Treść

Mikoplazmoza u psów: objawy, leczenie, profilaktyka

Mikoplazmoza u psów to grupa chorób wywołujących oportunistyczne patogeny klasy Mollicutes. Do tej klasy należą trzy rodziny - właściwie mykoplazmy, acholeplazmy i mykoplazmy T. Dlatego mikroorganizmy i powodują patologię w różnych narządach.

Jakie choroby powodują mykoplazmy

W ciele psów, mykoplazm jest pasożytnicza, specyficzna gatunkowo tylko dla tych zwierząt - Mycoplasma cynos. Mikroorganizmy powodują:

  • infekcje dróg oddechowych;
  • zapalenie spojówek;
  • zapalenie okrężnicy;
  • zapalenie sutka:
  • zapalenie stawów;
  • choroba nerek;
  • choroba stawów;
  • anemia;
  • choroby układu moczowo-płciowego.

Mikoplazmy są mikroorganizmami normalnej flory bakteryjnej układu oddechowego zwierząt. Tak więc w badaniu stwierdzono mykoplazmy na błonie śluzowej górnych dróg oddechowych u 27% zdrowych psów. Ale także u zwierząt z różnymi chorobami układu oddechowego wyizolowano M. bovigenitalium, M. Canis, M. CYNOS, M. edwardii, M. fluczutum, M. gateae i M. spumans. Mikroorganizmy powodują choroby u osłabionych zwierząt o obniżonej odporności.

Oprócz tych chorób, mykoplazmy są bardzo niebezpieczne dla ciężarnych suk, ponieważ infekcja powoduje poronienia, narodziny nieżywego lub martwego potomstwa, trwałą bezpłodność. Chociaż większość mykoplazm ma charakter gatunkowy, infekcja może wystąpić poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem. Na przykład pies może ulec zakażeniu przez kontakt z kotem cierpiącym na mikoplazmozę.

Objawy i objawy mykoplazmozy u psów

Zakażenie mykoplazmą nie może być określone bez badań laboratoryjnych. Patologia objawia się objawami chorób wywołanych przez zmiany chorobowe danego narządu przez mikroorganizmy. Objawy odpowiadają tylko zmianom wtórnym. Właściciel zwierzęcia musi zwrócić uwagę na następujące objawy:

  • zaczerwienienie twardówki oczu, łzawienie, wyładowanie ropne;
  • rozładowanie z nosa, katar;
  • bóle brzucha, niestabilny stolec, wymioty;
  • zapalenie, obrzęk stawów kończyn, kulawizny, ból podczas ruchu;
  • brak apetytu, pragnienie;
  • efekty gorączkowe (dreszcze, gorączka);
  • patologie skóry (zapalenie skóry, dermatoza, wyprysk), zapalenie skóry;
  • apatia, anemia.

Patologia multisymptomatyczna komplikuje diagnozę i maskuje prawdziwą przyczynę choroby.

Metody diagnozy choroby

Cechy morfologii patogenu powodują trudności z diagnozą. Mikoplazmy nie mają ściany komórkowej i przyczepiają się do komórki gospodarza, łatwo adaptując się do kształtu komórki. Mikroorganizm otrzymuje składniki odżywcze i czynniki wzrostu bezpośrednio z komórki. Ze względu na to, że komórki mikroorganizmu i gospodarza wymieniają białka, układ odpornościowy nie może rozpoznać patogenu.

Często ta interakcja prowadzi do przeciwnego efektu - komórki układu odpornościowego zaczynają walczyć nie tylko z mikroorganizmem, ale także z komórkami własnymi - zaczyna się autoimmunologiczny proces patologiczny. Aby ustalić dokładną diagnozę, należy skorzystać z badania wymazów z oskrzeli i tchawicy, próbek z błony śluzowej nosa, wymazów z oczu, układu rozrodczego.

Stosując metodę łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR), należy określić obecność DNA patogenu w próbkach. Jednak ze względu na dużą różnorodność mykoplazm, może zaistnieć kilka testów, aby dokładnie zidentyfikować wszystkie typy patogenów.

Krew może być wymagana do potwierdzenia. Analiza była głównym narzędziem diagnostycznym. Za pomocą tej analizy określa się wrażliwość mikroorganizmów na różne grupy antybiotyków. Dodatkowo można wyznaczyć badania, które pomogą określić stan zakażonych narządów:

Te metody badawcze nie są swoiste i ujawniają wtórne patologie, a nie obecność patogenu.

Terapia mykoplazmozą u psów

Leczenie chorego zwierzęcia jest długotrwałe i obejmuje terapię przeciwbakteryjną i objawową. Mikoplazmy są wrażliwe na pewne grupy antybiotyków, na przykład serię tetracyklin, która hamuje procesy syntezy mikroorganizmów wolnych od jądrowego. W celu leczenia zaleca się:

  • antybiotyki (tetracykliny, chloramfenikol, doksycyklina);
  • środki przeciwdrobnoustrojowe;
  • immunomodulatory;
  • lokalne środki przeciwdrobnoustrojowe.

Podczas całego przebiegu leczenia przeprowadzane są badania, które pokazują skuteczność leczenia i pomagają w razie potrzeby go dostosować. Długotrwałe stosowanie silnych antybiotyków może mieć szkodliwy wpływ na wątrobę psa, dlatego też hepatoprotekcje są przepisywane jako leczenie podtrzymujące. Aby znormalizować mikroflorę jelitową, leczenie uzupełniają probiotyki i prebiotyki.

W leczeniu zapalenia spojówek wywołanego przez mykoplazmy nie jest konieczne stosowanie preparatów steroidowych o działaniu miejscowym (maść). W przeciwnym razie leczenie może prowadzić do przewlekłego procesu i owrzodzenia.

Antybiotyki z grupy tetracyklin nie są przepisywane psom młodszym niż sześć miesięcy. U ciężarnych samic nie należy stosować tetracyklin i chloramfenikolu. Leczenie nie jest wskazane przed porodem. Do podawania pacjentom z kobietami stosuje się cesarskie cięcie. Nowonarodzone szczenięta są badane na obecność mykoplazm, ponieważ infekcja potomstwa występuje w macicy.

Oprócz wymienionych antybiotyków można przepisać leki alternatywne - erytromycynę, kanamycynę, spiramycynę, nitrofurany, tiposynę itp.

Profilaktyka patologii u psów

Nie istnieje specjalna szczepionka zapobiegająca mikoplazmozie. Aby podejrzewać mikoplazmozę we wczesnym stadium, należy regularnie kontrolować zwierzę, a przy pierwszych oznakach patologii skontaktować się z przychodnią weterynaryjną. Dzięki terminowemu leczeniu i odpowiedniemu leczeniu rokowanie choroby jest pozytywne.

Mikoplazmoza u psów: objawy, leczenie i zapobieganie

Mikoplazmy są przebiegłymi chorobotwórczymi mikroorganizmami, które nie są ani bakteriami, ani wirusami. Niestety, mykoplazmozę u psów traktuje się twardo i długo, zwłaszcza jeśli choroba jest zaniedbywana. Dlatego ważne jest, aby wykryć pasożyty tak wcześnie, jak to możliwe, aby rozpocząć terapię przed poważnym zaburzeniem odporności na zwierzęta.

