Rasy

Padaczka u psów

Nasi czworonożni przyjaciele mają lepsze zdrowie niż ludzie, nie bez powodu mówią "leczy się jak pies". Ale są też w stanie zachorować, w tym padaczka. Dlaczego epilepsja rozwija się u psów i co powinien zrobić właściciel, gdy jego zwierzę ma napad?

Cechy patologii: czynniki źródłowe i prowokujące

Wśród głównych czynników prowokujących epilepsję u zwierząt domowych, weterynarze emitują napięcie nerwowe. Uważa się, że pobyt zwierzęcia w długiej stresującej sytuacji zwiększa ryzyko ataku.

Ponadto istnieje wrodzony typ patologii i nabyte. Choroba może rozwinąć się po ciężkiej pracy, atakach innych zwierząt, rozłące z ukochanym mistrzem, zmianie rodziny. Oczywiście, różne psy mają różne reakcje na takie sytuacje.

Czym jest epilepsja? Z reguły choroba wiąże się z niepowodzeniem połączeń między neuronami w mózgu, co przejawia się w postaci napadów drgawkowych. Natura patologii nie jest w pełni zrozumiała, dotyczy to nie tylko psów, ale także ludzi. Ale zgodnie z główną hipotezą, nieskoordynowane spontaniczne skurcze różnych grup mięśni rozwijają się na tle niedopasowania impulsu między komórkowymi strukturami mózgu.

Jedną ze szczególnych cech tej patologii u psów jest częstość napadów drgawkowych. Kiedy zwierzę doświadcza pierwszego ataku epileptycznego, a weterynarz potwierdza diagnozę, właściciel powinien się przygotować - choroba może się rozwijać, a następnie drgawki stają się częstsze i intensywniejsze.

Według statystyk, najczęściej pierwotne objawy padaczki u psów pojawiają się w wieku od sześciu miesięcy do 5 lat. Najcięższa patologia znosi zwierzęta 2-3 lata. Następnie objawy choroby utrzymują się do końca życia. Ponadto lekarze często nie potrafią zidentyfikować przyczyny rozwoju padaczki, w którym to przypadku choroba jest uważana za idiopatyczną.

Objawy napadu padaczkowego

Istnieją 4 typy napadów, które występują u zwierząt cierpiących na epilepsję:

  1. Utrata przytomności, konwulsyjne skurcze mięśni są raczej słabe lub całkowicie nieobecne.
  2. Występowanie uogólnionych konwulsyjnych drgawek wpływających na całe ciało, możliwa utrata przytomności.
  3. Rozwój ogniskowych napadów motorycznych, które są często uogólnione. Napady drgawkowe najpierw wpływają na określony obszar ciała, a następnie rozprzestrzeniają się na pobliskie. W rzadkich przypadkach skurcze dotykają wszystkich części ciała zwierzęcia.
  4. Są częściowe konwulsje. Głównym objawem epilepsji w tej sytuacji jest dziwne zachowanie zwierzęcia. Najczęściej pies zaczyna łapać nieistniejące muchy. Ataki mogą być nieobecne lub wpływać na całe ciało zwierzęcia.

Eksperci koncentrują się na tym, co ważne, aby ustalić, czy jest to kwestia zwykłych drgawek czy epilepsji. Ale aby zdiagnozować chorobę powinien być weterynarz, a nie właściciel zwierzęcia.

Napad padaczkowy przebiega zgodnie z następującym algorytmem:

  • zwierzak zaczyna jęczeć, martwić się, szukać ustronnego, cichego miejsca, w którym nikt mu nie przeszkodzi;
  • zwiększa się wydzielanie śliny (ślinotok);
  • występuje konwulsyjny atak, któremu towarzyszy oddawanie moczu i wypróżnianie; dość często podczas ataku zwierzę ugryza język lub część policzka, z powodu bólu, jaki pies skomla, piszczy.

Nawet po ustaniu ataku, zwiększone wydzielanie śliny utrzymuje się, często płyn ślinowy staje się spieniony. Nastrój zwierzęcia może być zarówno przygnębiony, jak i nadmiernie podekscytowany.

Wśród głównych objawów stanu patologicznego są:

  1. Właściciel powinien zwracać uwagę na zwierzaka, jeśli zaczyna drgać mięśnie twarzy - zjawisko to odnosi się do pierwotnych objawów padaczki.
  2. Stopniowo drgawki obejmują całe ciało.
  3. W niektórych przypadkach warunkowi towarzyszy wzrost wskaźników temperatury.
  4. W trakcie ataku kończyny zwierzęcia poruszają się, pies mocno ściska szczękę, a głowa zostaje odrzucona.
  5. Wiewiórki toczą się, źrenice znacznie się rozszerzają.
  6. Jest stridor - oddychanie, któremu towarzyszą gwizdy, syczące dźwięki.

W większości przypadków skurcze występują w nocy i rano. Zwykle właściciele chorego zwierzęcia z czasem mogą przewidzieć rozwój kolejnego ataku. A jeśli ich zwierzę staje się letargiczne, drży i chowa się, wtedy jest powód do zmartwienia.

Pierwsza pomoc dla czworonożnego przyjaciela

Chociaż napad padaczkowy nie zagraża życiu zwierzęcia, może on na poważnie odstraszyć właściciela psa. Ale wręcz przeciwnie, człowiek potrzebuje jasnego umysłu i właściwych działań w tym momencie, więc nie powinieneś wpadać w panikę.

Ponieważ drgawki są nieprzyjemnym wzrokiem, kiedy powstają, pożądane jest, aby usunąć inne zwierzęta i dzieci z pokoju. Ponadto ważne jest, aby usunąć wszystkie przedmioty, które mogą zranić psa. Pod jego głową jest pożądane, aby umieścić małą poduszkę.

Lekarze weterynarii powinni postępować zgodnie z następującymi wskazówkami:

  • jeśli w pobliżu nie było poduszki, możliwe jest podparcie głowy pacjenta;
  • nie jest możliwe ograniczenie ruchliwości zwierzęcia, które się konwulsuje poprzez utrzymywanie części ciała w celu zatrzymania drgawek;
  • eksperci obalili pogląd, że podczas ataku język może wpaść w zwierzę, powodując tym samym uduszenie; w rzeczywistości jest to niemożliwe i nie powinieneś dręczyć zwierzęcia, rozluźniając jego szczękę siłą;
  • jeśli czas trwania ataku wynosi 25 minut lub więcej, należy go pilnie zabrać do biura weterynarza;
  • gdy nie ma możliwości odwiedzenia kliniki, a atak nie ustępuje, pies otrzymuje lekarstwo przeciwdrgawkowe.

Aby lekarz mógł zdiagnozować dokładniej iw krótkim czasie, zaleca się zarejestrowanie danych o wszystkich atakach. Wskazane jest zapisywanie dat, czasu trwania, a także sytuacji, w których zwierzę miało konfiskaty.

Rozpoznanie padaczki u psów

Napady padaczkowe są podobne do drgawek konwulsyjnych, dlatego rozpoznanie jest niezwykle ważne. Aby ustalić diagnozę, lekarz weterynarii zaleca kompleksowe badanie, w tym:

  • EEG (elektroencefalografia) - podczas zabiegu następuje rejestracja impulsów elektrycznych z różnych obszarów mózgu; dziś ta metoda jest najbardziej informatywnym sposobem diagnozowania tej choroby;
  • Rentgen - eliminuje obecność urazów głowy;
  • ultradźwięki narządów otrzewnowych;
  • dawstwo krwi do analizy klinicznej i biochemicznej;
  • elektrokardiografia;
  • tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny.

Ponadto lekarz zbiera szczegółową historię. Właściciel musi opisać stan zwierzęcia tak szczegółowo, jak to możliwe - przed i podczas drgawek. Konieczne jest również skupienie się na ogólnym zdrowiu zwierzęcia i powiązanych chorobach.

Leczenie padaczki

Przede wszystkim właściciel powinien rozumieć, że padaczka jest poważnym naruszeniem, które wymaga odpowiedniego podejścia. A nawet wiedząc o przygotowaniach, które pomagają zwierzętom w tym przypadku, właściciel nie powinien ich używać niezależnie do leczenia zwierząt.

Jeśli jedna kupa pomaga niektórym pigułkom, to inna może spowodować poważne komplikacje. Leki te mają wiele przeciwwskazań i działań niepożądanych, dlatego powinny być przepisywane tylko przez wykwalifikowanego technika.

Istnieje jeszcze jeden niuans, często z epilepsją w celach terapeutycznych, zaleca się przyjmowanie nie jednego, ale kilku leków przeciwdrgawkowych.

