Szkolenie

Rasy psów tureckich

Rasy w Turcji mają wspólne cechy. Większość psów ma cechy strażników, a ich głównym zadaniem jest ochrona stada.

Intelektualnie rozwinięte rasy tureckie są w stanie działać niezależnie, natychmiast reagować na niebezpieczeństwo, straszyć wroga przez szczeka lub atakować, w zależności od konkretnej sytuacji. Warto zauważyć, że tureckie rasy psów były hodowane w określonych regionach kraju, gdzie zostały przystosowane do lokalnych warunków życia i pracy. Na przykład, niektóre psy są sprowadzane wyłącznie w celu ochrony stada, a inne do polowania.

Wspólne rasy tureckie

Akbash (po turecku "akbas" znaczy "biała głowa") powstał ponad 3000 lat temu. Duże psy o wrażliwych uszach i potężnych szczękach początkowo służyły jako znakomici strażnicy, będąc wiernymi towarzyszami, kochającymi i kochającymi zwierzętami. Charakterystyczną cechą jest jasny kolor wełny, dzięki któremu psy mogą łączyć się ze stadem owiec, co utrudnia ich wykrycie przez drapieżniki. Odważny i lojalny akbash jest w stanie wytrzymać walkę z wilkami i niedźwiedziem. U psów zwyczajowo przycinane są uszy, a robi to wyłącznie właściciel psa. Przycięte uszy sprawiają, że pies jest nietykalny, a raczej wyklucza możliwość urazów uszu.

Kangal lub Karabash (w tureckiej "czarnej głowie") ma podobieństwa z Akbash. Zewnętrzne różnice polegają na tym, że kangal ma czarny pysk. Przedstawiciele tej rasy są doskonałymi strażnikami, silnymi, odważnymi, oddanymi psami, gotowymi do ochrony trzody nawet przed najgroźniejszym drapieżnikiem. Na przykład w Namibii kangale służą do ochrony zwierząt hodowlanych przed gepardami. Niezależny Karabashi natychmiast reaguje na niebezpieczeństwo. Kangale są szybkie, osiągają prędkość do 50 km / h. W wieku 5-6 miesięcy uszy są odcięte od psów.

W Europie, używając kangali, hodowano Psy Owczarek Anatolijskich, które w Turcji nie są uznawane za odrębną rasę, ale są utożsamiane z kangalami.

Kars (pies rasy Kars) ma długą historię, podczas której zawsze był ceniony za swoje właściwości ochronne. Kara psy są bardzo silne, odważne i lojalne, są nieufne wobec obcych, ale życzliwe członkom rodziny. Kars zawsze odpowiedzialnie wykonuje swoją pracę. Kars ma podobieństwo do Owczarka Kaukaskiego. Mieszkańcy Turcji, którzy znają historię i możliwości rasy, twierdzą, że grupa Karsów poradzi sobie z dużym niedźwiedziem.

Turecki Malakli - największy z owczarków tureckich pełniący funkcję ochronną. Rasa pochodzi z Centralnej Anatolii, w mieście Aksaray. Obecnie malacli rzadko występują w "czystej postaci", ponieważ miejscowi nie przestrzegają zasad hodowli, nikt nie zajmuje się hodowlą i nie kontroluje hodowli. Rasa nie jest uznawana przez FCI, więc nie ma absolutnie żadnej kontroli. Turecki Malakli wyróżnia się niezależnym charakterem, siłą i mocą, nieufnością wobec obcych, lojalnością wobec właściciela.

Katalburun (turecki wskaźnik) - rzadka rasa turecka, której charakterystyczną cechą jest rozwidlony nos. Patrząc na psa, wydaje się, że każde nozdrze istnieje osobno, co wygląda dziwnie i niezbyt znajomo, ale dzięki tej budowie nosa, catalburunas mają niezwykle rozwinięty zmysł i zapach. Pierwszorzędni myśliwi o rozwiniętym intelekcie są cenieni za zręczność, wytrzymałość, pokorę, lojalność. Poza Turcją prawie nic nie wiadomo o Katalburunach.

Turecki Greyhound, czyli Tazi, uważany jest za starą rasę, której pierwsze wzmianki pochodzą z XVI wieku. Sprytne i szybkie miski służą do polowania na lisy, króliki, kuropatwy. Tureckie charty mogą osiągać prędkość do 65 km / h, prędkość tę można zatrzymać na 1 km.

MALAKLI (TURCJA, AKSARAI-2015)

Malacla jest bardzo starym anatolijskim lub tureckim mastifem. Kiedy Evliya елelebi podróżował do tureckiej Anatolii, był pod wrażeniem i powiedział: "Widziałem lwa w Anatolii". Miał na myśli Anatolian Malachi Mastiff.

Evliya елelebi (Ottoman, اوليا لبى, tour. Evliya Çelebi, 25 marca (?), 1611-1682 (?)) - słynny podróżnik osmański [1], który podróżował po Imperium Osmańskim i sąsiednich państwach przez ponad 40 lat. (z wikipedia)

Malakla w turecko-gubastiku. W tureckiej Anatolii jest takie miasto - Aksaray.

Aksaray to miasto i dzielnica w regionie Centralnej Anatolii w Turcji, która jest uważana za miejsce narodzin Malakli. Dlatego ta rasa jest znana w Turcji jako Aksaraysky malakly.

Turcja jest znana na całym świecie ze swoich psów pasterskich i stróżujących - Anatolian Shepherd Dog (popularna nazwa "Kangal"), które są uznawane przez FCI. Aksaraysky malakly pomimo faktu, że nie jest uznaną rasą FCI, ale bardzo znaną nie tylko w Turcji, ale także za granicą. Malacla jest znacznie silniejszą i większą rasą niż Anatolian Sheepdog. W Turcji ludzie uważają go za psa walczącego. Ale tak nie jest! Turecki Mastif - Malakly z czasów starożytnych służył pasterzom, chronił inwentarz i terytorium.

Aksaraysky malakly bardzo pewny siebie i bardzo silny mastiff o odpowiednim charakterze. Wysokość wynosi od około 75 cm i więcej niż 100 cm, waga od 75 kg i więcej niż 100 kg.

Jest to silny i silny pies, który w Turcji nadal większość ludzi organizuje walki psów, dlatego ludzie akceptują go jako psa walczącego. W rzeczywistości pies pasterski Malakli. Są bardzo sprytni i nieufni wobec obcych!

Rasy Malakly i Anatolian Shepherd (Kangal) są zabronione przez prawo w Turcji. Są uważane za narodowy skarb Turcji. Nawet gdyby zezwolono na eksport tej rasy, nie jest faktem, że można by znaleźć normalnego psa Malakla, ponieważ gdy mały pies nie jest w stanie określić, co to będzie.

Aksaraysky malakly bardzo rzadka rasa mastifów. Biorąc pod uwagę, że rasa nie jest uznana przez FCI, nie ma żadnej szczególnej kontroli nad tymi rasami. Dlatego lokalni mieszkańcy Turcji zawierają je zgodnie z ich "zasadami". Z powodu niewłaściwego kojarzenia się, w Turcji, nawet w mieście Aksaray, jest bardzo trudno i prawie nie da się znaleźć złośliwości. Ponieważ wszystkie psy z zaburzeniami genetyki i fizjologii (złe zęby, nogi, zaburzenia psychiczne, itp.). Nawet jeśli znajdziesz dobrego psa, nie oznacza to, że masz szczęście. Mioty od niego wciąż będą cię przerażać dzięki genetyki.

Szkółka "Ziraddin Rzayev" jest pierwszym żłobkiem Aksaraisk malakla w Federacji Rosyjskiej, a nawet na świecie (z wyjątkiem Turcji). Nasza szkółka jest zamkniętym przedszkolem i nie dla wszystkich. Nasze psy to bardzo droga malakla i nie sprzedajemy ich psów wszystkim, nawet jeśli oferujemy im dużą ilość.

Nasze malakularne są najlepsze psy ze stabilną psychiką, prawidłową fizjologią i genetykami. Otrzymujemy nawet oferty z Turcji, aby stworzyć gody!

Rasa psów Turecki kangal: historia, opis, zwłaszcza opieka

Smaki nie kłócą się - istnieją. Miłośnicy psów robią swoje zwierzęta, w oparciu o ich preferencje i umiejętności. Każda rasa psów jest wyjątkowa i interesująca na swój sposób. W artykule opowiemy o doskonałym przedstawicielu rodziny czworonożnych - tureckich kangal.

Historia rasy

Historia tej najstarszej rasy psów prowadzi czytelnika do Azji Mniejszej w XIII wieku. W obszarze Sivas w regionie Kangal (Kangal) zwierzęta te rozwijały się bezpiecznie w naturalnych warunkach. Uważa się, że w tym czasie w Sivas pojawiły się psy typu środkowoazjatyckiego.

Dobrze się dogadywali z lokalną ludnością i zaczęli się krzyżować. Nieco później tureckie charty zaczęły dodawać krwi ludziom. Rezultatem tego działania była subtelniejsza i bardziej elegancka forma ciała, błyskawiczna reakcja, doskonałe tempo biegania. Wszystko to jest związane z naturą wilczura. Naprawdę wybuchowa mieszanka!

