Choroby

Mój pies stróżujący

Legendarny Mastif Tybetański jest jednym z najstarszych psów na świecie, a także przodkiem wszystkich nowoczesnych psów służbowych. Czystość krwi tych psów była utrzymywana przez wiele stuleci ze względu na oddalenie geograficznego położenia ich ojczyzny - Tybetu.

Charakterystyka rasy

Przywiązanie rodzinne

Postawa wobec dzieci

Związek z nieznajomymi

Skłonność do trenowania

Historia pochodzenia

W historii nie ma wyraźnych faktów wskazujących na pochodzenie rasy. Według jednego źródła, ich przodkiem jest czarny wilk tybetański. Według innych informacji przodkowie tych psów byli strażnikami chińskich kupców, którzy przechodzili przez góry Tybetu.

Pierwsza wzmianka o tej rasie pochodzi z 1121 r. Pne. w chińskiej książce Shu King. Mastify strzegły domów mnichów, klasztorów i stada jaków od dzikich zwierząt i śnieżnych lampartów.

Pierwsza wzmianka o rasie mastifa tybetańskiego w Europie została odnotowana w 1847 roku, kiedy namiestnik Indii, Lord Harding, wysłał szczeniaka mastifa tybetańskiego do królowej Wiktorii. Oficjalnie standardy hodowlane zostały przyjęte w 1898 roku.

Opis rasy Mastif tybetański

Cechą charakterystyczną tej rasy mastif tybetański jest długi gruby płaszcz. Mastify zadziwiają swoim rozmiarem i umięśnioną sylwetką. Są silne i silne, doskonale tolerują zarówno zimno, jak i ciepło.

  1. Waga dorosłego psa wynosi 70 kg (mężczyźni), 60-65 kg (kobiety). Wzrost w kłębie samców -69-71 cm, suki - 58-61 cm.
  2. Głowa jest szeroka i ciężka, szyja jest mocna z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
  3. Potężny zgryz, twarz umiarkowanie szeroka, duży nos ciemnego koloru.
  4. Ciało jest masywne, muskularne, górna linia jest prosta, pozioma, klatka piersiowa jest głęboka. Długość ciała przekracza wysokość.
  5. Płaszcz jest długi, twardy, z grubym podszerstkiem.
  6. Oczy są owalne, brązowe lub ciemne, szeroko rozstawione.
  7. Uszy są średnio trójkątne, opadające.
  8. Ogon jest długi, puszysty, wysoko osadzony.
  9. Łapy są płaskie, mocne.

Kolory

Opisując rasę mastifa tybetańskiego, istnieją trzy podstawowe kolory.

  1. Czarno - czarny kolor dominuje na całej powierzchni wełny w połączeniu z żółtymi włosami.
  2. Tan - ten kolor charakteryzuje się kolorem czarnym z brązowymi plamami - tannymi znakami. Podpaly mają wyraźny wzorzec i granice i znajdują się w określonych miejscach.
  3. Kolor czerwono - czerwony może mieć różne odcienie - od czerwonego do złotego.

WAŻNE! Standard pozwala na małą białą plamkę na klatce piersiowej we wszystkich kolorach. Inne kolory wełny psów wystawowych są niedopuszczalne.

Postać

Mastif tybetański ma doskonałe właściwości ochronne i ochronne. W rodzinie pies nie wyróżnia się jako jedyny właściciel, pies również odnosi się do wszystkich członków rodziny. Mastify są wyjątkowo wrażliwe na dzieci, bardzo wrażliwe, zdenerwowane i na emeryturze, jeśli w rodzinie istnieje niezgodność.

  1. Przedstawiciele rasy nie są skłonni do wykazywania agresji w obecności członków rodziny.
  2. Nieufny stosunek do nieznajomych.
  3. Mają wysoką inteligencję i są uparci.
  4. Psy są spokojne i zrównoważone, nie szerzą się bez powodu.
  5. Łatwo zakorzenić się w każdej rodzinie, zarówno dużej, jak i małej.
  6. Są skłonni do ochrony wszystkiego, co jest im bliskie i znajome.
  7. Pies jest umiarkowanie aktywny w porównaniu z innymi krewnymi.
  8. Mają dyskretną postać, wiedzą, jak kontrolować ich zapał.

Charakter tych gigantów łączy w sobie odwagę, życzliwość i lojalność. Jeśli zwierzę jest początkowo przyzwyczajone do społeczeństwa, nie jest pozbawione jedzenia i spacerów, to agresja nie jest dla niego osobliwa.

Szkolenie

Szczenięta mastifa tybetańskiego wymagają odpowiedniego wykształcenia od najmłodszych lat. Cechy rasy sugerują, że psy mają poczucie własnej wartości i niezależność, więc mogą być uparte podczas treningu. Ze względu na spokojne, melancholijne usposobienie, te giganty słabo radzą sobie z aktywnym treningiem.

Jak wychować posłusznego i wiernego psa? Właściciele rasy Mastif tybetański podają następujące wskazówki:

  • wychować szczeniaka od pierwszych dni jego nabycia;
  • angażować się w odciskanie dziecka, naucz go ufać;
  • pokaż siłę moralną, zdobywaj szacunek od psa;
  • do wykonywania poleceń, traktuj swojego zwierzaka z pysznym przysmakiem;
  • uczyć niezbędne polecenia, takie jak "siedzieć", "położyć się", "do mnie", "fu", "blisko";
  • okazywać miłość i cierpliwość, nie wolno wychowywać zwierzaka przez agresję zwierzęcia;
  • być konsekwentnym, osiągnąć wykonanie wszystkich poleceń i zadań.

Opieka i konserwacja

Czy wiesz, ile mastifów tybetańskich żyje? Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi 10-12 lat.

Ze względu na duże rozmiary i długie włosy, psy wymagają szczególnej troski. Jeśli nie wiesz, jak dbać i jak myć zwierzę, aby zapewnić mu piękny i zadbany wygląd, skontaktuj się z usługami pielęgnacyjnymi.

Higiena i zdrowie psów

  1. Wełna jest główną ozdobą rasy Mastif tybetański. Podczas wylinki pies jest czesany 3-4 razy dziennie specjalnymi pędzlami. Wełna nie ma szczególnego nieprzyjemnego zapachu, należy kąpać psa 1-2 razy w roku. Pamiętaj, aby sprawdzić wełnę pod kątem splątanych kępek.
  2. Poświęć czas na mycie zębów 2 razy w tygodniu. Podczas zmiany zębów należy przestrzegać prawidłowego zgryzu i stanu dziąseł.
  3. Przybijaj paznokcie 3 razy w miesiącu za pomocą gwoździ. Po spacerze umyć psie łapy i obejrzeć je pod kątem ran.
  4. Wymagana jest pielęgnacja uszu. Wycierać przedsionki z kurzu wilgotnymi chusteczkami, pozbyć się nadmiaru siarki za pomocą wacików bawełnianych.
  5. Oczy Mastif tybetański umyte nalewką z rumianku. Do codziennego pocierania oczu z wydzieliny śluzowej używa się mokrych i czystych bawełnianych gąbek.
  6. Ze względu na to, że mastify tybetańskie dorastają późno, psy mogą kojarzyć się po 3 latach. W tym samym czasie mężczyźni osiągają dojrzałość nie wcześniej niż 4 lata, kobiety - nie wcześniej niż 3-3,5 lat. Aby nie naruszyć standardów rzadkiej rasy i przyczynić się do jej rozwoju w przyszłości, zalecamy wybranie pary dla swojego zwierzaka w przedszkolu lub klubie.

Treść

  1. Ze względu na duży rozmiar rasy nie nadaje się do konserwacji w mieszkaniu.
  2. Chodzenie powinno być długie, ale niezbyt aktywne.
  3. Zadbaj o wybór miejsca dla swojego zwierzaka. Powinien być przestronny. W prywatnym domu dla psa lepiej zbudować wolierę.
  4. Zdobądź wszystkie niezbędne narzędzia do opieki nad swoim zwierzakiem (szczotki, grzebienie, szampony, obcinacz do paznokci).
  5. Zadbaj o dostępność zestawu pierwszej pomocy weterynaryjnej.
  6. Kup kołnierz i smycz.
  7. Nie zostawiaj swojego zwierzaka długo w samotności.

Zdrowie

Terminowe szczepienie chroni odporność szczeniaka i zapewnia jego zdrowie przez wiele lat. Od wieku dwóch miesięcy do ukończenia jednego roku życia szczeniak musi przejść przez trzy etapy szczepienia. W przyszłości szczepienia są wykonywane co roku. Wybierając szczepionkę, należy skonsultować się z lekarzem weterynarii. W domu szczepienia wykonuje tylko specjalista.

Następujące choroby zakaźne tej rasy są charakterystyczne dla mastifów tybetańskich:

  • Paraliż nerwowy;
  • parwowirusowe zapalenie jelit;
  • wścieklizna
  • zakaźne zapalenie wątroby.