Mikoplazmy żyją dosłownie wszędzie - w wodzie, w glebie, na trawie i na ziemi. Ale w nieodpowiednich warunkach szybko słabną i umierają, więc częściej infekcja następuje poprzez bezpośredni kontakt z przewoźnikiem. Może to być osoba, kot, pies lub inne zwierzę ciepłokrwiste. Mikoplazmy są gatunkowo specyficzne: różne gatunki są niebezpieczne dla różnych zwierząt, ale pasożyty psa mogą żyć w ciele kota bez szkody dla niego (to znaczy, że kot jest zdrowy, ale może infekować psy).

Do końca nie jest jasne, czy mykoplasmoza przenosi się na ludzi z psów. Większość naukowców uważa, że ​​jest to niemożliwe, ponieważ U ludzi choroba wywoływana jest przez inny rodzaj drobnoustroju. Jednak weterynarze zalecają przestrzeganie zasad higieny osobistej w kontaktach z chorym psem, szczególnie jeśli są małe dzieci, osoby starsze, osoby z chorobą odpornościową w domu.
Oprócz bezpośredniego kontaktu zdrowych i chorych zwierząt, mykoplazmoza przenosi się z suki na szczenięta podczas porodu, w momencie przejścia płodu przez kanał rodny. Przyczyny wewnętrzne mogą również przyczynić się do rozwoju choroby - stresu, hipotermii, zaburzenia odporności.

Objawy mykoplazmozy

W większości przypadków mikoplazma uderzają w oczy - pies ma łzy, spojówka jest zapalna i zaczerwieniona. Jeśli dojdzie do infekcji bakteryjnej, wyraźne rozładowanie staje się grubsze, pojawia się ropa. Zapalenie błony śluzowej nosa, kichanie, suchy kaszel są możliwe - właściciele uważają, że zwierzak podniósł wirusa lub zamarł gdzieś.

Po porażce stawów pojawia się kulawość, sztywność w ruchu. Z biegiem czasu pies staje się bolesny, a zaatakowany staw staje się zaogniony (czasami można zauważyć guzek za pomocą prostego palpowania). Jeśli zdiagnozowane zapalenie stawów nie reaguje na leczenie, psa należy sprawdzić pod kątem mikoplazmozy.

Czasem mikoplazmy atakują skórę, co prowadzi do powstawania ropni. Lokalna terapia pomaga, ale od czasu do czasu pojawiają się rany i niezrozumiałe wycieki ran. Możliwe zapalenie skóry, którego przyczyny leżą w reakcjach autoimmunologicznych (rozwija się alergia). Czasami na skórze powstaje przewlekły wyprysk.

Wraz z porażką układu moczowo-płciowego rozwija się zapalenie pochwy, zapalenie pęcherza, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie nerek. U suk, wydzielina, zaczerwienienie sromu może być zauważalne. W czasie ciąży nawet ukryta postać choroby może prowadzić do poronienia, mumifikacji lub resorpcji zarodków, narodzin słabych, nieżywotnych szczeniąt.

W ciężkich, zaawansowanych przypadkach rozwijają się typowe objawy: wzrost gorączki i pragnienia, zanika apetyt, mogą wystąpić zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nawracająca biegunka, wymioty) i niedokrwistość. Pies jest powolny, nie chce się bawić, bez radości idzie na spacer.

Diagnoza i leczenie

Niestety, wszystkie oznaki tej choroby są rozmyte i nietypowe, podobne do objawów wielu innych chorób. Według opowiadań, zdjęć i konsultacji nieobecnych, na podstawie wyników badania (nawet jeśli weterynarz jest najbardziej doświadczony), nie można postawić diagnozy. Co więcej, nie jest możliwe przepisanie terapii bez przeprowadzenia kompleksowej analizy mikoplazmozy u psów: liczba pasożytów, ich aktywność, reakcja na antybiotyki, odporność organizmu. Proste potwierdzenie obecności mykoplazmy nie wystarcza - ci "lokatorzy" komórkowi nie zawsze wyrządzają szkodę noszącemu. Według weterynarzy około 70% wszystkich psów jest wykrywanych w testach przez mykoplazmy, tylko 10% z nich cierpi na mikoplazmozę. Ale badanie jest nadal konieczne (w przeciwnym razie pies może być leczony przez lata z powodu zapalenia pęcherza lub innej choroby, bez eliminowania jego przyczyny - zwiększonej aktywności mykoplazm).

Przede wszystkim lekarz przepisuje antybiotyki - tylozynę, erytromycynę, doksycyklinę, minocyklinę, lewomycetynę itd. Ponieważ mykoplazy szybko dostosowują się i rozwijają oporność, dwa leki są zwykle stosowane jednocześnie. Aby nie niszczyć wątroby, należy przepisać hepatoprotektory.

Wykazano, że stosowanie immunostymulantów lub modulatorów pomaga organizmowi samodzielnie poradzić sobie z infekcją. Na tle obniżonej odporności antybiotyki nie są skuteczne, a układ odpornościowy jest już trudny - "widzi" dotknięte komórki, ale nie może "zrozumieć" przyczyny zmian i je wyeliminować. W związku z tym bez wsparcia strony trzeciej w żaden sposób. Leczenie objawowe - indywidualnie: krople i maści na oczy z zapaleniem spojówek, środkami przeciwzapalnymi i przeciwbólowymi na zapalenie stawów itp.

Zapobieganie

Mikoplazmoza prowadzi do ciężkich chorób układu moczowo-płciowego, zapalenia płuc i innych chorób układu oddechowego, zapalenia stawów i gwałtownego spadku odporności (pies staje się podatny na dżumę, zapalenie jelit i inne wirusy). A ponieważ u psów występuje długotrwałe i trudne leczenie mykoplazmy, a konsekwencje mogą być bardzo poważne, ważne jest, aby chronić zwierzę przed zakażeniem:

  • za wszelką cenę zachowajcie odporność. Prawidłowo karmić zwierzę, zapewnić przyzwoite warunki przetrzymywania;
  • chronić przed hipotermią, stresem;
  • zaszczepić się na czas, pozbyć się pasożytów, przeprowadzić zapobieganie inwazjom (tabletki robaków, krople pcheł itp.);
  • zanim stanie się lepkie, konieczne jest, aby zdać testy zarówno suce, jak i psu. Nawet jeśli przyszły partner twojego psa mieszka w najlepszej hodowli i ma światowe nagrody (status nie jest gwarancją zdrowia!);
  • Ponieważ mikoplazmoza jest przenoszona przez bliski kontakt, zaleca się, aby nie chodzić zwierzęcia w zanieczyszczonych miejscach (zbiór kotów, bezpańskich stad, miejsce chodzenia wszystkich psów domowych w okręgu). O ile to możliwe, ograniczaj kontakt ze spacerowiczami.

Mikoplazmoza u psa: objawy, niebezpieczeństwo i leczenie

Mikoplazmoza u psów jest niebezpieczną chorobą zakaźną. Nie objawia się przez długi czas, jest trudny do zdiagnozowania i leczenia.

Mikoplazmoza u psów jest chorobą zakaźną. Jest on wywoływany przez mykoplazmy - jednokomórkowe mikroorganizmy. Jest to jedna z najniebezpieczniejszych dolegliwości u zwierząt: jest bezobjawowa przez długi czas, trudna do zdiagnozowania i leczenia. Czworonożne zwierzęta często stają się jego nosicielami, ale choroba objawia się tylko wtedy, gdy osłabiona jest odporność.

Co to jest mikoplazmoza

Mycoplasma nie ma ściany komórkowej. Dlatego ten mikroorganizm jest izolowany w oddzielnej prokariotycznej klasie mollicytów. Nie dotyczy bakterii, grzybów i wirusów. Jest wszędzie: w glebie, wodzie, na roślinach. Jednak może żyć tylko w sprzyjającym środowisku, łącząc się z komórkami. Mikoplazmoza u psów jest przenoszona tylko z zakażonej osoby.

Głównymi nosicielami mykoplazmy są szczury i koty. Co więcej, koty, poza mikroorganizmami typu "własnego" Mollicutes felis i Mollicutes gatae, nie cierpią dla nich niebezpiecznie, ale uderzające psy z Mollicutes cynos.

Choroba jest przenoszona na kilka sposobów:

W organizmie zwierzęcia siedliskami mikroorganizmów są błony śluzowe górnych dróg oddechowych, przewodu pokarmowego i narządów płciowych.

Mikoplazmy występują u 80% zwierząt, ale tylko w 10% przypadków rozwija się choroba. Dzieje się tak, gdy osłabione są mechanizmy obronne organizmu, w czasie ciąży, chorób onkologicznych i niedoboru odporności.

Objawy

Przez długi czas mikoplazmoza u psów przebiega bez widocznych objawów. Przejawia się ona jedynie w zaniedbanych przypadkach i może być określona przez zewnętrzne znaki. Wraz z chorobą cierpi narząd, który uderzył w mikroorganizm. Dlatego widoczne są tylko znaki dodatkowe. Często mylone są z innymi chorobami: przeziębieniem, zapaleniem nerek, zapaleniem pęcherza, artretyzmem, artrozą, zapaleniem spojówek.

Objawy zwracania uwagi na:

  1. Choroby układu moczowo-płciowego: prostata, zapalenie pochwy, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej. U suków obserwuje się wydzielanie z sromu.
  2. Zmiany w oku: zapalenie spojówek, obrzęk powiek, łzawienie, ropne lub surowicze wydzielina.
  3. Choroby górnych dróg oddechowych: nieżyt nosa, kaszel, przeziębienie.
  4. Wzrost temperatury.
  5. Senność, apatia psa.
  6. Choroby skóry: egzema, ropnie podskórne, zapalenie skóry, reakcje alergiczne.
  7. Biegunka, wymioty, nudności.
  8. Choroby stawów: artroza, zapalenie stawów. Czasami mikoplazmoza niszczy stawy zwierzęcia, prowadząc do erozji chrząstki. Pies zaczyna się utykać, trudno się poruszać.

W ciężkich przypadkach temperatura wzrasta, zwierzę zaczyna gorączkować. Pies ma ciągłe pragnienie pod nieobecność apetytu.

Co to jest niebezpieczna choroba?

Głównym zagrożeniem mikoploresy jest brak poważnych objawów. Przejawia się tylko na tle zmniejszonej odporności. Szczególnie ważne jest zidentyfikowanie choroby u suk przed ich kryciem. Ciąża - spust dla choroby. I nie zaleca się leczenia mykoplazmy podczas noszenia psa-szczeniaka. Poród w tym przypadku odbywa się przy użyciu cesarskiego cięcia, a u nowonarodzonych szczeniąt sprawdza się obecność mikroorganizmów. Interwencja w urodzeniu potomstwa jest możliwa tylko w przypadku ostrych wskazań.

Choroba może prowadzić do:

  • choroby układu oddechowego;
  • choroby układu moczowo-płciowego;
  • przerwana ciąża, poronienia, niedożywająca poród miotów, bezpłodność;
  • rozwój przewlekłej mykoplazmozy.

Często mykoplazmozie u psów towarzyszy dodatek wtórnej infekcji. Antybiotyki atakują inne szkodliwe bakterie, a mykoplazmy pozostają niedostępne. W rezultacie choroba staje się przewlekła.

Czy mikoplazmoza przenosi się na ludzi?

Badania wykazały, że istnieje kilka rodzajów mykoplazm. Te, które uderzają w zwierzęta - psy i koty - są nieszkodliwe dla ludzi.

Mikoplazmoza przenosi się tylko z jednego gatunku organicznego na inny. Innymi słowy, choroba przenoszona jest z człowieka na człowieka lub z zwierzęcia na zwierzę.

Mimo to, weterynarze radzą, aby wzmocnić higienę osobistą: myć ręce po kontakcie z psem, podczas czyszczenia jego rzeczy lub karmienia zwierzęcia. Powinien chronić ludzi o słabej odporności: dzieci, starcy, którzy cierpieli na chorobę.

Diagnostyka

Nie można zdiagnozować mykoplazmy bez pełnego badania. Nie można dyskutować o stopniu rozwoju choroby, ponieważ jej objawy nie są wyrażone.

Mikoplazmozę rozpoznaje się na podstawie następujących badań:

  1. Testy krwi i moczu.
  2. Waciki na zapalenie spojówek.
  3. Myjnie od oskrzeli.
  4. Płukanie z śluzowych narządów płciowych.

Mikoplazmy znalezione podczas analiz sprawdzane są pod względem aktywności, ilości, oporności na leki. Dopiero potem weterynarz przepisuje leki.

Leczenie

Leczenie mykoplazmozą u psów jest zawsze złożone. Wybór leków jest ściśle indywidualny i zależy od stopnia, nasilenia, charakteru choroby, stanu zwierzęcia.

Weterynarz przepisuje następujące leki:

  1. Antybiotyki: ciągle się zmieniają, ponieważ mykoplazmy szybko rozwijają oporność na aktywny składnik leku. Zwykle przepisywane są dwa leki w tym samym czasie. Tylosin, Doksycyklina, Lewomycetyna, Erytromycyna, Minocyklina są najczęściej przepisywane.
  2. Hepatoprotektory: stosowane w celu ochrony wątroby.
  3. Immunostymulanty: antybiotyki są nieskuteczne, gdy odporność jest osłabiona.
  4. Leki na lokalne działania: przepisywane indywidualnie. Żele, krople z zapaleniem spojówek, środki przeciwzapalne z zapaleniem pęcherza, zapalenie cewki moczowej, zapalenie pochwy, środki przeciwbólowe z zapaleniem stawów, artroza.

Podczas leczenia zwierzę musi zostać ponownie zbadane. Pokaże, czy przepisane leki są skuteczne, i czy potrzebne są inne.

Zapobieganie

Mikoplazmoza często wywołuje rozwój innych chorób. Ponadto osłabia układ odpornościowy, sprawiając, że ciało zwierzęcia staje się niestabilne w celu rozproszenia, zapalenia jelit i innych wirusów.

Zdrowe, aktywne psy, które otrzymują odpowiednie odżywianie i regularną aktywność fizyczną, są oporne na mykoplazmy. Dlatego zapobieganie tej chorobie jest następujące:

  1. Zapewnienie warunków jakości dla zwierzaka.
  2. Brak kontaktu z potencjalnie zakażonymi zwierzętami: bezpańskie koty, psy, szczury.
  3. Aby kontrolować czworonożnego przyjaciela na spacer: psy, szczególnie młode lub nieukończone ogólne szkolenie (OKD), często zbierają resztki z ziemi, śmieci, wyrzucone pożywienie.
  4. Zgodność z harmonogramem szczepień i leczenia przeciwpasożytniczego.
  5. Testy na mikoplazmozę przed lepkością: choroba jest szczególnie podstępna w czasie ciąży. Dlatego niezależnie od płci psa należy zbadać obecność i aktywność mykoplazm.

Mikoplazmoza jest niebezpieczną chorobą "psów". Przejawia się tylko w zaawansowanych stadiach z wtórnymi objawami i jest trudny do leczenia. Jego diagnoza jest również trudna, ponieważ zwykle nieaktywny organizm patogenny staje się częścią mikroflory. U zdrowych zwierząt szanse na przezwyciężenie dolegliwości są znacznie większe niż u osób osłabionych.

Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.

Objawy i leczenie mykoplazmozy u psów

Mikoplazmoza u psów jest trudna do zdiagnozowania. Choroba należy do zakaźnych, powodując jej mikoplazmę - odrębny typ mikroorganizmów, które żyją wszędzie. Te mikroorganizmy zakorzeniają się tylko w sprzyjającym dla nich środowisku. Psy są nosicielami mykoplazmy, ale chorują tylko w przypadku zmniejszenia obrony organizmu.

Sposoby przenoszenia mykoplazmy u psów

Głównymi nosicielami mykoplazm są koty i dzikie szczury.

Dzikie szczury są nosicielami mykoplazm.

To od kotów psy chwytają cyniczny Mollicutes. Jednocześnie u kotów występują 2 rodzaje charakterystycznych dla nich mykoplazmów: Mollicutes felis i Mollicutes gatae, a Mollicutes cynos dla kotów nie jest zagrożeniem, ale popadając w osłabione ciało psa, rozpoczyna jego destrukcyjną aktywność.

  • Istnieje kilka możliwości zainfekowania. Mikoplazmy w ciele zamieszkują błony śluzowe. Mogą to być górne drogi oddechowe, dlatego można dostać kropelki unoszące się w powietrzu. Błona śluzowa przewodu pokarmowego i narządy płciowe są odpowiednie dla drobnoustrojów, a drogi zakażenia to kontakt, aktywność seksualna i ogólna.
  • Obecność mykoplazm w ciele nie jest oznaką choroby. Tylko 10% całkowitej masy nosicieli mykoplazmy (około 80% psów) jest dotknięte. Funkcja ochronna organizmu ulega zmniejszeniu w przypadku ciężkiej choroby, z rakiem i niedoborem odporności u ciężarnych suk.

Czy jest przekazywany człowiekowi?

Należy zachować ostrożność.

Wiele osób interesuje się pytaniem: "Czy mikoplazmoza przenosi się z psa na człowieka?" Nie można zarażać się zwierzęciem, ponieważ mikoplazma, która żyje u ludzi, ma zupełnie inny typ. Należy jednak przestrzegać higieny osobistej i domowej. To szybko wyleczy czworonożnego zwierzaka.

Objawy

Mikoplazmoza ma podobne objawy do innych chorób zakaźnych.

Długi i bezobjawowy przebieg choroby prowadzi do późnej diagnozy. Objawy mikoplazmy są podobne do objawów innych chorób.

Możemy założyć, że pies ma przeziębienie lub zapalenie spojówek, ale w rzeczywistości organizm cierpi na mikoplazmozę. Organ, który wybrał mykoplazmę, może być chory. Dlatego niektórzy traktują swoje zwierzęta z artretyzmem, artrozą, chorobami nerek i dróg moczowych, ale wyniki leczenia mają niewielkie znaczenie.

Rozważ główne objawy, które mogą świadczyć o mykoplazmozie:

  1. Powolny stan zwierzaka. Nie chce się bawić, próbuje się położyć i odpocząć. Kiedy próbujesz zmierzyć temperaturę, okazuje się, że jest podwyższona. Gorączka powoduje pragnienie.
  2. Odmowa jedzenia w połączeniu z nudnościami i wymiotami, możliwą biegunką.
  3. Stany zapalne oczu: zapalenie spojówek, obrzęk i zapalenie powiek, wydzielina w postaci ropy, uporczywe łzawienie.
  4. Choroby układu oddechowego: przeziębienie, kaszel, katar.
  5. Problemy ze skórą: alergie, zapalenie skóry, egzema.
  6. Mikoplazmoza jest często podobna do objawów artretyzmu lub artrozy. Pod wpływem mykoplazmy chrząstka stawowa ulega zniszczeniu, co powoduje kulawiznę u zwierzęcia. Pies staje się nieaktywny, trudno mu chodzić i nadepnąć na jego łapy.
  7. Narządy układu moczowo-płciowego cierpią. Pojawiają się objawy zapalenia pęcherza, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego. U kobiet możliwe jest wydzielanie z pochwy.

Powolny stan psa - główny objaw choroby.

Wykrywanie mikoplazmozy

Aby postawić diagnozę, zwierzę będzie musiało przejść pełne badanie. Przykładowa lista badań, które wyznaczą lekarza weterynarii:

  • badania moczu i krwi;
  • testy na obecność zapalenia spojówek;
  • badanie zawartości powierzchniowej oskrzeli i śluzowych narządów płciowych.

Aby wykryć mikoplazmozę należy przejść przez analizę moczu.

Zidentyfikowane mykoplazmy są sprawdzane pod względem żywotności i aktywności, ich liczba jest obliczana.

Aby przepisać skuteczną terapię, prowadzone są badania nad opornością mykoplazm na poszczególne leki. Po wszystkich czynnościach diagnostycznych i diagnostyce, weterynarz będzie mógł przepisać leczenie. To będzie długo, więc będziesz musiał dokładnie przestrzegać wszystkich wymagań specjalisty.

Leczenie leków

Aby pozbyć się zwierzęcia z mykoplazmy, trzeba walczyć w kompleksie.

Erytromycynę stosuje się w leczeniu mykoplazmozy.

Przybliżony schemat leczenia będzie wyglądał tak, ale ekspert powinien wyznaczyć dokładną dawkę i określony rodzaj leków, weźmie pod uwagę wagę i wiek psa, jego ogólny stan, ciężkość choroby:

  • Bez antybiotyków leczenie mykoplazmozą jest niemożliwe. Ten rodzaj drobnoustroju bardzo szybko przyzwyczaja się do jednego typu antybiotyków, a leczenie staje się nieskuteczne. Aby zapobiec uzależnieniu, konieczne jest przepisanie dwóch różnych rodzajów antybiotyków, a także ich zastąpienie innymi lekami. Następujące leki mogą być przepisywane z antybiotyków: erytromycyna, lewomycyna, doksycyklina, tylozyna. Antybiotyki tetracyklinowe, makrolidy i fluorochinolony wykazały najwyższą skuteczność. Preparaty penicylinowe są nieskuteczne z powodu niewrażliwości na nie mykoplazmy.
  • Wątroba cierpi na tak silną terapię, więc stosowanie hepatoprotektorów jest obowiązkowe.
  • Zwiększenie odporności jest najwyższym priorytetem. Dlatego konieczne jest stosowanie immunostymulantów. Pomoże to organizmowi niezależnie rozpocząć walkę z obcymi mikroorganizmami.
  • Jeśli pies ma zapalenie spojówek, użyj kropli i maści, aby wyeliminować proces zapalny. Wykrztuśne, przeciwkaszlowe pomogą złagodzić objawy mikoplazmy oddechowej.
  • Gdy ból w stawach przepisał środki przeciwbólowe.
  • Leki przeciwzapalne będą potrzebne w przypadku zapalenia pęcherza, zapalenia cewki moczowej.

Środki zapobiegawcze

Konieczne jest monitorowanie jakości psów żywieniowych.

Zdrowe i aktywne zwierzęta nie cierpią na mikoplazmozę. Dlatego profilaktyka powinna mieć na celu poprawę zdrowia i poprawę warunków życia psa. Do środków zapobiegawczych należą:

  1. Kontrola jakości czworonożnego przyjaciela.
  2. Ograniczanie kontaktu z bezpańskimi psami i dzikimi zabłąkanymi zwierzętami.
  3. Oglądanie zwierząt na spacer. Konieczne jest, aby zwierzę nie próbowało pobierać jedzenia z ziemi lub kosza na śmieci.
  4. Konieczne jest przestrzeganie harmonogramu szczepień w celu ochrony psa przed niebezpiecznymi chorobami, które pogarszają zdrowie i osłabiają odporność.
  5. Jeśli pies planuje ciążę, należy odwiedzić weterynarza przed kryciem i uzyskać diagnozę dotyczącą mykoplazmozy. W takim przypadku testy muszą przejść, a pies i suka. Mikoplazmoza jest przenoszona podczas porodu, więc jest bardzo niebezpieczna dla przyszłego potomstwa. Ze względu na obecność czynnej mykoplazmy u ciężarnych psów możliwe są poronienia, pojawienie się martwo urodzonych lub niepełnosprawnych szczeniąt.

Niebezpieczeństwo mikoplazmozy u psów

Mikoplazmoza powoduje inne choroby. Osłabia funkcje ochronne organizmu, co może prowadzić do rozwoju chorób, takich jak zapalenie jelit, dżuma.

Mikoplazmoza u psa może rozwinąć się w stan zapalny.

Mikoplazmoza u psów: sposoby zakażenia i sposoby leczenia choroby

Mikoplazmoza psów - choroba zakaźna, która rozwija się na tle infekcji organizmu przez patogenne mikroorganizmy. Mikoplazmy stale żyją w florze zwierzęcia i zaczynają mieć szkodliwy wpływ ze zmniejszoną odpornością lub na tle osłabiania organizmu przez inne choroby.

Niebezpieczeństwo mikoplazmozy i drogi zakażenia

Organizmy jednokomórkowe, które nie należą ani do wirusów, ani do bakterii, żyją na błonach śluzowych układu trawiennego, oddechowego i układu moczowo-płciowego zwierząt stałocieplnych. Mikroorganizmy żywią się kosztem komórek, w których się znajdują. Poza ciałem, mykoplazmy szybko umierają, ponieważ tracą pokarm.

Nosicielami mykoplazmy są koty i gryzonie, a sama choroba nie jest niebezpieczna.

Nosicielami mykoplazmy są głównie gryzonie i koty. W tym samym czasie sami nie zachorują na mikoplazmozę, ale aktywnie infekują je innymi drobnoustrojami przez kropelki znajdujące się w powietrzu lub przez kontakt lub paszę.

Pomoc. Mikoplazmy wyróżniają się swoistością i zdolnościami adaptacyjnymi do życia w niektórych organizmach. W tym samym czasie w ciele kota mogą znajdować się mikroorganizmy psie, nie powodujące jej krzywdy, ale w kontakcie przekazywane do psa.

W ciele psa mikoplazmy rozprzestrzeniają się na narządy oddechowe, układ moczowy i przewód żołądkowo-jelitowy. W odpowiednim środowisku organizmu zwierzęcego mikoplazmy zaczynają się aktywnie namnażać.

Po wystąpieniu sprzyjających warunków mikroorganizmy mogą powodować następujące patologie:

  • choroby układu oddechowego;
  • problemy z układem mięśniowo-szkieletowym;
  • choroby układu moczowo-płciowego (patrz odmiedniczkowe zapalenie nerek u psów).

Mikoplazmy są aktywowane i uszkadzają ciało w okresach zmniejszonej odporności psa, co dodatkowo zmniejsza obronę organizmu. Według statystyk, 70% psów jest nosicielami mykoplazm, podczas gdy choroba rozwija się tylko w 10%.

To ważne. Mikoplazmoza u ciężarnych suk prowadzi do poronień i martwych urodzonych szczeniąt.

Jak manifestuje się mikoplazmoza

Nie ma bezpośrednich objawów mikoplazmozy, ponieważ pod wpływem tych mikroorganizmów rozwija się szereg chorób.

Właściciel powinien zwrócić uwagę na następujące objawy:

  • Zapalenie spojówek: obrzęk i zaczerwienienie powiek, łzawienie i ropne wydzielina.
  • Nieżyt nosa, kaszel.
  • Zapalenie skóry, naczynia limfatyczne.
  • Słabość, złe samopoczucie. Wzrost temperatury.
  • Problemy z oddawaniem moczu, wydzielanie z narządów płciowych.
  • Kula, bolesność i obrzęk stawów (patrz zapalenie kaletki u psów).
  • Zwiększone pragnienie, brak apetytu.
  • Zaburzenia trawienia (patrz zapalenie jelit u psów).
  • Anemia

Wszystkie oznaki choroby są nietypowe i zamglone, podobnie jak w przypadku innych chorób.

Diagnoza choroby

Niemożliwe jest zdiagnozowanie mikoplazmy przez typowe objawy, ponieważ jej objawy są charakterystyczne dla wielu chorób. Obecność patogennych mikroorganizmów w organizmie potwierdzona jest wyłącznie na podstawie wszechstronnych badań laboratoryjnych. Jednocześnie proste potwierdzenie obecności mykoplazm w ciele nie wystarcza do postawienia diagnozy.

W przypadku badań nad mykoplazmami, popłuczyny pobiera się z błon śluzowych, które bada się za pomocą PCR. Krew psa jest analizowana w celu wykrycia antygenów z rodzaju Mycoplazma i przeciwciał klasy IqG (G) w surowicy. Zrób uderzenia z oczu psa. Bada mocz zwierzęcia pod kątem obecności mykoplazm w układzie moczowo-płciowym.

Aby zdiagnozować mikoplazmozę, weterynarz dokonuje mycia z błon śluzowych.

Metoda leczenia choroby

Leczenie mykoplazmozy jest długotrwałe i trudne, ponieważ z powodu saprofityczności mikroorganizmy te są oporne na wiele przeciwciał.

Podstawą efektów terapeutycznych są:

  1. Antybiotyki: tetracykliny, aminoglikozydy (tylosin, doksycyklina, monocyklina)
  2. Środki przeciwdrobnoustrojowe: fluorochinole, makrolidy (ofloksacyna, ciproloksacyna, azytromycyna, lewofloksacyna).
  3. Immunomodulatory (Fosprenil, Gamavit, Miracle Bad).
  4. Leki przeciwgrzybicze (flukonazol).

Fundusze te są wyznaczane przez lekarza weterynarii w formie kompleksu. Konieczne jest zaakceptowanie ich ściśle określonego czasu. Niemożliwe jest przerwanie leczenia, ponieważ powoduje przystosowanie mykoplazmy do leków.

Aby wyeliminować objawy choroby, przepisuje się dodatkowo miejscowe środki przeciwbakteryjne: maści, krople, roztwory do płukania (Tsiprovet, Levomekol).

Do leczenia mykoplazmozy u psów stosuje się antybiotyk Tylosin.

Schemat leczenia polega na równoczesnym podaniu dwóch leków z grup 1 i 2, jednego immunomodulatora i jednego środka przeciwgrzybiczego. W zależności od ciężkości i lokalizacji choroby przyjmowanie leków trwa od 10 dni do 2-3 tygodni. Dawkowanie i częstość podawania leków zależy od wieku i wielkości psa i jest ustalana ściśle indywidualnie. Naruszenie dawki, częstotliwości i czasu trwania leczenia jest niedozwolone!

Taka liczba leków pobranych w tym samym czasie i przez długi czas niekorzystnie wpływa na wątrobę psa, dlatego lekarz przepisuje odbiór hepatoprotektorów (Hepatovet, Kovertal, Legafition). Aby chronić organy trawienne, należy przepisać preparaty enzymatyczne i probiotyki: Vetom 1.1 dla psów, pasta Pascolin.

Po zakończeniu kuracji konieczne jest poddanie się badaniu kontrolnemu w celu oceny stanu organizmu psa.

To ważne. Leczenie mykoplazmy u ciężarnych kobiet jest rzadko wykonywane i pod ścisłym nadzorem lekarskim, ze względu na toksyczność leków dla szczeniąt. Pies otrzymuje cesarskie cięcie, szczenięta są testowane na mykoplazmę.

Ludzkie niebezpieczeństwo infekcji

Mikoplazmy są specjalnymi mikroorganizmami charakteryzującymi się gatunkami należącymi do organizmów. U ludzi i psów czynnikiem sprawczym choroby są różne typy tych mikroorganizmów. Osoba może zarazić się od osoby, psa od psa. Psy mogą być zarażone przez kota lub szczura, chomika.

W medycynie nie ma przypadków zarażenia mykoplazmą u psa.

Nie było przypadków infekcji u psa z lekiem. Jeśli mykoplasta psa dostanie się na błony śluzowe osoby, nie ma szansy na przeżycie i zaszkodzenie ciału. Należy jednak zachować ostrożność, gdy opieka nad chorym zwierzęciem nie pasuje. Szczególnie uważnie należy przestrzegać zasad higieny u dzieci, osób starszych i osób cierpiących na choroby przewlekłe.

Środki zapobiegawcze

Główną obroną psa przed mikoplazmozą jest silna odporność.

Aby mikoplazmoza nie uderzyła w ciało psa, właściciel powinien przestrzegać następujących środków:

  • Regularne kontrole weterynaryjne.
  • Ograniczanie kontaktu ze zwierzętami bezdomnymi.
  • Zorganizuj dobre zwierzę żywieniowe. Włącz w dietę kompleksów witaminowo-mineralnych.
  • Obserwować warunki termiczne podczas chodzenia. Twardnij psa.
  • Przestrzegaj zasad higieny i troski o psa.
  • Zapewnij zwierzę domowe o pełnej aktywności fizycznej.
  • Przy zakupie kota lub gryzonia, który skontaktuje się z psem, należy poddać je kwarantannie po przeprowadzeniu analizy mikoplazm.
  • Kupując szczeniaka, musisz sprawdzić, czy ma on wszystkie niezbędne szczepienia i dokonać analizy obecności mykoplazmy w ciele.

To ważne. Niemożliwe jest uniknięcie krycia, jeśli jeden z psów jest nosicielem mykoplazmy.

Trudność w leczeniu mykoplazmy u psów polega na oporności tych mikroorganizmów na przeciwciała. Tylko przestrzeganie zaleconego przez lekarza trybu leczenia i właściwa opieka nad psem uratuje zwierzę od niebezpiecznej choroby.

Proponujemy obejrzeć wideo, na którym weterynarz mówi o mikoplazmozie u zwierząt domowych. Ciesz się oglądaniem!

Leczenie mykoplazmozy u psów

Według weterynarzy, we współczesnym świecie mikoplazmoza staje się plagą chorób zwierzęcych. Często choroby układu oddechowego, astma, zapalenie skóry, biegunka są spowodowane mykoplazmami.

Dlatego często standardowe leczenie nie pomaga tak skutecznie, jak byśmy chcieli. Ale tylko na pewien czas eliminuje objawy choroby, a następnie powoduje nawroty. Czym jest mikoplazmoza, jak ją zdiagnozować i leczyć?

Czym jest mikoplazmoza u psów?

Mikoplazmoza jest chorobą zakaźną wywoływaną przez drobnoustroje mykoplazmatyczne. Nie są to bakterie, a nie wirusy, ale szczególny rodzaj patogenu charakteryzujący się brakiem ściany komórkowej. Mikoplazmoza jest zwykle bezobjawowa, trudna do zdiagnozowania, jedynie w badaniu wewnętrznej mikroflory ciała psa, a jeszcze trudniejsza do leczenia.

Patogenne mikroorganizmy są wszędzie w naturze: w glebie, wodzie, na roślinach. Ale w niesprzyjających warunkach szybko umierają. Dlatego zakażenie występuje głównie poprzez kontakt z nosicielami choroby.

Mikoplazmy mają różne formy. Istnieją nie tylko pasożyty, ale także saprofity i formy symbiotyczne.

Około 80 procent zwierząt domowych to nosiciele choroby, najczęściej kotów. Z reguły rodzina kotów jest nosicielem różnych typów mykoplazmy, w tym mykoplazmy psów. Dlatego infekcja nie wpływa. A pies może zarazić się pościgiem za kotem.

Psy są również częściej nosicielami, ale chorują tylko ze zmniejszoną odpornością, stresem lub innymi chorobami, które zmniejszają ochronę organizmu zwierzęcia.

Mikoplazmy żyją głównie na błonach śluzowych:

  • żołądek,
  • jelita
  • drogi oddechowe,
  • narząd płciowy.

W związku z różnymi miejscami lokalizacji infekcji istnieje kilka sposobów infekcji:

  • ponieważ organizmy mogą znajdować się w górnych drogach oddechowych, metoda infekcji jest przenoszona drogą powietrzną;
  • dyslokacja reszty błony śluzowej może prowadzić do infekcji poprzez kontakt seksualny, podczas porodu i porodu u kobiet i przez kontakt.

Choroby układu moczowo-płciowego są charakterystyczne dla psów. Infekcja płodu występuje w macicy. Powikłanie choroby u suk objawia się resorpcją zarodków, poronień. Szczenięta rodzą się słabo rozwinięte. Wysoka śmiertelność w pierwszym dniu po urodzeniu. Również u kobiet obserwuje się nawroty zapalenia pochwy, które nie są podatne na klasyczne leczenie. U mężczyzn zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, obrzęk moszny, zapalenie nerwu wzrokowego.

Najczęściej u szczeniąt występuje uszkodzenie dróg oddechowych wywołane przez mykoplazmozę.

W niektórych przypadkach mikoplazmoza atakuje stawy - w postaci włóknistego zapalenia wielostawowego, zapalenia pochewki ścięgna. Przejawia się przez kulawizny, bóle i guzy stawów, niechęć do poruszania się, którym czasami towarzyszy gorączka i ogólne złe samopoczucie.

Objawy

Ze względu na to, że ta klasa organizmów jest reprezentowana przez trzy gatunki (mykoplazmy, ureaplazmy, acholeplazmy) i wpływają one na różne narządy, nie ma żadnych oczywistych objawów. Objawy zależą od dotkniętego narządu.

Jeżeli występują narządy oddechowe, wyróżnia się następujące objawy:

  • kaszel;
  • kichanie;
  • zaczerwienienie i obrzęk spojówki, ropienie;
  • łzawienie;
  • nieżyt nosa, rasa niezwykła dla rasy.

Po ekspozycji na narządy trawienne:

  • brak apetytu;
  • nudności i wymioty;
  • pies jest ciągle spragniony;
  • w przypadku brzucha - ból;
  • biegunka;
  • jęcząc podczas oddawania moczu.

Niezależnie od lokalizacji zmiany, lekarze weterynarii identyfikują kilka typowych objawów:

  • ból stawów i ból kości;
  • obrzęk i obrzęk kończyn;
  • słabość;
  • wysoka gorączka i gorączka;
  • wysypki i owrzodzenia na skórze, zapalenie skóry, ropnie;
  • letarg, senność, niechęć do poruszania się;
  • utrata masy ciała

Jako znaki drugorzędne są nazywane:

  • zapalenie płuc, ostre infekcje dróg oddechowych, infekcje oczu;
  • uszkodzenie układu mięśniowo-szkieletowego;
  • osłabiony układ odpornościowy, niedokrwistość;
  • procesy zapalne układu moczowo-płciowego;
  • patologia nerek.

Również mykoplazmoza powoduje niepłodność u kobiet.

Czy jest przekazywany człowiekowi?

Do końca nie jest jasne, czy dana osoba może zostać zarażona przez psa. Ale lekarze z dużym przekonaniem mówią, że jest to niemożliwe. Wynika to z faktu, że organizm ludzki nie jest narażony na typ mykoplazmy, że psy chorują. Jednak przy obchodzeniu się ze zwierzętami należy przestrzegać podstawowych zasad higieny. Konieczna jest ochrona komunikacji z chorym zwierzakiem osób o osłabionej odporności: dzieci, starcy.

Inne psy i zwierzęta

Mikoplazmoza przenosi się wyłącznie z gatunku na gatunek. To znaczy, od osoby do osoby, od jednego zwierzęcia do drugiego. Tak więc koty są zakażone od siebie, ale mogą zarazić psy. Ponieważ są nosicielami psów mykoplazmozowych. Psy również zarażają się nawzajem. Również infekcja szczeniąt może wystąpić podczas porodu, jeśli matka jest zarażona.

Analizy

Aby uzyskać dokładną diagnozę, lekarze weterynarii przepisują szereg testów:

  • Ogólna i biochemiczna analiza krwi. Ogólnie zdiagnozowano niewielką niedokrwistość i zwiększoną liczbę neutrofilów. W analizie biochemicznej - hipoalbuminemii, hipoglobulinemii.
  • Analiza moczu - ujawniła podwyższoną zawartość białka.
  • Badania serologiczne wykazują obecność przeciwciał i antygenów mykoplazm w surowicy.
  • Wymazy z Romanovsky-Giemsa (cytologiczna metoda barwienia drobnoustrojów) - pozwala wykryć ziarniaki o kształcie pierścieniowym, spiralnym i filamentarnym.
  • Waciki na zapalenie spojówek.
  • Oparzenia z oskrzeli, śluzowych narządów płciowych.
  • RTG okolicy brzucha.
  • Ultradźwięki narządów wewnętrznych.

Wyniki są badane za pomocą PCR.

Jak leczyć?

Leczenie mykoplazmozą u psów jest dość długie, przy zastosowaniu specjalnego schematu leczenia.

W celu przepisania skutecznego leczenia konieczne jest dokładne określenie rodzaju mykoplazmy, która wpływa na ciało psa, iw tym celu przeprowadza się kompleks testów.

Ogólnie rzecz biorąc, terapia wygląda tak (dokładne leki są przepisywane przez lekarza przy określaniu rodzaju patogenu):

  • Antybiotykoterapia jest obowiązkowym etapem leczenia. Ponieważ organizmy szybko adaptują się do leków, weterynarze przepisują jednocześnie dwie grupy antybiotyków. W razie potrzeby są one zastępowane innymi, takimi jak tylozyna, chloramfenikol, erytromycyna.
  • Preparaty do utrzymania wątroby są konieczne, ponieważ antybiotyki silnie wpływają na czynność wątroby.
  • Immunostymulanty - zwiększają funkcję ochronną organizmu.
  • Środki z zapalenia spojówek - krople i maści.
  • Mukolityki podczas kaszlu.
  • Przeciwzapalne - jeśli występują oznaki zapalenia pęcherza moczowego lub zapalenie cewki moczowej.
  • Środki przeciwbólowe

Podczas leczenia konieczne jest ponowne wizyty u lekarza w celu monitorowania skuteczności terapii i, w razie potrzeby, zmiany leków.

Pies zarażony mikoplazmozą noszący szczenięta nie jest leczony. Z reguły czekają na poród, ale nie rodzą w naturalny sposób, aby wykluczyć infekcję szczeniąt, ale zrobić cesarskie cięcie.

Zapobieganie

Nie ma szczepionki chroniącej psa przed tą chorobą. Jednak wiele środków zapobiegawczych może, jeśli nie zapobiegać, znacznie zmniejszyć ryzyko zakażenia. Środki te obejmują:

  • ograniczenie kontaktu psa z bezpańskimi zwierzętami;
  • zakaz pobierania żywności z ziemi;
  • regularne wizyty u weterynarza i testowanie badań mikroflory;
  • terminowe szczepienia i leczenie przeciwpasożytnicze;
  • pełne zdrowe odżywianie i zapobieganie witaminom;
  • jakość warunków życia - stoisko powinno być regularnie czyszczone, dywan powinien być prany; miski muszą być zawsze czyste, a woda świeża;
  • chronić przed hipotermią i stresem;
  • Obowiązkowe badanie przesiewowe na obecność mykoplazmy przed lepkością - wynika to z faktu, że choroba jest niebezpieczna dla ciężarnej suki i zarodka (należy zbadać psy obu płci).

Mikoplazmoza jest podstępną i niebezpieczną chorobą psów. Gdy tylko właściciel miał pierwsze podejrzenia, że ​​coś jest nie tak ze zwierzęciem, należy natychmiast skontaktować się ze specjalistą. Nie trzeba samoleczenia, ponieważ niewłaściwie dobrana terapia może pogorszyć sytuację i prowadzić do komplikacji, których nie można wyleczyć.

Według weterynarzy choroba ta jest skutecznie leczyć za pomocą antybiotyków przy odpowiednim przepisaniu leków i dawkowania. Przy wszystkich spotkaniach, zasadach higieny i opiece nad zwierzakiem, jego szanse na całkowite wyleczenie są bardzo wysokie. A dalsze przestrzeganie środków zapobiegawczych i wzmocnienie układu odpornościowego nie tylko zapobiegnie nawrotom, ale także zmniejszy ryzyko zarażenia się innymi chorobami. Zdrowe, aktywne zwierzęta, które otrzymują odpowiednie odżywianie, regularne ćwiczenia, a także uwagę i miłość właścicieli, nie chorują.

Mikoplazmoza u psów: objawy, leczenie, profilaktyka

Mikoplazmoza u psów to grupa chorób wywołujących oportunistyczne patogeny klasy Mollicutes. Do tej klasy należą trzy rodziny - właściwie mykoplazmy, acholeplazmy i mykoplazmy T. Dlatego mikroorganizmy i powodują patologię w różnych narządach.