Niestety ta choroba, zwłaszcza jej prawdziwa postać, jest nieuleczalna. Dlatego całkowite pozbycie się zwierzęcia z objawami epilepsji jest niemożliwe. Współczesna medycyna oferuje techniki pozwalające zmniejszyć czas trwania ataków i ich liczbę, ale nadal istnieje ryzyko ich pojawienia się.

W przypadku niektórych zwierząt, które otrzymują odpowiednie leczenie, dobre odżywianie i są utrzymywane w dobrych warunkach, napady padaczkowe mogą być nieobecne przez lata, bez ujawniania się w żaden sposób. Wybór leków przeprowadzany jest indywidualnie, więc nie zawsze możliwe jest natychmiastowe wyznaczenie leku, który pomaga w 100%. Może być konieczna zmiana schematu leczenia, a nawet samego leku.

Początkowo przepisuje się minimalną dawkę leku przeciwdrgawkowego, stopniowo zwiększa się aż do uzyskania pożądanego rezultatu. Weterynarze ostrzegają, że jeśli przestaniesz podawać swojemu zwierzęciu lekarstwo lub samodzielnie obniżysz dawkę, możesz pogorszyć epilepsję, powodując częstsze i długotrwałe napady padaczkowe.

Najczęściej lekarze przepisują następujące leki o działaniu przeciwdrgawkowym:

  1. Fenytoina jest skutecznym lekarstwem, które nie ma działania uspokajającego i skutków ubocznych. Ale lek jest szybko usuwany z krwi zwierzęcia, powodując silne pragnienie i obfite oddawanie moczu.
  2. Fenobarbital - charakteryzuje się wysoką wydajnością i szybkim działaniem. Ma jednak długi efekt uspokajający, pies jest stale spragniony i oddaje mocz, staje się poruszony i często irytuje.
  3. Primidone - szybko pomaga, ale ma silny efekt uspokajający, na tle jego spożycia, zwierzę zaczyna jeść i pić dużo. Lek wymaga ścisłego przestrzegania schematu stosowania.
  4. Diazepam jest lekiem, który kontroluje nasilenie napadów i stanu padaczki. W porównaniu z innymi lekami jest bezpieczny i ma wysoką szybkość działania. Ale zapewnia tylko krótkotrwały efekt, nie radzi sobie z silnymi napadami padaczkowymi, zwierzę może stać się niespokojne i porywcze.

Właściciele zwierząt cierpiących na epilepsję powinni zadbać o jej bezpieczeństwo poprzez usunięcie z woliery lub pomieszczeń wszystkich przedmiotów, które pies może zranić.

Epilepsja u psa nie jest zdaniem, a późniejsze życie zwierzęcia zależy w dużej mierze od właściciela. Tak, choroba wymaga leczenia i lepszej opieki nad zwierzętami, ale poza tym pies pozostaje wierny, lojalny przyjaciel, zasługujący na lepsze warunki i relacje.

Padaczka u psów: objawy, rozpoznanie i leczenie

Istnieje opinia, że ​​padaczka u psów jest nieuleczalna, że ​​zwierzę z taką diagnozą z pewnością będzie dręczyć się przez całe życie, dlatego też lepiej od razu uciec się do eutanazji. Niestety, opinia ta jest poparta przez niewystarczająco wykwalifikowanych lekarzy weterynarii, oferujących właścicielom najprostszy sposób. Czy jest szansa na wyleczenie? Czy zwierzę cierpiące na tę chorobę może żyć szczęśliwie iw pełni?

Informacje ogólne

Epilepsji nie można nazwać samą chorobą. Jest to raczej konsekwencja jakiejkolwiek patologii, w wyniku której procesy hamowania i pobudzenia są zakłócane w komórkach mózgowych. W zależności od przyczyn istnieje ponad 40 rodzajów padaczki! Nie zawsze można zrozumieć, dlaczego neuronowa "sieć" mózgu jest "zamknięta". Jednak przy uważnej obserwacji pacjenta ogonowego i skrupulatnej selekcji leków prawdziwą epilepsję można kontrolować w 70% przypadków.

Prawdziwa lub idiopatyczna padaczka u psów jest dziedziczną postacią choroby, w której, bez wyraźnego powodu, zmienia się stopień aktywności neuronów. Z reguły choroba objawia się w wieku od 6 miesięcy do 3 lat. Uważa się, że niemożliwe jest całkowite wyleczenie prawdziwej epilepsji. Jednak w większości przypadków choroba może być faktycznie opanowana poprzez ograniczenie liczby ataków do minimum (1-3 rocznie) lub osiągnięcie stabilnej remisji przez kilka lat.

Padaczka objawowa lub "wtórna" jest konsekwencją zmian w mózgu lub reakcji na negatywne zmiany w organizmie. Powody mogą być bardzo różne:

  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • prawie wszystkie infekcje (wirusy, bakterie);
  • choroby nerek, serca, naczyń krwionośnych, wątroby i innych narządów wewnętrznych;
  • zatrucie;
  • guzy.

Bez względu na rasę, wszystkie psy są podatne na epilepsję, ale częściej dotyczy to mężczyzn. Często właściciele są zainteresowani tym, czy epilepsja jest "taka jak ta" dla psów w wyniku stresu, hipotermii, przepracowania lub innych zdarzeń, które nie prowadzą do przewlekłego przebiegu choroby. Ważne jest, aby odróżnić epilepsję od drgawek. Na przykład napady, które nie są związane z epilepsją, mogą być reakcją na skok temperaturowy, gwałtowny spadek poziomu wapnia we krwi, do ostrego bólu w przypadku niewydolności nerek. Ogólnie rzecz biorąc, objawy zewnętrzne są bardzo podobne i tylko weterynarz może określić przyczynę. Dlatego nie każdy skurcz jest epilepsją.

Objawy epilepsji

Pies pomiędzy atakami, jak osoba cierpiąca na epilepsję, wygląda całkowicie zdrowo (z wyjątkiem przypadków, gdy przyczyną choroby jest TBI, zatrucie, infekcja lub przewlekła choroba). W niektórych przypadkach, przed atakiem, zachowanie zwierzaka zmienia się dramatycznie - apatia, nagła odmowa pójścia dalej (na spacer), blaknięcie szklanym spojrzeniem, nadmierne podniecenie. Ale częściej objawy epilepsji są jak błyskawica: pies właśnie grał / spał / jadł i nagle zaczyna bić w konwulsjach.

Co do zasady ataki epilepsji u psów są następujące:

  • ulubiony spada na bok;
  • szarpnięte łapy i / lub całe ciało, szczęka. Lub rozciąga swoje łapy, jakby był sztywny całym ciałem (mięśnie są bardzo napięte, ciasne);
  • oczy w jednym punkcie lub zlew lub losowo poruszają się;
  • w wielu przypadkach opróżnianie pęcherza, a czasami jelit;
  • spieniona ślina i / lub wymioty płyną z ust, szczęki są mocno ściśnięte.

Możliwe są tylko niektóre z objawów. Atak może trwać tylko kilka sekund lub ostatnie 5-15 minut. Po ataku epilepsji pies może wyglądać nieco zdezorientowany lub bardzo przestraszony, natychmiast zasnąć (nie obudzić się!) Lub zachłannie rzucić się na jedzenie (w tym próbować połknąć niejadalne przedmioty).

Co powinienem zrobić?

To straszne, zwłaszcza za pierwszym razem. Właściciel jest spanikowany z powodu poczucia bezwartościowości. W rzeczywistości możesz i powinieneś pomóc swojemu zwierzakowi, a zatem musisz od razu wziąć się w garść. Od właściciela jest wymagane:

  • chronić psa przed możliwymi obrażeniami. Ponieważ epilepsja u psów nagle się pojawia, pierwszy impuls często powoduje złapanie zwierzęcia w ramię (jeśli pies jest mały) lub przesunięcie go do łóżka, popchnięcie materaca pod psem. Nie musisz tego robić! Po prostu połóż dłoń pod głową zwierzęcia i delikatnie ją przesuwaj, jeśli znajdują się w pobliżu niebezpieczne przedmioty, w pobliżu których może uderzyć pies. Nie wykuwaj, nie naciskaj na podłogę i siebie, to nie skraca czasu ataku, ale możesz. Wystarczy przytrzymać, aby chronić przed uderzeniami na podłodze, ścianach, meblach;
  • zapobiegać uduszeniu. Aby to zrobić, wystarczy umieścić zwierzę na boku, tak aby ślina i / lub wymioty swobodnie płynęły z ust. Czasem w ślinie wyczuwa się krew (pies ugryzł się w język lub policzek). Prawie każdy wie, co robić w tym przypadku - wepchnij czubek łyżki między szczęki, z boku. Ale często właściciele robią to źle, tylko szkodząc psom więcej (bardzo trudno jest nawet spaniec otworzyć szczęki). Dlatego lepiej po prostu umieścić zwierzę na boku, nie próbując wepchnąć czegoś między zęby. W tej pozycji (z boku) język nie zapada się, pies nie gryzie języka, a niewielkie obrażenia są nieszkodliwe.