Wśród innych chorób wyróżnij:

  • dysplazja stawu biodrowego;
  • nowotwory złośliwe;
  • alergie;
  • osteochondropatia;
  • degeneracja kości;
  • zapalenie skóry

WAŻNE! Regularnie odwiedzaj kliniki weterynaryjne w celu przeprowadzenia badań na zwierzętach domowych. Lekarz doradzi, w jaki sposób określić objawy choroby i przepisać właściwe leczenie.

Co karmić

Dla zdrowego i zadbanego psa musisz dbać o jedzenie. Mastify tybetańskie nie są wrażliwe na jedzenie i jedzą stosunkowo niewiele. Liczba karmienia dorosłego psa wynosi 2 razy dziennie, a szczeniak 5-6 razy dziennie.

Wybierając, co karmić szczeniaka, preferuj następujące składniki diety:

  • gotowane i surowe mięso (mięso końskie, wołowina);
  • przetworzone podroby (serce, wątroba, płuca);
  • zboża gotowane w mleku (kasza gryczana, ryż, płatki owsiane);
  • warzywa;
  • sfermentowane produkty mleczne (kefir, twarożek).

Niezbędnym składnikiem zdrowej diety są witaminy.

Co karmić dorosłego psa? Pozostań na tych produktach:

  • cielęcina, wołowina;
  • jaja kurze;
  • ryba morska.

Uważaj na wodę pitną w misce Twojego zwierzaka. Nie karm go słodkim psem. Wybór sposobu karmienia zwierzaka pochodzi z wieku psa i składu karmy. Wskazane jest, aby wybrać jedzenie odpowiednie dla rasy Mastif tybetański. Niedrogie karmy nie zawierają wszystkich minerałów i witamin, więc dodaj do codziennej diety żywność, która zawiera brakujące mikroelementy.

Wideo

Zdjęcia z mastifów tybetańskich

Ile kosztuje szczeniak

Ile kosztuje kupienie szczeniaka Mastif tybetański? Pedigreed dzieci kosztuje od 40 000 rubli. do 160 000 rubli. Cena zależy od wielu czynników: od wielkoduszności rodziców, jakości miotu, koloru. Niemal niemożliwe jest kupić szczeniaka Mastifa tybetańskiego za tanią, ponieważ jest to dość rzadkie.

Szkółki

Kupując szczeniaka, należy stosować tylko do wyspecjalizowanych klubów i budek, które są nieliczne.

Wybierając miejsce zakupu mastifa tybetańskiego, przeczytaj opinie o hodowlach i hodowcach. Kontaktując się z hodowcami, dowiedz się, jak wyglądają rodzice, co jedzą, jakie mają choroby, jakie są mioty. Wymagaj dokumentu potwierdzającego rodowód.

Kupując mastif tybetański, dostajesz prawdziwego przyjaciela i partnera, który nigdy cię nie zdradzi.

Mastif tybetański fotografia, opieka i utrzymanie psa

Charakterystyka rasy mastifów tybetańskich

Mastif tybetański (inne nazwy: "Mastif Tybetański Dro-Hi", "Tsang-Khi" (Zang-Khyi), "Bho-Thai" (Bho-thia), "Ke-Khor" (Ke-khor), Mas tybetański Tybetański Molos) - duża rasa psów, strażników, stróżów i towarzyszy.

Uważany jest za bardzo starą rasę, strzegącą tybetańskich klasztorów. Jego przodkowie służyli jako pies pracujący, chronili pasterzy koczowniczych w dolinach Himalajów przed drapieżnikami i pomagali im pokonać trudną ścieżkę. W dawnych czasach mastify mogły chronić całe wioski, których mieszkańcy bardzo cenili sobie doskonałe cechy strażników.

Każda wioska miała swój typ mastifa tybetańskiego, a każda miała własne historie i legendy. Dlatego, aby zrozumieć, co jest prawdą, a co fikcją, dziś jest bardzo trudne. Współczesne mastify tybetańskie różnią się również wyglądem, w zależności od regionu i klimatu siedliskowego.

W przeszłości opowieści o istnieniu ogromnego psa wyglądały bardziej jak mit niż prawda. Ale opowieści o ich gwałtownym usposobieniu sprawdziły się, ludzie bali się ich i traktowali jak dzikie stworzenia.

Kilka osób tego ogromnego i luksusowego psa przywieziono do Europy w czasach przywódcy Atilla Hunów. Istnieje wersja, że ​​ich potomstwo urodziło psy takie jak molossi: bokser, mastiff, św. Bernard.

W dziełach Arystotelesa, a później w notatkach Marco Polo znajdują się historyczne dokumenty opisujące moc, siłę i zacięty temperament tych gigantów.

Dziś żyją u podnóża Himalajów, gdzie stada są stadnymi i strzeżonymi domami, podobnie jak ich przodkowie wiele lat temu. Są odważni, czujni i wiarygodni.

W ojczyźnie tybetańskich mastifów najbardziej cenione są osoby z plamami przebarwionymi nad oczami. Starożytni wierzyli, że to druga para psich oczu. Dzięki nim te rasy mogły zobaczyć złe duchy nawet z zamkniętymi oczami i czuwać nad nimi.

Pierwsze mastify przywiezione do Londynu zostały natychmiast wysłane do zoo. Niestety, kilka osób, które nie mogły się dogadać w nowym dla nich europejskim klimacie, zmarło. I tych, którzy przeżyli, przypisywanych wielu dzikim zwierzętom. Na ich klatce wisiał nawet znak z napisem "Nie pasuj".

Interesujący fakt: 1 mastif tybetański waży aż 25 chihuahua.

Opis rasy mastifa tybetańskiego i standard MKF (FCI)

  • Grupa 2 (Pincher i sznaucer, Molossian, szwajcarskie psy pasterskie i inne rasy).
  • Sekcja 2.2 (psy jak psy pasterskie i górskie). Bez testu pracowników.

Na zdjęciu Mastif Tybetański strzeże prywatnego domu.

Ogólny wygląd: duży, ciężki, proporcjonalnie złożony z dobrze rozwiniętym szkieletem, mocnymi kończynami, mocnymi mięśniami i gęstą budową ciała. Pod skórą nie powinno być za dużo masy. Jest doskonale przystosowany do życia w ekstremalnych warunkach na dużych wysokościach iw chłodnych warunkach klimatycznych. Jego gruby płaszcz jest odporny na warunki atmosferyczne, masywny podkład utrzymuje ciepło. Łączy siłę, wytrzymałość i jest w stanie pracować w każdych warunkach klimatycznych. Wiek większości sięga raczej powoli, kobiety tworzą się 2-3 lata, mężczyźni dorastają nie wcześniej niż 4 lata. Mastify tybetańskie mogą różnić się strukturą fizyczną i typem, co wynika z wpływu środowiska, ekologii i metod hodowli szczeniąt.

Zachowanie / temperament: niezależny od postaci. Bardzo lojalny wobec swojej rodziny i jego terytorium.

  • Długość czaszki, od grzbietu potylicznego do stopy (przejście od czoła do kufy) jest równa lub nieco krótsza niż długość kufy od przejścia do czubka nosa.
  • Długość ciała nieznacznie przekracza wysokość w kłębie.

Format: prawie kwadratowy.

Głowa: duża, szeroka, ciężka. U osób dorosłych dopuszczalne jest zmarszczki od linii powyżej oczu do kącika ust.

Czaszka: lekko zaokrąglona z wyraźną wypukłością potyliczną.

Zatrzymaj przejście od czoła do twarzy: wyraźne.

Nos: Szeroki z dobrze rozwartymi nozdrzami. Kolor czarny lub tak ciemny, jak to możliwe w zależności od koloru.

Kufa: szeroka, kwadratowa, głęboka, dobrze wypełniona.

Wargi: rozwinięte, mięsiste zachodzą na dolną szczękę.

Szczęka / Zęby: regularne zgryz nożycowy, górne siekacze szczelnie nachodzące na dolne, silne szczęki. Zgryz prosty jest ważny.

Oczy: brązowe, im ciemniejsze, tym lepsze lub zgodne z kolorem sierści. Średniej wielkości, owalny, lekko skośny. Powieki ciasno.

Photo Mastif tybetański w rzadkim czerwonym kolorze

Uszy: średnie, trójkątne, wiszące, osadzone poniżej poziomu czaszki, ale powyżej poziomu oczu, lekko opadające do przodu. W stanie wzbudzenia wznoszą się. Gęsto pokryta miękkimi krótkimi włosami.

Szyja: mocna, muskularna z lekkim podgardlem. Szyja jest dobrze zdefiniowana. Włosy na szyi są grube, wystające, tworzą grzywę; u samic grzywa mniej wyraźna.

Powrót: prosty, muskularny.

Klatka piersiowa: głęboka, o średniej szerokości, z żebrami zaokrąglonymi do góry, nadającymi klatce piersiowej kształt serca. Dolna część klatki piersiowej jest obniżona poniżej łokci.

Ogon: ustawiony wysoko na górnej linii grzbietu, średniej długości. W ostrożnym stanie i w ruchu tybetański Mastiff trzyma wysoko, swobodnie rzucony na grzbiet. Mocno przykryte długimi włosami.

Były to kończyny: bezpośrednie, z mocnymi kośćmi i dobrymi kątami stawów, pokryte gęstą wełną.

Ramię: ukośny, muskularny.

