Rasy

Dog distemper

Dog distemper jest niebezpieczną i częstą chorobą wirusową. Brak szybkiego leczenia może doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Aby zapobiec takiej sytuacji, każdy właściciel powinien wiedzieć, jak się rozprzestrzenia, w jaki sposób się manifestuje, co można zrobić dla zapobiegania. Zrozumiałe i szczegółowo o zarazy psów - w naszym artykule.

Przyczyny psa distemper

Rozwój dżumy u psów występuje z jednego, jedynego powodu - przenikania wysoce zaraźliwego wirusa do organizmu zwierzęcia, należącego do rodziny paramyksowirusów. Charakteryzuje się on następującymi cechami:

  • zdolne do bardzo szybkiego odtwarzania;
  • ma silny patogenny wpływ na organizm;
  • może wpływać na układy wielu narządów lub niektóre specyficzne;
  • zachowuje aktywność fizjologicznych wydzielin psa chorego przez tydzień, w sprzyjających warunkach i nie tylko.

Po tym, jak wirus dostanie się do organizmu zwierzęcia, sam pies staje się jego nosicielem i źródłem infekcji.

Gdzie pies może zarazić się

Pies może zarazić się zarazą, nawet w domu. Źródłem infekcji jest uwolnienie innego zwierzęcia - nosiciela wirusa. Wirus może dostać się do ciała zdrowego zwierzęcia na dwa sposoby: przez przewód pokarmowy i układ oddechowy - więc prawie każdy przedmiot jest niebezpieczny, nie wspominając o bezpośrednim kontakcie z chorym psem. Są to:

  • kał, wydzielina podczas rui, śliny itp.
  • kabina, woliera;
  • miska;
  • śmieci i tak dalej.

Sam właściciel może wnieść do domu infekcję chumka, na przykład na buty. W ten sam sposób koty mogą przenosić wirusa, jeśli idą ulicą, ale zasypiają w domu.

Mechanizm rozwoju choroby

Po przeniknięciu wirusa zarazy do zwierzęcia zaczyna on aktywnie namnażać się. Właściciel nie od razu stwierdza, że ​​jego pupil jest chory. Pierwsze dni pies jest w normalnym stanie. Okres ukrytego rozprzestrzeniania się wirusa może wynosić średnio tydzień, ale czasami może wynosić dwa lub nawet trzy. Bardzo rzadko zdarza się, gdy objawy choroby pojawiają się 2-3 dni po kontakcie zdrowego i zakażonego psa. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy zwierzę nie ma praktycznie żadnej odporności.

Uwaga: pies, który miał środek przeciwjązykowy, pozostaje odporny na wirus przez całe życie.

Po upływie okresu inkubacji i wystarczająco zwielokrotnionym wirusie pojawiają się pierwsze oznaki choroby.

Początkowe objawy roztoczy psa

W jaki sposób psy dystalibrowe manifestują się w początkowej fazie? Wśród głównych objawów najczęściej są:

  • letarg;
  • przygnębiony wygląd;
  • obrzęk i zaczerwienienie oczu;
  • potargana wełna;
  • wrażliwość na światło (pies zaczyna szukać ciemniejszego miejsca);
  • zaburzenia przewodu pokarmowego;
  • śluzowa wydzielina z nosa i oczu.

Nie wszystkie zwierzęta wykazują te objawy jednakowo. Ich nasilenie zależy od stanu odporności, stylu życia, wieku i innych czynników. Ponadto mogą występować pewne objawy choroby górnej lub inne mogą być dodawane do wymienionych (np. Wzrost temperatury ciała). Bardzo ważny jest system narządów najbardziej dotkniętych wirusem.

Dalszy rozwój choroby: formy choroby zakaźnej

Objawy zapowietrzenia u psów są rzadko obserwowane w izolacji, ponieważ wirus infekuje całe ciało. Jednak na podstawie tych, które są najbardziej widoczne, konwencjonalnie rozróżnia się kilka postaci choroby.

Oprócz klasyfikacji obrazu klinicznego można wyróżnić kilka postaci narkotycznych u psów na podstawie czasu trwania choroby.

  • Błyskawica szybko. Objawy prawie się nie pojawiają, ale zwierzę umiera w ciągu 24 godzin.
  • Super ostre. Jest bardzo wysoka temperatura. Zwierzę odmawia jedzenia. Śmierć ma miejsce drugiego lub trzeciego dnia.
  • Ostro Charakteryzuje się powyższymi objawami.
  • Chroniczny. Okresy remisji naprzemiennie nawrotów. Czas trwania choroby wynosi kilka miesięcy.

Uwaga, proszę! Jeśli pojawią się jakiekolwiek odchylenia w zachowaniu lub stanie psa, należy pilnie skontaktować się z weterynarzem i przystąpić do testów.

Diagnostyka

Po wysłuchaniu skarg od właściciela i zewnętrznym badaniu psa, specjalista z pewnością przepisuje diagnozę laboratoryjną. W większości przypadków badanie będzie wymagało pobrania krwi, płukania oczu (nosa, ust).

Aby zidentyfikować wirusa i określić jego typ, możliwe jest użycie takich metod jak:

  • test immunologiczny enzymatyczny (ELISA) - pozwala na wczesne wykrycie choroby;
  • reakcja łańcuchowa polimerazy (PCR) - ma również wysoką czułość;
  • test wrażliwości;
  • testy do wykrywania antygenu we krwi psa;
  • reakcja neutralizacji - jest przeprowadzana w celu ustalenia gatunku.

Obecnie istnieje wiele innych metod diagnostyki laboratoryjnej, które mogą wykryć wirusa dżumy w tkankach psa. Wybór metody leży w gestii specjalisty.

Leczenie

Leczenie niedoboru u psów powinno być skomplikowane, w tym zarówno zażywanie narkotyków, jak i dodatkowych funduszy. Kierunek terapii zależy od obrazu klinicznego i ogólnego stanu psa. Niemożliwe jest przepisywanie leków zwierzęciu lub leczenie go jedynie popularnymi "sprawdzonymi" metodami. System leczenia dżumy psów powinien zostać wykonany przez wykwalifikowanego specjalistę.

Szczególne traktowanie

Specyficzne metody leczenia nagiego u psów obejmują przetoczenie krwi od psa, który miał zarazę i wprowadzenie surowicy. Pierwsza metoda jest rzadko używana, druga jest najbardziej popularna. Surowica to krew potraktowana wcześniej od psa, który jest już odporny na wirusa. W związku z tym jest nasycony przeciwciałami przeciwko infekcji. Jest podawany trzy razy, 1-2 razy dziennie (jako pies). Najczęściej stosowaną surowicą: Hyxan, Globkan, Avirokan.

Jednak serie zaawansowania mogą nie zawsze pomóc, ale dopiero na początku rozwoju choroby. Im później właściciel zwrócił się do kliniki, tym mniejsza szansa na odzyskanie zwierzęcia.

Objawowe leczenie

W każdym indywidualnym przypadku specjalista zaleci określone leki mające na celu wyeliminowanie objawów choroby lub zapobieganie im. Forma leków (tabletki, zastrzyki, roztwory do leczenia zewnętrznego itp.) Są również indywidualne. Niektóre przykłady stanów (objawów) i leków podano w poniższej tabeli.

W tym samym czasie pokazuje spożycie witamin z grupy B.

Czas trwania leczenia zaburzeniami w jamie ustnej u psów jest indywidualny w każdym przypadku.

Folk sposoby

Równolegle z głównym leczeniem dla psów z dystansem, dozwolone jest stosowanie metod ludowych, które muszą najpierw zostać uzgodnione z weterynarzem. Na przykład wywary i nalewki roślin leczniczych można wykorzystać do przyspieszenia eliminacji toksyn z organizmu, zapobiegania procesom zapalnym, wzmocnienia układu odpornościowego i innych celów. Może to być: rumianek, matka, dziurawiec, i tak dalej.

Jest to dość powszechna rada, jak leczyć psią dżumę z wódką. Aby to zrobić, 100 ml napoju alkoholowego miesza się z 20 g miodu i surowego kurzego jajka. Kompozycję dobrze miesza się i wlewa do psa za pomocą gumowej "gruszki".

Korzystając z metod i metod ludowych, właściciel nie powinien zapominać, że wynik leczenia zależy od stanu odporności zwierzęcia. Jeśli pies ma silny układ odpornościowy, to całkiem możliwe, że będzie w stanie poradzić sobie z chorobą tylko z wywaru lub wódki. Przy niskiej odporności, takie środki mogą nie tylko nie pomóc, ale także pogorszyć sytuację, doprowadzić do śmierci.

Dodatkowe środki

Leczenie osób nieupoważnionych w domu wymaga przyjęcia dodatkowych środków.

  • Pies powinien znajdować się w czystym pomieszczeniu, na suchej i regularnie traktowanej ściółce.
  • Miska, z której zwierzę je i pije, powinna być regularnie czyszczona i dezynfekowana.
  • Ponieważ lek destylacyjny jest typowy dla osób o obniżonej temperaturze, lepiej zastosować miejsce, w którym znajduje się zwierzę.
  • W obecności wydzielin rany ich lokalizacji powinny być ostrożnie leczone środkami antyseptycznymi.

