Rasy

Mój pies stróżujący

Nie jest tajemnicą, że psy są uważane za najlepszego przyjaciela człowieka, ale aby zachować zdrowie, należy zwrócić szczególną uwagę na żywienie i szczepienia. Warto wiedzieć, że parwowirusowe zapalenie jelit u psów często występuje u zwierząt w wieku 3 miesięcy, prowadząc do zapalenia przewodu pokarmowego i odwodnienia. Pierwsze oznaki choroby prawie się nie pojawiają, więc trudno je zdiagnozować. Ale poniżej dowiemy się, jak to zrobić w domu i udzielimy pierwszej pomocy.

Wszystko o wirusie


Parwowirusowe zapalenie jelit u psów ma drugie imię - "Olimpik", choroba jest ostra, atakuje mięśnie i żołądek, przez co pies powoli umiera z powodu odwodnienia. Często wirus jest przenoszony przez skunksy, dzikie psy i wilki w USA, Wielkiej Brytanii i krajach WNP. Zapalenie jelit rozwija się na tle niskiej odporności, dlatego cierpią na to psy w wieku od trzech do pięciu miesięcy. Interesujące jest to, że choroba została odkryta w latach 70. ubiegłego wieku, ale jak dotąd nie została zbadana, a leki nie zostały opracowane. Chociaż nadal możliwe jest wczesne wdrożenie profilaktyki lub leczenia.

Czynnik sprawczy

Porozmawiajmy o przyczynowym zapaleniu jelit, które jest parwowirusem psów z rodziny parwowirusów, ma wiele wspólnego z wirusami norek i lisów, chociaż różnice są nie mniej zauważalne. Wirus jest odporny na wysokie temperatury, wysoką temperaturę i mróz. Następnie pozostaje aktywny przez okres do dwóch miesięcy, może żyć w temperaturze pokojowej przez około sześć miesięcy. Wykryj, że choroba może wystąpić podczas zbierania testów w postaci kału, moczu, krwi i skrobania z narządów psa.

W jaki sposób parwowirusowe zapalenie jelita przenosi się u psów?


Zapalenie jelit jest przenoszone przez krew i wypisywanie chorych psów lub kotów. Należy pamiętać, że główne objawy wirusa pokrywają się z pojawieniem się patogennych komórek w kale lub wymiocinach psa. Występuje w ciągu trzech do czterech dni po zakażeniu. Wszystko zaczyna się od infekcji nabłonka nosa przez penetrację do przewodu pokarmowego, zwykle zapalenie jelit wpływa na szpik kostny, co prowadzi do deformacji i patologii w tkance mięśniowej. Ponadto komórki mieloidalne śledziony i węzłów chłonnych są całkowicie zniszczone. Jeśli przebieg parwowirusowego zapalenia jelit u psów jest długotrwały, wówczas zwierzę zostanie dotknięte przez wiele bakterii, które niosą nowe objawy i pogorszenie stanu zdrowia.
Nawiasem mówiąc, zapalenie jelit powoduje następującą liczbę problemów:

  • zapalenie mięśnia sercowego;
  • niewydolność naczyń;
  • awitaminoza i niedobór tlenu w komórkach;
  • zatrucie organizmu;
  • gorączka.

Objawy

Ważne jest, aby wiedzieć, że powszechne objawy zapalenia parwowirusa u psów są różnorodne i podstępne, więc trudno jest postawić diagnozę na raz, dlatego choroba postępuje. Możliwe jest określenie pierwszych znaków, jeśli zwracasz uwagę na ogólny stan zwierzaka i zabierz go na zaplanowane kontrole. Wyodrębniliśmy kilka podstawowych objawów związanych z wirusem:

  • psy zmęczeniowe i letargiczne;
  • temperatura powyżej 38 stopni;
  • ból brzucha i pleców;
  • słaby apetyt;
  • wymioty i biegunka z resztkami pokarmu;
  • odwodnienie;
  • suchy nos.

Pamiętaj, że okres inkubacji parwowirusowego zapalenia jelit wynosi około 10 dni, a czasami temperatura zaczyna rosnąć tylko przed śmiercią. Ważne jest, aby zwracać uwagę na stan psa, na apetyt i zachowanie. Lepiej jest pójść do lekarza na rutynowe badanie, aby infekcja została natychmiast wykryta.

Diagnoza i leczenie


Rozpoznanie zapalenia jelit obejmuje szereg badań:

  • kliniczny;
  • morfologiczny;
  • mikroskopijny;
  • histologiczny;
  • serologiczny.

W celu wykrycia komórek wirusa wystarczy zeskrobać z nabłonka nosa, zbadać odchody lub wymioty zwierzęcia. Nawet trzeciego dnia po zakażeniu patogeny komórek będą widoczne pod mikroskopem. Ważne jest, aby lekarz natychmiast wykluczył choroby, takie jak dżuma, kokcydoza i zapalenie żołądka i jelit. Ponieważ mają one podobny obraz kliniczny, dlatego badanie powinno być zróżnicowane.
Mówiąc o leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit u psów, podkreślamy, że powinien on być kompleksowy i łączony. Często, aby pozbyć się wirusa, stosuje się surowicę z dżumy i zapalenia wątroby w objętości 3-5 ml. Najważniejsze cechy to: Timogen, Timpatin, Anandin i inne immunostymulanty. Często pies umieszczany jest w kwarantannie, gdzie jest ciepły i suchy, aby uniknąć zanieczyszczenia zdrowych zwierząt. Nie zapomnij o diecie, która obejmuje rosół z kurczaka, wywary z kory dębu, surowe jaja i płatki owsiane.
Odpowiadając na pytanie, jak leczyć parwowirusowe zapalenie jelit u psów, lekarze zalecają następujące metody:

  • lewatywy oparte na nalewkach z rumianku lub hiperycyny;
  • wprowadzenie kroplomierzy z lekami przeciwhistaminowymi;
  • antybiotyki;
  • odwodnienie;
  • przyjmowanie kompleksów witaminowych;
  • leczenie niewydolności serca, przywrócenie równowagi wodnej.

Wideo

Szczepienia


Najskuteczniejszą metodą zapobiegania jest szczepienie, w którym psu podaje się jednoszczepionkę (Biovac, Nobivac lub Parvodog). Alternatywnie stosowane są powiązane szczepionki, takie jak Vanguard, Vaccidog i Multikan.

Ważne jest, aby szczenięta z nieszczepionych psów lub w niekorzystnych miejscach zamieszkania zostały zaszczepione serum mano-blot z zapalenia jelit.

Mówiąc o innych metodach zapobiegania, emituj:

  • ciągłe czyszczenie i stosowanie środków antyseptycznych w miejscach, w których żyją psy;
  • przeprowadzanie badań profilaktycznych;
  • minimalny kontakt z dzikimi zwierzętami i bezpańskimi psami;
  • rozwój prawidłowego odżywiania i przyjmowania kompleksów witaminowych.

Czy parvovirus enteritis jest okropny dla osoby?

Chcesz wiedzieć, czy zapalenie zapalenia parwowirusa jest niebezpieczne dla osoby? Wtedy możesz się zrelaksować, ponieważ nie. Choroba ta występuje w rodzinie psów, więc ludzie mogą dbać o czystość i kontakt z chorym psem bez konsekwencji.
Ludzie mają różną formę zapalenia jelit z charakterystycznymi manifestacjami i przebiegiem. Ważne jest również, że o wiele łatwiej jest wyleczyć infekcję u ludzi. Jedyne, co zalecają lekarze, to dokładne umycie rąk i ubrań po kontakcie z chorym zwierzęciem. Dotyczy to zwłaszcza dzieci, ponieważ mają one reakcje alergiczne na komórki wirusa.
Nie zapominaj, że pies nie może samodzielnie zadbać o siebie, dlatego tylko Ty jesteś odpowiedzialny za jego zdrowie. Bądź ostrożny teraz, ponieważ zapalenie jelit jest śmiertelne i zabiera życie zwierzęcia w ciągu kilku tygodni.

Zwierzęta z parwowirusem zapalenia jelita cienkiego

Parwowirusa (krwawy) jelit psów, parwowirusa jelit canine- ostro płynie vysokontagioznaya chorób wirusowych psów wywołane przez patogeny parwowirusa rodzaju, z wymiotami, zapalenia krwotocznego z przewodu pokarmowego, zapalenie mięśnia sercowego, leukopenia, odwodnienie i utratę szczeniąt poniżej 5 miesięcy.

