Rasy

Opis głównych rodzajów grzybów u psów i sposoby radzenia sobie z nimi

Choroby grzybicze u zwierząt (grzybice) najczęściej dotykają skóry. Istnieją jednak takie rodzaje grzybów, które przenikają do organizmu, rozmnażają się w narządach wewnętrznych i tkankach, zakłócając ich funkcje i prowadząc do śmierci, jeśli nie są leczone. Takie patologie nazywane są układowymi, są rejestrowane dość rzadko i są charakterystyczne dla zwierząt, które są zubożone lub osłabione przez przewlekłe infekcje. Ale grzyby u psów, które mają wpływ na łapy i uszy, są szeroko rozpowszechnione wśród młodych, silnych osobników, nawet z dobrym odżywianiem i opieką.

Przyczyny chorób grzybowych

Czynnikami sprawczymi grzybic są niższe grzyby różnego rodzaju, zlokalizowane w powierzchniowych warstwach skóry. Powodują proces zapalny i prawie zawsze towarzyszy świąd. Przyczynami tych chorób mogą być:

  • chore zwierzęta;
  • gryzonie, które są nośnikami przetrwalników grzybów chorobotwórczych;
  • ubrania i buty, na których patogen może być umieszczony w pokoju;
  • artykuły gospodarstwa domowego;
  • ektopasożyty;
  • amunicja zainfekowana grzybnią grzybów chorobotwórczych.

Czynnikami zwiększającymi ryzyko infekcji są:

  • maceracja skóry, wynikająca z częstego mycia kończyn po chodzeniu;
  • urazy skóry;
  • gwałtowny spadek odporności w wyniku choroby zakaźnej lub zażywania narkotyków.

Kontenery na śmieci, piwnice i wysypiska śmieci są stałym źródłem infekcji grzybiczych i stanowią realne zagrożenie dla zwierząt domowych.

Różnorodność gatunków grzybów chorobotwórczych

Najczęstszymi rodzajami grzybów są patogeny trichofitów, mikrosporii i kandydozy. Pomimo różnicy w morfologii, mikroorganizmy te powodują podobne objawy kliniczne, dzięki którym trudno jest określić ich gatunek. Dlatego też, wykrywając łysiny, obszary z uszkodzonymi włosami, drapanie, zaczerwienienie lub obrzęk skóry, należy natychmiast skontaktować się ze specjalistą weterynaryjnym i przejść diagnostykę laboratoryjną, która pozwoli na ustalenie dokładnej diagnozy i przepisanie właściwego leczenia.

Objawy grzybowe

Pomimo różnorodności patogennych grzybów, które powodują grzybice, choroby te mają kilka wyraźnych objawów, które powinny zaalarmować właścicieli i stać się powodem pójścia do weterynarza. Najważniejsze z nich to:

  • Swędzenie. Zwierzę zaczyna często i silnie swędzić, lizać lub miażdżyć dotknięte obszary, uszkadzając je i stwarzając sprzyjające warunki do rozwoju mikroflory pyogennej i występowania ropnego zapalenia skóry u psa (23).
  • Łysie plamy Najczęściej są to obszary o okrągłym kształcie, w których włosy są całkowicie nieobecne lub podobne do krótko przyciętych (zerwanych). Często w wyniku wydzielania wysięku tworzą się na nich brązowe lub szaro-żółte skorupy.
  • Zgrubienie i pękanie skóry w obszarach znajdujących się w pobliżu pazurów, w przestrzeni międzypalcowej i na paliczkach kończyn. Stopniowo, bez leczenia, zmiana wpływa również na napalone płytki pazurów. Są zdeformowane, złuszczone, złamane i zmieniają kolor.
  • Nieprzyjemny zapach. Ten objaw jest charakterystyczny dla choroby, takiej jak favus. Faktem jest, że grzyb wpływa na mieszki włosowe i gruczoły łojowe, które po zniszczeniu wydzielają "mysi" zapach.
  • Zmień wygląd płaszcza. Ten objaw nie jest obowiązkowy, ale jeśli włosy zaczęły mocno opadać w psu, płaszcz stał się matowy, a 2-3 dni po myciu szamponem znowu wygląda na brudny, może to być również objaw infekcji grzybiczej.

Grzyb na skórze

Istnieją odmiany grzybów, które stale znajdują się na skórze psów, nie wywołując efektu patogennego, dopóki nie powstają sprzyjające czynniki dla ich intensywnego rozmnażania.

Takie mikroorganizmy obejmują grzyby drożdżowe Malassezia pachydermatis. Zmniejszenie odporności u psów powoduje zaczerwienienie i łuszczenie się skóry, swędzenie, brązowy łupież, nieprzyjemny zapach i tłusty łojotok. Udowodniono również, że te mikroorganizmy mogą wywoływać zapalenie ucha zewnętrznego.

Malassezia pachydermatis nie jest niebezpieczny dla ludzi i innych gatunków zwierząt. Leczenie ogranicza się do stosowania zewnętrznych maści lub szamponów przeciwgrzybiczych, a także poprawia warunki uwięzienia.

Przejawy zakażeń grzybiczych na łapach

Fakt, że grzyby na łapach psa pojawiają się częściej niż na innych częściach ciała, wynika z ich stałego kontaktu z powierzchniami, które są potencjalnym źródłem infekcji. Poduszki mikrotawinowe i przestrzeń międzypalcowa przyczyniają się do szybkiego przenikania patogennych grzybów do skóry z późniejszym rozwojem i działaniem destrukcyjnym.

Nieterminowe obcięcie włosów pomiędzy palcami łapy prowadzi do tworzenia mat, w których szybko gromadzi się duża liczba patogennych mikroorganizmów, w tym grzybów.

Fungalne zapalenie ucha u psów

Pokonanie uszu u psów może być spowodowane przez mikroflorę pyogenną, pasożyty skórne (roztocza), a także grzyby z rodzaju Candida lub Malassezia.

Zwierzęta z wiszącymi dużymi uszami są najbardziej podatne na grzybicze zapalenie ucha. Dlatego powinny być regularnie przetwarzane, monitorować stan skóry w tym obszarze.

Psy często zaczynają drapać uszy, co prowadzi do pojawienia się ran i przenikania wtórnej infekcji. Duża ilość siarki zaczyna się wyróżniać, małżowina uszna staje się przekrwiona i obrzękła. Wkrótce zaczyna się wyróżniać surowiczy lub ropny wysięk o kwaśnym zapachu.

Brak leczenia prowadzi do tego, że zapalenie wpływa na ucho środkowe i wewnętrzne, grzyb rozprzestrzenia się przez krew do wszystkich narządów i tkanek, powodując różne patologie. W ciężkich przypadkach choroba może prowadzić do głuchoty, a nawet śmierci.

Na wczesnym etapie leczenia wystarczy natychmiast oczyścić kanał uszny z nagromadzonej wydzieliny i zastosować przeciwgrzybicze krople do uszu.

Wraz z formą biegnącą, oprócz czynników zewnętrznych, stosowane są również preparaty układowe.

Zasady leczenia chorób grzybiczych u psów

Leczenie grzybów u psów powinno być kompleksowe, w tym:

  • stosowanie zewnętrznych maści lub kropli przeciwgrzybiczych;
  • szczepiące psy;
  • terapia antybiotykowa;
  • leczenie lampą bakteriobójczą.

Antybiotyki są przepisywane najczęściej w przypadkach, gdy istnieją przeciwwskazania do wprowadzenia szczepionki. Może to być przejawem reakcji alergicznych, zaawansowanym wiekiem, uszkodzeniem wątroby i nerek.

Chronić pachwinę i oczy psa podczas ekspozycji na promieniowanie UV. Pierwotna ekspozycja nie powinna trwać dłużej niż 20 sekund. Stopniowo dochodzi do 1 minuty. Liczba sesji wynosi od 10 do 15.

Skuteczne leki i ich stosowanie

Szczepionki przeciwko grzybowi wykorzystują szczepionki takie jak:

W celach terapeutycznych są one podawane 3 razy w odstępie 10 do 14 dni.

Najskuteczniejsze leki przeciwgrzybicze to:

Leczenie tymi lekami należy prowadzić aż do całkowitego wyleczenia klinicznego potwierdzonego badaniami laboratoryjnymi, a następnie kontynuować przez kolejne 14 dni w celu utrwalenia wyniku. Niestety, często ich stosowanie może powodować problemy z przewodem pokarmowym, a także niekorzystnie wpływać na funkcjonowanie wątroby.

Następujące leki są stosowane jako miejscowe leczenie:

Niektóre z nich są dostępne w postaci maści w formie roztworu. Podczas leczenia dotkniętych obszarów należy także uchwycić strefę graniczną, w której skupia się największa liczba zarodników grzybów chorobotwórczych.

