Rasy

Mastif tybetański fotografia, opieka i utrzymanie psa

Chociaż mastify, jako zwierzęta domowe, były aktywnie omawiane w Rosji ostatnio, ta rasa jest znana od dawna.

Wielu badaczy nazywa ją płazem wszystkich oswojonych wilków.

Są specjaliści od psów, którzy twierdzą, że olbrzymi molossa są tylko drugim gatunkiem psów, pierwszy został wyhodowany mongolski pasterz.

Generalnie jednak opinia tych gigantów jest jednoznaczna: psy wielkości konia znane są od ponad dwóch tysięcy lat.

Użyto ich: do polowania na lwy, do walk gladiatorów, jako siły bojowej, do wabienia byków, niedźwiedzi, walk psów.

Czym jest atrakcyjny potomek molossky

Pochodzenie mastifa pokrywają legendy, wiele krajów i regionów kwestionuje prymat ich eliminacji. Istniejące podgatunki tych psów odzwierciedlają istotę rasy.

Eksperci rozróżniają standardy - angielski, tybetański, hiszpański, neapolitański, bordeaux, brazylijski.

Lista pozwala nam wywnioskować: starożytną ojczyzną gigantów był Starożytny Rzym lub Tybet.

W trakcie hodowli pojawiły się psy o większej lub mniejszej wełnistości i innych cechach zewnętrznych.

Każda rasa ma swoje własne standardy, regulując różnice, ale wszyscy przedstawiciele są zjednoczeni: ogromna masa - od 60 kg, wysokość - około 70-90 cm, duże szczęki i wisząca krezka na twarzy.

Atrakcyjny wygląd wynikał z następujących cech:

  • po pierwsze, największe psy: Angielskie, hiszpańskie odmiany były wielokrotnie nominowane do książki Guinnessa.
  • po drugie, najdroższe - kilka lat temu czerwony tybetański kolor sprzedano w Chinach za 1,5 miliona dolarów.
  • i, w końcu, najrzadziej: tradycje hodowlane nie zostały dotychczas ukształtowane.

Ogólnie rzecz biorąc, według całości właściwości, można zauważyć, że ta rasa jest najbardziej arystokratyczna. Mastif jest uważany za psa walczącego i stróżującego, ale w Rosji nie figuruje na liście najbardziej agresywnych gatunków.

Gatunki rasy

Hiszpański - podgatunek wyróżnia się średnimi włosami, stosunkowo niskim lądowaniem głowy, wyglądają na krępy.

Neapolitan ma krótszą gładką skórę, złożoną twarz, nadającą jej podobieństwo do stałej burżuazyjnej, wiszącej skóry na brzuchu.

Angielski - kościsty o dużych kościach; różni się w największych rozmiarach.

Francuski - (Bordeaux) ma największą agresywność. Ma mocną górną szczękę.

Brazylijczyk - różni się w zrównoważonej formie: jest silny, muskularny, ale szczupły.

Tybetański - wygląda jak lew: tak gęsto i gęsto długie włosy to robią. Ma mocne przednie łapy i lekki tyłek.

Nawyki, agresywność, inteligencja

Postać jest spokojna, nawet flegmatyczna. Wszyscy Molosy są towarzyscy, nie lubią klatek, wolierów. Wyróżniają się miłością do spokojnego stylu życia - bez hałaśliwych gier, niepotrzebnych obciążeń.

Szczenięta bawią się z przyjemnością, ale długie spacery, bieganie, niekończące się pokonywanie przeszkód nie są dla nich.

Wszyscy przedstawiciele rasy mają umiejętności pasterza, ich krew ma pragnienie, aby stado było widoczne, najlepiej zebrane w stos.

Opiekują się dziećmi z przyjemnością, towarzyszą dorosłym.

Psy uwielbiają obserwować otoczenie z odpowiedniej platformy widokowej, znajdującej się na elewacji: w razie potrzeby są gotowe do podjęcia aktywnych kroków.

Od dawna wciągnięte w walkę z dzikimi niedźwiedziami, lwami, w razie niebezpieczeństwa dla innych, zwierzęta te są gotowe zaangażować się w walkę z tymi, którzy, ich zdaniem, podejmują próbę na terytorium lub majątku.

Dzięki mocnym tylnym kończynom mastif nie kosztuje nic, co mogłoby przelecieć przez płot.

Z mężczyzną - w domu i na trawniku

Aby zwierzęta czuły się dobrze, muszą żyć w wolności - na przestronnym dziedzińcu. Angielskie mastify są nieco inne pod tym względem: flegmatyka odróżnia je od całej rodziny psów molosów.

Wielu ekspertów uważa, że ​​te psy nadają się do mieszkania w apartamentach miejskich.

Mastify żyją stosunkowo krótko: dwanaście lat to bardzo szanowany, nawet zaawansowany wiek.

