Rasy

Padaczka u psów

Nasi czworonożni przyjaciele mają lepsze zdrowie niż ludzie, nie bez powodu mówią "leczy się jak pies". Ale są też w stanie zachorować, w tym padaczka. Dlaczego epilepsja rozwija się u psów i co powinien zrobić właściciel, gdy jego zwierzę ma napad?

Cechy patologii: czynniki źródłowe i prowokujące

Wśród głównych czynników prowokujących epilepsję u zwierząt domowych, weterynarze emitują napięcie nerwowe. Uważa się, że pobyt zwierzęcia w długiej stresującej sytuacji zwiększa ryzyko ataku.

Ponadto istnieje wrodzony typ patologii i nabyte. Choroba może rozwinąć się po ciężkiej pracy, atakach innych zwierząt, rozłące z ukochanym mistrzem, zmianie rodziny. Oczywiście, różne psy mają różne reakcje na takie sytuacje.

Czym jest epilepsja? Z reguły choroba wiąże się z niepowodzeniem połączeń między neuronami w mózgu, co przejawia się w postaci napadów drgawkowych. Natura patologii nie jest w pełni zrozumiała, dotyczy to nie tylko psów, ale także ludzi. Ale zgodnie z główną hipotezą, nieskoordynowane spontaniczne skurcze różnych grup mięśni rozwijają się na tle niedopasowania impulsu między komórkowymi strukturami mózgu.

Jedną ze szczególnych cech tej patologii u psów jest częstość napadów drgawkowych. Kiedy zwierzę doświadcza pierwszego ataku epileptycznego, a weterynarz potwierdza diagnozę, właściciel powinien się przygotować - choroba może się rozwijać, a następnie drgawki stają się częstsze i intensywniejsze.

Według statystyk, najczęściej pierwotne objawy padaczki u psów pojawiają się w wieku od sześciu miesięcy do 5 lat. Najcięższa patologia znosi zwierzęta 2-3 lata. Następnie objawy choroby utrzymują się do końca życia. Ponadto lekarze często nie potrafią zidentyfikować przyczyny rozwoju padaczki, w którym to przypadku choroba jest uważana za idiopatyczną.

Objawy napadu padaczkowego

Istnieją 4 typy napadów, które występują u zwierząt cierpiących na epilepsję:

  1. Utrata przytomności, konwulsyjne skurcze mięśni są raczej słabe lub całkowicie nieobecne.
  2. Występowanie uogólnionych konwulsyjnych drgawek wpływających na całe ciało, możliwa utrata przytomności.
  3. Rozwój ogniskowych napadów motorycznych, które są często uogólnione. Napady drgawkowe najpierw wpływają na określony obszar ciała, a następnie rozprzestrzeniają się na pobliskie. W rzadkich przypadkach skurcze dotykają wszystkich części ciała zwierzęcia.
  4. Są częściowe konwulsje. Głównym objawem epilepsji w tej sytuacji jest dziwne zachowanie zwierzęcia. Najczęściej pies zaczyna łapać nieistniejące muchy. Ataki mogą być nieobecne lub wpływać na całe ciało zwierzęcia.

Eksperci koncentrują się na tym, co ważne, aby ustalić, czy jest to kwestia zwykłych drgawek czy epilepsji. Ale aby zdiagnozować chorobę powinien być weterynarz, a nie właściciel zwierzęcia.

Napad padaczkowy przebiega zgodnie z następującym algorytmem:

  • zwierzak zaczyna jęczeć, martwić się, szukać ustronnego, cichego miejsca, w którym nikt mu nie przeszkodzi;
  • zwiększa się wydzielanie śliny (ślinotok);
  • występuje konwulsyjny atak, któremu towarzyszy oddawanie moczu i wypróżnianie; dość często podczas ataku zwierzę ugryza język lub część policzka, z powodu bólu, jaki pies skomla, piszczy.

Nawet po ustaniu ataku, zwiększone wydzielanie śliny utrzymuje się, często płyn ślinowy staje się spieniony. Nastrój zwierzęcia może być zarówno przygnębiony, jak i nadmiernie podekscytowany.

Wśród głównych objawów stanu patologicznego są:

  1. Właściciel powinien zwracać uwagę na zwierzaka, jeśli zaczyna drgać mięśnie twarzy - zjawisko to odnosi się do pierwotnych objawów padaczki.
  2. Stopniowo drgawki obejmują całe ciało.
  3. W niektórych przypadkach warunkowi towarzyszy wzrost wskaźników temperatury.
  4. W trakcie ataku kończyny zwierzęcia poruszają się, pies mocno ściska szczękę, a głowa zostaje odrzucona.
  5. Wiewiórki toczą się, źrenice znacznie się rozszerzają.
  6. Jest stridor - oddychanie, któremu towarzyszą gwizdy, syczące dźwięki.

W większości przypadków skurcze występują w nocy i rano. Zwykle właściciele chorego zwierzęcia z czasem mogą przewidzieć rozwój kolejnego ataku. A jeśli ich zwierzę staje się letargiczne, drży i chowa się, wtedy jest powód do zmartwienia.

Pierwsza pomoc dla czworonożnego przyjaciela

Chociaż napad padaczkowy nie zagraża życiu zwierzęcia, może on na poważnie odstraszyć właściciela psa. Ale wręcz przeciwnie, człowiek potrzebuje jasnego umysłu i właściwych działań w tym momencie, więc nie powinieneś wpadać w panikę.

Ponieważ drgawki są nieprzyjemnym wzrokiem, kiedy powstają, pożądane jest, aby usunąć inne zwierzęta i dzieci z pokoju. Ponadto ważne jest, aby usunąć wszystkie przedmioty, które mogą zranić psa. Pod jego głową jest pożądane, aby umieścić małą poduszkę.

Lekarze weterynarii powinni postępować zgodnie z następującymi wskazówkami:

  • jeśli w pobliżu nie było poduszki, możliwe jest podparcie głowy pacjenta;
  • nie jest możliwe ograniczenie ruchliwości zwierzęcia, które się konwulsuje poprzez utrzymywanie części ciała w celu zatrzymania drgawek;
  • eksperci obalili pogląd, że podczas ataku język może wpaść w zwierzę, powodując tym samym uduszenie; w rzeczywistości jest to niemożliwe i nie powinieneś dręczyć zwierzęcia, rozluźniając jego szczękę siłą;
  • jeśli czas trwania ataku wynosi 25 minut lub więcej, należy go pilnie zabrać do biura weterynarza;
  • gdy nie ma możliwości odwiedzenia kliniki, a atak nie ustępuje, pies otrzymuje lekarstwo przeciwdrgawkowe.

Aby lekarz mógł zdiagnozować dokładniej iw krótkim czasie, zaleca się zarejestrowanie danych o wszystkich atakach. Wskazane jest zapisywanie dat, czasu trwania, a także sytuacji, w których zwierzę miało konfiskaty.

Rozpoznanie padaczki u psów

Napady padaczkowe są podobne do drgawek konwulsyjnych, dlatego rozpoznanie jest niezwykle ważne. Aby ustalić diagnozę, lekarz weterynarii zaleca kompleksowe badanie, w tym:

  • EEG (elektroencefalografia) - podczas zabiegu następuje rejestracja impulsów elektrycznych z różnych obszarów mózgu; dziś ta metoda jest najbardziej informatywnym sposobem diagnozowania tej choroby;
  • Rentgen - eliminuje obecność urazów głowy;
  • ultradźwięki narządów otrzewnowych;
  • dawstwo krwi do analizy klinicznej i biochemicznej;
  • elektrokardiografia;
  • tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny.

Ponadto lekarz zbiera szczegółową historię. Właściciel musi opisać stan zwierzęcia tak szczegółowo, jak to możliwe - przed i podczas drgawek. Konieczne jest również skupienie się na ogólnym zdrowiu zwierzęcia i powiązanych chorobach.

Leczenie padaczki

Przede wszystkim właściciel powinien rozumieć, że padaczka jest poważnym naruszeniem, które wymaga odpowiedniego podejścia. A nawet wiedząc o przygotowaniach, które pomagają zwierzętom w tym przypadku, właściciel nie powinien ich używać niezależnie do leczenia zwierząt.

Jeśli jedna kupa pomaga niektórym pigułkom, to inna może spowodować poważne komplikacje. Leki te mają wiele przeciwwskazań i działań niepożądanych, dlatego powinny być przepisywane tylko przez wykwalifikowanego technika.