Zagrożenie dla ludzi

Patogeniczne grzyby, które pasożytują na zwierzętach domowych, często stanowią poważne zagrożenie dla ludzi. Dlatego konieczne jest:

  • aby chronić dzieci przed kontaktem z chorym zwierzakiem, aż do całkowitego wyzdrowienia;
  • ściśle przestrzegać zasad higieny podczas leczenia dotkniętych obszarów skóry;
  • do leczenia środkami antyseptycznymi i przeciwgrzybiczymi, pościelą, amunicją, naczyniami i produktami do pielęgnacji, które mają kontakt z zarażonym psem.

Malassezia pachydermatis jest nieszkodliwy dla ludzi. Ale nadal, gdy pies poddawany jest leczeniu, właściciele muszą dokładnie przestrzegać zasad higieny.

Grzyby u psów: objawy, zapobieganie i leczenie

Dermatofitoza lub zakażenie grzybicze jest częstym powodem wizyty w klinice weterynaryjnej. Grzyb u psa jest możliwy w każdym wieku iw najlepszych warunkach. Nie można w pełni chronić zwierzaka przed tą plagą. Na szczęście dermatofitoza jest uleczalna dzięki nowoczesnym lekom, ale właściciel nie może przegapić początku choroby i poradzić się lekarza na czas. Jak rozpoznać grzyby i co zrobić, aby przywrócić zdrowie swojego zwierzaka?

Informacje ogólne

Istnieje niezliczona ilość grzybów, ale tylko niektóre są niebezpieczne dla zwierząt. Pies może zachorować po interakcji z zakaźnym psem, po chodzeniu po zanieczyszczonej trawie, grzyb może przynieść do domu właściciela - na buty lub ręce. W tych przypadkach mówimy o gatunkach chorobotwórczych, które są niebezpieczne dla innych zwierząt i / lub ludzi.

Ale często psy chorują z powodu wysokiej wrażliwości lub niskiej odporności odporności na warunkowo patogenne gatunki. Na przykład grzyb drożdżaków u psów jest zawsze obecny na skórze (jest to normalny, nieszkodliwy "sąsiad"), ale w pewnych okolicznościach jego ilość zaczyna rosnąć, co prowadzi do choroby przez Malassezia. Warunkowo patogenne grzyby nie są zakaźne. Żyją na skórze, nie powodując szkód. Tj Problem leży tylko w ciele psa.

Młode psy i szczenięta, osłabione zwierzęta w okresie rekonwalescencji, psy z patologiami odpornościowymi skłonnymi do dermatoz i alergii są podatne na grzybicę skórną. Choroba przyczynia się do nieprawidłowego żywienia i wysokiej wilgotności. Grzyb szybko rozmnaża się na skórze, która źle oddycha - pod matami i grudami ściętej wełny, która nie została wyczesana. Z nadmierną ostrożnością, jeśli pies myje się raz w tygodniu szamponem do głębokiego mycia, zmniejsza się funkcja ochronna skóry, co zwiększa liczbę grzybów. Oporność zmniejsza się po przebiegu leków hamujących układ odpornościowy. Istnieje wiele czynników, które wywołują choroby grzybowe u psów. Ale najbardziej irytujące, że ich brak nie gwarantuje ochrony - zawsze pozostaje ryzyko zakażenia przez gatunki chorobotwórcze.

Przy pierwszym podejrzeniu ważne jest, aby natychmiast skontaktować się z kliniką. Grzyb rozmnaża się bardzo szybko, zmniejszając odporność psa - nawet zaszczepione zwierzę staje się podatne na wirusy. Poprzez wpływ na głębsze warstwy skóry grzyb powoduje ostre stany zapalne i choroby mieszków włosowych. Na zranionej skórze rozmnażają się szybciej bakterie, pasożyty i pierwotniaki. Ponadto grzybnia jest stale wylewana z włosów zwierzęcia, okazując się dosłownie wszędzie. Zgodnie z historią właściciela lub zdjęcia, nie można określić patogeniczności grzyba, ale dopóki nie jest to jasne, istnieje możliwość infekcji. Zwłaszcza jeśli rodzina ma starców, dzieci i ludzi o niskiej odporności.

Jak rozpoznać grzyb?

Przy typowym rozwoju grzyb na skórze psa zaczyna się od pojedynczego miejsca lub kilku małych plamek. Płaszcz stopniowo się rozciąga i wypada lub jakby zrywał się u samego korzenia - są tam "kolumny" krótkich włosów w dotkniętym obszarze. Drobiny mogą pozostać niezmienione przez długi czas lub szybko się rozprzestrzeniają - zależy to od rodzaju grzyba i stopnia odporności układu odpornościowego. Zwykle pierwsze, pozbawione owłosienia obszary pojawiają się na łapach na dole, na głowie, na nosie, za uszami lub na szyi, ale łysy punkt w jakimkolwiek innym miejscu wymaga również zbadania przez lekarza. Skóra stopniowo zmienia swój odcień - zmienia kolor na szary lub czerwony. Na korzeniach włosów widoczne białawe lub szare "osłony" pokrywające bańkę. W większości przypadków widoczne są płatki lub łuski - mogą one łatwo się rozdzielić i kruszyć lub przyklejać do skóry.

Jeśli nie rozpoczniesz leczenia, łysiny są coraz większe. Grzyb rozprzestrzenia się nie tylko wzdłuż powierzchni skóry, ale także wewnątrz, co poważnie komplikuje przebieg choroby. W zaniedbanych przypadkach na plecach i bokach pojawiają się ogromne łysiny, skóra pokrywa się gruczołami i wygładza, pogrubia. W ciężkich przypadkach zwierzę może stać się całkowicie łysy przez długi czas, jeśli mieszki włosowe uderzą w grzyby: na pierwszy rzut oka psy mają dużo wełny - niektóre rodzaje grzybów mogą "rozebrać" wielkiego św. Bernarda w ciągu tygodnia!

Swędzenie jest kolejnym charakterystycznym objawem infekcji grzybiczych. Ale nasilenie może być bardzo różne, od łagodnego obsesyjnego świądu po niekontrolowane drapanie skóry we krwi. W związku z tym swędzenie lub jego brak nie jest powodem do losowej diagnozy (zwłaszcza, że ​​pies może swędzić z powodu alergii, pcheł, zapalenia skóry i z wielu innych powodów). Jeśli pies drapie skórę, nawet przed wizytą w klinice, konieczne jest, aby zatrzymać swędzenie lub analog i założyć obroże ochronne na zwierzę lub lekki, nieprzykryty koc - mikrouraz i wtórne infekcje bakteryjne komplikują leczenie. Zadrapania pozostawione przez pazury powinny być natychmiast potraktowane jakimkolwiek antyseptycznym roztworem (zrobi to ludzka miramistina lub spray do natryskiwania weterynaryjnego). Pamiętaj, aby pokazać swojemu lekarzowi, gdzie potraktowałeś swoją skórę - obszar ten nie jest odpowiedni do oceny objawów i pobierania materiałów do testów.

Czasami grzyb wpływa tylko na przestrzeń międzypalcową, skórę wokół pazurów, same pazury i poduszki łapy. Skóra rozszerza się, pęka, jest zaogniona, pokryta skorupą lub łuskami, pazury zmieniają kolor na żółty i wyginają się. Zwykle grzyby na łapach są aktywowane jesienią lub wiosną, gdy są brudne i mokre na zewnątrz: pies kuleje, często skubie między palcami i / lub łapkami, czasami nie wchodzi na bolącą stopę. Przed wizytą w klinice łapy powinny być chronione przed wilgocią: podczas chodzenia nosić ochronne miękkie buty, a po kąpieli kąpać suchą suszarką. Nie pozwól, aby złamać bolący punkt.

Grzyb może osadzać się na cienkiej, pozbawionej owłosienia skórze wewnętrznej powierzchni uszu i małżowiny usznej - ciężkim zapachu, drapaniu, pogrubiałej, zapalnej skórze. Ale grzyb ucha u psów nie jest chorobą niezależną, ale komplikacją lub konsekwencją. Zarodniki w zeskrobkach z ucha występują w alergiach, zapaleniu ucha, infekcjach bakteryjnych, w obecności pasożytów (roztoczy, pcheł) i patologii odporności. Tj coś doprowadziło do wzrostu liczby grzybów, a ten czynnik musi zostać wyeliminowany lub przejęty pod kontrolą.