Wyjątkiem jest tybetański przedstawiciel - pochodzący ze wschodu - w większości przypadków ma 16 lat.

Nawiasem mówiąc, długość życia zwierząt domowych w dużej mierze zależy od działań właścicieli, podjętych w celu wychowania i utrzymania zwierzęcia.

Szczenięta tej rasy są bardzo zabawne: szeroki szkielet, gęsty podszerstek sprawiają, że wyglądają jak młode. Młode wyglądają niezgrabnie przez długi czas, co zbyt często dotyka właścicieli.

Wiele osób robi drapieżnego psa bojowego jako zwierzę krzesło z umiejętnościami ozdobnego psa.

Przedstawiciele zwierząt o cechach walki powinni być traktowani ze zdrową czujnością na etapie wybierania szczeniąt.

Zanim uchwycisz najbardziej mobilnego i zabawnego malucha, warto przyjrzeć się rodzicom, aby zrozumieć: jak są posłuszni, życzliwi (lub przeciwnie, złośliwi). W końcu nadejdzie czas, a młode zamieni się w dorosłe zwierzę.

Opieka, karmienie, choroba

Od momentu pojawienia się szczeniaka w domu, konieczne jest monitorowanie poprawności rozwoju zwierzęcia - nawet mastysy powinny być traktowane w specjalny sposób.

Nie możesz podnieść psa za łapy: zawsze jest wspierany dłonią od dołu. Dysplazja stawów (przemieszczenie kończyny wewnątrz worka kostnego) jest cechą dużych małych barbaczy.

Zwróć szczególną uwagę na żywienie. Wiele osób zajmujących się hodowlą psów i producentów pasz twierdzi, że: szczeniak powinien otrzymać zrównoważoną kompozycję białkowo-węglowodanową produkowaną przez przemysł.

Hodowcy, doświadczeni właściciele często sprzeciwiają się: zbyt wczesne stosowanie mieszanek substancji odżywczych doprowadzi do nieprawidłowości w układzie trawiennym.

Od sześciu tygodni szczeniak sześć razy dziennie otrzymuje obowiązkowe mięso (wszystkie rodzaje oprócz wieprzowiny), kwaśne mleko; od trzech miesięcy stopniowo wprowadzane są sery, warzywa gotowane na parze (z wyjątkiem ziemniaków).

Karmienie mastifa kosztuje dużo, szczególnie w pierwszych latach życia. W młodym wieku powinni otrzymywać pokarm składający się z 30% białka: nadmiar aminokwasów zwierzęcych może prowadzić do nadmiernego wzrostu szkieletu.

Wraz z wiekiem zwiększa się ilość białka. Menu dorosłego drapieżnika powinno zapewniać dzienne spożycie 20 g mięsa na 1 kg wagi.

Nie musisz przekarmiać: zdrowe jedzenie psa powinno być jednorazowe.

Ważnym punktem w rozwoju szczeniaka jest socjalizacja. Dorastanie zwierzęcia powinno odbywać się przy aktywnej znajomości otaczającego świata.

Aby pies mógł nabrać pewności siebie, musi podążać w różnych sytuacjach, zdobyć jak najwięcej wrażeń.

W domu niedojrzałe szczenię nie powinno być narażone na przemoc, bicie lub lekceważenie.

W zwierzęciu kryje się wiele instynktów: lojalność psów i życzliwość współistnieją ze zwierzęcymi oszustwami, niegodziwością i niedowierzaniem.

W procesie edukacji właściciel ma obowiązek obudzić i zabezpieczyć niezbędne umiejętności psa bojowego.

Stan psychiczny szczeniaka zależy również od przedwczesnego przymusu angażowania się w czynności, w tym zabawę. Eksperci zalecają: nie przeszkadzaj młodemu stworzeniu po jedzeniu, nie budź go na próżno - ze względu na ich kaprys.

Opieka nad szczeniętami, jak również innymi zwierzętami: są regularnie uczesane, o ile to możliwe, codziennie; kąpać w miarę potrzeby, bez nadużywania roztworów mydła.

Dodatkowym rodzajem pielęgnacji jest systematyczne mycie fałd skórnych na twarzy.

Zwierzę wyróżnia intensywne ślinienie, dlatego wymaga specjalnych procedur higienicznych.

Krycie, ciąża

Szczeniaki rosną raczej powoli. Okres dzieciństwa trwa: u kobiet do dwóch lat; u mężczyzn - do dwóch i pół.

Okres ciąży potomstwa u samic wynosi około 62 dni, w ciągu 54. dnia może pojawić się normalny, zdrowy miot.

W czasie ciąży zmienia się zachowanie mastifa: staje się bardziej niespokojny, agresywny. W tej chwili nie zaleca się, aby dzieci mogły bawić się z psem.