Łokcie: patrząc ściśle wstecz. Nie należy ich włączać ani wyłączać.

Przedramię: prosty z mocnymi kośćmi.

Śródręcza: mocny, lekko nachylony.

KOŃCZYNY TYLNE: Mocne, muskularne, z dobrym kątowaniem. Widziane z tyłu, równoległe.

Uda: długi, mocny, z obszerną, silną muskulaturą.

Kolana: dobrze wyrażone.

Staw skokowy:silny, nisko położony. Wilgotne pazury do woli.

Stopy: duże, mocne, zaokrąglone. Palce zakrzywione, zebrane w bryłę z gęstymi włosami między nimi.

Nakładki na łapki: grube, czarne lub zgodne z kolorem.

Ruch: silny, pewny siebie, jednocześnie lekki i elastyczny, z dobrym chwytem i siłą. Zwiększenie prędkości sprawia, że ​​nogi są bliżej linii środkowej. W kroku wygląda bardzo niespiesznie. Mastif tybetański przystosowany jest do poruszania się po różnych terenach, wykazując wytrzymałość i zwinność.

Sierść jest gruba, gruba, włosy ochronne nie są zbyt długie, z grubym podszerstkiem, który staje się rzadki w ciepłym sezonie. Włosy są cienkie, ale szorstkie, proste i wystające. Szyja i ramiona są obficie przykryte, wyglądają jak grzyby. Ogon jest gęsto pokryty długimi włosami. Stopy na tylnych łapach.

Wady / wady: Każde odstępstwo od powyższych przepisów powinno być traktowane jako niekorzystne, a powaga, z jaką ten niedostatek powinien zostać oceniony, powinna być proporcjonalna do jego ciężkości, a także wpływu na zdrowie i samopoczucie.

  • Brak kondycji fizycznej i formy.
  • Głowa jest lekka lub zbyt wilgotna.
  • Zwinny narybek.
  • Wyraźne zawieszenie.
  • Duże i nisko osadzone uszy.
  • Jasne oczy.
  • Lekki nos.
  • Żeberka baryłkowe.
  • Ogon skręca się w ciasny pierścień, leżący na udzie.
  • Nadmierne lub wyprostowane rogi tylnych kończyn.
  • Przykuty ruch.
  • Wysokość poniżej minimum w granicach 2 cm.
  • Agresja lub tchórzostwo.
  • Przekrój głowy lub przodozgryz.
  • Inne kolory, z wyjątkiem wyżej wymienionych: biały, kremowy, szary, wątrobiany, fiołkoworóżowy, pręgowany i plamisty.

Pies z zaburzeniami fizycznymi lub behawioralnymi jest zdyskwalifikowany.

PS: Samce powinny mieć dwa normalnie rozwinięte jądra całkowicie opuszczone do moszny.

Kolor mastifa tybetańskiego

  • Czarny
  • Czarna podpalana
  • Niebieski z oznaczeniami lub bez.
  • Złoty, od bogatego płowy do głębokiej czerwieni.
  • Sable

Wszystkie kolory powinny być tak czyste, jak to możliwe. Kolor opalenizny może pochodzić od bogatego kasztana do jasnego odcienia. Biała plama jest dozwolona na klatce piersiowej. Na łapach dopuszczalna minimalna ilość białego koloru. Na oczach, na kończynach dolnych i dolnej stronie ogona, miejsca mogą spaść. Na twarzy dozwolone są okulary wokół oczu opalonej.

Postacie z mastifa tybetańskiego

Z natury mastifa tybetańskiego jest spokojna, kochająca, dobroduszna i zrównoważona rasa. Jest pewny siebie, niezależny i sam podejmował decyzje. Już sam jego wygląd wzbudza szacunek i podziw. Za nimi nie zwrócisz uwagi na tchórzostwo, nerwowość czy nierozsądną agresję, charakterystyczną dla małych ras psów. Jest tak samowystarczalny, że nigdy nie szczeka nad niczym.

Mastify mają doskonały instynkt warty i straży, są silne i wytrzymałe, doskonale czują swoje terytorium. Zawsze będą ostrzegać właściciela o przybyciu obcego, z silnym głośnym korze, ale nie szczekają nad drobiazgami.

Mastif Tybetański słucha właściciela i bez jego zespołu nigdy nie pójdzie pierwszy do ataku. W obecności właściciela spokojnie odnosi się do nieznajomych, nie wykazuje agresji, ale także nie pozwoli nieznajomemu zniknąć z pola widzenia, dopóki nie opuści swojego terytorium.

Photo Mastif tybetański o słodkim i miłym wyglądzie

Dobry stosunek do dzieci właściciela, dogaduje się ze wszystkimi członkami rodziny, w której mieszka. Ale pamiętaj, że ten pies jest ogromny, więc nigdy nie zostawiaj z nim małych dzieci. Traktuj również inne zwierzęta i psy tej samej płci.

Jest uparty i kapryśny, niełatwy w trenowaniu, więc początkującemu hodowcy trudno będzie go pokonać.

Mastif tybetański potrzebuje uczciwego właściciela o silnym charakterze i kochającym sercu. Potrzebuje dyscypliny, dyscypliny i pieszczoty, ale nie okrucieństwa. Nigdy go nie bij, zwiększy gniew i tchórzostwo. Naucz się znajdować wspólny język, a będziesz miał najlepszego przyjaciela na świecie.

Uwielbia spędzać czas z właścicielem, może leżeć godzinami u twoich stóp, spokojnie sapya. Adult Mastiff jest cichy i spokojny. Szczenięta Mastifów tybetańskich są z kolei pełne energii i siły. Mogą zburzyć wszelkie przeszkody na swojej drodze, więc potrzebują wczesnej socjalizacji i właściwego wychowania.

Jeśli nie masz czasu lub nie masz wystarczającego doświadczenia w planie szkolenia, koniecznie poproś o pomoc specjalistów w dziedzinie edukacji. Doświadczeni ludzie nauczą twój mastif do niezbędnych drużyn, jak prawidłowo zachowywać się w społeczeństwie ludzi, a otrzymasz cenne porady dotyczące edukacji tego olbrzyma.

Rasa ta jest stworzona do życia na ulicy. Wygodny przede wszystkim czuje się w suchym chłodnym klimacie. Dziedziniec, na którym spaceruje mastif, jest ogrodzony.

Uwielbia tarzać się w śniegu lub leżeć w cieniu drzew w letnim upale. Czasami wydaje się, że silny wiatr, opady śniegu czy burza śnieżna sprawiają mu przyjemność.

Mastif tybetański w wolierze

Photo Mastif tybetański w wolierze

Jeśli mieszkasz poza miastem i planujesz utrzymanie mastifa tybetańskiego na ulicy, powinieneś zbudować klatkę na świeżym powietrzu z padokiem i postawić pod budką. Rozmiar obudowy dla jednej osoby ma co najmniej 2 x 3 metry szerokości i 2 metry wysokości.

Ptaszarnia jest podzielona w sposób konwencjonalny na trzy części:

  • W trzeciej części będzie budka i łóżko dla psa, podłoga może być pokryta drewnianymi deskami. Powyżej budki i pieca należy zrobić szopę.
  • 2/3 należy obsadzić trawą, specjalną trawą lub pokrytą piaskiem.
  • Wlać konkretne miejsce spoczynku
  • Aby zrobić klatkę na świeżym powietrzu bez osłony, zwierzę może umrzeć z powodu przegrzania lub złapać zimno od deszczu i śniegu
  • Trzymaj mastiffa w wolierze bez kabiny

Nawet z zawartością woliery z mastifem tybetańskim musisz chodzić przynajmniej raz dziennie. Zawsze trzymaj się smyczy i kagańca, a pozbędziesz się nieprzyjemnych spojrzeń przechodniów. Konieczne jest nauczenie szczeniaka na smyczy od drugiego miesiąca życia. Spokojne długie spacery pomogą utrzymać mięśnie Twojego zwierzaka w dobrej kondycji.

Opieka nad Mastifami Tybetańskimi

Dorosły mastif tybetański - zdjęcie na trawniku

Opieka nad mastifem tybetańskim jest prosta, ale czasochłonna. Ponieważ jest to duża rasa, która ma gęste włosy, nawet proste czesanie zajmie dużo czasu. Kochający właściciel zawsze chętnie opiekuje się swoim pupilem, a gospodyni domagają się, aby zawsze potrzebował upragnionej wełny i dziergał ciepłe skarpety, rękawiczki i szaliki.

Czesanie: Tybetański płaszcz mastifa jest gruby, z gęstym podszerstkiem, bezwonnym "psem", szopami. Rzucają obfite, sezonowe wiosenno - jesienne.

Płaszcz przyjemny w dotyku w swojej strukturze przypomina moher lub dół. Zapobiega to masowemu tworzeniu się mat i można powiedzieć, że jest samoczyszczący. Wystarczy, aby pies otrząsnął się i znów wygląda na czysty.

Grzebienie mastiffa 1-2 razy w tygodniu za pomocą metalowej szczotki, po posypaniu wełną wodą lub mocno rozcieńczonym środkiem kondycjonującym.