Chciałabym zauważyć, że psy te nie mają osób o białym kolorze. Istnieje możliwość, że obecny kolor został odziedziczony po ich przodkach - północnych psach. Wskazuje na to krótka, twarda wełna i spokojny, szlachetny charakter.

W Turcji na początku lat 70. w ogóle nie zaobserwowano ras pasterskich, a nazwa "kangal" Coban kopegi - tak zwane wszystkie psy pasterskie. Oczywiście różniły się one od siebie zarówno zewnętrznie, jak i temperamentem.

Wkrótce wprowadzono zakaz wywozu zwierząt z Turcji. Ale hodowcom z Ameryki, Ballardowi i Nelsonowi, udało się zdobyć kilka uroczych tureckich osobników. Jakiś czas później otworzył się Anatolian Shepherd Club of America. Jej założycielem był Ballard. Założycielem American Kangal Club był Nelson. Dzięki Amerykanom cały świat dowiedział się o pięknych tureckich pasterzach.

Ballard nie był przywiązany do tej miejscowości i nazwał wszystkie zwierzęta "Pasterzem z Anatolii". Nelson wykonał świetną robotę, zanotował kilka rodzajów psów i podał nazwę według regionu, w którym często się spotykali:

  • Kangal.
  • Akbash.
  • Kars.

Turcy nie byli usatysfakcjonowani faktem, że w Ameryce są fankluby tureckich psów. Oni wzięli to jako kradzież bogactwa narodowego i natychmiast podjęli działania. Turecka Federacja Cynologiczna zaczęła przydzielać osoby określonego rodzaju z obszaru Kangal. I ściśle kontrolować proces hodowli zwierząt. Kilka lat później przyjął standard.

W Europie i za granicą wszystkie psy o rodowodzie Anatolian Shepherd nazywane są kangalami, wprowadzającymi w błąd mieszkańców. Na przykład amerykański owczarek anatolijski powstał z niektórych tureckich psów pasterskich, do których dodano krew tureckich mastifów. Dlatego nie jest uznawany w Turcji, co oznacza, że ​​niemożliwe jest przypisanie jej do długoterminowej historii powstania Coban Copega.

Według starożytnej legendy, pies został przywieziony do Anatolii przez twórcę Imperium Osmańskiego i dlatego ogólnie przyjmuje się, że pies rasy kangal pochodzi z Turcji. Ta rasa nazywa się Kangalsky Karabash, czyli Anatolian Shepherd. Często jest mylony z Anatolian Malakli - ta rasa jest znacznie silniejsza i zdrowsza. Usta psa mają duże usta, zwane także "wargami", jeśli są przetłumaczone z tureckiego na rosyjski. I Malakley - to są usta.

Owczarek anatolijski jest mniejszy, a Turcy nie rozpoznają tej rasy, na pierwszy rzut oka widać podobieństwo między tureckim Kangalem i Anatolian Sheepdog. W każdym razie Pasterz Anatolian jest uważany za rasę czystą.

Galeria: Turkish Kangal (25 zdjęć)

Opis owczarka tureckiego Kangal

Turecki kangal jest starożytnym psem. Uważany za nieocenionego pomocnika pasterzy. Wiedzą, że dyscyplina w stadzie i jej ochrona przed drapieżnikami będą poza wychwalaniem.

Pomimo dużego, mocnego i budzącego grozę wyglądu, psy tej rasy są spokojne, mają stabilną psychikę i są nieagresywne. Jeśli pies turecki atakuje, był bardzo dobry powód. Ta rasa słynie z siły, wigoru i wydajności.

Pieska nie można nazwać. Kangal kocha swojego mistrza i zawsze jest gotowy, aby być blisko, ale nie należy zapominać, że jest to ciężko pracujący, nieużywany styl życia jest dla niego po prostu niedopuszczalny. Od najdawniejszych czasów pies pragnie pracować i pomagać swojemu ukochanemu mistrzowi. Pies po prostu musi wyrzucić zgromadzoną energię i zrealizować pragnienie, by coś zrobić. W przeciwnym razie zwierzę "przypomina", aby właściciel był bardzo zdenerwowany.

Rasa ta jest nieufna wobec wszystkich nieznajomych. Jeśli właściciel osobiście nie przedstawi psa osobie, oznacza to, że nie będzie można podejść do niego. Jak mówi przysłowie: "Nawet mucha nie będzie latać". Zwierzę nie pozwoli żadnemu nieznajomemu, czy będzie to kot, pies, wróbel. Jeśli nie dorastali razem i nie byli wychowani lub nie byli osobiście reprezentowani w "ich wysokości", lepiej trzymać się z daleka.

Ze wszystkimi zwierzętami, kangal dobrze się dogaduje i postrzega je jako stado, które musi być strzeżone. Podobnie dotyczy to dzieci. Pomimo wielkości i poważnego wyglądu zwierzę chętnie bawi się z dziećmi. To wspaniała "wełniana niania", która jest bardzo zabawna. Dzieci są częścią stada, a także muszą być strzeżone.

Funkcje turecki kangalov

Z boku może wydawać się, że kangal jest spokojnym, a nawet flegmatycznym psem, ale wrażenie to jest zwodnicze. Zwierzęta są bardzo czujne, uważne i odważne.

Pies może rzucić się w każdej chwili, jeśli czuje, że coś jest nie w porządku. Wszystko to dzięki prymitywnym instynktom, które są dobrze zachowane do dnia dzisiejszego.

Bardzo interesujące jest obserwowanie psa, gdy pilnuje terytorium. Podobnie jak lew, pies wznosi się na wysokość, w sposób rzeczowy rozgląda się po całym obszarze i zauważa, że ​​wszystko jest w porządku.

Wcześniej psy te chroniły stada przed wilkami, niedźwiedziami i innymi drapieżnikami. Kangal z łatwością pokona wilka i będzie walczył do końca. W Turcji zwierzę, które obroniło trzodę, będzie miało ubitą owcę na cześć bezinteresownego czynu psa wilczura.

Ta cudowna bestia będzie kontrolować każdego dnia i koniecznie będzie biegać po swoim terytorium, bez względu na to, jak duża jest. Kangale są odporne, przystosowują się do różnych warunków pogodowych i nie wymagają szczególnej opieki.

Wilczarze tureckie są wolni od wolności i niezależni. Podnoszenie zwierząt jest lepsze od wczesnego wieku szczeniąt. Ta rasa jest gotowa do posłuszeństwa temu, kogo szanuje. Właściciel musi osiągnąć szacunek nie siłą i okrucieństwem, ale surowością i stanowczością. Przemoc wobec psa ją rozgoryczała. Pies nie będzie w stanie natychmiast podbić, tylko profesjonalny powinien być zaangażowany w szkolenie. Zwykle ta rasa służy jako strażnik dla stada.

Wygląd zewnętrzny i struktura

Kolor - główna cecha, według której zwierzęta dzielą się na trzy gatunki. Najczęściej spotykane są kolory tygrysie, tricolor i czarne. Biały, bez żadnych plam, pies stróżujący - akbash.

Jest uważana za bezpośredniego potomka wielkiego Pirenejskiego Pasterza. Kangal na twarzy musi mieć czarną "maskę". Straszne zwierzę stanie się dumą właściciela, ponieważ wygląda imponująco:

  • wysokość w kłębie - 80 cm;
  • długość głowy powinna wynosić 40% wysokości w kłębie;
  • waga waha się od 50-75 kg;
  • długość ciała jest 10-12% większa niż wysokość w kłębie.

Są to ważne proporcje. Szczególną uwagę należy zwrócić na głowę psa:

  1. Czaszka psa nie powinna być płaska, ale zaokrąglona ze wszystkich stron.
  2. Na czole znajduje się płytki rowek, stopa jest umiarkowanie zaznaczona.
  3. Szeroki pysk do nosa zwęża się nieznacznie, tworząc tępy klin.
  4. Oczy w kształcie migdałów są małe i brązowe, otoczone luźnymi powiekami.
  5. Uszy są szerokie, opadające, zaokrąglone na końcach, ustawione nisko.
  6. Szczęki mocne zgryz nożycowy.
  7. Wszystkie błony śluzowe są pigmentowane, w zależności od koloru i koloru.

Duży i zgrabny pies wygląda na smażyć, biegnie łatwo. W trakcie ruchów zwierzę trzyma głowę w linii grzbietu, wydaje się, że pies skrada się. Pies, mimo imponujących rozmiarów, zręcznie posiada swoje ciało, rozważ je bardziej szczegółowo:

  • Szyja z lekkim podgardlem, lekko zakrzywiona, muskularna, mocna i średniej długości.
  • Głęboka klatka
  • Widocznie podniósł brzuch.
  • Topline, jest zakręt. Za kłębem delikatnie opada i unosi się na zadzie, a następnie opada na ogon.
  • Ma długie proste kończyny.
  • Łapy mają zaokrąglony kształt z zakrzywionymi palcami.
  • Umiarkowanie gruby płaszcz. Płaszcz jest zwykle krótki lub średniej długości z grubym podszerstkiem.

U kangala ogon jest długi, w spokojnym stanie, jest wygięty, w stanie podniecenia prostuje się i unosi.