Jakie choroby powodują mykoplazmy

W ciele psów, mykoplazm jest pasożytnicza, specyficzna gatunkowo tylko dla tych zwierząt - Mycoplasma cynos. Mikroorganizmy powodują:

  • infekcje dróg oddechowych;
  • zapalenie spojówek;
  • zapalenie okrężnicy;
  • zapalenie sutka:
  • zapalenie stawów;
  • choroba nerek;
  • choroba stawów;
  • anemia;
  • choroby układu moczowo-płciowego.

Mikoplazmy są mikroorganizmami normalnej flory bakteryjnej układu oddechowego zwierząt. Tak więc w badaniu stwierdzono mykoplazmy na błonie śluzowej górnych dróg oddechowych u 27% zdrowych psów. Ale także u zwierząt z różnymi chorobami układu oddechowego wyizolowano M. bovigenitalium, M. Canis, M. CYNOS, M. edwardii, M. fluczutum, M. gateae i M. spumans. Mikroorganizmy powodują choroby u osłabionych zwierząt o obniżonej odporności.

Oprócz tych chorób, mykoplazmy są bardzo niebezpieczne dla ciężarnych suk, ponieważ infekcja powoduje poronienia, narodziny nieżywego lub martwego potomstwa, trwałą bezpłodność. Chociaż większość mykoplazm ma charakter gatunkowy, infekcja może wystąpić poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem. Na przykład pies może ulec zakażeniu przez kontakt z kotem cierpiącym na mikoplazmozę.

Objawy i objawy mykoplazmozy u psów

Zakażenie mykoplazmą nie może być określone bez badań laboratoryjnych. Patologia objawia się objawami chorób wywołanych przez zmiany chorobowe danego narządu przez mikroorganizmy. Objawy odpowiadają tylko zmianom wtórnym. Właściciel zwierzęcia musi zwrócić uwagę na następujące objawy:

  • zaczerwienienie twardówki oczu, łzawienie, wyładowanie ropne;
  • rozładowanie z nosa, katar;
  • bóle brzucha, niestabilny stolec, wymioty;
  • zapalenie, obrzęk stawów kończyn, kulawizny, ból podczas ruchu;
  • brak apetytu, pragnienie;
  • efekty gorączkowe (dreszcze, gorączka);
  • patologie skóry (zapalenie skóry, dermatoza, wyprysk), zapalenie skóry;
  • apatia, anemia.

Patologia multisymptomatyczna komplikuje diagnozę i maskuje prawdziwą przyczynę choroby.

Metody diagnozy choroby

Cechy morfologii patogenu powodują trudności z diagnozą. Mikoplazmy nie mają ściany komórkowej i przyczepiają się do komórki gospodarza, łatwo adaptując się do kształtu komórki. Mikroorganizm otrzymuje składniki odżywcze i czynniki wzrostu bezpośrednio z komórki. Ze względu na to, że komórki mikroorganizmu i gospodarza wymieniają białka, układ odpornościowy nie może rozpoznać patogenu.

Często ta interakcja prowadzi do przeciwnego efektu - komórki układu odpornościowego zaczynają walczyć nie tylko z mikroorganizmem, ale także z komórkami własnymi - zaczyna się autoimmunologiczny proces patologiczny. Aby ustalić dokładną diagnozę, należy skorzystać z badania wymazów z oskrzeli i tchawicy, próbek z błony śluzowej nosa, wymazów z oczu, układu rozrodczego.

Stosując metodę łańcuchowej reakcji polimerazy (PCR), należy określić obecność DNA patogenu w próbkach. Jednak ze względu na dużą różnorodność mykoplazm, może zaistnieć kilka testów, aby dokładnie zidentyfikować wszystkie typy patogenów.

Krew może być wymagana do potwierdzenia. Analiza była głównym narzędziem diagnostycznym. Za pomocą tej analizy określa się wrażliwość mikroorganizmów na różne grupy antybiotyków. Dodatkowo można wyznaczyć badania, które pomogą określić stan zakażonych narządów:

Te metody badawcze nie są swoiste i ujawniają wtórne patologie, a nie obecność patogenu.

Terapia mykoplazmozą u psów

Leczenie chorego zwierzęcia jest długotrwałe i obejmuje terapię przeciwbakteryjną i objawową. Mikoplazmy są wrażliwe na pewne grupy antybiotyków, na przykład serię tetracyklin, która hamuje procesy syntezy mikroorganizmów wolnych od jądrowego. W celu leczenia zaleca się:

  • antybiotyki (tetracykliny, chloramfenikol, doksycyklina);
  • środki przeciwdrobnoustrojowe;
  • immunomodulatory;
  • lokalne środki przeciwdrobnoustrojowe.

Podczas całego przebiegu leczenia przeprowadzane są badania, które pokazują skuteczność leczenia i pomagają w razie potrzeby go dostosować. Długotrwałe stosowanie silnych antybiotyków może mieć szkodliwy wpływ na wątrobę psa, dlatego też hepatoprotekcje są przepisywane jako leczenie podtrzymujące. Aby znormalizować mikroflorę jelitową, leczenie uzupełniają probiotyki i prebiotyki.

W leczeniu zapalenia spojówek wywołanego przez mykoplazmy nie jest konieczne stosowanie preparatów steroidowych o działaniu miejscowym (maść). W przeciwnym razie leczenie może prowadzić do przewlekłego procesu i owrzodzenia.

Antybiotyki z grupy tetracyklin nie są przepisywane psom młodszym niż sześć miesięcy. U ciężarnych samic nie należy stosować tetracyklin i chloramfenikolu. Leczenie nie jest wskazane przed porodem. Do podawania pacjentom z kobietami stosuje się cesarskie cięcie. Nowonarodzone szczenięta są badane na obecność mykoplazm, ponieważ infekcja potomstwa występuje w macicy.

Oprócz wymienionych antybiotyków można przepisać leki alternatywne - erytromycynę, kanamycynę, spiramycynę, nitrofurany, tiposynę itp.

Profilaktyka patologii u psów

Nie istnieje specjalna szczepionka zapobiegająca mikoplazmozie. Aby podejrzewać mikoplazmozę we wczesnym stadium, należy regularnie kontrolować zwierzę, a przy pierwszych oznakach patologii skontaktować się z przychodnią weterynaryjną. Dzięki terminowemu leczeniu i odpowiedniemu leczeniu rokowanie choroby jest pozytywne.

Czytaj Więcej O Psach

> Psy> Whippet> Dobrze wiedzieć
Whippet

Treść Whippet Standard FCI №162Whippet Standardowa rasa FCI №162 / 14.05.2007KLASYFIKACJA F.C.I.WIDOK OGÓLNYHarmonijne połączenie siły i siły mięśni z elegancją i gracją konturów.

Aby marzyć o psie

Treść Psy mogą symbolizować prawdziwych przyjaciół i ich najgorszych wrogów. Pies we śnie jest potwierdzeniem wiarygodnego i ufnego związku między tobą a twoim przyjacielem. Dziki pies jest próbą rozwiązania nierozwiązywalnego konfliktu na pierwszy rzut oka. (Oczywiście w obu przypadkach twoje marzenie może być tylko powtórzeniem sytuacji życiowej z psem - złem lub dobrem).

Robaki w psich odchodach: jak wyglądają i co robić

Treść Patologie robaków są jedną z najbardziej typowych chorób, które weterynarze i sami hodowcy nieustannie napotykają na swoich pupilach. Pasożyty są bardzo "pomysłowe", mogą dostać się do organizmu psa na wiele sposobów.