Przewlekły niewyrażony przebieg choroby

O tym, jak grzyby wyglądają u psów, piszą to samo wszędzie - łysiny, zaczerwieniona lub szara skóra, pies swędzi. Ale zdarza się, że te symptomy nie istnieją, ale jest grzyb. W przypadku wełny wszystko wydaje się być normalne, tylko w tym przypadku, włosy okresowo lub stale odpadają. Przy długotrwałej infekcji, płaszcz staje się matowy, łatwo mylić i wygląda nieporządnie po kilku dniach po kąpieli. Większość właścicieli uważa, że ​​ten molekuła jest sezonowa, ze względu na suchość powietrza, nieodpowiedni szampon lub paszę. Jednak podjęte wysiłki nie przynoszą rezultatów - wełna jest postrzępiona i postrzępiona. Nie zawsze, ale dość często na skórze znajdują się małe łyse miejsca - za uszami, na nosie, na fałdach łap. Skóra na małych plamkach wygląda normalnie lub lekko szaro. Jeśli pies ma długie włosy, prawie niemożliwe jest ich wykrycie.

Dzieje się tak z różnych powodów. Na przykład pies ma wysoką, ale niewystarczającą odporność na tego typu grzyby. Lub warunkowo patogenny grzyb, niezbyt niebezpieczny. Jednak w pewnych okolicznościach (stres związany z odpornością podczas szczepień, stresu lub ciąży) grzyb można aktywować. Dlatego, zauważając powyższe objawy, należy koniecznie przejść skrobanie ze skóry na testach - jest to jedyny sposób, aby upewnić się, że ilość grzybów na skórze nie przekracza normy.

Diagnoza i leczenie

Przede wszystkim lekarz oświetli wełnę specjalną lampą, pod której promieniami grzyb lśni w szmaragdowym kolorze. Należy jednak wziąć pod uwagę, że około 40% gatunków grzybów nie nadaje charakterystycznego blasku - iskry mogą być mylone z kurzem lub w ogóle nie zauważane. Nawet jeśli grzyb został znaleziony, lampa przez lampę nie dostarcza żadnych informacji poza przekonaniem, że na skórze znajduje się grzyb. A ponieważ konieczne jest leczenie zakażenia za pomocą ukierunkowanych środków, wiedza o obecności samego grzyba nie wystarcza.

Jeśli lekarz natychmiast zaleci maść i tabletki, a nie przeprowadzi dogłębnej analizy, leczenie może trwać latami! Dlatego też właściciel musi albo nalegać na dokładną analizę skrobania, albo zwrócić się do innego, bardziej uważnego lekarza.

Analiza musi być kompletna - określenie rodzaju grzyba, ilości, wrażliwości na różne leki, tempa wzrostu. Jest to kosztowne studium: w Moskwie ceny na 2014 r. Około 1800 rubli, jeśli płacisz czekiem za 300-500 rubli za analizę, pobierano od psa proste oznaki obecności lub braku grzyba - to nie wystarczy! Zalecamy natychmiast przejść:

  • bakteriologia krwi. Być może pies jest wrażliwy na koki lub inne bakterie, a grzyb jest wtórną infekcją. Wtedy zwierzę można wyleczyć tylko poprzez wyeliminowanie pierwotnego źródła problemu;
  • krew na określenie statusu alergicznego. Alergie nie zawsze dają oczywiste objawy. Jeśli skóra jest zapalna z powodu alergii, grzyb będzie się pojawiał po kilku tygodniach po udanym leczeniu. To błędne koło, dopóki nie wyeliminujesz alergenu;
  • krew i mocz do analizy biochemicznej, lepiej rozmieszczone. Ponieważ grzyb przejawia się u psów z upośledzoną odpornością i utajonymi chorobami przewlekłymi, ważne jest, aby poznać ogólny stan zdrowia. Analizy będą pokazywać awarie w pracy narządu lub systemu, jeśli takie istnieją.

Wysoki koszt tych badań jest wart ponad oszczędność czasu, nerwów i pieniędzy, które właściciele wydają na nieudaną walkę z infekcją, sięgającą od jednego schematu leczenia do drugiego.

Znając wyniki szczegółowych badań, kompetentny lekarz weterynarii będzie mógł podjąć decyzję o pierwszej lub drugiej próbie leczenia grzybów u konkretnego psa. Schematy są na ogół standardowe, ale ważne jest, aby wybrać odpowiednie leki, które niszczą, a nie po prostu osłabiają, specyficzny rodzaj grzyba. Jeśli na skórze występuje tylko kilka łysych plam, zastosuj maści (pestki, juglon, klotrimazol, mikozolon) i roztwory. Niebezpiecznie jest smarować psa dużymi zmianami - składniki środków przeciwgrzybiczych są toksyczne. Jeśli pies jest posypany od nosa do ogona, użyj szamponów (nizoral, imaverol, doctor). Lokalne leczenie daje dobry efekt, ale tymczasowy. Dlatego konieczne jest stosowanie leków przeciwgrzybiczych w tabletkach lub zastrzykach (gryzeofulwina, flukonazol, ketokonazol) z immunostymulantami lub modulatorami, hepatoprotektorami (ochrona wątroby).

Nie zapomnij zapytać swojego lekarza, czy ten rodzaj grzyba jest niebezpieczny dla innych zwierząt i ludzi. Jeśli odpowiedź brzmi "tak", powinieneś nosić rękawiczki podczas obsługi swojego zwierzaka. W miarę możliwości zaleca się izolowanie psa - w wolierze lub w oddzielnym pomieszczeniu. Ale tak, że zwierzę nie czuje się opuszczone - stres znacznie osłabia układ odpornościowy.

Pamiętaj, że historie lub zdjęcia uniemożliwiają diagnozę. Nie ufaj obwodom sieci, znajomym itp., Nawet jeśli opinie na temat proponowanego leku są pozytywne. Leczenie psa pod kątem grzyba, zawierzenie się zaleceniom niespecjalistów lub konsultacje w sprawie nieobecności jest największym błędem, jaki może popełnić właściciel. Grzyb jest w stanie modyfikować i dostosowywać się do różnych warunków - niepoprawnie dobrane złożone czynniki powodują, że infekcja jest bardziej odporna. Po kilku nieudanych próbach nadal musisz udać się do kliniki, ale teraz leczenie zajmie dużo więcej czasu i pieniędzy.

Zapobieganie infekcjom grzybiczym to higiena i wsparcie zdrowia zwierząt domowych. Nie trzeba chodzić z psem, gdzie chodzą bezpańskie zwierzęta. Ważne jest, aby dać swojemu zwierzęciu wystarczający ładunek i odpowiednio karmić psa. Szczepienia przeciwko infekcjom grzybiczym są nieskuteczne, a szczepionki czasami tylko pogarszają sytuację (czasami konieczne jest szczepienie - w ostateczności, gdy żadne inne środki nie pomagają w leczeniu psa). Ogólnie, jak wspomniano powyżej, nie można chronić psa przed zarodnikami grzyba. Ale możesz zauważyć chorobę na czas i zwrócić się do lekarza weterynarii na czas - nie zapomnij o tym.

Grzyby u psów: rodzaje i metody leczenia

Pomimo zadziwiającej wyobraźni różnych chorób zakaźnych występujących w praktyce weterynaryjnej, są wśród nich szczególne patologie. Są słabo diagnozowani, a nawet gorzej traktowani, a czas ich leczenia może sięgać kilku miesięcy. Należą do nich w szczególności grzyby u psów. Ten prosty termin ukrywa dziesiątki chorób i setki (jeśli nie tysiące) wariantów patogenów.

Rodzaje grzybów u psów

Dużym problemem jest to, że wiele rodzajów grzybów jest całkowicie nieszkodliwych w normalnych warunkach. Aktywuje ich "zdolność" tylko bardzo niefortunną kombinację bardzo osłabionej odporności i innych czynników dla psa.

Inną (a także wyjątkowo nieprzyjemną) cechą infekcji grzybiczych jest ich bardzo duża tendencja do nawrotów. Nawet jeśli pies wydaje się być całkowicie zdrowy, to wcale nie jest tak, że nie będzie chory ponownie za kilka miesięcy (lub nawet wcześniej).

Aspergilloza

Aspergilloza jest grzybicą, a wśród jej patogenów jest kilka grzybów z rodzaju Aspergillus. Choroba jest szeroko rozpowszechniona na całym świecie i dotyka nie tylko psów, ale także innych zwierząt (domowych i dzikich).

W typowych przypadkach infekcja atakuje drogi oddechowe, ale często pojawiają się uogólnione przebiegi, gdy grzyb wpływa na powierzchnię całej skóry, a nawet na narządy wewnętrzne. Podatność na nią zależy od rasy psa, jego stanu fizjologicznego i innych czynników. Tak więc psy trzymane w domu i dobrze odżywione chorują rzadziej niż ich bezdomni.

