Choroby

Zapalenie jelit (Parvovirus enteritis)

W badaniach diagnostycznych psów z wirusowym zapaleniem jelit, u 6% psów, koronawirus został wyizolowany jako czynnik sprawczy choroby, w 0,7% przypadków wystąpiło mieszane zakażenie parwowirusa i koronawirusa, w pozostałych - parwowirusowe zapalenie jelit, t. Najczęściej właściciele psów i weterynarze mają do czynienia z parvovirusowym zapaleniem jelit.

Czynnik wywołujący parwowirusowe zapalenie jelit, wirus, jest strukturalnie powiązany z wirusami panleukopenii i norek jelitowych kotów. Zwierzęta z rodziny psów są podatne na wirusa, z najbardziej wrażliwymi młodymi zwierzętami w wieku 2-12 miesięcy. Głównym źródłem wirusa są chore zwierzęta i nosicielki wirusa, z których jest uwalniany z kałem w dużych ilościach w ciągu 10 dni po wystąpieniu choroby. Mocz i ślinka mogą również być ważne w rozprzestrzenianiu się wirusa. Wirus jest wysoce odporny na wpływy fizyczne i chemiczne, wytrzymuje ogrzewanie w temperaturze 60 ° C przez godzinę, nie ulega inaktywacji po traktowaniu eterem, chloroformem i jest odporny na warunki kwaśne; w stanie zamrożonym jest to możliwe do roku, aw temperaturze pokojowej może wynosić do 6 miesięcy.

Wirus zazwyczaj dostaje się do organizmu przez usta i nos. Raz w ciele mnoży się w komórkach nabłonka jelita, w kryptach, powodując ich zniszczenie. Po wejściu do układu krążenia wirus namnaża się i powoduje zmiany w ściankach naczyń krwionośnych. Morfologiczny skład krwi, jako odpowiedź na wprowadzenie i reprodukcję wirusa, zmienia się wcześniej niż pojawiają się pierwsze objawy kliniczne choroby. Już w pierwszych 1-2 dniach po wprowadzeniu wirusa ostra leukopenia, t. C. zmniejszenie liczby leukocytów we krwi. Zmiany morfologiczne we krwi wskazują na patologiczne i zapalne procesy w narządach krwiotwórczych. W tym momencie następuje niewielki wzrost temperatury.

W związku z uszkodzeniem naczyń krwionośnych występuje przekrwienie i obrzęk błony śluzowej, zwłaszcza przewodu pokarmowego. Pod wpływem wirusa błony śluzowe są martwicze, co powoduje powstawanie niewielkiej erozji. W dalszym procesie niszczenia błon śluzowych oraz w powstawaniu erozji i wrzodów bierze udział różna mikroflora przewodu pokarmowego (bakterie, grzyby). Te drugorzędne procesy na błonach śluzowych prowadzą do zatrucia organizmu i jego wyczerpania.

Objawy kliniczne:
Choroba objawia się w 3 postaciach: jelitowej, sercowej i mieszanej, które zwykle występują z prędkością błyskawicy lub ostro.
Najbardziej charakterystycznym objawem zapalenia jelit jest pojawienie się białych, spienionych wymiotów. Nie zawsze zanim odmowa pasz. Czasami apetyt staje się kapryśny, lub jedzenie jest spożywane w znacznie mniejszej ilości niż zawsze. Ale musi nastąpić zmiana w zachowaniu szczeniaka. Zwykle mobilny i dociekliwy, szczeniak staje się powolny, nieaktywny, kłamie więcej, nie wykazując zainteresowania wydarzeniami. To prawda, że ​​na spacerze można wznowić zainteresowanie życiem, szczeniak będzie grał i biec z innymi psami. Ale w domu, zamiast pędzić po spacerze, aby wzmocnić siły na miskę jedzenia, szczeniak obojętnie mija go i wpasowuje się w zaciszne miejsce. Od tej chwili aż do następnego spaceru, czas upłynie dla niego w ciągłym drzemce, przerywany od czasu do czasu przez wymioty.

Po pojawieniu się wymiotów objawy choroby stale się nasilają. Biegunka ma kolor żółtawoszary lub szarozielony. Kolor stolca stopniowo zastępuje brązowy i ciemnobrązowy z okropnym zapachem cuchnącym. Ogólnie rzecz biorąc, kał może mieć wszystkie odcienie od trującego żółtego do ciemnobrązowego, o czym właściciele zazwyczaj mówią "krwawa biegunka". Ale jest to błędna definicja, ponieważ w tych kałach nie ma krwi w czystej postaci, tj. Tej krwi, która przepływa przez naczynia. Zhemolizowane erytrocyty, krwinki z krwi, które opuszczają krwioobieg przez dotknięte ściany naczyń krwionośnych nadają ten kolor kale. Stąd tak straszliwy przerażający kolor mas kałowych. Ale to nie jest najgorsze. Najpewniejszą oznaką beznadziejności, jaką widziałem, jest pojawienie się jasnego koloru kału, konsystencji i koloru przypominającego gęsty krem. Następnie szczenięta zawsze zmarły. Takie odchody są charakterystyczne dla piorunującej postaci choroby, która utrzymuje się przez 1,5-2 dni po pojawieniu się pierwszych objawów choroby. Dzieje się tak pomimo faktu, że wykwalifikowana pomoc została zrealizowana przy użyciu najbardziej skutecznych środków. Bez leczenia szczeniak umiera w pierwszym dniu.

W przypadku ostrej postaci zapalenia jelit stan pacjenta pogarsza się po wystąpieniu biegunki. Szczeniak całkowicie odmawia karmienia i z wody, kłamstwa, wznosi się tylko w przypadku wymiotów lub ekskrementów. Stan ten może pogorszyć fakt, że szczeniak będzie pod nim chodzić, nie będąc w stanie uciec z tego miejsca, leżąc w kałuży odchodów. Oddychanie jest szybkie, przerywane. Pulse przyspiesza do tego stopnia, że ​​jest prawie niemożliwe, aby to policzyć.

Trzeciego dnia choroby rzadziej na drugim, a bardzo rzadko na pierwszym, zmienia się charakter wymiotów: od białej pianki przyjmuje postać żółtawej przezroczystej kruchej masy. Przed śmiercią oczy zwykle toną, a kufa wygląda na spuchniętą, jakby spuchnięta, pomimo ogólnego odwodnienia. Szczenię umiera na tle ucisku wszystkich funkcji w głębokim stanie śpiączki.

Zmiany patologiczne:
Najbardziej charakterystyczne zmiany w jelicie cienkim. Błona śluzowa jest purpurowoczerwona, z krwotokiem zapalnym, zgrubiała. Na nacięciu każda warstwa ściany jelita jest wyraźnie widoczna. W jelicie cienkim lepka, przejrzysta śluz ciemnożółty lub czerwonawy. Błona śluzowa żołądka jest złożona, dno oka umiarkowanie zapalne, zawiera niewielką ilość spienionego płynu.

Wątroba jest znacznie powiększona, zwiotczała, wypełniona krwią z tępymi krawędziami, aw wątrobie są lekkie ogniska zregenerowanej tkanki. Woreczek żółciowy jest powiększony, wypełniony ciemnobrązowym lub smolistą żółcią.

Naczynia komory rozpryskowej są wypełnione krwią, przebieg rozgałęzień naczyń jest wyraźnie widoczny. Śledziona jest nieznacznie lub prawie nie powiększona z lekko stępionymi krawędziami. Lekki dopływ krwi, stagnacja. Serce jest powiększone, wypełnione krwią, muskularna ściana jest przerzedzona, szczególnie w prawej komorze.

Diagnoza choroby:
Rozpoznanie choroby odbywa się z uwzględnieniem danych epidemiologicznych, klinicznych i patologicznych, a także, jeśli to możliwe, badań laboratoryjnych. Konieczne jest różnicowanie wirusowego zapalenia jelit głównie od jelitowej formy dżumy, wirusowego zapalenia wątroby oraz od pokarmowego i pasożytniczego zapalenia żołądka i jelit. Częstość występowania zapalenia parwowirusa jest zwykle sezonowa. To prawda, że ​​w 1990 r. Istniała wystarczająca liczba wyjątków od tej reguły, ale mimo to maksymalna liczba przypadków miała miejsce wiosną i jesienią. Na wiosnę wybuch rozpoczyna się od początku kwietnia i trwa do końca kwietnia, a następnie osiąga poziom osiągnięty przez cały maj, a od początku czerwca spada. W lipcu pojedyncze przypadki, w sierpniu, wytchnienie przed następną epidemią choroby. We wrześniu obraz wiosenny się powtarza, czyli we wrześniu - coraz częściej choroba obejmuje coraz więcej zwierząt gospodarskich, rozprzestrzenia się dalej przez miasto, a następnie październik utrzymuje się na osiągniętym poziomie, aw listopadzie wszystko się zmniejsza. W grudniu pojedyncze przypadki, w styczniu, lutym, marcu, zapalenie zapalenia parwowirusa występują niezwykle rzadko. Opisuję tutaj epizootyczną sytuację zapalenia parwowirusa w mieście Kazań. Na obszarach o łagodniejszym lub ostrzejszym klimacie mogą mieć swoje własne cechy manifestujące sezonowość tej choroby. Ale fakt, że maksymalna liczba chorób przypada na okres wiosenno-jesienny, jest prawdopodobnie regułą wszechobecną.

