przed chorobą - aby zapobiec jego kontaktowi z zakażonym zwierzęciem, aby monitorować zwierzaka podczas spaceru i chronić go, po zaszczepieniu na czas.

Jak określić distemper u psa: jak manifestuje się w różnych formach

Zdjęcia ze strony: kotopes.ru

Surowość następujących form:

2-3 dni po zakażeniu pojawia się pierwszy objaw - wydzielina z nosa. Mogą być surowe (to znaczy wodniste) na samym początku, po tym, jak stają się białawe lub zielonkawe, z nich wypływa ropa. Po wyschnięciu śluz blokuje otwory nosowe, co prowadzi do zakłócenia naturalnego przepływu powietrza do płuc, powodując obrzęk i stan zapalny. W tym czasie właściciel może zauważyć, jak pies kicha, prycha i próbuje drapać nos, a oddech zwierzęcia staje się ostry, przyspiesza. Inną konsekwencją wirusa w układzie oddechowym jest ropne zapalenie płuc.

Pierwszymi objawami tej postaci zaburzeń u psów są zaburzenia stolca. Jest to nagłe zaparcie lub biegunka (krew jest obecna w kale). Istnieje również wydzielanie mas wymiotnych z domieszką pienistego śluzu, skrzepów żółci i cząstek niestrawionego pokarmu. W przypadku odmowy jedzenia, zwierzę zapada na żółtą lub białą pianę. Główną różnicą między objawami jelitowymi a zapaleniem jelit jest to, że pies próbuje pić, nawet gdy jego stan się pogarsza. Możesz określić chorobę poprzez charakterystyczny kwaskowaty zapach emanujący z ciała zwierzęcia. Możesz spróbować samoblokować żołądek (lepiej powierzyć to lekarzowi) - u zarażonego zwierzęcia jest bolesne i napięte. Również weterynarz może zauważyć zmiany w wielkości wątroby - zwiększa się, co wskazuje na rozwój zapalenia wątroby.

Objawy tej postaci psa (który jest uważany za jeden z najlżejszych) są następujące: powstawanie wysypki na pysku nosa i ust, w uszach, na wewnętrznej powierzchni ud, na brzuchu. Po wysuszeniu grudki zastępuje się skorupami. Na ich miejscu pojawiają się nowe formacje - pęcherzyki, krosty i strupy. Taki rozwój choroby jest szczególnie niebezpieczny dla szczeniąt, którym często towarzyszy uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Innym objawem choroby Carre'a w postaci skóry są opuchnięte łapy, powieki, uszy itp. W miejscu obrzęku wydzieliny płynu. Po wyschnięciu tworzą się skórki.

Jeśli pies choruje z dyskomfortem tej postaci, objawy mogą pojawić się nagle. Wszystkie z nich wskazują na ciężko tolerowane procesy zapalne - zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, zapalenie rdzenia kręgowego. Możliwy paraliż, występowanie napadów padaczkowych Charakterystyczne objawy mogą wystąpić dopiero w 2-6 tygodniu po zarażeniu zwierzęcia, więc prognozy lekarzy często rozczarowują. Jeśli zwierzę osłabło po chorobie, a jego odporność wynosi zero, objawy pojawiają się bez wcześniejszej gorączki i innych objawów ogólnego zatrucia. Najczęściej obserwowany ból całego ciała, nadwrażliwość, lękliwość, zaburzenia stabilności i koordynacji ruchów. W przypadku zapalenia mózgu obserwuje się wzrost temperatury, zwiększenie przepływu krwi do śluzowych oczu, niezdrowe pobudzenie, szczekanie i wycie w nocy z krótkotrwałą poprawą i sedacją rano. Pies może polować na wyimaginowane muchy, próbować złapać je zębami.

Powyżej przyjrzeliśmy się objawom w różnych postaciach psów, aby wiedzieć, które objawy są pierwszymi objawami choroby. Uogólniony formularz zawiera wszystkie funkcje opisane powyżej. Występuje najczęściej w 90% przypadków. Tak więc powyższy podział można uznać za warunkowy, ponieważ choroba atakuje wszystkie systemy naraz - centralny układ nerwowy, płuca, skórę i przewód pokarmowy.

Jakie są objawy obserwowane u psa z niedoborem (zdjęcie)

Specjaliści mają kilka etapów:

  • W ciągu pierwszych pięciu dni głównym objawem pogorszenia stanu zwierzęcia jest zapalenie spojówek, wydzielina z nosa jest wodnista, biała, zielona. Pies nie może otworzyć oczu, ponieważ są sklejone ropą, istnieje strach przed światłem. Z tego powodu zwierzę osiadło w cieniu, szukając ciemnych, odosobnionych miejsc.