Konieczne będzie zwrócenie uwagi nie tylko na położenie psa, ale także na jego dietę. Pierwszego dnia choroby najlepiej jest trzymać zwierzę na głodzie, co najmniej pół dnia. Od drugiego dnia można wprowadzić płynną dietę, na przykład zupy zbożowe. Dopuszcza się dodawanie mięsa mielonego, kawałków surowego mięsa, jaj. Możesz podać zwierzęciu różne herbaty ziołowe. Czysta woda powinna być stale w pobliżu.

Zapobieganie nieuprawnionemu

Aby pies nie zachorował, najważniejszym środkiem zapobiegawczym jest szczepienie. Po raz pierwszy szczepionka przeciwzapalna jest umieszczana w wieku szczeniąt powyżej 3 miesięcy. Następnie szczepienie będzie musiało być przeprowadzane raz w roku.

Duże znaczenie profilaktyczne ma stan układu odpornościowego zwierzęcia. Im lepsza odporność, tym mniejsze ryzyko infekcji i tym większe prawdopodobieństwo szybkiego powrotu do zdrowia w przypadku choroby. Nieskomplikowane zasady jego zawartości pomogą wzmocnić obronę psa:

  • czysta pościel i miska;
  • dobre odżywianie;
  • okresowe wprowadzanie kompleksów witaminowych do żywności;
  • regularne spacery.

Ochrona zwierzęcia przed dolegliwością pomoże również umyć łapy po przyjeździe z ulicy, jeśli pies mieszka z właścicielem w tym samym pokoju. Ponadto powinieneś unikać wątpliwego "randkowania" jego czworonożnego przyjaciela, nie puszczaj smyczy i nie zostawiaj bez opieki.

Jakie psy są zagrożone

Każdy pies może zachorować na dżumę, niezależnie od wieku i rasy. W większym stopniu prawdopodobieństwo zakażenia zagraża tym czworonożnym przyjaciołom, którzy osłabili odporność. Mogą to być psy, które wyzdrowieją z powodu innej choroby lub urazu, bezdomne zwierzęta na podwórzu, układ odpornościowy osłabiony z powodu niedożywienia i stylu życia. Ponadto wysoki odsetek zachorowań odnotowano wśród szczeniąt poniżej pierwszego roku życia. Szczenięta karmione piersią zwykle nie chorują na psy.

Istnieją różne stopnie ryzyka zarażenia się dżumą psów różnych ras. Tak więc, teriery i kundle są uważane za bardziej odporne na wirusa. Często właściciele psów pasterskich zwracają się do weterynarzy, którzy dość ciężko tolerują tę chorobę. Przede wszystkim prawdopodobieństwo zachorowania na distemper u psów należących do ras myśliwskich i regularnie prowadzących do zamierzonego sposobu życia. Wynika to z faktu, że wilki, lisy i niektóre inne dzikie zwierzęta również cierpią z powodu wirusa dystalnej.

Czy zaraza u psów jest przenoszona na ludzi lub inne zwierzęta?

Nie, psia plaga nie jest przenoszona na ludzi. Koty nie mogą tego złapać. Wirus może być przenoszony tylko na innego psa, jak również na dzikie zwierzęta (lisy, fretki i inne).

Czy u psów mogą wystąpić komplikacje związane z niedoborami?

Niestety, w piątej części psów, które cierpiały na niedowagę, pojawiają się komplikacje. Mogą mieć inny charakter: od drobnego do poważnego. Jakie mogą być konsekwencje - zależy od postaci choroby. Na przykład, jelit prowadzi do rozwoju przewlekłych chorób przewodu pokarmowego (zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit), płuc powoduje patologie serca, płuc, żołądka. Powszechną komplikacją u psa jest niedowład kończyn tylnych.

Tylko terminowe odwoływanie się do lekarza weterynarii może być kluczem do zapobiegania rozwojowi powikłań i śmierci psa!

Choroba wirusowa - zaburzenia u psów: objawy i leczenie w domu, w jaki sposób objawy są prezentowane i przekazywane ludziom?

Plaga mięsożerna u psów (odmiana), tak zwana wirusowa i bardzo zakaźna choroba, w wyniku której umierają szczenięta i młode zwierzęta. Jak zaraza pojawia się u psów, znaki? Jak przebiega infekcja? Jakie istnieją metody leczenia?

Sposoby infekcji

Czynnikiem powodującym chorobę jest wirus należący do grupy "paramyksowirusów". Wchodzi do psa przez przewód pokarmowy i drogi oddechowe. Jest wydalany z kałem, moczem i wydzielinami chorych zwierząt. Zwierzę może zarazić się bezpośrednio lub przez zwykłe przedmioty (naczynia, grzebienie, dywaniki itp.).

W grupie wysokiego ryzyka są małe szczenięta i psy do 1-2 lat, ale czasami dorośli są również zarażeni osłabioną odpornością. Dylemat jest śmiertelny dla szczeniąt: w 40-100% przypadków dzieci umierają. Dog distemper: czy jest przekazywany ludziom? Na szczęście ten wirus nie jest niebezpieczny dla ludzi.

Psy, które po pewnym czasie miały plagę (od kilku tygodni do miesięcy) mogą doświadczać powikłań, takich jak głuchota, zaburzenia centralnego układu nerwowego, ciemnienie zębów, kulawizny i skurcze.

Ważne! Nerwowa postać choroby jest szczególnie niebezpieczna, ponieważ prowadzi do śmierci komórek mózgowych.

Dyskomfort u psów: objawy i leczenie

Choroba po zakażeniu objawia się nie natychmiast, ale dopiero po pewnym czasie, który może wynosić od 3 dni do 21 dni (w zależności od odporności zwierzęcia). W okresie inkubacji zwierzę domowe jest już niebezpieczne dla krewnych. Jak zaraza pojawia się u psów?

Objawy choroby

Objawy, znaki, dzięki którym można rozpoznać distemper:

  • pies staje się apatyczny, odmawia ulubionego jedzenia;
  • wełna znika, wygląda na zaniedbaną;
  • oczy zmieniają kolor na czerwony, z nich i wyciek z nosa bez koloru i zapachu;
  • przy samym początku choroby temperatura wzrasta (do 40-40,5 stopnia), po czym spada do normy (podobny objaw objawia się w super-ostrej postaci leptospirozy);
  • stolec staje się płynny, kał staje się żółty, widoczne są w nich plamy krwi i niestrawione jedzenie.

Dyskomfort u psów: objawy i leczenie różnią się w zależności od postaci choroby:

  • nerwowy;
  • jelitowy;
  • płucny;
  • skóra (występuje rzadziej niż inne).

W pierwszym przypadku pies zachowuje się agresywnie, skurcze mięśni szyi i kończyn są dodawane do ogólnych objawów.

Forma jelitowa charakteryzuje się białym wykwitem na powierzchni języka, zęby są pokryte małymi ciemnymi plamkami.

W formie płucnej zwierzę łapczywie chciwie, ale nie je, zakłóca go silny kaszel.

Wraz z plagą skóry, obszary pozbawione włosów tworzą pęknięcia i małe pęcherzyki, które powodują dyskomfort.

  • piorunujący (objawy choroby nie występują, pies umiera za dzień);
  • nadmiernie ostry (w połączeniu z gorączką, brakiem apetytu, kończy się śpiączką i śmiercią);
  • ostre (objawy są jasne, ale istnieje szansa na wyleczenie);
  • przewlekłe (czas trwania - kilka miesięcy, ulepszenia i pogorszenie zastępują się nawzajem).

Metody leczenia

Leczenie obejmuje walkę z odwodnieniem i główne objawy choroby. W tym celu pies otrzymuje dożylnie płyny odżywcze (roztwór Ringera, sól fizjologiczną, glukozę).

Leczenie nosa u psów w domu przeprowadza się zgodnie z poniższym schematem (wszystkie dawki należy sprawdzić u lekarza):

  1. W ciągu 10 dni do żyły wstrzyknięto roztwór przez cewnik, który zawiera składniki: kwas askorbinowy 5%, chlorek sodu, glukoza, glukonian wapnia 10%, urotropina 40%, dimedrol 1%.
  2. W celu zapobiegania niedowładowi (częściowemu paraliżowi) Prozerynę podaje się podskórnie z 0,05% (długość kursu wynosi 10 dni). Jeśli paraliż już się rozwinął, Prozerin zostaje zastąpiony przez Strychnine (1% roztwór).
  3. Siarczan magnezu 25% domięśniowo (6-7 dni) i tabletki Furosemid (do 4 dni) zmniejszają ICP (ciśnienie wewnątrzczaszkowe).
  4. Mydocalm stosuje się w celu zmniejszenia napięcia mięśniowego.
  5. W przypadku nerwowej postaci choroby, do mięśnia uda wstrzyknięto roztwór Barbital sodu lub Aminazine 2,5%.
  6. W przypadku drgawkowych napadów drgawkowych (podobnych do padaczkowych) tabletki Pagluferal są przepisywane przez 1,5-2 miesiące.
  7. Aby wzmocnić i stymulować układ odpornościowy, witaminy (B1, B6, B12) podaje się pod skórę przez kilka tygodni.