W diagnostyce różnicowej zapalenia parwowirusa występuje charakterystyczny objaw tej choroby - szybkość pojawiania się objawów choroby lub, po prostu, szybkość przejawiania się objawów choroby. Praktycznie niewiele chorób, które rozwijałyby się tak szybko. Nawet rano szczeniak był wesoły, zabawny, dobrze zjedzony. Wieczorem pobiegł, ale już odmówił jedzenia, nawet nie dotknął kuszących kawałków mięsa. Rano, ociężale, bez radości, poszły na spacer, potem wymioty, biegunka, narastająca depresja, duszność. A na tym etapie choroby trudno liczyć na korzystne rokowanie nawet przy najdoskonalszym leczeniu.

Leczenie:
Skuteczne leczenie zapalenia jelit zależy od wielu warunków. A najważniejszym z nich jest czas na wizytę u lekarza. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większe szanse na pomyślny wynik choroby. Z biegiem lat leczenie zapalenia parwowirusa stało się coraz bardziej złożone. Jeśli wcześniej było to wystarczające do leczenia iniekcji thelan i kamfory, teraz są one całkowicie nieskuteczne. A nawet wcześniej, kiedy właśnie pojawiło się zapalenie jelit, wystarczyło leczenie kilku tabletek intestopanu w celu jego leczenia. Teraz musimy tylko pamiętać ten czas, wyciągając szczenięta z poważnego stanu.

Pierwszą rzeczą, którą musi zrobić właściciel w przypadku podejrzenia zapalenia jelit, jest rezygnacja z wszelkich prób karmienia zwierzęcia. Kilka dni - kompletna dieta głodowa. Po prostu podlej zwykłą przegotowaną wodę. Rehydron można rozpuścić, ale wiele psów pije go niechętnie. I natychmiast idź do lekarza. Leczenie zapalenia jelit jest złożone, co polega na stosowaniu sulfonamidów, antybiotyków, blokady prokainy, leków na serce, zapobiegania odwodnieniu.

W parwowirusowym zapaleniu jelit supraplebowa blokada nerwów trzewnych ma wysoki efekt terapeutyczny według V.V. Mosinu. Ten rodzaj blokady polega na wprowadzeniu roztworu noworodiny do tkanki nadtwardówkowej otaczającej graniczne pnie współczulne i nerwy trzewne. Prawie wszystkie układy współczulne nerwów do narządów jamy brzusznej i miednicy są zablokowane. W tym samym czasie dochodzi do znieczulenia jamy brzusznej i miednicy, a mechanizmy obronne organizmu są mobilizowane. Wysoka skuteczność terapeutyczna supranowej blokady noworodowej opłucnej wynika z korzystnych zmian w funkcjonalnej aktywności narządów i układów, które zwiększają ochronne i adaptacyjne mechanizmy organizmu.

Technika wykonywania blokady u psów jest następująca. U podstawy tego ostatniego żebra po obu stronach przygotowują pole operacyjne: wycinają, rozmazują jodem. Sterylizować strzykawkę i dwie cienkie igły iniekcyjne o długości 6-8 cm z zaostrzonym końcem pod kątem 45 °. Punkt iniekcji igły iniekcyjnej znajduje się w punkcie przecięcia tylnej krawędzi ostatniego żebra z grzbietową grupą mięśni kręgosłupa. Aby określić punkt nakłucia igły, palec wskazujący prawej ręki powinien zostać przesunięty wzdłuż tylnej krawędzi ostatniego żebra, aż palec zatrzyma się w grzbietowej grupie kręgosłupa. Ponadto, igła jest wprowadzana do tego punktu i przesuwana od góry do dołu i do przodu pod kątem 20-30 ° do poziomej płaszczyzny ciała zwierzęcia, równolegle do żebra, aż koniec igły przestanie odczuwać w ciele kręgu. Następnie igła jest unieruchomiona w tej pozycji lewą ręką, a prawa ręka jest do niej przymocowana strzykawką wypełnioną roztworem noworawainowym. Następnie igła, wraz ze strzykawką, odchyla się o 10-20 ° w stosunku do płaszczyzny strzałkowej i równomiernie naciskając na tłok, przesuwa się płynnie do przodu, aż do swobodnego wejścia nokautyny do tkanki okołonaczyniowej.

W tym momencie musisz upewnić się, że położenie igły jest prawidłowe. W tym celu strzykawkę należy oddzielić od igły. Jeśli koniec igły znajduje się w tkance celulozowej infiltrowanej nowokainą, w jej świetle znajduje się roztwór znieczulający, który czasami zmienia się synchronicznie z falą tętna aorty i aktem oddychania. Jeśli koniec igły znajduje się w naczyniu krwionośnym, krew będzie płynęła z igły, a jeśli w jamie opłucnej nie będzie roztworu w igle, powietrze zostanie zassane przez nią. W takich przypadkach konieczne jest nieco wyodrębnienie igły i włożenie jej ponownie przy użyciu metody opisanej powyżej.

Upewniając się, że wierzchołek igły znajduje się we właściwym położeniu, wstrzykuje się odpowiednią dawkę roztworu noworaw wy, mianowicie 2 ml 0,5% roztworu na kg masy ciała zwierzęcia. Pełną dawkę roztworu należy podawać w równych porcjach po każdej stronie kręgosłupa. Przy prawidłowej realizacji technika epiplevralnoy Novocaine blokady nerwów trzewnych i współczulnych pnie powikłań granicznych na zwierzętach nie zaobserwowano.

Na tle supranowej blokady noworodowej opłucnej zwiększa się efektywność stosowania leków: po pierwsze jest to podawanie dożylnie dużych ilości roztworów, takich jak 5% roztwór glukozy w soli fizjologicznej, poligluce, reopolyglucynie, żelatynie itp. Konieczne jest wejście do żyły nie mniej niż 5 ml, a korzystnie 10 ml 5% roztworu kwasu askorbinowego. Dawki tych roztworów wynoszą od 100 ml do 250 ml, a ja wstrzykiwano duże psy do 0,5 l 5% roztworu glukozy. Rozwiązania te wspierają i regulują procesy osmotyczne i zawartość płynów w organizmie, czyli są stosowane jako substytut plazmy i roztwory odżywcze. Kwas askorbinowy jest szczególnie niezbędny w przypadku chorób zakaźnych, ponieważ wraz z nimi jego ilość w organizmie spada o 10-85%. Ustalono, że im wyraźniejszy jest jego niedobór, tym trudniejszy jest proces zakaźny u zwierzęcia, a kwas askorbinowy ma znaczący wpływ na wytwarzanie przeciwciał w organizmie. Ponadto wpływa na metabolizm, stan unerwienia współczulnego, zwiększa odporność zwierząt na toksyczne produkty przemiany materii podczas infekcji.

Jeśli nie można dostać się do żyły z powodu małej wielkości szczeniąt, roztwory te wstrzykuje się podskórnie w szyję, ale mniej kwasu askorbinowego jest brane, ponieważ ma działanie drażniące, wystarczy 2-3 ml. Spośród innych witamin z zapaleniem jelit, podano zastrzyki bromku tiaminy (B1), w dawce dla małych szczeniąt - 0,5 ml, dużych - 1 ml domięśniowo. W wątrobie powstaje kokarynaza z tiaminy, która jest niezbędna do funkcjonowania serca. Witamina B1 wpływa na utrzymanie efektu terapeutycznego antybiotyków. Oprócz powyższego, ma zróżnicowany wpływ na organizm, metabolizm w nim.

Difenhydramina jest kolejnym lekiem, który zdecydowanie używam na zapalenie jelit. Jest to aktywny lek przeciwhistaminowy. Szybko łagodzi skurcze mięśni gładkich, przywraca stan czynnościowy naczyń włosowatych, zmniejsza ból, ma korzystny wpływ na wiele procesów zapalnych. Jego dawki wynoszą 1 ml, 2 razy dziennie, domięśniowo, niezależnie od wielkości szczenięcia, ponieważ istnieje z tym związek: im mniejsze zwierzę, tym większa dawka. Jednak ta zależność istnieje nie tylko w odniesieniu do Dimedrol.

Aby zmniejszyć skurcze mięśni gładkich, należy wstrzyknąć domięśniowo 2% roztwór bezszpiny w dawce 1 do 2 ml w zależności od typu psa (mała - mniejsza dawka). W przypadku braku tego leku, można go zastąpić papaweryną, cerculo.