W 99% przypadków napad ustępuje po kilku minutach. Pouczaj psa, ale nie narzucaj mu swojej komunikacji. Jeśli zwierzę wykazuje agresję - nie skarżą się, zostaw zwierzę w spokoju (świadomość nie wrócił całkowicie do psa, to szybko minie). Zadzwoń do weterynarza i umów się wkrótce (bez konieczności ciągnięcia psa do lekarza natychmiast po ataku, a nawet więcej w tym czasie).

Pierwszy atak prawie zawsze mija w sekundach / minutach i nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla życia psa. Jeśli objawy nie ustępują dłużej niż 15 minut lub jeśli jeden napad zostanie zastąpiony innym, ważne jest, aby natychmiast skonsultować się z lekarzem. Być może ten stan padaczkowy - stan zagrażający życiu!

Diagnostyka

Przed leczeniem epilepsji u psów lekarz musi upewnić się, że diagnoza jest prawidłowa. Czasami drgawki są tak charakterystyczne dla tej dolegliwości, że lekarze weterynarii zaniedbują diagnostykę. Ale leki przepisane na padaczkę są nieskuteczne, a nawet niebezpieczne w innych przypadkach! Dlatego konieczne jest wykonanie EEG, prześwietlenie czaszki (w celu wykrycia ewentualnych urazów), biochemia moczu i krwi, ultradźwięki otrzewnej. Jest wysoce pożądane - EKG i MRI lub CT.

Aby pomóc lekarzowi, musisz szczegółowo opisać przebieg ataku, czas trwania, zachowanie psa przed i po ataku, ogólny stan zwierzęcia (choroby istniejące i minione, urazy). Skuteczność leczenia padaczki u psów zależy bezpośrednio od dokładności i dokładności informacji dostarczonych przez właściciela. Podczas diagnozowania padaczki u ludzi, odczyty EEG są podejmowane bezpośrednio podczas ataku (osoba zostaje poddana badaniu i dosłownie "chwyci moment"). U psów jest to niemożliwe lub trudne do zrealizowania, dlatego przynajmniej werbalnie ważne jest, aby dać lekarzowi weterynarii jak najwięcej dokładnych informacji.

Leczenie padaczki

Niestety, wyleczenie prawdziwej epilepsji jest prawie niemożliwe. Jednak skuteczna terapia pozwoli psu żyć pełnią życia, długiego i szczęśliwego. Najważniejsze jest, aby wybrać odpowiednie lekarstwo na padaczkę u psów, aby uniknąć napadów lub ich zminimalizować. Jest to długi i żmudny proces. Często lekarze weterynarii działają na drodze sądowej - po prostu nie ma innego wyjścia. Lekarz przepisuje lek, zaczynając od dawki minimalnej i stopniowo zwiększając stężenie aż do ustania ataków. Często stosuje się mieszaninę trzech lub więcej leków przeciwdrgawkowych, jeśli monoterapia jest nieskuteczna. Jeśli nie zaobserwujesz poprawy, lek jest zastępowany. I tak dalej, aż pojawi się wyraźna poprawa.

Leki przeciwdrgawkowe mają działania niepożądane. Na przykład w leczeniu epilepsji u psów z finlepsyną prawdopodobnie występuje utrata koncentracji, depresja i senność. Niektóre leki mogą powodować wymioty, biegunkę i inne nieprzyjemne konsekwencje. Lekarz albo zaleci leki objawowe, aby pies łatwiej tolerował proces uzależnienia, albo zastąpił lek tym, który daje nie mniejszy efekt, ale jest lepiej tolerowany.

W żadnym przypadku nie można ostro przestać terapii przeciwdrgawkowej! Nagłe wycofanie leku może doprowadzić do serii silnych ataków! Lek ulega anulowaniu i zastępuje tylko weterynarza, monitorując stan psa przez cały okres leczenia.

Weterynarz zaleci specjalną dietę opartą na pewnym zmniejszeniu ilości białka zwierzęcego. Najlepiej używać gotowych pasz z częściowo strawionym białkiem - są one łatwiejsze w trawieniu. Diazepam jest zwykle stosowany w celu łagodzenia napadów, ale wszystkie indywidualnie - tylko weterynarz może określić, który lek jest odpowiedni dla konkretnego przypadku.

Aby chronić zwierzę przed obrażeniami, wskazane jest, aby dla niego ustawić bezpieczną kryjówkę - postawić wolierę lub zabezpieczyć część pomieszczenia, z której zostaną usunięte wszystkie meble. Pies nie może być zamknięty w klatce, powinien czuć opiekę i komfort! A kiedy nikogo nie ma w pobliżu, bezpieczna, wyposażona obudowa pomoże.

W epilepsji ważne jest, aby nie przeciążać emocjonalnie i fizycznie psa. Jednak zwierzę musi chodzić, komunikować się z innymi współplemieńcami i żyć pełnią życia. Z umiarem (bez zmęczenia) możesz zaangażować się w trening. Zwierzę powinno pływać tylko w płytkich zbiornikach i tylko w towarzystwie właściciela: nawet jeśli nie było ataków przez kilka lat, nawrót jest zawsze możliwy! Dlatego leki przeciwdrgawkowe (przepisane przez weterynarza!) Powinny być zawsze pod ręką. Od hodowli pacjenta z epilepsją zwierzę musi być wykluczone.

Padaczka u psów - objawy i leczenie

W jednym z poprzednich artykułów omówiliśmy szczegółowo najczęstsze przyczyny skurczów u psów. Jednym z punktów tej dużej listy jest dość niezwykła choroba tego rodzaju, której konwulsyjne objawy są swoistym symptomem. Padaczka u psów: leczenie - jak powstrzymać ataki i jak przedłużyć jakość życia swojego zwierzaka - temat naszego dzisiejszego artykułu. Po drodze opowiedzimy nie tylko o leczeniu padaczki, ale także dotkniemy przyczyn, dla których rozwija się choroba, a także uzupełnimy obraz kliniczny o inne objawy, które najczęściej występują u psów.

Czy dużo czytasz? Wybierz podtytuł

Ataki epilepsji u psów - patogeneza

Padaczka jest chorobą spowodowaną naruszeniem połączeń między neuronowych w mózgu, w przeważającej większości przypadków charakteryzujących się pojawieniem się regularnych drgawek u zwierzęcia.

Charakter objawów epilepsji jest dotychczas słabo poznany, nie tylko u psów i innych zwierząt, ale także u ludzi. Jednak główna hipoteza opisująca występowanie nieskoordynowanych spontanicznych skurczów poszczególnych grup mięśni i innych objawów wyjaśnia proces patologiczny przez niespójne pojawianie się i przekazywanie impulsów między komórkami nerwowymi mózgu. Jak zauważyliśmy powyżej, dokładne mechanizmy tego zjawiska nie zostały dostatecznie zbadane. Być może niektóre substancje regulujące prawidłową transmisję impulsów, zwane neuroprzekaźnikami, mają niewłaściwą równowagę chemiczną, więc komórki nerwowe zachowują się nieskoordynowane. Co więcej, zjawisko to nie pojawia się stale, ale z reguły regularnie. Dlatego jednym z objawów padaczki u psów jest częstość napadów.

Warto zauważyć, że kiedy epilepsja napadowa pojawia się u psa po raz pierwszy, a później diagnoza ta zostanie potwierdzona, zwierzę będzie wykazywać okresowe objawy drgawek. W przypadku wszystkich innych warunków ataki te będą się zwiększać z czasem i zwiększać.

Epilepsja zwykle rozpoczyna się u psów w wieku od 6 miesięcy do 5 lat. Najtrudniejszy okres wieku wynosi 2-3 lata. W przyszłości objawy pozostają przez resztę życia.

Ponadto warto zauważyć, że u psów występuje coś takiego jak idiopatyczna padaczka. Do manifestacji pierwszych epizodów choroby potrzebny jest powód - nacisk, który wywoła pierwsze drgawki. Takie naciśnięcie w procesie obserwacji psa można wykryć, jednak w większości przypadków takiego wyzwalacza nie można znaleźć. W tym przypadku epilepsja u psa jest uznawana za idiopatyczną.