Aspergilloza jamy nosowej

Jak już powiedzieliśmy, w typowych przypadkach patogen wpływa na narządy układu oddechowego. Dokładniej - błony śluzowe jamy nosowej i liczne zatoki czaszki. U psów choroba ta występuje bardzo często. Niebezpieczeństwo grzybów polega na tym, że rozwija się bardzo agresywnie, aw zaawansowanych przypadkach patogen niszczy nie tylko błony śluzowe i inne miękkie tkanki jamy nosowej, ale także podstawę kości. Istnieją nawet przypadki uszkodzenia nawet orbit, a także znana jest apergilloza ucha.

W przeciwieństwie do wielu rodzajów grzybic, które cierpią głównie na zwierzęta z obniżoną odpornością, aspergiloza może wpływać na doskonale zdrowe zwierzęta, skutecznie tłumiąc rezerwy ich układu odpornościowego. Droga zakażenia jest układem oddechowym, tj. Pies zostaje zainfekowany przez wdychanie powietrza lub kurzu przez zarodniki.

Interesujące! Aspergiloza nosa występuje głównie u psów z długimi, wąskimi głowami i nosami (na przykład collie i charty).

Objawy infekcji obejmują: krwawe wydzielanie z dróg nosowych, ból (objawiający się podczas prób przy palpacji nosa), uporczywe kichanie, owrzodzenia na błonie śluzowej nosa. W szczególnie ciężkich i zaawansowanych przypadkach charakterystyczne jest obfite wydzielanie z nosa. Oprócz śluzu łatwo zauważyć fragmenty tkanki miękkiej, a nawet małe fragmenty kości w nich. Mimo to diagnoza nie jest szczególnie prosta.

Konieczne jest leczenie aspergilozy nosa za pomocą kombinacji chirurgicznego oczyszczenia (tj. Usunięcia wszystkich zniszczonych tkanek) i terapii lekowej. Prawdopodobieństwo nawrotu jest dość wysokie, ale po fachowym przeprowadzeniu leczenia są one rzadkie.

Rozproszona Aspergilloza

Rozproszona aspergiloza jest uważana za specyficzną chorobę owczarków niemieckich. W porównaniu ze zwykłą formą nosową, gatunek ten charakteryzuje się większą skłonnością do generalizacji. Badacze zakładają, że ścieżka infekcji jest dokładnie taka sama, jak w poprzednim przypadku: zwierzę musi wdychać zarodniki grzyba (dlatego często dochodzi do wzrostu nosa), lub obce ciało zanieczyszczone przez nie wchodzi do jamy nosowej.

Patogen stopniowo "przemieszcza się" z jamy nosowej do płuc, a stamtąd wchodzi do ogólnego strumienia krwi. Następnie grzyb rozprzestrzenia się łatwo i szybko w całym psie, w tym międzykręgowe dyski kręgosłupa, oczu i nerek. Jednak nie neguje to możliwości uszkodzenia innych narządów wewnętrznych i tkanek.

Rozproszona aspergiloza charakteryzuje się powolnym, ale "pewnym" rozwojem. Z reguły trwa to kilka miesięcy.

Objawy tej choroby obejmują: ból w okolicy lędźwiowej, który jest łatwy do wykrycia nawet przy łagodnym palpacji, sztywności zwierzęcia, objawiającej się nawet po krótkiej aktywności fizycznej. Wkrótce choroba postępuje, pies rozwija się całkowicie lub częściowo paraliż kończyn (z reguły tylne). Inne, mniej specyficzne wyniki badań to: słaby apetyt, utrata masy ciała, zanik mięśni, gorączka, osłabienie, letarg, wymioty, zapalenie oka i powiększenie węzłów chłonnych.

Ważne! Ciężko chore psy mają niekorzystne rokowanie. Większość psów umiera z powodu rozsianej aspergilozy, chociaż niektóre z nich zostały skutecznie leczone.

Chromoblastyczna grzybica

W zagranicznych periodykach weterynaryjnych nazwa Phaeohyphomycosis jest bardziej powszechna. Patogeny - grzyby z rodziny Dematiaceae. Zakażenie następuje poprzez bezpośrednie zanieczyszczenie uszkodzonej skóry zarodnikami patogennego grzyba.

Dla psów ta dolegliwość skórna jest stosunkowo nietypowa. W typowym przebiegu choroby skóra kończyn i jamy brzusznej (a także obszar narządów płciowych) charakteryzuje się uszkodzeniami. Możliwe powstawanie guzków na głowie, błonie śluzowej nosa i klatce piersiowej.

Z reguły grzyby gromadzą się tylko w tych guzkach, dlatego terapia chirurgiczna sprawdziła się dobrze. Choroba wyróżnia się korzystnie faktem, że faktyczna potrzeba długotrwałego przepisywania leków przeciwgrzybiczych nie występuje często. Ponadto zwykłe mydło smołowe jest dobre, które powinno być stosowane do regularnego mycia zwierzęcia.

Rhinosporidiosis (Rhinosporidiosis)

Jest to przewlekła infekcja, głównie wpływająca na błony śluzowe jamy nosowej i znacznie rzadziej na skórę. Czynnikiem sprawczym jest grzyb Rhinosporidium seeberi. Dla naszego kraju ta patologia nie jest zbyt powszechna, ale często występuje w krajach azjatyckich. Stamtąd patogen często wchodzi na terytorium Federacji Rosyjskiej.

Choroba jest wyrażana przez pojawienie się osobliwych polipów na powierzchni jamy nosowej. Charakteryzują się miękką teksturą i różowym kolorem, mają "kruchą" powierzchnię, na której zaznaczają się segmenty. W badaniu palpacyjnym występuje szorstka zewnętrzna tekstura. Polipy mogą być pojedyncze, ale zdarzają się przypadki, gdy obejmują duże obszary błon śluzowych, a nawet skóry.

Główną metodą leczenia jest chirurgiczne wycięcie nowotworów. Środki przeciwgrzybicze są przepisywane stosunkowo rzadko. Nawrót jest dość wysoki.

Mycetomas

Mycetomy są powszechną nazwą dla ogromnej liczby infekcji grzybiczych, którym towarzyszy pojawienie się obrzęku i krost na skórze lub w tkance podskórnej, wypełnionej zarodnikami patogenu i resztkami skorodowanych tkanek.

Ważne! Niebezpieczeństwo mycete polega na tym, że mogą one dosłownie tworzyć się w jakimkolwiek organie lub tkance psiego organizmu, w tym w żywych organizmach.

Kiedy powstają nowotwory pochodzenia grzybowego, łatwo można je pomylić z grudkami, które pojawiły się w wyniku pewnego rodzaju infekcji bakteryjnej, ale później są wypełnione gęstą, tandetną zawartością. Granulki mogą mieć różne kolory i rozmiary, zależy to od konkretnego rodzaju grzyba powodującego jego wygląd. Na szczęście mycetomy dla psów nie są bardzo charakterystyczne.

Co ciekawe, w przypadkach, w których się pojawiły, większość obrzęków znajduje się w dolnej części ciała. Zwykle są zauważane na łapach i brzuchu. Czasami dotyczy to kufy. Kiedy wiele mięsaków jest umiejscowionych na nogach (a dokładniej między palcami), nie jest to absolutnie dobre: ​​mogą one stopniowo rosnąć bezpośrednio w grubość tkanki kostnej.

Sprawa na twarzy - powód natychmiastowej wizyty u weterynarza. Jeśli znajdują się na podbrzuszu, grzyby zwykle nie wykazują takiego pragnienia "ekspansji" (ale zawsze istnieje taka możliwość).

Ta patologia jest leczona kombinacją terapii chirurgicznej i farmakologicznej.

Choroba pustynna (znana także jako kokcydioidomikoza)

Kokcydioidomikoza jest niezakaźnym zakażeniem wywołanym przez grzyb Coccidioides immitis. Ciało dostaje się do organizmu tylko przez wdychanie zarodników. Druga nazwa choroby była spowodowana faktem, że początkowo była dystrybuowana w suchych regionach Stanów Zjednoczonych, Meksyku, a także w niektórych regionach Ameryki Południowej.

Jedyną znaną drogą infekcji jest wdychanie zarodników. Obecnie infekcja występuje w prawie wszystkich pustynnych i gorących regionach świata, zdarzają się przypadki infekcji w naszym kraju. To prawda, że ​​ta choroba w każdym przypadku jest nietypowa dla psów.

Choroba w większości przypadków występuje w postaci przewlekłego zapalenia układu oddechowego. U psów, co dziwne, w tym samym czasie występuje wiele patologii skóry (guzy pod skórą, ropnie, zapalenie skóry i wyprysk o nieznanej etiologii).

Występuje przerywana gorączka, częściowa lub całkowita utrata apetytu i postępująca utrata masy ciała. Mniej powszechnie, chory pies może zauważyć trudności w oddychaniu, kulawizny, napady neurologiczne i choroby oczu.

Rozpoznanie opiera się na badaniu mikroskopowym próbek tkanek zwierzęcych pacjenta.

Leczą infekcję przez długotrwałe stosowanie doustnych leków przeciwgrzybiczych. Prognoza ostrożna. Zaobserwowano, że psy, u których choroba przejawia się w postaci chorób skóry, są lepiej uleczalne. Preferencja szczegółowa nie istnieje.

Candidiasis

Zlokalizowana patologia etiologii grzyba, która wpływa na skórę, a także błony śluzowe układu oddechowego. Podobnie jak w poprzednim przypadku, nie tylko psy są chore, ale także inne rodzaje zwierząt domowych i dzikich. Patogeny są odmianami grzyba Candida albicans. Kandydoza jest powszechna u psów.

Zwykle jest ona wtórna do chorób zakaźnych jamy ustnej, narządów oddechowych, chorób jelit i pęcherza moczowego. Czasami rozwijają się patologie oczne. Czynniki predysponujące obejmują wszelkie rany i otarcia skóry.

Uszkodzenie błon śluzowych jest niebezpieczne. Zdarza się, że próby "leczenia" środkami ludowymi prowadzą do jego pojawienia się. Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów przeciwbakteryjnych i przeciwzapalnych również nie kończy się dobrze.

Symptomatologia jest również niejasna i zależy od rodzaju uderzenia narządu. Charakteryzuje się biegunką, osłabieniem, zmianami skórnymi. Jednak cały obraz kliniczny w pierwszej kolejności może wskazywać na pierwotną chorobę, która przyczyniła się do rozwoju kandydozy.

Choroba jest leczona za pomocą kombinacji miejscowych i doustnych środków przeciwgrzybiczych. Pamiętaj, że pojedynczy kurs terapeutyczny może trwać kilka miesięcy. Ogólnie rzecz biorąc, ten ostatni jest charakterystyczny dla wszystkich infekcji grzybiczych. Czasami nawet roczny cykl leczenia nie jest gwarancją doskonałego zdrowia psa.

Dermatomia

Duża grupa chorób, których drugie imię znane jest wszystkim miłośnikom zwierząt. Jest to oczywiście pozbawione. Z reguły choroby te wywoływane są przez patogenne grzyby z rodzaju Microsporum. Niekwestionowanym liderem jest Microsporum gypseum. Nie mniej porostów psich z powodu działania grzyba Trichophyton mentagrophytes. Choroby charakteryzują się nie tylko swoją różnorodnością. Mają dwie inne funkcje.

Pierwszą z nich jest ich wysoka wirulencja. Odmienne od innych grzybów, które w normalnych warunkach nie mogą wywoływać choroby, ten sam trichophyton mentagrophytes jest z pewnością patogennym mikroorganizmem. Jeśli odporność zwierzęcia jest co najmniej daleka od ideału, zarodniki grzyba prawie na pewno wykiełkują i spowodują rozwój choroby.

Drugą cechą (jeszcze bardziej nieprzyjemną) jest niska specyficzność gatunkowa. Mówiąc prosto, wygląd ssaków nie jest szczególnie ważny dla tych pasożytów. Z równym powodzeniem mogą powodować choroby u psów, kotów... i ludzi, oczywiście.

Biorąc pod uwagę, że versicolor jest łatwo przekazywany osobie, nigdy nie zapomnij o podstawowych normach i zasadach higieny osobistej.

Co ciekawe, patogeny wielu porostów wybierają raczej głębokie warstwy skóry z ich "domem". Na szczęście te grzyby nie wykazują tendencji do kiełkowania w tkance mięśniowej i narządach wewnętrznych (nawet w przypadku ciężkiego procesu infekcji). Ciężkie przypadki charakteryzują się uszkodzeniami pazurów.

Jeśli zauważysz oznaki infekcji na czas i rozpoczniesz kurs terapeutyczny, nie ma szczególnego zagrożenia dla zdrowia zwierząt. Uważaj, że wszystkie grzybice (podobnie jak inne grzyby) są szczególnie niebezpieczne dla zwierząt, których odporność jest z jakiegoś powodu ograniczana lub początkowo zmniejszana.

Nie zapominaj, że szczepionka została stworzona przez długi czas przeciwko Lishaevowi.

Sporotrychoza (Sporotrychoza)

Jest to sporadyczna przewlekła choroba wywołana przez grzyb Sporothrix schenckii. Znaleziony na całym świecie, naturalny substrat gnije drewno i liście. Nie jest zaskakujące, że ta infekcja u ludzi jest znana jako "choroba ogrodnika".

Zakażenie występuje, gdy zarodniki sprawcy są wstrzykiwane do ran i innych urazów skóry, czasami - gdy ciała obce wnikają w skórę.

Uważają, że przeniesienie ze zwierząt na ludzi i odwrotnie jest możliwe w przypadku tej choroby.

Choroba tego psa dotyka dość często. Występuje w dwóch postaciach: zlokalizowane, gdy zmiany grzybicze rozwijają się w miejscu przenikania zarodników grzybów do organizmu (często na brzuchu lub łapach), a także uogólnione.

Należy pamiętać, że rodzaj uogólniony bardzo rzadko rozwija się natychmiast, ale jest charakterystyczny dla zaniedbanych przypadków, gdy zwierzę nie otrzymało żadnej pomocy. W takich sytuacjach chorobie towarzyszy gorączka, zwierzę staje się ostro apatyczne.

W rzadkich przypadkach dochodzi do uszkodzenia narządów wewnętrznych, w tym płuc, wątroby, śledziony, jąder, przewodu żołądkowo-jelitowego lub ośrodkowego układu nerwowego.

Zalecane jest długotrwałe podawanie leków przeciwgrzybiczych. Ponieważ choroba może być przenoszona na ludzi, podczas opieki nad chorymi zwierzętami należy ściśle przestrzegać zasad higieny osobistej. To samo dotyczy wszystkich członków Twojej rodziny.

Zdecydowanie zaleca się trzymanie zwierzaka w oddzielnym pomieszczeniu, które po zakończeniu kuracji musi zostać starannie odkażone. Wiele rodzajów grzybów (a dokładniej zarodniki tego ostatniego) pozostają żywe przez wiele lat, a zatem często powodują nawroty.

Malassezia

"Miejsce honoru" na liście patologii grzybów słusznie zajmuje choroba, szczególnie charakterystyczna dla psów. To jest Malassezia. To nie jest "klasyczny" patogenny grzyb, ale różnorodność drożdży. Co więcej, te drożdże można znaleźć na skórze każdego zdrowego psa. W normalnych warunkach nie wykazują żadnej tendencji do patogenności. "Spust" to silny i długotrwały stres, przedłużone stosowanie antybiotyków i / lub przeciwzapalne kortykosteroidy, a także inne czynniki, o których już wspominaliśmy powyżej.

Przedstawiciele ras "zagiętych" (Shar Pei, Bulldogs), a także właściciele dużych uszu (jamniki, wiele spanieli itp.) Są szczególnie predysponowani do tej infekcji. Jednakże zakażenie łatwo atakuje także inne zwierzęta, a kolonie grzybów często znajdują się na poduszkach.

Charakterystyczną oznaką choroby jest pojawienie się wyjątkowo nieprzyjemnego zapachu u psa. Ktoś opisuje to jako "tandetny", inni hodowcy mówią o zgniłym lub pleśniowym "aromacie". Zwierzę doświadcza silnego bólu, swędzenia, swędzenia przez cały czas, jego apetyt jest całkowicie lub częściowo utracony. W zaawansowanych przypadkach, rozwój procesów septycznych. Częste nawroty zakażenia drożdżowego są charakterystyczne nawet w sytuacjach, gdy pies wydaje się być całkowicie zdrowy.

Leczenie infekcji grzybiczych u psów

Chciałabym zauważyć, że przy wielu patologiach grzybiczych sama terapia lokalna nie będzie działać: bez jakościowego leczenia systemowego pies będzie skazany na ciągłe nawroty choroby.

Pamiętaj! Miejscowe stosowanie maści i mazidła pomoże tylko w najbardziej łagodnych przypadkach, gdy infekcja jeszcze nie zdążyła rozprzestrzenić się w ciele zwierzęcia.