W przypadku zapalenia jelit u szczeniąt, układ sercowo-naczyniowy, a zwłaszcza serce są silnie dotknięte, dlatego stosowanie leków nasercowych jest konieczne i bezwzględnie konieczne. Najczęściej stosowany jest 20-procentowy roztwór kamfory w oleju, który stymuluje ośrodki oddechowe i naczynioruchowe, a także ma bezpośredni wpływ na serce, normalizując procesy metaboliczne w mięśniu sercowym.

Dobry efekt można uzyskać po podaniu dożylnym z roztworem odżywczym 1 ml korglyconu lub 0,5 ml strophanthin. Równolegle konieczne jest wykonanie podskórnego wstrzyknięcia kamfory w dawce od 1 do 2 ml, w zależności od wielkości szczeniaka. Wszystkie powyższe leki nie przyniosą pożądanego skutku, jeśli równolegle z nimi nie zostaną wprowadzone leki chemioterapeutyczne do ciała chorego zwierzęcia: antybiotyki, sulfonamidy. Wszystkie, oczywiście, zastrzyki.

Wcześniej, jak już zauważyłem, tylan (tylozyna, farmazyna) był bardzo skuteczny. Teraz jego działanie się nie udaje. Od wiosny 1990 roku używam kombinacji antybiotyków z sulfonamidami. Najczęściej stosowane są silne antybiotyki o szerokim spektrum działania: ceporin, ceporex, kefzol, claforan, rifavit, rifocin, ryfampicyna. Sulfonamidy wykorzystują rozpuszczalne formy, które można podawać pozajelitowo: wiatr, cosulfazynę, biseptol.

Jest to główna metoda leczenia parwowirusowego zapalenia jelit. Ponadto, takie leki jak boroglukonian wapnia i lewomizol mogą być stosowane jako dodatkowe leki przeciwzapalne. Boroglukonian wapnia, oprócz środków przeciwzapalnych, ma wyraźny pozytywny wpływ na ściany naczyń krwionośnych. Musi być podawany podskórnie w dawce 3 do 5 ml dziennie.

Preparat Levomizol stosuje się w celu przywrócenia skórze wartości ochronnej organizmu w postaci 7,5% roztworu wodnego podskórnie w 0,5-1 ml. Cały przebieg leczenia w stanie umiarkowanego nasilenia trwa 4-5 dni. Intensywny kurs z wprowadzeniem dużych ilości odżywczych roztworów zwykle trwa 2 dni, rzadko 3. Jeśli na trzeci dzień po rozpoczęciu leczenia nie ma poprawy, to intensywny kurs trwa. Jeśli szczeniak zaczął pić i wymioty ustały, leczenie kontynuowano zastrzykami sulfonamidów z antybiotykami i kamforem. Resztę nie trzeba wykonywać, ponieważ pierwszego dnia wykonano pozapłucną blokadę noworodkową, a jej efekt terapeutyczny utrzymuje się przez kilka dni.

Czasami, jeśli nadal występują rzadkie wymioty i niewielka biegunka, a także depresja, blokadę można powtórzyć 4 dnia. Choroba trwa 5-7 dni, rzadko 8. I tylko w pierwszych 3 dniach ma sens rozpoczęcie leczenia. W przypadku niektórych ras psów terminy te są krótsze, co omówię bardziej szczegółowo w następnym rozdziale.

Istnieje wiele doskonałych leków w postaci tabletek, nalewek, wywarów, ale trudno jest podać psa przez tę chorobę w jamie ustnej, najczęściej jest to niemożliwe z powodu ciężkich wymiotów, dlatego lepiej liczyć na leki do wstrzykiwań w celu leczenia.

Głodna dieta trwa 2-3 dni, czasem więcej, w zależności od stanu szczeniaka. Gdy stan chorego szczeniaka poprawia się, musisz podawać mu małe porcje co 2-3 godziny. Możesz ugotować gotowany ryż, mieszając go z dżemem lub gotowanym jajkiem, makaronem, makaronem, tzn. Węglowodany powinny przeważać. Ugotowane ryby nie zaszkodzą, najlepiej na morze, ser, świeży twarożek, bulion wołowy, pożądane jest, aby wystrzelić, czyli schłodzić i wyłapać cały tłuszcz. Kefir, niskotłuszczowa kwaśna śmietana, ryazhenka mogą zmieniać dietę w tym czasie. W żadnym wypadku nie należy podawać pełnego mleka, śmietany, śmietany, surowego mięsa. Choroba może zostać wznowiona z nową siłą.

Wśród nie-specjalistów, a czasem specjalistów, takie lekarstwo na psa z zapaleniem zapalenia parwowirusa, jak wódka z miodem, jest bardzo popularne. To niedorzeczne uprzedzenie. I potwierdzają rzekomo wiarygodne historie, jak udało im się wyleczyć psa w ten sposób.

Kompleks środków do leczenia zapalenia jelit obejmuje lewatywę i płukanie żołądka. Lewatywa może zacząć się od pierwszego podejrzenia zapalenia jelit. W żadnym wypadku szkoda nie będzie. Aby to zrobić, konieczne jest przygotowanie roztworu nadmanganianu potasu (w języku potocznym - nadmanganianu potasu) o lekko różowym zabarwieniu na przegotowanej i schłodzonej wodzie. Ilość wstrzykniętego roztworu zależy od wielkości i wieku szczeniaka. Dzieci mogą wykonać tę procedurę za pomocą małej strzykawki lub lepiej za pomocą dużej 20-gramowej strzykawki po umyciu kaniuli strzykawki wazeliną lub dowolnym kremem tłuszczowym. 100 ml roztworu wstrzykuje się, następnie wypływa, miesza się z ofensywnymi masami kałowymi, a procedurę powtarza się, aż czysta woda zostanie wylana z odbytu. Podobnie lewatywa jest wykonywana dla dużych szczeniąt, tylko dlatego lepiej jest użyć filiżanki Esmarcha.

Średnie szczenięta mogą być używane do lewatywy dużej strzykawki lub tego samego kubka Esmarch, ale ilość wstrzykiwanego płynu nie powinna przekraczać 0,5-1 litra. Lewatywa jest niezbędna do regularnego wypłukiwania z jelita nagromadzonych toksycznych produktów przemiany materii. W przeciwnym razie ulegają resorpcji, a stan zwierzęcia ulega pogorszeniu.

Obecnie z wirusowym zapaleniem jelit najczęściej nie występuje objaw, taki jak biegunka. Jest to ważna funkcja diagnostyczna. A jeśli twój szczeniak jest w depresji, nie je, nie pije, leży na jego ściółce i lekko piana białej piany, czyniąc z niego lewatywę, będziesz przekonany o swoich podejrzeniach, lub odwrotnie, rozwiać je. Bardzo ofensywnie szaro-żółta masa, która wyleje się z odbytu szczeniaka, przekonuje Cię, że szczenię zaczyna się zapalenia jelit i pilnie trzeba rozpocząć leczenie.

Jeśli chodzi o płukanie żołądka, zasada jest taka sama: wlej słabo różowy roztwór nadmanganianu potasu do żołądka, aż szczeniak otrygivat go niezmieniony, bez domieszki wymiocin. Procedura ta wiąże się z pewnymi trudnościami i nie wszyscy właściciele chorych szczeniąt będą w stanie to zrobić. Nawet w bardzo poważnym stanie, szczeniak aktywnie opiera się wbijając mu coś w usta, używając ostrych, rosnących zębów. W najlepszych intencjach ugryziony gospodarz wielokrotnie wycofuje się i zatrzymuje tę metodę leczenia, preferując lewatywę. Dzięki Bogu, pies nie ma zębów za sobą. Ta metoda jest również bardzo skuteczna. Zaczynając lewatywę przed przybyciem lekarza, wielu właścicieli zauważyło poprawę stanu szczenięcia. W pierwszych dniach lewatywy odbywa się co 2-3 godziny, nawet w nocy, z pewną poprawą stanu, można zrobić lewatywę co 4 godziny z przerwą na noc. Kiedy szczenię zaczyna pić, wystarczy zrobić lewatywę 3 razy dziennie: rano, w porze lunchu iw nocy.

Zwierzęta z parwowirusem zapalenia jelita cienkiego

Parwowirusa (krwawy) jelit psów, parwowirusa jelit canine- ostro płynie vysokontagioznaya chorób wirusowych psów wywołane przez patogeny parwowirusa rodzaju, z wymiotami, zapalenia krwotocznego z przewodu pokarmowego, zapalenie mięśnia sercowego, leukopenia, odwodnienie i utratę szczeniąt poniżej 5 miesięcy.

Choroba została po raz pierwszy ustalona w Stanach Zjednoczonych (Appel i wsp., 1978), obecnie jest jedną z najczęstszych chorób zakaźnych u psów. Koncepcja została wyrażona, że ​​zapalenie zapalenia parwowirusa jest szeroko rozpowszechnione przy gęstości populacji psa wynoszącej 12 lub więcej na 1 km². Kiedy gęstość spada do 6 lub mniej, infekcja praktycznie zatrzymuje się.