Choroba została po raz pierwszy ustalona w Stanach Zjednoczonych (Appel i wsp., 1978), obecnie jest jedną z najczęstszych chorób zakaźnych u psów. Koncepcja została wyrażona, że ​​zapalenie zapalenia parwowirusa jest szeroko rozpowszechnione przy gęstości populacji psa wynoszącej 12 lub więcej na 1 km². Kiedy gęstość spada do 6 lub mniej, infekcja praktycznie zatrzymuje się.

Czynnikiem sprawczym jest parwowirus Canine, wirus DNA z rodziny Parvoviridae, antygenowo spokrewniony z panleukopenią kotów i wirusami zapalenia jelit norek. Zwierzęta z rodziny psów są podatne na wirusa, z najbardziej wrażliwymi młodymi zwierzętami w wieku 2-12 miesięcy. Scharakteryzowano chorobę wilka, półksiężyca szopa, szopa pracza, korsaka, kojota.

Dane epizootyczne. Źródłem zakażenia jest chory psy, psy - virusnositeli które wydzielają wirusa w dużych ilościach do środowiska w kale w ciągu 10 dni od początku choroby (ewentualnie w rozprzestrzenianiu się wirusa jest ważne, jak moczu i śliny), a także gryzoni, owadów i ludzi. W warunkach naturalnych chorobę obserwuje się u psów w każdym wieku, jednak częściej u szczeniąt w wieku do 6 miesięcy stwierdza się parwowirusowe zapalenie jelit u żab i jenotów. Zakażenie zdrowych psów występuje głównie poprzez zakażoną paszę i wodę, jak również kontakt - w wyniku wąchania i lizania bezpośrednio chorych zwierząt lub zainfekowanych obiektów środowiskowych. Dodatkowo psy mogą zostać zarażone przez zainfekowane wirusem przedmioty i śmieci. W przypadku parwowirusa jelit jest bardzo istotne zmniejszenie rezystancji ciała spowodowane przez psa: słaba pielęgnacji, i zaburzenia Warunki hodowli, przenośnikami zakażenia, choroby przewodu pokarmowego, stres (zmiana własności pracy). W przypadku 2- i-tygodniowych kuny i jenoty, choroba pojawia się częściej, a śmiertelność sięga 30%. Wirus jest wysoce odporny na ciepło (stabilny po podgrzaniu w 60 ° C przez godzinę), pH 3, środki dezynfekujące, ekspozycja na czynniki środowiskowe. Wirus jest odporny na działanie eteru, chloroformu, alkoholu i jest wrażliwy na podchloryn sodowy.

Patogeneza. Wirus zazwyczaj dostaje się do organizmu psów przez usta i nos. W organizmie wirus mnoży się w komórkach nabłonkowych krypt jelitowych, powodując ich lizę. Patogeneza objawia się na podstawie stanu fizjologicznego psa. Co do zasady zapalenie mięśnia sercowego u szczeniąt występuje w wieku 4 tygodni, kiedy dochodzi do intensywnego podziału komórek mięśnia sercowego, a podział komórek jelitowych jest w tym okresie powolny. Po odsadzeniu szczeniąt, podział nabłonkowych komórek jelitowych gwałtownie wzrasta, podczas gdy komórki mięśnia sercowego zwalniają. Dlatego w tym wieku szczenięta mają większy wpływ na jelita niż na mięsień sercowy. Charakterystyczne dla zapalenia jelit parwowirusa jest leukopenia, która zaczyna się pojawiać w ciągu pierwszych 4-5 dni po wystąpieniu choroby. Liczba leukocytów znacząco spada i osiąga 300-2500 na 1 mm³. W tym przypadku leukopenii często towarzyszy wzrost temperatury ciała. W czwartym piątym dniu choroby pojawiają się przeciwciała i zmniejsza się stężenie wirusa w kale. Tworzenie się przeciwciał ma znaczący wpływ na wiremię. Badanie histologiczne pokazuje złuszczanie komórek nabłonkowych jelita czczego i jelita krętego, atrofię kosmków i ekspansję krypty. W hiperplastycznym nabłonku krypty odnotowuje się wysoki indeks mikotyczny. W węzłach chłonnych, grasicy i śledzionie znajdują się komórki limfoidalne z zakłóceniami.

Oznaki kliniczne. Okres inkubacji parwowirusowego zapalenia jelit u psów wynosi zwykle od 4 do 10 dni. Przydzielanie wirusa chorym psom w środowisku zewnętrznym rozpoczyna się już po 3-5 dniach od zakażenia, uwolnienie wirusa z ciała chorego psa następuje około 12 dni, rzadko -25 dni. Parwowirusowe zapalenie jelita u psów objawia się w 3 postaciach: jelitowej, sercowej i mieszanej, które zwykle występują z prędkością błyskawicy lub ostro.

W przypadku błyskawicznie jelitowej postaci, śmierć szczeniąt w wieku 6-10 tygodni następuje kilka godzin po rozpadzie, zwykle bez objawów zapalenia jelit. Śmiertelność w tej postaci jest bardzo wysoka i dochodzi do 40-60% chorych szczeniąt bez leczenia. Ostra postać jelitowa rozwija się w ciągu 5-6 dni, okres inkubacji trwa do 6 dni.

Często pierwszą oznaką choroby jest anoreksja, a następnie pojawiają się wymioty śluzowe i 6-24 godziny po wystąpieniu wymiotów, u psa rozwija się biegunka. Początkowo kał jest szary lub żółtawo-szary, następnie zmienia kolor na zielony lub jasny fioletowy, często zawiera paski krwi, czasem krwotoczne ze śluzem lub wodnistym, o silnym zapachu cuchnącym. Temperatura ciała wzrasta do 39,5 ° C, czasami do 40-41 ° C. Wymioty (wymioty u psów) i biegunka (biegunka u psów) szybko prowadzą do odwodnienia organizmu psa, po czym następuje wstrząs. Zwierzęta, zwłaszcza młode, mogą umrzeć w ciągu 24-96 godzin po wystąpieniu klinicznych objawów choroby. Leukopenia nie jest stałym objawem, obserwuje się ją tylko u 20-30% chorych zwierząt.

Postać sercowa choroby u psów występuje rzadziej, częściej u szczeniąt od 1 do 2 (czasami 7) miesięcy, częściej po ciężkim przeniesieniu zapalenia jelit i charakteryzuje się ostrym uszkodzeniem mięśnia sercowego (wirusowe zapalenie mięśnia sercowego). U chorych zwierząt obserwujemy niewydolność serca z częstym i słabym tętnem oraz obrzękiem płuc. Zwierzęta nagle umierają w wyniku zaburzenia mięśnia sercowego przewodnictwa nerwowego. Śmiertelność w tej postaci choroby u psów sięga 70-80%, z postacią jelitową u szczeniąt - do 50% u dorosłych psów - do 5-10%.

Mieszana (połączona) postać choroby charakteryzuje się różnorodnymi uszkodzeniami układu sercowo-naczyniowego, pokarmowego i oddechowego organizmu. Postać tę obserwuje się u psów z osłabionym układem odpornościowym, szczeniąt otrzymanych od nieszczepionych suk, jak również w obecności skojarzonych infekcji u chorego psa (adeno-, corona, rotawirus, itp.). Jednak objawy kliniczne choroby mogą być bardzo zróżnicowane.

Wraz ze spadkiem odporności psa i naturalną odpornością organizmu, parwowirusowe zapalenie jelit jest skomplikowane przez wtórne choroby bakteryjne i najelitowe inwazje w przewodzie żołądkowo-jelitowym.

Zmiany patologiczne i morfologiczne w jelitowej postaci charakteryzują się zmianami w błonie śluzowej cienkiego i grubego jelita. Błona śluzowa ma stan zapalny krwotoczny. Czasami dochodzi do erozji błony śluzowej. Narządy wewnętrzne są krwotoczne, w niektórych przypadkach stanowe zapalenie naczyń. Śledziona jest powiększona i ma strefy światła. Powiększone węzły chłonne krezkowe. Grasica może być spuchnięta. U poszczególnych zwierząt obserwuje się głównie bliższą część okrężnicy, obserwuje się obrzęk płuc i zapalenie mięśnia sercowego.