Zdjęcie ze strony: vetserv.ru

  • W jaki sposób w jamie ustnej u psów manifestuje się ostry przebieg choroby i jakie są jej główne objawy? Jest to gwałtowny wzrost temperatury ciała - do 41 stopni, zniekształcony apetyt lub jego brak, silne pragnienie - zwierzę jest ciągle spragnione.

Zdjęcie ze strony: Dogway.ru

  • Dla podostrej postaci charakteryzuje się gorączka, która może trwać do jednego do dwóch tygodni, osłabienie i zmniejszenie ogólnej witalności, suchy i gorący nos, skurcze, strach (pies może bać nawet jego właściciela).

Zdjęcia ze strony: kotopes.ru

  • Objawy (objawy) powikłanej zarazy u psów decydują o jej leczeniu - są bardzo zróżnicowane, oprócz głównych objawów zatrucia mogą wystąpić utrata słuchu, wzrok, porażenie, wzrost narządów wewnętrznych.

Zdjęcie ze strony: Zverivdom.com

Nie zapominaj, że im wcześniej zwrócisz uwagę na zachowanie nietypowe dla twojego zwierzaka, pogorszenie jego zdrowia i zabierzesz go do dobrego lekarza, tym więcej masz szans na uratowanie mu życia. Często zwierzęta, które chorują, mają pewne objawy infekcji - napady padaczkowe, ślepota, drżenie mięśni itp.

Czy zaraza u psów jest leczona i jaki jest jej okres inkubacji?

Wirus nie czuje się u niektórych osób przez 3-4 dni, aw niektórych do 90 dni. To przebiegłość śmiertelnej choroby - dorosły pies lub mały szczeniak już nosi wirion, a jego właściciel nie wie o tym.

Czy leczenie Carré Disease? Tak. Ale wszyscy weterynarze mówią, że nikt nie daje gwarancji, aw większości przypadków tylko na krótko poprawisz stan swojego zwierzaka. Istnieją jednak przykłady, które dają nadzieję - historie tych właścicieli, którym udało się uratować zwierzaka. Czy można pomóc zwierzęciu w stanie krytycznym, kontaktując się ze szpitalem kilka dni po wystąpieniu objawów lękowych? Niestety, twoje opóźnienie jest wyrokiem śmierci dla oswojonej osoby.

Czy istnieje lek, który może wyleczyć psa z golarki, jak go zdobyć? Takie fundusze istnieją, ale są przepisywane tylko przez lekarzy. Niezależne próby uratowania zwierzaka mogą prowadzić do pogorszenia jego zdrowia i zbliżającej się śmierci.

Najczęściej zestaw procedur ma na celu wyeliminowanie śladów zatrucia organizmu zwierzęcia, zmniejszenie stanów zapalnych i zwalczanie zmian zwyrodnieniowych w dotkniętych narządach:

  • Obowiązkowa dieta, w skrajnych przypadkach - poszczenie. W takim przypadku pies powinien zawsze być czystą wodą.
  • Przy silnym wyczerpaniu zaleca się sztuczne karmienie mieszankami odżywczymi bezpośrednio do odbytnicy (poprzedza je klirens jelitowy).
  • We wczesnych stadiach choroby podaje się zastrzyki w celu utrzymania mechanizmów obronnych organizmu i zwalczania infekcji (immunoglobuliny i interferon leukocytów). Stosowane są również leki przeciwhistaminowe i glukokortykoidy. W leczeniu dystrofii psów, antybiotyki są aktywnie wykorzystywane i selekcjonowane w zależności od objawów, witaminy B i C są podawane.
  • W procesach zapalnych wpływających na narządy przewodu pokarmowego zwierzę może otrzymać sztuczny sok żołądkowy przez pewien czas. Wraz z nim lekarz przepisuje leki o działaniu przeciwgorączkowym i przeciwbólowym. Po udoskonaleniu środki przeciwbólowe zastępowane są przez środki ściągające i leki o działaniu przeciwdrobnoustrojowym.
  • Aby zapobiec pladze drapieżników, stosuje się różne szczepionki - niszczą one zarówno czynnik powodujący jedną (jednowartościową), jak i kilka chorób (wielowartościową). Te ostatnie nie są zalecane do kłucia małych szczeniąt - do 6 miesięcy ich ciało jest zbyt wrażliwe.