Czynnikiem sprawczym jest parwowirus Canine, wirus DNA z rodziny Parvoviridae, antygenowo spokrewniony z panleukopenią kotów i wirusami zapalenia jelit norek. Zwierzęta z rodziny psów są podatne na wirusa, z najbardziej wrażliwymi młodymi zwierzętami w wieku 2-12 miesięcy. Scharakteryzowano chorobę wilka, półksiężyca szopa, szopa pracza, korsaka, kojota.

Dane epizootyczne. Źródłem zakażenia jest chory psy, psy - virusnositeli które wydzielają wirusa w dużych ilościach do środowiska w kale w ciągu 10 dni od początku choroby (ewentualnie w rozprzestrzenianiu się wirusa jest ważne, jak moczu i śliny), a także gryzoni, owadów i ludzi. W warunkach naturalnych chorobę obserwuje się u psów w każdym wieku, jednak częściej u szczeniąt w wieku do 6 miesięcy stwierdza się parwowirusowe zapalenie jelit u żab i jenotów. Zakażenie zdrowych psów występuje głównie poprzez zakażoną paszę i wodę, jak również kontakt - w wyniku wąchania i lizania bezpośrednio chorych zwierząt lub zainfekowanych obiektów środowiskowych. Dodatkowo psy mogą zostać zarażone przez zainfekowane wirusem przedmioty i śmieci. W przypadku parwowirusa jelit jest bardzo istotne zmniejszenie rezystancji ciała spowodowane przez psa: słaba pielęgnacji, i zaburzenia Warunki hodowli, przenośnikami zakażenia, choroby przewodu pokarmowego, stres (zmiana własności pracy). W przypadku 2- i-tygodniowych kuny i jenoty, choroba pojawia się częściej, a śmiertelność sięga 30%. Wirus jest wysoce odporny na ciepło (stabilny po podgrzaniu w 60 ° C przez godzinę), pH 3, środki dezynfekujące, ekspozycja na czynniki środowiskowe. Wirus jest odporny na działanie eteru, chloroformu, alkoholu i jest wrażliwy na podchloryn sodowy.

Patogeneza. Wirus zazwyczaj dostaje się do organizmu psów przez usta i nos. W organizmie wirus mnoży się w komórkach nabłonkowych krypt jelitowych, powodując ich lizę. Patogeneza objawia się na podstawie stanu fizjologicznego psa. Co do zasady zapalenie mięśnia sercowego u szczeniąt występuje w wieku 4 tygodni, kiedy dochodzi do intensywnego podziału komórek mięśnia sercowego, a podział komórek jelitowych jest w tym okresie powolny. Po odsadzeniu szczeniąt, podział nabłonkowych komórek jelitowych gwałtownie wzrasta, podczas gdy komórki mięśnia sercowego zwalniają. Dlatego w tym wieku szczenięta mają większy wpływ na jelita niż na mięsień sercowy. Charakterystyczne dla zapalenia jelit parwowirusa jest leukopenia, która zaczyna się pojawiać w ciągu pierwszych 4-5 dni po wystąpieniu choroby. Liczba leukocytów znacząco spada i osiąga 300-2500 na 1 mm³. W tym przypadku leukopenii często towarzyszy wzrost temperatury ciała. W czwartym piątym dniu choroby pojawiają się przeciwciała i zmniejsza się stężenie wirusa w kale. Tworzenie się przeciwciał ma znaczący wpływ na wiremię. Badanie histologiczne pokazuje złuszczanie komórek nabłonkowych jelita czczego i jelita krętego, atrofię kosmków i ekspansję krypty. W hiperplastycznym nabłonku krypty odnotowuje się wysoki indeks mikotyczny. W węzłach chłonnych, grasicy i śledzionie znajdują się komórki limfoidalne z zakłóceniami.

Oznaki kliniczne. Okres inkubacji parwowirusowego zapalenia jelit u psów wynosi zwykle od 4 do 10 dni. Przydzielanie wirusa chorym psom w środowisku zewnętrznym rozpoczyna się już po 3-5 dniach od zakażenia, uwolnienie wirusa z ciała chorego psa następuje około 12 dni, rzadko -25 dni. Parwowirusowe zapalenie jelita u psów objawia się w 3 postaciach: jelitowej, sercowej i mieszanej, które zwykle występują z prędkością błyskawicy lub ostro.

W przypadku błyskawicznie jelitowej postaci, śmierć szczeniąt w wieku 6-10 tygodni następuje kilka godzin po rozpadzie, zwykle bez objawów zapalenia jelit. Śmiertelność w tej postaci jest bardzo wysoka i dochodzi do 40-60% chorych szczeniąt bez leczenia. Ostra postać jelitowa rozwija się w ciągu 5-6 dni, okres inkubacji trwa do 6 dni.

Często pierwszą oznaką choroby jest anoreksja, a następnie pojawiają się wymioty śluzowe i 6-24 godziny po wystąpieniu wymiotów, u psa rozwija się biegunka. Początkowo kał jest szary lub żółtawo-szary, następnie zmienia kolor na zielony lub jasny fioletowy, często zawiera paski krwi, czasem krwotoczne ze śluzem lub wodnistym, o silnym zapachu cuchnącym. Temperatura ciała wzrasta do 39,5 ° C, czasami do 40-41 ° C. Wymioty (wymioty u psów) i biegunka (biegunka u psów) szybko prowadzą do odwodnienia organizmu psa, po czym następuje wstrząs. Zwierzęta, zwłaszcza młode, mogą umrzeć w ciągu 24-96 godzin po wystąpieniu klinicznych objawów choroby. Leukopenia nie jest stałym objawem, obserwuje się ją tylko u 20-30% chorych zwierząt.

Postać sercowa choroby u psów występuje rzadziej, częściej u szczeniąt od 1 do 2 (czasami 7) miesięcy, częściej po ciężkim przeniesieniu zapalenia jelit i charakteryzuje się ostrym uszkodzeniem mięśnia sercowego (wirusowe zapalenie mięśnia sercowego). U chorych zwierząt obserwujemy niewydolność serca z częstym i słabym tętnem oraz obrzękiem płuc. Zwierzęta nagle umierają w wyniku zaburzenia mięśnia sercowego przewodnictwa nerwowego. Śmiertelność w tej postaci choroby u psów sięga 70-80%, z postacią jelitową u szczeniąt - do 50% u dorosłych psów - do 5-10%.

Mieszana (połączona) postać choroby charakteryzuje się różnorodnymi uszkodzeniami układu sercowo-naczyniowego, pokarmowego i oddechowego organizmu. Postać tę obserwuje się u psów z osłabionym układem odpornościowym, szczeniąt otrzymanych od nieszczepionych suk, jak również w obecności skojarzonych infekcji u chorego psa (adeno-, corona, rotawirus, itp.). Jednak objawy kliniczne choroby mogą być bardzo zróżnicowane.

Wraz ze spadkiem odporności psa i naturalną odpornością organizmu, parwowirusowe zapalenie jelit jest skomplikowane przez wtórne choroby bakteryjne i najelitowe inwazje w przewodzie żołądkowo-jelitowym.

Zmiany patologiczne i morfologiczne w jelitowej postaci charakteryzują się zmianami w błonie śluzowej cienkiego i grubego jelita. Błona śluzowa ma stan zapalny krwotoczny. Czasami dochodzi do erozji błony śluzowej. Narządy wewnętrzne są krwotoczne, w niektórych przypadkach stanowe zapalenie naczyń. Śledziona jest powiększona i ma strefy światła. Powiększone węzły chłonne krezkowe. Grasica może być spuchnięta. U poszczególnych zwierząt obserwuje się głównie bliższą część okrężnicy, obserwuje się obrzęk płuc i zapalenie mięśnia sercowego.

Mikroskopowe (histologiczne) badania zmian w jelicie charakteryzują się martwicą nabłonka krypty i tkanki limfatycznej w łatach Peyera, węzłach chłonnych i grasicy. Czasami wgłębienia wewnątrzjądrowe znajdują się w komórkach nabłonka. W przypadku postaci sercowej obserwuje się rozszerzone zastawki, obrzęk płuc, objawy ostrego zapalenia wątroby i zapalenie oskrzeli.

Diagnoza. Przypuszczalna diagnoza parwowirusowego zapalenia jelit opiera się na analizie epizootycznych, klinicznych danych, zmian patologicznych i wyników badań laboratoryjnych (serologicznych i histologicznych). Badania histopatologiczne potwierdzają charakterystyczny zanik kosmków nabłonka jelitowego. Do wykrywania wirusa w kale psów stosuje się DSA, a następnie jego identyfikację w rtga lub pasażowanie w hodowli komórek nerkowych kotka. Rozpoznanie serologiczne opiera się na badaniu sparowanej surowicy psów w rtga.