Mikroskopowe (histologiczne) badania zmian w jelicie charakteryzują się martwicą nabłonka krypty i tkanki limfatycznej w łatach Peyera, węzłach chłonnych i grasicy. Czasami wgłębienia wewnątrzjądrowe znajdują się w komórkach nabłonka. W przypadku postaci sercowej obserwuje się rozszerzone zastawki, obrzęk płuc, objawy ostrego zapalenia wątroby i zapalenie oskrzeli.

Diagnoza. Przypuszczalna diagnoza parwowirusowego zapalenia jelit opiera się na analizie epizootycznych, klinicznych danych, zmian patologicznych i wyników badań laboratoryjnych (serologicznych i histologicznych). Badania histopatologiczne potwierdzają charakterystyczny zanik kosmków nabłonka jelitowego. Do wykrywania wirusa w kale psów stosuje się DSA, a następnie jego identyfikację w rtga lub pasażowanie w hodowli komórek nerkowych kotka. Rozpoznanie serologiczne opiera się na badaniu sparowanej surowicy psów w rtga.

Diagnostyka różnicowa. Parwowirusa jelit należy odróżnić od przewodu i pasożytnicze zapalenia żołądka i jelit (choroby układu pokarmowego u psów), oraz wirusowemu zapaleniu żołądka i jelit świń stwierdzono w drapieżnych i jelit, wywoływane koronawirusa, jak i wirusowe zapalenie wątroby mięsożernych.

Odporność i środki specyficznej profilaktyki. U naturalnie chorych psów odporność jest stabilna i trwa co najmniej 3 lata. Istnieją oddzielne wiadomości, że jest na całe życie. Po sztucznej immunizacji psów inaktywowanymi szczepionkami, czas trwania odporności nie przekracza 6 miesięcy, a po szczepieniu żywymi szczepionkami przeciw wirusowi - rok. W przypadku konkretnej profilaktyki stosuje się szczepionki inaktywowane i żywe kultury przeciwko panleukopenii psów i psom parwowirusowi zapaleniu jelit (pentodog, heksodog i inne). Szczepienie psów przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit odbywa się w wieku 2 miesięcy do roku dwa razy w odstępie 2-3 tygodni, po roku jeden raz.

Przed szczepieniem psa właściciele zwierząt muszą przeprowadzić odrobaczanie. Wynika to z faktu, że jakakolwiek inwazja robaka zmniejsza status immunologiczny zwierzęcia, powodując ryzyko takiego zjawiska jak "przełom szczepionki", gdy mimo szczepienia pies może zachorować na parvowirusowe zapalenie jelit. Najpopularniejszymi antygelmintikami są: Cestel, Seva Sante Enimal; Drontal i Drontal Junior, Bayer i inne.

Leczenie.

Lekarze specjalizujący się w klinikach w leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit u psów zazwyczaj stosują się do określonego schematu leczenia, który obejmuje:

  • zniszczenie lub neutralizacja wirusów enterytycznych;
  • usunięcie psa ze stanu odwodnienia;
  • zatrzymanie wymiotów i biegunki;
  • terapia detoksykacyjna;
  • stymulacja odporności;
  • przywrócenie prawidłowego funkcjonowania przewodu żołądkowo-jelitowego;
  • przywrócenie normalnego układu sercowo-naczyniowego.

Głównym celem leczenia w przypadku choroby jest wspomaganie pracy wszystkich narządów i układów organizmu tak skutecznie, jak to tylko możliwe, do momentu, w którym własne siły odpornościowe zwierzęcia wejdą w walkę z chorobą (przez 5-6 dni, kiedy zaczyna się rozwój własnych przeciwciał przeciw wirusom). Biorąc pod uwagę, że choroba u psa rozwija się bardzo szybko po leczeniu przeprowadzanym dosłownie w ciągu jednego dnia od rozpoczęcia leczenia, zwierzę albo będzie się polepszało (jest nadzieja na wyzdrowienie), albo pies chorujący umrze (gdy leczenie nie było skuteczne). Ale żeby walczyć o życie zwierzaka, jego właściciel zawsze ma sens!

Leczenie etiotropowe (przeciwwirusowe).

W leczeniu antywirusowym specjaliści weterynarii stosują surowice, immunoglobuliny, interferony i interferogeny.

  • Surowice przeciwko enterowirusowi (źródła przygotowanych przeciwciał przeciw enterowirusom Zawsze stosowane w połączeniu z witaminami, antybiotykami i innymi lekami wspomagającymi leczenie). Dawka dla psów do 5 kg - 2-3 ml, więcej niż 5 kg - 5-6 ml (zgodnie z instrukcjami dotyczącymi surowicy w zależności od stężenia w surowicy).
  • Fosprenil (weterynaryjny lek przeciwwirusowy). Pojedyncza dawka zmienia się w zależności od wagi psa: 0,1 ml na wagę do 1 kg; 0,25 ml - do 5 kg; 0,5 ml - 5-10 kg; 1 ml - 10-20 kg; 1,5 ml - 20-30 kg; 2 ml - ponad 30 kg. Wstrzyknięto podskórnie, domięśniowo, przez jamę ustną, podwajając dawkę i dożylnie zmniejszając dawkę o połowę. Schemat: 1 dzień - 4 dawki co 6 godzin, 2-8 dni - 3 dawki co 8 godzin, 9-11 dni - 2 dawki co 12 godzin, 12-15 dni - 1 dawka na dobę.
  • Immunofan (weterynaryjny lek immunostymulujący stosowany w kompleksie do leczenia i zapobiegania różnym infekcjom drobnoustrojowym i wirusowym). Dawkowanie podtrzymujące - 1 ml raz w tygodniu przez 1-2 miesiące; dawka terapeutyczna - 1 ml raz dziennie (cykl leczenia do 5 wstrzyknięć, wykonywany co drugi dzień). Podskórnie lub domięśniowo.
  • Cycloferon (łagodny lek immunostymulujący, zwiększa odzyskiwanie komórek dotkniętych błon śluzowych - opcja dla medycyny weterynaryjnej): dawka zmienia się w zależności od wagi psa: do 1 kg - 0,8 ml / kg; do 2 kg - 0,4 ml / kg; do 5 kg - 0,2 ml / kg; 6-12 kg - 0,15 ml / kg; do 25 kg - 0,12 ml / kg; 26-40 kg - 0,10 ml / kg; ponad 40 kg - 0,08 ml / kg. Wstrzyknięto dożylnie, podskórnie i domięśniowo przez 1, 2, 4, 6, 8 dni. W ostrym przebiegu choroby lepiej jest zrobić z globulinami, surowicami i interferonami.

Leczenie patogenetyczne (na temat mechanizmu rozwoju choroby).

Leczenie patogenetyczne psów obejmuje szereg dodatkowych terapii:

  • ponowne nawadnianie
  • detoksyfikacja,
  • objawowe.

Terapia nawadniająca

Ta terapia ma na celu usunięcie psa z stanu odwodnienia. W tym stanie użycie jakichkolwiek leków uważa się za całkowicie nieskuteczne. Roztwory do rehydracji przywracają równowagę zasadową krwi i zawierają niezbędny zestaw składników w postaci soli. Są podawane dożylnie w strumieniu lub kroplówce. Czasami wstrzyknięcie podskórne jest dopuszczalne w małych dawkach. Wszystkie roztwory powinny być doprowadzone do temperatury ciała (38-40 ° C) i wstrzyknięte (kroplowane), aż pies zacznie samodzielnie pić bez odruchów wymiotnych. Po kilka razy dziennie zaleca się wlewać małe dawki do ust.

  • Rozwiązanie Ringer-Locke. Dawka 10-20 ml na 1 kg masy ciała zwierzęcia.
  • Trisol. Dawka 7-10% masy ciała.
  • Wymieszać w celu ponownego uwodnienia: 200 ml roztworu soli + 20 ml 40% roztworu glukozy + 4 ml 5% roztworu askorbinki. Dawka: 30-100 ml / kg masy ciała raz dziennie, w zależności od ogólnej odporności zwierzęcia.

Detoksykacja

Jest to zestaw środków mających na celu usunięcie toksycznych produktów z organizmu z procesów aktywności wirusowej i rozpadu komórek jelitowych błon śluzowych. Często w połączeniu z lekami hepatoprotekcyjnymi.