Uwaga, proszę! Woda powinna być zawsze dostępna dla zwierząt.

Leczenie środków ludowej

Tradycyjne metody mogą być stosowane wyłącznie jako uzupełnienie głównego kursu leczenia. Chory pies jest wysysany z ziołowych wywarów (dziurawca, dziurawiec itp.) 1-2 filiżanki dziennie. Ta metoda usunie toksyny z organizmu i poprawi pracę ośrodkowego układu nerwowego.

Istnieje inna popularna metoda ludowa. Dżuma u psów: traktowanie wódką i jajkiem odbywa się w następujący sposób. Łyżkę wódki miesza się z miodem (1 łyżka) i jajkiem kurze (1 żółtko). Mieszaninę dokładnie miesza się i wlewa do ust zwierzęcia 2-3 razy dziennie (przebieg - 3-4 dni).

WAŻNE! Używanie metod ludowych jest wskazane tylko wtedy, gdy szczenię lub dorosły pies ma silny układ odpornościowy. Taka metoda jest jedynie dodatkiem do tradycyjnego leczenia.

Zapobieganie

Terminowe szczepienie szczeniąt i dorosłych jest głównym i najskuteczniejszym środkiem zapobiegawczym. Pierwsze szczepienie dziecka wykonuje się po 1,5-2 miesiącach, ponowne szczepienie wykonuje się po 4 tygodniach. Dorosłe zwierzęta są szczepione co roku w tym samym czasie, w tym celu: Multikan, Nobivac, Eurikan i inne.

Dżuma jest jedną z najpoważniejszych chorób wśród osób, które mogą uszkodzić zdrowie zwierząt. Wraz z zapaleniem jelit i wścieklizną choroba jest wywoływana przez wirus i może być śmiertelna. Traktuj zdrowie swojego zwierzaka w sposób odpowiedzialny, nie zapomnij umieścić szczepionek na czas i nie pozwól swojemu psu kontaktować się z chorymi zwierzętami.

Dodatkowo obejrzyj film o dyskomforcie psów, objawach i leczeniu w domu:

Pies

Ostra choroba wirusowa o wysokiej śmiertelności, znana jako choroba psów, choroba Carre lub plaga drapieżników, stała się plagą hodowców psów i ich zwierząt domowych od czasu udomowienia tej ostatniej.

Treść artykułu:

Które psy są zagrożone

W Rosji zakaźna gorączka katarowa (febris catarrhalis infectiosa) po raz pierwszy pojawiła się na Krymie (1762), dlatego nazwano ją chorobą krymską. W roku 1905 francuski badacz Carré udowodnił wirusowy charakter choroby, któremu towarzyszyła gorączka, uszkodzenie OUN, zapalenie płuc, katar błony śluzowej i wysypka skórna.

Zarówno dorośli, jak i młode psy mogą zarazić się zarazą, ale najbardziej niebezpieczny wiek wynosi od 2 do 5 miesięcy. Prawie nigdy nie zachorują szczenięta urodzone od zaszczepionych lub oczywiście mające sukę. Rzadko chorzy i szczenięta w wieku mlecznym: o ile nie ma słabej zawartości / karmienia. Odporność na działanie kolostry chroni lęg przez około kilka tygodni po odstawieniu od piersi matki, a następnie wymagane jest szczepienie.

To jest interesujące! Wrażliwość na wirusa jest określana przez rasę. Rasy hodowlane, w tym psy ozdobne, owczarki południowo-rosyjskie / owczarki niemieckie i syberyjskie, są mniej odporne. Najbardziej odporne teriery i boksery.

Ponadto infekcja przyczynia się do awitaminozy, inwazji robaków, niewłaściwego pożywienia, braku ruchu, mokrej pogody i pokrewnej hodowli.

Oporność na wirus

Mięsożerny wirus dżumy, podobnie jak typowy paramyksowirus, zawiera kwas rybonukleinowy i jest odporny na wiele czynników fizykochemicznych. W temperaturach poniżej zera jest w stanie zachować swoje zjadliwe właściwości przez 5 lat.

W organach martwych zwierząt wirus żyje do sześciu miesięcy, we krwi - do 3 miesięcy, w wydzielinach jamy nosowej - około 2 miesięcy. Wirus niszczy niektóre czynniki fizyczne i proste środki dezynfekujące:

  • światło słoneczne i roztwory formaliny / fenolu (0,1-0,5%) - po kilku godzinach;
  • 2% roztwór wodorotlenku sodu - 60 minut;
  • promieniowanie ultrafioletowe lub 1% roztwór lizyolu - w ciągu 30 minut;
  • ogrzewanie do 60 ° C w ciągu 30 minut.

Kiedy gotowanie patogenu umiera natychmiast.

Sposoby infekcji

Dzikie mięsożerne i bezpańskie zwierzęta są rezerwuarem wirusów dżumy psów, a źródłem patogenu są chore i chore psy, a także te, które są w okresie inkubacji. Wirus jest wydalany z organizmu przez kichanie i kaszel (ze śliną i wydzieliną z nosa / oczu), z kałem, moczem i cząstkami martwej skóry. Pies działa jak nosiciel wirusa przez okres do 2-3 miesięcy.

Ważne! Wirus wchodzi do organizmu przez drogi oddechowe (na przykład podczas wąchania) lub przez przewód pokarmowy. Nie tak dawno temu dowiedziono również, że infekcja wirusem wertykalnym jest przekazywana potomstwu przez łożysko zakażonej suki.

Patogen osadza się na psie ściółce, kagańcach, przedmiotach pielęgnacyjnych, a także na ubraniach i butach właściciela. Wraz z nadejściem seksualnego polowania dramatycznie wzrasta szansa na złapanie psiej zarazy. Częstość występowania w pladze mięsożerców jest nie mniejsza niż 70-100%, a śmiertelność (w zależności od postaci choroby) zmienia się w zakresie 25-75%.

Objawy psa distemper

Wirus wchodzi do organizmu, najpierw dociera do regionalnych węzłów chłonnych, a następnie wnika do krwiobiegu i powoduje gorączkę. Następnie patogen przenika do narządów wewnętrznych, a jednocześnie wpływa na centralny układ nerwowy, co prowadzi do poważnych zakłóceń w trawieniu i oddychaniu.

Okres utajony choroby (od zakażenia do początkowych objawów) trwa od 3 do 21 dni. W tym czasie pies wygląda całkiem zdrowo, ale jest w stanie zarażać resztę psów. Wygładzone objawy powodują, że niezwykle trudno jest zdiagnozować i ustalić datę zakażenia dżumą.

Pierwsze oznaki choroby:

  • łagodna depresja, letarg i zmęczenie;
  • zaczerwienienie śluzowych oczu, ust i nosa;
  • zmniejszenie apetytu;
  • jasne wydzielanie z nosa i oczu;
  • częściowe odrzucenie gier / ćwiczeń;
  • lekka biegunka i wymioty (czasami).
  • potargane wełny.

U niektórych zwierząt objawy są mniej wyraźne, w innych - wyraźniej. Na początku wszystkich chorych psów występuje gorączka (39,5-40), która trwa około 3 dni.

To jest interesujące! Po 3 dniach u najsilniejszych zwierząt temperatura spada do normy, choroba się kończy i następuje powrót do zdrowia. U słabych psów temperatura nadal rośnie wraz z ogólnym pogorszeniem stanu zdrowia.

Uczucie układu nerwowego można zaobserwować zarówno w środku choroby, jak i przy pozytywnej dynamice. Plaga mięsożerna często nietypowa lub nieudana, a także charakteryzuje się ostrym, podostrym, podostrym lub przewlekłym przebiegiem.

Formy choroby

Stopień jasności objawów klinicznych determinuje postać choroby, która może być nerwowa, jelitowa, płucna lub skórna (pozaszpitowa). Rozwój określonej postaci dżumy zależy od zjadliwości patogenu i reaktywności organizmu psa. Jedna postać choroby łatwo przechodzi w inną. Ponadto możliwe jest przejawienie się plagi drapieżników w postaci mieszanej.

Postać płucna

W przypadku prądów ostrych, ta forma gorączki jest związana ze wzrostem temperatury (do 39,5 stopnia), który nie zmniejsza się przez 10-15 dni. Skóra lustra nosowo-wargowego wysycha, a na jego powierzchni pojawiają się pęknięcia (nie zawsze).

Ważne! Po 1-2 dniach od skoku temperatury oczy psa zaczynają obficie rozrywać się z tworzeniem się błony śluzowej, a następnie ropne wyładowania: powieki zwierzęcia sklejają się i oczy zamykają.

Zapalenie błony śluzowej nosa rozpoczyna się, gdy ropny wydzielina wypływa z jam nosowych, nozdrza sklejają się, a skorupy pojawiają się w kieszonkowym lustrze nosowo-wargowym. Oddychaniu towarzyszy wąchanie i pojawia się kaszel, najpierw suchy, ale później wilgotny. Po 2-3 tygodniach zaburzenia nerwowe często łączą się z zaburzeniami niedożywienia, które stają się dominujące.