Diagnostyka różnicowa. Parwowirusa jelit należy odróżnić od przewodu i pasożytnicze zapalenia żołądka i jelit (choroby układu pokarmowego u psów), oraz wirusowemu zapaleniu żołądka i jelit świń stwierdzono w drapieżnych i jelit, wywoływane koronawirusa, jak i wirusowe zapalenie wątroby mięsożernych.

Odporność i środki specyficznej profilaktyki. U naturalnie chorych psów odporność jest stabilna i trwa co najmniej 3 lata. Istnieją oddzielne wiadomości, że jest na całe życie. Po sztucznej immunizacji psów inaktywowanymi szczepionkami, czas trwania odporności nie przekracza 6 miesięcy, a po szczepieniu żywymi szczepionkami przeciw wirusowi - rok. W przypadku konkretnej profilaktyki stosuje się szczepionki inaktywowane i żywe kultury przeciwko panleukopenii psów i psom parwowirusowi zapaleniu jelit (pentodog, heksodog i inne). Szczepienie psów przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit odbywa się w wieku 2 miesięcy do roku dwa razy w odstępie 2-3 tygodni, po roku jeden raz.

Przed szczepieniem psa właściciele zwierząt muszą przeprowadzić odrobaczanie. Wynika to z faktu, że jakakolwiek inwazja robaka zmniejsza status immunologiczny zwierzęcia, powodując ryzyko takiego zjawiska jak "przełom szczepionki", gdy mimo szczepienia pies może zachorować na parvowirusowe zapalenie jelit. Najpopularniejszymi antygelmintikami są: Cestel, Seva Sante Enimal; Drontal i Drontal Junior, Bayer i inne.

Leczenie.

Lekarze specjalizujący się w klinikach w leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit u psów zazwyczaj stosują się do określonego schematu leczenia, który obejmuje:

  • zniszczenie lub neutralizacja wirusów enterytycznych;
  • usunięcie psa ze stanu odwodnienia;
  • zatrzymanie wymiotów i biegunki;
  • terapia detoksykacyjna;
  • stymulacja odporności;
  • przywrócenie prawidłowego funkcjonowania przewodu żołądkowo-jelitowego;
  • przywrócenie normalnego układu sercowo-naczyniowego.

Głównym celem leczenia w przypadku choroby jest wspomaganie pracy wszystkich narządów i układów organizmu tak skutecznie, jak to tylko możliwe, do momentu, w którym własne siły odpornościowe zwierzęcia wejdą w walkę z chorobą (przez 5-6 dni, kiedy zaczyna się rozwój własnych przeciwciał przeciw wirusom). Biorąc pod uwagę, że choroba u psa rozwija się bardzo szybko po leczeniu przeprowadzanym dosłownie w ciągu jednego dnia od rozpoczęcia leczenia, zwierzę albo będzie się polepszało (jest nadzieja na wyzdrowienie), albo pies chorujący umrze (gdy leczenie nie było skuteczne). Ale żeby walczyć o życie zwierzaka, jego właściciel zawsze ma sens!

Leczenie etiotropowe (przeciwwirusowe).

W leczeniu antywirusowym specjaliści weterynarii stosują surowice, immunoglobuliny, interferony i interferogeny.

  • Surowice przeciwko enterowirusowi (źródła przygotowanych przeciwciał przeciw enterowirusom Zawsze stosowane w połączeniu z witaminami, antybiotykami i innymi lekami wspomagającymi leczenie). Dawka dla psów do 5 kg - 2-3 ml, więcej niż 5 kg - 5-6 ml (zgodnie z instrukcjami dotyczącymi surowicy w zależności od stężenia w surowicy).
  • Fosprenil (weterynaryjny lek przeciwwirusowy). Pojedyncza dawka zmienia się w zależności od wagi psa: 0,1 ml na wagę do 1 kg; 0,25 ml - do 5 kg; 0,5 ml - 5-10 kg; 1 ml - 10-20 kg; 1,5 ml - 20-30 kg; 2 ml - ponad 30 kg. Wstrzyknięto podskórnie, domięśniowo, przez jamę ustną, podwajając dawkę i dożylnie zmniejszając dawkę o połowę. Schemat: 1 dzień - 4 dawki co 6 godzin, 2-8 dni - 3 dawki co 8 godzin, 9-11 dni - 2 dawki co 12 godzin, 12-15 dni - 1 dawka na dobę.
  • Immunofan (weterynaryjny lek immunostymulujący stosowany w kompleksie do leczenia i zapobiegania różnym infekcjom drobnoustrojowym i wirusowym). Dawkowanie podtrzymujące - 1 ml raz w tygodniu przez 1-2 miesiące; dawka terapeutyczna - 1 ml raz dziennie (cykl leczenia do 5 wstrzyknięć, wykonywany co drugi dzień). Podskórnie lub domięśniowo.
  • Cycloferon (łagodny lek immunostymulujący, zwiększa odzyskiwanie komórek dotkniętych błon śluzowych - opcja dla medycyny weterynaryjnej): dawka zmienia się w zależności od wagi psa: do 1 kg - 0,8 ml / kg; do 2 kg - 0,4 ml / kg; do 5 kg - 0,2 ml / kg; 6-12 kg - 0,15 ml / kg; do 25 kg - 0,12 ml / kg; 26-40 kg - 0,10 ml / kg; ponad 40 kg - 0,08 ml / kg. Wstrzyknięto dożylnie, podskórnie i domięśniowo przez 1, 2, 4, 6, 8 dni. W ostrym przebiegu choroby lepiej jest zrobić z globulinami, surowicami i interferonami.

Leczenie patogenetyczne (na temat mechanizmu rozwoju choroby).

Leczenie patogenetyczne psów obejmuje szereg dodatkowych terapii:

  • ponowne nawadnianie
  • detoksyfikacja,
  • objawowe.

Terapia nawadniająca

Ta terapia ma na celu usunięcie psa z stanu odwodnienia. W tym stanie użycie jakichkolwiek leków uważa się za całkowicie nieskuteczne. Roztwory do rehydracji przywracają równowagę zasadową krwi i zawierają niezbędny zestaw składników w postaci soli. Są podawane dożylnie w strumieniu lub kroplówce. Czasami wstrzyknięcie podskórne jest dopuszczalne w małych dawkach. Wszystkie roztwory powinny być doprowadzone do temperatury ciała (38-40 ° C) i wstrzyknięte (kroplowane), aż pies zacznie samodzielnie pić bez odruchów wymiotnych. Po kilka razy dziennie zaleca się wlewać małe dawki do ust.

  • Rozwiązanie Ringer-Locke. Dawka 10-20 ml na 1 kg masy ciała zwierzęcia.
  • Trisol. Dawka 7-10% masy ciała.
  • Wymieszać w celu ponownego uwodnienia: 200 ml roztworu soli + 20 ml 40% roztworu glukozy + 4 ml 5% roztworu askorbinki. Dawka: 30-100 ml / kg masy ciała raz dziennie, w zależności od ogólnej odporności zwierzęcia.

Detoksykacja

Jest to zestaw środków mających na celu usunięcie toksycznych produktów z organizmu z procesów aktywności wirusowej i rozpadu komórek jelitowych błon śluzowych. Często w połączeniu z lekami hepatoprotekcyjnymi.

  • Hemodez (wymawia się detoksykant, który wiąże toksyny i usuwa je przez nerki). Dawka: 5-10 ml / kg masy ciała 1-2 razy dziennie zanim minęły objawy ogólnego zatrucia.
  • Sirepar (lek weterynaryjny z wyraźnym działaniem hepatoprotekcyjnym i detoksykacyjnym). Dawkowanie: 2-4 ml raz dziennie, aż objawy odurzenia znikną. Powoli domięśniowo lub dożylnie.
  • Hydrolysin (uzupełnia białka w organizmie, usuwa toksyny). Podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie w mieszaninie z solą fizjologiczną. Dawka: 5-15 ml przez 3-5 dni.

Leczenie objawowe

Skierowany na ogólną pielęgnację organizmu, a także eliminację częstych objawów klinicznych towarzyszących chorobie.