Istnieje jeszcze jeden niuans, często z epilepsją w celach terapeutycznych, zaleca się przyjmowanie nie jednego, ale kilku leków przeciwdrgawkowych.

Niestety ta choroba, zwłaszcza jej prawdziwa postać, jest nieuleczalna. Dlatego całkowite pozbycie się zwierzęcia z objawami epilepsji jest niemożliwe. Współczesna medycyna oferuje techniki pozwalające zmniejszyć czas trwania ataków i ich liczbę, ale nadal istnieje ryzyko ich pojawienia się.

W przypadku niektórych zwierząt, które otrzymują odpowiednie leczenie, dobre odżywianie i są utrzymywane w dobrych warunkach, napady padaczkowe mogą być nieobecne przez lata, bez ujawniania się w żaden sposób. Wybór leków przeprowadzany jest indywidualnie, więc nie zawsze możliwe jest natychmiastowe wyznaczenie leku, który pomaga w 100%. Może być konieczna zmiana schematu leczenia, a nawet samego leku.

Początkowo przepisuje się minimalną dawkę leku przeciwdrgawkowego, stopniowo zwiększa się aż do uzyskania pożądanego rezultatu. Weterynarze ostrzegają, że jeśli przestaniesz podawać swojemu zwierzęciu lekarstwo lub samodzielnie obniżysz dawkę, możesz pogorszyć epilepsję, powodując częstsze i długotrwałe napady padaczkowe.

Najczęściej lekarze przepisują następujące leki o działaniu przeciwdrgawkowym:

  1. Fenytoina jest skutecznym lekarstwem, które nie ma działania uspokajającego i skutków ubocznych. Ale lek jest szybko usuwany z krwi zwierzęcia, powodując silne pragnienie i obfite oddawanie moczu.
  2. Fenobarbital - charakteryzuje się wysoką wydajnością i szybkim działaniem. Ma jednak długi efekt uspokajający, pies jest stale spragniony i oddaje mocz, staje się poruszony i często irytuje.
  3. Primidone - szybko pomaga, ale ma silny efekt uspokajający, na tle jego spożycia, zwierzę zaczyna jeść i pić dużo. Lek wymaga ścisłego przestrzegania schematu stosowania.
  4. Diazepam jest lekiem, który kontroluje nasilenie napadów i stanu padaczki. W porównaniu z innymi lekami jest bezpieczny i ma wysoką szybkość działania. Ale zapewnia tylko krótkotrwały efekt, nie radzi sobie z silnymi napadami padaczkowymi, zwierzę może stać się niespokojne i porywcze.

Właściciele zwierząt cierpiących na epilepsję powinni zadbać o jej bezpieczeństwo poprzez usunięcie z woliery lub pomieszczeń wszystkich przedmiotów, które pies może zranić.

Epilepsja u psa nie jest zdaniem, a późniejsze życie zwierzęcia zależy w dużej mierze od właściciela. Tak, choroba wymaga leczenia i lepszej opieki nad zwierzętami, ale poza tym pies pozostaje wierny, lojalny przyjaciel, zasługujący na lepsze warunki i relacje.

Padaczka u psów

Epilepsja u psów jest chorobą spowodowaną powtarzającą się nadmierną anomalną aktywnością elektryczną neuronów mózgu i brakiem równowagi pomiędzy procesami pobudzenia i hamowania.

Napad padaczkowy może być spowodowany ekspozycją na każdy zdrowy mózg. W tym przypadku zwierzę doświadcza ataku w wyniku przeciążenia. Jednak padaczka można mówić tylko wtedy, gdy drgawki stają się monotonne, a jednocześnie nie są sprowokowane chorobami ogólnoustrojowymi.

Rodzaje epilepsji u psów

Wśród chorób psów epilepsja stanowi około 5% wszystkich wizyt u weterynarza. Istnieje kilka rodzajów epilepsji:

  • Idiopatyczny;
  • Reaktywny;
  • Objawowe;
  • Kryptogeniczny.

Rozważmy je bardziej szczegółowo.

Epilepsja idiopatyczna u psów

Jest to epilepsja, w której nie można ustalić prawdziwej przyczyny powstawania drgawek. Podczas badania zwierzę nie ma strukturalnych patologii, nie ma zakaźnego początku i nie ma ciężkich współistniejących organopatologii.

Głównie epilepsja idiopatyczna występuje u psów w wieku 1-5 lat. Często napady występują w nocy lub podczas odpoczynku. Występują one w postaci konwulsji toniczno-klonicznych. Między atakami zwierzę nie ma objawów choroby.

Epilepsja idiopatyczna występuje u wszystkich ras psów, ale w większym stopniu predysponuje ją do:

  • Golden Retriever;
  • Labrador - Retriever;
  • Pudel;
  • Keeshund;
  • Beagle;
  • Owczarek niemiecki;
  • Jamnik;
  • Seter irlandzki;
  • Cocker Spaniel

Co ciekawe, rasa psów Sheltie nie jest predysponowana do padaczki, jednak z tą chorobą charakteryzuje się słabą jakością idiopatyczną padaczką (rodzinna padaczka idiopatyczna przedniego płata).

Objawowa padaczka

Ten typ epilepsji charakteryzuje się obecnością strukturalnej patologii mózgu, na przykład:

  • Wrodzone wady rozwojowe (na przykład: wodogłowie);
  • Blizna;
  • Krwotok;
  • Neoplasia;
  • Akumulacja choroby.

Kliniczne objawy padaczki objawowej są napadami częściowymi, które występują z wtórnym uogólnieniem lub bez niego. Podejrzewa się o występowaniu napadów przed 1 rokiem życia i późniejszym niż 5 lat lub o znanej historii urazu, odroczeniu neuroinfekcji itp.

Epilepsja kryptogenna

Ten typ padaczki jest rozważany w przypadku strukturalnych, nieidentyfikowalnych uszkodzeń mózgu. Często zwierzę z padaczką kryptogenną może być oporne na leczenie przeciwdrgawkowe. Przyczyny: urazy, w tym. ogólne, nie powodujące zmian strukturalnych w mózgu, które są wykrywane w CT / MRI, jak również skutków długotrwałej niedotlenienia podczas znieczulenia. Predyspozycje są podobne do zwierząt z objawową padaczką.

Reaktywna padaczka

Występuje z toksycznym lub metabolicznym wpływem na zdrowy mózg. W tym samym czasie nie ma żadnych strukturalnych patologii. Padaczka w tym przypadku towarzyszy tylko chorobie podstawowej, a napady ustępują po jej wyleczeniu. Reaktywna padaczka jest podatna na psy w każdym wieku, płci i rasie.

Rodzaje napadów

Napady epileptyczne u psów należy odróżnić od dyskinez (ruchy mimowolne). Prawdziwa epilepsja jest typowa:

  • Utrata kontroli: zwierzę w momencie ataku nie jest w stanie wykonywać poleceń, nie reaguje na wezwanie, nie kontroluje pozycji ciała w przestrzeni i jego zachowania.
  • Epizodyczne ataki ataków: drgawki zaczynają się nagle i kończą nagle, podczas gdy obecność wyzwalacza jest charakterystyczna dla dyskinez.
  • Powracający obraz kliniczny: drgawki są monotonne od pierwszego napadu (z wyjątkiem napadów częściowych, z zastrzeżeniem aktywacji nowych ognisk epileptycznych).

Wyróżnia się następujące typy napadów:

1. Pierwotne uogólnione napady padaczkowe.

Charakterystyka padaczki idiopatycznej i reaktywnej, z obiema półkulami mózgu zaangażowanymi w proces patologiczny. W przypadku nagłej utraty przytomności pojawia się w związku z pojawieniem się drgawek. Istnieje kilka rodzajów pierwotnie uogólnionych napadów:

  • Tonic;
  • Clonic;
  • Tonic-clonic;
  • Myoclonic;
  • Absansa.

Najczęstsze konwulsje toniczno-kloniczne występujące w dwóch fazach:

Manifestacja fazy tonicznej:

  • Napięcie (sztywność) wszystkich mięśni;
  • Utrata orientacji i świadomości;
  • Upadek;
  • Opisthotonus;
  • Prostowanie kończyn;
  • Nieregularne oddychanie, być może jego brak, sinica;
  • Ślinienie, defekacja, oddawanie moczu.

Manifestacja fazy klonalnej:

  • wioślarstwo lub drżenie kończyn;
  • ruchy żucia (drżenie dolnej szczęki).