Kolor zwierzęcia może być dowolny, ale preferuje płowe z czarną maską i ciemnymi uszami. Jeśli pies został przejęty w celu ochrony stada, wówczas uszy zostają zatrzymane przez niego, gdy jest jeszcze szczeniakiem, po dwóch miesiącach. Ta procedura jest konieczna, aby drapieżnik nie gryzł ucha psa.

Funkcje opieki i konserwacji

Bez względu na to, ile pokoi jest w mieszkaniu, nie warto zaczynać od pasterza tureckiego. Wcześniej czy później właściciele wrócą do zniszczonego mieszkania.

Dla zwierząt domowych przestronność, świeże powietrze i dużo pracy są po prostu niezbędne. To jest w genach. Dlatego jeśli nie zapewni jej niezbędnych warunków, podejmie ona wiele kłopotów, a właściciele nie unikną ponownej naprawy.

Dla ochrony obszaru podmiejskiego taki pies może być odpowiedni, ale tylko wtedy, gdy nie jest trzymany na smyczy. Pozwól mu chodzić, kangal nie stanie się bezczelny, ale będzie strzegł z przyjemnością i w dobrej wierze. Najważniejsze - pokazać mu granice własności. Każdego dnia należy wykonywać znaczne ćwiczenia.

Turecki kangal spokojnie wytrzymuje zarówno ciepło, jak i zimno, ale przestronne kabiny nie będą mu przeszkadzać. Psy uwielbiają pływać i chętnie sprawiają, że firma pływa w każdym akwarium. Kangal musi intensywnie grzeszyć co najmniej raz w tygodniu, a częściej w okresie linienia. Do tego jest specjalny grzebień.

Potomstwo tych zwierząt jest pulchne i nieporęczne, co powoduje uczucie. Ale wciąż małe, ukazują charakter i niezwykły umysł. Szczeniak powinien pokazywać swoje miseczki na jedzenie i wodę, a także miejsce do odpoczynku.

Zasilanie

Kangal ma imponujące wymiary. Więc ulotki z głównego stołu, nie zrobi. Lepiej dla zwierząt domowych gotować zdrowe i pożywne jedzenie zawierające odpowiednią ilość mięsa lub ryb.

Nie powinno to być wykluczone z diety warzyw. Jeśli pasza jest sucha, nie należy przekraczać dawki wskazanej na opakowaniu.

Aby potomstwo psa rosło zdrowe, musisz karmić go kilka razy dziennie i dawać mu odpowiednią ilość jedzenia. Musi być zrównoważony, zdrowy i pożywny, z niezbędną ilością witamin i składników mineralnych.

Należy zauważyć, że ten rodzaj "chciwy" i często przejadać. Przy każdym posiłku nie wkładaj zbyt wiele do miski. Ale powinno być wystarczająco dużo wody. Jeśli właściciel wybrał opcję suchą jako główną paszę, nie należy podawać drugiej. Lub odwrotnie. Jeśli pasza jest naturalna, jest to jedyny sposób.

Dużo piją psy, zawsze powinny mieć naczynia z wodą. Nie należy się obawiać, że obok niego będzie "bagno", zwierzęta tej rasy są dobrze wychowane i kochają czystość.

Odważny i szybki, czujny i pełen niedowierzania - kangal, piękny pies. Będąc posłusznym przyjacielem, nie będzie się trzaskał i warczał na nieznajomego. To jest pasterz i ciężko pracujący z wielką literą. Jeśli istnieją warunki do utrzymania takiego psa, właściciele nie będą się martwić o swój dom.

Mały esej na temat rodzajów mastifów

Jeśli nagle ktoś w rozmowie myli Mastifa Brytyjskiego z Buldogiem Angielskim, nie dziw się, że taki błąd ma podstawę z jednego prostego powodu: są to spokrewnione rasy psów. A tak nawiasem mówiąc, przez długi czas różnice między nimi nie istniały. Według trenerów psów, to właśnie od mastifa miały miejsce angielskie buldogi. Chociaż nawet przy porównywaniu ich zdjęć na zdjęciu różnice stają się zauważalne i oczywiste. Różnią się zwłaszcza konstytucją.

Eksperci czasami nazywają przedstawicieli mastifa rasą "wielkiego mopsa". Te psy są również uważane za największe z europejskich psów.

Pochodzenie rasy

Nie ma jednej opinii na temat pochodzenia mastifów. Najbardziej prawdopodobną wersją jest ta, według której przodkami współczesnego "wielkiego mopsa" są psy Moloss z Azji Środkowej. W starożytności były to psy bojowe przeznaczone do wabienia dzikich zwierząt - lwów, tygrysów i niedźwiedzi. Często były używane w działaniach wojennych jako żywa broń. Samego przodka opisywanej rasy może łatwo poradzić sobie z uzbrojonymi mężczyznami. Na przykład Mastify zostały najprawdopodobniej dostarczone do Misty Albion przez rzymskich legionistów.

Czas mijał, a zacięte walczące cechy starożytnego "wielkiego mopsa" nie pozostały po sobie. Dziś jest dobrodusznym psem o wysokim poziomie inteligencji i spokoju. Kiedy wszystko jest spokojne, pies zachowuje się spokojnie, ale w razie niebezpieczeństwa będzie bronił właściciela i jego bliskich aż do szaleństwa. Taki budzący grozę ochroniarz nie musi grozić groźbą ani groźbą, jego jeden bojowy wygląd jest bardzo przekonujący.

Średnia waga dorosłego wynosi około stu kilogramów, a niektóre ważą nawet półtora centa. I niech mastiff sprawi wrażenie nieporęcznego, zdrowego człowieka, w rzeczywistości ma doskonałą odpowiedź i wielkie umiejętności.

Charakterystyka rasy sugeruje, że nie każdy może mieć tak potężne zwierzę, dlatego przed podjęciem decyzji o zakupie zaleca się dokładne zbadanie swoich możliwości.

Rodzaje mastifów

Opis byłby niepełny, nie wspominając o odmianie rasy. Czym są te typy mastifów i ile? Istnieje kilka odmian o jednym wspólnym wyglądzie - szeroką paszczę i skórę zwisającą na pysku. Mastify to:

  1. Angielski;
  2. Brazylijczyk (Fila Brasileiro);
  3. bullmastiffy;
  4. Hiszpański
  5. Neapolitański (Mastino Neapoletano);
  6. Tybetański;
  7. Francuski (mastif Bordeaux);
  8. Japoński (Tosa Inu).

A więc w kolejności.

Standardy i rozmiary

Mastif angielski - największy pies spośród wszystkich istniejących. Wysokość psa wynosi prawie 80 cm, samice - około 70. Maksymalna waga może wynosić do 100 kg. Zanim zaczniesz "British", powinieneś zadbać o przestronność pomieszczenia i terytorium, w którym pies będzie żył. Jest to duże, proporcjonalnie złożone zwierzę o masywnej głowie i szerokim, mocnym korpusie. Kolor może być inny - morela, płowy - główną cechą jest czarna maska ​​na twarzy. Bryl zwisają umiarkowane fałdy, nozdrza otwarte, oczy szeroko otwarte, uszy leżą na policzkach, gdy pies jest spokojny. Ogon nie jest zbyt gruby i niezbyt duży, a łapy zaokrąglone.

Mastif brazylijski - imponujący i poważny - nazywany jest najlepszym strażnikiem na świecie. Kocha swoje szaleńcze, do innych nieufnych, a nawet agresywnych. Ale szybko uspokaja się po drużynie gospodarza. Mimo imponującej wielkości Fila bardzo elegancki chód. Sierść jest gładka i krótka, skóra obfituje w fałdy. Waga - 40-50 kg. Rosnące samce - 65-75 cm w kłębie, suki - 60-65. Gwałtowny temperament i uparty charakter.

Bullmastiff, jak sama nazwa wskazuje, był wynikiem skrzyżowania buldoga z mastifem. Idealny pies domowy. Jest on poświęcony właścicielowi, nie próbuje dominować, dobrze zdobywa główne polecenia. Duży muskularny, bardzo czuły, choć wygląda raczej groźnie. Sierść jest krótka, gładka, o różnych kolorach, dozwolone są miejsca w klatce piersiowej. Dość zwinny, szybki i zwinny. Wzrosły od 60 do 70 cm, waga - od 50 do 60 kg, odpowiednio.

"Hiszpanie" - duża i potężna bestia. Jednocześnie niezawodny i spokojny. Agresywność nie cierpi, ale służba wartownicza niesie regularnie. Różni się doskonałym zdrowiem. Potrzebuje treningu fizycznego, aby utrzymać szczupłą sylwetkę. Ma silną strukturę kości, dużą głowę z typowym zawieszeniem skóry i podniesionym ciałem o mocnych nogach. Minimalna wysokość "kawalerii" wynosi 74 cm, a "panie" - 70 cm. Masa dorosłego osobnika waha się od 80 do 85 kg.

"Włoski" jest bardzo dobry w wyglądzie, to chyba najbardziej imponujące z istniejących jednostek rodów: ma smukłe ciało, silne kończyny, wydłużony pysk z niskimi fałdami, gładką, twardą wełnę o różnych odcieniach: od szarego ołowianego do płowego. Uszy są wysoko osadzone, w spokojnym stanie zwisają, szyja jest krótka, grzbiet szeroki, ogon przypomina szabla. Charakter flegmatyczny i podtrzymywany. Dla osób z zewnątrz czujnych, dla ich życzliwych. Wzrost przedstawicieli rasy obu płci od 60 do 75 cm, masa - 50-70 kg.