  • Leki przeciwwymiotne:
    • Zeercal. Dawka 0,5-0,7 ml do 3 razy dziennie. Nie stosować u małych szczeniąt i suk w ciąży. Ciągłe stosowanie nie powinno przekraczać trzech razy dziennie przez 7 dni.
    • Cerenia. Dawka: 1-2 mg / kg. Wprowadź tylko podskórnie.
  • Środki hemostatyczne (przy wykryciu krwi w kale lub wymioty).
    • Vikasol (lek hemostatyczny, który zwiększa krzepliwość krwi - syntetyczny analog witaminy K). Dawka: 1-2 mg / kg masy ciała raz dziennie przez 3-5 dni z ogólną terapią medyczną. Domięśniowo.
    • Etamzilat (weterynaryjny środek hemostatyczny o kierunku kapilarnym). Dawka: 10-12 mg / kg. Domięśniowo.
  • Wsparcie układu sercowo-naczyniowego:
    • Sulfocamphocain (lek na serce stymulujący serce). Dawka: 1-2 ml raz dziennie przez miesiąc. Szczenięta nie są przepisywane. Jest to niemożliwe, jeśli niewydolność serca przejawia się przez tachykardię.
    • Dawka Cordiamin: 0,1 ml / kg domięśniowo lub do 3 kropli do środka.
    • Riboksyna (układ sercowo-naczyniowy, który poprawia odżywianie i dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego). Dawka: 5-10 mg / kg co 12 godzin przez dwa tygodnie.
  • Leki przeciwbakteryjne przepisane w przypadku przedłużonej podwyższonej temperatury i podejrzenia przywarcia wtórnego zakażenia:
    • Cefazolina (antybiotyk cefalosporynowy o szerokim zakresie działania). Dawka: 5-10 mg / kg, rozpuszczona w wodzie do wstrzykiwań. Przerwa między wstrzyknięciami wynosi 6-8 godzin dziennie przez 5-7 dni.
  • Probiotyki do przywracania mikroflory jelitowej, przepisane, gdy apetyt wraca do zwierzęcia.
    • Bioprotektyna (hepatoprotektor + probiotyk). Dawka: 1 kaps. do wagi do 5 kg, 2 czapki. - 5-10 kg, 4 czapki. - więcej niż 10 kg. Kurs trwa 23 dni. Zawartość kapsułek zmieszana z jedzeniem lub piciem.
    • Baktoneotomia (probiotyk do normalizacji trawienia). Dawkowanie: 1 tabletka na 10 kg masy ciała dużego psa, ½ tabletki dla szczeniąt. Rozgniatamy, mieszamy z wodą i odstawiamy na pół godziny przed karmieniem dwa razy dziennie.

Niektórzy specjaliści weterynarii w leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit u psów stosują następujący schemat leczenia:

W ciężkich przypadkach zapalenia parwowirusa u psa, któremu towarzyszy silne odwodnienie, należy uciekać się do dożylnych i podskórnych wstrzyknięć roztworów elektrolitów. W tym celu roztwory soli stosuje się podskórnie za pomocą strumienia, a dożylnie za pomocą kroplówek za pomocą zakraplaczy.

W leczeniu zapalenia żołądka i jelit specjaliści weterynarii najczęściej stosują następujące roztwory: 0,9% roztwór chlorku sodu, roztwór Ringera lub Ringera-Locke'a z dodatkiem lub oddzielnie 5-40% roztworów glukozy. Do tego roztworu można dodać kwas askorbinowy lub vikasol.

Po podaniu dożylnym, wraz z roztworami izotonicznymi, specjaliści weterynarii stosują roztwory hipertoniczne (5-10%) sodu i wapnia, glukonian wapnia. W tym przypadku dawki roztworów izotonicznych, w zależności od stopnia odwodnienia psa, wynoszą 5-100 ml / kg masy ciała i podskórnie - 10-100 ml / kg masy ciała.

Podskórne iniekcje dużych ilości substancji leczniczych są najwygodniejsze w obszarze łopatki lub kłębu, najlepiej w kilku punktach. Choremu psu zwykle wstrzykuje się od 10 do 500 ml płynu. Zastrzyki są powtarzane 2-4 razy dziennie, jeśli to konieczne, przez kilka dni z rzędu. W przypadku żywienia pozajelitowego psów chorych specjaliści weterynarii stosują namiastki w osoczu podawane dożylnie. Hemodez i hemodez "H" podaje się metodą kroplową przy 5-10 ml / kg, polyglukin i reopolyglucyną w ilości do 100-400 ml dziennie. Następujące leki mają dobrą właściwość terapeutyczną dla zapalenia żołądka i jelit: hydrolizę, która jest podawana dożylnie (dzienna dawka do 200 ml); kroplówka dożylna poliaminy (dawka dzienna do 500 ml); hydrolizat kazeiny; kroplówka dożylna polyfer, itp., z zapaleniem żołądka i jelit, skuteczne powołanie - festal (trawienny), LIF - 52 (gepaliv), panzinorm forte, Essentiale forte, który jest przepisywany zgodnie z adnotacją.

Gdy bóle żołądka i jelit psa, leki przeciwbólowe i uspokajające są przepisywane - preparaty belladona: nalewka z belladonny (1-5 kropli na odbiór), suchy ekstrakt z belladony 0,015 - 0,02 g na odbiór; złożone tabletki, w skład których wchodzi belladonna, chlorowodorek papaweryny, a także tabletki bécarbon, bellagin, bellastezina (1 zakładka 2-3 razy dziennie), besalol itp. W tym celu psy z zapaleniem żołądka i jelit są podawane w Almagel lub Almagel A przez 1 -2 łyżeczki 4 razy dziennie, gastrofarm ½ - 1 tabletka 3 razy dziennie, gastrocepina, uspokajająca, znieczulająca, bezsilikonowa lub 0,5% roztwór noworodiny (1-2 łyżki 4-6 razy dziennie) i inni. Alkohol ma dobre właściwości kojące i przeciwbólowe.

Po oczyszczeniu przewodu pokarmowego z toksycznych treści, skurcze jelit i ból zostały usunięte w reżimie leczenia.Weterynaryjni specjaliści przepisują różne adsorbenty - węgiel aktywny, białą glinę, enterosorbent, polifenpan, wodorotlenek glinu, talk. Leki te stosuje się zgodnie z instrukcjami; ściągające - preparaty garbników, bizmutów, salwinów, kory dębu, trawy dziurawca zwyczajnego, siewek olchy, kwiatów rumianku, sznurka, wiśni i owoców borówki itp., a także otoczki - wywary z nasion lnu, kurze jaja, żel fosfolowy i inne preparaty zawierające żel. Wszystkie powyższe leki są stosowane zgodnie z instrukcjami.

Aby zahamować patogenną mikroflorę w jamie żołądka i jelitach, stosuje się różne preparaty przeciwdrobnoustrojowe, takie jak: imodium, 1-2 kapsułki 1-2 razy dziennie; chloramfenikol dla 1/2 tabletki 3-4 razy dziennie przez tydzień; Baytril 1-2 razy dziennie w dawce 5 mg na 1 kg masy ciała; Cyfrowy 2 razy dziennie w dawce 250-500 mg na psa, a także inne antybiotyki z grupy penicylin, cefalosporyn, tetracyklin i aminoglikozydów, które podaje się doustnie lub wstrzykuje w postaci zastrzyków ściśle według instrukcji. Zamiast antybiotyków preparat sulfonamidowy można przepisać chorym psom - Biseptol, Norsulfazol, Sulgin, Sulfadimezin, Sulfadimetoksynę, Sulfalen, Sulfan, Phthalozol, Etazol itp. Przebieg leczenia tymi lekami przeciwdrobnoustrojowymi wynosi zwykle 5-7 dni. Zastosuj te leki zgodnie z załączonymi instrukcjami. W niektórych przypadkach specjaliści weterynaryjni przepisują pochodne nitrofuranu, takie jak furagin, furadonina, furazolidon lub furatsilin zamiast antybiotyków i sulfamidów. Te preparaty nitrofuranowe podaje się chorym psom 3-4 razy dziennie w tempie 0,1-0,2 g przez 5-10 dni. Lekarze specjalizujący się w leczeniu zapalenia żołądka i jelit zauważyli dobry efekt terapeutyczny po zastosowaniu preparatu Trichopol. Trichopol używał przy ½ -1 tab. 2 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi 10 dni.

Równocześnie z preparatami antybakteryjnymi psom chorym przepisuje się preparaty witaminowe w postaci proszków, tabletek, kapsułek, pigułek i roztworów (witamin dla psów).

W przypadku zapalenia żołądka i jelit parwowirusa stosuje się leki immunomodulujące: gamma i immunoglobuliny, tymalinę i timogen, interferon i cyklonon, komedon i dekaris, anandynę i dibazol, laktoglobulinę itd., Zgodnie z adnotacją.

Aby zapobiegać reakcjom alergicznym na substancje lecznicze i łagodzić je, przepisane są leki przeciwhistaminowe: 10% roztwór glukonianu, chlorek wapnia 1-5 ml na wstrzyknięcie, dimedrol doustnie lub pozajelitowo 2-3 razy dziennie, tavegil doustnie lub domięśniowo, suprastyna, pipolfen, diazolina, fenkarol, treksil, Kistin, itp. zgodnie z instrukcją.

W przypadku wymiotów, chore psy stosują leki przeciwwymiotne - atropinę, aloperydol. Chorym psem przepisuje się żywienie.

Środki zapobiegawcze i kontrolne. Ogólne zapobieganie zapaleniu parwowirusa, a także innym chorobom zakaźnym, polega na nie sprowadzaniu psów z bezpiecznych miejsc parwowirusowego zapalenia jelit do bezpiecznego osiedlenia psów. Dostarczanie psów odbywa się zgodnie z weterynaryjnymi dokumentami towarzyszącymi z numerem 1-wet i 4-wet.

Wszystkie przywiezione psy muszą być poddane kwarantannie przez 30 dni.

Organizując wystawy, konkursy i inne wydarzenia, psy są dozwolone tylko z towarzyszącymi im dokumentami weterynaryjnymi (Formularz nr 1 -vet, 4-branch), gdzie należy stwierdzić, że pies jest klinicznie zdrowy i zaszczepiony przeciwko zapaleniu jelit.

Właściciele psów muszą ściśle przestrzegać zasad żywienia i trzymania zwierząt. Regularnie przeprowadzaj zapobiegawczą dezynfekcję pomieszczeń, elementów opieki i sprzętu. Do dezynfekcji zastosuj 2-3% roztwory wodorotlenku sodu lub formaldehydu. W celach profilaktycznych konieczne jest szczepienie psów przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit w sposób terminowy. Do tej pory jest to najskuteczniejszy sposób zapobiegania ciężkiej chorobie.

Krajowy przemysł produkuje szczepionki, które powinny być stosowane ściśle według instrukcji. Najczęstsze: "Multikan-4" - obejmuje właściwości profilaktyczne nie tylko przeciwko infekcji parwowirusem, ale także przeciwko dżumie, infekcjom koronawirusowym, zakażeniu adenowirusem. "Multikan-6" - oprócz tych chorób, ta kompozycja obejmuje zapobieganie leptospirozie.

Jeśli w twoim domu był pies, który był chory na infekcję wirusową, przed zakupem szczeniaka dokładnie zdezynfekuj całe mieszkanie, zgniotaj każde pomieszczenie przez godzinę i nie wprowadzaj szczeniaka do domu przez miesiąc. Aby przedłużyć układ odpornościowy i ochronić szczeniaka przed prawdopodobną infekcją infekcją wirusową, będzie potrzebował surowicy przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit w ciągu półtora miesiąca. Surowice należy wstrzykiwać przez dwa tygodnie, przedłużając odporność szczenięcia na trzy rodzaje infekcji: dżumę, zapalenie wątroby i zapalenie jelit. Ta wielowartościowa surowica jest otrzymywana z krwi koni, które były hiperimmunizowane przez psiego parwowirusa, psiego zarazy i drugiego serotypowego psa adenowirusa. Jest to jasnożółta ciecz. Czasami ma czerwonawy odcień. Narzędzie jest zalecane do wstrzyknięć podskórnych.

Przy ustalaniu choroby w dysfunkcyjnej gospodarce nakładają ograniczenia. Zgodnie z warunkami ograniczenia, izolacja psów chorych, dezynfekcja ich miejsca odosobnienia za pomocą 1% roztworu formaldehydu, wodorotlenku sodu lub chloraminy są przeprowadzane. Zorganizuj pełny feed z wystarczającą zawartością w diecie witamin.

Ograniczenia dotyczące opieki nad psami dla dysfunkcyjnej hodowli są usuwane 40 dni po ostatnim przypadku wyzdrowienia i śmierci chorego psa oraz końcowej dezynfekcji.

2 komentarze do "Parvovirus enteritis of dogs"

Infekcyjny enterowirus u psów

Enterowirus u shaggy zwierząt domowych to infekcja, która wpływa przede wszystkim na przewód pokarmowy. Zapalenie jelit pochodzenia wirusowego stanowi poważne zagrożenie przede wszystkim dla młodych zwierząt z nieukształtowanym układem odpornościowym.

Choroba to niebezpiecznie szybki rozwój odwodnienia. Późne leczenie często prowadzi do śmierci psa. Profilaktyczne szczepienia mogą pomóc zmniejszyć ryzyko infekcji.

Przeczytaj w tym artykule

Rodzaje chorób

W praktyce weterynaryjnej, głównie w obliczu dwóch form chorobotwórczych mikroorganizmów - Parvovirus CPV-1 i Parvovirus CPV-2. Tego typu wirusowe cząsteczki powodują obecność trzech postaci choroby: jelitowej (jelitowej), sercowej i mieszanej (połączonej).

Wirus należący do grupy CPV-1 objawia się, co do zasady, przez poronienia i narodziny martwych i nieopłacalnych szczeniąt. Cząstki wirusa drugiego rodzaju powodują infekcję parwowirusem w jelitach.

Wirusy obu typów rodziny parwowirusów charakteryzują się niewielkim rozmiarem i szybko zakażają komórki nabłonka jelitowego, serce i narządy układu limfatycznego, powodując ciężką reakcję zapalną aż do martwicy tkanki. Komórki o wysokim wskaźniku podziału (limfocyty, śródbłonek kosmków jelitowych) są ulubionymi celami wirusa.

Jednym z rodzajów choroby jest forma serca wirusa. Patogen może wpływać na tkankę mięśniową, w tym miokardium. W szczeniąt w wieku od 6 tygodni do pół roku występuje infekcja parwowirusem, ale częściej zdarza się, że szczenięta zachorują w ciągu 1-2 miesięcy. Ten rodzaj choroby najczęściej przebiega bezobjawowo, a kończy się śmiercią od 2 do 3 dni po zakażeniu.

Dożylne podanie leku pomaga uratować szczeniaka

Zarówno infekcja jelitowa jak i sercowa infekcji parwowirusem charakteryzuje się wysokim stopniem zakaźności. Pod tym względem choroba wirusowa stanowi poważne zagrożenie dla żłobków i schronisk.

Śmiertelność wśród szczeniąt może osiągnąć 85 - 90%. Najczęściej występującymi zakażeniami są zwierzęta w wieku od 3-4 tygodni do 5-6 miesięcy. Występują również przypadki psów w wieku 2 lat i starszych mieszkańców pitników z powodu osłabionej odporności. Śmiertelność u dorosłych wynosi od 15 do 20%.

Częstość występowania infekcji wynika z dużej odporności cząstek wirusa na środowisko. W suchych ekskrementach patogenny wirion może przetrwać do jednego roku. Jest odporny na promieniowanie ultrafioletowe, na wiele środków dezynfekujących, bezpiecznie przechodzących pasteryzację.

Źródła infekcji

Eksperci weterynaryjni zauważają, że główną drogą przenoszenia parwowirusa do zdrowego zwierzęcia jest droga fekalno-ustna. Źródłem infekcji jest przede wszystkim chore zwierzę, uwalniające duże ilości wirusowych cząstek do środowiska. Kał, mocz, ślina chorego zwierzęcia stanowią potencjalne zagrożenie.

Wirus jest uwalniany nie tylko w momencie pojawienia się klinicznych objawów choroby, ale także w ciągu 10 do 14 dni po wyzdrowieniu zwierzęcia.

Odporne na agresywne czynniki zewnętrzne wirusy zakaźnego zapalenia jelit zachowują swoje zjadliwe właściwości przez długi czas. Pod tym względem pies może ulec zakażeniu wirusowym zapaleniem jelit, w kontakcie z zanieczyszczonymi przedmiotami: zabawkami, pościelą, grzebieniem i amunicją. Wysokie ryzyko transmisji przez zainfekowane wirusem pasze i wodę.

Okres inkubacji choroby wynosi od kilku godzin do 5 - 6 dni. Występuje ostry i podostry przebieg choroby. W przewlekłej postaci infekcyjne parowirusowe zapalenie jelit występuje wyjątkowo rzadko, częściej u dorosłych.

Czy pies może zostać zarażony przez osobę

Zakażenie parwowirusem jest charakterystyczne nie tylko dla zwierząt domowych, ale także dla ludzi. Nie ma groźby zarażenia psa od chorego członka rodziny. Powodem jest specyfika gatunkowa każdej grupy parwowirusów. Dlatego zakażenie występuje tylko w jednym typie - od psa do psa, od kota do kota itp.

Większość lekarzy uważa, że ​​zdrowa osoba z rozwiniętą odpornością nie może zostać zarażona przez chorego zwierzęcia. Uważa się jednak, że jeśli wirusy różnych typów zwierząt mają podobne antygeny, to czyni chorego psa niebezpiecznym dla właściciela i gospodarstwa domowego z osłabioną odpornością.

W związku z tym niektórzy lekarze zalecają unikanie kontaktu z chorymi zwierzętami i małymi dziećmi oraz kobietami w ciąży. Ale to ostrzeżenie jest bardziej prawdopodobne jako ogólna profilaktyka chorób pasożytniczych i zakaźnych.

Objawy enterowirusa

Kliniczne objawy zapalenia jelit parwowirusa są w dużej mierze zdeterminowane przez formę choroby. Wirus, przenikając do ciała zwierzęcia, początkowo żyje i mnoży się w komórkach krwi i układzie odpornościowym. Co więcej, wpływając na komórki nabłonkowe jelit, wirus prowadzi do ich śmierci. Procesowi temu towarzyszy naruszenie zdolności absorpcyjnej jelita cienkiego.

Na tle patologii funkcji wchłaniania, niezdolności do pełnienia roli ochronnej, patogenne mikroorganizmy przenikają do krwi i rozwijają wtórną infekcję.