"Dlaczego epilepsja występuje u psów?" - przyczyny choroby

Kiedy zwierzę skarży się właścicielowi na pojawienie się drgawek okresowych po raz pierwszy do zbadania, głównym zadaniem weterynarza będzie ustalenie przyczyny epilepsji u psów, tak aby można było uniknąć leczenia lub nawet wyciszyć je. Tylko takie podejście do leczenia tej złożonej choroby może najskuteczniej odciążyć psa cierpiącego. Jeśli zostanie przeprowadzona tylko terapia objawowa, jak na przykład w przypadku padaczki idiopatycznej u psów, napady będą się powtarzać w każdym przypadku, a dawki leków przeciwdrgawkowych będą musiały zostać zwiększone.

Pierwotna padaczka

Prawdziwa lub prawdziwa padaczka jest dziedziczną i nieuleczalną chorobą. Zarówno u ludzi, jak iu innych zwierząt, w tym u psów, odkryto wiele genów, które z powodu mutacji wewnątrzgałkowych mogą powodować ataki epileptyczne u każdego z członków potomstwa. Jak zauważyliśmy powyżej, choroba nie objawia się bezpośrednio po urodzeniu. Gen odpowiedzialny za pojawianie się pierwszych oznak może przez długi czas pozostawać w stanie uśpienia i tylko pod wpływem pewnych wyzwalaczy może się ujawnić. Jak wiadomo, u psów najkorzystniejszy wiek wynosi 0,5-5 lat.

Jeśli chodzi o wyzwalacze, czyli przyczyny, które stymulują przebudzenie genów, obejmują one zjawiska i stany, które mogą powodować pojawienie się wtórnej padaczki.

Wtórna padaczka

Ten rodzaj choroby jest czasem nazywany nabytym lub wrodzonym. Czasami, jeśli znasz dokładną przyczynę napadów padaczkowych, na przykład w przypadku hipoglikemii, możesz się ich pozbyć na zawsze.

W procesie życia pies może przeżyć incydent, który jest mechanicznie zdolny do zakłócenia funkcjonalności neuronów i połączeń między neuronami w mózgu, co ostatecznie powoduje regularne napady padaczkowe.

Takie incydenty mogą być:

Powolne przewlekłe choroby i stany, które prowadzą do niedoboru białek, tłuszczów i węglowodanów w ciele psa, na przykład niedostateczne żywienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby i inne.

  • Wodogłowie - kropla mózgu.
  • Zatruwanie psa solami ołowiu, arsenu, strychniny.
  • Niektóre ostre choroby zakaźne - mięsożerne mięsożerne.
  • Hipoglikemia - niewystarczające poziomy cukru we krwi u zwierząt.
  • Urazowe uszkodzenie mózgu.
  • Niewydolność serca.
  • Marskość wątroby.
  • Nowotwory w mózgu.

Objawy epilepsji u psów, których leczenie wymaga specjalnego podejścia, z reguły trudniej jest zwierzętom mieć czystą krew. Ponadto, u psów z rodowodami, niedoczynność tarczycy jest często uznawana za dodatkową wtórną przyczynę epilepsji, stan związany z niewydolnością tarczycy.

Co wywołuje napad padaczkowy?

Jak wiadomo, epilepsja charakteryzuje się okresowymi objawami drgawek. Nie wiadomo jeszcze, jakie specyficzne okoliczności powodują manifestację każdego kolejnego ataku, ale wiele psów wykazuje skłonność do drgawek w okresach pobudliwości.

Właściciele często zgłaszają, że napady padaczkowe u ich psów często występują podczas gry w piłkę, ścigania kota lub w innym momencie najaktywniejszej aktywności fizycznej i emocjonalnej. Należy zauważyć, że u psów małych ras objawy epilepsji występują w momencie największej manifestacji uczucia i uwagi ich właścicieli, na przykład, gdy spotykają się pod koniec dnia pracy. W tym przypadku szczególnie często wymieniane są rasy pekińczyk i terier.

Zdarzają się przypadki manifestacji choroby podczas snu. Skręcanie się łapami i ruchy żucia żuchwy podczas napadu u śpiącego psa przypomina sytuację, w której zwierzę ma sen. Jednak zdrowy sen spowodowany napadami padaczkowymi wyróżnia niezdolność do budzenia psa.

"Pies ma drgawki podobne do epilepsji" - jak odróżnić objawy

Kiedy mówiliśmy o przyczynach drgawek u psów, wskazaliśmy, że napady podobne do padaczki mogą występować w różnych chorobach i stanach patologicznych, które nie są bezpośrednio związane z epilepsją. Jednak w pierwszych manifestacjach konwulsyjnych zmartwieni właściciele zaczynają wierzyć, że ich zwierzę ma chorobę epileptyczną.

Inni właściciele, wręcz przeciwnie - z różnych powodów nie zauważają pojawiania się ataków i przez długi czas. Jest taki paradoks, nie dlatego, że są złymi właścicielami zwierząt. Epilepsja, zarówno pierwotna, jak i wtórna, ma kilka rodzajów objawów klinicznych, które charakteryzują się różnym stopniem złożoności.

Aby nasi czytelnicy mogli właściwie zobaczyć epilepsję u psów, w celu dalszego powstrzymania ataków przy pomocy skutecznego leczenia, przedstawiamy najpopularniejsze typy ataków z opisem ich cech zewnętrznych.

Uogólniona forma, czyli jak epilepsja występuje u psów w najcięższym przypadku

Przy tego rodzaju ataku, który najczęściej obserwuje się w prawdziwej epilepsji, przebieg objawów przebiega w dwóch następujących po sobie etapach:

  • Etap tonowy. Charakteryzuje się nagłą utratą przytomności psa. Zwierzę upada, wyciąga łapy i nie można ich zgiąć za pomocą ludzkich sił. Często w tym momencie oddech ustaje. Czas trwania etapu nie przekracza jednej minuty.
  • Etap klonowy Pies wciąż jest nieprzytomny, ale zaczynają się monotonne skurcze mięśni wszystkich czterech kończyn, a szczęki często zaczynają się zamykać i otwierać. Oczy zwierzęcia są całkowicie zamknięte lub pokryte. Uczniowie są rozszerzeni i prawie nie reagują na światło. Ślina płynie z jamy ustnej, obserwuje się mimowolne wypróżnianie pęcherza i opróżnianie pęcherza.

Uogólniona forma epilepsji występuje najczęściej u psów.

Niewielki atak

Ta forma epilepsji u psów jest czasami nazywana absansem, analogicznie do tej samej manifestacji ataku u ludzi. Właśnie ta forma choroby u psów jest niezwykle trudna do wykrycia ze względu na krótki czas trwania i szczególne objawy. W ciągu kilku sekund dochodzi do utraty przytomności, na którą pies nie ma nawet czasu na upadek, jeśli jest w spoczynku. Mięśnie nie kurczą się, a objawów, które może zauważyć świadomy właściciel, nie ma znaczenia, że ​​tak powiem, spojrzeć na jeden punkt z zaokrąglonymi oczami i brakiem reakcji na bodźce zewnętrzne. Pies wydaje się zamarzać na chwilę, jakby ktoś go "zatrzymał". W niektórych przypadkach, jak widać wyraźnie w Pekinie i Buldogu, gałki oczne mogą się obracać.

Częściowy atak

Często przy tej formie ataku rozpoczyna się uogólniona forma. Na początku pies ma nieregularne skurcze poszczególnych grup mięśni w określonej części ciała. Mogą to być kończyny, mięśnie szyi i pleców, mięśnie twarzy.

Atak częściowy lub behawioralny

Ta forma epilepsji otrzymała taką nazwę ze względu na swoistość objawów, które są ograniczone przez zachowanie zwierzęcia, charakteryzowane jako obce i nietypowe:

  • Pies zaczyna smagać wargami i zgrzytać zębami.
  • Częste skurcze żucia mięśni żuchwy.
  • Nieodparta agresja, nawet dla ich właścicieli.
  • Wrzeszcząc i wyjąc.
  • Ciągłe próby ukrywania przed wszelką uwagą ze świata zewnętrznego.
  • Utrata orientacji w znanych miejscach. Można odnieść wrażenie, że pies jest tutaj po raz pierwszy w życiu.

Oprócz reakcji behawioralnych objawy padaczki częściowej u psów często towarzyszą:

  • Wymioty i biegunka.
  • Spastyczne skurcze mięśni brzucha, któremu towarzyszy napięcie i silny ból.
  • Zwiększone pragnienie lub apetyt.
  • Tymczasowa utrata wzroku.
  • Nadmierne ślinienie, które wraz z agresywnym zachowaniem psa powoduje, że myślisz, że zwierzę jest zakażone wścieklizną.

Częściowe ataki epilepsji u psów pojawiają się z reguły po uogólnionej postaci choroby i mogą trwać od kilku minut do kilku godzin.