Na szyi, uszach, pachach i na "spodniach" na tylnych nogach czasami pojawiają się maty. Muszą być traktowane sprayem, aby rozplątać sploty i rozczesać za pomocą plątaniny. Na koniec usuń resztki splotów za pomocą pukhoderki lub furminatora.

Podczas wylinki będziesz musiał codziennie czesać grzebień, aby usunąć martwe włosy i nadać im ładny wygląd. Aby ułatwić proces linienia, użyj puchkerka lub furminatora.

Nie zaleca się przecinania mastifa za pomocą maszyny, ponieważ spowoduje to przerwanie struktury włosa, termoregulację i może wywołać zapalenie płuc.

Należy kąpać mastif tybetański w jak najkrótszym czasie 1 raz w ciągu 3 miesięcy, lub gdy zostanie zabrudzony, aby nie zmyć naturalnego ochronnego tłuszczu tłuszczowego, który chroni skórę i płaszcz przed zamoczeniem i sprzyja ich samoczyszczeniu.

Po każdym myciu szamponem lub innym środkiem czyszczącym przywrócenie naturalnego nawilżenia skóry następuje w ciągu kilku dni, a zbyt częste mycie prowadzi do nadmiernego funkcjonowania gruczołów skórnych, co zwiększy zapach "psów".

Kąpielowy mastif tybetański jest dość żmudnym procesem, ponieważ jest ogromny i ma dość gruby płaszcz, który wysycha przez długi czas. Zimą wystarczy, że spadnie na czysty śnieg, a cienka wełna sama się oczyści. Najlepiej jest myć takiego giganta latem, ponieważ wysycha on przez bardzo długi czas.

Innym sposobem czyszczenia mastifa jest suchy szampon. Narzędzie jest wcierane w wełnę, a następnie dobrze czesane.

Pazury są przycinane 1 raz w miesiącu za pomocą maszynki do paznokci dla dużych ras. Aby pazury były bardziej miękkie i giętkie, opuść łapy zwierzaka na kilka minut w ciepłej wodzie. Ostre końcówki gładka pilnik do paznokci, aby uniknąć zadziorów. Zaleca się odcięcie ich pomiędzy palcami i nasmarowanie płatków łap olejem roślinnym, aby zapobiec pęknięciom.

Zęby i dziąsła regularnie sprawdzają zdrowe białe zęby bez płytki, dziąsła o przyjemnym różowym odcieniu.

2 - 3 razy w tygodniu, należy myć zęby specjalną pastą do zębów dla psów za pomocą dyszy na palcu lub szczoteczce do zębów. Aby zapobiec pojawianiu się płytki nazębnej, zwierzakowi podaje się przeżuwane pokarmy stałe lub specjalne zabawki, takie jak liny, traktowane za pomocą kamienia nazębnego.

Uszy: Wytrzyj małżowinę uszną wilgotną szmatką zanurzoną w ciepłej wodzie 1 raz w tygodniu. W zimnych porach, upewnij się, że twoje uszy są suche, a dopiero potem wypuść zwierzaka lub powstrzymaj się od tej procedury.

Zdrowy mastif ucha przyjemny różowy kolor, bez nadmiernej ilości siarki lub nieprzyjemnego zapachu.

Zauważywszy zaczerwienienie, niezwykły zapach, płyn wypływający z ucha, natychmiast skontaktuj się z lekarzem weterynarii w celu uzyskania pomocy i nie stosuj samoleczenia. Jest kilka powodów: od zapalenia ucha do ucha, a tylko specjalista będzie w stanie dokonać prawidłowej diagnozy i przepisać niezbędne leczenie.

Na zdjęciu Mastif Tybetański - szczeniak czekający na kolację

Oczy zdrowego mastifa tybetańskiego są błyszczące, bez zaczerwienień i ciężkich łez.

Mały poranny zrzut w kącikach oczu jest dopuszczalny i można go łatwo usunąć za pomocą czystej, miękkiej, niestrzępiącej się szmatki. To wyróżnia nagromadzony pył dnia.

Aby zapobiec zakwaszeniu, oczy zwierzęcia należy myć raz w tygodniu miękką, niepozostawiającą włókien ściereczką zwilżoną w bulionie z rumianku. Każde oko należy oczyścić czystą szmatką.

Z silną łzą, zaczerwienieniem, obrzękiem powieki, próchnicą, natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Musisz nauczyć mastifa jakiejkolwiek procedury od najmłodszych lat, w przeciwnym razie po prostu nie poradzisz sobie z dorosłym zwierzakiem. Zawsze chwal i traktuj ją z przyjemnością po każdej procedurze.

Kleszcze i pchły: Traktuj swojego zwierzaka regularnie za pomocą ektopasożytów. Mastif tybetański ma gruby płaszcz, w którym bardzo trudno jest zobaczyć pchłę lub kleszcza.

Pchły - przyczyny alergii skórnych, robaków, różnych chorób zakaźnych, swędzących i lękliwych psów.

Iksyczne kleszcze są nosicielami śmiertelnej choroby dla psów - piroplazmoza (babeszjoza). Są szczególnie aktywne w okresie wiosenno - jesiennym, ale szczyt aktywności przypada na okres od maja do sierpnia do września.

  • Wysoka temperatura ciała, ponad 39 stopni
  • Letarg, apatia
  • Odmawia od wody i jedzenia
  • Żółte oczy
  • Mocz czerwony, brązowy lub brązowy
  • Pada na tylne nogi

Jeśli zauważysz podobne objawy, natychmiast zwróć się o pomoc do weterynarza. Tylko specjalista dokona prawidłowej diagnozy i pomoże uratować życie Twojego zwierzaka.

Obecnie istnieje kilka rodzajów produktów pasożytniczych:

  • Krople na kłębach - do 3 tygodni
  • Podawać tabletki tylko po konsultacji z weterynarzem.
  • Spray - rozpylić psa przed walką, a przy silnym zakażeniu pchełami rozpylać również łóżko i inne rzeczy zwierzęcia domowego
  • Kołnierz działa przy stałym zużyciu

Posiłki mastifów tybetańskich

Mastif Tybetański - zdjęcie na kanapie

Żywienie mastifa tybetańskiego jest odżywcze i zrównoważone, wzbogacone o witaminy i minerały niezbędne do utrzymania zdrowia takiego giganta. Długi okres wzrostu, duży rozmiar ciała i aktywność fizyczna sprawiają, że właściciel myśli o najlepszym sposobie karmienia tybetańskiego mastifa, przy jednoczesnym utrzymaniu zdrowego i energicznego psa.

Stawy dużych ras zawsze są dużym obciążeniem, dlatego bardzo ważne jest zapewnienie mastifowi szczeniąt w okresie wzrostu zrównoważonej diety z niezbędną ilością wapnia.

Mastif tybetański może być karmiony wysokiej jakości gotową żywnością lub naturalną żywnością. Co najważniejsze, nigdy nie mieszaj dwóch rodzajów żywności w jednym karmieniu, jest to bardzo szkodliwe dla przewodu pokarmowego.

W misce powinna zawsze być świeża, czysta woda. Naturalna żywność otrzymuje świeżą, pokojową temperaturę. Porcję należy spożyć w ciągu 20 minut.

  • Wołowina parzona wrzącą wodą
  • Zad, części bulionowe, płuca, serce - gotowane
  • Mielona wołowina daje małe szczenięta
  • Kurczak, indyk, królik
  • Ryba gotowana na morzu
  • Owsianka (ryż, kasza gryczana, można mieszać 1: 2, gotowane w bulionie o niskiej zawartości tłuszczu)
  • Fermentowane produkty mleczne (kefir, niskotłuszczowy twaróg, jogurt, ryazhenka)
  • Marchewki z warzywami, dynia
  • Owoce jabłka
  • Zieleń
  • Olej roślinny 1 łyżeczka dziennie

Uwaga: owoce i warzywa, aby wprowadzić jeden nowy produkt dziennie, i monitorować reakcję organizmu, aby uniknąć alergii!

  • Tłuste mięso wieprzowe, jagnięce
  • Słodycze
  • Czekolada
  • Kościane rurowe kości
  • Surowe jaja
  • Orzechy
  • Produkty piekarnicze
  • Makarony
  • Wędzone mięso
  • Napoje gazowane
  • Baranek
  • Świeża cielęcina
  • Ziemniaki
  • Przyprawy
  • Ryba rzeczna

Rasy psów Mastif tybetański (opis, zdjęcie 41)

Mastif tybetański to pradawna i dość rzadka rasa psów, która zachowała swoje pierwotne cechy ze względu na geograficzną izolację państwa, z którego pochodzi. Pokryte śniegiem niedostępne szczyty i zbocza gór himalajskich niezawodnie chroniły Tybet od strony południowej, a nieprzejezdna pustynna pustynia zapewniała bezpieczeństwo z północy. To dlatego te piękne, odznaczające się imponującą wielkością strażą mnichów, pasterzy i nomadów potrafiły ocalić we krwi nietknięte wspomnienie wieków. Mocne, wytrzymałe i potężne zwierzęta o niesamowicie grubej sierści wytrzymywały trudny styl życia i surowy alpejski klimat ich ojczystych ziem, zajmując ważne miejsce w życiu i kulturze Tybetańczyków. Należy jednak zauważyć, że dziś mastify tybetańskie różnią się nieco od ich odległych przodków, a wizerunek gigantycznego zwierzęcia o ostrym temperamencie pozostał jedynie dziedzictwem legend. Nawiasem mówiąc, od dawna tej rasie towarzyszą ekscytujące mity i piękne legendy. Według niektórych z nich dzielni giganci należeli do Buddy i Czyngis-chana. Wielu ekspertów psów sugeruje, że mastify pochodzą z Tybetu są przodkami wszystkich współczesnych psów typu molossoidalnego (rottweilery, buldogi, św. Bernardyny itp.).

W ich ojczyźnie przedstawiciele rasy mastifów tybetańskich nazywani byli "draw khi", co oznacza "związany pies". Wyjaśnia to fakt, że w ciągu dnia byli oni związani z mieszkaniem, a nocą pozwalano im strzegł terenu. Tybetańczycy wykorzystywali straż, polowali i walczyli z psami. Czujni giganci byli bardzo zaszczyceni, ponieważ bezpieczeństwo rodziny, a czasem i całej wioski, często zależało od nich. Pojawienie się szczeniaka w domu odnotowano jako wyjątkowe wydarzenie, na które cała rodzina przygotowywała się. Wybór zwierzęcia został potraktowany poważnie - procesowi temu towarzyszył specjalny rytuał, po którym został przyjęty jako pełnoprawny członek rodziny. Podczas selekcji brano pod uwagę jeden bardzo ważny punkt - szczeniak miał się po cichu drzemać w ciągu dnia, aw nocy był stale czujny, aby chronić ludzi i zwierzęta przed atakiem drapieżników w przyszłości. Dzięki silnemu szkieletowi, potężnemu ciału i muskulaturze udało im się pokonywać długie odległości wzdłuż ukształtowanego górzystego terenu. Podczas długich podróży przez góry, psy były przewożone w specjalnych koszach z pomocą zwierząt paczkowych. Zatrzymując się na noc, uwolniono tybetańskie mastify i, wybierając dogodne dla siebie miejsce, strzegły obozu przez całą noc przed wizytami niezaproszonych gości - ludzi i dzikich zwierząt. Psy były zaskakująco łatwe w tolerowaniu surowych warunków klimatycznych w tych wysokich górach, jedząc tylko raz na 2-3 dni i nieustraszenie angażując się w każdego drapieżnika. Według niektórych źródeł udało im się nawet wygrać bitwę ze śnieżnymi lampartami. Tonalność szczekania mastifów tybetańskich zyskała szczególne znaczenie w Tybecie. Najcenniejszym przedstawicielem rasy są psy o głębokim, głębokim głosie, który brzmi jak "dobry miedziany gong". Aby poprawić jakość swoich zwierząt, nawet podlać ciepłe mleko.

W domu, te piękne psy były często przywdziewane przez masywne, fioletowe obroże z brązowych włosów, aby nadać zwierzętom bardziej poważny i solidny wygląd. Tradycja ta zachowała się do dnia dzisiejszego.

Korzenie tybetańskich mastifów sięgają daleko w głąb stuleci - to jedna z najstarszych ras, istnieje hipoteza, że ​​Tybetańczycy mają bezpośredni związek z potomkami pierwszego psa, który pojawił się na ziemi 5 tysięcy lat temu. Badania genetyków potwierdziły również, że są one bliżej spokrewnionymi z wilkami niż rasy o podobnych fenotypach.

Wielu autorów chwalił majestat i potęgę tybetańskich mastifów. Pierwsze wzmianki o nich są zachowane w chińskiej książce Shu-King i pochodzą z 1122 r. Pne. Następnie spotkali się w pismach Arystotelesa i greckiego filozofa Gosfena, w którym wspomniał o olbrzymim psie o silnej kości i ogromnej głowie. Kilka wieków później, w 1271 roku, słynny podróżnik Marco Polo postawił stopę na ziemi Tybetu. Spotkanie z mastifami tybetańskimi zrobiło na nim ogromne wrażenie - nazwał je złymi, wielkimi psami wielkości osła o głosie tak potężnym jak ryk lwa, który pilnował wiosek, a także polował na Jaka i Tygrysa. Był zdumiony ich siłą ciała i ducha. Jednak ten opis był wyraźnie przesadzony - zwierzęta nie osiągnęły nawet metra wysokości, jednak ten opis od dawna budzi wyobraźnię psów i miłośników psów.

Przez długi czas mastify tybetańskie pozostawały legendami, a nie prawdziwymi psami. Dopiero w 1774 r. Inny Europejczyk miał szczęście spotkać nieustraszonego zdobywcę himalajskich gór. Stało się tak dzięki gubernatorowi Bengalu, który wysłał George'a Bokla do Tybetu, aby nawiązać dobre stosunki z sąsiadami. Misja nie była zwieńczona sukcesem, ale posłowi udało się zapoznać z majestatycznymi psami i skompilować ich opis. Według jego esejów ówcześni Tybetańczycy byli wysokimi zwierzętami o długich włosach i agresywnym temperamencie. Późniejsze korekty wprowadzane do ich opisu nie dawały ogólnego obrazu żadnych nowych danych. Aż do połowy XIX wieku byli zadowoleni, dopóki prawdziwi przedstawiciele rasy nie przybyli na Zachód.

Reputacja złych i okrutnych psów przez długi czas była obecna w wizerunku tybetańskich mastifów i nadal były one pozycjonowane jako dzikie zwierzęta, a nie jako potencjalni strażnicy i przyjaciele człowieka. Pierwsze osoby przybyłe do Anglii zostały wysłane do londyńskiego zoo. Wielu z nich nie mogło przetrwać w nietypowych warunkach klimatycznych i zmarło. Ci, którym udało się przeżyć, otrzymali status "dzikich". Oczywiście, natura tych psów nie mogła być nazwana przystępną, ale w rzeczywistości były one wrodzonymi stróżami i strażnikami, co wymagało siły woli i stanowczości charakteru. Jednym z pierwszych właścicieli odważnych gigantów była królowa Wiktoria - w 1847 roku lord Harding, po pewnym czasie został królem Indii, podarował jej prezent jako mały Tybetańczyk. W 1898 r. Berlińskie zoo oficjalnie zarejestrowało pierwsze potomstwo tybetańskiego mastifa.

Historia tej wyjątkowej rasy jest nierozerwalnie związana ze smutną historią rodzimego państwa. Do połowy XX wieku psy te żyły 100 i 1000 lat temu. Ale na początku XX wieku wybuchł konflikt zbrojny między Chinami, a następnie nadal niepodległym Tybetem. W rezultacie Tybet został zdobyty, a państwo znalazło się w kryzysie - ludzie nie mieli wystarczająco dużo jedzenia, a wielu próbowało jak najlepiej, aby porzucić ogromne zwierzęta, ponieważ po prostu nie mieli nic, co by je karmiło. A mastify tybetańskie były na skraju wyginięcia. Następnie król Nepalu, Mahendra, uratował ich. Na jego polecenie w 1966 r. Sprowadzono znaczną liczbę tych psów z Tybetu. I to właśnie on zainicjował ratowanie Tybetańczyków - nie tylko zorganizował program, ale także osobiście przydzielił środki na jego realizację ze swojego królewskiego skarbu. W drugiej połowie XX wieku wielu turystów z całego świata przybyło na terytorium Nepalu - wspinaczy, hippisów, poszukiwaczy przygód. Te olbrzymie, szarmanckie zwierzęta w dolinie nie mogły pozostawić ich obojętnymi - wielu turystów zabrało psy z wyglądem lwa do Ameryki i Europy.

Pierwsze egzemplarze zostały oryginalnie zaimportowane przez pomyłkę w USA - w 1958 r. Zostały wysłane do ówczesnego prezydenta Eisenhowera, który pierwotnie miał przekazać wdzięczne tybetańskie teriery o małych rozmiarach. Ale zamiast nich władca otrzymał dwóch gigantów, którzy szybko, bez wahania, przekazali je senatorowi Gary'emu Darby, który lubił duże psy rasowe. W ten sposób mastify tybetańskie rozpoczęły swój marsz przez świat. Anna Roar rozpoczęła hodowlę w Ameryce i odkryła przedstawicieli rasy w Nepalu, a następnie założyła American Society of Mastiff Amateurs. W Europie te psy są hodowane w Niemczech, Francji, Anglii, Holandii itd. Wśród krajów europejskich mastify tybetańskie są najbardziej popularne we Francji - przyczyniły się do tego słynny francuski aktor Alain Delon, który był pierwszym właścicielem Tybetańczyków w swoim kraju i zawsze mówił o nich ze specjalnym entuzjazm. Liczba osób w Rosji jest dość mała, ale rasa ma doskonałe perspektywy. W ciągu ostatniego dziesięciolecia zyskały dużą popularność w Chinach, gdzie obecnie aktywnie angażują się w ich hodowlę.

Mastif tybetański to potężny, ciężki pies o wysokim wzroście, o silnych, dobrze rozwiniętych kościach i silnych mięśniach. Tył jest prosty, tors jest mocny. Waga dorosłego osobnika waha się od 60 do 80 kg, minimalny wzrost suczek wynosi 61 cm, piesi - 66 cm, maksimum może sięgać 70-80 cm, szyja jest muskularna, mocna, pokryta gęstą aureolą grzywki, zaczynając od wzgórza potylicznego i okrywając kłąb. Głowa jest szeroka, duża, z masywną czaszką. Kufa wypełniona, kwadratowa. Wiszące trójkątne uszy sadzone nisko, średniej wielkości, ściśle przylegające do głowy. Owalne oczy są średniej wielkości, wyraziste, osadzone daleko i lekko skośne. Ich kolor to wszystkie odcienie brązu. Nos jest dobrze pigmentowany. Kończyny mocne i muskularne. Pokryta grubymi włosami, ogon jest wysoko osadzony, ma średnią długość i jest skręcony za plecami.

Włosy przedstawicieli rasy Mastif tybetański są wyjątkowe - długie, obfite włosy strażnicze i gruby podszerstek są im dane do wygodnego przebywania na śniegu, lodzie i silnych wiatrach przebijających wiatry. Szyja i ramiona są ozdobione bujną grzywą, która daje Tybetańczykom podobieństwa z lwami. U samców futro jest bardziej rozwinięte niż u samic. Kolor jest reprezentowany przez kilka opcji - czarny, złoty, kasztanowy, czarny podpalany, różne odcienie szarości. Złote lub ogniste oparzenia mogą być nad oczami, na tylnych lub przednich łapach, na czubku ogona i na wewnętrznej stronie kończyn. Mieszkańcy Tybetu wierzą, że mądra symbolika jest ukryta w kolorze tybetańskich mastifów - obecność białej plamki na klatce piersiowej wskazuje na odważne serce, plamy nad oczami jaśniejszego cienia symbolizują kolejną parę oczu, które pozwalają mastiffom zobaczyć duszę osoby, jego dobre i złe intencje, a także uprzedzić śmierć Co więcej, obecność tych świętych psów w domu, jak wielu sądzi, przyniesie zdrowie i bezpieczeństwo swoim właścicielom.

Tybetańczycy mają dobre zdrowie i długowieczność. Średnia długość życia wynosi 14-16 lat. Ze względu na duże rozmiary, czasami może dochodzić do dysplazji stawów biodrowych, więc stan zdrowia zwierzęcia musi być monitorowany i prześwietlany około raz w roku. Psy rasy mastif tybetański rozwijają się bardzo powoli - mężczyźni osiągają dojrzałość płciową w wieku 4 lat, suka - 2-3 lata. Apetyt jest podawany, jak wilki, tylko raz w roku.

W odróżnieniu od swojego ostrego wyglądu, charakter tybetańskich mastifów wyróżnia się łagodnością, powściągliwością i spokojem, ale tylko wtedy, gdy nie ma zewnętrznych bodźców, które ich zdaniem są niebezpieczne dla ich ukochanych właścicieli i ich własności. Są bardzo inteligentnymi i samowystarczalnymi zwierzętami. Cechy straży tych mieszkańców ostrych górskich krawędzi są niezwykle rozwinięte - choć są zorientowane na człowieka, zawsze są zdeterminowani, aby chronić należące do nich terytoria. W obecności właściciela z nieznajomymi pies będzie powściągliwy i spokojny. Uwielbia pieszczoty i uwagę, ale tylko wtedy, gdy tego chce.

Mastify tybetańskie są bardzo sprytne i szybkie, ale są uparte i bronią swojej niezależności, oczywiście w ramach dobrych relacji z osobą. Jednak właścicielowi należy poświęcić wiele czasu na dyscyplinę, trening i manifestację cech przywódczych, ponieważ pies może stać się niekontrolowany. Wczesna socjalizacja jest również ważna, ponieważ cel straży staje się odczuwalny - zwierzęta mogą być wycofane i zbyt podejrzane wobec obcych. Z innymi psami zachowują się spokojnie, odpowiednio reagując na agresję. Dzięki funkcjom bezpieczeństwa przenoszonym przez stulecia wolą spać w ciągu dnia i iść do służby w nocy, stale sprawdzając swoje mienie. Zwykle wybierają najwyższy punkt na stronie i oglądają stamtąd wszystko, co dzieje się wokół. Są one jednak łatwo przystosowane do innego sposobu życia, jeśli wymagają tego warunki.

W kręgu rodzinnym mastify tybetańskie zachowują się bardzo przyjaźnie i spokojnie, różniąc się posłuszeństwem, oddaniem i niesamowitym urokiem. Uwielbiają być w towarzystwie ludzi i stale podążać za ich rodzinami. Psy tej rasy mają rzadką intuicję - dobrze czują zmianę nastroju właściciela i działają zgodnie z nim.

Tybetańczycy słyną z doskonałej postawy wobec dzieci i pozwalają małym głupcom robić absolutnie wszystko - w tym przypadku konieczne jest monitorowanie dziecka, a nie psa. Mastify tybetańskie są czułe z dziećmi, z przyjemnością stają się towarzyszami do gier, a chodzenie na smyczy z nimi, nawet dostosowują się do tempa chodzenia. Być może takie uczucia sięgają czasów dalekich, kiedy mieszkańcy tybetańskich wiosek używali potężnych strażników jako niań, całkowicie powierzając im opiekę nad dziećmi. Należy jednak pamiętać, że Tybetańczycy mają tendencję do ochrony swoich bliskich i nie zawsze są w stanie rozpoznać, gdzie jest gra i gdzie przejawia się zagrożenie, więc trzeba uważać, gdy przyjaciele odwiedzają twoje dziecko. Inne zwierzęta są bardzo ciepłe, niestrudzone i troskliwe, zwłaszcza dla kotów.

Inną ważną cechą mastifów tybetańskich jest ich głośne, gardłowe szczekanie, które jest wysoko cenione jako ważna oznaka rasy. Tę chwilę należy wziąć pod uwagę przy wyborze tych psów, ponieważ codziennie będą one wykazywać swoją godną pozazdroszczenia charakterystykę głosu, która spodoba się nie każdemu sąsiadowi.

Biorąc pod uwagę krnąbrność i potężne wymiary zwierzaka, szczególną uwagę należy zwrócić na edukację szczeniąt mastifa tybetańskiego, ponieważ nawet dobrze wyhodowane psy są w stanie podjąć próbę ochrony swoich praw w danej sytuacji. Aby łagodnie ominąć upór w utrzymywaniu własnej niezależności, w procesie szkolenia umiejętnie połączyć twardość i cierpliwość, determinację i czułość. I być może jednym z głównych elementów edukacji posłusznego zwierzaka jest terminowa i dostateczna socjalizacja. Od około 7 do 17 tygodnia szczeniaka musisz regularnie się wycofywać, aby uczyć się świata we wszystkich jego postaciach. Ulubieniec musi aktywnie wchodzić w kontakt z otaczającą rzeczywistością - twardnieje jego układ nerwowy i charakter.

Wybierając mastif tybetański jako zwierzaka, powinieneś pamiętać o osobliwościach używania tych psów i poznać ich pierwotny cel. Oczywiście, najwygodniej będzie się czuł w wiejskim domu z dużą fabułą, gdzie będzie mógł realizować swoje funkcje strażnicze. Dorośli potrzebują codziennych długich spacerów i wysiłku fizycznego. Są aktywne, zwłaszcza w młodym wieku, będą szczęśliwie biegać, bawić się, a nawet pływać. W bezpretensjonalnym jedzeniu zjedz trochę - nie więcej niż Labrador czy bokser. Dwa posiłki dziennie będą wystarczające, również do ich dyspozycji powinna być zawsze świeża woda.

Dbanie o luksusowy płaszcz tybetańskich mastifów nie jest szczególnie trudnym zadaniem. Wystarczy je czesać dwa lub trzy razy w tygodniu. Na wiosnę, kiedy nadchodzi okres molowania, powinno się to robić częściej - w tym czasie rzeczywiście może trafić ilość wyczesanej wełny. Na wystawowych psach szczególną uwagę zwraca się na grzywę - poprawę jej "lwiego wyglądu". Są bardzo czyste i bezzapachowe, więc nie wymagają częstego mycia.