Ponadto należy również mądrze stosować leki miejscowe. W szczególności właściciele długowłosych zwierząt domowych będą musieli zaakceptować i... ogolić swoje zwierzę domowe. W przeciwnym razie lek dojdzie do kilogramów, a jakość aplikacji będzie niska. Po goleniu ilość zastosowanego preparatu można znacznie zmniejszyć, stosując, na przykład, spray przeciwgrzybiczy (są one wytwarzane, na przykład, na podstawie ekonazolu).

Nie zapominaj, że pomieszczenie, w którym przebywa chory pies, musi być dokładnie przemyte co najmniej raz na dwa dni wodą i wybielaczem chlorowym. Podkreślamy, że leczenie wszelkich patologii grzybów powinno być kontynuowane nie tylko do całkowitego zaniku objawów, ale do uzyskania kilku negatywnych wyników badań diagnostycznych.

Poniżej opisano najskuteczniejsze leki, które mogą poradzić sobie z wieloma chorobami grzybiczymi:

  • • Itrakonazol. Krople do uszu oparte na tym są najczęstszą metodą leczenia nie tylko grzybów ucha, ale także innych narządów. Niestety, lekarstwo jest dość toksyczne. Z tego powodu środki doustne na jego bazie zwykle nie są stosowane w leczeniu psów.
  • Amfoterycyna B (3%), flucytozyna (10%), ekonazol (1%), klotrimazol (1%) działają nieco łagodniej. Szampon na ich bazie może być stosowany w prawie wszystkich "grzybowych" chorobach.
  • • Grimeofulvin pomaga w grzybicy. Jest to wyjątkowy antybiotyk o działaniu przeciwgrzybiczym.
  • • Prosta i tania maść YAM BK jest bardzo skuteczna. To prawda, że ​​zapach z tego nie jest zbyt przyjemny, a konsystencja leku jest taka, że ​​chore zwierzę może rozmazywać je w całym domu.

Rodzaje grzybów u psów, leczenie i zapobieganie grzybicom

Rodzaje grzybic i ich patogenów

Infekcja psów z zakażeniem grzybiczym występuje dość często. Prawdopodobieństwo infekcji i rozwój grzybic jest praktycznie niezależne od żywności i warunków przetrzymywania - nie tylko zwierzęta uliczne, ale także ludzie domowi i zadbani mogą być chorzy. Większość z nich nosi ciężką chorobę, szczególnie jeśli działa. Ale nie jest to wcale konieczne, aby poruszyć ten temat, grzyby u psów są dobrze traktowane, dla których istnieją specjalne preparaty w arsenale współczesnej medycyny weterynaryjnej.

Grzyby to patologiczne mikroorganizmy, które mogą wpływać na skórę i jej pochodne, powodować w nich procesy zapalne, a następnie je niszczyć. Najczęściej diagnozowaną chorobą pochodzenia grzybowego u psów jest dobrze znany grzyb owłosiony. Choroba ta występuje w dwóch postaciach, ponieważ jest wywoływana przez grzyby z dwóch różnych rodzajów tritofitonu i mikrosporum. W związku z tym w pierwszym przypadku nazywane jest trichofitozą, w drugim - mikrosporią. Ringworm wpływa na skórę, sierść i pazury psów.

Kandydoza to kolejna patologia, z której często cierpią czworonożne zwierzęta domowe. Jego patogeny są warunkowo patogennymi grzybami drożdżowymi z rodzaju Candida, zwykle zamieszkującymi skórę zwierząt i błony śluzowe jamy ustnej, oczu, nosa, płuc, jelit i pochwy.

Malassezia jest chorobą dermatologiczną psów, jej patogenem jest grzyb Malassezia pachydermatis. Żyje na ciele zdrowych zwierząt, nie okazując się, podczas gdy ich odporność kontroluje i hamuje ich rozmnażanie. Ale kiedy ochrona jest osłabiona, Malassees atakują skórę uszu, powodując zapalenie ucha, a także mogą być aktywowane na skórze między łapami, w pobliżu odbytu i na ogonie, w odbytnicy i pochwie.

Fawus lub strup charakteryzuje się uszkodzeniem skóry, sierści i pazurów psów, czasem narządów miąższowych.

Grzyby najczęściej pasożytują na skórze, łapach i uszach psów.

Ale są też takie, które rozmnażają się w wewnętrznych tkankach i narządach, co prowadzi do poważnego naruszenia ich funkcji, a przy braku szybkiego leczenia, często do śmierci zwierzęcia. Takie patologie są jednak zwykle osłabione przez przewlekłe infekcje, stare lub zubożone zwierzęta.

Przyczyny grzybicy

Najczęściej zwierzęta zarażają się grzybami od chorych członków rodziny, kotów, gryzoni. Ale ektopasożyty mogą również stać się nosicielami patogenów grzybic - pcheł, kleszczy, wszy. Zarodniki grzybów mogą znajdować się na skórze lub błonach śluzowych, będąc uprzednio na ubraniach i butach ludzi, artykułów gospodarstwa domowego, kołnierzyków i smyczy.

Wprowadzenie patogenów do zwierzęcia nie zawsze oznacza rozwój choroby. Jeśli pies ma zdrową, nienaruszoną skórę i silną odporność, wówczas "inwazja" prawdopodobnie pozostanie bez konsekwencji.

Ale jakikolwiek gwałtowny spadek w obronie organizmu jest pretekstem do rewitalizacji i ulepszonej reprodukcji grzybów. Może to nastąpić w wyniku:

  • choroba zakaźna;
  • silne zmęczenie;
  • hipotermia;
  • będąc przygotowanym lub w wilgotnym pomieszczeniu;
  • złe odżywianie;
  • alergie;
  • leczenie niektórymi silnymi lekami.

Ułatwienie penetracji grzybowej maceracji i mikrouszkodzenia skóry. Oprócz osobników z obniżoną odpornością, grzybice często zakażają szczenięta, ponieważ ich system ochronny nie został jeszcze w pełni uformowany, ciężarne suki i zwierzęta po szczepieniu.

Objawy

Chociaż patogeny grzybic są różne, objawy tych chorób są pod wieloma względami podobne do siebie. Tak więc następujące zmiany w wyglądzie i zachowaniu zwierzęcia powinny ostrzec właścicieli:

  • pies często drapie, liże, gryzie niektóre miejsca na ciele lub ciągle próbuje dosięgnąć ucha łapą, ponieważ jest bardzo swędzący;
  • wtedy włosy na nich wypadną lub zerwieją się, powstają łyse łatki (jednak utrata włosów nie jest obowiązkowym objawem grzybicy);
  • skóra w tych obszarach staje się sucha, czerwona lub szara, zaczyna się złuszczać i jest pokryta skorupami szaro-żółtego lub brązowego;
  • z ciała psa zaczyna nieprzyjemnie pachnieć;
  • wewnętrzna powierzchnia ucha lub uszu zaczerwienia się, pęcznieje i pęcznieje, zaczyna odstawać od siarki, surowiczy lub ropny wysięk o kwaśnym zapachu;
  • skóra między palcami i wokół pazurów zaczerwienia się, pokrywa i pęka, a następnie zmieniają kolor, złuszczają, deformują się i pękają.

Objawy te nie są nieodłączne w żadnej z chorób grzybiczych i trudno je zdiagnozować. Dokładnie określić, czy choroba może być tylko weterynarzem.

Przewlekła grzybica

Nie zawsze choroby grzybicze u psów manifestują się tak wyraźnie. Zdarza się również, że są prawie ukryte i trudno jest wizualnie zobaczyć, że zwierzę jest chore. Nadal istnieją pewne oznaki:

  • nie ma łysiny, ale wełna jest bardziej postrzępiona niż zwykle;
  • włosy są matowe, nieporządne, łatwo brudne;
  • na nosie, za uszami, na fałdach łap mogą być małe, pozbawione owłosienia plamy z prawie niezmienioną skórą.

Reszta zwierzęcia wygląda jak zwykle, nie cierpi na brak apetytu, aktywnie porusza się i normalnie śpi.

Diagnoza choroby

Jeśli podejrzewasz, że u psa występuje grzyb, powinieneś natychmiast skontaktować się z przychodnią weterynaryjną. Pomoże to nie tylko ustalić prawidłową diagnozę, ale także przepisać prawidłowe leczenie. Biorąc pod uwagę wiele przyczyn występowania i rozwoju infekcji, badanie pacjenta z czterema palcami powinno być złożone.

Specjalista najpierw zbada skórę zwierzęcia w świetle specjalnej lampy, która sprawia, że ​​niektóre grzyby są widoczne, ale ten test nie może być jedynym. Po pierwsze, ponieważ z wynikiem dodatnim potwierdza jedynie obecność patogenu, ale nie pozwala ustalić jego tożsamości gatunkowej. Po drugie, 40% grzybów nie jest identyfikowanych w ten sposób i może pozostać niezauważone.

Aby uzyskać dokładniejszą diagnozę, lekarz może zalecić takie badania:

  • ogólna lub szczegółowa analiza krwi i moczu w celu oceny stanu zdrowia zwierzęcia w danym czasie;
  • badania krwi na alergeny i biochemię w celu ustalenia podstawowych przyczyn infekcji grzybiczych.

I tylko na podstawie tych danych możliwe jest przepisanie odpowiedniego leczenia. W przeciwnym razie możesz walczyć z grzybem u psów przez lata.

Zasady leczenia

Leczenie grzybów u psów jest zawsze przeprowadzane indywidualnie. W przypadku drobnych zmian zwykle stosuje się maść. Takie leki jak Clotrimazol, Dermatol, Miconazole, Mikoseptin, Yuglon, Yam i inne dają dobry efekt. Jeśli choroba jest tylko wtórną infekcją, wówczas wraz z lekami grzybowymi przepisywane są antybiotyki, na przykład Amoksyklaw, Ceftriakson, Gentamycyna.

Wiele zmian skórnych u zwierząt łatwiej jest leczyć za pomocą specjalnych szamponów, które mają nie mniej wyraźny efekt. Należą do nich Imaverol, Doctor, Nizoral. Jeśli grzyb osiadł w uszach zwierzęcia, użyj kropli amitroziny, lamparta, oricyny.

Oprócz leków przeznaczonych do użytku zewnętrznego, psom przepisuje się tabletki i strzały o działaniu przeciwgrzybiczym. Może to być flukonazol, ketokonazol, griseofulfina.

W przypadku uczulenia, które było przyczyną zakażenia, środek drażniący jest wykluczony. Podlega leczeniu i ustalona podczas badania choroby zwierząt domowych, która osłabia psa i zmniejsza jego odporność. Lekarz może przepisać szybkie immunostymulatory i immunomodulatory. Jedną z opcji leczenia może być szczepienie zwierząt preparatami Mycoderm lub Vacterm, które są również wykorzystywane do celów profilaktycznych. Ponieważ wiele z tych leków jest szkodliwych dla wątroby, pomocne będą także hepatoprotektory. Jednak wszystkie leki powinny być przepisane przez weterynarza, a nie właściciela psa.

Niektóre rodzaje grzybów mogą być niebezpieczne dla ludzi i innych zwierząt domowych (zwłaszcza kotów). W takim przypadku leczenie chorych zwierząt powinno odbywać się w rękawicach medycznych, a ich kontakt z potencjalnymi przedmiotami zakażenia powinien zostać wykluczony. I tylko po wyzdrowieniu mogą wrócić do swojego zwykłego środowiska.

Zapobieganie grzybom

Ochrona psa przed infekcjami grzybiczymi jest dość prosta. Aby to zrobić, potrzebujesz:

  • zapewnić zwierzęciu dobrą opiekę i dobre odżywianie;
  • przechowywać w suchym i czystym pokoju lub wolierze;
  • wykluczają komunikację zwierząt domowych z chorymi i bezpańskimi zwierzętami;
  • regularnie odwiedzaj weterynarza w celu szybkiego diagnozowania i leczenia chorób;
  • nie zaniedbuj szczepień, jeżeli są one pokazywane psu;
  • leczyć wełnę przeciwko pasożytom;
  • zapewnić zwierzęciu niezbędne ćwiczenia, ale nie należy nadmiernie obciążać jego ciała;
  • wylewaj go za pomocą szamponów nie więcej niż jest to zapisane w instrukcjach.

Jak widać, zasady te nie są tak trudne do wdrożenia, ale dla psa mają na myśli zdrowie.

Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.

Choroby skóry u psów: objawy, opis zdjęcia, leczenie

Wśród wszystkich chorób psów najczęstsze choroby skóry, które występują najczęściej z powodu reakcji alergicznych, stanów zapalnych, infekcji, predyspozycji genetycznych. W przeciwieństwie do innych dolegliwości, choroby skóry u zwierząt można zauważyć gołym okiem i natychmiast skonsultować się z lekarzem, który określi diagnozę i zaleci leczenie.

Rodzaje chorób skóry u psów - zdjęcia

W zależności od przyczyny choroby skóry u psów są podzielone na kilka typów:

  • alergiczny;
  • pasożytniczy;
  • grzybicze;
  • bakteryjny.

Znajdując zmiany skórne, właściciel musi niezwłocznie pokazać psu lekarzowi. Jednocześnie, pomimo oczywistych objawów i objawów choroby, trudno jest postawić dokładną diagnozę, a leczenie można opóźnić na długi czas.

Jak tylko pojawi się podejrzenie, że zwierzę ma chorobę skóry, należy pilnie podjąć następujące działania:

  1. Przestań głaskać zwierzaka.
  2. Przestrzegaj zasad higieny osobistej.
  3. Nie pozwól, aby pies spał na łóżku właściciela.
  4. Wyklucz kontakty zwierząt domowych z dziećmi.
  5. Aby uniknąć rozprzestrzeniania się infekcji, przestań przeczesywać sierść psa.

Przed wizytą u lekarza nie jest konieczne smarowanie dotkniętych obszarów maścią, jasnozielonym lub jodem. Możesz ogolić płaszcz i leczyć skórę alkoholem salicylowym.

Choroby grzybicze skóry

Dermatofitozy są bardziej narażone na działanie młodych zwierząt i psów o obniżonej odporności. Grzyb pasożytujący na ciele zwierzęcia może być różnego rodzaju i powodować choroby, takie jak trichofitoza i mikrosporia. W tym samym czasie mikrosporia dla osoby nie jest niebezpieczna, a właściciele psa mogą zostać zarażeni trichofitami.

Przy pomocy zarodników grzybów, dermatofitoza łatwo przenosi się z zwierzęcia na zwierzę. Yorkshire terriery są najbardziej podatne na to.

Objawy grzybiczych chorób skóry:

  1. Łysienie, w którym rzadko występuje swędzenie i nigdy nie ma żadnych powiązanych zmian.
  2. Klęska łóżka periatrycznego i pazura, który rozwarstwia się i żółknie.
  3. Rzadko - zmiany guzkowe skóry, z której może wypływać ropa.
  4. W ciężkich postaciach choroby mikrospory mogą być uszkodzone.

W przypadku infekcji grzybiczych, weterynarz najczęściej przepisuje leczenie zwierząt specjalnymi szamponami, w tym Dermazolem i Nizoralem. Użyto również specjalnego leku dla zwierząt Imaverol. Przebieg leczenia jest zalecany przez terbinafinę, itrakonazol, ketonazol.

Specjalista musi niezwłocznie poinformować właściciela chorego psa, że ​​w celu zniszczenia zarodników grzybów konieczne jest traktowanie łóżka dla zwierząt i umycie ich wszystkich siedlisk.

Alergie u psów

Identyfikacja alergenów nie jest więc łatwa, dlatego też rozpoznanie alergicznych chorób skóry jest dość skomplikowane. Najczęstsze alergeny psa to:

  • produkty spożywcze;
  • pył domowy;
  • ukąszenia owadów;
  • pyłek roślinny;
  • pleśń;
  • chemia gospodarcza;
  • narkotyki.

Dość powszechny alergen jest często stosowany do usuwania pcheł. Nawet najbardziej nieszkodliwe, należą do grupy piretroidów, a więc dość często powodują reakcje alergiczne.

Główne objawy alergii u psów to:

  • silne swędzenie;
  • ślinotok;
  • cieknący nos;
  • nagły kaszel;
  • gorączka pokrzywowa;
  • obrzęk.

Ze względu na fakt, że właściwości ochronne skóry z alergiami są zmniejszone, z biegiem czasu pojawiają się na niej różne wysypki, zaczerwienienia, krosty. Gdy zwierzę zaczyna swędzić, wydaje się łysy.

Reakcja alergiczna, która wystąpiła szybko, jest najłatwiejsza do wykrycia. Po dokładnym zbadaniu można szybko zidentyfikować i wyeliminować przyczynę alergii. Najczęściej reakcje te charakteryzują się nagłym pojawieniem się kataru, kaszlu i pokrzywki, które objawiają się swędzącymi pęcherzykami na twarzy, pod pachami i w pachwinie. Pokrzywka znika dość szybko, ale aby zwierzę nie miało czasu na rozczesywanie pęcherzy i przenoszenie infekcji, obszary skóry z zapaleniem skóry są wycierane przy użyciu wódki lub alkoholu salicylowego. Ponadto pies powinien pić 3 razy dziennie suprastynę, tavegil lub difenhydraminę.

Przyczyny i źródła opóźnionych reakcji alergicznych rozpoznaje się etapami:

  1. Przede wszystkim należy wykluczyć obecność pasożyta ze zwierzęcia.
  2. Następnie wyznacza się wyłączną dietę, która trwa od dwóch do trzech miesięcy.
  3. Jeśli pies nie ma pasożytów i zjada wszystkie produkty bez żadnych reakcji, wówczas powstaje alergia na składniki środowiska. To, co dokładnie reaguje zwierzę, można znaleźć za pomocą specjalnych testów alergologicznych.

Alergie pokarmowe nie są powszechne u psów, ale jeśli zwierzę ma reakcję alergiczną na niektóre pokarmy, należy je wykluczyć z diety.

Zasadniczo leczenie alergii odbywa się zgodnie z następującym schematem:

  • przyjmowanie leków, które łagodzą swędzenie;
  • kontrola infekcji;
  • regularne leczenie pasożytów, które nasilają objawy choroby.

Pasożytnicze choroby skóry

Zapalenie skóry pcheł jest najczęstszą chorobą pasożytniczą, ponieważ prawie każdy pies złapał pchły co najmniej raz. Pasożyta tego nie należy lekceważyć, ponieważ pchły żyjące na ciele zwierzęcia mogą prowadzić do różnych objawów. Znane są również roztocza pasożytnicze, które powodują choroby, takie jak sarkoptoza i ektektoza.

Objawy chorób pasożytniczych obejmują:

  1. Uszkodzenie uszu i gromadzenie w nich siarki z otodectami.
  2. Ciężkie swędzenie w obrębie szyi, głowy i łap podczas sarkoptozy. Pies przeczesuje rany do tego stopnia, że ​​nawet rozpalił skórę i uczesane włosy.

Leczenie chorób pasożytniczych polega na leczeniu zwierząt preparatem Frotline lub Advantix, które są lekami przeciwpasożytniczymi. Potrzebują dwa razy dziennie, aby w ciągu miesiąca kapać na kłębie zwierzęcia.

Świerzb lub aranchoza

Jest to kolejna pasożytnicza choroba skóry spowodowana przez małe roztocza. Pasożyty żyją w skórze, gruczołach łojowych lub potowych, mieszków włosowych lub miąższu narządów wewnętrznych zwierzęcia. Kleszcze są tak małe, że nie można ich wykryć bez lupy. Mogą być innego rodzaju iw zależności od tego psy mają różne rodzaje świerzbu:

  1. Zheleznitsa.
  2. Strupy uszne
  3. Swędząca świerzb.

Niektóre formy tych chorób są zakaźne dla ludzi, ale są szybko leczone bez użycia jakichkolwiek leków.

Objawem świerzbu jest zlokalizowane swędzenie, które występuje najczęściej w uszach, stawach skokowych i łokciowych. Ponieważ z biegiem czasu kleszcze wpływają nie tylko na powierzchnię skóry, ale również zaczynają drażnić zakończenia nerwowe, swędzenie staje się nie do zniesienia. Dlatego przy najmniejszym podejrzeniu świerzbu, należy go natychmiast leczyć. W przeciwnym razie metabolizm zwierzęcia może zostać zakłócony i może rozpocząć się jego wyczerpanie. W ciężkich przypadkach, jeśli świerzb nie jest leczone, zwierzę może umrzeć.

Leczenie choroby powinno być kompleksowe. Po pierwsze swędzenie się uspokaja, a kleszcze zostają zniszczone. Równolegle konieczne jest usprawnienie procesów regeneracji skóry i zwiększenie odporności. U niektórych psów całkowite wyleczenie nie występuje, a gdy tylko odporność maleje, zmienia się stan hormonalny zwierzęcia, lub zwierzę rozwija stres, choroba powraca.

Łojotok

Jeśli pies jest zdrowy, nie ma łupieżu na skórze lub jest prawie niewidoczny. Łojotok może rozwijać się w wyniku zaburzeń endokrynologicznych lub może być skutkiem sarkoptozy. Z łojotokiem gruczoły łojowe zostają zaburzone, skóra staje się tłusta i pojawia się na niej wiele łusek.

Pierwsze ogniska choroby pojawiają się w dolnej części brzucha i na łapach. Następnie łupież rozprzestrzenia się na uszy i ogon, stawy skokowe i łokciowe, twarz i klatkę piersiową.

Łojotok ma dwa typy:

  1. Suche Gatunek ten charakteryzuje się suchą skórą, na której powstaje łuszczący się, suchy, płynący łupież.
  2. Oliwy. Choroba charakteryzuje się nadmiarem łoju, tłuszczowymi łuskami przylegającymi do sierści, brązowymi płytkami na skórze i zjełczałym zapachem.

Suchy łojotok często cierpi na małe kanapy, często kąpane różnymi detergentami. W rezultacie ich skóra jest odwodniona i pojawia się suchy łupież.

W niektórych przypadkach przyczyną suchego łojotoku może być brak tłuszczu w diecie zwierzęcia. Aby pozbyć się łupieżu, możesz spróbować w pokarmie psa łyżeczkę lub łyżeczkę deserową z olejem roślinnym, którą należy codziennie spożywać. Jeśli po pewnym czasie łupież nie zniknie, a swędzenie nasili się, wówczas należy skontaktować się ze specjalistą.

Jak tylko po analizie okaże się, że łojotok nie jest związany z pasożytami i grzybami, możliwe jest rozpoczęcie leczenia przeciw łojotokowi. Aby to zrobić, 1-2 razy w tygodniu, dotknięte obszary są traktowane specjalnym szamponem, który starzeje się na skórze przez 10 minut, a następnie zmywa. Następnie maść Pragmatar lub krem ​​Tiomar wciera się w dobrze wysuszoną skórę. Podczas gdy krem ​​lub maść nie jest całkowicie wchłaniany, zaleca się trzymanie zwierzęcia tak, aby go nie lizało.

Ponieważ w niektórych przypadkach łojotok wynika z choroby, lekarz przepisuje leki stosowane w leczeniu choroby podstawowej.

Zapalenie skóry psa

Zapalenie skóry to stan zapalny skóry. Przyczyny tej choroby mogą być bardzo zróżnicowane. Według nich, każde zapalenie skóry u psów ma kwalifikację warunkową:

  1. Traumatyczne. Choroba jest spowodowana ekspozycją skóry na czynnik negatywny.
  2. Alergiczny.
  3. Zapalny. Mogą występować w stanach zapalnych skóry fałdy na Chow, buldogów, mastiffów.

W niektórych przypadkach choroba wiąże się z wiekiem psów. W pierwszych latach życia zwierząt zapalenie skóry objawia ropnych i purpurowe bańki i krosty na wargach, brodzie, krocze i brzuch bezvolosyanoy. U starszych psów choroba objawia się w okolicy stawów kolanowych i wzdłuż grzbietu, gdzie znajdują się grudki, krosty lub trądzik.

W przypadku każdego zapalenia skóry obolałe miejsca traktuje się mydłem bakteriobójczym i 3% nadtlenkiem wodoru. Jeśli to nie pomoże, lekarz może przepisać antybiotyki.

Aby wyleczyć zwierzę, należy go zdiagnozować prawidłowo, co można zrobić tylko w klinice. Specjaliści przeprowadzą badanie, wezmą niezbędne testy i na ich podstawie zalecą odpowiednie leczenie. Trzeba pamiętać, że praktycznie niemożliwe jest wyleczenie chorób skóry u psów. Nie trzeba odkładać wizyty u weterynarza, ponieważ stracony czas może doprowadzić do cierpienia zwierzęcia, aw niektórych przypadkach do jego śmierci.

Czytaj Więcej O Psach

Pseudonimy dla pasterzy niemieckich

Rasy Większość właścicieli spędza dużo czasu na myśleniu o nazwach swoich nowych lub planowanych szczeniąt. Imiona naszych psów mówią o tym, jak na nie patrzymy, naszym związku z nimi i ich związku.

Nowa Fundlandia - pies ratownik, zdjęcie, charakter, opieka

Rasy Charakterystyka rasy Nowa FundlandiaNowa Fundlandia (nurek) - duża rasa psów, ratownik, asystent. Uwielbia wodę i uwielbia pływać. Posiada wszechświatowe zdolności, ratuje życie tonących ludzi, ponieważ dobrze czuje strach człowieka, sprowadza gracza do myśliwego, który wpadł do wody, może być dobrym towarzyszem i ulubieńcem rodziny, wiernym towarzyszem i pomocnikiem dla rybaka.

Wrodzona i nabyta niewydolność serca u psów

Rasy Niezdolność mięśnia sercowego do pompowania odpowiedniej ilości krwi prowadzi do rozwoju niewydolności serca u zwierząt domowych. Patologia to zespół zaburzeń czynnościowych w ciele.