Mastif Tybetański - jedna z najstarszych pracujących ras, został wyhodowany przez nomadów w Himalajach, aby chronić stado i mnichów tybetańskich w celu ochrony klasztorów. Być może najpiękniejszy pies pochodzenia wschodniego. Hardy, silny, zrównoważony. Ma mocne ciało i gęste włosy, może być przez długi czas pod gołym niebem, bez hodowli. Waga samców - do 75 kg, suki - do 55. Wzrost, odpowiednio - 75 i 70 cm.

Dogue de Bordeaux lub Mastiff po francusku po raz pierwszy pokazano na specjalnej wystawie psów w Bordeaux w połowie 19 wieku. Inteligentny i szlachetny pies, zdolny stanąć w obronie siebie i swojego właściciela. Jedna z najbardziej "ciężkich" osób z całej rodziny. Masa dorosłego "Hoocha" osiąga czasami 90 kg, a wysokość nie przekracza 70 cm! Całe ciało pokryte jest fałdami, szczególnie widocznymi na twarzy. W przeciwieństwie do innych mastifów, Dogo de Bordeaux ma kolor jednego koloru - czerwony.

Tosa Inu - przetłumaczone z japońskiego oznacza "pies z prowincji Tosa". Należy do japońskich ras bojowych. Walczy z wrogami jak prawdziwy samuraj - nieustraszony i rozpaczliwy. Jest uparty, ale można go normalnie trenować. Duża konstrukcja, szczupła, z krótkimi włosami. Głowa jest duża, uszy zawieszone, średniej wielkości. W szyi znajduje się fałd skóry. Tył jest płaski, klatka piersiowa szeroka. Ogon ustawiony wysoko, łapy mocne, zaokrąglone. Wysokość w kłębie dla psów wynosi 60 cm i więcej, dla suk - od 55 cm.

Postać mastiffa

Mastif to rasa psa, której opis jest zrównoważony. Dzieje się tak, jeśli jego idol - właściciel nie jest zagrożony. Jak wspomniano powyżej, konieczne jest powstanie w polu widzenia jakiegokolwiek zagrożenia dla siebie lub rodziny goszczącej, staje się nie do powstrzymania w pragnieniu ochrony własnych. Jednak ta groźna broń używana jest niezwykle rzadko, ponieważ niewielu ludzi jest skłonnych wkroczyć na własność lub cześć ludzi chronionych przez takie stworzenie o słabym spojrzeniu i odważnym tuzinie.

Wszystkie mastify są z natury przyjazne dla zwierząt domowych, ale z małymi dziećmi lepiej nie zostawiać ich bez spojrzenia, w końcu są to bardzo imponujące zwierzęta, co niewiele może się wydarzyć! Ponadto, ze względu na swój charakter, podobne psy nie są szczególnie zabawne, a z natury są ziemniakami kanapowymi. Martw się o to, że mogą gdzieś uciec i zgubić się - absolutnie nie konieczne. Ich główną wadą jest nadmierne ślinienie się. Chrapią też trochę podczas snu, ale to, jak mówią, to drobiazg. Ale mastify są czyste.

Funkcje utrzymania i opieki, w tym w mieszkaniu miejskim

Mastif nie jest związany z żadnym konkretnym miejscem zamieszkania, jest równie często domagany przez mieszkańców miast i wsi. Po prostu łatwiej jest go trzymać w domu, ponieważ zwierzę ma miejsce do zawrócenia na prywatnej przestrzeni, a w warunkach miejskich jest czasami po prostu niemożliwe ze względu na ograniczenia dotyczące przestrzeni życiowej.

Niezwykle bezpretensjonalny pies, mało wymagający. Należy kąpać się w razie potrzeby lub nadmiernie zabrudzić specjalnym szamponem, okresowo szarpiącymi pazurami, codziennie wycierać oczy i regularnie czyścić uszy. Dieta pasuje do najbardziej zwyczajnych. Najważniejsze, że jest zbilansowana i niezbyt wysoka w kaloriach, aby uniknąć otyłości bestii.

Jakość pracy i szkolenia

Jeśli chodzi o kształtowanie szczenięcia, stosuje się do nich zwykłe środki wychowawcze. Mastif to pies, który można dobrze trenować. Z natury jest mądra, z należytą starannością ze strony właściciela może osiągnąć dobre wyniki.

Indywidualne lekcje z szczeniakiem powinny odbywać się raz w tygodniu, a gdy ma 9 miesięcy. Tak więc, jeśli dorastające zwierzę jest postrzegane jako przyszły strażnik nieruchomości właściciela, to zapewnia się, że nie gryzie on wichrzyciela, a przy okazji zostanie zburzone i nie będzie mogło powstać przed przybyciem właścicieli lub pracowników z organów wewnętrznych.

Właściwa edukacja mastifa ochroni właściciela w przyszłości przed trudną walką ze szkodliwymi psimi nawykami. Jeśli dana osoba zdaje sobie sprawę, że nie ćwiczy na treningu, zaleca się skorzystanie z pomocy doświadczonego trenera-instruktora.

Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.

Turecki Mastak Malakli

Czyste kangale i inne działające psy pasterskie w Turcji, ze zdrowiem, wszystko jest ok, żyją bezproblemowo przez 13-14 lat, mam nawet przyjaciela, który ma 18-letnią suczkę i 14-letniego psa, mam też kilka filmów, w których walczę 11- 12 latających psów, a walczy z Pts. dobrze. W przeciwnym razie to pytanie jest warte zachodu z tureckimi mastifami i krzyżującymi się psami, z tego, co wiem i widziałem, żyją gdzieś do 7-9 lat.

Turecki mastif - kto to jest?

W Turcji jest taka rasa, są duże, ciężkie i genialne w porównaniu z innymi typami psów pracujących w Turcji, niestety większość z nich jest mieszana ze wszystkimi rodzajami mastifów, St. Bernards, doga niemieckiego, itd., Wtedy załaduję wiele zdjęć tureckich mastifów, a nie problemów.

Edytowany dzver (03 lipca 2012 13:03:29)

Anatolian Shepherd Dog - turecka rasa psów stróżujących (zdjęcia, wideo, opis)

Anatolian Shepherd Dog to turecka rasa psów do ochrony, która w starożytności była hodowana na płaskowyżu anatolijskim. W Rosji ta rasa jest lepiej znana jako Anatolian Sheepdog lub Anatolian Cattle Dog. Głównym celem rasy jest ochrona stada, ale nie myśl, że pies będzie występował i pracował jako pasterz. Przedstawiciele tej rasy są odważni i pewni siebie, życie w trudnych warunkach sprawiło, że są wytrzymali i bezpretensjonalni, zdolni wytrzymać wszelkie kaprysy pogody.
Spis treści:

Historia rasy:

Anatolian Shepherd Dog jest jedną z najstarszych ras, które od stuleci chroniły stada owiec w regionach Mezopotamii i Azji Mniejszej od czasu pojawienia się hodowli bydła. Nawet w epoce babilońskiej takie psy żyły na tureckiej ziemi, w szczególności na płaskowyżu anatolijskim. Rasa ta znana jest również jako turecki pies stróżujący. Przez kilka stuleci hodowlę tej rasy hoduje się za pomocą najbardziej olbrzymich psów stróżujących, różniących się groźnym temperamentem. Przodków Anatolian Shepherd Dog można również uznać za starożytne psy w kształcie psa, które były używane przez lwów i łowców koni - dowodem tego są liczne obrazy znalezione na obiektach sztuki. Istnieje wersja, która w żyłach psów pasterskich Anatolian również płyną charty - z tej rasy odziedziczyła większą mobilność. Niektórzy eksperci sugerują, że wśród przodków psa anatolijskiego są także wilki azjatyckie. Anatolijskie psy pasterskie i dziś są popularną rasą w Turcji - doskonale spełniają funkcje bezpieczeństwa. Zgodnie z przyjętym standardem szczenięta tej rasy są zazwyczaj odcięte od uszu.

Nazwa tej rasy pochodzi od nazwy płaskowyżu o tej samej nazwie, położonego na terenie dzisiejszej Turcji. Mieszkańcy Wyżyny Anatolijskiej w Karabash stali się znani ponad tysiąc lat temu. Od tego czasu Anatolian Shepherd Dogs są nadal popularne zarówno w ich ojczyźnie, jak iw całym kraju.

Anatolian Shepherd Dogs walczą z psami, doskonałymi pomocnikami dla myśliwych, którzy łowią dzikie konie i lwy. Sceny takiego polowania z udziałem psów tej rasy przedstawiają płaskorzeźby asyryjskie, znajdujące się w British Museum w Londynie. Anatolijskie psy są uważane za doskonałych strażników. Strzegą stada przed zwierzętami drapieżnymi, będąc w straży wartowniczej i obserwując otoczenie z wysokości. Nawet po wielu latach, psy anatolijskie wykorzystują swoje wrodzone instynkty i odziedziczyły doświadczenie starożytnych przodków: jeśli poruszający się obiekt zbliży się do stada chronionego, paczka psów będzie cicho pędziła w jego kierunku, rozrzucając długi łańcuch. Anatolijskim pasterzom łatwo jest dogonić uciekającego wilka i pokonać go, powalając go na ziemię.