  • Hemodez (wymawia się detoksykant, który wiąże toksyny i usuwa je przez nerki). Dawka: 5-10 ml / kg masy ciała 1-2 razy dziennie zanim minęły objawy ogólnego zatrucia.
  • Sirepar (lek weterynaryjny z wyraźnym działaniem hepatoprotekcyjnym i detoksykacyjnym). Dawkowanie: 2-4 ml raz dziennie, aż objawy odurzenia znikną. Powoli domięśniowo lub dożylnie.
  • Hydrolysin (uzupełnia białka w organizmie, usuwa toksyny). Podawać podskórnie, domięśniowo lub dożylnie w mieszaninie z solą fizjologiczną. Dawka: 5-15 ml przez 3-5 dni.

Leczenie objawowe

Skierowany na ogólną pielęgnację organizmu, a także eliminację częstych objawów klinicznych towarzyszących chorobie.

  • Leki przeciwwymiotne:
    • Zeercal. Dawka 0,5-0,7 ml do 3 razy dziennie. Nie stosować u małych szczeniąt i suk w ciąży. Ciągłe stosowanie nie powinno przekraczać trzech razy dziennie przez 7 dni.
    • Cerenia. Dawka: 1-2 mg / kg. Wprowadź tylko podskórnie.
  • Środki hemostatyczne (przy wykryciu krwi w kale lub wymioty).
    • Vikasol (lek hemostatyczny, który zwiększa krzepliwość krwi - syntetyczny analog witaminy K). Dawka: 1-2 mg / kg masy ciała raz dziennie przez 3-5 dni z ogólną terapią medyczną. Domięśniowo.
    • Etamzilat (weterynaryjny środek hemostatyczny o kierunku kapilarnym). Dawka: 10-12 mg / kg. Domięśniowo.
  • Wsparcie układu sercowo-naczyniowego:
    • Sulfocamphocain (lek na serce stymulujący serce). Dawka: 1-2 ml raz dziennie przez miesiąc. Szczenięta nie są przepisywane. Jest to niemożliwe, jeśli niewydolność serca przejawia się przez tachykardię.
    • Dawka Cordiamin: 0,1 ml / kg domięśniowo lub do 3 kropli do środka.
    • Riboksyna (układ sercowo-naczyniowy, który poprawia odżywianie i dostarczanie tlenu do mięśnia sercowego). Dawka: 5-10 mg / kg co 12 godzin przez dwa tygodnie.
  • Leki przeciwbakteryjne przepisane w przypadku przedłużonej podwyższonej temperatury i podejrzenia przywarcia wtórnego zakażenia:
    • Cefazolina (antybiotyk cefalosporynowy o szerokim zakresie działania). Dawka: 5-10 mg / kg, rozpuszczona w wodzie do wstrzykiwań. Przerwa między wstrzyknięciami wynosi 6-8 godzin dziennie przez 5-7 dni.
  • Probiotyki do przywracania mikroflory jelitowej, przepisane, gdy apetyt wraca do zwierzęcia.
    • Bioprotektyna (hepatoprotektor + probiotyk). Dawka: 1 kaps. do wagi do 5 kg, 2 czapki. - 5-10 kg, 4 czapki. - więcej niż 10 kg. Kurs trwa 23 dni. Zawartość kapsułek zmieszana z jedzeniem lub piciem.
    • Baktoneotomia (probiotyk do normalizacji trawienia). Dawkowanie: 1 tabletka na 10 kg masy ciała dużego psa, ½ tabletki dla szczeniąt. Rozgniatamy, mieszamy z wodą i odstawiamy na pół godziny przed karmieniem dwa razy dziennie.

Niektórzy specjaliści weterynarii w leczeniu parwowirusowego zapalenia jelit u psów stosują następujący schemat leczenia:

W ciężkich przypadkach zapalenia parwowirusa u psa, któremu towarzyszy silne odwodnienie, należy uciekać się do dożylnych i podskórnych wstrzyknięć roztworów elektrolitów. W tym celu roztwory soli stosuje się podskórnie za pomocą strumienia, a dożylnie za pomocą kroplówek za pomocą zakraplaczy.

W leczeniu zapalenia żołądka i jelit specjaliści weterynarii najczęściej stosują następujące roztwory: 0,9% roztwór chlorku sodu, roztwór Ringera lub Ringera-Locke'a z dodatkiem lub oddzielnie 5-40% roztworów glukozy. Do tego roztworu można dodać kwas askorbinowy lub vikasol.

Po podaniu dożylnym, wraz z roztworami izotonicznymi, specjaliści weterynarii stosują roztwory hipertoniczne (5-10%) sodu i wapnia, glukonian wapnia. W tym przypadku dawki roztworów izotonicznych, w zależności od stopnia odwodnienia psa, wynoszą 5-100 ml / kg masy ciała i podskórnie - 10-100 ml / kg masy ciała.

Podskórne iniekcje dużych ilości substancji leczniczych są najwygodniejsze w obszarze łopatki lub kłębu, najlepiej w kilku punktach. Choremu psu zwykle wstrzykuje się od 10 do 500 ml płynu. Zastrzyki są powtarzane 2-4 razy dziennie, jeśli to konieczne, przez kilka dni z rzędu. W przypadku żywienia pozajelitowego psów chorych specjaliści weterynarii stosują namiastki w osoczu podawane dożylnie. Hemodez i hemodez "H" podaje się metodą kroplową przy 5-10 ml / kg, polyglukin i reopolyglucyną w ilości do 100-400 ml dziennie. Następujące leki mają dobrą właściwość terapeutyczną dla zapalenia żołądka i jelit: hydrolizę, która jest podawana dożylnie (dzienna dawka do 200 ml); kroplówka dożylna poliaminy (dawka dzienna do 500 ml); hydrolizat kazeiny; kroplówka dożylna polyfer, itp., z zapaleniem żołądka i jelit, skuteczne powołanie - festal (trawienny), LIF - 52 (gepaliv), panzinorm forte, Essentiale forte, który jest przepisywany zgodnie z adnotacją.

Gdy bóle żołądka i jelit psa, leki przeciwbólowe i uspokajające są przepisywane - preparaty belladona: nalewka z belladonny (1-5 kropli na odbiór), suchy ekstrakt z belladony 0,015 - 0,02 g na odbiór; złożone tabletki, w skład których wchodzi belladonna, chlorowodorek papaweryny, a także tabletki bécarbon, bellagin, bellastezina (1 zakładka 2-3 razy dziennie), besalol itp. W tym celu psy z zapaleniem żołądka i jelit są podawane w Almagel lub Almagel A przez 1 -2 łyżeczki 4 razy dziennie, gastrofarm ½ - 1 tabletka 3 razy dziennie, gastrocepina, uspokajająca, znieczulająca, bezsilikonowa lub 0,5% roztwór noworodiny (1-2 łyżki 4-6 razy dziennie) i inni. Alkohol ma dobre właściwości kojące i przeciwbólowe.

Po oczyszczeniu przewodu pokarmowego z toksycznych treści, skurcze jelit i ból zostały usunięte w reżimie leczenia.Weterynaryjni specjaliści przepisują różne adsorbenty - węgiel aktywny, białą glinę, enterosorbent, polifenpan, wodorotlenek glinu, talk. Leki te stosuje się zgodnie z instrukcjami; ściągające - preparaty garbników, bizmutów, salwinów, kory dębu, trawy dziurawca zwyczajnego, siewek olchy, kwiatów rumianku, sznurka, wiśni i owoców borówki itp., a także otoczki - wywary z nasion lnu, kurze jaja, żel fosfolowy i inne preparaty zawierające żel. Wszystkie powyższe leki są stosowane zgodnie z instrukcjami.