Gdy choroba jelit u chorego zwierzęcia ma następujące objawy:

  • Biegunka Substancja kałowa staje się płynna, z nieprzyjemnym zapachem. W miarę jak jelita ulegają uszkodzeniu, niestrawione cząstki paszy, śluz i krew są dodawane do kału. Często właściciel obserwuje spieniony stolec. Chęć częstego wypróżniania się, 12-14 razy dziennie. Gnijący zapach z kału wskazuje na początek procesu śmierci tkanki.
Biegunka u szczenięcia z enterowirusem: a) pierwszego dnia; b) przez 2-3 dni z krwią
  • Wymioty. Zakłócenia w trawieniu i rozwój zatrucia na tle choroby prowadzą do częstych wymiotów u chorego zwierzęcia. Masy szumiące są szare i trwałe.
  • Zespół bólu Głaskanie zwierzaka, palpacja w brzuchu powoduje ból psa.
  • Zwierzę odmawia jedzenia i wody. Ogólny stan zwierzęcia jest przygnębiony, ospały, apatyczny. Pies odmawia leczenia, niechętnie odpowiada na wezwanie, ignoruje chód.
  • Hipertermia. Rozwój wirusa w ciele prowadzi do wzrostu temperatury ciała o 1,5 stopnia.
  • Na tle obfitej biegunki i wymiotów, chory zwierzak szybko rozwija się odwodnienie. Skóra staje się sucha, traci elastyczność. W ciężkich przypadkach dochodzi do cofnięcia gałki ocznej, konwulsji z powodu zatrucia organizmu.
  • Szybkie wyczerpanie, utrata masy ciała.

W przypadku infekcji parwowirusem, zakażenie wirusem zwykle występuje w macicy lub po urodzeniu, jeśli suka nie została zaszczepiona. Rozwój postaci serca choroby ma następujące objawy kliniczne:

  • Sinica widocznych błon śluzowych.
  • Ciężki oddech, duszność.
  • Suchy kaszel.
  • Nagła śmierć szczeniaka.

Mieszanej postaci infekcji wirusowej towarzyszą objawy, charakterystyczne dla jelitowego typu patologii, a także objawy układu sercowego i oddechowego. Badanie kliniczne krwi ujawnia leukopenię (nienaturalnie małą liczbę leukocytów) z powodu porażki tych komórek za pomocą enterowirusa.

Informacje dotyczące objawów zapalenia jelit u psów można znaleźć w tym filmie:

Leczenie psów

Biorąc pod uwagę niebezpieczeństwo wystąpienia zapalenia parwowirusa, leczenie chorego zwierzęcia należy rozpocząć tak szybko, jak to możliwe. Środki terapeutyczne przepisane przez specjalistę weterynaryjnego są z zasady złożone i mają na celu wyeliminowanie objawów choroby i zatrucia.

Przede wszystkim pies jest przepisywany dożylnie, aby wyeliminować skutki odwodnienia.

W tym celu zastosować fizjologiczny roztwór chlorku sodu, roztworu Ringera, glukozy, suplementów wapnia. W niektórych przypadkach weterynarz może przeprowadzić lewatywy oczyszczające, aby szybko opróżnić wirus i toksyny z jelit.

W walce z odwodnieniem ważną rolę odgrywają leki przeciwwymiotne: metoklopramid i jego pochodne, na przykład Zerukal.

Ze względu na wysokie ryzyko wtórnej infekcji bakteryjnej u chorego zwierzęcia zalecany jest cykl antybiotyków. Wprowadzanie leków przeciwbakteryjnych u psa powinno odbywać się drogą iniekcji domięśniowej lub dożylnej. Używanie tabletek jest nieskuteczne z powodu zakłóceń w jelitach.

W leczeniu objawowym chorego zwierzęcia przepisuje się leki nasercowe, na przykład kamforę, kardiaminę, sulfokampokinę. Jeśli to konieczne, zastosuj środki przeciwbólowe - No-shpa, Spazgan.

W złożonej terapii parwowirusowego zapalenia jelit specjaliści weterynaryjni obejmują środki wzmacniające i immunostymulujące: witaminy, immunomodulatory. W celu regeneracji uszkodzonych komórek nabłonka jelita skuteczne jest pozajelitowe podawanie witaminy A i kwasu askorbinowego. Przebieg Gamavitu, Roncoleukina, glikopiny itp. Pomoże wzmocnić odporność antywirusową.

Potrzeba intensywnej opieki, pozajelitowe metody podawania leków komplikują samoleczenie zwierzęcia w domu. W związku z tym pies chorych powinien zostać umieszczony w szpitalu w celu świadczenia wykwalifikowanej pomocy.

W leczeniu zapalenia jelit u psów, zobacz ten film:

Dieta dla chorego zwierzaka

Oprócz leczenia medycznego, dla zwierząt domowych zalecana jest chora dieta. Weterynarze zdecydowanie zalecają właścicielom utrzymywanie zwierzęcia na diecie głodowej przez 24 godziny po ustaniu wymiotów. W przyszłości pies zostaje przeniesiony do specjalistycznego odżywiania medycznego.

W okresie stosowania środków terapeutycznych ważne jest, aby jedzenie było lekkie, ale zrównoważone. W tym celu, w składzie znanych producentów paszy najwyższej klasy, istnieją pokarmy dietetyczne dla zwierząt z problemami żołądkowo-jelitowymi.

Oprócz mieszanek przemysłowych do karmienia chorych zwierząt, można użyć zboża w bulionie mięsnym, niskotłuszczowym twarogu, gotowanych jajach, chudej wołowinie. Karmią psa 4 razy dziennie w małych porcjach, używając tylko przegotowanej wody.

Implikacje dla zwierząt

Po skutecznym leczeniu jelitowych postaci choroby, z reguły nie występują negatywne konsekwencje dla zdrowia zwierząt. Jednak w niektórych przypadkach cząstki wirusa mogą mieć negatywny wpływ na pracę mięśnia sercowego, wywołując rozwój nabytej choroby serca. Przy takim rozwoju przez całe życie zwierzę będzie doświadczało problemów związanych z naruszeniem układu sercowo-naczyniowego.

Zapobieganie

Terminowe szczepienie pomoże chronić czworonożnego przyjaciela przed niebezpieczną infekcją wirusową. Szczenięta odporności siatkowej, pod warunkiem, że ich matka została zaszczepiona, trwają od 2 do 3 tygodni. Przedłużyć ochronę można wprowadzić specjalną surowicę immunizującą zawierającą gotowe przeciwciała przeciwko wirusowi zapalenia jelit. Taką procedurę przeprowadza się z reguły w żłobkach i schroniskach.

Aktywna immunizacja rozpoczyna się często po 2 miesiącach od odrobaczenia. Do szczepień stosuj leki domowe - Multikan, Geksakanivak, Pentakanivak i szczepionki produkcji zagranicznej - Nobivak, Hexadog, Primadog. Zgodnie z instrukcjami dla szczepionki, leczenie przeprowadza się dwukrotnie.

Aktywna odporność zwierzęcia utrzymuje się przez 12-16 miesięcy, więc specjaliści weterynarii zalecają szczepienia co roku.

Zakażenie parwowirusem u psów jest niebezpieczną chorobą charakteryzującą się wysoką śmiertelnością. Tylko terminowe i intensywne leczenie w klinice weterynaryjnej da szansę na odzyskanie zwierzęcia.

Kompleksowa terapia obejmuje detoksykację organizmu, walkę z odwodnieniem, zapobieganie wtórnej infekcji, środki naprawcze i dietę terapeutyczną. Aktywna immunizacja jest najlepszą metodą ochrony zwierzęcia przed wirusem.

Zasadniczo wirus jest przenoszony drogą powietrzną. Objawy i leczenie. W pierwszych dniach choroby psy odmawiają jedzenia, letargu, smarków.

Co to jest zakaźne zapalenie wątroby u psów, jego objawy, leczenie i profilaktyka. Patologiczne zmiany w chorobie.

Zapalenie dróg żółciowych lub zapalenie pęcherzyka żółciowego u psów. Stan zapalny w ścianach pęcherzyka żółciowego, również wpływający na kanały wątroby.

Czytaj Więcej O Psach

Pies bez powodu traci na wadze

Choroby Pomimo faktu, że większość właścicieli psów uważa, że ​​tylko dodatkowa waga może powodować problemy ze zdrowiem zwierząt, gwałtowny spadek wagi zwierzęcia jest również bardzo alarmującym sygnałem.

Mój pies stróżujący

Choroby Dog Blog - My WatchdogMaltańskiMały pies o puszystych siwych włosach i nosku podbił serca wielu miłośnikom dekoracyjnych skał. Maltański pies laponimowy jest kapryśny i wymaga pewnej opieki, ale dobroduszny charakter i możliwość przebywania w małym mieszkaniu powodują, że wszelkie wady są nieznaczne.