Napady wielokrotne lub mieszane

Pies konsekwentnie obserwował niektóre ataki, wymienione powyżej przez krótki okres czasu - nie więcej niż kilka minut.

Stan padaczkowy

Złożony stan przypominający wielokrotne ataki, ale trwający długo - od pół godziny lub dłużej.

Padaczka u psa - leczenie w domu

Jak już wielokrotnie zauważyliśmy, epilepsja u tego gatunku zwierząt jest raczej poważnym stanem, niemożliwym do zdiagnozowania niezależnie bez doświadczenia i specjalnych środków. Drgawki u psów, w tym utrata przytomności, jak również szereg wspólnych i częściowych objawów, mogą wskazywać na ogromną liczbę bardzo różnych patologii, od braku potasu w organizmie do rozwoju nowotworowego guza w mózgu.

Dlatego, jeśli chodzi o leczenie padaczki u psa w domu, należy rozumieć, że diagnoza musi być prawidłowo wykonana. W takim przypadku, oprócz przyjmowania leków przepisanych przez weterynarza, podczas ataków możesz w jakiś sposób pomóc swojemu zwierzęciu. Więc jeśli pies ma atak epilepsji, co powinienem zrobić?

  • Atak może się zdarzyć w każdej chwili, ale właściciele, znając swoje psy, mogą już w przybliżeniu przewidzieć i zapobiec sytuacji, która może wywołać chorobę. Jeśli nie zostanie to zrobione, w momencie pojawienia się symptomów padaczki należy zachować milczenie wokół zwierzęcia. Należy pamiętać, że głośne i nagłe dźwięki mogą nasilić i przedłużyć atak.
  • W niektórych przypadkach odwołanie się do psa, któremu nadano przydomek, może pomóc w wyjęciu go ze stanu epileptycznego.
  • Podczas ataku, któremu towarzyszy silna redukcja mięśni, w ciele gromadzi się duża ilość ciepła. Jak wiadomo, psy nie mają gruczołów potowych, a proces usuwania ciepła poprzez fizjologiczne wzmocnienie oddychania z językiem wychodzącym z oczywistych powodów jest w tej chwili niemożliwy. Aby uniknąć przegrzania się ciała psa, co jest szczególnie niebezpieczne dla długowłosych ras, można uzyskać wiele wsparcia poprzez wachlowanie zwierzęcia gazetą lub skierowanie na nią wentylatora. Możesz również zwilżyć podeszwy kończyn i brzuch wodą w temperaturze pokojowej, ale w żadnym wypadku - nie lodowaty.
  • Jeśli zatrzymasz ataki epilepsji u psów, leczenie w domu nie będzie trwało dłużej niż 30 minut, należy natychmiast skontaktować się z instytucją weterynaryjną. Najlepszym rozwiązaniem byłoby - zadzwonić do lekarza w domu.
  • Po uogólnionej postaci często obserwuje się przedłużony napad częściowy. Mając to na uwadze, zwierzę lepiej ograniczyć ruch granic klatki lub pokoju. W przeciwnym razie pies może spowodować nie tylko szkody materialne, ale także zaszkodzić zdrowiu.
  • W czasie ataku, jeśli w mieszkaniu trzymane są inne psy, należy je usunąć z cierpiącego zwierzęcia. W przeciwnym razie mogą go zaatakować.
  • Ręce i inne części ciała należy trzymać z dala od szczęk psa. Należy pamiętać, że w takich chwilach sam pies nie jest kochanką. Co więcej, jeśli dana osoba jest w stanie połknąć język podczas ataku, to u psów takie zjawisko nigdy nie spotkało się w praktyce weterynaryjnej.

Ponadto bardzo przydatne jest prowadzenie pamiętnika, w którym należy określić czas wystąpienia kolejnego ataku, czas jego trwania, a także możliwe przyczyny, które go spowodowały. Może to obejmować dowolne zjawisko, które w jakiś sposób dotknęło zwierzę - zmiana diety, szczepienia, odradzanie, zbyt aktywna gra, kontakt z innymi zwierzętami i tak dalej. Ta informacja nie tylko pomoże właścicielowi w dalszym zapobieganiu pojawianiu się kolejnych ataków, ale także weterynarzowi, aby przepisać bardziej skuteczne leczenie farmakologiczne.

Należy zauważyć, że izolowane i bardzo rzadkie napady padaczkowe u psów (1-2 razy w roku), co do zasady, nie wymagają leczenia, jeśli patologiczny proces nie postępuje.

"Jak leczyć epilepsję u psów?" - podstawowe zasady terapii

Jeśli znajdziesz główną przyczynę ataków, główne leczenie zostanie skierowane na jego wykluczenie. W tym przypadku możliwe jest całkowite pozbycie się psa cierpienia. Ale zdarza się to dość rzadko, choćby dlatego, że takie wyrafinowane metody diagnostyczne, jak MRI czy EEG, nie są wszędzie stosowane, a także są drogie.

Bez względu na to, czy znaleziono przyczynę, czy pies ma idiopatyczną padaczkę, to i tak określone zostaną określone leki. Ich zadaniem jest zmniejszenie częstotliwości, wagi i czasu trwania ataków.

Leki, które mogą zatrzymać epizody epilepsji u psa podczas leczenia, są zwykle podawane w formie doustnej. Mogą to być tabletki, kapsułki, drażetki i nie tak często - rozwiązania do użytku wewnętrznego. Takie podejście upraszcza leczenie padaczki u psów w domu.

Każde zwierzę reaguje inaczej na leki. Lekarz weterynarii może potrzebować wypróbować różne rodzaje lub kombinacje leków, aby znaleźć schemat, który będzie bardziej skuteczny dla konkretnego psa.

Najczęściej stosowanymi lekami do opanowania napadów padaczkowych w weterynarii są fenobarbital i bromek potasu. Fundusze te mogą być przepisywane jako monoterapia lub w połączeniu ze sobą. Leki należy przyjmować codziennie w tym samym czasie. Niepowodzenie w harmonogramie przyjęć i zaniechań może prowadzić do poważniejszych objawów choroby. Leczenie będzie na całe życie.

Inne tabletki na padaczkę dla psów

Ponadto w leczeniu padaczki u psów stosuje się droższe leki, takie jak felbamat, gabapentyna, lewetyracetam i stosunkowo nowy zonisamid leku. W celu szybkiego złagodzenia długotrwałego ataku najczęściej stosuje się iniekcje valium jako leczenie awaryjne.

Na końcu tego materiału chciałbym odpowiedzieć na jedno z najczęściej zadawanych pytań: jak długo żyją psy z epilepsją? Trudno jest powiedzieć coś jasno, wiele zależy od przyczyny choroby i, oczywiście, od postępu patologii. Jak pokazuje praktyka, w przypadku przestrzegania przez właściciela wszystkich zaleceń lekarza prowadzącego, w tym szybkiego przyjmowania leków i zapobiegania sytuacjom prowokującym atak, psy z epilepsją żyją wystarczająco długo. Innymi słowy, w tym przypadku na chorobę nie ma istotnego wpływu oczekiwana długość życia.

Jeśli nasi czytelnicy nadal mają pytania dotyczące leczenia lub innych cech padaczki u psów, a także jak powstrzymać atak, możesz zapytać ich w komentarzach do tego artykułu lub w naszej oficjalnej grupie VKontakte. Uważaj na swoje zwierzęta i nie choruj.

Padaczka u psów

Padaczka u psów domowych jest dość rozpowszechnioną chorobą, która wymaga terminowej i prawidłowej diagnozy, a także kompetentnego, wysoce skutecznego schematu leczenia. Przewlekła neurologiczna patologia nazywana epilepsją jest predyspozycją organizmu zwierzęcia do nagłego pojawienia się drgawek napadowych.

Treść artykułu:

Czym jest epilepsja

Manifestacja u psa napadów pojedynczych i specyficznych dla epilepsji jest spowodowana obecnością określonych reakcji żywego organizmu na zachodzące w nim procesy. Według współczesnych koncepcji weterynaryjnych padaczka można przypisać heterogenicznym grupom patologii, których objawy kliniczne charakteryzują się powtarzającymi się napadami drgawkowymi. Podstawą patogenezy padaczki są napadowe napady, które występują w neuronalnych komórkach mózgu.

To jest interesujące! Powtarzające się napadowe stany różnego pochodzenia, w tym zaburzenia nastroju i świadomości, a także rozwój otępienia i psychozy epileptycznej, w połączeniu ze strachem, tęsknotą i agresywnością są typowe dla chorób neurologicznych.