2. Napady częściowe.

Charakteryzują się padaczką objawową i kryptogenną, wywodzą się z grupy neuronów zlokalizowanych w określonym obszarze (ognisku) kory mózgowej i mają objawy kliniczne w zależności od dotkniętego ogniska. Zazwyczaj fokus jest wykrywany na EEG. Istnieje kilka rodzajów napadów częściowych:

  • Proste częściowe napady padaczkowe. Można to uznać za aurę przed uogólnionym epipristum. Jest klinicznie objawia się przez skurcz jednej grupy mięśniowej.
  • Skomplikowane częściowe zatarcie. Występuje z utratą przytomności, zmniejszoną aktywnością ruchową, może objawiać się uderzeniem warg, połykaniem, bezcelowym chodzeniem (automatyzm).
  • Wtórne uogólnienie napadów częściowych. Proste i złożone napady częściowe mogą przekształcić się w uogólnione napady padaczkowe, gdy patologiczny impuls rozszerza się na całą kręgi półkul mózgowych. Klinicznie takie napady ujawniają początek częściowego napadu padaczkowego, ale z biegiem czasu (zwykle nie więcej niż 2-3 minuty) rozwijają się w uogólnione napady padaczkowe.

Dla każdego napadu padaczkowego charakteryzuje się "etapowe" proces:

  1. Stadium prodromalne jest prekursorem napadu padaczkowego. Nie zawsze zauważane przez właścicieli zwierząt domowych, trwa od kilku godzin do kilku dni. W tym przypadku występuje ogólne osłabienie, wokalizacja, brak zmiany w elektrycznej aktywności mózgu;
  2. Aura - trwa od kilku sekund do kilku minut. Spowodowane przez naruszenie przewodnictwa elektrycznego w mózgu. W tym przypadku zwierzęta chowają się, szukają właścicieli, są poruszone, czasami pojawiają się wymioty;
  3. Napady drgawek (ictus);
  4. Postictal stage - słabość po ataku, dezorientacja, ataksja, ślepota, głuchota. Odzyskiwanie w ciągu kilku minut, rzadziej w przypadku długich i poważnych ataków - dni.

Rozpoznanie padaczki u psów

Aby potwierdzić diagnozę epilepsji, neurolog przeprowadza serię manipulacji:

  1. Przeżywanie historii: kiedy pojawiły się pierwsze napady, czas trwania stadiów, częstotliwość napadów, istnieje prowokator napadów, wszelkie ostatnie zmiany (apetyt / waga / pragnienie, itp.);
  2. Badanie neurologiczne: ocena reakcji postawy i posocznicy, diagnoza zaburzeń nerwów czaszkowych;
  3. OKAK (ogólny kliniczny test krwi) w celu określenia wtórnej padaczki w obecności bakteryjnego lub wirusowego zapalenia mózgu;
  4. BHAK (biochemiczne badanie krwi) w celu odróżnienia prawdziwej epilepsji od encefalopatii;
  5. Badanie krwi w celu określenia poziomu kwasów żółciowych: specjalny test do diagnozy nieprawidłowych naczyniowych zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego;
  6. Oznaczanie stężenia glukozy we krwi w celu diagnozy hipo-hiperglikemii;
  7. Ocena poziomu hormonów tarczycy (T4, TSH) w celu wykrycia niedoczynności tarczycy u psów;
  8. Pomiar ciśnienia krwi w celu kontrolowania nadciśnienia;
  9. Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego w celu ustalenia przyczyny napadów w obecności nieprawidłowości w skanach MR mózgu;
  10. Diagnostyka PCR / ELISA: plaga drapieżników, neosporoza, borelioza, erlichioza, toksoplazmoza;
  11. CT, MRI - diagnostyka wzrokowa uszkodzeń mózgu;
  12. Elektroencefalogram w celu określenia obecności i lokalizacji ogniska padaczkowego;

Leczenie padaczki u psów

Taktyka leczenia epilepsji zależy od rodzaju choroby.

Objawowa padaczka

Celem leczenia jest kontrola choroby podstawowej. Ten typ padaczki często towarzyszy nowotworom mózgu, wodogłowiu i innym zaburzeniom struktury tkanki nerwowej, wynikającym z urazów głowy. Leczeniem w tym przypadku jest operacja. Operacje neurochirurgiczne są wykonywane w celu usunięcia guzów mózgu i fragmentów kości w wyniku TBI, operacji obejścia. Równolegle należy mianować leki przeciwdrgawkowe.

Reaktywna padaczka

Podobnie, objawowe, kontrola podstawowej choroby jest głównym zadaniem leczenia. Najczęściej występuje w porcie anomalii wątroby. Leczenie chirurgiczne - nakładanie się naczynia patologicznego (przetoki). Jeśli padła reaktywna padaczka na tle zatrucia lub jakiegokolwiek innego zatrucia, wtedy gdy toksyna została usunięta z organizmu, zwierzę odzyskało.

Epilepsja idiopatyczna

Kontrola terapeutyczna jest osiągana przez przyjmowanie leków przeciwdrgawkowych (fenobarbitalu, lewetiracetamu i bromków). Istnieje również wiele leków przeciwpadaczkowych drugiej linii - zonisamid, gabapentyna i inne. Wybierając lek, kieruje się obecnością współistniejących organopatologii, na przykład: fenobarbital jest niebezpieczny dla hepatopatii. Ponadto, zwierzę otrzymujące środek przeciwpadaczkowy musi okresowo sprawdzać jego poziom we krwi. Stosowanie leków przeciwdrgawkowych może powodować letarg, apatię i zwiększony apetyt w pierwszych tygodniach stosowania.

Istnieją różnice między wybranymi lekami. Psy są początkowo leczone fenobarbitalem, pod nieobecność przeciwwskazań. Często stosuje się w tym samym czasie kilka leków przeciwdrgawkowych - pozwala to uzyskać lepszą kontrolę nad napadami padaczkowymi i zminimalizować efekty uboczne każdego z leków.

Osobno należy zwrócić uwagę na zwierzęta przychodzące na przyjęcie w stanie epileptycznym. Pacjenci ci są poddawani intensywnej terapii w celu złagodzenia napadów, przepisano pozajelitowe leki przeciwdrgawkowe, sondę nosowo-gardłową lub rurkę gastrostomijną stosuje się do podawania doustnego, a ciśnienie wewnątrzczaszkowe mierzy się, aby zapobiec rozwojowi obrzęku mózgu.

Zwierzęta w epistatus powinny być pod nadzorem specjalistów przez całą dobę, aby uniknąć śmierci choroby. W leczeniu szpitalnym zwierzę otrzymuje codzienne badania krwi, ocenę codziennej diurezy, monitorowanie serca, natlenienie krwi, ocenę ciśnienia krwi, utrzymywanie temperatury ciała i uzupełnianie potrzeb żywieniowych organizmu.

Pierwsza pomoc w leczeniu padaczki u psa

Pierwsza pomoc ma zapewnić bezpieczeństwo samego zwierzęcia: umieścić coś miękkiego pod głową, jeśli to możliwe pod całym ciałem.

Jeśli to możliwe, trzymaj głowę psa na boku, aby wymioty lub ślina nie dostały się do krtani, a zwierzę nie dusi się (jeśli to możliwe).

Otwarcie szczęk jest surowo zabronione, siła ich kompresji jest zbyt wysoka, możesz zranić zarówno zwierzę, jak i siebie. Mocowanie języka do psa ma swoją własną charakterystykę, dlatego nie tonie podczas ataku i nie może powodować uduszenia.

Wykluczyć obecność ostrych dźwięków i światła, wszystko to powoduje dodatkową aktywność mózgu.

Jeśli atak nie zostanie przerwany na dziesięć do trzydziestu minut, musisz zadzwonić do weterynarza w domu lub, jeśli to możliwe, dostarczyć zwierzę do kliniki.

Jeśli po ataku lub serii, stan zwierzęcia został przywrócony lub jest względnie normalny, konieczne jest pokazanie psa specjaliście, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo przejścia do stanu epileptycznego.

Ważne jest, aby wiedzieć: nie ma domowego leczenia padaczki, można jedynie złagodzić stan psa w momencie ataku epilepsji. Zrozumieć naturę napadów, narkotyków, a ich dawkowanie może być tylko specjalistą weterynaryjnym.