Zdjęcie ze strony: VashiPitomcy.ru

Najlepsza opcja - leki domowe. Obecnie lekarze weterynarii stosują następujące szczepionki:

Co karmić psa gorączką?

Lekarze zalecają delikatną dietę z wyjątkiem tłustych i trudnych do wchłonięcia pokarmów. Można podać chore zwierzę:

  • mięso mielone z mięsa dietetycznego (może być również po prostu zmielone, unikając spożycia dużych kawałków);
  • wywaru na bazie ryżu z dodatkiem namoczonych krakersów;
  • gotowana wątroba;
  • buliony mięsne - słabe, wołowe lub z kurczaka;
  • mleko.

W pomieszczeniu, w którym znajduje się zarażone zwierzę, powinno być suche i ciepłe. Możesz dezynfekować pomieszczenie przez traktowanie roztworami soli sodowej chloramidu, aldehyd mrówkowy. Miejsce, w którym spał chore zwierzę (ściółka, dywan, leżanka) zostaje zniszczone - spalone.

Czy zaszczepiony pies może zachorować na gorączkę?

Niestety, prawdopodobieństwo złapania śmiertelnego wirusa jest wspaniałe, nawet jeśli zabezpieczyłeś swojego zwierzaka, redukując go do weterynarza na czas. Żaden pojedynczy lek, który istnieje dzisiaj, nie zapewnia stuprocentowej ochrony przed infekcjami - szczególnie jeśli nie stosowałeś się do zasad przygotowania do szczepienia. Zagrożone są również szczenięta - ich ciała nie są wystarczająco silne.

Zaraza jest najmniej niebezpieczna dla dorosłych zwierząt szczepionych. Jednak nie zapominaj o prewencji i miej nadzieję, że dziś lub jutro będziesz "zdmuchnięty" - nie zapominaj, że kontakty ze zwierzętami (nie tylko walki, ale nawet zwykła ciekawość wobec innych takich jak on) z kundelkami są niepożądane. Zabierz szczeniaka na szczepienie, a następnie wstrzyknij ponownie - w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia.

Czy warto próbować metod ludowych?

Zdjęcie ze strony: Zverivdom.com

Czy w domu można leczyć gorczycę, jeśli u psa występują objawy choroby, ale nie ufasz lekarzom? Jest wiele opowieści o bohaterskim karmieniu zwierząt koniakiem i wódką. Jednak nie licz na "sprawdzone" środki ludowe - mogą one nie działać w twoim przypadku. Nie zapominaj, że sytuacja jest często zaostrzana przez komplikacje, a pogorszenie stanu Twojego zwierzaka jest łatwiejsze niż kiedykolwiek - nie jesteś lekarzem i nie możesz zareagować na pogorszenie w czasie lub zapobiec temu.

Nasze porady - nie szukaj porady w Internecie, ale skontaktuj się z wykwalifikowanymi specjalistami tak szybko, jak to możliwe. Nie spóźnij się na wizytę u weterynarza: czynnik sprawczy choroby Carré jest najsilniejszym wirusem, zegar działa. W tym artykule powiedzieliśmy ci, czy dana osoba może zarazić się plagą od psa, co zrobić, gdy zwierzę jest chore, a jego stan się pogarsza, jak chronić zwierzę domowe. Twoim zadaniem jest zapobieganie infekcjom.

Czytaj Więcej O Psach

Sznaucery

Choroby Pod "sznaucerem" rozumiemy trzy gatunki ras, różniące się głównie wielkością. Broda, wąsy i kudłate brwi są charakterystycznymi cechami wyglądu psów rasowych. W zależności od wielkości emisji:

Puszyste rasy psów: obszerna lista z opisami i zdjęciami

Choroby Większość hodowców psów woli mieć puszyste rasy przyjaciół jako przyjaciół pomimo trudności w pielęgnacji i konserwacji. Przedstawiciele takich ras ewoluowali na korzyść przetrwania i wykonania różnych prac w zimnym klimacie.

Beagle (angielski Beagle) - zdjęcie, opieka i treść

Choroby Charakterystyka rasy
beaglePies gończy to pies gończy, średniej wielkości pies pieszy do polowania zające i lisy. Ojczyzna oficjalnie uznawana jest za Wielką Brytanię, ale nie znaleziono dokładnych informacji o jej pochodzeniu.