Jeżeli istnieje udowodniony związek między występowaniem napadów padaczkowych a patologią pochodzenia somatycznego, ustalono rozpoznanie padaczki objawowej. Praktyka weterynaryjna pokazuje, że niektóre przypadki napadów drgawkowych mogą być skomplikowane w przebiegu choroby pochodzenia somatycznego lub neurologicznego, a także urazów mózgu.

Wady wrodzone w procesie funkcjonowania mózgu są najczęściej przyczyną pierwotnej epilepsji u psów, a dziedziczna predyspozycja do choroby powoduje, że patologia jest dość powszechna u niektórych ras, w tym u pasterza i collie, seterów i retrieverów, św. Bernardyna i psów gończych, jamników i pudli, bokserów i sznaucerów. i teriery. Suki częściej chorują na epilepsję niż mężczyźni, a ryzyko rozwinięcia się patologii jest wyższe u psów wykastrowanych lub wysterylizowanych.

Czynniki wywołujące rozwój wtórnej padaczki można przedstawić za pomocą:

  • infekcje: zapalenie mózgu, tężec i dżuma;
  • toksyczne działanie ołowiu, arsenu i strychniny;
  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • porażenie prądem;
  • ukąszenia jadowitych węży;
  • narażenie na jad owada;
  • brak niektórych pierwiastków śladowych lub witamin;
  • niskie stężenie glukozy;
  • zaburzenia hormonalne;
  • helminthiasis.

Uszkodzenie mózgu może być spowodowane nawet krótkotrwałym niedożywieniem lub niewielkim obrażeniem podczas rozwoju prenatalnego zwierzęcia.

Wrodzona padaczka objawia się przede wszystkim w wieku pół roku, a napady nabytej patologii występują pod negatywnym wpływem czynników zewnętrznych, niezależnie od wieku zwierząt domowych. Neurologiczne podstawy patologii można rozpatrywać z punktu widzenia naruszenia procesów hamowania i wzbudzania w tkankach mózgu.

To jest interesujące! Pojawienie się napadu padaczkowego jest najczęściej wywoływane przez niekorzystne skutki, takie jak stresujący stan, zmęczenie lub przepracowanie, bardzo silne czynniki emocjonalne i niepowodzenie hormonalnego tła.

Podrażnienie nerwowe może powodować nadmierne wydzielanie śliny, zwiększoną perystaltykę jelit i ruchliwość żołądka, brak działania innych narządów lub układów. W czasie intensywnego wyładowywania komórki nerwowe wydają znaczne ilości pożywienia i neuroprzekaźników, co szybko wywołuje ich ucisk i osłabienie standardowej aktywności mózgu.

Objawy epilepsji u psa

Najpoważniejszym objawem patologii jest rozwój napadu padaczkowego, który jest reprezentowany przez etapy prekursorowe, icctal i postictal. W pierwszym przypadku stan zwierzęcia charakteryzuje się nerwowym zachowaniem i żałobnym jękiem, lękiem i dość obfitym ślinotokiem.

Następnym etapem jest utrata przytomności, a także pochylenie głowy do tyłu, któremu towarzyszy napięcie mięśniowe, maksymalne rozszerzenie źrenic i głośny, szybki oddech. Na szczycie takiego ataku następuje uwolnienie pienistej śliny i gryzienie języka, mimowolne oddawanie moczu lub opróżnianie jelit. Na etapie poetyckim zachodzą procesy regeneracyjne, ale zwierzę może mieć poczucie dezorientacji i lekkiego ślinotoku.

To jest interesujące! Napady częściowe występują u psów niezbyt często i można je określić jako dziwne i niezwykłe zachowanie, nietypowe dla zwierząt domowych.

W praktyce weterynaryjnej rozróżnia się również formy, którym towarzyszą drobne, częściowe lub częściowe napady padaczkowe. Do małego ataku lub ropnia, charakteryzującego się krótkotrwałą utratą przytomności z zachowaniem stabilnej równowagi.

Częściowe napady padaczkowe charakteryzują się pojawieniem się drgawek wyłącznie na pewnej części tkanki mięśniowej. W tym samym czasie odnotowuje się drżenie kończyn lub szczęk, niemotywowane zwoje głowy lub całego ciała. Pojawienie się napadów częściowych z reguły towarzyszy wtórnej padaczce i jest w stanie szybko przekształcić się w napady uogólnionego typu.

Pierwsza pomoc w leczeniu padaczki

Jeśli podejrzewasz napad padaczkowy, twoje zwierzę będzie musiało zapewnić całkowity odpoczynek, usuwając wszelkie drażniące i stresujące czynniki. Według weterynarzy wskazane jest umieszczenie chorego zwierzęcia w ciemnym i cichym pokoju. Aby zminimalizować ryzyko poważnych obrażeń psa podczas ruchów konwekcyjnych, zaleca się umieszczenie pod nim miękkiej ściółki lub małego materaca. Dobry wynik pierwszej pomocy zapewnia aktywna wentylacja z dopływem świeżego powietrza do pomieszczenia, a także ostrożne zwilżanie skóry zwierzęcia wodą o temperaturze pokojowej.

Historia stanu epileptycznego będzie wymagać większej uwagi ze strony właściciela zwierzęcia. Z reguły napad zatrzymuje się po około półgodzinie, ale jeśli stan konwulsyjny trwa dłużej, to pies musi otrzymać kwalifikowaną pomoc weterynaryjną w specjalistycznej klinice.

Czas trwania ataku i jego wskaźniki dotkliwości zależą bezpośrednio od tego, w jaki sposób kompetentnie udzielona zostanie pierwsza pomoc i wszystkie leki przepisane przez weterynarza w celu najbardziej efektywnego złagodzenia stanu drgawkowego. Aby przetransportować do kliniki zwierzę podrzucające i niespokojne podczas ataku jest najlepsze na dużym kocu.

To jest interesujące! Potwierdzając diagnozę, właściciel psa z epilepsją w historii może potrzebować opanowania niezależnego domięśniowego podawania leków przeciwdrgawkowych i innych środków adekwatnych do ciężkości choroby.

Diagnoza i leczenie

Identyfikacja epilepsji u zwierząt domowych wymaga wizualnej kontroli psa, a także wyznaczenia przedstawionych środków diagnostycznych:

  • badanie krwi i moczu w celu określenia ilości resztkowego azotu i glukozy;
  • pomiary stężenia ołowiu i wapnia w płynach biologicznych;
  • analiza kału pod kątem braku helmishiasis;
  • analiza płynu mózgowo-rdzeniowego w celu określenia wskaźników ciśnienia, składu komórkowego i stężenia białka;
  • badania ultrasonograficzne;
  • badania rentgenowskie;
  • elektroencefalogram do celów oceny stanu emocjonalnego ekspertów.

Szczególną uwagę zwraca się na badanie rodowodu psa, a także na określenie dziedzicznej predyspozycji do padaczki. Diagnoza pozwala odróżnić wrodzoną postać choroby od patologii nabytego lub wtórnego typu, a także pomaga zidentyfikować czynniki prowokujące. Brak współistniejących chorób i skomplikowanych chorób somatycznych umożliwia w większości przypadków dokładne ustalenie genetycznej przyczynowości choroby. Padaczka w procesie diagnostycznym powinna być odróżniona od patologii aparatu przedsionkowego, a także chorób móżdżku lub problemów z nerwem słuchowym.

Niestety, całkowite wyleczenie psa, nawet na tle prawidłowo i na czas przepisanych leków, nie jest przestrzegane, ale jest gwarancją znacznej poprawy jakości życia zwierzęcia. Powszechnie stosowane leki objawowe obejmują środki uspokajające i uspokajające, takie jak fenytoina, diazepam, fenobarbital i prymidon.

To jest interesujące! Leczenie przeciwpadaczkowe stanu epileptycznego u zwierząt domowych jest stosowane wyłącznie do celów weterynarza, przy ścisłym przestrzeganiu dawkowania i pod ogólną kontrolą stanu.

Z kontrowersji pod względem stosowności powołania z drgawkami leki obejmują bromki, których stosowanie może powodować pojawienie się raczej złożonych chorób skóry. Jednakże bromek sodu jest często podawany psom z historią dysfunkcji nerek. Po podaniu doustnym "Tazepam", dobrze eliminuje objawy nerwicy, a także "Heksamidynę".

Zapobieganie epilepsji

Napady padaczkowe występują pod wpływem wielu czynników prowokujących, które należy całkowicie wykluczyć z życia zwierzęcia. Pies powinien być chroniony przed ekscytującymi wydarzeniami, w tym wizytami na wystawach i konkursach, a także koniecznością minimalizacji liczby intensywnych szkoleń. Chodzenie powinno być wystarczająco długie, ale przeprowadzane tylko w znajomym i swobodnej atmosferze.