Postać jelitowa

Jeśli główny wpływ wirusa spadnie na układ trawienny, pies nagle traci apetyt, rozwija zapalenie gardła / zapalenie migdałków i wykazuje oznaki kataru (zwykle ostrej) przewodu pokarmowego. Zapalenie błony śluzowej przewodu żołądkowo-jelitowego objawia się nieżytem biegunkowym z wydzielaniem płynu (szaro-żółtego, a następnie brązowego) kałem z domieszką śluzu i krwi.

W jelitowej postaci zarazy obserwuje się okresowe napady wymiotów z śluzową zawartością żółtego koloru. Jeśli odbytnica jest dotknięta, w miejscu, w którym rozpoczęło się zapalenie krwotoczne, w kale znajdują się krwawe wtręty. Również od chorych psów emanuje obrzydliwy zapach.

Nerwowa forma

Po porażce układu nerwowego dochodzi do krótkotrwałego pobudzenia, a nawet lekkiej agresywności.

Dla nerwowej postaci dżumy objawy mięsożerne, takie jak są charakterystyczne:

  • konwulsje toniczno-kloniczne całego ciała;
  • drgawki poszczególnych mięśni, w tym kończyn i ściany brzucha;
  • drganie mięśni mimicznych;
  • brak koordynacji ruchów;
  • napady padaczkowe, przechodzące w niedowład / porażenie kończyn, odbytnicy, zwieracz pęcherza moczowego i nerw twarzowy.

W niektórych przypadkach po poprawie stanu ogólnego następują nawroty, zwykle po 7-9 dniach. Takie nagłe zaostrzenia kończą się, z reguły, śmiercią zwierzęcia.

Forma skóry

W tej postaci choroby wysypka z plagą lub po prostu wysypka skórna rozwija się, gdy małe czerwone kropki dotykają uszu, nozdrzy, okolicy w pobliżu pyska i uda (wewnątrz i na zewnątrz). Plamki stopniowo przekształcają się w błyszczące bąbelki (z żółtym ropnym / surowym nadzieniem) w rozmiarze od ziarna do monety centowej. Następnie bańki pękają i wysychają, tworząc brązowe skorupy.

Ważne! Czas trwania zapylenia u psów jest bardzo zróżnicowany. Łagodne przypadki kończą się wyzdrowieniem w ciągu tygodnia, poważne są opóźnione o miesiące, a nawet lata.

U niektórych chorych psów występuje hiperkeratoza, w której stwierdza się keratynizację naskórka w fałdach stawowych. Czasami w obszarze zewnętrznego kanału słuchowego dochodzi do płaczu.

Diagnoza i leczenie

Przede wszystkim należy wykluczyć choroby podobne do symptomatologii - choroba Aujeszky'ego, salmonelloza, wścieklizna, zakaźne zapalenie wątroby i pastereloza.

Następnie spójrz na obecność objawów takich jak:

  • porażka dróg oddechowych;
  • dwupasmowy wzrost temperatury;
  • katar błony śluzowej oczu / nosa;
  • uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego;
  • biegunka;
  • nadmierne rogowacenie poduszek łapy;
  • czas trwania choroby wynoszący co najmniej 21 dni.

Cztery z tych objawów wystarczają, aby zasugerować, że pies ma mięsożerną zarazę. Na wczesnym etapie częściej występują następujące pięć objawów: światłowstręt, normalna temperatura z podwyższonym apetytem lub temperatura 39 ° C lub więcej z utratą apetytu, kaszel, objawy uszkodzenia układu nerwowego. W przypadku dwóch z pięciu wymienionych objawów można podejrzewać, że istnieją niedobory, a u trzech - postawić diagnozę.

Leczenie farmakologiczne

Kiedy zaraza występuje u psów, wskazana jest kompleksowa terapia skojarzona lekami specyficznymi i objawowymi.

Najbardziej efektywne konkretne środki uznane:

  • avirokan (psy immunoglobulin przeciwko zapaleniu wątroby, dżumie, parwowirusom i zapaleniu jelit u koronawirusa);
  • immunoglobuliny przeciwko mięsożernym i parwowirusowemu zapaleniu jelit;
  • globulina przeciwko zapaleniu jelit, dżumie i zapaleniu wątroby.

Poliwalentne surowce przeciwko dżumie, wirusowemu zapaleniu wątroby i parwowirusowemu zapaleniu jelit okazały się nieco gorsze. Immunostymulanty szeroko stosują immunofan, kinoron, komedon, anandin, cyklonoferon, myksoferon i rybotan.

Ważne! W przypadku ucisku mikroflory bakteryjnej (wtórnej) przepisywane są leki przeciwbakteryjne o przedłużonym działaniu. Leczenie kursami antybiotykami należy przeprowadzić przy użyciu probiotyków, takich jak bifidbakteria, laktobakteria, enterobifidyna, baktisubtil i inne.

Tradycyjne metody leczenia

Doświadczeni miłośnicy psów, bazując na swoim wieloletnim doświadczeniu, nie ufają szczególnie weterynarzom i często odmawiają leczenia, polegając na prostych metodach. W sercu wszystkich leków, dzięki którym psy zostały wyciągnięte prawie z następnego świata, są silne duchy. Jeden z najbardziej popularnych przepisów wygląda tak: dwa razy dziennie, chore zwierzę ze szkła otrzymuje pół szklanki wódki zmieszanej z jednym surowym jajkiem i łyżeczką miodu. Ostatni składnik nie jest ściśle wymagany. Mieszaninę wstrzykuje się do jamy ustnej ze strzykawki lub dużej strzykawki (bez igły).

Ktoś uratował swojego psa od distempera w droższy sposób, używając dobrego koniaku (łyżeczka 2 razy dziennie), inni właściciele kierowali domowym bimbrem (kieliszek rano i wieczorem) i kimś otpaivala psa banalnym ufortyfikowanym winem.

Kolejny cud na bazie wódki, który przywrócił psa do aktywnego życia: 2 ząbki mielonego czosnku + 1 domowe jajko + wódka (100-120 g). Wszystko jest dokładnie wstrząsane i wylewane z łyżki lub strzykawki. Jest to pojedyncza dawka, która jest powtarzana rano i wieczorem.

To jest interesujące! Niektórzy uzdrowiciele łączyli niekompatybilne (alkohol i antybiotyki), ale wyciągali psy ze szponów śmierci. Pacjenci otrzymywali zastrzyki z penicyliny i dwa razy dziennie z 0,5 szklanki wódki, wstrząsanej parą surowych jaj.

Dorosły owczarek niemiecki (z postacią jelitową środka owczego) udał się na domowe wino czerwone, tak jak zwymiotowała w sklepie. Była pijana z winem przez dokładnie dwa dni, nalewając 2 łyżki rano i wieczorem, a po 1-2 godzinach dawała 1 tabletkę noshpy. Ponadto, pies pasterski był stale podlewane wodą (1 łyżka stołowa) przez cały dzień.

Pies, zgodnie z gospodynią, obudził się energicznie już 3 dnia i stopniowo zaczął jeść płynną zupę (choć nie sobą, ale łyżką). Przez 7 dni pasterz otrzymał również pigułkę noshpy i nie potrzebowała antybiotyków. Tydzień później pies był zdrowy. Buliony dziurawca i rumianku pomogą usunąć nagromadzone toksyny z organizmu. Nieźle i wywar z wisienki, zapobiegając rozwojowi poważnych konsekwencji i uspokajając układ nerwowy.

Środki zapobiegawcze

Nie ma bardziej niezawodnego sposobu ochrony psa przed chorymi na niedotlenienie niż w odpowiednim czasie. Szczepionki przeciwszczepienne są podawane psom w wieku 12 tygodni, 6 i 12 miesięcy, a następnie raz w roku przez okres do 6 lat. Każde szczepienie jest poprzedzone procedurą odrobaczania. W konkretnej profilaktyce stosuje się żywe jednowartościowe (VNIIVViM-88, EPM, 668-KF, szczepionka) i skojarzone (szczepionki wielokanałowe, awangardowe, szesnastkowe, nobiwakowe).

Będzie to również interesujące:

I, oczywiście, konieczne jest wzmocnienie odporności zwierzęcia, co jest niemożliwe bez hartowania i dobrego odżywiania. Ważne jest, aby pies był czysty, a przynajmniej umyć jego ściółkę i umyć łapy po spacerze.

Konsekwencje psa distemper

Większość zwierząt, które od dawna cierpiały na dżumę, często aż do końca życia, pozostają śladami destrukcyjnej pracy wirusa w ciele. Może to być:

  • utrata wzroku, węchu i słuchu;
  • przerost źrenicy i blizny na rogówce;
  • niedowład i paraliż;
  • skurcze mięśni;
  • żółknięcie zębów.

Niektóre zwierzęta mają czasami napady padaczkowe, których sprawcą jest również opóźniona choroba. U psów, które były chore, zwykle tworzy się odporność na całe życie, ale wciąż nie wyklucza się ponownej infekcji.

Zagrożenie dla ludzi

Mięsożerny wirus dżumy zaraża nie tylko psy, ale także inne drapieżniki żyjące na wolności (wilki, szopy, lisy) lub na fermach futrzarskich (norki, sable i inne), ale nie ludzi. Dla niego czynnik sprawczy psa nie jest niebezpieczny.

Objawy nieporządek u psów i leczenie w domu: oznaki niedoboru i zagrożenia dla ludzi

Psy to choroba wirusowa, która jest dość odporna na wiele zewnętrznych wpływów. Utrzymuje jędrność w niskiej temperaturze - do dwudziestu czterech stopni ze znakiem minus. W wysokich temperaturach traci funkcjonalność powodującą choroby. Ale możliwe jest również zneutralizowanie wirusa za pomocą 2% roztworu sody kaustycznej, 1% roztworu formaldehydu i roztworu Dempa.

Dog distemper

Młode osobniki są szczególnie wrażliwe na mięśnie - szczenięta w wieku od trzech miesięcy do jednego roku.

W tym okresie następuje zmiana uzębienia, wzrost szkieletu i mięśni jest intensywny, w wyniku czego odporność jest na dość niskim poziomie. Często przyczyną jest zły stan zdrowia i niewłaściwa opieka nad zwierzęciem. Z zasady niemowlęta karmione piersią są chronione przed infekcją, ponieważ przeciwciała przeciwko niemu dostają się do ciała szczenięcia wraz z mlekiem matki, ale są wyjątki.

Często przyczyną destemper staje się zły stan sanitarny.

Rasy psów i temperówki

Dotyczy to wszystkich ras psów.

Dotyczy to całkowicie wszystkich ras. Szczyt patologii występuje wiosną i jesienią. Źródła zakażenia - osoby chore. Przewoźnicy - człowiek, ptak, owad.

Jakie są oznaki i objawy psa z gorączką?

Ukryty prąd wynosi około trzech tygodni.

Kiedy pies jest nieczuły, temperatura ciała wzrasta.

Choroba nie objawia się, a zwierzę nie zmienia zwykłego zachowania. Istnieje kilka form:

  • nadpływające;
  • ostra forma;
  • typ przewlekły;
  • typowa manifestacja;
  • atypowa manifestacja;
  • błyskawica.

Typowe objawy to wzrost temperatury ciała, ale u niemowląt temperatura może nie wzrosnąć. Super-ostra postać oznacza znaczną i ostrą hipertermię ciała, zwierzę przestaje jeść, pojawia się stan śpiączki i przez dwa lub trzy dni zwierzę umiera.

Ostra forma

Postać ostra charakteryzuje się czasem trwania około miesiąca, w zależności od ogólnej odporności zwierzęcia.

Ostra postać choroby charakteryzuje się słabością i apatią u psa.

  • Istnieje stan gorączkowy, temperatura ciała wynosi do czterdziestu jeden stopni, co trwa dziesięć dni lub dłużej.
  • Widoczna słabość, ucisk, apatia.
  • Częściowo lub całkowicie stracił główny refleks.
  • Rozpoczyna się chłód, strach przed głośnym hałasem i światłowstrętem, zwierzę ukrywa się, nie chce się nakarmić.
  • Możliwe nudności i wymioty.
  • Na błonach śluzowych nosa i na zewnętrznej powierzchni widoczne są pęknięcia, pokrywające skorupy.

Uszkodzenie ciała

Charakterystyczne jest, że środek może wpływać na różne systemy ciała. Od tego i symptomy będą nieco różne.

Odżywka u psa może wpływać na różne układy organizmu.

Układ oddechowy

Klęska układu oddechowego charakteryzuje się ropnym wydzielaniem z oczu i jamy nosowej.

Klęska dróg oddechowych charakteryzuje się zablokowaniem kanałów nosowych.

Z powodu ropnej masy kanałów nosowych dochodzi do blokady, w wyniku czego oddychanie jest utrudnione, pies pociąga nosem. Zapalone migdałki, pojawia się histeryczny kaszel. Może wystąpić dalsza biegunka. Temperatura ciała gwałtownie rośnie.

Układ jelitowy

Zmiany jelitowe objawiają się częstym omdleniem, całkowitym brakiem apetytu.

Po porażce układu jelitowego pies często zaczyna pić.

Zwierzę często pije, temperatura jest podwyższona. Ciekły kał o bogatym żółtym zabarwieniu z ostrym, cuchnącym zapachem. Możliwa obecność w kale mas krwi lub pozostałości niestrawionego pokarmu. Z biegiem czasu kał staje się ciemnobrązowy, co wskazuje na powikłanie choroby. Błona śluzowa języka jest pokryta białym nalotem, ciemne plamy pojawiają się na szkliwie zębów. Brodawki lub jamki rozwijają się na podniebieniu, które po odzyskaniu nie znikają nigdzie i pozostają ze zwierzęciem aż do końca życia.

Plaga skóry

Plaga skóry wyraża się w pojawieniu się pęcherzy na "gołych" częściach ciała.

Plaga skórna wyraża się w pojawieniu się pęcherzy.

Temperatura w tej formie przepływu nie podnosi się lub wzrasta do raczej nieistotnego poziomu. Ogólnie rzecz biorąc, pacjent czuje się normalnie i, z wyjątkiem pęcherzy na skórze, nic mu nie przeszkadza. Ten stan rzeczy sugeruje obecność łatwej formy patologii.

Układ nerwowy

Nerwowe pochodzenie tego środka jest wyrażone w znacznym wzroście temperatury ciała, podczas gdy apetyt zostaje zachowany.

Być może początek kulawizny u psa.

  • Zachowanie zwierzęcia ulega zmianie, pojawiają się oznaki załamania nerwowego - agresja, nerwowość, drażliwość.
  • Występują drżenia mięśniowe, skurcze lub konwulsyjne skurcze kurczów. Być może początek kulawości, paraliżu lub niedowładów kończyn - wszystkich czterech, jednego lub kilku. Jeśli paraliż kończyn powoduje paraliż mięśnia sercowego lub oddechowego - nagłą śmierć.
  • Obecność napadów, podobnych do napadów padaczkowych, nieuchronnie prowadzi do śmierci zwierzęcia.
  • Co do zasady, oznaki uszkodzenia nerwowego występują od kilku miesięcy, rzadziej utrzymują się po odzyskaniu zwierzęcia, aż do końca życia, okresowo się manifestując. Zwykle taki stan występuje na końcu dowolnej postaci choroby.

Pierwsze objawy nie rozpoczynają się w czwartym tygodniu lub po pozornej remisji.

Urazy palca

Zdarza się, że gdy pojawią się wszystkie powyższe objawy, niezależnie od rodzaju przepływu środka, opuszki palców mogą stwardnieć. Co więcej, ta cecha jest nieodłączna dla wszystkich typów i może wystąpić na dowolnym etapie choroby.

Koniec palców może stwardnieć.

Cechą szczególną ostrego przebiegu jest zdolność do przejścia na chroniczny typ procesu chorobowego.

Możliwe jest także naprzemienne biegunki i zaparcia. Wielkie wycieńczenie, utrata apetytu lub zmniejszona aktywność i matowe włosy. Wydzieliny do oczu, które wysychają w kącikach oczu i tworzą skorupy. W takim przypadku odzyskiwanie nie występuje, kończy się śmiercią.

Leczenie w domu

Kompleksowe podejście do leczenia jest właściwą drogą do poprawy skuteczności.

Nie ma uniwersalnego środka leczniczego w leczeniu rozpadu, jednak można wybrać kompleks leków, które przy dobrze skoordynowanej interakcji przyczynią się do wyzdrowienia.

Ogólne leczenie w dowolnej formie obejmuje wprowadzenie następujących rozwiązań:

  • urotropina - 40%;
  • glukonian wapnia - 10%;
  • glukoza - 40%;
  • izotoniczny chlorek sodu;
  • Dimedrol - 1%;
  • kwas askorbinowy - 5%.

Leczenie obejmuje wprowadzenie roztworu urotropiny.

Warto zauważyć, że roztwory powinny być przygotowane bezpośrednio przed podaniem, w sterylnych warunkach. Wprowadzono szybkość infuzji 10 dni.

Schemat

Prozerynę stosuje się podskórnie.

  1. Zastosuj podskórną prozerynę, roztwór strychniny do zapobiegania i leczenia niedowładu.
  2. Eliminuje skurcze i skurcze mięśniowe mydocalms.
  3. Zmniejsza ciśnienie śródczaszkowe - roztwór siarczanu magnezu, furosemid.
  4. Uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego eliminuje się poprzez zastosowanie blokady blokującej parowanie, roztworu aminazyny, barbitalu sodowego.
  5. Stan podniecenia zwierzęcia zmniejsza się przez podawanie fenobarbitalu, benzonu, kwasu glutaminowego, kwasu foliowego.
  6. Leczenie trwa nieprzerwanie przez trzy tygodnie.
  7. Równolegle stosuje się podskórne iniekcje z kursu novocaine przez dziesięć dni.
  8. W przypadku napadów padaczkowych zalecane jest leczenie lekiem Finipsin, pagluferal.
  9. Infekcja bakteryjna jest eliminowana przez antybiotykoterapię, która obejmuje leki: chloramfenikol, norsulfazol, streptomycynę, clofaran, kefzol, gentamycynę.
  10. Jako specyficzne leczenie, wstrzykuje się surowicę zawierającą przeciwciała od zwierząt, które były chore, w których doszło do całkowitej remisji.
  11. Aby utrzymać ogólny stan organizmu i wzmocnić układ odpornościowy, zaleca się stosowanie immunomodulatorów i immunostymulantów.
  12. Do celów profilaktycznych zalecane są leki nasercowe - sulfokampococain, cocarboxylase.
  13. Terapia witaminą z grupy B - B1, B6, B12, z jednoczesnym zastosowaniem pantatoma, nikotynamidu.
  14. Ciężkie zatrucia są podatne na dożylne leczenie roztworem Ringera.