Galeria zdjęć

Na poniższym zdjęciu możesz spojrzeć na wygląd przedstawicieli tej rasy i określić, który pies preferujesz.

Mastif

Wszyscy przynajmniej raz w życiu widzieli ogromne, dumne psy o dobrych oczach. To są mastify. Wielu uważa je za agresywnych i okrutnych, ale daleko im do tego. Mastify często łączą przeciwne cechy charakteru. Z biegiem czasu rasa charakteryzowała się dobrą naturą i wrażliwością. Są wspaniałymi strażnikami, ale nieporównywalnymi lojalnymi kochającymi towarzyszami.

Charakterystyka rasy: mastiff

Mówiąc o mastifach, warto zauważyć, że istnieją odmiany tej grupy psów. Najczęstsze z nich to angielski, hiszpański i tybetański. O nich i będą trwać.

Wymiary: waga, wysokość

Mastif tybetański. Psy tej rasy mają bardzo piękny wygląd, mają potężny uroczysty wygląd. Kręgosłup jest ciężki, pokryty rozwiniętymi mięśniami. Mastify tybetańskie żyją 15-16 lat. Nie zwracali szczególnej uwagi na kolor tych psów, ale z biegiem czasu dominująca cecha genu stała się zauważalna - czarne włosy z oznakowaniem nad oczami, zazwyczaj są czerwone. Istnieją jednak inne rodzaje kolorów, na przykład brązowy, szary i inne. Płaszcz jest długi, podszerstek miękki (jego intensywność zależy od warunków klimatycznych). Sama wełna jest tak dobra i nie wymaga niepotrzebnych zmartwień, że nawet na wystawach mastif jest pokazany w swojej naturalnej postaci.

Ciało mastifa ma wydłużony kształt. Wysokość psa - nie mniej niż 66 centymetrów, kobiety - 61 centymetrów. Waga tych i tych waha się w granicach 60-80 kilogramów.

Głowa mastifa jest masywna, mocna, dobrze zaznaczony występ z tyłu głowy i przejście do twarzy od czoła. Kufa z tego powodu wydaje się szeroka. Oczy są głęboko osadzone, mają kształt migdałowy, kolor zmienia się w zależności od różnych obszarów skóry. Ale także szeroki, kolor nozdrzy może zależeć od koloru płaszcza. Silne szczęki utrzymują twarz w kwadracie. Uszy osadzone są wysoko, zawieszone, ale można je również podnosić. Chód angielskiego Mastifa jest wolny i lekki, ale jednocześnie dość stabilny, potężny. Ogon nie jest bardzo długi, ma kulkę puszystej wełny.

Hiszpański mastif. Różni się spokojnym i opanowanym. Długość życia: 10-11 lat. Rosnące stala nie mniej niż 77 centymetrów, samice - nie mniej niż 72. Waga: od 50 do 60 kilogramów. Głowa jest kwadratowa, wielkoformatowa, z głębokim pyskiem. Nos czarny. Oczy mogą być brązowe lub orzechowe. Wełna ma średnią długość, może być płowa, wilk, czerwony, czarny z czerwonym, tygrys, biały z czerwonym. Uszy zwisają, uniesione u podstawy. Szyja jest krótka, ogon gruby u podstawy może zostać podniesiony. Charakter spaceru jest bezpłatny i elegancki.

Mastif angielski żyje od 10 do 12 lat. Wysokość dla dwóch płci wynosi 70-76 centymetrów przy normalnej wadze 80-86 kilogramów. Wymiary części ciała są powiązane w taki sposób, że tworzą harmonijny wygląd. Kufa ma długi kształt, sama głowa (czaszka) powinna być szersza niż długość. Płat nosowy jest czarny, ma szerokie nozdrza. Szczęka charakteryzuje się płaskością i szerokością geograficzną. Oczy znajdują się stosunkowo daleko od siebie, kształt jest romboidalny, kolor jest ciemny. Uszy ustawione wysoko, z różnymi akcjami, takimi jak słuchanie, okazują. Ogon jest ruchomy, jest mocno osadzony. Mastif angielski porusza się z łatwością i pewnie.

Postać

Mastif tybetański. Osobliwością, po pierwsze, jest pewna typowość i prymitywność rasy. Ponadto, psy tej rasy nie zawsze są chętne do zadowolenia właściciela, na przykład, jeśli jest on prowadzony na smyczy, nadal będzie sięgał tam, gdzie chce. Zgodnie z zachowaniem tybetańskiego mastifa jest bardziej jak kot.

Pies ten wyróżnia się inteligencją i umiejętnością podejmowania decyzji, dlatego dobrze radzi sobie z funkcją ochrony mienia. Z dobrym wychowaniem staje się towarzyszem, przywiązuje się do rodziny, a dzięki jej ochronie może być agresywny.

Pomimo ich wysokiego intelektu i umiejętności łatwego uczenia się, trudno jest trenować mastify, ponieważ ich charakter posłuszeństwa i chęci zadowalania jest znacznie niższy niż u innych ras. Ale jest to kompensowane i wygładzane przez odpowiednie wychowanie.

Hiszpański mastif. Rasa ta charakteryzuje się niesamowitym spokojem, łączy w sobie cechy dobrego opiekuna i prawdziwego przyjaciela. Zachowanie rodziny jest wzorowe, bez agresji, wymaga miłości, uwagi i troski. W hiszpańskich mastifach w zachowaniu zauważyłem poczucie własnej wartości. W przeciwieństwie do mastifów tybetańskich lubią być chwaleni, dlatego często starają się zadowolić właściciela. Ponadto, w ochronie hiszpańskich mastifów są bardzo czujni, nigdy nie zaatakują bez ostrzeżenia. Ale często nawet warczenie nie jest potrzebne, wystarczy spojrzeć na psa, aby natychmiast zrozumieć jego intencje. Te psy są ponadto piękne, delikatne i miłe w leczeniu dzieci, osoby starsze. Jeśli hiszpański mastiff jest odpowiednio i dobrze wychowany, stanie się wspaniałym strażnikiem i przyjacielem.

Ponadto, ta rasa mastifa jest bardzo wrażliwa na nastrój i zamiary nie tylko członków rodziny, ale także nieznajomych, dlatego ustalenie bezpieczeństwa sytuacji nie będzie dla niego problemem. Jeśli dana osoba pojawia się na horyzoncie z nie najlepszymi intencjami, zachowanie zwierzęcia ulega zmianie. Szczególnie wszystkie uczucia i właściwości ochronne są pogarszane w nocy.

Mastif angielski. Często nazywane są łagodnymi gigantami, ponieważ z dużym, prawie ogromnym wzrostem, ten pies potrzebuje miłości i opieki prawie tak samo jak człowiek. Ważny jest moment podniesienia jednej chwili - pies jest bardzo wrażliwy na emocje innych. Z tego powodu płacz właściciela może ją bardzo zdenerwować. Z drugiej strony, trudno jest uporać się z ich uporem, ale to już powinna być umiejętność mistrza - znaleźć podejście, nie wymagać zbyt wiele i spokojnie reagować. Prawdopodobnie z powodu wrażliwości Mastifa Angielskiego jest trochę jak mężczyzna. Psy tej rasy, podobnie jak ludzie, różnią się od siebie. Nie trzeba dodawać, że na naturę i zachowanie wpływają warunki zatrzymania, terminowa socjalizacja, wychowanie. Ale te psy mają cechy wrodzone. Na przykład niektóre osoby są spokojne, inne są po prostu pełne energii.

Te psy są bardzo dobre do trzymania w domu z dziećmi, mogą nawet pełnić funkcję nadzoru. Mastify nie wykazują agresji, nie szkodzą dzieciom. Psy te nie są skłonne do częstego szczekania i bez powodu zwykle są spokojne i reagują normalnie na hałaśliwe otoczenie. Ale myśl, że wszyscy są flegmatyczni i robią tylko to, co sypiają i jedzą. Ale to tylko stereotypy. Ale w rzeczywistości są mobilni, nawet wyprzedzając osobę w biegu, po prostu często nie lubią wykonywać niepotrzebnych ruchów.

Mastif to wspaniała rasa, czy to hiszpańska, angielska, tybetańska czy inna.

Co karmić mastiffa

Mastify są dużymi psami, które rosną szybko, więc ważne jest, aby je prawidłowo karmić, aby nie powodować otyłości. Najpierw o szczeniętach. Małe, rosnące osobniki do 4 miesięcy powinny być karmione 5 razy dziennie, stopniowo zmniejszając liczbę posiłków z wiekiem. Tak więc, do 6 miesięcy szczenię karmi się 4 razy, do roku - 3 razy, po - 2 razy iw żadnym wypadku nie więcej. W diecie powinno być dużo twarogu, szczególnie szczeniąt (ser powinien być spożywany codziennie). Jeśli zwierzak jest czysty, ser pleśniowy odmawia, nie bądź leniwy, zrób zapiekankę.

Konieczne jest karmienie mastifa produktami, w których średnia ilość białka nie przekracza 25%, tłuszcz powinien być nie większy niż 18%, z wapniem, z dobrą zawartością jodu około 5%. Jest to bardzo ważne, ponieważ karmienie, na przykład, szczenięcia z posiłkiem z dużą ilością białka doprowadzi do gwałtownego wzrostu wzrostu, co oznacza choroby stawów i ścięgien. Warto zwrócić uwagę na to, że nie ma również zbyt dużo wapnia. Ilość paszy spożywanej jednocześnie nie powinna być zbyt duża, doprowadzi to do otyłości zwierzęcia domowego.

Jeśli chodzi o obliczenia i stosunki produktów, powinny one wyglądać następująco: mięso (0,5 racji), gotowany ryż (0,25), sproszkowane mleko w proszku (0,25), witaminy, tabletki mineralne. Liczba tych ostatnich zależy od ich rodzaju i zaleceń użycia.

Całkowita ilość paszy na dzień dla dorosłego psa jest obliczana na poziomie 60 gramów na 1 kilogram wagi psa. Mięso nie powinno być bardzo grube, podane zwierzęciu w jego surowej postaci, pokruszone na kawałki. Nie zapomnij o innych ważnych produktach.

Mastif żywieniowy - gwarancja jego zdrowia. Prawidłowo skomponowana racja i ścisłe przestrzeganie jej zapewni dobrą opiekę swojemu zwierzakowi, a on rozkoszy Cię swoją miłością i oddaniem.

Mastif: odmiany ras ze zdjęciami

Mastify to rasa psów, uwielbiana przez wielu ludzi, którzy wolą masywne psy. Ta rasa psów ma dobrze rozwinięte mięśnie, szeroką klatkę piersiową i plecy, krótkie włosy i najbardziej zróżnicowany kolor. Istnieje wiele rodzajów mastifów, a niektóre z nich są popularne wśród miłośników psów straży. W tym artykule omówimy główne rodzaje mastifów: angielski, brazylijski, neapolitański, hiszpański, tybetański, bullmastiff, japoński i francuski.

Angielski

Mastif, którego pojawienie się należy do wybrzeży "Foggy Albion", nadal ma pewne charakterystyczne cechy ducha Wysp Brytyjskich. Wiarygodność, pewność, cierpliwość, duma i odwaga - wszystkie te cechy można przypisać naturze naszego angielskiego przedstawiciela tej rasy. Odporność na gniew nie musi być uważana za lenistwo, ponieważ angielski Mastif może dać błysk gniewu, który stanie się tragedią dla sprawcy. Udział takiego psa w wystawach nie może sprawiać przyjemności zarówno właścicielowi, jak i psu. Mastify w angielskim stylu nie lubią pokazów i tolerują je prawdopodobnie tylko ze względu na ich mistrza, którego zdradzono. A lojalność u tego typu psów rozwija się na wysokim poziomie.

Angielski pies wygląda dość harmonijnie i jest złożony proporcjonalnie. U psów rasowych długość głowy wynosi 34% wysokości w kłębie, a długość ciała jest o 12% większa od tej samej długości. Płaszcz psa nie jest bardzo wytrzymały, są wyraźne fałdy na twarzy. Eksperci uważają, że rasowe mastify angielskie mają pewne standardy dotyczące kształtu głowy, w którym określa się rasę czystą.

Kufa jest krótka, przypominająca kwadratową płaszczyznę z pierwszego planu. Nos nie powinien być wciśnięty, ale nie powinien wystawać ponad wargę. Szczęka jest gęsta i szeroka, łukowata. Ta rasa ma dobrze rozwinięte zęby i ukąszenia, więc chwyt psa angielskiego jest bardzo silny. Oczy są małe, szeroko rozstawione naprzeciwko siebie, w kształcie rombu i ciemne. Uszy są daleko od siebie i zwisają w policzkach. Kiedy pies zaczyna słuchać, uszy unoszą się nieznacznie.

Klatka piersiowa i grzbiet są niezwykle szerokie i muskularne. Skrzynia jest bardzo dobrze rozwinięta, więc objętość płuc jest również duża. Ogon jest szeroki i wysoko osadzony. Pies porusza się równomiernie i pewnie, a ze względu na dużą masę mięśniową wydaje się, że ruch jest niezrównoważony. Niedawno naukowcy zaczęli przeprowadzać eksperymenty dotyczące połączenia linii Mastifa angielskiego z innymi rasami.

Głównym rezultatem jest ulepszony chód i ruch podczas biegu. Należy również zauważyć, że powyższy wzorzec rasy (cechy ciała, głowy, włosów, koloru, ogona, mięśni itp.) Można przypisać prawie wszystkim typom mastifów.

Brazylijczyk

Jednym z rodzajów mastifów jest brazylijski, lub tak zwany - brazylijski fila. Ta rasa psów charakteryzuje się niesamowitymi danymi fizycznymi. Będzie świetnym stróżem każdej firmy ochroniarskiej. Brazilian Fila jest oddana i arogancka, wykazując wyraźną agresję wobec obcych. Dedykowane właścicielowi, jeśli traktuje go z szacunkiem i posłuszeństwem w wykonywaniu różnych poleceń.

Kolor tego psa ma odcienie żółtego, pręgowanego, popiołu, czasem - ciemnego koloru orzeszków ziemnych. Sierść jest krótka i gęsta, na twarzy może być czarna maska. Czasem są brazylijskie stery o czysto czarnym kolorze (białe plamki na klatce piersiowej i mogą być również obecne łapy). Chód psa przypomina wielbłąda (łapy z jednej strony poruszają się synchronicznie). Dzięki temu krokowi brazylijski fila może pokonać duże odległości, a jednocześnie zużywa minimalną ilość energii.

Charakter brazylijskich mastifów jest bardzo agresywny, ale manifestuje się tylko w stosunku do obcych. Dlatego w niektórych krajach tej rasy psów nie wolno było oswoić. Będzie bronić swojego terytorium przed obcymi do końca, więc wskazane jest używanie brazylijskiego Fil na terenach składów wojskowych i tajnych organizacji.

Ale charakter wilka nie oznacza, że ​​ten pies może wykazać agresję w stosunku do właściciela. A dookoła jest bardzo wrażliwa, czuła i czuła, by zamknąć ludzi. W domu zachowuje się jak kot i nigdy nie skrzywdzi twoich dzieci. Brazylijczyk Phil jest w stanie tolerować dzieci, chodzić z nimi i chronić je przed innymi agresywnymi zwierzętami.

Neapolitański

Mastif neapolitański lub Mastino Neapolitano to włoski odmiany tej rasy psów. Jak mówią informacje historyczne, to Neapolitano Mastino bardzo lubił Aleksandra Wielkiego, który używał jej w bitwach przeciwko zaprzysięgłym wrogom. Rzymianie od dawna używali mastino neapolitano do polowania na niedźwiedzie i byki, więc ta rasa jest uważana za walkę, polowanie. Do początku II wojny światowej nie była rozpoznawana na świecie, a dopiero po 1945 r. Zaczęli hodować mastif neapolitański w całej Europie Zachodniej.

Standardy rasy niewiele różnią się od innych odmian mastifa. Mastino bardzo często ma kolor czarny lub pręgowany. Poruszają się w taki sam sposób, jak inni przedstawiciele rasy (występują oczywiste problemy z nawigacją). Jednak neapolitański pies jest doskonałym obrońcą i strażnikiem każdego terytorium. On, podobnie jak brazylijska Fila, nie wpuszcza obcego na swoje terytorium, ale dla gospodarza Mastino zawsze okazuje życzliwość i sympatię. Odpowiednio wyszkoleni mistrzowie nie zaszkodzą innym zwierzętom na podwórku i będą stale bawić się z dziećmi.

Neapolitański Mastino łatwo jest trenować, dlatego właściciele nie mają problemów z psem. Na widok gości ten pies może być nieco ostrożny, ale gdy tylko poczuje, że nie ma dla niego zagrożenia, natychmiast cofa się i nie zwraca już uwagi na gościa. Najważniejszą rzeczą jest nie drażnić się iw żadnym wypadku nie pokonać Mastino, ponieważ jego solidna postać może dać silną reakcję w najbardziej nieodpowiednim momencie. Ważne jest również, aby pamiętać, że mastino nie musi być powiązane, ponieważ to go rozzłości, a agresja może nawet rozlać się na gospodarza. Mastify neapolitańskie to wolne i dumne psy kochające dobra właściciela, które z kolei odpowiadają im w ten sam sposób.

Hiszpański

Ojczyzna Hiszpański mastiff to górskie obszary Extremadury. To tutaj te psy były myśliwymi i obrońcami ziemi rolniczej 300 lub więcej lat temu. Hiszpańskie mastify były używane jako psy bojowe, często same mogły pokonać dzika, a nawet niedźwiedzia. W tej chwili pies hiszpański jest wykorzystywany w działaniach związanych z bezpieczeństwem. W 1982 r. Zatwierdzono standard rasy.

Natura nagrodziła tę rasę psów o wysokiej inteligencji i trwałej psychice. Hiszpańskie mastify są łatwe do nauczenia i słuchania ich mistrza, ale metody treningu siłowego nie mają do nich zastosowania. Takie psy kochają otwartą przestrzeń i duże obszary, dlatego lepiej jest trzymać je w wiejskim domu i chodzić po rozległych polach. Ten pies, choć wygląda bardzo poważnie i surowo, nadal potrzebuje miłości mistrza. Jego waga jest wprost proporcjonalna do życzliwości i przywiązania właściciela, pies jest bardzo oddany i gotów oddać życie swoim członkom rodziny w każdej chwili.

Jednak standard rasy i cechy Mastifa hiszpańskiego różnią się niewiele od cech innych psów tej rasy. Pies ma takie samo ogromne i proporcjonalne ciało, duże mięśnie, zmarszczki na twarzy, szeroką i mocną klatkę piersiową i plecy, mocny ogon i krótkie włosy.

Tybetański

Mastif Tybetański (Mastif Tybetański, Do-hee) - ma przeważnie czarny płaszcz z opalenizną. Wygląda jak majestatyczny ogromny lew lub dumny puszysty niedźwiedź. Uważa się, że im większe C-hi w kłębie, tym bardziej jest ono wartościowe. Jednak standard rasy dla "tybetańskiego" pozostaje prawie taki sam jak dla innych przedstawicieli opisanych powyżej.

Charakter mastifa tybetańskiego jest bardzo trwały, jednak na Wschodzie istnieje wiele legend, które podobno ta bestia zmiażdżyła wielu przeciwników i sama. Prawdopodobnie z tego powodu Do-hi jest świetnym organem nadzorującym. Co więcej, nigdy nie zaatakuje nieznajomego, który nie ma złych zamiarów. Jak twierdzą właściciele traktatów tybetańskich, ich psy na poziomie podświadomości mogą odczuwać złe intencje nieznajomego, a wtedy ten drugi nie zostanie ocalony.

Zdrowie tybetańskiego dog niemiecki jest dość silne, a niektórzy przedstawiciele mogą żyć do 15-17 lat. Istnieje linia mastifa tybetańskiego, który nazywa się aborygenem. Ta linia psów praktycznie nie cierpi na różnego rodzaju choroby, poza tym linia mastifa rodzimego żyje średnio około 16 lat, podczas gdy średnia długość życia mastifa angielskiego wynosi tylko 11 lat.

Bullmastiff

Bullmastiffy rzadko wykazują nadmierną aktywność i nie będą nawet szczekać bez szczególnie ważnego powodu. Te psy szczekają tylko wtedy, gdy ich terytorium jest zagrożone. I w takich przypadkach bullmastiffy szczekają bardzo głośno. Z innymi zwierzętami (zwłaszcza z innymi rasami psów) te psy słabo radzą sobie i często mogą je zaatakować. Nie ma to jednak znaczenia, istnieją specjalne kursy socjalizacji, w których psy są mniej agresywne wobec ludzi i zwierząt wokół nich. Ale wtedy straże zadatki psa pogorszą się, więc ostateczny wybór spoczywa na właścicielu. Po raz pierwszy bullmastiff pojawili się w Anglii w XIX wieku. Ta rasa psów została wyhodowana ze względu na tworzenie krzyżówki pomiędzy mastiffem a bulldogiem. Po pół wieku Bullmastiffowie znaleźli się w Stanach Zjednoczonych, gdzie byli aktywnie wykorzystywani do ochrony różnych przedmiotów. Wiadomo, że bullmastiffi byli strażnikami kopalni diamentów w Południowej Afryce, a także pojawili się w filmie "Rocky" jako psy stróżujące.

Sierść Bullmastiff jest krótka, często ma kolor ciemnobrązowy lub czerwony. Ten typ wełny nie pozwala na trzymanie psów w ekstremalnych warunkach zimnych (Syberia, Alaska itp.). Kufa jest czarna, pomarszczona, ponieważ fałdy psa często ślinią się z ust. Bullmastiffy wyróżniają się stosunkowo niewielkim rozmiarem w stosunku do ich skały. Jednak mają silne mięśnie, które są doskonale widoczne z każdej pozycji, ponieważ włosy psów są krótkie. Pewien sławny miłośnik matsifow, który stworzył standardy ras, powiedział kiedyś, że władcy są elastyczni, jak gimnastycy, ale niezbyt masywni. Jednak elastyczność daje takim psom jeszcze wyższe cechy obronne, ponieważ podczas ścigania bullmastiff będzie trudno odejść (w przeciwieństwie do innych przedstawicieli rasy Mastif, bullmastiffi biegają dość szybko ze względu na ich elastyczność). Co więcej, takie psy mają ogromną kwadratową głowę i potężną szczękę, po złapaniu rękawa złoczyńcy pies nigdy go nie wypuści (tylko na polecenie właściciela).

Czym jest temperament u psa? Wszystko jest bardzo proste, niektórzy trenerzy psów i hodowcy psów określają temperament psa zgodnie z jego zachowaniem. Sądząc w ten sposób, bullmastiff jest flegmatyczny, jednak istnieje również 10% choleryzmu (a na widok nieznajomego o złych intencjach bullmastiff staje się całkowicie optymistyczny). Ten typ mastifa jest raczej spokojny, powolny i zrównoważony w spokojnej atmosferze, ale jeśli kot biegnie obok niego, nie uspołeczniony pies natychmiast staje się agresywny i gwałtowny. Pies traktuje właściciela i jego dzieci życzliwie i życzliwie. Ponadto bullmastiffi są bardzo lojalni i będą walczyć o swojego pana do końca.

Japoński

Japoński mastiff na wybrzeżach Krainy Wschodzącego Słońca nazywa się Tosa Inu. W tym miejscu typ psa hodowlanego został wyhodowany metodą selekcji. Do początku XIX wieku w Japonii nie było przyzwoitych ras psów walczących. Każdy japoński pies mógł łatwo przegrać walki z zachodnimi psami. Tak więc amerykańscy i europejscy hodowcy psów chwycili za honor samurajów i zaczęli szukać sposobów na wyhodowanie zupełnie nowego i idealnego psa bojowego.

Takie psy są używane tylko do występów w bitwach i w różnych kategoriach wagowych (dlatego hodowcy wyprowadzali psy o różnych masach). Jako gość zwierząt z Japonii praktycznie nie jest używany, z wyjątkiem majątków arystokratów, gdzie potrzebujesz niezawodnego strażnika, zdolnego "zepsuć" każdego złego kosmitę.

Średnia waga psów tej rasy wynosi około 70 kg. Wcześniej były osoby, które przekroczyły wagę 100 kg, ale po drugiej wojnie światowej całkowicie zniknęły, a hodowcy nie przywrócili ich. Wysokość Tosa Inu waha się od 65 do 80 cm, takie psy odznaczają się jednolitym kolorem na całej sierści (dozwolone są tylko małe plamki na klatce piersiowej). Podobnie jak wszyscy członkowie rasy Mastif, Tosa Inu ma delikatny charakter. Takie psy są delikatne i życzliwe dla właściciela, i mogą bawić się przez kilka dni z dziećmi. Jednak dla nieznajomych w Tosa Inu reakcja jest zupełnie odwrotna. Ponadto, ze względu na geny psów szukających mastifa japońskiego, usługi specjalne są często wykorzystywane do różnych operacji wyszukiwania.

Francuski

Mastif francuski lub mastif Bordeaux to pradawny pies, który od dawna chroni chaty rzeźników i drwali przed plagą dzikich zwierząt lub rabusiów. Mastif Bordeaux często porównywany jest do masto neapolitańskiego, a niektórzy twierdzą nawet, że francuska wersja mastifa pochodzi od neapolitańskiego. Psy Bordeaux, a także hiszpańskie i neapolitańskie są często używane do ochrony i polowania na duże dzikie zwierzęta. Dziś pies pochodzący z Francji jest często używany w walkach psów, ponieważ ma duże i silne mięśnie oraz dobrą sprawność. Zewnętrznie, francuski mastiff przypomina buldoga, jednak pierwszy jest nieco większy. Standard rasy nie różni się zbytnio od bullmastif i innych przedstawicieli rasy Mastiff. Włosy w Bordeaux Dogra są krótkie, można je pomalować na wszystkie odcienie czerwieni. Rasa czystorasowa pozwala na małą białą plamkę na klatce piersiowej (plamy na szyi lub głowie wskazują na nieczystość rasy).

Dogue de Bordeaux jest odważnym, poważnym, spokojnym i inteligentnym psem, który jest bardzo oddany swojemu panu. Szczeka trochę, często robiąc to tylko w najbardziej potrzebnych sytuacjach. Jako pies stróżujący natychmiast zaatakuje nieznajomych, którzy przybyli na jego terytorium. Jednak z dziećmi i właścicielem Bordeaux jest czuły i delikatny. Przyjmuje także inne zwierzęta, w tym psy, jeśli dorasta z nimi od najmłodszych lat.

Czytaj Więcej O Psach

Rekordy świata

Rasy Wszystko najbardziej w naszym świecieNajwiększe polubienia na świecieSiberian husky jest największym husky, jest dość starożytną i bardzo liczną rasą psów, które żyją we wschodniej Rosji, a także na większości terytorium Syberii.

Zawiesina prazicydowa Plus dla szczeniąt małych ras, fl. 6 ml

Rasy SKŁAD I FORMULARZ EMISJI
Zawarty w pudrach kwas pęczniejący (międzynarodowa niepochowana nazwa: praziquantel + perełkowy pyrantel) jest złożonym lekiem przeciwko robakom zawierającym 1 ml składników aktywnych, 1,5 mg prazikwantelu, 15 mg febantelu i 15 mg pamoaty pyrantelu, a także składniki pomocnicze.

O czym może marzyć pies

Rasy Psy są najbardziej wiernymi stworzeniami, nic dziwnego, że gdy słyszy się wyrażenie "mój czworonożny przyjaciel", to natychmiast to zwierzę pojawia się przed waszymi oczami. Nie są oni jednym tysiącleciem żyjącym ramię w ramię z mężczyzną, który pomaga mu we wszystkim.