Mastif tybetański jest najdroższą rasą psów na świecie. Co do ich wartości, może być bardzo różny w różnych krajach. Na przykład w Chinach obecność takiego psa w domu jest oznaką wysokiego statusu społecznego i dobrego samopoczucia. Szczególnie szanowane osoby o czerwonawo-czerwonym kolorze (czerwony, jak wiadomo, symbol szczęścia i dobrobytu w Chinach). Dlatego w Środkowym Królestwie ceny dla Tybetańczyków mogą wynosić od kilkuset tysięcy dolarów do milionów lub więcej. To mastify tybetańskie mają rekordowe wartości - w 2010 r. Zakupiono psa o nazwie Red Lion za 1 465 000 $, w 2011 r. Chiński potentat w branży węglowej dostał zwierzę w kolorze ognia o nazwie Big Splash za 1,5 miliona dolarów, w 2012 r. nowy rekord złamany - szczeniak mastifa tybetańskiego Emperor sprzedany za 1,6 miliona dolarów. Krążą plotki, że w 2014 r. Pochodzi z prestiżowego chińskiego przedszkola sprzedano za 12 milionów juanów, czyli ponad 1,9 miliona dolarów. Istnieją jednak informacje, że już do 2015 r. Aktywna hodowla i nieodpowiedniość tych zwierząt do życia w środowisku miejskim obniżyły ceny najlepszych przedstawicieli rasy do 2 000 USD. W innych krajach mastify tybetańskie są oceniane inaczej, ale nie tak szeroko, jak kilka lat temu w Chinach. Na przykład w Wielkiej Brytanii średnia cena wynosi 1500-2000 dolarów, na Ukrainie iw Rosji - 1000-2500 USD

Charakterystyka rasy mastifów tybetańskich

W konfrontacji z mastifem tybetańskim po raz pierwszy człowiek doświadcza podwójnego uczucia - podziwu i przerażenia. Rzeczywiście, psy z Tybetu mają niezwykły wygląd, dość wysoką inteligencję i doskonałe cechy pracy.

Prekursor wielu ras pracujących w początkach kynologicznego świata - majestatyczny mastiff - przyciąga wzrok i niewątpliwie zasługuje na szacunek i uwagę.

Charakterystyka rasy

Historia

Wiek grupy rasowej według najbardziej skromnych standardów wynosi 4,5 tysiąca lat. Psy podobne do tybetańskich mastifów znajdują się w chińskich pismach świętych.

Pochlebne autorytatywne wzmianki o gigantycznych psach pozostawił Arystoteles. W tym samym czasie filozof grecki sugerował z nieznanych powodów, że te czworonożne psy pochodzą z krycia tygrysa i psa.

Włoski podróżnik Marco Polo opisał psy tej rasy w "Księdze o różnorodności świata".

Ze względu na oddalenie tego regionu, Europejczycy nie widzieli tybetańskich mastifów aż do XVIII wieku. Z powodu przesady historyków, ta rasa uzyskała mityczne właściwości. Legendy o psach, jak smoki czy bałwany.

Na początku XIX wieku przedstawiciele tej rasy zostali przywiezieni do Anglii. Według ówczesnych pogłosek, cechą mastifów było to, że mogli nie tylko zabić osobę, ale także go zjeść. Dlatego czworonożne zostały umieszczone w zoo. Taka aklimatyzacja była zbyt trudna dla psów i, niestety, wszyscy oni zmarli.

W nowszych odniesieniach historycznych zauważono, że psy prezentowanej rasy były w prywatnej hodowli królowej Wielkiej Brytanii, Marii Alexandra-Victoria (1847).

Ojczyzną mastifów jest Tybet. To bardzo piękna okolica z nieprzewidywalnym klimatem. Nie wszyscy zgadzają się żyć w takich warunkach. Ludność Tybetu, religia i wartości, a nawet cały region, są oddzielone od świata.

Tybetańczycy nie słyną z gościnności, więc rasa od dawna pozostaje skoncentrowana w jednym miejscu, zachowując czystość i pozostając "niewidzialnym".

Ciekawy fakt - nazwa "Mastiff" należy do Europejczyków. Tybetańczycy nazywali swoje zwierzaki Do Khi (Khiy - pies, do - drzwi).

Mity skupione wokół mastifów nie są prawdziwe i mogą zostać rozwiane:

  • Nie ma żadnych dowodów na to, że mastif tybetański jest protoplastorem wszystkich Mollosas, ale nie ma też obalenia.
  • Okrutny temperament nie jest cechą naturalną. To raczej wynik edukacji. Zgodnie z opisami, pierwsi przedstawiciele rasy byli silni w ciele i duchu, ale nie wyróżniały się okrucieństwem i krwiożerczością.
  • Błędna opinia o powolności mastifów. Te psy są zwinne i szybkie.

Galeria: Mastif tybetański (25 zdjęć)

Opis rasy

Tibetan Shepherd jest potężnym olbrzymem o harmonijnej i silnej sylwetce oraz dobrze rozwiniętych mięśniach. Psy mają luksusowy gruby płaszcz i obfity podszerstek, tworząc prawdziwą grzywę w szyi.

Przedstawiciele rasy Himalayan mają wyraźny rodzaj seksu. Minimalny wzrost konaru to 61 cm, kable - 66 cm, taki pies może ważyć do 60 kg.

Normy dotyczące wyglądu Tybetańczyków:

  • Wełna u mężczyzn grubsza, mocniejsza i długa, ma połysk. Chroni zwierzę przed pogodą. Oprócz obroży wełniana powłoka tworzy zawiesinę w obszarze ogona i pióra na nogach. Falowane włosy są uważane za odchylenie od standardów, włosy powinny być proste.
  • Głowa jest mocna, duża z szerokim czołem i dobrze zaznaczoną guzowatą potylicą. Przejście od kości czołowej do twarzy bez ostrych konturów. Dorosłe psy mają fałdy nad oczami.
  • Oczy - skośne, małe z orzechową lub orzechową tęczówką (w zależności od koloru).
  • Uszy mają trójkątny kształt, średni rozmiar z zaokrąglonymi końcami zwisającymi z chrząstki. Kiedy pies jest podekscytowany, uszy unoszą się trochę.
  • Kufa psa jest kwadratowa, skrócona, z szerokim nosem i lekko opadającymi, grubymi ustami. Szczęki są mocne, zęby duże, zgryz jest częściej podobny do nożyczek.
  • Szyja ma rozbudowaną muskulaturę i wypukłą szyję.
  • Prosto z tyłu z dobrze rozwiniętą masą mięśniową przechodzi w lekko wypukły, szeroki grzbiet. Zad jest również dobrze rozwinięty, lekko nachylony.
  • Ogon jest wysoki, średniej wielkości, gęsto pokryty wełną. W ruchu i na straży mastif utrzymuje go porzuconego za plecami.
  • Skrzynia jest umiarkowanie szeroka, głęboka, z żebrami zaokrąglonymi do góry. Brzuch jest podciągnięty, dolna część klatki piersiowej opuszczona poniżej łokci.
  • Łapy są duże, zwarte. Kończyny przednie są nieco węższe niż tylne. Są proste, gęsto pokryte wełną. Mają silne kości i dobre kąty stawów. Ramiona są muskularne i ukośne, przedramiona są proste. Łokcie nie powinny być przekręcone ani na zewnątrz, ani do środka, muszą wyglądać ściśle do tyłu. Mocne śródręcza są lekko nachylone.
  • Kończyny tylne są muskularne i mocne z długimi, silnymi biodrami i dobrze zdefiniowanymi kolanami.

Ta rasa jest dziś używana jako strażnik, towarzysz i ochroniarz. Gigantyczne Azjatki poruszają się swobodnie, pewnie, łatwo i naturalnie, z szerokimi krokami. Ale z powodu ogromu wydaje się, że psy są niespieszne. Tybetańczycy mają oczekiwaną długość życia 10-14 lat, co jest uważane za doskonały wskaźnik.

Mastify tybetańskie występują w następujących kolorach:

  • czarny;
  • czarny i antracytowy;
  • szary - podpalany;
  • szary monofoniczny;
  • kawa;
  • sable
  • złoty (od jasnożółtego do czerwonego).

Zgodnie ze standardowym kolorem musi być jasne. Carpe może być od jasnych tonów do intensywnych kasztanów. Obecność na klatce piersiowej, na grzbiecie ogona lub na kończynach białej plamki.

Natura i charakter Tybetańczyków

Wobec braku bodźców zewnętrznych tybetański pies jest powściągliwy, spokojny i miękki, o czym świadczą liczne recenzje właścicieli. Jest to jednak tak długo, jak nie ma zagrożenia dla rodziny. Psy z tybetańskich gór mają dobrze rozwinięte cechy strażników. Są zawsze gotowi do obrony swojego terytorium. Jeśli goście przyjdą z właścicielem lub sam właściciel wpuści ich do domu, pies zachowuje się dość powściągliwie. Jednocześnie ocenia sytuację, nie odrywając oczu od tych, którzy przybyli.

Mastify są samowystarczalne i mogą bezpiecznie być same. Uwaga, że ​​lubią się odmierzać tylko wtedy, gdy chcą pieścić. Te psy rozwinęły inteligencję i pomysłowość, ale mogą "bronić swojego punktu widzenia" i okazywać upór. Jednak nie wykraczaj poza dobre stosunki z właścicielem.

Tybetańczycy odpowiednio traktują inne psy, ale mogą reagować na agresję wobec dużych osób. Nie zwracają uwagi na szczekanie małych psów i są dość przyjazne dla kotów.

Rasa ta od stuleci prowadzi służbę wartowniczą, dzięki czemu ma określony opracowany harmonogram. Psy są obudzone w nocy, śpią w ciągu dnia. Najczęściej mastif tybetański znajduje się na dziedzińcu na najwyższym miejscu i stamtąd obserwuje wszystko, co się dzieje.