Dieta dla psów

Nie zapomnij o specjalnej diecie dla psów.

Karmić psa powinny być małe porcje mięsa mielonego.

  • Karmią drobno posiekane mięso lub mięso mielone, w małych porcjach.
  • Możesz podać surowe jajko, ale nie więcej niż dwa razy w tygodniu.
  • Zaleca się stosowanie niskotłuszczowego twarogu i kefiru.
  • Zaleca się przestrzeganie diety i powrót do zdrowia.
  • Aby uniknąć przejścia do stadium nerwowego choroby można uzyskać wywar z matki.

Szczepienia

Obecnie istnieje skuteczna szczepionka przeciw kamieniowi.

Vanguard - importowana szczepionka przeciw kamieniowi nazębnemu. Sprawdzony.

Krajowy producent - KF-668, EPM. Zaimportowane szczepionki - hexodog, pentodog, vangard, kanvak.

Film o niedoborze u psów

Kupując szczeniaka, hodowca zapewnił, że możliwe jest wytworzenie progestoglikonu iw ciągu 2-3 dni można było wykonać szczepionkę - w klinice weterynaryjnej. W końcu prawie utracony schena. Dziękuję weterynarzu, wyciągnął!

Mój pies właśnie wziął i zmarł. Wtedy weterynarz powiedział, że był środek odurzający, albo natychmiast zabiła psa, albo objawy były ukryte.

po rozpoczęciu działania distemper nie usuniesz go. Już 7 lat, jak wszystkie szczenięta umierają. Żadne szczepionki nie pomagają, ani dieta. Przetwarzanie całego stoczni nie jest możliwe. Pieniądze w tubie.

Przepraszamy za szczenięta - Mutts, nikt nie potrzebuje. Dwie mają zielone oczy - cud natury. Pozostałe cztery mają zwykle kolor oczu, ale wszystko jest piękne. Ciężko jest patrzeć, jak umierają za każdym razem. Nie ma gdzie zakopać się na podwórzu.

Nie chcę zniechęcać ludzi do leczenia roztoczy, ale moim zdaniem wszystkie te leki służą do przelewania pieniędzy. Wirusy nie są leczone. Dlaczego prowadzimy nosem? Dla korzyści.

przestań kopać w ciałach szczeniąt na podwórzu, zrób szczepienie na czas

Ale rzeczywiście, przez to właśnie wkroplenie nadal rozprzestrzeniasz czynnik sprawczy choroby, a przy okazji, nie tylko na twoim podwórku. Wszystkie martwe chore psy muszą być odpowiednio utylizowane. W przeciwnym razie nigdy nie pozbędziesz się wirusa...

Rozprysk jest leczony. Około 15 lat temu nasz szczeniak zachorował. Za radą lekarza weterynarii przewierali naprzemiennie witaminy z grupy B (1,6,12). Prawdopodobnie nastawiony tydzień. Pies wyzdrowiał i zamienił się w cudownego psa. W ubiegłym roku zmarł ze starości.

powiedz mi, jak naprzemiennie? czyli 1 dzień B1 następnego dnia B6 i trzecie B12, więc co?

Witaj, mam rasę psów shytsu Nie wiem, co mój pies ma znak, ale umiera na naszych oczach, zaczął nie jeść i pije tylko wodę, jeśli nawet je natychmiast i wymiotuje krwią, staje się słaby i ledwie może chodzić, proszę o pomoc

Najlepszym lekarstwem na remembers jest wódka.
25-30 ml delikatnie strzykawki do ust. już uratowałem dwa szczeniaki.
karmić po tym świeżym jajku, trochę wstrząsnąć. Powodzenia dla wszystkich.

Jaka jest waga szczeniąt w dawce 25-30 ml?

Zgadzam się, to może i nie zawsze pomaga, ale nasz sąsiad tak bardzo wyleczył owczarka.

Nasz Archi 3 mesyatsa.zabolel tempera, stojące antybiotyki, glyukozoy.ne sodu pomogalo.prochitala gdzieś: kieliszek wódki, domowe jaja, ząbek czosnku, wymieszać wszystko i nie reagują prawie zalivat.schenok już umarł. 2 dni rano nalali mi strzykawki, a potem zacząłem jeść, pić wodę i iść do cichego, myślałem, że nie przeżyję.

I Shepherd Cezar, August 3 roku życia, wszystkie znaki wskazują na temperą choroby, w ubiegłym miesiącu, nic nie jeść, zaczął kuleć, a te dni temperatura wzrosła o 40, zaczął kaszleć, kichanie, wyciek z nosa poleciał matka krwi spowodowane weterynarii, ale lekarz okazał się tak głupi, że popioły zasugerował, że może chce iść z tobą?
to takie głupie, że musisz mówić takie bzdury. a potem zdałem sobie sprawę, że musimy działać samodzielnie, nie spałem przez dwa dni, wspiąłem się po całym Internecie i ponownie przeczytałem wszystko, co mogłem, i upewniłem się, że jedynym sposobem na uratowanie psa jest wódka, jajko i czosnek.. Śpiewaliśmy nasz Cezarik na trzeci dzień, i zobacz wynik. Boże spraw, aby nasz Cezar wyzdrowiał, nie puścimy naszych rąk, potraktujemy go z powodu wszystkich sił, a ty nie puścisz swoich rąk, musisz tylko mieć nadzieję na najlepsze.

Choroba psów: objawy, diagnoza i leczenie

Wiodącym miejscem wśród zakaźnych uszkodzeń psa jest plaga drapieżników. Ta choroba ma charakter wirusowy i jest w stanie zainfekować absolutnie wszystkie systemy zwierzęcia domowego.

Ostra choroba Carré (inna nazwa dla psa) wpływa na błony śluzowe narządów, skóry i ośrodkowego układu nerwowego.

Chore zwierzę silnie się porusza z manifestacją wszystkich lub kilku objawów. Dlatego plaga drapieżników u psów powoduje częste zgony.

Drogą przenoszenia choroby jest kontakt, gdy zdrowe zwierzę kontaktuje się z chorym.

Szczepionka przeciwko pladze gwarantuje, że pies nie zostanie zainfekowany przez bezpośredni kontakt z nidusem wirusa, ale nie w 100%.

Warto pamiętać, że niebezpieczeństwem jest ostatnio zdiagnozowana dżuma u psów. Po zauważeniu naruszeń w zachowaniu i dobrym samopoczuciu swojego zwierzaka, właściciel może uratować psa, kontaktując się z wykwalifikowanym lekarzem weterynarii.

Jak pies zarażony jest dżumą?

Czynnikiem sprawczym zaraza psa jest bardzo zakaźny wirus z rodziny paramyksowirusów. W jaki sposób przenoszona jest zaraza u psów? Główną drogą infekcji jest kontakt. Wirus oskrzelowy wchodzi do organizmu zdrowego zwierzęcia przez przewód pokarmowy i drogi oddechowe. Zaatakowane wirusy rozmnażają się niezwykle szybko, wykazując wysoce patogenny efekt. Ponadto osobliwość plagi zwierząt mięsożernych polega na tym, że rozprzestrzeniając się wraz z przepływem krwi w całym ciele, choroba wpływa na różne systemy.

Jak pies może zarazić się? Zdrowy, mało inspirowany pies może zarazić się przez kontakt z chorym zwierzęciem. Wirus jest wydzielany z chorego organizmu wraz z wydzieliną śluzową nosa i ust, śliny i kału, a także moczu. Medycyna weterynaryjna identyfikuje wiele źródeł, które służą jako czynnik wyzwalający rozwój niebezpiecznej choroby:

  • chore zwierzęta - nie tylko psy domowe lub uliczne mogą cierpieć na mięsożerną dżumę (pies może być zarażony chorą fretką, wilkiem, lisem, norką lub hieną)
  • grupa ryzyka obejmuje psy myśliwskie, dlatego konieczne jest rutynowe wykonywanie rutynowych szczepień;
  • miseczki na pościel i karmę;
  • woliery i kabiny;
  • buty i ubrania - osoba może zostać handlarzem infekcji, przynosząc ją do domu na swojej zewnętrznej odzieży lub butach.

Po przeniknięciu do ciała psa mięsożernego wirusa dżumy, zajmuje to około 2-3 dni. Początek choroby występuje w postaci utajonej, bez przejawów charakterystycznych objawów. W procesie inkubacji wirusowe mikroorganizmy rozprzestrzeniają się w organizmie, aktywnie namnażając się. Cały okres inkubacji trwa od 5 do 8 dni, aw niektórych przypadkach wynosi co najmniej 3 tygodnie. Przypadki kliniczne są rzadkie, gdy po bezpośrednim kontakcie chorego zwierzęcia ze zdrowym występuje infekcja, a charakterystyczne objawy pojawiają się po 2 dniach.

Istnieje wiele cech związanych wyłącznie z plagą drapieżników. Zatem wirus dżumy może być zlokalizowany w różnych narządach, ale naruszenia nie występują osobno. Uszkodzenie występuje we wszystkich zainfekowanych narządach zwierzęcia. Czas trwania okresu inkubacji i proces reprodukcji czynników wirusowych zależy od szeregu podstawowych czynników, które pośrednio wpływają na wynik leczenia i rokowanie.

Przebieg choroby zakaźnej, która nie jest widoczna dla ludzkiego oka, może spowodować śmierć psa 2 dni po zakażeniu. Postać hiperostrycznej dżumy objawia się wzrostem wskaźników temperatury ciała do 39 stopni, całkowitym odrzuceniem przyjmowania pokarmu, śpiączką i śmiercią.

Aż do 23% przypadków klinicznych wskazuje, że możliwe jest wyleczenie ostrej postaci przewodu pokarmowego u psa. Ale jednocześnie zwierzę domowe, a zwłaszcza narządy wewnętrzne, przechodzą poważne zmiany i następstwa - utracono słuch i wzrok, utracono umiejętność rozpoznawania zapachów. Często u psów po wyleczeniu ostrej postaci zapalnej występują zaburzenia pracy układu nerwowego i występują trwałe zaburzenia o charakterze nerwowym.

Rzadko, ale zdiagnozowano dżumę u psów, występującą w postaci przewlekłej. Ta forma choroby trwa kilka miesięcy. W tym samym czasie czworonożne zwierzę powoli traci witalność, a objawy mogą pojawiać się od czasu do czasu. W wyniku zmian patologicznych zwierzę umiera.

Przy pierwszych charakterystycznych oznakach tego środka nie można się bać i śmiało pomagać zwierzęciu, ponieważ wirus nie jest przenoszony na ludzi. Warto również zauważyć, że choroba Carré'a nie ma specyficznej sezonowości. Wirusowe mikroorganizmy mają zdolność do pozostania żywymi, gdy wskaźniki temperatury otoczenia zewnętrznego - poniżej -24 stopni. Szczególną grupę ryzyka stanowią psy osłabione, nie otrzymujące normalnego i pożywnego pokarmu, małe szczenięta w wieku od 1 do 12 miesięcy, bezpańskie psy.

Zwróć uwagę! Przeniesiona choroba suki, w trakcie karmienia szczeniąt do 2 miesięcy, przechodzi wraz z mlekiem z niezbędnymi substancjami, które przyczyniają się do rozwoju ochrony immunologicznej u szczeniąt. Rzadko chorują, łapią swoich kolegów.

Czynnik sprawczy

Czynnikiem sprawczym myszy mięsożernych jest wirus RNA zawierający około 115-160 nanometrów. Wirus dżumy należy do rodziny myksowirusów, rodzaju wirusów morpeli. Są jednorodne pod względem cech immunobiologicznych. Warto zauważyć, że mięsożerny wirus dżumy ma związek immunologiczny z ludzkim wirusem odry, a także z czynnikiem wirusowym plagi bydła (bydła). Psy, które zostały zarażone wirusem odry, są odporne na zarazę. Ten sam wzór obserwuje się w odwrotnej kolejności. Ponadto, serwatka zebrana w celu zneutralizowania plagi bydła może dezaktywować mięsożernego wirusa dżumy.

Wirus zawierający RNA nie jest wysoce odporny na działanie czynników środowiskowych. Tak więc, w wysięku z zatok przynosowych i odchodów chorego psa, wirus może być aktywny przez 6-10 dni. W tym samym czasie liofilizowany wirus zachowuje swoje zakaźne cechy przez 12 miesięcy, a także w stanie suchym lub zamrożonym do 3-4 miesięcy. Podgrzanie wirusa do temperatury 60 stopni prowadzi do inaktywacji w ciągu pół godziny, przy 100 stopniach wirus odstawienia u psów umiera natychmiast. Wirus zawierający RNA nie jest w stanie wytrzymać czynników fizycznych i specjalnych roztworów dezynfekujących. Pod działaniem promieniowania ultrafioletowego wirus jest inaktywowany przez pół godziny i w roztworze sodowej substancji kaustycznej przez 1 godzinę.

Pierwsze objawy po okresie inkubacji nie pojawiają się wyraźnie. Główne objawy to:

  • lekki letarg u zwierząt i ucisk;
  • zmniejszone pragnienie jedzenia (erupcja treści żołądkowej);
  • przekrwienie błony śluzowej oczu;
  • wydzielanie śluzu z zatok przynosowych i worka spojówkowego;
  • zaburzenia dyspeptyczne;
  • potargany płaszcz;
  • Fotofobia - zwierzę próbuje unikać źródeł jasnego światła, zapychanych w ciemnych kątach.

Nasilenie objawów może być różne, w zależności od stopnia uszkodzenia narządów wewnętrznych wirusa. Przez pierwsze kilka dni zwierzę może zwiększyć wskaźniki temperatury ciała do 40 stopni. Stan gorączkowy trwa około 3-4 dni. Psy o wystarczająco silnej odporności, zwłaszcza dorosłe, są w stanie samodzielnie zwalczać infekcje. W odniesieniu do szczeniąt i słabych zwierząt, państwo gwałtownie się pogarsza i konieczna jest w odpowiednim czasie weterynaryjna opieka medyczna.

Więcej informacji na temat plagi drapieżników - w książce weterynaryjnej.

Rodzaje psa distemper

Jak zaraza pojawia się u psów? W zależności od przebiegu choroby i rodzaju infekcji możliwe jest przewidzenie dalszego wyniku leczenia. Przebieg choroby determinuje tempo rozwoju objawów patologicznych. Medycyna weterynaryjna identyfikuje 4 formy przebiegu choroby dystalnej:

  1. Błyskawica - jest najbardziej nagłą postacią zarazy drapieżników. Choroba rozwija się tak szybko, dotykając prawie wszystkich narządów i układów, że zwierzę umiera w ciągu 24 godzin po zakażeniu bez manifestowania charakterystycznych objawów.
  2. Ultraciężka forma leku charakteryzuje się dramatycznymi zmianami wskaźników temperatury ciała, całkowitym odrzuceniem przyjmowania pokarmu. Objawy rozwijają się szybko, szczególnie u młodych zwierząt w wieku poniżej 12 miesięcy, a nie vakinirovannyh. Kilka dni po wystąpieniu choroby zwierzę zapada w śpiączkę i umiera po 3-4 dniach.
  3. Ostra postać gorączki charakteryzuje się stanami gorączkowymi o podwyższonej temperaturze ciała do 40 stopni, ciągłej depresji i letargu psa. Odruchy u zwierzęcia są znacznie obniżone, a także występuje wyraźne zaburzenie układu jelitowego i strach przed jasnym światłem. W ostrej postaci układu zapalnego w zatokach i torebkach spojówkowych występują procesy zapalne.
  4. Postać przewlekłej plagi charakteryzuje się powolnym przebiegiem z momentami gwałtownego zaostrzenia i spadku aktywności czynnika wirusowego.

W klinicznej praktyce weterynaryjnej formy zarazy są również podzielone, w zależności od lokalizacji zmiany. Rzadko występują różne formy narkomanów u psów manifestujących się osobno. W przytłaczającej większości plaga drapieżników rozwija się gwałtownie i oddziałuje na kilka narządów naraz. Wyróżnia się następujące formy choroby:

  1. Zaraza płucna - występuje wtedy, gdy duża akumulacja i rozmnażanie mikroorganizmów wirusowych w rejonie struktur płucnych i drzewa oskrzelowego. Objawy postaci płucnej charakteryzują się wzrostem wskaźników temperatury ciała, występowaniem silnego kaszlu. Zwierzę domowe nie wykazuje absolutnie żadnego zainteresowania pokarmem, ale cierpi z powodu silnego pragnienia. W postaci płucnej zaburzenia, zaburzenia dyspeptyczne, erupcja treści żołądkowej, pojawiają się ropne wydzieliny wysiękowe z zatok i oczu.
  2. Zapalenie jelit - rozpoczyna się od wystąpienia ciężkiej biegunki, która ma żółty kolor i ostry niefizjologiczny zapach. Język widziany białą patyną, na szkliwie pojawiają się specyficzne ciemne plamy. Działanie przewodu pokarmowego jest osłabione. Pies nie chce jeść, odmawia aktywności i może wpaść w stan nieprzytomny.
  3. Forma skóry jest jedną z najkorzystniejszych wzdłuż obecnych i przewidywanych form plagi drapieżników. Na skórze zwierzęcia pojawia się charakterystyczna wysypka, przekształcająca się we wrzodziejące zmiany. Owrzodzenia obejmują kończyny przednie i tylne, a w szczególności poduszki łapy. Często skóra twarzy cierpi na małżowiny uszne. Niebezpieczeństwo skóry jest takie, że wtórna mikroflora (bakterie chorobotwórcze) może łatwo dostać się do pęknięć i ran, wywołując procesy zapalne. Zwierzę odczuwa silny dyskomfort i ból. Nie rozpoczęte w odpowiednim czasie odpowiednie leczenie powoduje śmierć psa od ogólnego zatrucia i wyczerpania.
  4. Nerwowa postać zarazy u psów jest najniebezpieczniejszą ze wszystkich powyższych form psów, u których występują objawy zapalne. Ta forma choroby jest ostatnim etapem rozwoju choroby i kończy się postaciami płuc, jelit lub skóry w przypadku braku odpowiedniego leczenia. Charakterystyczne objawy nerwowej postaci zarazy to nerwowe drganie, drażliwość, a czasem nierozsądna agresja psa. Zwierzę odczuwa silne pragnienie, sparaliżowane kończyny tylne, napady epileptyczne. W wyniku skurczu włókien mięśniowych układu oddechowego i mięśnia sercowego dochodzi do śmierci.

Uogólniony (mieszany) lek jest diagnozowany w przeważającej większości przypadków klinicznych. Ta postać choroby łączy wszystkie wyżej opisane formy choroby.

Objawy zapalenia skóry u psów

Od momentu wejścia wirusa do organizmu psa aż do pojawienia się charakterystycznych objawów trwa od 3 do 22 dni. Okres inkubacji przewodu pokarmowego u psów charakteryzuje się całkowitym brakiem objawów choroby, ale w tym samym czasie zwierzę jest zakaźne. Głównymi objawami niedoboru u psów, które pojawiają się początkowo są:

  • łatwa depresja;
  • letarg i zmęczenie psa;
  • podnosząc płaszcz;
  • zmniejszenie apetytu;
  • skłonność do erupcji treści żołądkowej;
  • przekrwienie błony śluzowej oczu i jamy nosowej.

U niektórych psów objawy można wyrazić dość jasno, inne są praktycznie nieobecne. Przy pierwszych oznakach niedoboru u psów temperatura ciała zwierzęcia wzrasta do 40 stopni, utrzymuje się przez kilka dni, po czym wraca do normy. Z reguły u szczepionych lub wysoko uodpornionych psów występuje całkowite wyleczenie. U zwierząt słabych i młodych wzrosty temperatury i objawy choroby są jaśniejsze i jaśniejsze.

Diagnoza stanu zapalnego

Aby wiedzieć, jak określić chumkę psa, zaleca się kontakt z wykwalifikowanym lekarzem weterynarii, a nie samoleczenie. Główne badania dotyczące dokładnej diagnozy to historia, testy laboratoryjne, zmiany w obrazie patoanatomicznym. Dokładna diagnoza zarazy musi koniecznie obejmować ocenę:

  • zmiany układu oddechowego;
  • procesy zapalne w przewodzie pokarmowym;
  • charakter zapalenia błony śluzowej nosa i oczu;
  • zmiany w układzie nerwowym (obecność zjawisk drgawkowych, napady padaczkowe, paraliż i procesy zapalne w błonach mózgu).

Diagnostyka przeprowadzana w laboratorium obejmuje:

  • badanie tkanek i badanie pod mikroskopem;
  • prowadzenie reakcji strącania rozproszonego (RDP);
  • przeprowadzenie szczegółowej analizy wiązania dopełniacza (RSC);
  • metoda testu immunoenzymatycznego (ELISA).

Aby uzyskać dokładną diagnozę, należy pobrać krew do analizy klinicznej. Prowadzenie konkretnej diagnostyki laboratoryjnej wymaga 10% zawiesiny krwi. Wydaliny z zatok do nosa, wymazówki spojówki są również wysyłane do badań, aw obecności biegunki, zbieranie ekskrementów jest konieczne.

Ważnym elementem w dokładnej diagnozie jest zróżnicowanie plagi u psów z innych, nie mniej groźnych chorób patologicznych. Objawy zarazy u zwierząt mięsożernych, zwłaszcza na etapie nerwowym, przypominają wściekliznę, leptospirozę, hipowitaminozę z witaminami B, zakaźnym zapaleniem wątroby, parwowirusowym zapaleniem jelit i chorobą Aujeszkyego.

Leczenie niedoboru u psów

Leczenie psiej zarazy wymaga zintegrowanego podejścia, które obejmuje eliminację charakterystycznych objawów, wspomagającą, antywirusową i regenerującą terapię. W zależności od stanu zdrowia psa, ilość i wskazania leków będą się różnić. Wskazówki dotyczące leczenia dżumy psów:

  • stosowanie określonych surowic i immunoglobulin;
  • stosowanie immunostymulujących i immunomodulujących środków - Immunofan, Ribotan, Fosprenil;
  • leczenie objawowe - zniszczenie wtórnej mikroflory chorobotwórczej bakterii przy użyciu środków przeciwdrobnoustrojowych;
  • środki ściągające i leki nasercowe;
  • specjalne elektrolity (do usuwania wspólnych oznak zatrucia i odwodnienia;
  • kompleksy witaminowe i leki przeciwzapalne;
  • leki usuwające konwulsyjne objawy i pozwalające stymulować aktywność ośrodkowego układu nerwowego.

Jak prawidłowo wyleczyć psa z gilotyny, wie tylko wykwalifikowany weterynarz. Ale istnieje wiele metod tradycyjnej medycyny, które umożliwiają leczenie w domu. Zaraza u psów podczas leczenia środkami ludowymi przechodzi tylko wtedy, gdy zwierzę rozwinęło odporność, a organizm jest w stanie samodzielnie przezwyciężyć chorobę. W przeciwnym razie leczenie tradycyjnymi metodami, takimi jak wódka, może spowodować poważne komplikacje i śmierć zwierzęcia. Użyj różnych wywarów ziołowych, aby usunąć toksyczne substancje z organizmu i uspokoić układ nerwowy, jest to konieczne tylko w połączeniu z leczeniem uzależnienia od narkotyków i dopiero po konsultacji ze specjalistą.

Chore zwierzę zaleca się umieścić w oddzielnym i czystym pokoju, dobrze odizolowanym o umiarkowanej wilgotności. Pies musi zapewnić całkowity odpoczynek. Kompleksowe leczenie obejmuje nie tylko stosowanie różnych leków, ale także stosowanie specjalnego pożywienia dietetycznego.

Początkowo przyjmuje się głodną dietę trwającą od 12 godzin do dnia. Jednocześnie dostęp do świeżej wody od psa powinien być nieograniczony. Możesz użyć w domu napary z ziół leczniczych (korzeń Althea, sukcesja, szałwia, kora dębu) w postaci rozcieńczonej wodą pitną. Po rozpoczęciu leczenia w drugim dniu można spróbować wprowadzić płynną owsiankę lub ryżową owsiankę, gotować w wodzie lub słaby bulion. Zaleca się również wprowadzenie galaretki i bulionów, mieszając je z niewielką ilością mięsa mielonego.

Zapobieganie zarażeniu przez zarazy

Szczepienia są ważną częścią profilaktyki dla zwierząt. Dzięki szybkiemu szczepieniu zwierzęcia zgodnie z harmonogramem szczepień, jego właściciel chroni zwierzę przed możliwymi poważnymi konsekwencjami po zakażeniu wirusem. Pierwsze szczepienie należy wykonać szczeniętom w wieku 2-3 miesięcy w odstępie 2 razy w roku. Po roku szczepienia powinny być roczne. Szczepienie przeciwko zarazy dla psów to jedyny najpewniejszy sposób, aby temu zapobiec. Zastrzyk jest dobrze przenoszony, bez frustracji z różnych narządów i układu.

Oprócz rutynowych szczepień konieczne jest, aby zwierzę żyło w czystości. Ważne jest, aby unikać kontaktu ze zwierzętami bezdomnymi i świadomie chorymi psami na spacer. Ważne jest, aby regularnie myć leżaki i pościel, a także odpowiedzialnie wzmacniać siły odpornościowe organizmu.

Szczepienia przeciwko zarazy dla psów nie dają absolutnej gwarancji całkowitej ochrony przed chorobą, ale 99% zapobiega możliwości zakażenia. Po zaszczepieniu zabrania się rozmnażania szczenięcia w celu kontaktu z innymi zwierzętami. Pełna 30-dniowa kwarantanna obejmuje:

  • mycie podłogi 2 razy dziennie;
  • czyszczenie obuwia i odzieży wierzchniej;
  • zapobieganie przeciągom w domu.

Praktyka weterynarzy udowadnia, że ​​współczesna medycyna weterynaryjna może wyleczyć plagę drapieżników tylko we wczesnych stadiach manifestacji. Bez odpowiedniej kontroli ze strony lekarza, leczenie nie będzie zakończone, co doprowadzi do śmierci zwierzęcia.

Czytaj Więcej O Psach

Rosyjski toy terrier

Rasy Śliczny pies Piper ma niezwykły, wyzywający wygląd i przyciąga wszystkich miłośników, miłośników psów. Uprzejmy, wesoły i skromny pies staje się wspaniałym towarzyszem, lojalnym przyjacielem i wspaniałym towarzyszem, który nie pozwoli nikomu nudzić się w domu.

Jak samemu ciąć pazury psa

Rasy Zdrowie zwierzaka zależy od stanu pazurów zwierzęcia. Okresowa fryzura ostrych pazurów zwierzęcia pozwoli chronić dzieci i starszych członków rodziny przed zadrapaniami, wykładzinami podłogowymi i meblami - przed uszkodzeniem.