Aby zahamować patogenną mikroflorę w jamie żołądka i jelitach, stosuje się różne preparaty przeciwdrobnoustrojowe, takie jak: imodium, 1-2 kapsułki 1-2 razy dziennie; chloramfenikol dla 1/2 tabletki 3-4 razy dziennie przez tydzień; Baytril 1-2 razy dziennie w dawce 5 mg na 1 kg masy ciała; Cyfrowy 2 razy dziennie w dawce 250-500 mg na psa, a także inne antybiotyki z grupy penicylin, cefalosporyn, tetracyklin i aminoglikozydów, które podaje się doustnie lub wstrzykuje w postaci zastrzyków ściśle według instrukcji. Zamiast antybiotyków preparat sulfonamidowy można przepisać chorym psom - Biseptol, Norsulfazol, Sulgin, Sulfadimezin, Sulfadimetoksynę, Sulfalen, Sulfan, Phthalozol, Etazol itp. Przebieg leczenia tymi lekami przeciwdrobnoustrojowymi wynosi zwykle 5-7 dni. Zastosuj te leki zgodnie z załączonymi instrukcjami. W niektórych przypadkach specjaliści weterynaryjni przepisują pochodne nitrofuranu, takie jak furagin, furadonina, furazolidon lub furatsilin zamiast antybiotyków i sulfamidów. Te preparaty nitrofuranowe podaje się chorym psom 3-4 razy dziennie w tempie 0,1-0,2 g przez 5-10 dni. Lekarze specjalizujący się w leczeniu zapalenia żołądka i jelit zauważyli dobry efekt terapeutyczny po zastosowaniu preparatu Trichopol. Trichopol używał przy ½ -1 tab. 2 razy dziennie. Przebieg leczenia wynosi 10 dni.

Równocześnie z preparatami antybakteryjnymi psom chorym przepisuje się preparaty witaminowe w postaci proszków, tabletek, kapsułek, pigułek i roztworów (witamin dla psów).

W przypadku zapalenia żołądka i jelit parwowirusa stosuje się leki immunomodulujące: gamma i immunoglobuliny, tymalinę i timogen, interferon i cyklonon, komedon i dekaris, anandynę i dibazol, laktoglobulinę itd., Zgodnie z adnotacją.

Aby zapobiegać reakcjom alergicznym na substancje lecznicze i łagodzić je, przepisane są leki przeciwhistaminowe: 10% roztwór glukonianu, chlorek wapnia 1-5 ml na wstrzyknięcie, dimedrol doustnie lub pozajelitowo 2-3 razy dziennie, tavegil doustnie lub domięśniowo, suprastyna, pipolfen, diazolina, fenkarol, treksil, Kistin, itp. zgodnie z instrukcją.

W przypadku wymiotów, chore psy stosują leki przeciwwymiotne - atropinę, aloperydol. Chorym psem przepisuje się żywienie.

Środki zapobiegawcze i kontrolne. Ogólne zapobieganie zapaleniu parwowirusa, a także innym chorobom zakaźnym, polega na nie sprowadzaniu psów z bezpiecznych miejsc parwowirusowego zapalenia jelit do bezpiecznego osiedlenia psów. Dostarczanie psów odbywa się zgodnie z weterynaryjnymi dokumentami towarzyszącymi z numerem 1-wet i 4-wet.

Wszystkie przywiezione psy muszą być poddane kwarantannie przez 30 dni.

Organizując wystawy, konkursy i inne wydarzenia, psy są dozwolone tylko z towarzyszącymi im dokumentami weterynaryjnymi (Formularz nr 1 -vet, 4-branch), gdzie należy stwierdzić, że pies jest klinicznie zdrowy i zaszczepiony przeciwko zapaleniu jelit.

Właściciele psów muszą ściśle przestrzegać zasad żywienia i trzymania zwierząt. Regularnie przeprowadzaj zapobiegawczą dezynfekcję pomieszczeń, elementów opieki i sprzętu. Do dezynfekcji zastosuj 2-3% roztwory wodorotlenku sodu lub formaldehydu. W celach profilaktycznych konieczne jest szczepienie psów przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit w sposób terminowy. Do tej pory jest to najskuteczniejszy sposób zapobiegania ciężkiej chorobie.

Krajowy przemysł produkuje szczepionki, które powinny być stosowane ściśle według instrukcji. Najczęstsze: "Multikan-4" - obejmuje właściwości profilaktyczne nie tylko przeciwko infekcji parwowirusem, ale także przeciwko dżumie, infekcjom koronawirusowym, zakażeniu adenowirusem. "Multikan-6" - oprócz tych chorób, ta kompozycja obejmuje zapobieganie leptospirozie.

Jeśli w twoim domu był pies, który był chory na infekcję wirusową, przed zakupem szczeniaka dokładnie zdezynfekuj całe mieszkanie, zgniotaj każde pomieszczenie przez godzinę i nie wprowadzaj szczeniaka do domu przez miesiąc. Aby przedłużyć układ odpornościowy i ochronić szczeniaka przed prawdopodobną infekcją infekcją wirusową, będzie potrzebował surowicy przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit w ciągu półtora miesiąca. Surowice należy wstrzykiwać przez dwa tygodnie, przedłużając odporność szczenięcia na trzy rodzaje infekcji: dżumę, zapalenie wątroby i zapalenie jelit. Ta wielowartościowa surowica jest otrzymywana z krwi koni, które były hiperimmunizowane przez psiego parwowirusa, psiego zarazy i drugiego serotypowego psa adenowirusa. Jest to jasnożółta ciecz. Czasami ma czerwonawy odcień. Narzędzie jest zalecane do wstrzyknięć podskórnych.

Przy ustalaniu choroby w dysfunkcyjnej gospodarce nakładają ograniczenia. Zgodnie z warunkami ograniczenia, izolacja psów chorych, dezynfekcja ich miejsca odosobnienia za pomocą 1% roztworu formaldehydu, wodorotlenku sodu lub chloraminy są przeprowadzane. Zorganizuj pełny feed z wystarczającą zawartością w diecie witamin.

Ograniczenia dotyczące opieki nad psami dla dysfunkcyjnej hodowli są usuwane 40 dni po ostatnim przypadku wyzdrowienia i śmierci chorego psa oraz końcowej dezynfekcji.

2 komentarze do "Parvovirus enteritis of dogs"

Objawy i leczenie parwowirusowego zapalenia jelit u psów

Za pomocą tego materiału rozpoczynamy cykl artykułów poświęconych wysoce zakaźnym chorobom zakaźnym psów, które są najtrudniejsze i często śmiertelne, występują u tego gatunku zwierząt. Objawy i leczenie parwowirusowego zapalenia jelit u psów jest tematem tego artykułu. Oczywiście omówimy nie tylko objawy kliniczne i leczenie zapalenia jelit, ale także opowiemy o przyczynach, zapobieganiu tej złożonej chorobie, dzielimy się informacjami z osobistego doświadczenia zawodowego na temat leczenia parwowirusów i odpowiadamy na pytania, które najczęściej zadają właścicielom zwierząt.

Czy dużo czytasz? Wybierz podtytuł

Parwowirus u psów: informacje ogólne

Parwowirusowe zapalenie jelit u psów drugiego typu (synonimy: parwowirus psów, infekcja parwowirusem, zakaźne zapalenie jelit) - ostra, wysoce namacalna (wysoce zakaźna), choroba wirusowa charakteryzująca się wysoką śmiertelnością wśród chorych zwierząt. Po wejściu do psa wirus atakuje szybko dzielące się komórki, głównie w obszarze błon śluzowych przewodu pokarmowego. Parwowirus atakuje także komórki odpornościowe (limfocyty i neutrofile), co powoduje odpowiednie osłabienie układu odpornościowego.

Choroba najczęściej dotyka szczenięta w wieku od sześciu do dwudziestu tygodni i starych zwierząt, ponieważ te grupy wiekowe mają najsłabszą odpowiedź immunologiczną na wprowadzenie wirusa. Ponadto, u młodych zwierząt układ odpornościowy jest najsilniej i często dotknięty chorobą, a choroba w większości przypadków staje się sercem. Nawet po skutecznym leczeniu, skutki zapalenia jelit u psów mogą pozostać przez resztę życia, które rozwinęły się na tle ostrego zapalenia mięśnia sercowego (zapalenie mięśnia sercowego).

Jak już wspomniano, zakażenie parwowirusem u psów charakteryzuje się wysoką śmiertelnością, a nawet prawidłowe, terminowe leczenie w warunkach szpitalnych kliniki weterynaryjnej nie gwarantuje korzystnego wyniku.

Parwowirusowe zapalenie jelit u psów nie jest przenoszone na ludzi. Ludzie nie są nosicielami wirusa.

Parvovirus Characteristic

Chociaż dokładne pochodzenie parwowirusa u psów nie jest znane, uważa się, że pochodzi ono od wirusa panleukopenii kotów. Jest to bezotoczkowy, jednoniciowy wirus DNA odporny na wiele popularnych środków dezynfekujących, a także szeroki zakres temperatur i pH. Wirus zdolny do infekcji może być przechowywany w pomieszczeniu w temperaturze pokojowej przez co najmniej dwa miesiące. Na zewnątrz, jeśli chroni przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych i wysychaniem, może przetrwać wiele miesięcy, a nawet lat.

Zdjęcie parwowirusa u psów drugiego typu, wykonane za pomocą mikroskopu elektronowego

Obecnie wirusologia weterynaryjna rozróżnia dwa typy parwowirusów, które mogą wpływać na psy:

  • Parvovirus pierwszego typu - CPV1.
  • Drugi typ Parvovirusa - CPV2.

To CPV2 powoduje najcięższy przebieg choroby i dotyka nie tylko psów domowych, ale także dzikich psów. Z kolei drugi rodzaj zapalenia zapalenia parwowirusa może składać się z następujących rodzajów wirusa:

  • Klasyczny parwowirus drugiego typu - CPV-2.
  • CPV-2a.
  • CPV-2b.
  • CPV-2c.

Modele antygenowe 2a i 2b są dość podobne do siebie i do klasycznego CPV-2. Opcja 2c ma unikalny wzór antygenowy, który pozwala na odróżnienie go od innych typów, ale manifestacja choroby w każdym przypadku jest taka sama. Jednak różnice w modelu struktury 2c wariantu parwowirusa sugerują podejrzenie o nieskuteczności szczepienia psów. Pomyślano tak przez chwilę, dopóki badania nie wykazały, że istniejące szczepionki oparte na parwowirusie typu 2b zapewniają odpowiedni poziom ochrony przed 2c.

W Rosji i Stanach Zjednoczonych choroba kliniczna zapalenia parwowirusa u psów jest w dużej mierze spowodowana przez gatunki CVP-2 i 2b. Jednak infekcja jest również istotna dla szczepów typu 2c, która jest określona w co najmniej 15 stanach zaporowych.

Jakie psy są częściej zakażone parwowirusem?

Infekcje parwowirusem psów są bardziej podatne na szczenięta w wieku od 6 tygodni do 6 miesięcy, które w ogóle nie były szczepione, lub proces szczepień prowadzono z naruszeniem zasad. Ważne dla szczeniąt jest szczepienie matki w młodym wieku.

Jeśli chodzi o rasy psów, ryzyko infekcji parwowirusem jest częściej narażone na:

  • Rottweilery.
  • Dobermany.
  • Amerykański Pit Bull Terrier.
  • Angielski Springer Spanieli.
  • Owczarek niemiecki
  • Labrador Retrievers.
  • American Staffordshire Terrier.

Ponadto większość członków rodziny psów jest zarażona - wilki, kojoty, lisy i inne zwierzęta.

Przyjmując wystarczającą ilość siary, szczenięta urodzone przez czasowo zaszczepioną matkę są wystarczająco chronione przed infekcją przez pierwsze kilka tygodni życia. Jednak podatność na infekcję stopniowo wzrasta wraz z osłabieniem oporności matczynych przeciwciał pochodzących z mleka. Ponadto, zapalenie jelit u szczeniąt często rozwija się z powodu osłabienia odporności z powodu stresujących zjawisk, na przykład z powodu odsadzenia, dużej liczby braci i sióstr w śmieciach, niedożywienia i innych czynników.

Zakażenie parwowirusem u psów jest czwartym dniem choroby.

Z reguły u takich szczeniąt zapalenie jelit jest zaostrzane przez równoczesne choroby jelitowe lub patogenne infekcje. Ta lista chorób często obejmuje clostridiozę, kampylobakteriozę, salmonellozę, lambliozę i infekcję koronawirusową. Wszystkie te choroby charakteryzują się bardziej ostrą kliniczną manifestacją infekcji parwowirusem.

Jeśli chodzi o dorosłe zwierzęta, wśród psów w wieku powyżej 6 miesięcy, mężczyźni, którzy nigdy nie znali suk, częściej chorują. U psów w wieku powyżej 7 lat parwowirus aktywnie rozwija się z powodu osłabionej wiekiem odporności.

W jaki sposób psy zostają zarażone infekcją parwowirusem?

Parwowirus w wysokich stężeniach jest wydalany do środowiska z kałem zainfekowanych zwierząt 4-5 dni po zakażeniu, czyli przed wystąpieniem pierwszych objawów zapalenia jelit u psów. Wydalanie wirusa trwa przez cały okres choroby i około kolejnych 10 dni po klinicznym wyleczeniu.

Zakażenie parwowirusem wnika do organizmu zdrowych psów poprzez bezpośredni kontakt jamy ustnej lub nosowej z zakażonym kałem. Ponadto możliwe jest pośrednie zanieczyszczenie przez kontaktowanie się z przedmiotami gospodarstwa domowego, odzieżą właściciela i innymi przedmiotami, które mogą być pomazane kałem chorego zwierzęcia.

Parwowirus u zdrowych psów początkowo rozwija się w tkance limfatycznej w części ustnej gardła, a następnie przechodzi w postać ogólnoustrojową w wyniku rozprzestrzeniania się przez ciało poprzez krew. Infekcja wirusowa głównie infekuje i niszczy szybko dzielące się komórki nabłonka śluzowego jelita cienkiego, tkanki limfopoetycznej (wytwarzającej limfocyty) i szpiku kostnego. Od tego momentu objawy zaczynają się rozwijać.

Zniszczenie krypt jelitowych przez wirus prowadzi do nabłonkowej martwicy błony śluzowej (martwicy), zaniku kosmków, upośledzonej absorpcji (wchłaniania) jelita. W rezultacie te patologiczne procesy prowadzą do zniszczenia funkcjonalności jelitowej bariery ochronnej, która kończy się aktywną penetracją bakterii w świetle krwi w jelicie i rozwojem wtórnej infekcji.

Limfopenia i neutropenia (zmniejszenie całkowitej liczby limfocytów i neutrofili we krwi - główne komórki odpornościowe) są dodatkowymi objawami parwowirusowego zapalenia jelit u psów, które obserwuje się bardzo często bez leczenia. Podobne objawy rozwijają się po raz drugi z powodu niszczenia hematopoetycznych komórek progenitorowych komórek odpornościowych w szpiku kostnym i tkankach limfo-gropowych - grasicy, węzłach chłonnych i innych. Ponadto wirus niszczy komórki dorosłe krążące w krwioobiegu w momencie infekcji.

Taka postać zapalenia jelit u szczeniąt młodszych niż 8 tygodni, jak również u starszych psów, może prowadzić do rozwoju infekcji serca, zapalenia mięśnia sercowego i martwicy mięśnia sercowego. Następnie zapalenie mięśnia sercowego może objawiać się klinicznie jako ostra niewydolność krążeniowo-płucna z objawami zapalenia parwowirusa lub bez nich. Warto zauważyć, że szczeniaki mają problemy z sercem niezbyt często, ponieważ ich krew zawiera przeciwciała przeciwko parwowirusom otrzymywanym z mlekiem matki (odporność na siarkę).

Formy i objawy zapalenia jelit u psów

W zdecydowanej większości przypadków zapalenie parwowirusa u psów wpływa na jelita cienkie, z odpowiednimi objawami i leczeniem. W rzeczywistości, termin "zapalenie jelit" oznacza "zapalenie jelit", w tym sensie - spowodowane przez infekcję parwowirusem. Jednakże, jak zauważono powyżej, możliwa jest manifestacja postaci serca choroby, która jest stosunkowo powszechna w przypadku zapalenia jelit u szczeniąt.

Jelitowa infekcja parwowirusem u psów

Jelitowa forma parwowirusa jest przenoszona jedynie poprzez kontakt doustny z odchodami lub powierzchniami zakażonego zwierzęcia, które mogą być rozmazane takimi ekskrementami.

W jelitowej postaci choroby obserwuje się następującą po sobie progresję choroby, w której parwowirus:

  1. Wydalony z kału chorego psa do środowiska.
  2. Wnika w ciało zdrowego psa przez jamę ustną lub nosową.
  3. Osadza się i namnaża tkankę limfatyczną znajdującą się w gardle zdrowego zwierzęcia.
  4. Rozprzestrzenia się do krwioobiegu, gdzie zaczyna atakować komórki odpornościowe, niszcząc je.
  5. Wnika w tkankę szpiku kostnego i węzłów chłonnych, gdzie zaczyna niszczyć układ hematopoetyczny.
  6. Rozprzestrzenia się w komórkach błony śluzowej jelita cienkiego, stopniowo je niszczy, pojawiają się pierwsze objawy zapalenia jelit u psów i przepisywane jest leczenie. Silne odwodnienie organizmu i powiązane zaburzenia elektrolitowe krwi rozwijają się.
  7. Zmniejsza ochronne właściwości błony śluzowej jelit, różne mikroflory zaczyna przenikać do krwi.
  8. Ogólna sepsa wynikająca z ekspozycji na parwowirusy, osłabionej odporności, objawów zapalenia jelit i rozwoju wtórnej infekcji u psa, prowadzi do śmierci zwierzęcia, jeśli nie jest leczona.

Zapalenie serca u psów

Postać parwowirusa, w której, wraz z jelitami, mięsień sercowy zostaje dotknięty, rozwija się, gdy szczenięta są zarażone zapaleniem jelit w macicy. O wiele mniej możliwe zakażenie szczeniąt urodzonych z mleka lub kału matki.

Sekwencja patogenezy postaci sercowej zapalenia parwowirusa u szczeniąt, u których wirus:

  1. Rozprzestrzenia się poprzez ciało płodu, koncentrując się głównie na tkankach mięśnia sercowego.
  2. Po urodzeniu wirus zaczyna atakować ciała odpornościowe i komórki błony śluzowej jelit. Z powodu osłabienia układu odpornościowego, wtórne infekcje zaczynają się rozwijać w całym ciele.
  3. Patogenna aktywność parwowirusa i innych infekcji w obrębie mięśnia sercowego, prowadząca do jego zapalenia - zapalenia mięśnia sercowego.
  4. Śmierć szczeniaka z zapalenia jelit może wystąpić z powodu rozwoju mikroskopijnych obszarów martwicy mięśnia sercowego i ogólnego wpływu wtórnego zakażenia.

Wodna cuchnąca biegunka jest charakterystycznym objawem zapalenia jelit u psów.

Biegunka z krwią jest oznaką zapalenia jelit przez 2-3 dni choroby.

Skutki zapalenia jelit u psów

Szczenięta, które przeżyły po chorobie zapalenia parwowirusa, wykazują działanie wzrostu tkanki włóknistej w mięśniu sercowym, która w rzeczywistości jest nabytą wadą serca, która wpływa na późniejsze życie psa.

Ważne jest, aby zrozumieć, że zwierzę, które przeżyło parwowirusowe zapalenie jelit w jakiejkolwiek postaci, nadal rozprzestrzenia pozostałości wirusa w kale przez co najmniej 10 dni, średnio, do trzech tygodni. Ponadto pies może stać się nosicielem parwowirusa i od czasu do czasu, w trakcie swojej aktywności życiowej, uwalniać go do środowiska zewnętrznego i infekować inne zwierzęta.

Objawy zakażenia parwowirusem u psów

Objawy zapalenia parwowirusa u psów bez leczenia zwykle rozwijają się w ciągu 5-7 dni po zakażeniu, ale okres ten może wynosić od 2 do 14 dni. Początkowe objawy kliniczne mogą być niespecyficzne, np. Apatia, brak apetytu, gorączka, z progresją wymiotów i krwotoczną biegunką w ciągu następnych 24-48 godzin.

Wyniki badania fizykalnego mogą obejmować:

  • utrata aktywności ruchowej;
  • gorączka;
  • odwodnienie;
  • powiększone pętle jelitowe na ultradźwiękach lub promieniach rentgenowskich wypełnionych płynem.

Reakcja zwierzęcia na ból brzucha wymaga dalszych badań w celu wykluczenia potencjalnego powikłania niedrożności jelit.

W najcięższych przypadkach niespecyficzne objawy parwowirusów u psów mogą być reprezentowane:

  • krótkotrwała utrata przytomności;
  • bladość błon śluzowych;
  • niska jakość impulsu;
  • tachykardia;
  • niska temperatura ciała.

Brak leczenia wynika z objawów zapalenia jelit u psów w obszarze aktywności nerwowej, występującym na tle niskiego poziomu cukru we krwi, ogólnej sepsy, zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej i metabolizmu soli wodnej. Należy pamiętać, że zakażenie parwowirusem u psów może być bezobjawowe lub subkliniczne.

Ponadto w zapaleniu parwowirusa, w przeważającej liczbie przypadków postaci jelitowej, obserwuje się następujące objawy:

  • Letarg, utrata zabawy.
  • Zmniejszenie apetytu, aż do całkowitej odmowy przyjęcia paszy.
  • Nieprawidłowe wymioty.
  • Wzrost temperatury ciała o 1-3 stopnie. W późniejszych etapach temperatura może spaść.
  • Wodne stolce ze śluzem we wczesnych stadiach choroby. W przyszłości - biegunka z krwią.
  • Silna depresja i wyczerpanie zwierzęcia, często z objawami niewydolności serca, niewydolności oddechowej i ogólnej bakteriemii.

Pojawienie się i postępujący rozwój tych objawów jest przyczyną awaryjnego leczenia w klinice weterynaryjnej. Objawy te nie zawsze pojawiają się z powodu parwowirusowego zapalenia jelit u psów, ale późne leczenie może prowadzić do złego rokowania.

Leczenie zapalenia jelit u psów

Do chwili obecnej nie ma swoistego leczenia zapalenia parwowirusa. Szczepienie szczeniąt to jedyny, stosunkowo skuteczny sposób, jednak takie podejście nie zawsze gwarantuje pełne bezpieczeństwo zwierzęcia.

Czas jest jednym z najważniejszych czynników w leczeniu zapalenia jelit u psów, z pierwszymi objawami choroby. Im wcześniej wykryty zostanie wirus i rozpocznie się leczenie, tym lepsze rokowanie. Wiek odgrywa również ważną rolę w skuteczności terapii parwowirusem. Niezwykle młode lub stare psy nie będą w stanie wytrzymać bardziej agresywnych metod leczenia mających na celu zwalczenie infekcji parwowirusem.

Dożylne podawanie leków - główna metoda leczenia zapalenia jelit.

Należy podkreślić, że leczenie zapalenia jelit u psów w domu w ogromnej większości przypadków nie doprowadzi do całkowitego wyleczenia zwierzęcia. Podstawą terapii parwowirusem jest złożona aplikacja leczenia objawowego i utrzymania ciała:

  • Dożylne wstrzyknięcie kroplowe roztworów krystaloidów typu IV lub koloidów klasycznych.
  • Zastosowanie zastrzyków przeciwwymiotnych.
  • Dożylne podawanie antybiotyków.
  • Wykorzystanie dodatkowych funduszy wspierających podtrzymywanie życia zwierząt - witamin, glukozy, roztworów soli, leków immunostymulujących i innych.

Ponieważ procesy wchłaniania w jelicie cienkim są prawie całkowicie zaburzone, leczenie zapalenia jelit u psów odbywa się na podstawie oceny objawów i, z reguły, za pomocą iniekcji dożylnych, domięśniowych i podskórnych. Korzystanie z tak złożonej kombinacji leków i metod ich wprowadzania w domu jest niemożliwe bez szczególnych umiejętności właściciela.

Ponadto, w miarę postępu terapii, weterynarz ocenia zmiany w stanie zwierzęcia i zgodnie z tym dostosowuje leczenie parwowirusowego zapalenia jelit. Ponadto, określony pies może mieć nieprzewidywalną reakcję na niektóre rodzaje leków.

W niektórych przypadkach lekarze mogą zastosować nieco unikalną procedurę - transfuzję osocza krwi. Leczenie zapalenia jelit u psów na podstawie objawów obejmuje otrzymywanie osocza krwi od zwierzęcia, które przeżyło infekcję parwowirusem i wytworzyło przeciwciało przeciwko niemu. Jeśli rozważymy tę metodę obiektywnie, dzisiaj nie ma wyników pogłębionego badania tej metody, dlatego trudno jest określić jej skuteczność w stosunku do tradycyjnych metod leczenia choroby.

Po wstępnym leczeniu parwowirusa, psy zaczną ograniczać spożycie dodatkowego płynu, ale tylko w przypadku przywrócenia równowagi wodnej we krwi. Wspomaganie życia będzie utrzymywane przy pomocy łatwo przyswajalnego pokarmu w postaci półpłynnej. Stosowanie antybiotyków z reguły trwa nawet po pojawieniu się pierwszych objawów poprawy u psów, których obraz krwi wykazuje małą liczbę leukocytów. Ta opcja jest konieczna, ponieważ system odpornościowy zwierzęcia jest bardzo osłabiony przez parwowirus i śmierć może wystąpić w dowolnym momencie z powodu rozwoju wtórnej infekcji.

Jak zabezpieczyć swojego zwierzaka - zapobieganie zapaleniu jelit u psów

Ponieważ czynnik wywołujący zakażenie parwowirusem u psów jest bardzo stabilny w środowisku zewnętrznym, a choroba charakteryzuje się wysokim wskaźnikiem rozwoju objawów zagrażających życiu, niezwykle ważne jest, aby właściciel znał główne punkty, które pomogą zapobiegać zakaźnemu zapaleniu jelit u jego psa.

Szczepienie Szczeniąt

Ta metoda jest uważana za najbardziej skuteczną w zapobieganiu chorobom. Krajowy przemysł wytwarza kilka wariantów szczepionek, które powinny być stosowane zgodnie z ich instrukcjami. Z budżetu, ale nie mniej skutecznych szczepionek są najczęściej używane:

  • Inaktywowana kulturowo szczepionka przeciwko parwowirusowemu zapaleniu jelit u psów.
  • Multican-4, który obejmuje zapobieganie nie tylko zakażeniu parwowirusem u psów, ale także pladze, infekcjom adenowirusowym, zapaleniu jelit u koronawirusa.
  • Multican-6 - oprócz powyższych chorób, obejmuje zapobieganie leptospirozie.

Staranne traktowanie miejsca chorego zwierzęcia

Zainfekowane psy mogą rozprzestrzeniać ogromną ilość parwowirusów, co utrudnia obsługę obszarów jego treści. Mały parwowirus jest niezwykle wytrzymały. Jest w stanie przetrwać miesiące poza ciałem zwierzęcia, a nawet przetrwać zimę. Ponadto patogen nie nadaje się do większości produktów gospodarstwa domowego, które są często używane do dezynfekcji.

Jeżeli terytorium mieszkania lub stoczni jest skażone przez zarażonego psa, niezależnie od tego, czy zmarło czy odzyskano, należy w każdym przypadku przeprowadzić dezynfekcję miejsc, w których jest przechowywany. Zwłaszcza jeśli potrzebujesz małego szczeniaka. Pomimo względnej odporności na chemię, parwowirus psów aktywnie umiera w wyniku ekspozycji na konwencjonalny wybielacz zawierający chlor. Czyszczenie mieszkania roztworem jednego wybielacza zmieszanego z około 30 częściami wody jest dopuszczalną metodą leczenia wszelkich powierzchni, z którymi chory pies miał kontakt. Co więcej, takie podejście jest bezpieczne dla ludzi wokół nich i przyszłości małego szczeniaka.

W warunkach stoczni dozwolone jest stosowanie bardziej aktywnych środków dezynfekujących, biorąc pod uwagę fakt, że opady atmosferyczne i światło słoneczne będą stale zmniejszać stężenie substancji roboczej. Ponadto dezynfekcja na świeżym powietrzu najlepiej wykonywać z częstotliwością co najmniej raz w tygodniu przez 2-3 miesiące.

Kontakt z kliniką weterynaryjną

Wysokie prawdopodobieństwo przeżycia psa z parwowirusowym zapaleniem jelit zależy od jakości objawów i terminowego indywidualnego leczenia. Taki kompleks środków terapeutycznych może być zapewniony tylko w klinice, przez wykwalifikowanego lekarza, który ma wielokrotne doświadczenie w leczeniu parwowirusów u psów. Próby pomocy zwierzęciu w domu przy użyciu niekonwencjonalnych metod zmniejszają prawdopodobieństwo pomyślnego wyniku z 70% do 3%. Dlatego w przypadku pojawienia się podejrzanie szybko rozwijających się objawów zapalenia jelit u psów - biegunki i wymiotów, należy jak najszybciej przeprowadzić leczenie w profesjonalnym otoczeniu.

Często zadawane pytania

Kiedy trafiają do kliniki weterynaryjnej, w konfrontacji z zapaleniem jelit wywołanym parwowirusem, właściciele często zadają te same pytania, na które spróbujemy odpowiedzieć. Ponadto możesz zadać pytanie w formie komentarzy poniżej.

Czym jest zapalenie jelit u psów?

Konieczne jest rozróżnienie między pojęciem "zapalenia jelit" a "zapaleniem zapalenia parwowirusa". Konwencjonalne zapalenie jelit to popularna nazwa zapalenia błony śluzowej jelit, która charakteryzuje się wieloma objawami: uwalnianiem dużych ilości śluzu, bólem, upośledzeniem funkcji przewodu pokarmowego, biegunką i tak dalej. Normalne zapalenie jelit u psów może być spowodowane przez mechaniczne czynniki uszkodzenia błony śluzowej ciał obcych, po uderzeniu, zatrucie substancjami chemicznymi, rozwój infekcji bakteryjnej. Parwowirusowe zapalenie jelit u psów jest odrębną postacią zapalenia jelit, z tymi samymi objawami zapalenia wywołanymi przez patologiczne efekty parwowirusa.

Jak leczyć zapalenie jelit u psów?

Pojawienie się objawów zapalenia jelit o dowolnej etiologii jest powodem obowiązkowego leczenia w klinice weterynaryjnej. W przypadku stwierdzenia mechanicznego uszkodzenia jelita, zatrucia lub rozwoju niespecyficznej infekcji bakteryjnej, rokowanie jest prawie zawsze korzystne. Tylko lekarz jest w stanie dokonać dokładnej diagnozy pochodzenia zapalenia jelit i z czasem przepisać leczenie przeciwko jego bardziej niebezpiecznym formom - parwowirusowi lub etiologii koronawirusa. Próby samoleczenia infekcyjnych postaci zapalenia jelit u psów w domu są obarczone nagłym, śmiertelnym skutkiem zwierzęcia.

Jakie są pierwsze objawy parwowirusów u psów?

  • Utrata apetytu, letarg.
  • Wodna biegunka.
  • Wymioty, gorączka.

Czy zapalenie zapalenia parwowirusa jest śmiertelną diagnozą?

Dzięki szybkiemu leczeniu w klinice weterynaryjnej obserwuje się poprawę stanu zdrowia u 70 psów na sto. Próbując zapewnić leczenie zapalenia jelit u psów w domu - tylko trzy zwierzęta.

Czy parwowirusowe zapalenie jelit u psów jest przenoszone na ludzi?

Psy parwowirusowe nie są przenoszone na ludzi. Ludzie nie dostają tej choroby.

Czytaj Więcej O Psach

Mój pies stróżujący

Rasy Dog Blog - My WatchdogRottweilerMoc, powaga, męskość, poświęcenie to cechy, które ułatwiają rozpoznanie psa rasy Rottweiler. Te psy uczestniczyły w bitwach w starożytnym Rzymie i wolały raczej zgubę niż wstydliwe odwroty.

koshkisobaki.info

Rasy Wszystko o kotach i psachJak leczyć brodawczaki u psów?Małe brodawki, nazywane brodawczakami, znane są nie z pogłosów. Często znajdują się w pachach u ludzi i nie powodują niepokoju. Jednak takie wzrosty, które występują na ciele czworonożnego przyjaciela w najbardziej brzydkich miejscach i rozmiarach, prowadzą do mimowolnej paniki dla jego zdrowia.

Mój pies stróżujący

Rasy Dog Blog - My WatchdogRasy psów do mieszkania - 10 najlepszychJeśli mieszkasz w małym mieszkaniu, ale chcesz mieć psa dla siebie, musisz być uważny i selektywny. Ponieważ nie wszystkie rasy psów do mieszkania są odpowiednie ze względu na wielkość, cechy charakterystyczne i rodzaj wełny.