Co dziwne, rasa ta, szeroko rozpowszechniona w azjatyckiej części planety, została oficjalnie zarejestrowana stosunkowo niedawno - dopiero w 1989 roku. Rok 1990 jest uważany za rok powstania Międzynarodowego Klubu Owczarków Anatolijskich, który już trzy lata później zjednoczył ponad trzystu członków klubu mieszkających w różnych krajach: Anglii i Niemczech, USA i Kanadzie, Meksyku i Portoryko.

Dziś Anatolian Karabash jest uznawany we wszystkich klubach kynologicznych. W standardzie FCI nr 331, opisującym ogólną charakterystykę rasy, region jej pojawienia się wskazuje Anatolij.

Ponieważ psy anatolijskie są wykorzystywane do życia i rozwoju w trudnych warunkach, dobrze tolerują zarówno ciepło, jak i zimno, a Anatolian Karabash jest uważany za psa mało wymagającego pod względem treści. Może żyć na ulicy, niezależnie od warunków pogodowych, potrzebuje niewielkiej ilości jedzenia i zje wszystko, co właściciel mu da. Jednak każda żywność wymaga równowagi witamin i pierwiastków śladowych powinny być przydatne. Jako potomek starożytnych psów, rasa ta praktycznie nie jest podatna na choroby, nie cierpi na dysplazję stawu biodrowego. Porównując psa rasy Anatolian Shepherd z innymi dużymi rasami, można go nazwać długotrwałą wątrobą - jego wiek może sięgać nawet 15 lat.

Najlepszy ze wszystkich, jeśli Anatolian Shepherd nie będzie mieszkał w mieszkaniu, ale w pobliżu domu. Jednak pies tej rasy będzie w stanie wytrzymać zawartość obudowy. Jednakże, gdy jest trzymana w domu lub mieszkaniu, powinna mieć zapewnione regularne długie spacery.

Anatolijskie owczarki są bardzo proste i nie wymagają skomplikowanych manipulacji. Takie psy są czesane tylko podczas ich linienia. Do regularnego szczotkowania stosuje się metalowy grzebień z obowiązkową obecnością podwójnego rzędu zębów, dzięki czemu można skutecznie usunąć wymierające pokrycie włosów i podszerstka.

Jeśli chodzi o odporność psów tej rasy, powstaje ona z pewnym opóźnieniem. Aby poprawić zdrowie psa i wzmocnić odporność, zaleca się stosowanie zapobiegawczych środków zaradczych, w tym szczepień przeciwko parwowirusom, które są przeprowadzane we wczesnym wieku.

Obecnie Pasterz Anatolian w swojej ojczyźnie jest używany przez pasterzy do ochrony stad owiec przed wilkami i innymi drapieżnikami. Aby w bitwach z drapieżnikami psy nie cierpiały z powodu bólu, szczenięta są zatrzymywane przez uszy - więc wilk nie będzie w stanie zranić psów zębami. Innym sposobem ochrony zwierzęcia przed wilczymi zębami jest założenie kołnierzyka na szyi psa. W Europie Anatolijski Karabasz służy jako strażnik w domu lub mieszkaniu. W Republice Południowej Afryki Anatolian Karabash chroni stada przed atakami gepardów, którym nie wolno strzelać, ponieważ są one chronione prawem.

Bez względu na miejsce zamieszkania i funkcje powierzone psu, przedstawiciele tej rasy są uważani za życzliwe i zrównoważone zwierzęta o doskonałym charakterze, komunikacja z nimi obiecuje przynieść właścicielom wiele radości.

Charakter:

Przedstawiciele tej rasy mają wysoce rozwinięty instynkt obronny, więc są podejrzliwi wobec obcych. Ale to nie znaczy, że pies rzuci się na wszystkich, psy Anatolian Shepherd są inteligentne i spokojne, uważnie obserwują powierzone im terytorium i atakują tylko wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne. Nie można ich nazwać zbyt agresywnymi. A na łonie swojej rodziny jest to bardzo delikatny pies.

Oto zbiór zdjęć psów rasy Anatolian Shepherd. To bardzo piękna rasa psów. Zweryfikuj to, wyświetlając zdjęcie. Wszystkie zdjęcia są tutaj.

Mój pies stróżujący

Dog Blog - My Watchdog

Mastif tybetański

Legendarny Mastif Tybetański jest jednym z najstarszych psów na świecie, a także przodkiem wszystkich nowoczesnych psów służbowych. Czystość krwi tych psów była utrzymywana przez wiele stuleci ze względu na oddalenie geograficznego położenia ich ojczyzny - Tybetu.

Charakterystyka rasy

Przywiązanie rodzinne

Postawa wobec dzieci

Związek z nieznajomymi

Skłonność do trenowania

Historia pochodzenia

W historii nie ma wyraźnych faktów wskazujących na pochodzenie rasy. Według jednego źródła, ich przodkiem jest czarny wilk tybetański. Według innych informacji przodkowie tych psów byli strażnikami chińskich kupców, którzy przechodzili przez góry Tybetu.

Pierwsza wzmianka o tej rasie pochodzi z 1121 r. Pne. w chińskiej książce Shu King. Mastify strzegły domów mnichów, klasztorów i stada jaków od dzikich zwierząt i śnieżnych lampartów.

Pierwsza wzmianka o rasie mastifa tybetańskiego w Europie została odnotowana w 1847 roku, kiedy namiestnik Indii, Lord Harding, wysłał szczeniaka mastifa tybetańskiego do królowej Wiktorii. Oficjalnie standardy hodowlane zostały przyjęte w 1898 roku.

Opis rasy Mastif tybetański

Cechą charakterystyczną tej rasy mastif tybetański jest długi gruby płaszcz. Mastify zadziwiają swoim rozmiarem i umięśnioną sylwetką. Są silne i silne, doskonale tolerują zarówno zimno, jak i ciepło.

  1. Waga dorosłego psa wynosi 70 kg (mężczyźni), 60-65 kg (kobiety). Wzrost w kłębie samców -69-71 cm, suki - 58-61 cm.
  2. Głowa jest szeroka i ciężka, szyja jest mocna z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
  3. Potężny zgryz, twarz umiarkowanie szeroka, duży nos ciemnego koloru.
  4. Ciało jest masywne, muskularne, górna linia jest prosta, pozioma, klatka piersiowa jest głęboka. Długość ciała przekracza wysokość.
  5. Płaszcz jest długi, twardy, z grubym podszerstkiem.
  6. Oczy są owalne, brązowe lub ciemne, szeroko rozstawione.
  7. Uszy są średnio trójkątne, opadające.
  8. Ogon jest długi, puszysty, wysoko osadzony.
  9. Łapy są płaskie, mocne.

Kolory

Opisując rasę mastifa tybetańskiego, istnieją trzy podstawowe kolory.

  1. Czarno - czarny kolor dominuje na całej powierzchni wełny w połączeniu z żółtymi włosami.
  2. Tan - ten kolor charakteryzuje się kolorem czarnym z brązowymi plamami - tannymi znakami. Podpaly mają wyraźny wzorzec i granice i znajdują się w określonych miejscach.
  3. Kolor czerwono - czerwony może mieć różne odcienie - od czerwonego do złotego.

WAŻNE! Standard pozwala na małą białą plamkę na klatce piersiowej we wszystkich kolorach. Inne kolory wełny psów wystawowych są niedopuszczalne.

Postać

Mastif tybetański ma doskonałe właściwości ochronne i ochronne. W rodzinie pies nie wyróżnia się jako jedyny właściciel, pies również odnosi się do wszystkich członków rodziny. Mastify są wyjątkowo wrażliwe na dzieci, bardzo wrażliwe, zdenerwowane i na emeryturze, jeśli w rodzinie istnieje niezgodność.

  1. Przedstawiciele rasy nie są skłonni do wykazywania agresji w obecności członków rodziny.
  2. Nieufny stosunek do nieznajomych.
  3. Mają wysoką inteligencję i są uparci.
  4. Psy są spokojne i zrównoważone, nie szerzą się bez powodu.
  5. Łatwo zakorzenić się w każdej rodzinie, zarówno dużej, jak i małej.
  6. Są skłonni do ochrony wszystkiego, co jest im bliskie i znajome.
  7. Pies jest umiarkowanie aktywny w porównaniu z innymi krewnymi.
  8. Mają dyskretną postać, wiedzą, jak kontrolować ich zapał.

Charakter tych gigantów łączy w sobie odwagę, życzliwość i lojalność. Jeśli zwierzę jest początkowo przyzwyczajone do społeczeństwa, nie jest pozbawione jedzenia i spacerów, to agresja nie jest dla niego osobliwa.

Szkolenie

Szczenięta mastifa tybetańskiego wymagają odpowiedniego wykształcenia od najmłodszych lat. Cechy rasy sugerują, że psy mają poczucie własnej wartości i niezależność, więc mogą być uparte podczas treningu. Ze względu na spokojne, melancholijne usposobienie, te giganty słabo radzą sobie z aktywnym treningiem.