W rodzinie mastiff jest popularnym ulubieńcem. Jest posłuszny, bardzo czarujący i przyjacielski. Pies może podążać za właścicielem na piętach. Cieszy się, że może uczestniczyć we wspólnych sprawach. Tybetańczycy są dobrzy dla dzieci, dzielnie znosili swoje figle. Dziecko może bezpiecznie chodzić pieścić. Mastiff spróbuje dostosować się do kroków właściciela i nie zostanie oderwany od smyczy.

Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że psy tej rasy, posiadające silne instynkty obronne, nie zawsze potrafią odróżnić dzikie gry od prawdziwych zagrożeń. Jeśli inne dzieci biorą udział w ogólnej zabawie, musisz być bardzo ostrożny i uważny.

Wady i wady

Obecność jakichkolwiek odchyleń od powyższych cech jest uważana za niedociągnięcia, które są oceniane proporcjonalnie do ciężkości i wpływu na dobrostan i zdrowie psa. Może to być:

  • lekka i zbyt wilgotna głowa;
  • brak sprawności fizycznej i kondycji ciała;
  • obwisłe skrzydła;
  • nisko osadzone lub zbyt duże oczy;
  • wyraźne zawieszenie;
  • lekki nos;
  • jasne oczy;
  • żebra beczkowe;
  • ogon zwinięty w ciasny pierścień leżący na udzie;
  • wysokość 2 cm poniżej minimum;
  • przykuty ruch.
  • kolory inne niż wymienione;
  • źle ugryziony

Właściwa opieka nad mastifem tybetańskim

Idealne miejsce do utrzymywania tybetańskiego domu jako prywatnego domu z dużą przestrzenią lokalną. Pies musi wyposażyć dużą klatkę i stoisko. Psy tej rasy nie tolerują gorącego, wilgotnego klimatu.

Mastify wymagają codziennego wysiłku fizycznego, więc muszą być chodzone co najmniej dwa razy dziennie przez 40-50 minut. Należy to robić codziennie. Ważne jest, aby dać psu możliwość igraszki. Tybetańczycy lubią bawić się z innymi psami, które nie różnią się zbytnio rozmiarem (Malamute, wilczarz niemiecki).

Szczenięta szybko rosną i przybierają na wadze, jednak osiągają pełny rozwój fizyczny dopiero po 2 latach. Właściciel powinien wziąć pod uwagę, że pomimo dość imponującego rozmiaru, zwierzę nadal pozostaje szczeniakiem przez jakiś czas. Wszyscy przedstawiciele gigantycznych ras mają problemy ze stawami. Aby tego uniknąć - do roku lepiej jest ograniczyć czas chodzenia i bezpłatny pobyt na podwórku.

Musisz regularnie ćwiczyć i komunikować się z psem. Pies, który nie otrzymuje ulgi fizycznej i emocjonalnej, będzie smutny, ale nie cichy i milczący, ale hałaśliwie niszczący wszystko dookoła.

Tybetańczycy wylęgają się raz w roku, aw niektórych warunkach klimatycznych wcale nie występują. Trzeba dbać o płaszcz czworobocznego przyjaciela, aby wyglądał schludnie i nie strzępił się na strzępy. Pies musi być czesany co najmniej raz na trzy dni. Przedstawiciele rasy nie mają specyficznego zapachu, więc kąpią się tylko wtedy, gdy jest to konieczne.

Pazury i zęby zwierzęcia również wymagają opieki. Pazury powinny być cięte, ponieważ rosną 2-3 razy w miesiącu. Zaleca się mycie zębów w ciągu 1-2 dni. Biorąc pod uwagę znaczną wielkość zwierzęcia, konieczne jest nauczenie go higienicznych procedur od szczenięcia.

Karmienie

W przypadku dużych ras psów istotną rolę odgrywa prawidłowe odżywianie. Tybetańczycy mają wielki apetyt i konsumują dużo jedzenia, zwłaszcza gdy rosną. Dieta powinna być kompletna i zrównoważona.

Po dojrzeniu pies zjada znacznie mniej. Ich dzienna racja jest mniejsza niż w przypadku bokserów lub labradorów. Tybetańczycy nie mają skłonności do przejadania się, wiedzą, kiedy przestać. Pies musi zawsze mieć dostęp do czystej wody w wymaganej ilości. Zasady do naśladowania:

  • Podczas karmienia suchymi racjami pokarmowymi nie należy namaczać karmy mlekiem lub wodą.
  • Niemożliwe jest bez ważnego powodu radykalna zmiana marki paszy. Może to niekorzystnie wpłynąć na rozwój czworonożnego.
  • Nie podawaj psu gorącego lub zimnego posiłku.
  • Kupując karmę, należy upewnić się, że pasuje ona do rozmiaru i wysokości.
  • Nie można podawać psom tłustych potraw, wędzonego mięsa i ryb rzecznych.

W przypadku karmienia tybetańskich produktów naturalnych w diecie należy uwzględnić:

  • mięso;
  • podroby;
  • ryby morskie;
  • kasza gryczana i ryżowa (najlepiej z olejem roślinnym);
  • jajka na twardo (dwa razy w tygodniu);
  • warzywa gotowane i surowe;
  • owoce

Wskazówki dotyczące wyboru szczeniaka

Szczenięta tybetańskie to rzadkość i cud. To droga przyjemność. Nawet jeśli nie weźmiesz pod uwagę finansowej strony problemu (nie są tanie), zakup takiego ekskluzywnego zwierzaka jest skomplikowany przez kilka niuansów:

  • Najczęściej szczenięta rasowe sprzedawane są w ramach umowy kondominium. Hodowca, nawet po zakupie psa, pozostaje jego współwłaścicielem, mając równe prawa.
  • Osoby z małoletnimi małżonkami są sprzedawane pod warunkiem, że pies zostanie wykastrowany / wysterylizowany. Pod warunkiem, że nie zamierzasz angażować się w hodowlę, ta opcja może być całkiem do przyjęcia.
  • Zgłaszając status hodowcy, będziesz musiał uzasadnić swoje pragnienie i poprzeć go gwarancjami finansowymi, wiedzą i doświadczeniem.
  • Aby otrzymać szczeniaka, musisz go zarezerwować i poczekać na kolejkę.

Możesz oczywiście kupić tybetańskie dziecko bez dokumentów "z rękami". Zanim to zrobisz, ważne jest, aby wziąć pod uwagę, że:

  • Często "hodowcy" uzasadniają brak dokumentów o ich wysokich kosztach, ale nie jest to prawdą. Rejestracja dokumentów hodowlanych nie pociąga za sobą poważnych zobowiązań finansowych, zwłaszcza w porównaniu z tym, ile kosztuje pies.
  • Bez dokumentów, każdy pies jest uważany za kundla.
  • W hodowli rasy nie można stosować psa rasy kundel.
  • Ogromny pies kundel można kupić bezpłatnie w schronisku. Jednak nie ma gwarancji, że pies będzie spokojny i zdrowy. Strasznie jest nawet wyobrażać sobie, do czego zdolny jest ekscytujący gigant, pół rasy.

Recenzje

Mój pies hoduje mastif tybetański 4 lata. Tylko pozytywne recenzje: inteligentne, spokojne, nie denerwujące, nie pachną, wełna nie jest alergią. Nie zauważyłem żadnych specjalnych wad, może z wyjątkiem trochę upartych.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem psa tej rasy - przestraszyłem się. Wyglądała jak lew, ale była taka wielka i kudłata. A teraz nagle dali mi mastifa szczeniaka. Puszysta, mała bryła, która nie może się zakochać. W mieszkaniu oczywiście taki pies nie jest wart trzymania, za dużo wełny od niego. A dla wiejskiego domu - idealna opcja. Mój kalif to niesamowicie inteligentny i miły pies. Pomimo pozornie onieśmielającego wyglądu, nie obraża żadnej żywej istoty. Przy okazji - doskonale nadaje się do treningu.

Bardzo kocham mojego psa. Ci, którzy znają mastif tybetański, będą rozmawiać z pierwszej ręki; "Ta rasa nie ma negatywnych cech." Tybetańczycy nie muszą ćwiczyć, sami wiedzą, jak postępować w danej sytuacji.

Czytaj Więcej O Psach

Jak zadzwonić do Alaby

Choroby Owczarek środkowoazjatycki lub Alabai ma zasłużoną reputację w Europie i Ameryce jako jeden z najlepszych rosyjskich psów stróżujących.Twój szczeniak potrzebuje imienia. Pamiętaj, że jego pseudonim będzie powtarzać setki, a nawet tysiące razy w tygodniu!

Biegunka ze śluzem u psa: lista głównych przyczyn

Choroby Biegunka i inne oznaki zaburzeń trawienia - u psów (szczególnie tych "ulicznych") jest bardzo częstą rzeczą. Jeśli pies jest "odświeżony" na najbliższym śmietniku, nie ma nic zaskakującego w takich konsekwencjach.

Mój pies stróżujący

Choroby Dog Blog - My WatchdogBichon FriseBichon Frise to mini-pies z grubą białą wełną i paciorkami, które mogą podbić serca i zadowalać innych swoim wyglądem. Ponadto, te urocze stworzenia mają energiczny i zabawny charakter, a ich szczerość i pomysłowość sprawiają, że Bichon Frise staje się jeszcze bardziej atrakcyjny.