Terapia epilepsja obejmuje planowanie i przyleganie do zwierzęcia, a także monitorowanie ogólnego stanu jego zdrowia. Obecność w historii psa nawet pojedynczego epileptycznego stanu obejmuje regularne konsultacje weterynaryjne i przestrzeganie wszystkich terminów.

Ważnym krokiem w leczeniu padaczki jest normalizacja diety z następującymi zaleceniami:

  • karmienie zwierzęcia jest pożądane w celu urozmaicenia roślinami strączkowymi, kaszę owsianką, sardynkami, gotowaną marchewką i kapustą;
  • żywność powinna być podawana psu ściśle według ustalonego reżimu, w postaci ciepła;
  • część podanej żywności musi odpowiadać wieku i cechom zwierząt;
  • w codziennej diecie powinno być wystarczająco dużo magnezu, manganu i witaminy "B6";
  • należy ograniczyć ilość mięsa i innych pokarmów białkowych, a także słone produkty spożywcze w diecie chorego psa;
  • suplementy witaminowe i mineralne do diety są wyznaczane wyłącznie przez lekarza weterynarii i są wybierane ściśle indywidualnie, w zależności od stanu zdrowia zwierzęcia;
  • Najlepszym rozwiązaniem byłoby przeniesienie zwierzęcia do gotowego paszy o wysokiej jakości, która zawiera szybko rozszczepialne składniki białkowe.

Obowiązkowe jest wykluczenie czynników traumatycznych pod względem stanu emocjonalnego, a także wykluczenie psów z tej patologii z krycia.

To jest interesujące! Wysoka skuteczność profilaktyczna ma akupunkturę wykonaną na dziesięciu głównych wrażliwych punktach, a przeprowadzanie takich sesji przez jeden miesiąc jest dobrym dodatkiem do tradycyjnych leków.

Zagrożenie dla ludzi

Epilepsja jest chorobą bezdotykową, a dość powszechny pogląd, że po każdym ataku, umierające komórki mózgowe powodują, że pies jest niebezpieczny dla ludzi i nieadekwatny, jest nieuzasadniony. Napady padaczkowe u psa są nie mniej niebezpieczne niż podobna patologia, która rozwija się u ludzi.

Wraz z innymi przewlekłymi dolegliwościami padaczka będzie wymagać podania skutecznego leku dla psa, ponieważ brak odpowiedniej terapii może spowodować poważne konsekwencje.

Padaczka u psów

Epilepsja u psów jest chorobą spowodowaną powtarzającą się nadmierną anomalną aktywnością elektryczną neuronów mózgu i brakiem równowagi pomiędzy procesami pobudzenia i hamowania.

Napad padaczkowy może być spowodowany ekspozycją na każdy zdrowy mózg. W tym przypadku zwierzę doświadcza ataku w wyniku przeciążenia. Jednak padaczka można mówić tylko wtedy, gdy drgawki stają się monotonne, a jednocześnie nie są sprowokowane chorobami ogólnoustrojowymi.

Rodzaje epilepsji u psów

Wśród chorób psów epilepsja stanowi około 5% wszystkich wizyt u weterynarza. Istnieje kilka rodzajów epilepsji:

  • Idiopatyczny;
  • Reaktywny;
  • Objawowe;
  • Kryptogeniczny.

Rozważmy je bardziej szczegółowo.

Epilepsja idiopatyczna u psów

Jest to epilepsja, w której nie można ustalić prawdziwej przyczyny powstawania drgawek. Podczas badania zwierzę nie ma strukturalnych patologii, nie ma zakaźnego początku i nie ma ciężkich współistniejących organopatologii.

Głównie epilepsja idiopatyczna występuje u psów w wieku 1-5 lat. Często napady występują w nocy lub podczas odpoczynku. Występują one w postaci konwulsji toniczno-klonicznych. Między atakami zwierzę nie ma objawów choroby.

Epilepsja idiopatyczna występuje u wszystkich ras psów, ale w większym stopniu predysponuje ją do:

  • Golden Retriever;
  • Labrador - Retriever;
  • Pudel;
  • Keeshund;
  • Beagle;
  • Owczarek niemiecki;
  • Jamnik;
  • Seter irlandzki;
  • Cocker Spaniel

Co ciekawe, rasa psów Sheltie nie jest predysponowana do padaczki, jednak z tą chorobą charakteryzuje się słabą jakością idiopatyczną padaczką (rodzinna padaczka idiopatyczna przedniego płata).

Objawowa padaczka

Ten typ epilepsji charakteryzuje się obecnością strukturalnej patologii mózgu, na przykład:

  • Wrodzone wady rozwojowe (na przykład: wodogłowie);
  • Blizna;
  • Krwotok;
  • Neoplasia;
  • Akumulacja choroby.

Kliniczne objawy padaczki objawowej są napadami częściowymi, które występują z wtórnym uogólnieniem lub bez niego. Podejrzewa się o występowaniu napadów przed 1 rokiem życia i późniejszym niż 5 lat lub o znanej historii urazu, odroczeniu neuroinfekcji itp.

Epilepsja kryptogenna

Ten typ padaczki jest rozważany w przypadku strukturalnych, nieidentyfikowalnych uszkodzeń mózgu. Często zwierzę z padaczką kryptogenną może być oporne na leczenie przeciwdrgawkowe. Przyczyny: urazy, w tym. ogólne, nie powodujące zmian strukturalnych w mózgu, które są wykrywane w CT / MRI, jak również skutków długotrwałej niedotlenienia podczas znieczulenia. Predyspozycje są podobne do zwierząt z objawową padaczką.

Reaktywna padaczka

Występuje z toksycznym lub metabolicznym wpływem na zdrowy mózg. W tym samym czasie nie ma żadnych strukturalnych patologii. Padaczka w tym przypadku towarzyszy tylko chorobie podstawowej, a napady ustępują po jej wyleczeniu. Reaktywna padaczka jest podatna na psy w każdym wieku, płci i rasie.

Rodzaje napadów

Napady epileptyczne u psów należy odróżnić od dyskinez (ruchy mimowolne). Prawdziwa epilepsja jest typowa:

  • Utrata kontroli: zwierzę w momencie ataku nie jest w stanie wykonywać poleceń, nie reaguje na wezwanie, nie kontroluje pozycji ciała w przestrzeni i jego zachowania.
  • Epizodyczne ataki ataków: drgawki zaczynają się nagle i kończą nagle, podczas gdy obecność wyzwalacza jest charakterystyczna dla dyskinez.
  • Powracający obraz kliniczny: drgawki są monotonne od pierwszego napadu (z wyjątkiem napadów częściowych, z zastrzeżeniem aktywacji nowych ognisk epileptycznych).

Wyróżnia się następujące typy napadów:

1. Pierwotne uogólnione napady padaczkowe.

Charakterystyka padaczki idiopatycznej i reaktywnej, z obiema półkulami mózgu zaangażowanymi w proces patologiczny. W przypadku nagłej utraty przytomności pojawia się w związku z pojawieniem się drgawek. Istnieje kilka rodzajów pierwotnie uogólnionych napadów:

  • Tonic;
  • Clonic;
  • Tonic-clonic;
  • Myoclonic;
  • Absansa.

Najczęstsze konwulsje toniczno-kloniczne występujące w dwóch fazach:

Manifestacja fazy tonicznej:

  • Napięcie (sztywność) wszystkich mięśni;
  • Utrata orientacji i świadomości;
  • Upadek;
  • Opisthotonus;
  • Prostowanie kończyn;
  • Nieregularne oddychanie, być może jego brak, sinica;
  • Ślinienie, defekacja, oddawanie moczu.

Manifestacja fazy klonalnej:

  • wioślarstwo lub drżenie kończyn;
  • ruchy żucia (drżenie dolnej szczęki).

2. Napady częściowe.

Charakteryzują się padaczką objawową i kryptogenną, wywodzą się z grupy neuronów zlokalizowanych w określonym obszarze (ognisku) kory mózgowej i mają objawy kliniczne w zależności od dotkniętego ogniska. Zazwyczaj fokus jest wykrywany na EEG. Istnieje kilka rodzajów napadów częściowych:

  • Proste częściowe napady padaczkowe. Można to uznać za aurę przed uogólnionym epipristum. Jest klinicznie objawia się przez skurcz jednej grupy mięśniowej.
  • Skomplikowane częściowe zatarcie. Występuje z utratą przytomności, zmniejszoną aktywnością ruchową, może objawiać się uderzeniem warg, połykaniem, bezcelowym chodzeniem (automatyzm).
  • Wtórne uogólnienie napadów częściowych. Proste i złożone napady częściowe mogą przekształcić się w uogólnione napady padaczkowe, gdy patologiczny impuls rozszerza się na całą kręgi półkul mózgowych. Klinicznie takie napady ujawniają początek częściowego napadu padaczkowego, ale z biegiem czasu (zwykle nie więcej niż 2-3 minuty) rozwijają się w uogólnione napady padaczkowe.