Rokowanie u pacjentów z padaczką

Czas życia zwierzęcia z epilepsją zależy od wielu czynników: czasu pojawienia się pierwszego ataku, przyczyny napadów padaczkowych, reakcji na leczenie przeciwdrgawkowe, nasilenia napadów drgawek itp.

Autor artykułu:
weterynarz
Smirnova Olga Vladimirovna

Padaczka u psów

Padaczka u psów domowych jest dość rozpowszechnioną chorobą, która wymaga terminowej i prawidłowej diagnozy, a także kompetentnego, wysoce skutecznego schematu leczenia. Przewlekła neurologiczna patologia nazywana epilepsją jest predyspozycją organizmu zwierzęcia do nagłego pojawienia się drgawek napadowych.

Treść artykułu:

Czym jest epilepsja

Manifestacja u psa napadów pojedynczych i specyficznych dla epilepsji jest spowodowana obecnością określonych reakcji żywego organizmu na zachodzące w nim procesy. Według współczesnych koncepcji weterynaryjnych padaczka można przypisać heterogenicznym grupom patologii, których objawy kliniczne charakteryzują się powtarzającymi się napadami drgawkowymi. Podstawą patogenezy padaczki są napadowe napady, które występują w neuronalnych komórkach mózgu.

To jest interesujące! Powtarzające się napadowe stany różnego pochodzenia, w tym zaburzenia nastroju i świadomości, a także rozwój otępienia i psychozy epileptycznej, w połączeniu ze strachem, tęsknotą i agresywnością są typowe dla chorób neurologicznych.

Jeżeli istnieje udowodniony związek między występowaniem napadów padaczkowych a patologią pochodzenia somatycznego, ustalono rozpoznanie padaczki objawowej. Praktyka weterynaryjna pokazuje, że niektóre przypadki napadów drgawkowych mogą być skomplikowane w przebiegu choroby pochodzenia somatycznego lub neurologicznego, a także urazów mózgu.

Wady wrodzone w procesie funkcjonowania mózgu są najczęściej przyczyną pierwotnej epilepsji u psów, a dziedziczna predyspozycja do choroby powoduje, że patologia jest dość powszechna u niektórych ras, w tym u pasterza i collie, seterów i retrieverów, św. Bernardyna i psów gończych, jamników i pudli, bokserów i sznaucerów. i teriery. Suki częściej chorują na epilepsję niż mężczyźni, a ryzyko rozwinięcia się patologii jest wyższe u psów wykastrowanych lub wysterylizowanych.

Czynniki wywołujące rozwój wtórnej padaczki można przedstawić za pomocą:

  • infekcje: zapalenie mózgu, tężec i dżuma;
  • toksyczne działanie ołowiu, arsenu i strychniny;
  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • porażenie prądem;
  • ukąszenia jadowitych węży;
  • narażenie na jad owada;
  • brak niektórych pierwiastków śladowych lub witamin;
  • niskie stężenie glukozy;
  • zaburzenia hormonalne;
  • helminthiasis.

Uszkodzenie mózgu może być spowodowane nawet krótkotrwałym niedożywieniem lub niewielkim obrażeniem podczas rozwoju prenatalnego zwierzęcia.

Wrodzona padaczka objawia się przede wszystkim w wieku pół roku, a napady nabytej patologii występują pod negatywnym wpływem czynników zewnętrznych, niezależnie od wieku zwierząt domowych. Neurologiczne podstawy patologii można rozpatrywać z punktu widzenia naruszenia procesów hamowania i wzbudzania w tkankach mózgu.

To jest interesujące! Pojawienie się napadu padaczkowego jest najczęściej wywoływane przez niekorzystne skutki, takie jak stresujący stan, zmęczenie lub przepracowanie, bardzo silne czynniki emocjonalne i niepowodzenie hormonalnego tła.

Podrażnienie nerwowe może powodować nadmierne wydzielanie śliny, zwiększoną perystaltykę jelit i ruchliwość żołądka, brak działania innych narządów lub układów. W czasie intensywnego wyładowywania komórki nerwowe wydają znaczne ilości pożywienia i neuroprzekaźników, co szybko wywołuje ich ucisk i osłabienie standardowej aktywności mózgu.

Objawy epilepsji u psa

Najpoważniejszym objawem patologii jest rozwój napadu padaczkowego, który jest reprezentowany przez etapy prekursorowe, icctal i postictal. W pierwszym przypadku stan zwierzęcia charakteryzuje się nerwowym zachowaniem i żałobnym jękiem, lękiem i dość obfitym ślinotokiem.

Następnym etapem jest utrata przytomności, a także pochylenie głowy do tyłu, któremu towarzyszy napięcie mięśniowe, maksymalne rozszerzenie źrenic i głośny, szybki oddech. Na szczycie takiego ataku następuje uwolnienie pienistej śliny i gryzienie języka, mimowolne oddawanie moczu lub opróżnianie jelit. Na etapie poetyckim zachodzą procesy regeneracyjne, ale zwierzę może mieć poczucie dezorientacji i lekkiego ślinotoku.

To jest interesujące! Napady częściowe występują u psów niezbyt często i można je określić jako dziwne i niezwykłe zachowanie, nietypowe dla zwierząt domowych.

W praktyce weterynaryjnej rozróżnia się również formy, którym towarzyszą drobne, częściowe lub częściowe napady padaczkowe. Do małego ataku lub ropnia, charakteryzującego się krótkotrwałą utratą przytomności z zachowaniem stabilnej równowagi.

Częściowe napady padaczkowe charakteryzują się pojawieniem się drgawek wyłącznie na pewnej części tkanki mięśniowej. W tym samym czasie odnotowuje się drżenie kończyn lub szczęk, niemotywowane zwoje głowy lub całego ciała. Pojawienie się napadów częściowych z reguły towarzyszy wtórnej padaczce i jest w stanie szybko przekształcić się w napady uogólnionego typu.

Pierwsza pomoc w leczeniu padaczki

Jeśli podejrzewasz napad padaczkowy, twoje zwierzę będzie musiało zapewnić całkowity odpoczynek, usuwając wszelkie drażniące i stresujące czynniki. Według weterynarzy wskazane jest umieszczenie chorego zwierzęcia w ciemnym i cichym pokoju. Aby zminimalizować ryzyko poważnych obrażeń psa podczas ruchów konwekcyjnych, zaleca się umieszczenie pod nim miękkiej ściółki lub małego materaca. Dobry wynik pierwszej pomocy zapewnia aktywna wentylacja z dopływem świeżego powietrza do pomieszczenia, a także ostrożne zwilżanie skóry zwierzęcia wodą o temperaturze pokojowej.

Historia stanu epileptycznego będzie wymagać większej uwagi ze strony właściciela zwierzęcia. Z reguły napad zatrzymuje się po około półgodzinie, ale jeśli stan konwulsyjny trwa dłużej, to pies musi otrzymać kwalifikowaną pomoc weterynaryjną w specjalistycznej klinice.

Czas trwania ataku i jego wskaźniki dotkliwości zależą bezpośrednio od tego, w jaki sposób kompetentnie udzielona zostanie pierwsza pomoc i wszystkie leki przepisane przez weterynarza w celu najbardziej efektywnego złagodzenia stanu drgawkowego. Aby przetransportować do kliniki zwierzę podrzucające i niespokojne podczas ataku jest najlepsze na dużym kocu.

To jest interesujące! Potwierdzając diagnozę, właściciel psa z epilepsją w historii może potrzebować opanowania niezależnego domięśniowego podawania leków przeciwdrgawkowych i innych środków adekwatnych do ciężkości choroby.

Diagnoza i leczenie

Identyfikacja epilepsji u zwierząt domowych wymaga wizualnej kontroli psa, a także wyznaczenia przedstawionych środków diagnostycznych:

  • badanie krwi i moczu w celu określenia ilości resztkowego azotu i glukozy;
  • pomiary stężenia ołowiu i wapnia w płynach biologicznych;
  • analiza kału pod kątem braku helmishiasis;
  • analiza płynu mózgowo-rdzeniowego w celu określenia wskaźników ciśnienia, składu komórkowego i stężenia białka;
  • badania ultrasonograficzne;
  • badania rentgenowskie;
  • elektroencefalogram do celów oceny stanu emocjonalnego ekspertów.

Szczególną uwagę zwraca się na badanie rodowodu psa, a także na określenie dziedzicznej predyspozycji do padaczki. Diagnoza pozwala odróżnić wrodzoną postać choroby od patologii nabytego lub wtórnego typu, a także pomaga zidentyfikować czynniki prowokujące. Brak współistniejących chorób i skomplikowanych chorób somatycznych umożliwia w większości przypadków dokładne ustalenie genetycznej przyczynowości choroby. Padaczka w procesie diagnostycznym powinna być odróżniona od patologii aparatu przedsionkowego, a także chorób móżdżku lub problemów z nerwem słuchowym.

Niestety, całkowite wyleczenie psa, nawet na tle prawidłowo i na czas przepisanych leków, nie jest przestrzegane, ale jest gwarancją znacznej poprawy jakości życia zwierzęcia. Powszechnie stosowane leki objawowe obejmują środki uspokajające i uspokajające, takie jak fenytoina, diazepam, fenobarbital i prymidon.

To jest interesujące! Leczenie przeciwpadaczkowe stanu epileptycznego u zwierząt domowych jest stosowane wyłącznie do celów weterynarza, przy ścisłym przestrzeganiu dawkowania i pod ogólną kontrolą stanu.

Z kontrowersji pod względem stosowności powołania z drgawkami leki obejmują bromki, których stosowanie może powodować pojawienie się raczej złożonych chorób skóry. Jednakże bromek sodu jest często podawany psom z historią dysfunkcji nerek. Po podaniu doustnym "Tazepam", dobrze eliminuje objawy nerwicy, a także "Heksamidynę".

Zapobieganie epilepsji

Napady padaczkowe występują pod wpływem wielu czynników prowokujących, które należy całkowicie wykluczyć z życia zwierzęcia. Pies powinien być chroniony przed ekscytującymi wydarzeniami, w tym wizytami na wystawach i konkursach, a także koniecznością minimalizacji liczby intensywnych szkoleń. Chodzenie powinno być wystarczająco długie, ale przeprowadzane tylko w znajomym i swobodnej atmosferze.

Terapia epilepsja obejmuje planowanie i przyleganie do zwierzęcia, a także monitorowanie ogólnego stanu jego zdrowia. Obecność w historii psa nawet pojedynczego epileptycznego stanu obejmuje regularne konsultacje weterynaryjne i przestrzeganie wszystkich terminów.

Ważnym krokiem w leczeniu padaczki jest normalizacja diety z następującymi zaleceniami:

  • karmienie zwierzęcia jest pożądane w celu urozmaicenia roślinami strączkowymi, kaszę owsianką, sardynkami, gotowaną marchewką i kapustą;
  • żywność powinna być podawana psu ściśle według ustalonego reżimu, w postaci ciepła;
  • część podanej żywności musi odpowiadać wieku i cechom zwierząt;
  • w codziennej diecie powinno być wystarczająco dużo magnezu, manganu i witaminy "B6";
  • należy ograniczyć ilość mięsa i innych pokarmów białkowych, a także słone produkty spożywcze w diecie chorego psa;
  • suplementy witaminowe i mineralne do diety są wyznaczane wyłącznie przez lekarza weterynarii i są wybierane ściśle indywidualnie, w zależności od stanu zdrowia zwierzęcia;
  • Najlepszym rozwiązaniem byłoby przeniesienie zwierzęcia do gotowego paszy o wysokiej jakości, która zawiera szybko rozszczepialne składniki białkowe.

Obowiązkowe jest wykluczenie czynników traumatycznych pod względem stanu emocjonalnego, a także wykluczenie psów z tej patologii z krycia.

To jest interesujące! Wysoka skuteczność profilaktyczna ma akupunkturę wykonaną na dziesięciu głównych wrażliwych punktach, a przeprowadzanie takich sesji przez jeden miesiąc jest dobrym dodatkiem do tradycyjnych leków.

Zagrożenie dla ludzi

Epilepsja jest chorobą bezdotykową, a dość powszechny pogląd, że po każdym ataku, umierające komórki mózgowe powodują, że pies jest niebezpieczny dla ludzi i nieadekwatny, jest nieuzasadniony. Napady padaczkowe u psa są nie mniej niebezpieczne niż podobna patologia, która rozwija się u ludzi.

Wraz z innymi przewlekłymi dolegliwościami padaczka będzie wymagać podania skutecznego leku dla psa, ponieważ brak odpowiedniej terapii może spowodować poważne konsekwencje.

Padaczka u psów: jak zminimalizować skutki napadów i zmniejszyć ich liczbę

Padaczka jest chorobą wywołaną zaburzeniem mózgu. Pod wpływem zmian strukturalnych lub troficznych w komórkach mózgu u psów występują niekontrolowane, powtarzające się napady padaczkowe, którym towarzyszy w niektórych przypadkach utrata przytomności. Padaczka u psów nie jest uleczalna, więc zadaniem właściciela jest złagodzenie drgawek i ewentualnie zmniejszenie ich częstotliwości.

Etiologia chorób i predyspozycji skał

Padaczka jest spowodowana naruszeniem połączeń między neuronowych w mózgu, w wyniku czego u psów występują regularne napady padaczkowe. Dokładne przyczyny choroby nie są obecnie badane. Patologia jest związana z zaburzeniami przekazywania impulsów między komórkami mózgu. Według naukowców komórki nerwowe zachowują się nieskoordynowane ze względu na brak pewnych substancji w ciele, które regulują przenoszenie impulsów.

W epilepsji mózg jest upośledzony, co powoduje ciężkie drgawki u psów.

Pierwsze drgawki pojawiają się w wyniku drgawek wywołujących drgawki. Przy pierwszych przejawach drgawek weterynarz próbuje zdiagnozować przyczynę choroby. Leczenie objawowe nie jest właściwe, ponieważ ataki będą w każdym przypadku powtarzane, a dawka leków będzie musiała być ciągle zwiększana.

U psów występują dwie formy epilepsji:

  1. Pierwotna (lub prawdziwa) - dziedziczna nieuleczalna patologia. Choroba rozwija się na poziomie genetycznym, ze względu na mutacje wewnątrzgałkowe. Manifestacje nie rozpoczynają się natychmiast po urodzeniu. Przez pewien czas gen jest w stanie uśpienia i przejawia się pod wpływem pewnych czynników w wieku od sześciu miesięcy do pięciu lat.
  2. Wtórne (lub nabyte) - według większości lekarzy, ta forma jest uleczalna. W różnych okresach życia pies może przeżyć incydenty, które spowodują mechaniczne zniszczenie funkcji neuronów i połączeń między neuronami w mózgu. Staje się to przyczyną napadów padaczkowych.

Przewlekłe choroby i stany, które prowadzą do niedoboru tłuszczy, białek i węglowodanów w organizmie, mogą wywołać napad padaczki wtórnej. Może to prowadzić do niezrównoważonego odżywiania, wątroby, niewydolności nerek.

Choroby te obejmują:

Padaczka jest często konsekwencją pewnych chorób, takich jak wodogłowie.

  • wodogłowie;
  • zatrucie ołowiem, arsen, strychnina;
  • distemper;
  • hipoglikemia;
  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • marskość;
  • zapalenie mózgu;
  • niewydolność serca;
  • rak mózgu;
  • trujące ukąszenia owadów;
  • długotrwały stres.

Padaczka może być psem dowolnej rasy, ale niektóre z nich mają predyspozycje do napadów. Psy, jamniki, owczarki niemieckie i belgijskie, bokser, collie, angielski cocker spaniel, golden retriever, irlandzki seter, labrador, pudel, sznaucer, st. Bernard, husky, terier są najczęściej dotknięte napadami.

Manifestacje padaczki u psów

Głównym objawem padaczki jest nagłe niekontrolowane zajęcie.

Może pojawić się w dowolnym momencie i składa się z trzech elementów:

Napad padaczkowy składa się z trzech etapów: aury, stadium emocjonalnego i stadium posturalnego.

  • Aura - stan poprzedzający atak. Pies doświadcza nerwowego podniecenia, zaczyna jęczeć, ślinę wydobywa się z jamy ustnej. Pies próbuje ukryć się przed właścicielem. Czas trwania tego etapu zależy od indywidualnych cech zwierzęcia. Może to być kilka minut lub kilka dni.
  • Stadium Ictal - pies upada nieprzytomny, odrzuca głowę, napina mięśnie. Oczy toczą się, głowa zaczyna drgać, oddech staje się ciężki, częsty. Kończyny zaczynają mimowolnie wykonywać ruchy, jak podczas biegu. Piana z ust pochodzi z krwią zmieszaną z pogryzionym językiem lub policzkiem. Podczas drgawek pies rozwija mimowolne oddawanie moczu i wypróżnianie. Pies piszczy.
  • Postikalnaya - pod koniec ataku u psa pojawia się zamieszanie, dezorientacja w przestrzeni, błądzenie, chwilowa utrata widzenia. Poza atakiem u psów występuje na różne sposoby. Niektórzy szybko odzyskują zmysły, potem przez długi czas są w stanie apatii, inni są w stanie podekscytowania i nie mogą znaleźć dla siebie miejsca.

To ważne. Czasami atak epilepsji trwa 30-40 minut. Tak długi czas ataku stanowi poważne zagrożenie dla życia psa i wymaga obowiązkowego monitorowania i terapii.

Najcięższe napady występują u psów w wieku 1,5-2 lat, a leczenie w tym okresie jest najbardziej skuteczne. Właściwe leczenie może zmniejszyć liczbę napadów do jednego lub dwóch na rok.

Co robić podczas ataku

Samo atak na życie nie jest więc powodem do paniki i lęku przed kondycją psa, którego właściciel nie jest tego wart. Ale taki obraz może wystraszyć dzieci lub inne zwierzęta, więc lepiej je usunąć z pokoju. Podczas ataku zadaniem właściciela jest wyeliminowanie możliwości zranienia psa.

Jeśli pies ma napad, usuń wszystkie przedmioty, które mogą spowodować obrażenia, i postaraj się umieścić poduszkę pod głową.

Weterynarze zalecają następujące:

  • Trzymaj głowę psa lub umieść pod nią coś miękkiego.
  • Nie próbuj ograniczać ruchu psa, zmuszając go do zatrzymania drgawek.
  • Wbrew powszechnemu przekonaniu, niebezpieczeństwo połknięcia języka podczas ataku i uduszenia jest niemożliwe. Dlatego nie ma potrzeby otwierania szczęk podczas okresu napadowego.
  • Jeśli atak został opóźniony o więcej niż 25 minut, psa należy pilnie zabrać do kliniki.
  • Jeśli nie można natychmiast odwiedzić kliniki z przedłużonym dopasowaniem, pacjentowi podaje się środek przeciwdrgawkowy.

To ważne. Weterynarzom zaleca się zapisywanie wszystkich dat, czasu trwania ataków i wydarzeń poprzedzających je, przygotowania do wywiadu i wyboru taktyki leczenia.

Diagnostyka i leczenie epilepsji

Pierwotna padaczka jest stwierdzana w ciele psa metodą wykluczenia. Zwierzę sprawdza się pod kątem obecności innych chorób, których konsekwencjami są drgawki. Jeśli te choroby nie zostaną potwierdzone, lekarz diagnozuje padaczkę.

Po ataku powinieneś zdecydowanie znaleźć przyczynę epilepsji, ponieważ weterynarz wyznaczy kilka egzaminów.

Przeprowadzono następujące badania, aby zidentyfikować prawdziwą epilepsję:

  • Biochemiczne i kliniczne badania krwi.
  • Badanie refleksologiczne.
  • Ultradźwięki.
  • Badanie krwi na obecność hormonów i kwasów żółciowych.
  • MRI mózgu.
  • Elektroencefalogram.
  • RTG klatki piersiowej.

Metody i narzędzia, które wyleczyły padaczkę, obecnie nie istnieją, więc zadaniem terapii jest kontrolowanie napadów padaczkowych, zmniejszanie ich szkodliwego wpływu na organizm i zapobieganie przewlekłym napadom zagrażającym życiu (epistatus).

Obecnie nie można trwale wyleczyć padaczki, ale niektórym lekom można zapobiec napadom.

Reakcja na przepisane leki jest również indywidualna, dlatego czasami pożądany lek jest wybierany metodą pobierania próbek. W wyniku dalszych procedur lekarz wybiera kombinację i schemat leków, które najbardziej skutecznie wpłyną na pacjenta. Konkretny lek i częstotliwość jego odbioru są wybierane indywidualnie.

Bezpośrednie wskazania do terapii lekowej to:

  1. Odstępy między atakami mniej niż 30 dni.
  2. Napady seryjne (więcej niż 1 raz dziennie).
  3. Zapisano co najmniej jeden epistatus.
  4. Pies po ataku jest długo przywracany, obserwuje się naruszenia zachowania.

Najczęściej fenobarbital (Pagluferal) i bromek potasu są przepisywane w celu kontrolowania napadów padaczkowych w połączeniu lub jako monopreparaty. Biorąc tabletki codziennie, niepowodzenia w harmonogramie przyjmowania są niedozwolone, a nawet mogą prowadzić do poważnych ataków. Wadą fenobarbitalu jest jego działanie uspokajające.

Aby zapobiec atakom, należy stosować Phenobarbital, Pagluferal i inne leki.

Następujące leki są również stosowane w leczeniu padaczki:

  • Feniton. Używany w celu zatrzymania drgawek, ma działanie uspokajające. Szybko wydalony z organizmu.
  • Primidone Różni się szybkim działaniem i długotrwałym efektem. Wady: zwiększone pragnienie i częste oddawanie moczu.
  • Diazepam Zmniejsza liczbę drgawek. Nie zapewnia pożądanego działania w przypadku długotrwałych drgawek.
  • Fenazepam. Jest przepisywany na stan epileptyczny.
  • Finlepsin. Skutecznie zmniejsza częstotliwość ataków.
  • Karbamazepina. Ma wyraźny efekt przeciwdrgawkowy. Nie działa w przypadku niewielkich napadów.

Leki są przepisywane w minimalnych dawkach i stopniowo doprowadzają je do tych, w których zmniejsza się liczba i czas trwania napadów.

Proszę o uwagę. Niezależne podawanie leków i ich anulowanie lub zmiana z własnej inicjatywy jest niedopuszczalne. Nagłe zmiany leków mogą prowadzić do stanu epileptycznego, a nawet do śmierci zwierzęcia.

Porady dotyczące opieki nad psami

Stan psa z epilepsją zależy całkowicie od zachowania jego właściciela. Zwierzę domowe musi być stale pod nadzorem weterynarza i przyjmować przepisane przez niego leki. Co więcej, stosowanie leków przeciwdrgawkowych nie jest anulowane, nawet przy późniejszym braku napadów.

Pies cierpiący na epilepsję potrzebuje pieszczoty, zrelaksowanej atmosfery i większej uwagi.

Chore zwierzę potrzebuje spokojnej atmosfery, większej uwagi i pieszczot. Życie psa epileptycznego musi być mierzone i ściśle według harmonogramu. Nagłe zmiany w środowisku mogą wywoływać stres.

Atak epilepsji może się zdarzyć w dowolnym momencie, więc w mieszkaniu musi być zapewniona bezpieczna przestrzeń dla psa. Na czas, gdy pies jest zmuszony pozostać w domu sam, musisz wyznaczyć róg w pokoju bez mebli, aby nałożyć na niego poduszkę

Proszę o uwagę. Preparaty do łagodzenia drgawek w celu udzielenia pierwszej pomocy zwierzęciu powinny być zawsze pod ręką, nawet jeśli napady nie były obserwowane przez długi czas. Nawrót padaczki może wystąpić w dowolnym momencie.

Nie trzymaj psa w więzieniu, aby skrócić czas chodzenia. Epilepsja nie zakłóca normalnego życia zwierzęcia. Pies odczuje senność, ale w okresach bezsenności może bawić się i komunikować z właścicielem jako całkowicie zdrowe zwierzę. Ale zbyt duży ładunek chory pies nie jest potrzebny.

Zmniejsza się ilość mięsa i ryb w diecie, dodaje się więcej błonnika i produktów mlecznych.

Podczas spacerów musisz zrobić lekki dressing (możesz nauczyć swojego zwierzaka, aby usiadł w drużynie lub dać łapę), niezbyt aktywne gry. Jeśli pies lubi pływać, trzeba wybrać płytkie zbiorniki wodne.

Psy epileptyczne muszą być odpowiednio i zrównoważone. Chore zwierzę powinno otrzymywać tylko wysokiej jakości, zdrową żywność. Weterynarze zalecają wyeliminowanie suchej karmy, szczególnie w przypadku tanich marek, takich jak Trapeza. Jedzenie przygotowuje się przy minimalnej ilości soli.

Nie możesz dać psu wędzonym produktom, fasolom. Ostro ogranicz ilość mięsa i ryb, ponieważ organizm powinien otrzymać niewielką ilość białka. Surowe mięso i ryby są przeciwwskazane, można je podawać tylko w postaci gotowanej. Podstawą diety powinny być pokarmy bogate w błonnik, mleko, kefir, twarożek.

Posiłkom koniecznie towarzyszy spożycie kompleksów witaminowo-mineralnych. W epilepsji organizm szczególnie potrzebuje magnezu, manganu i witamin z grupy B.

Rokowanie w epilepsji i życiu psów

Niektórzy właściciele, których psy chorują na epilepsję, postanawiają spać, ponieważ nie są gotowi na całe życie. Czasami ta decyzja wynika z niemożności uzyskania przepisanych leków. Preparaty do leczenia padaczki są dostępne na receptę i nie zawsze można je kupić na receptę od weterynarza. Trudno jest leczyć i utrzymywać psa epilepsyjnego, ale prognozy jego życia są całkiem korzystne. Przy odpowiednim leczeniu pies praktycznie nie różni się od zdrowych krewnych.

Jeśli będziesz uważnie przestrzegać wszystkich instrukcji weterynarza, pies z epilepsją będzie żył przez całe życie.

Pewnym problemem jest zawartość takiego psa w rodzinie z dziećmi, ponieważ dziecko może przestraszyć się zwierzęcia, a problemy psychologiczne zaczną się już u niego. Jeśli dziecko ma więcej niż trzy lata, powinieneś spróbować wyjaśnić mu stan psa i uspokoić go. Ale lepiej jest zabrać dzieci z pokoju podczas napadów.

Długość życia psów z epilepsją jest dość długa. Przy odpowiedniej opiece i przyjmowaniu niezbędnych leków epilepsja praktycznie nie ma wpływu na oczekiwaną długość życia.

Epilepsja u psów jest poważną chorobą, z którą musisz się nauczyć. Zwierzę doświadcza dość poważnego cierpienia, więc właściciel musi wykazać się maksymalną troską i uwagą, aby złagodzić je i poprawić jakość życia psa.

Obejrzyj wideo na temat napadów padaczkowych u psa. Jeśli twoje zwierzę miało napad, natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Jak pomóc zwierzęciu: epilepsja u psów

Zwierzęta, niestety, a także ludzie są narażeni na poważne choroby. Padaczka u psa może powodować zamieszanie u właściciela. Aby pomóc zwierzęciu, musisz znać charakterystykę tej dolegliwości i sposób jej leczenia.

Co to jest padaczka u psów

Padaczka jest neurologicznym zaburzeniem mózgu, które powoduje regularne niekontrolowane drgawki w postaci napadów lub drgawek. Stanowi temu może towarzyszyć utrata przytomności. Istnieje opinia, że ​​napady padaczkowe są wynikiem zaburzonej aktywności bioelektrycznej organizmu. I wpływa na układ nerwowy i komórki mózgu.

Atak przebiega w trzech etapach:

  1. Pierwszym z nich jest poprzedni etap, który nazywa się aurą.
  2. Następny etap jest emocjonalny. Wskazuje najbardziej aktywny okres ataku.
  3. Ostatni etap to postictal, który może trwać kilka dni.

Każda z nich ma swoje cechy, które zostaną omówione poniżej.

Przyczyny

Padaczka u psa może być wrodzona lub nabyta. Każdy rodzaj choroby ma swoje własne cechy. Rozważmy je bardziej szczegółowo.

Podstawowa forma

Ten typ padaczki jest wrodzony. Występuje w wyniku zaburzeń genetycznych i jest dziedziczna. Pierwszą manifestację choroby można zaobserwować w wieku od 6 miesięcy do 5 lat. Prawdopodobieństwo epilepsji występuje u wszystkich ras. Ale wśród nich są odmiany najbardziej podatne na tę chorobę. Mianowicie:

  • jamniki;
  • psy;
  • Owczarki niemieckie i belgijskie;
  • Cocker Spaniel;
  • boksery;
  • collie;
  • Setery irlandzkie;
  • golden retriever;
  • labradory;
  • pudle;
  • sznaucery miniaturowe;
  • St. Bernards;
  • twardowłosego teriera;
  • Siberian Huskies.

Drugorzędna forma

Forma wtórna jest diagnozowana, jeśli zidentyfikowana zostanie przyczyna napadów. Choroba jest spowodowana:

  • infekcja infekcji;
  • toksyczne zatrucie;
  • urazowe uszkodzenia głowy, porażenia prądem, ukąszenia owadów lub jadowite węże;
  • obecność pasożytów jelitowych lub robaków;
  • stres układu nerwowego;
  • nieprawidłowa czynność wątroby i nerek;
  • cukrzyca;
  • niewłaściwie zorganizowana żywność, niedobory żywieniowe u zwierząt.

Objawy


Podstawową oznaką padaczki są skurcze mięśni.

Istnieją dwa rodzaje ataków:

  • mały;
  • uogólniony.

Pierwsza odmiana charakteryzuje się umiarkowaną symptomatologią, a mianowicie:

  1. Pies ma niewielkie skurcze mięśni żucia, odchylenie głowy w kierunku szyi, lekkie ślinienie, usta są otwarte.
  2. Zwierzę jest przytomne i zachowuje zdolność poruszania się. Ten stan trwa kilka sekund, po czym pies wraca do normy.

Takie ataki wskazują na początkowy etap choroby, która będzie postępować. A po pewnym czasie przyjmie cięższą formę.

Uogólnione napady są wyrażone przez następujące objawy:

  1. W pierwszym etapie pies zaczyna wykazywać niepokój. Łka, traci orientację, stara się ukryć przed właścicielem. Zwierzę zaczyna nadmiernie ślinić się.
  2. W drugim, emocjonalnym etapie pies upada i traci przytomność. Mięśnie spięte, głowa opiera. Gałka oczna przewraca się, źrenica pozostaje otwarta. Pies często oddycha ciężko. Obserwowane ruchy żuchwy, charakterystyczne dla procesu żucia. Z ust śliny z krwią. Kończyny psa wykonują ruchy przypominające bieganie. Funkcja pęcherza jest osłabiona, mięśnie brzucha zaciskają się. Może to prowadzić do mimowolnego oddawania moczu i defekacji. Czas trwania tego etapu wynosi od 1 do 5 minut.
  3. Następnie zajęcie przechodzi do końcowego etapu postictal. Konwulsje spowalniają, a następnie całkowicie ustają. Pies jest źle zorientowany w kosmosie. Ostrość wzroku zmniejsza się i obserwuje się intensywne wydzielanie śliny. Normalizacja stanu zwierzęcia wymaga długiego okresu - do kilku dni.

Diagnostyka

Pierwszym krokiem jest określenie postaci epilepsji. Aby to zrobić, następujące badania:

  • prześwietlenie czaszki;
  • analiza biochemiczna krwi i moczu;
  • badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej;
  • elektrokardiografia - badanie układu sercowo-naczyniowego;
  • elektroencefalogram - pomiar i rejestracja aktywności elektrycznej mózgu.

Również lekarz bierze pod uwagę charakter objawów. Konieczne jest zatem szczegółowe opisanie ataku, przy jednoczesnym wskazaniu czasu jego trwania, zachowania zwierzęcia, poprzednich infekcji i urazów. Jeśli proces diagnostyczny nie ujawni przyczyn, które powodują epilepsję, można wywnioskować, że występuje pierwotna postać choroby.

Leczenie

Padaczka należy do kategorii chorób, z których nie można całkowicie się pozbyć. Leczenie pozwala zmniejszyć liczbę ataków do minimum, a także znacznie poprawić jakość życia psa. Odpowiednio dobrana terapia pozwala uzyskać długotrwałą remisję, w której napady padaczkowe nie występują przez sześć lat.

W drugorzędowej postaci choroby leczenie ma na celu wyeliminowanie przyczyn. Jego celem jest normalizacja aktywności mózgu, serca, tarczycy, wydalanie pasożytów, stabilizacja poziomu cukru, tlenu i wapnia we krwi, wzmocnienie układu nerwowego. Leczenie jest złożone i prowadzone jest w warunkach ambulatoryjnych.

Terapia lekami


Leczenie psów z epilepsją jest wybierane przez weterynarza, w zależności od stanu zwierzęcia.

Leki są przepisywane, jeśli ataki występują z częstotliwością 1 raz w miesiącu i częściej. Dawkowanie jest ustalane przez lekarza weterynarii, w zależności od indywidualnych cech psa. Lekarz bierze pod uwagę pochodzenie choroby, rasę zwierzęcia, płeć i wiek. Bardzo pożądane jest umieszczenie psa w klinice szpitalnej, gdzie będzie ono wykonywane przez całą dobę. Dotyczy to szczególnie zwierząt, których choroba postępuje. Specjaliści będą w stanie zapewnić punktualną pomoc medyczną w przypadku reakcji alergicznej na dany lek.

W każdym razie terapia jest prowadzona za pomocą leków, które mają działanie przeciwdrgawkowe, tylko weterynarz jest w stanie określić, które środki będą najbardziej skuteczne w danym przypadku. Mianowicie:

  1. Fenobarbital - należy do najbardziej poszukiwanych leków. Ale zwierzę w trakcie jego przyjmowania może doświadczać wielu skutków ubocznych: depresyjnego stanu emocjonalnego, zwiększonego głodu i pragnienia, dysfunkcji wątroby. Po zakończeniu leczenia pies jest często niespokojny, cierpi na brak koordynacji i drżenia.
  2. Primidone łagodzi napady padaczkowe, ale nie eliminuje skutków ubocznych. Długotrwałe stosowanie leku powoduje wzrost stężenia enzymów wątrobowych.
  3. Bromek potasu stosuje się w leczeniu zwierząt cierpiących na choroby wątroby.
  4. Sibazon ma relaksujący wpływ na mięśnie, usuwa uczucie lęku. Wprowadzony dożylnie.
  5. Bromek sodu podaje się zwierzętom z dysfunkcją nerek.
  6. Tazepam eliminuje objawy nerwicy. Jest podawany drogą doustną.
  7. 5% roztwór nowosyny i 0,1% roztworu adrenaliny wstrzykuje się przez płyn mózgowo-rdzeniowy.
  8. Heksamidyna usuwa wszelkie objawy choroby. Jest przyjmowany doustnie.

Jeśli skonsultowałeś się z weterynarzem, który przepisał schemat leczenia, ale zdecydowałeś się zostawić zwierzę w domu, musisz być bardzo ostrożny. W trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie stanu psa, aby zapewnić pozytywną reakcję na podawany lek. Aby przezwyciężyć tę chorobę, pomogą kompleksy witaminowe, których powołanie prowadzi również weterynarz.

Ważne! Samo podanie leku pacjentowi może prowadzić do poważniejszych konsekwencji niż brak leczenia.

Ciągłe stosowanie leków może powodować rozwój niewydolności nerek. Szczególnie podatne na to zaburzenie są starsze psy. Zauważyć, że ta choroba z leczeniem w domu jest niezwykle trudna. Aby zapobiec negatywnym konsekwencjom, należy regularnie odwiedzać klinikę weterynaryjną, w której lekarz może kontrolować poziom leków we krwi poprzez testowanie.

Pierwsze badanie przeprowadza się na początku kursu. Następujące testy należy wykonać w drugim i trzecim tygodniu leczenia. Następnie kontrolę przeprowadza się po 6 i 12 miesiącach leczenia.

Tradycyjna medycyna

Jedną z alternatywnych możliwości leczenia jest akupunktura, podczas której dziesięć punktów wykorzystuje się na ciele zwierzęcia. Terapię przeprowadza się przez miesiąc, czas trwania każdej sesji wynosi 20 minut. Możesz również użyć tych środków ludowej:

  • włożyć szklankę wypełnioną węglem wodnym i podać psu do picia;
  • łyżeczkę korzenia kozłka wlać szklankę wrzącej wody i nalegać na dwie godziny. Zwierzę domowe podaje 100 ml dwa razy dziennie, powstały środek ma działanie uspokajające.

Warto jednak wziąć pod uwagę, że takie metody nie gwarantują złagodzenia stanu zwierzęcia. Dlatego wskazane jest, aby nie tracić cennego czasu i zabrać psa do konsultacji z weterynarzem, który wybierze optymalny schemat leczenia.

Jak pomóc podczas ataku


Najważniejszą rzeczą podczas napadu padaczkowego jest ochrona zwierzęcia.

  1. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie próbuj otwierać szczęk psa. Możesz więc nie tylko skrzywdzić zwierzę, ale także zranić siebie.
  2. Zadaniem właściciela jest stworzenie spokojnej atmosfery w pokoju. Należy wykluczyć wszelkie źródła hałasu, nie wykonywać gwałtownych ruchów, zamykać okien, aby jasne światło nie przenikało przez pomieszczenie.
  3. Uważaj na wentylację, zwierzę nie powinno być duszno.
  4. Pies może zadławić się wymiotami lub śliną. Aby temu zapobiec, obróć go w bok. Wtedy ślina wypłynie swobodnie z ust. Ta pozycja jest najbezpieczniejsza, pies nie ugryzie języka, a on nie spadnie.
  5. Trzymaj głowę zwierzęcia, ale jednocześnie unikaj ucisku. Jeśli to możliwe, umieść poduszkę, aby zwierzę nie zostało ranne.
  6. Zabierz zwierzę do kliniki lub zadzwoń do weterynarza w domu.
  7. Przewiezienie psa podczas ataku jest dość problematyczne, ponieważ nieustannie pędzi. Aby ułatwić to zadanie, umieść psa na dużym kocu. Następnie dwie osoby powinny zająć przeciwległe końce i przenieść je do samochodu.

Ważne! Jeśli czas trwania ataku przekracza 30-40 minut, pilnie należy szukać pomocy medycznej.

Cechy życia psów z epilepsją


Pies z epilepsją musi odpocząć

Główną różnicą w stylu życia psów cierpiących na epilepsję jest konieczność ciągłego przyjmowania leków. Niemożliwe jest dobrowolne zmniejszenie dawki leków przepisanych przez lekarza weterynarii - może to spowodować atak.

Powinno to zmniejszyć aktywność fizyczną, aby zminimalizować trening. Pies nie powinien odczuwać stresu emocjonalnego, ponieważ będzie to miało negatywny wpływ na układ nerwowy. Zapewnij jej komfort i opiekę.

Epilepsja nie wpływa na długość życia zwierzęcia. Zwierzęta ze zdiagnozowaną epilepsją nie mogą być łączone. Eksperci zalecają ich sterylizację.

Ważne! Ponieważ epilepsja jest dziedziczna, nie można zapobiec potomstwu psów cierpiących na tę chorobę.

Utrzymuj leki przeciwdrgawkowe pod ręką, nawrót może nastąpić w dowolnym momencie. Nawet jeśli ataki nie przeszkadzają psu przez kilka lat. Aby złagodzić stan chorego zwierzęcia pomoże dieta. Ogranicz ilość mięsa i słonych potraw. Produkty te można całkowicie wykluczyć z diety psa, jeśli jest dobrze tolerowany przez ich brak. Daj produkty zwierzęce, w tym witaminę B6, magnez i mangan. Są to: proso, kultury fasoli, sardynki, marchew, kapusta.

Produkty polecane dla psów z chorobą na zdjęciu

Nie należy przyjmować epilepsji jako zdania. Przy odpowiedniej terapii pies nie różni się od zdrowych zwierząt. Jakość jej życia nie jest zmniejszona. Jednak w celu utrzymania zdrowia zwierzęcia konieczne jest zapewnienie mu pomocy medycznej w odpowiednim czasie.

Czytaj Więcej O Psach

Opis rasy Karelian-Finnish Laika

Rasy Kareliańskie fińskie psy rasy husky są naprawdę pięknymi i eleganckimi psami, szczególnie szczeniętami karelskich fińskich psów rasy husky.Przedstawiciele tej rasy mają niewielki rozmiar, a także radosny i energiczny charakter.

Pies myśliwski hoduje ze zdjęciem i imionami

Rasy Myśliwskie rasy psów - robotnice wyspecjalizowane, hodowane dla norek łowieckich, dzikich zwierząt i ptaków.Zwierzę może pracować w parze z osobą, być psem-strzelcem - nie boi się strzałów, zawsze gotów przynieść grę z dowolnego miejsca lub znaleźć miejsce, w którym ukryła się na śladzie krwi.

Jak nazwać buldoga francuskiego

Rasy Czy twój nowy buldog francuski potrzebuje imienia? Znalezienie imienia dla nowego szczeniaka to jedna z najbardziej radosnych i przyjemnych chwil, gdy zaczynasz psa. Pamiętaj, że imię i nazwisko Twojego Buldoga Francuskiego będziesz używać setki razy w każdym tygodniu!