Jak wychować posłusznego i wiernego psa? Właściciele rasy Mastif tybetański podają następujące wskazówki:

  • wychować szczeniaka od pierwszych dni jego nabycia;
  • angażować się w odciskanie dziecka, naucz go ufać;
  • pokaż siłę moralną, zdobywaj szacunek od psa;
  • do wykonywania poleceń, traktuj swojego zwierzaka z pysznym przysmakiem;
  • uczyć niezbędne polecenia, takie jak "siedzieć", "położyć się", "do mnie", "fu", "blisko";
  • okazywać miłość i cierpliwość, nie wolno wychowywać zwierzaka przez agresję zwierzęcia;
  • być konsekwentnym, osiągnąć wykonanie wszystkich poleceń i zadań.

Opieka i konserwacja

Czy wiesz, ile mastifów tybetańskich żyje? Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi 10-12 lat.

Ze względu na duże rozmiary i długie włosy, psy wymagają szczególnej troski. Jeśli nie wiesz, jak dbać i jak myć zwierzę, aby zapewnić mu piękny i zadbany wygląd, skontaktuj się z usługami pielęgnacyjnymi.

Higiena i zdrowie psów

  1. Wełna jest główną ozdobą rasy Mastif tybetański. Podczas wylinki pies jest czesany 3-4 razy dziennie specjalnymi pędzlami. Wełna nie ma szczególnego nieprzyjemnego zapachu, należy kąpać psa 1-2 razy w roku. Pamiętaj, aby sprawdzić wełnę pod kątem splątanych kępek.
  2. Poświęć czas na mycie zębów 2 razy w tygodniu. Podczas zmiany zębów należy przestrzegać prawidłowego zgryzu i stanu dziąseł.
  3. Przybijaj paznokcie 3 razy w miesiącu za pomocą gwoździ. Po spacerze umyć psie łapy i obejrzeć je pod kątem ran.
  4. Wymagana jest pielęgnacja uszu. Wycierać przedsionki z kurzu wilgotnymi chusteczkami, pozbyć się nadmiaru siarki za pomocą wacików bawełnianych.
  5. Oczy Mastif tybetański umyte nalewką z rumianku. Do codziennego pocierania oczu z wydzieliny śluzowej używa się mokrych i czystych bawełnianych gąbek.
  6. Ze względu na to, że mastify tybetańskie dorastają późno, psy mogą kojarzyć się po 3 latach. W tym samym czasie mężczyźni osiągają dojrzałość nie wcześniej niż 4 lata, kobiety - nie wcześniej niż 3-3,5 lat. Aby nie naruszyć standardów rzadkiej rasy i przyczynić się do jej rozwoju w przyszłości, zalecamy wybranie pary dla swojego zwierzaka w przedszkolu lub klubie.

Treść

  1. Ze względu na duży rozmiar rasy nie nadaje się do konserwacji w mieszkaniu.
  2. Chodzenie powinno być długie, ale niezbyt aktywne.
  3. Zadbaj o wybór miejsca dla swojego zwierzaka. Powinien być przestronny. W prywatnym domu dla psa lepiej zbudować wolierę.
  4. Zdobądź wszystkie niezbędne narzędzia do opieki nad swoim zwierzakiem (szczotki, grzebienie, szampony, obcinacz do paznokci).
  5. Zadbaj o dostępność zestawu pierwszej pomocy weterynaryjnej.
  6. Kup kołnierz i smycz.
  7. Nie zostawiaj swojego zwierzaka długo w samotności.

Zdrowie

Terminowe szczepienie chroni odporność szczeniaka i zapewnia jego zdrowie przez wiele lat. Od wieku dwóch miesięcy do ukończenia jednego roku życia szczeniak musi przejść przez trzy etapy szczepienia. W przyszłości szczepienia są wykonywane co roku. Wybierając szczepionkę, należy skonsultować się z lekarzem weterynarii. W domu szczepienia wykonuje tylko specjalista.

Następujące choroby zakaźne tej rasy są charakterystyczne dla mastifów tybetańskich:

  • Paraliż nerwowy;
  • parwowirusowe zapalenie jelit;
  • wścieklizna
  • zakaźne zapalenie wątroby.

Wśród innych chorób wyróżnij:

  • dysplazja stawu biodrowego;
  • nowotwory złośliwe;
  • alergie;
  • osteochondropatia;
  • degeneracja kości;
  • zapalenie skóry

WAŻNE! Regularnie odwiedzaj kliniki weterynaryjne w celu przeprowadzenia badań na zwierzętach domowych. Lekarz doradzi, w jaki sposób określić objawy choroby i przepisać właściwe leczenie.

Co karmić

Dla zdrowego i zadbanego psa musisz dbać o jedzenie. Mastify tybetańskie nie są wrażliwe na jedzenie i jedzą stosunkowo niewiele. Liczba karmienia dorosłego psa wynosi 2 razy dziennie, a szczeniak 5-6 razy dziennie.

Wybierając, co karmić szczeniaka, preferuj następujące składniki diety:

  • gotowane i surowe mięso (mięso końskie, wołowina);
  • przetworzone podroby (serce, wątroba, płuca);
  • zboża gotowane w mleku (kasza gryczana, ryż, płatki owsiane);
  • warzywa;
  • sfermentowane produkty mleczne (kefir, twarożek).

Niezbędnym składnikiem zdrowej diety są witaminy.

Co karmić dorosłego psa? Pozostań na tych produktach:

  • cielęcina, wołowina;
  • jaja kurze;
  • ryba morska.

Uważaj na wodę pitną w misce Twojego zwierzaka. Nie karm go słodkim psem. Wybór sposobu karmienia zwierzaka pochodzi z wieku psa i składu karmy. Wskazane jest, aby wybrać jedzenie odpowiednie dla rasy Mastif tybetański. Niedrogie karmy nie zawierają wszystkich minerałów i witamin, więc dodaj do codziennej diety żywność, która zawiera brakujące mikroelementy.

Wideo

Zdjęcia z mastifów tybetańskich

Ile kosztuje szczeniak

Ile kosztuje kupienie szczeniaka Mastif tybetański? Pedigreed dzieci kosztuje od 40 000 rubli. do 160 000 rubli. Cena zależy od wielu czynników: od wielkoduszności rodziców, jakości miotu, koloru. Niemal niemożliwe jest kupić szczeniaka Mastifa tybetańskiego za tanią, ponieważ jest to dość rzadkie.

Szkółki

Kupując szczeniaka, należy stosować tylko do wyspecjalizowanych klubów i budek, które są nieliczne.

Wybierając miejsce zakupu mastifa tybetańskiego, przeczytaj opinie o hodowlach i hodowcach. Kontaktując się z hodowcami, dowiedz się, jak wyglądają rodzice, co jedzą, jakie mają choroby, jakie są mioty. Wymagaj dokumentu potwierdzającego rodowód.

Kupując mastif tybetański, dostajesz prawdziwego przyjaciela i partnera, który nigdy cię nie zdradzi.

Rasy psów Mastif tybetański (opis, zdjęcie 41)

Mastif tybetański to pradawna i dość rzadka rasa psów, która zachowała swoje pierwotne cechy ze względu na geograficzną izolację państwa, z którego pochodzi. Pokryte śniegiem niedostępne szczyty i zbocza gór himalajskich niezawodnie chroniły Tybet od strony południowej, a nieprzejezdna pustynna pustynia zapewniała bezpieczeństwo z północy. To dlatego te piękne, odznaczające się imponującą wielkością strażą mnichów, pasterzy i nomadów potrafiły ocalić we krwi nietknięte wspomnienie wieków. Mocne, wytrzymałe i potężne zwierzęta o niesamowicie grubej sierści wytrzymywały trudny styl życia i surowy alpejski klimat ich ojczystych ziem, zajmując ważne miejsce w życiu i kulturze Tybetańczyków. Należy jednak zauważyć, że dziś mastify tybetańskie różnią się nieco od ich odległych przodków, a wizerunek gigantycznego zwierzęcia o ostrym temperamencie pozostał jedynie dziedzictwem legend. Nawiasem mówiąc, od dawna tej rasie towarzyszą ekscytujące mity i piękne legendy. Według niektórych z nich dzielni giganci należeli do Buddy i Czyngis-chana. Wielu ekspertów psów sugeruje, że mastify pochodzą z Tybetu są przodkami wszystkich współczesnych psów typu molossoidalnego (rottweilery, buldogi, św. Bernardyny itp.).

W ich ojczyźnie przedstawiciele rasy mastifów tybetańskich nazywani byli "draw khi", co oznacza "związany pies". Wyjaśnia to fakt, że w ciągu dnia byli oni związani z mieszkaniem, a nocą pozwalano im strzegł terenu. Tybetańczycy wykorzystywali straż, polowali i walczyli z psami. Czujni giganci byli bardzo zaszczyceni, ponieważ bezpieczeństwo rodziny, a czasem i całej wioski, często zależało od nich. Pojawienie się szczeniaka w domu odnotowano jako wyjątkowe wydarzenie, na które cała rodzina przygotowywała się. Wybór zwierzęcia został potraktowany poważnie - procesowi temu towarzyszył specjalny rytuał, po którym został przyjęty jako pełnoprawny członek rodziny. Podczas selekcji brano pod uwagę jeden bardzo ważny punkt - szczeniak miał się po cichu drzemać w ciągu dnia, aw nocy był stale czujny, aby chronić ludzi i zwierzęta przed atakiem drapieżników w przyszłości. Dzięki silnemu szkieletowi, potężnemu ciału i muskulaturze udało im się pokonywać długie odległości wzdłuż ukształtowanego górzystego terenu. Podczas długich podróży przez góry, psy były przewożone w specjalnych koszach z pomocą zwierząt paczkowych. Zatrzymując się na noc, uwolniono tybetańskie mastify i, wybierając dogodne dla siebie miejsce, strzegły obozu przez całą noc przed wizytami niezaproszonych gości - ludzi i dzikich zwierząt. Psy były zaskakująco łatwe w tolerowaniu surowych warunków klimatycznych w tych wysokich górach, jedząc tylko raz na 2-3 dni i nieustraszenie angażując się w każdego drapieżnika. Według niektórych źródeł udało im się nawet wygrać bitwę ze śnieżnymi lampartami. Tonalność szczekania mastifów tybetańskich zyskała szczególne znaczenie w Tybecie. Najcenniejszym przedstawicielem rasy są psy o głębokim, głębokim głosie, który brzmi jak "dobry miedziany gong". Aby poprawić jakość swoich zwierząt, nawet podlać ciepłe mleko.

W domu, te piękne psy były często przywdziewane przez masywne, fioletowe obroże z brązowych włosów, aby nadać zwierzętom bardziej poważny i solidny wygląd. Tradycja ta zachowała się do dnia dzisiejszego.

Korzenie tybetańskich mastifów sięgają daleko w głąb stuleci - to jedna z najstarszych ras, istnieje hipoteza, że ​​Tybetańczycy mają bezpośredni związek z potomkami pierwszego psa, który pojawił się na ziemi 5 tysięcy lat temu. Badania genetyków potwierdziły również, że są one bliżej spokrewnionymi z wilkami niż rasy o podobnych fenotypach.

Wielu autorów chwalił majestat i potęgę tybetańskich mastifów. Pierwsze wzmianki o nich są zachowane w chińskiej książce Shu-King i pochodzą z 1122 r. Pne. Następnie spotkali się w pismach Arystotelesa i greckiego filozofa Gosfena, w którym wspomniał o olbrzymim psie o silnej kości i ogromnej głowie. Kilka wieków później, w 1271 roku, słynny podróżnik Marco Polo postawił stopę na ziemi Tybetu. Spotkanie z mastifami tybetańskimi zrobiło na nim ogromne wrażenie - nazwał je złymi, wielkimi psami wielkości osła o głosie tak potężnym jak ryk lwa, który pilnował wiosek, a także polował na Jaka i Tygrysa. Był zdumiony ich siłą ciała i ducha. Jednak ten opis był wyraźnie przesadzony - zwierzęta nie osiągnęły nawet metra wysokości, jednak ten opis od dawna budzi wyobraźnię psów i miłośników psów.

Przez długi czas mastify tybetańskie pozostawały legendami, a nie prawdziwymi psami. Dopiero w 1774 r. Inny Europejczyk miał szczęście spotkać nieustraszonego zdobywcę himalajskich gór. Stało się tak dzięki gubernatorowi Bengalu, który wysłał George'a Bokla do Tybetu, aby nawiązać dobre stosunki z sąsiadami. Misja nie była zwieńczona sukcesem, ale posłowi udało się zapoznać z majestatycznymi psami i skompilować ich opis. Według jego esejów ówcześni Tybetańczycy byli wysokimi zwierzętami o długich włosach i agresywnym temperamencie. Późniejsze korekty wprowadzane do ich opisu nie dawały ogólnego obrazu żadnych nowych danych. Aż do połowy XIX wieku byli zadowoleni, dopóki prawdziwi przedstawiciele rasy nie przybyli na Zachód.

Reputacja złych i okrutnych psów przez długi czas była obecna w wizerunku tybetańskich mastifów i nadal były one pozycjonowane jako dzikie zwierzęta, a nie jako potencjalni strażnicy i przyjaciele człowieka. Pierwsze osoby przybyłe do Anglii zostały wysłane do londyńskiego zoo. Wielu z nich nie mogło przetrwać w nietypowych warunkach klimatycznych i zmarło. Ci, którym udało się przeżyć, otrzymali status "dzikich". Oczywiście, natura tych psów nie mogła być nazwana przystępną, ale w rzeczywistości były one wrodzonymi stróżami i strażnikami, co wymagało siły woli i stanowczości charakteru. Jednym z pierwszych właścicieli odważnych gigantów była królowa Wiktoria - w 1847 roku lord Harding, po pewnym czasie został królem Indii, podarował jej prezent jako mały Tybetańczyk. W 1898 r. Berlińskie zoo oficjalnie zarejestrowało pierwsze potomstwo tybetańskiego mastifa.

Historia tej wyjątkowej rasy jest nierozerwalnie związana ze smutną historią rodzimego państwa. Do połowy XX wieku psy te żyły 100 i 1000 lat temu. Ale na początku XX wieku wybuchł konflikt zbrojny między Chinami, a następnie nadal niepodległym Tybetem. W rezultacie Tybet został zdobyty, a państwo znalazło się w kryzysie - ludzie nie mieli wystarczająco dużo jedzenia, a wielu próbowało jak najlepiej, aby porzucić ogromne zwierzęta, ponieważ po prostu nie mieli nic, co by je karmiło. A mastify tybetańskie były na skraju wyginięcia. Następnie król Nepalu, Mahendra, uratował ich. Na jego polecenie w 1966 r. Sprowadzono znaczną liczbę tych psów z Tybetu. I to właśnie on zainicjował ratowanie Tybetańczyków - nie tylko zorganizował program, ale także osobiście przydzielił środki na jego realizację ze swojego królewskiego skarbu. W drugiej połowie XX wieku wielu turystów z całego świata przybyło na terytorium Nepalu - wspinaczy, hippisów, poszukiwaczy przygód. Te olbrzymie, szarmanckie zwierzęta w dolinie nie mogły pozostawić ich obojętnymi - wielu turystów zabrało psy z wyglądem lwa do Ameryki i Europy.

Pierwsze egzemplarze zostały oryginalnie zaimportowane przez pomyłkę w USA - w 1958 r. Zostały wysłane do ówczesnego prezydenta Eisenhowera, który pierwotnie miał przekazać wdzięczne tybetańskie teriery o małych rozmiarach. Ale zamiast nich władca otrzymał dwóch gigantów, którzy szybko, bez wahania, przekazali je senatorowi Gary'emu Darby, który lubił duże psy rasowe. W ten sposób mastify tybetańskie rozpoczęły swój marsz przez świat. Anna Roar rozpoczęła hodowlę w Ameryce i odkryła przedstawicieli rasy w Nepalu, a następnie założyła American Society of Mastiff Amateurs. W Europie te psy są hodowane w Niemczech, Francji, Anglii, Holandii itd. Wśród krajów europejskich mastify tybetańskie są najbardziej popularne we Francji - przyczyniły się do tego słynny francuski aktor Alain Delon, który był pierwszym właścicielem Tybetańczyków w swoim kraju i zawsze mówił o nich ze specjalnym entuzjazm. Liczba osób w Rosji jest dość mała, ale rasa ma doskonałe perspektywy. W ciągu ostatniego dziesięciolecia zyskały dużą popularność w Chinach, gdzie obecnie aktywnie angażują się w ich hodowlę.

Mastif tybetański to potężny, ciężki pies o wysokim wzroście, o silnych, dobrze rozwiniętych kościach i silnych mięśniach. Tył jest prosty, tors jest mocny. Waga dorosłego osobnika waha się od 60 do 80 kg, minimalny wzrost suczek wynosi 61 cm, piesi - 66 cm, maksimum może sięgać 70-80 cm, szyja jest muskularna, mocna, pokryta gęstą aureolą grzywki, zaczynając od wzgórza potylicznego i okrywając kłąb. Głowa jest szeroka, duża, z masywną czaszką. Kufa wypełniona, kwadratowa. Wiszące trójkątne uszy sadzone nisko, średniej wielkości, ściśle przylegające do głowy. Owalne oczy są średniej wielkości, wyraziste, osadzone daleko i lekko skośne. Ich kolor to wszystkie odcienie brązu. Nos jest dobrze pigmentowany. Kończyny mocne i muskularne. Pokryta grubymi włosami, ogon jest wysoko osadzony, ma średnią długość i jest skręcony za plecami.

Włosy przedstawicieli rasy Mastif tybetański są wyjątkowe - długie, obfite włosy strażnicze i gruby podszerstek są im dane do wygodnego przebywania na śniegu, lodzie i silnych wiatrach przebijających wiatry. Szyja i ramiona są ozdobione bujną grzywą, która daje Tybetańczykom podobieństwa z lwami. U samców futro jest bardziej rozwinięte niż u samic. Kolor jest reprezentowany przez kilka opcji - czarny, złoty, kasztanowy, czarny podpalany, różne odcienie szarości. Złote lub ogniste oparzenia mogą być nad oczami, na tylnych lub przednich łapach, na czubku ogona i na wewnętrznej stronie kończyn. Mieszkańcy Tybetu wierzą, że mądra symbolika jest ukryta w kolorze tybetańskich mastifów - obecność białej plamki na klatce piersiowej wskazuje na odważne serce, plamy nad oczami jaśniejszego cienia symbolizują kolejną parę oczu, które pozwalają mastiffom zobaczyć duszę osoby, jego dobre i złe intencje, a także uprzedzić śmierć Co więcej, obecność tych świętych psów w domu, jak wielu sądzi, przyniesie zdrowie i bezpieczeństwo swoim właścicielom.

Tybetańczycy mają dobre zdrowie i długowieczność. Średnia długość życia wynosi 14-16 lat. Ze względu na duże rozmiary, czasami może dochodzić do dysplazji stawów biodrowych, więc stan zdrowia zwierzęcia musi być monitorowany i prześwietlany około raz w roku. Psy rasy mastif tybetański rozwijają się bardzo powoli - mężczyźni osiągają dojrzałość płciową w wieku 4 lat, suka - 2-3 lata. Apetyt jest podawany, jak wilki, tylko raz w roku.

W odróżnieniu od swojego ostrego wyglądu, charakter tybetańskich mastifów wyróżnia się łagodnością, powściągliwością i spokojem, ale tylko wtedy, gdy nie ma zewnętrznych bodźców, które ich zdaniem są niebezpieczne dla ich ukochanych właścicieli i ich własności. Są bardzo inteligentnymi i samowystarczalnymi zwierzętami. Cechy straży tych mieszkańców ostrych górskich krawędzi są niezwykle rozwinięte - choć są zorientowane na człowieka, zawsze są zdeterminowani, aby chronić należące do nich terytoria. W obecności właściciela z nieznajomymi pies będzie powściągliwy i spokojny. Uwielbia pieszczoty i uwagę, ale tylko wtedy, gdy tego chce.

Mastify tybetańskie są bardzo sprytne i szybkie, ale są uparte i bronią swojej niezależności, oczywiście w ramach dobrych relacji z osobą. Jednak właścicielowi należy poświęcić wiele czasu na dyscyplinę, trening i manifestację cech przywódczych, ponieważ pies może stać się niekontrolowany. Wczesna socjalizacja jest również ważna, ponieważ cel straży staje się odczuwalny - zwierzęta mogą być wycofane i zbyt podejrzane wobec obcych. Z innymi psami zachowują się spokojnie, odpowiednio reagując na agresję. Dzięki funkcjom bezpieczeństwa przenoszonym przez stulecia wolą spać w ciągu dnia i iść do służby w nocy, stale sprawdzając swoje mienie. Zwykle wybierają najwyższy punkt na stronie i oglądają stamtąd wszystko, co dzieje się wokół. Są one jednak łatwo przystosowane do innego sposobu życia, jeśli wymagają tego warunki.

W kręgu rodzinnym mastify tybetańskie zachowują się bardzo przyjaźnie i spokojnie, różniąc się posłuszeństwem, oddaniem i niesamowitym urokiem. Uwielbiają być w towarzystwie ludzi i stale podążać za ich rodzinami. Psy tej rasy mają rzadką intuicję - dobrze czują zmianę nastroju właściciela i działają zgodnie z nim.

Tybetańczycy słyną z doskonałej postawy wobec dzieci i pozwalają małym głupcom robić absolutnie wszystko - w tym przypadku konieczne jest monitorowanie dziecka, a nie psa. Mastify tybetańskie są czułe z dziećmi, z przyjemnością stają się towarzyszami do gier, a chodzenie na smyczy z nimi, nawet dostosowują się do tempa chodzenia. Być może takie uczucia sięgają czasów dalekich, kiedy mieszkańcy tybetańskich wiosek używali potężnych strażników jako niań, całkowicie powierzając im opiekę nad dziećmi. Należy jednak pamiętać, że Tybetańczycy mają tendencję do ochrony swoich bliskich i nie zawsze są w stanie rozpoznać, gdzie jest gra i gdzie przejawia się zagrożenie, więc trzeba uważać, gdy przyjaciele odwiedzają twoje dziecko. Inne zwierzęta są bardzo ciepłe, niestrudzone i troskliwe, zwłaszcza dla kotów.

Inną ważną cechą mastifów tybetańskich jest ich głośne, gardłowe szczekanie, które jest wysoko cenione jako ważna oznaka rasy. Tę chwilę należy wziąć pod uwagę przy wyborze tych psów, ponieważ codziennie będą one wykazywać swoją godną pozazdroszczenia charakterystykę głosu, która spodoba się nie każdemu sąsiadowi.

Biorąc pod uwagę krnąbrność i potężne wymiary zwierzaka, szczególną uwagę należy zwrócić na edukację szczeniąt mastifa tybetańskiego, ponieważ nawet dobrze wyhodowane psy są w stanie podjąć próbę ochrony swoich praw w danej sytuacji. Aby łagodnie ominąć upór w utrzymywaniu własnej niezależności, w procesie szkolenia umiejętnie połączyć twardość i cierpliwość, determinację i czułość. I być może jednym z głównych elementów edukacji posłusznego zwierzaka jest terminowa i dostateczna socjalizacja. Od około 7 do 17 tygodnia szczeniaka musisz regularnie się wycofywać, aby uczyć się świata we wszystkich jego postaciach. Ulubieniec musi aktywnie wchodzić w kontakt z otaczającą rzeczywistością - twardnieje jego układ nerwowy i charakter.

Wybierając mastif tybetański jako zwierzaka, powinieneś pamiętać o osobliwościach używania tych psów i poznać ich pierwotny cel. Oczywiście, najwygodniej będzie się czuł w wiejskim domu z dużą fabułą, gdzie będzie mógł realizować swoje funkcje strażnicze. Dorośli potrzebują codziennych długich spacerów i wysiłku fizycznego. Są aktywne, zwłaszcza w młodym wieku, będą szczęśliwie biegać, bawić się, a nawet pływać. W bezpretensjonalnym jedzeniu zjedz trochę - nie więcej niż Labrador czy bokser. Dwa posiłki dziennie będą wystarczające, również do ich dyspozycji powinna być zawsze świeża woda.

Dbanie o luksusowy płaszcz tybetańskich mastifów nie jest szczególnie trudnym zadaniem. Wystarczy je czesać dwa lub trzy razy w tygodniu. Na wiosnę, kiedy nadchodzi okres molowania, powinno się to robić częściej - w tym czasie rzeczywiście może trafić ilość wyczesanej wełny. Na wystawowych psach szczególną uwagę zwraca się na grzywę - poprawę jej "lwiego wyglądu". Są bardzo czyste i bezzapachowe, więc nie wymagają częstego mycia.

Mastif tybetański jest najdroższą rasą psów na świecie. Co do ich wartości, może być bardzo różny w różnych krajach. Na przykład w Chinach obecność takiego psa w domu jest oznaką wysokiego statusu społecznego i dobrego samopoczucia. Szczególnie szanowane osoby o czerwonawo-czerwonym kolorze (czerwony, jak wiadomo, symbol szczęścia i dobrobytu w Chinach). Dlatego w Środkowym Królestwie ceny dla Tybetańczyków mogą wynosić od kilkuset tysięcy dolarów do milionów lub więcej. To mastify tybetańskie mają rekordowe wartości - w 2010 r. Zakupiono psa o nazwie Red Lion za 1 465 000 $, w 2011 r. Chiński potentat w branży węglowej dostał zwierzę w kolorze ognia o nazwie Big Splash za 1,5 miliona dolarów, w 2012 r. nowy rekord złamany - szczeniak mastifa tybetańskiego Emperor sprzedany za 1,6 miliona dolarów. Krążą plotki, że w 2014 r. Pochodzi z prestiżowego chińskiego przedszkola sprzedano za 12 milionów juanów, czyli ponad 1,9 miliona dolarów. Istnieją jednak informacje, że już do 2015 r. Aktywna hodowla i nieodpowiedniość tych zwierząt do życia w środowisku miejskim obniżyły ceny najlepszych przedstawicieli rasy do 2 000 USD. W innych krajach mastify tybetańskie są oceniane inaczej, ale nie tak szeroko, jak kilka lat temu w Chinach. Na przykład w Wielkiej Brytanii średnia cena wynosi 1500-2000 dolarów, na Ukrainie iw Rosji - 1000-2500 USD

Czytaj Więcej O Psach

Dlaczego suchy nos psa: powoduje, co robić, jak leczyć

Szkolenie Opinia jest w błędzie, że jeśli pies ma ciepły i suchy nos, to musi to być oznaką choroby. Pamiętaj, aby zwracać uwagę na towarzyszące znaki, ponieważ tylko gorący nos może być w całkowicie zdrowym zwierzęciu.

Mój pies stróżujący

Szkolenie Dog Blog - My WatchdogNajmądrzejszy pies rasyKażdy chce mieć w domu porządnego i uroczego zwierzaka, więc trenerzy psów z American Kennel Club zajmują się badaniem zachowania zwierząt i zaliczają najbardziej inteligentne rasy psów.

Co karmić szczenię owczarka niemieckiego

Szkolenie Po podjęciu decyzji o zostaniu właścicielem mądrego, bystrego, oddanego owczarka niemieckiego, odpowiedzialny właściciel powinien wiedzieć, że zdrowie, prawidłowe zachowanie, wygląd dorosłego psa zależy nie tylko od jego wychowania i opieki, ale także od dobrze dobranego zrównoważonego odżywiania zwierzęcia w wieku szczeniąt.