Dla każdego napadu padaczkowego charakteryzuje się "etapowe" proces:

  1. Stadium prodromalne jest prekursorem napadu padaczkowego. Nie zawsze zauważane przez właścicieli zwierząt domowych, trwa od kilku godzin do kilku dni. W tym przypadku występuje ogólne osłabienie, wokalizacja, brak zmiany w elektrycznej aktywności mózgu;
  2. Aura - trwa od kilku sekund do kilku minut. Spowodowane przez naruszenie przewodnictwa elektrycznego w mózgu. W tym przypadku zwierzęta chowają się, szukają właścicieli, są poruszone, czasami pojawiają się wymioty;
  3. Napady drgawek (ictus);
  4. Postictal stage - słabość po ataku, dezorientacja, ataksja, ślepota, głuchota. Odzyskiwanie w ciągu kilku minut, rzadziej w przypadku długich i poważnych ataków - dni.

Rozpoznanie padaczki u psów

Aby potwierdzić diagnozę epilepsji, neurolog przeprowadza serię manipulacji:

  1. Przeżywanie historii: kiedy pojawiły się pierwsze napady, czas trwania stadiów, częstotliwość napadów, istnieje prowokator napadów, wszelkie ostatnie zmiany (apetyt / waga / pragnienie, itp.);
  2. Badanie neurologiczne: ocena reakcji postawy i posocznicy, diagnoza zaburzeń nerwów czaszkowych;
  3. OKAK (ogólny kliniczny test krwi) w celu określenia wtórnej padaczki w obecności bakteryjnego lub wirusowego zapalenia mózgu;
  4. BHAK (biochemiczne badanie krwi) w celu odróżnienia prawdziwej epilepsji od encefalopatii;
  5. Badanie krwi w celu określenia poziomu kwasów żółciowych: specjalny test do diagnozy nieprawidłowych naczyniowych zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego;
  6. Oznaczanie stężenia glukozy we krwi w celu diagnozy hipo-hiperglikemii;
  7. Ocena poziomu hormonów tarczycy (T4, TSH) w celu wykrycia niedoczynności tarczycy u psów;
  8. Pomiar ciśnienia krwi w celu kontrolowania nadciśnienia;
  9. Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego w celu ustalenia przyczyny napadów w obecności nieprawidłowości w skanach MR mózgu;
  10. Diagnostyka PCR / ELISA: plaga drapieżników, neosporoza, borelioza, erlichioza, toksoplazmoza;
  11. CT, MRI - diagnostyka wzrokowa uszkodzeń mózgu;
  12. Elektroencefalogram w celu określenia obecności i lokalizacji ogniska padaczkowego;

Leczenie padaczki u psów

Taktyka leczenia epilepsji zależy od rodzaju choroby.

Objawowa padaczka

Celem leczenia jest kontrola choroby podstawowej. Ten typ padaczki często towarzyszy nowotworom mózgu, wodogłowiu i innym zaburzeniom struktury tkanki nerwowej, wynikającym z urazów głowy. Leczeniem w tym przypadku jest operacja. Operacje neurochirurgiczne są wykonywane w celu usunięcia guzów mózgu i fragmentów kości w wyniku TBI, operacji obejścia. Równolegle należy mianować leki przeciwdrgawkowe.

Reaktywna padaczka

Podobnie, objawowe, kontrola podstawowej choroby jest głównym zadaniem leczenia. Najczęściej występuje w porcie anomalii wątroby. Leczenie chirurgiczne - nakładanie się naczynia patologicznego (przetoki). Jeśli padła reaktywna padaczka na tle zatrucia lub jakiegokolwiek innego zatrucia, wtedy gdy toksyna została usunięta z organizmu, zwierzę odzyskało.

Epilepsja idiopatyczna

Kontrola terapeutyczna jest osiągana przez przyjmowanie leków przeciwdrgawkowych (fenobarbitalu, lewetiracetamu i bromków). Istnieje również wiele leków przeciwpadaczkowych drugiej linii - zonisamid, gabapentyna i inne. Wybierając lek, kieruje się obecnością współistniejących organopatologii, na przykład: fenobarbital jest niebezpieczny dla hepatopatii. Ponadto, zwierzę otrzymujące środek przeciwpadaczkowy musi okresowo sprawdzać jego poziom we krwi. Stosowanie leków przeciwdrgawkowych może powodować letarg, apatię i zwiększony apetyt w pierwszych tygodniach stosowania.

Istnieją różnice między wybranymi lekami. Psy są początkowo leczone fenobarbitalem, pod nieobecność przeciwwskazań. Często stosuje się w tym samym czasie kilka leków przeciwdrgawkowych - pozwala to uzyskać lepszą kontrolę nad napadami padaczkowymi i zminimalizować efekty uboczne każdego z leków.

Osobno należy zwrócić uwagę na zwierzęta przychodzące na przyjęcie w stanie epileptycznym. Pacjenci ci są poddawani intensywnej terapii w celu złagodzenia napadów, przepisano pozajelitowe leki przeciwdrgawkowe, sondę nosowo-gardłową lub rurkę gastrostomijną stosuje się do podawania doustnego, a ciśnienie wewnątrzczaszkowe mierzy się, aby zapobiec rozwojowi obrzęku mózgu.

Zwierzęta w epistatus powinny być pod nadzorem specjalistów przez całą dobę, aby uniknąć śmierci choroby. W leczeniu szpitalnym zwierzę otrzymuje codzienne badania krwi, ocenę codziennej diurezy, monitorowanie serca, natlenienie krwi, ocenę ciśnienia krwi, utrzymywanie temperatury ciała i uzupełnianie potrzeb żywieniowych organizmu.

Pierwsza pomoc w leczeniu padaczki u psa

Pierwsza pomoc ma zapewnić bezpieczeństwo samego zwierzęcia: umieścić coś miękkiego pod głową, jeśli to możliwe pod całym ciałem.

Jeśli to możliwe, trzymaj głowę psa na boku, aby wymioty lub ślina nie dostały się do krtani, a zwierzę nie dusi się (jeśli to możliwe).

Otwarcie szczęk jest surowo zabronione, siła ich kompresji jest zbyt wysoka, możesz zranić zarówno zwierzę, jak i siebie. Mocowanie języka do psa ma swoją własną charakterystykę, dlatego nie tonie podczas ataku i nie może powodować uduszenia.

Wykluczyć obecność ostrych dźwięków i światła, wszystko to powoduje dodatkową aktywność mózgu.

Jeśli atak nie zostanie przerwany na dziesięć do trzydziestu minut, musisz zadzwonić do weterynarza w domu lub, jeśli to możliwe, dostarczyć zwierzę do kliniki.

Jeśli po ataku lub serii, stan zwierzęcia został przywrócony lub jest względnie normalny, konieczne jest pokazanie psa specjaliście, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo przejścia do stanu epileptycznego.

Ważne jest, aby wiedzieć: nie ma domowego leczenia padaczki, można jedynie złagodzić stan psa w momencie ataku epilepsji. Zrozumieć naturę napadów, narkotyków, a ich dawkowanie może być tylko specjalistą weterynaryjnym.

Rokowanie u pacjentów z padaczką

Czas życia zwierzęcia z epilepsją zależy od wielu czynników: czasu pojawienia się pierwszego ataku, przyczyny napadów padaczkowych, reakcji na leczenie przeciwdrgawkowe, nasilenia napadów drgawek itp.

Autor artykułu:
weterynarz
Smirnova Olga Vladimirovna

Czytaj Więcej O Psach

Mastif tybetański

Rasy Świetna straż dla twojej rodziny Dobry kompan dla dziecka Pies może być agresywny, jeśli nie angażuje się w jego edukację Pies chroni wyłącznie swoje terytoriumOpis rasyMastif tybetański to bardzo spokojny charakter, zrównoważony i powściągliwy.

Jak prawidłowo umyć psa

Rasy Najważniejsze, co musisz wiedzieć o myciu psów, nie jest konieczne. Zdarza się, że trzeba umyć psa, jeśli tak powiedział lekarz lub pies, lub tarzało się w błocie. Reszta mycia psów powinna być bardziej prawdopodobna.

Leczenie łupieżu psa

Rasy Leczenie łupieżu psaCo jeśli pies ma łupież? Przede wszystkim musisz określić przyczynę jego wystąpienia. Aby pozbyć się łusek, możesz zastosować procedury higieniczne mające na celu opiekę nad zwierzakiem: