Szkolenie

Mój pies stróżujący

Rasa Berneńskiego psa górskiego jest jednym z najbardziej artystycznych i inteligentnych. Nic dziwnego, że ten pies można znaleźć w nowoczesnych filmach. Słynny baron z cyklu "Happy Together" przyciągnął uwagę i porwał serca wielu miłośników psów. Ale czym naprawdę jest ten pies i czy nadaje się do trzymania w mieszkaniu?

Charakterystyka rasy

Przywiązanie rodzinne

Postawa wobec dzieci

Związek z nieznajomymi

Skłonność do trenowania

Trochę historii

Bern Sheepdog pojawił się w Szwajcarii. Potomkowie tej rasy są uważani za walczących z legionistami molosów. Głównym celem tej rasy jest wypas bydła i małych zwierząt gospodarskich.

Historia rasy rozpoczyna się w 1907 roku, kiedy miłośnicy tych psów spotkali się i postanowili poprawić rasę. W pierwszym klubie Berneńskie psy górskie otrzymały surowy standard, dzięki któremu psy o nieregularnym ubarwieniu, przekroczeniu lub podbitce zostały odrzucone przez tchórzliwe i agresywne zwierzęta domowe.

Do 1910 r. Psy tej rasy nosiły nazwę Durbachler. Pod tą nazwą pies zyskał popularność wśród hodowców w Niemczech i Szwajcarii. Ale po wystawie w 1910 r., Gdzie było 104 rasowe psy, zmieniono nazwę rasy.

W 1949 r. Ulepszono rasę, krzyżując się z Nową Fundlandią. Ostateczny standard organizacji międzynarodowej został przyjęty w 1954 roku. Rasa została po raz pierwszy przywieziona do Rosji i na Ukrainę w 1989 roku.

Opis szwajcarskiego psa pasterskiego

Berneńskie psy górskie są rasami pasterskimi. Pies jest posłuszny i dobroduszny. Pies jest łatwo wyszkolony i nie zaszkodzi dziecku. Pomimo dobrej natury, przy odpowiednim przeszkoleniu, pies będzie mógł stanąć w obronie właściciela i ochronić swoją własność.

Pies uwielbia swojego właściciela i nie boi się żadnych zmian klimatycznych. Gruba wełna i podszerstek pomagają zwierzęciu nie przegrzewać się w wysokich temperaturach i niezawodnie chronić przed wiatrem i deszczem. Rasy nadaje się do treści niewoli, ale ten pies woli wolność. Pies nie ucieknie przed właścicielem, ale nie lubi, gdy jego wolność jest ograniczona łańcuchem lub płotem.

Berneńskie psy górskie dojrzewają przez długi czas, a pies opuszcza wiek szczenięcia o 1,7-2 lata. Do tego wieku pies jest niezwykle zabawny, a dzięki długiemu samotności zaczyna się nudzić. Z wiekiem pies staje się spokojniejszy i bardziej uważny. Swiss Shepherd jest odpowiednim towarzyszem i przewodnikiem dla osób niedowidzących.

Dbanie o gruby płaszcz wymaga czasu, a podczas zrzucania podkład pozostaje na meblach i dywanie. Warto rozważyć dla tych, którzy chcą mieć psa w mieszkaniu. Ale jeśli szybko pogrzebiesz zwierzę, problemy z wełną w całym domu mogą zostać znacznie zmniejszone.

Pies pasterski na zewnątrz

Standardy rasy są następujące:

  • Zbuduj Silne ciało średniej wielkości, z rozwiniętymi mięśniami i nogami, harmonijnie złożone. Długość ciała w stosunku do wzrostu psa wynosi 10/9. Wysokość w kłębie do głębokości klatki piersiowej wynosi 1/2.
  • Szyja Muskularne, niedługie i nie suche.
  • Głowa. W postaci nie-wydłużonego trójkąta, zrównoważonego wielkością do ciała, nie dużego.
  • Czoło Ma zaokrąglony kształt, przejście do twarzy jest niejawne.
  • Kufa. Tył nosa jest prawie prosty, średniej wielkości.
  • Usta. Nie mięsiste, bez obwisłości, czarny kolor.
  • Oczy. Owalny ciemny kolor, posadzony płytko. Obecność trzeciego wieku uważana jest za wadę.
  • Ugryzienie Standardowy kształt nożyczek, nie uwzględniono zębów trzonowych. Uścisk psa jest niezwykły, wydaje się bardzo mocno zaciskać ofiarę. Wynika to z rasy pasterza. Pies nie powinien kaleczyć bydła, a lekkie poprawki pozwalają wysłać stado we właściwym kierunku.
  • Uszy. Niedługie, ale nie małe, w formie trójkątów, zawieszone na chrząstce i ciasne do głowy psa.
  • Powrót. Prosto, szeroko. Zad jest nieco szerszy niż w okolicy klatki piersiowej.
  • Piersi. Szeroki, owalny kształt.
  • Kończyny. Przód jest dobrze rozwinięty, prosty z chudymi mięśniami. Szeroko rozmieszczone, z regałem równoległym do siebie. Tylne stopy z rozwiniętymi stawami skokowymi. Palce na łapach są mocne, mocno ściśnięte.
  • Ogon. Prosto, szabla, z grubymi i długimi włosami. Nie zwinięty w pierścień.
  • Wymiary. Idealny rozmiar kabla wynosi 66-68, ale standard pozwala psom od 64 do 70 cm na pierścień, u suk, idealny rozmiar to 60-63 cm, zwierzęta domowe o wysokości od 58 do 66 cm są dopuszczone do pierścienia.
  • Wełniana osłona. Długi błyszczący połysk z małą falą i grubym miękkim podszerstkiem. Sierść jest krótsza na twarzy i nogach, dłużej na ogonie i plecach.
  • Kolor Głównym kolorem jest czerń węglowa, na łapach, policzkach, za nimi są jasne, ogniste oparzenia. Jasne czerwone plamki na twarzy nie wchodzą do strefy oczu. Są małe białe plamki na klatce piersiowej i ogonie, na końcach łap i wokół nosa. Dopuszcza się mały biały znak z tyłu głowy.

Żywotność psa wynosi od 6 do 10 lat. Ale ile psów żyje, zależy od czynników:

  • konserwacja i pielęgnacja;
  • zasilanie;
  • aktywność;
  • indywidualne cechy zdrowia.

Postać rasy

Berneński pies pasterski ma następujące cechy:

  • Pies jest przywiązany do właściciela, ale samowystarczalny. Może pozostać w mieszkaniu lub domu sam, ale nie na długo.
  • Traktuj dzieci dobrze i będzie wspaniałym przyjacielem dla nastolatka. Małe dziecko może ciągnąć za włosy i ciągnąć za ogon. Dziecko może zostać skrzywdzone tylko przez przypadkowe upuszczenie go podczas gry.
  • Będzie w stanie stanąć w obronie właściciela i ochronić go przed agresją nieznajomych.
  • Do innych zwierząt w domu stosuje się samozadowolenie. Jeśli masz szczeniaka w tym samym czasie z kotkiem, będą przyjaciółmi.
  • Podczas spaceru może prowadzić koty lub ptaki, ale tylko z ciekawości. Jednocześnie dobrze reaguje na polecenia gospodarza, a przy pierwszym połączeniu przychodzi do nogi.
  • Pies z krwią z Nowej Funlandii lubi wodę. Pies pływa z przyjemnością na otwartej wodzie, nawet jesienią.
  • Podczas spacerów instynkt pasterski budzi się z psa. Zwierzę nie lubi ludzi do rozproszenia, będzie biegać i zbierać wszystkich.
  • Pies rzadko szczeka, ale ma czysty głos.
  • Szczeniak łatwo jest trenować, więc nawet amator może poradzić sobie z rasą.
  • Berneński pies pasterski ma rozwinięty intelekt, a pies jest w stanie zrozumieć ludzką mowę.
  • Wrażliwy i uważny pies, który zauważa zmiany w nastroju gospodarza.

Rasa jest odpowiednia dla samotnej osoby starszej, nastolatki lub pary młodych. Według właścicieli, każdy znajdzie przyjaciela i partnera w Berneńskim Dogu.

Opis rasy nie obejmuje zachowań agresywnych, drażliwości, tchórzostwa i niepewności. Szczenięta o takich cechach są odrzucane.

Dbanie o psa i opieka nad nim

Berneński pies górski nie spowoduje żadnych szczególnych trudności dla hodowcy. Pielęgnacja obejmuje standardowe procedury:

  • Rekultywacja uszu i oczu raz w tygodniu za pomocą specjalnych narzędzi i bawełnianego wacika.
  • Raz w miesiącu pies jest obcięty. Łatwiej jest wykonać zabieg za pomocą metalowej maszynki do strzyżenia.
  • Wełna co dwa dni czesana metalową szczotką. Podczas spęczniania podkład musi być czesany od dwóch do trzech razy dziennie.
  • Pies nie potrzebuje strzyżenia, ponieważ włosy straży po tym pogarszają się i nie rosną tak gładko.
  • Zimą, podczas spacerów między palcami na łapach, kry zamarzają, co powoduje dyskomfort dla zwierzęcia. Delikatnie chowają dłonie. W tym samym czasie staraj się nie uszkodzić włosów na nogach.

Zawartość w mieszkaniu nie sprawia trudności, ponieważ pies nie potrzebuje miejsca na gry. Pies odpoczywa na swoim miejscu, ale konieczne jest zabieranie zwierzęcia na spacer dwa lub trzy razy dziennie.

Swiss Shepherd Health

Pomimo sztucznej hodowli tej rasy przez krew jest zbliżona do naturalnego typu. Pies jest trochę chory i ma dobry układ odpornościowy. Mimo to, zwierzę ma predyspozycje do patologii:

  • Choroby układu sercowo-naczyniowego: arytmia, osierdzia. Choroby występują w pierwszym roku życia. W niektórych przypadkach konieczna jest operacja.
  • Patologie oczu: zaćma, ślepota. Częściej u odrzuconych szczeniąt o szarych oczach, ale może wystąpić u każdego zwierzęcia z wiekiem.
  • Przerwanie układu mięśniowo-szkieletowego: artroza, osteoporoza, dysplazja stawu biodrowego szkieletu. Dysplazja stawów biodrowych przejawia się we wczesnych stadiach szczeniąt w postaci kulawizny. Częściej występuje u szczeniąt, których rodzice cierpieli na tę chorobę.

W pierwszym roku życia szczeniak jest zaszczepiony przeciwko różnym chorobom wirusowym. Za obowiązkowe uważa się szczepienie przeciwko zapaleniu, zapaleniu jelit i zapaleniu wątroby.

Berneński pies górski ma słabą pierwszą ciążę i poród. Dzianie suki jest możliwe dopiero po 2 latach. Pierwszy miot jest koniecznie brany przez specjalistę. Standard w miocie 2-4 szczeniąt.

Trening szczeniąt

Berneńskie pieski górskie są zabawne i łatwe do nauczenia. Trening powinien rozpocząć się natychmiast po przyzwyczajeniu się do nowego szczeniaka. Do 3 miesięcy zaleca się nauczenie psa na smyczy, aby odpowiedzieć na pseudonim.

Od 3,5 do 4 miesięcy trening szczenięcia odbywa się pod nadzorem tresera psa. Na pierwszych kursach z wczesnego dzieciństwa (na kursie podstawowym) pies nauczy się wykonywać podstawowe polecenia:

Następnie pies szkolony jest w zespołach sprzętu sportowego:

Ochronny strażnik Berneński pies pasterski jest szkolony według uznania właściciela.

Co karmić Berneńskiego psa górskiego

Rasa, pomimo dużych rozmiarów, nie jest żarłoczna. Dorosły pies spożywa nie więcej niż 3-4 litry naturalnej żywności dziennie.

Dla psów o długich i gęstych włosach w diecie zawarte są następujące pokarmy:

Zabronione jest podawanie zwierzęcia:

  • skrobiowe warzywa i cebule;
  • tłuste mięsa;
  • produkty zawierające cukier;
  • wyroby cukiernicze;
  • Wypieki z mąki pszennej;
  • wędzone i gotowane kiełbaski, produkty spożywcze i marynaty.

Kompleksy witaminowo-mineralne są dodawane do psów na naturalce: Polidex Gelabon, Excel 8 w 1, Bosch Vi - Min, Unitabs ImmunoComplex z Q10, Beaphar Doggy's.

Łatwiej jest karmić psa specjalnymi pokarmami:

  • Hill's Science Plan Advanced Fitness;
  • Brit premium adult L;
  • Royal Canin Maxi Adult;
  • Monge Dog Maxi Adult;
  • Pro Plan Adult Large Solid.

Wideo

Zdjęcie przedstawia typowego długowłosego berneńskiego psa górskiego z białymi piersiami, kończynami i ogonkami. Pies ma jasny kolor i przyciąga uwagę.

Na zdjęciu mężczyzna i kobieta Swiss Shepherd. Widać, że pies jest większy i masywniejszy niż suka.

Berneńskie pieski górskie przypominają misie, takie jak krępy i puszysty z zabawnymi okrągłymi oczami.

Breed Recenzje

Anatolij: "Rasa wygląda trochę jak Nowa Fundlandia, a jej charakter jest podobny do collie. Dobroduszny i wesoły pies za treść w mieszkaniu i domu. Pies jest bezpretensjonalny i dobrze daje się trenować. "

Catherine: "Berneński pies pasterski stanie się oddanym przyjacielem dla nastolatka. Pies chętnie uczestniczy w długich spacerach iw razie potrzeby będzie chronił dziecko. Bez agresji ze strony innych ludzi pies jest przyjazny i pozwala się głaskać.

Maria: "Jeśli nie można przeczesać psa shaggy, to rasa nie pasuje do ciebie. A także nie polecam zakładania Sennenhund dla osób uczulonych na wełnę. Podczas wylinki podkład zostanie nałożony na meble i dywany, a puch jest trudny do złuszczenia. "

Berneński pies pasterski Cena

Koszt szczeniaka zależy od rodowodu jego rodziców. Szczenięta klasy pokazowej w Rosji kosztowały 66 000 r., A psy za klasę dla zwierząt domowych od 39 000 r.

Cena elitarnego szczeniaka na Ukrainie wynosi od 35 000 UAH., Klasa zwierząt domowych kosztuje od 19 000 UAH.

Gdzie kupić szczenięta

Szkółki w Rosji:

Jeśli uwielbiasz duże i kudłate psy, które wyglądają bardziej jak pluszowy miś, to pasterz Bern nie zawiedzie cię. Ten sprytny pies jest łatwy do nauczenia i jest odpowiedni dla początkujących hodowców psów.

Berneński pies pasterski - charakterystyka, opis i cechy opieki.

Piękne i potężne berneńskie psy górskie zostały wyhodowane na pastwiskach i strzeżeniu wysokich szczytów szwajcarskich Alp. Tutaj urodził się silny, szlachetny i nieskończenie czuły pies. Charakterystyka rasy łatwo mieści się w jednym słowie - życzliwość.

Ogólny opis. Pasterz z duszą arystokraty

Ale Berneńskie psy górskie nie ograniczały się do jednej owczarni. Były również używane do transportu towarów, jako strażnicy. Mimo, że psy nie mogą być strażnikami ze względu na ich dobrą naturę, wykonują świetną robotę w roli strażników. Jedna forma groźby może odstraszyć wrogów.

Przestrzenie alpejskie postępowały powoli. Dlatego też pasterze berneńscy przewozili w specjalnych wozach mleko i inne produkty.

Berneński pies górski może wyciągnąć 10-krotność swojej wagi - do 500 kg.

Psy zostały stworzone do pracy. Praca jest ich ulubioną pracą. Chętnie wyciągają uprząż, pomagają we wszystkich obowiązkach domowych. Muszą czuć się użyteczni. W przeciwnym razie zwierzęta umrą.

Berno przystosowane do życia w trudnym klimacie. Mocne kości, mocne łapy, grube włosy pozwalają im łatwo poruszać się po pasmach górskich i przetrwać zimne dni.

Pomimo pochodzenia "wiejskiego", Berneńskie psy górskie nie są pozbawione arystokratycznych manier. Nie rzucają się w oczy, wychwytują najmniejszą zmianę nastroju i samopoczucie właściciela.

Nawet wygląd psa pasterskiego nadaje szlachetności. Możesz bez końca podziwiać lekki krok, dumnie uniesioną głowę i lśniącą trójkolorową wełnę w słońcu.

Pochodzenie psów. Historia z dwoma tysiącleciami

Rasa Berneńskiego psa górskiego liczy ponad 2 tysiące lat. Nie było możliwe ustalenie, od kogo pochodzą psy. Najprawdopodobniej mastif tybetański stał się ich przodkiem.

Prelegenci Bernów przybyli do Europy wraz z rzymskimi legionistami. Osiedlili się w przełęczy Gotthard w Alpach.

Starożytne pochodzenie rasy potwierdzają wykopaliska Herman Kremer. Podczas ekspedycji pod Zurychem natknął się na parking Helwetów - dawnego Szwajcara.


Archeolog odnalazł psie czaszki psów, które zostały przywiezione przez Rzymian. Kremer zasugerował, że byli to przodkowie Górskich Psów.

Później zwierzęta były formowane w izolacji: bez domieszki krwi innych psów.

Pod koniec XV wieku Bernowie byli prawie zniszczeni. W 1489 r. Burmistrz Zurychu wydał rozkaz - chłopi mieli zabić wszystkie duże psy. Podobno zepsuły feudalne winnice. Ale ludzie zbuntowali się i stracili władcę.

Przez długą historię Berneńskich Psów Górskich kilkakrotnie zmieniano nazwę. Początkowo oni, jak wszystkie główne psy pasterskie, nazywani byli Szalaszowami. Później psy nazywały się Durrbachleras, ponieważ zwierzęta najczęściej spotykały się w pobliżu gospodarstwa Durrbach.

Obecna nazwa pojawiła się na początku XX wieku. Pierwsze słowo zostało ustalone w nazwie rasy z kantonu Berno. Hodowcy podkreślali różnicę między Bernsem a innymi psami górskimi.

Walka o uznanie rasy rozpoczęła się w 1900 roku. Bitwa była długa: psy zostały włączone do międzynarodowej klasyfikacji w 1981 roku, a standard został przyjęty w 1990 roku.

Do 1907 r. W hodowli Bernów przestrzegały jedynie granic warunkowych. Hodowcy z miasta Dürrbach martwili się o bezpieczeństwo rasy. Trzy lata później, w 1910 roku, przywieźli ponad sto przedstawicieli na wystawę.

W połowie XX wieku w hodowli pojawiły się poważne problemy. Pojawiły się z powodu długiego odosobnionego rozwoju, częstych pokrewnych kojarzeń. Aby "odświeżyć" krew, właściciele zaczęli krzyżować Berneńskie Psy z Nową Fundlandią. Pomogło to wzmocnić genotyp. Co ciekawe, po 2 pokoleniach w pojawieniu się Sennenhund, nie ma już śladu po Nowej Funlandii.

Ze względu na spektakularny wygląd, silną budowę ciała, spokojną i łagodną skłonność, berneńskie psy górskie stały się popularne w Szwajcarii i krajach sąsiednich.

W 1968 roku po raz pierwszy założono Amerykański Klub Berneńskich Psów Górskich. Początkowo miał 62 członków i 43 psy. Po trzech latach liczba uczestników przekroczyła sto.

Teraz Berno praktycznie nie jest wykorzystywane do celów zawodowych. Stali się towarzyszami. Psy dobrze sobie radzą w rodzinach z dziećmi i osobami starszymi.

Standardowy

Dziś są zgodne ze standardem FCI nr 45 z 2003 roku. Klasyfikuje górskie psy pasterskie do drugiej grupy, sekcji 3 - Szwajcarskie psy górskie.

Opis standardowego Berneńskiego psa górskiego jest raczej arbitralny. Po pierwsze nie ma oddzielnych wskaźników, ale proporcjonalna budowa ciała, stabilna psychika.

Według uznania sędziów przedstawiciel z niewielkimi odchyleniami od normy może brać udział w hodowli i wystawach, jeśli jest zdrowy i harmonijny.

Rozmiar

Wysokość samców waha się od 64 cm do 70 cm, samice - od 58 do 66. Waga również waha się znacznie: 38 - 50 kg dla chłopców i 36 - 48 kg dla dziewcząt.

Obudowa


Mocne, mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Berneński pies pasterski raczej przysadzisty, ale nie kwadratowy. Klatka piersiowa jest głęboka, kończy się na łokciach. Brzuch nie jest schowany.

Głowa

Duża, średniej długości. Zgryz nożycowy. Charakterystyczną cechą - "suchy" latał, brak ślinotok.

Nos jest czarny, bez pigmentacji. Oczy o kolorze orzechowym, w kształcie migdałów. Uszy są trójkątne, lekko zaokrąglone na końcach, ustawione wysoko, gdy pies się nie porusza - zwisają wzdłuż głowy.

Prosto, o odpowiedniej długości, równolegle do siebie. Palce zgromadzone w kuli.

Ogon

Grube, mocne, owłosione na całej długości. Podczas ruchu Berneński Pies Górski utrzymuje ciężar, nieznacznie podnosząc czubek w górę. Ogon nie powinien się zwijać ani odsuwać.

Wełna

Długi, gruby, z gęstym podszerstkiem. Może być prosty, z falą świetlną.

Kolor

Głównym kolorem jest czarny. Nad oczami, na policzkach, we wszystkich łapach pod ogonem, klatka piersiowa jest brązowoczerwoną opalenizną. Na czole, w gardle, klatce piersiowej widoczne są białe ślady. Pożądane jest, aby również znajdowały się na łapach (ale nie powyżej środka śródręcza), na czubku ogona.


Zło, z powodu którego berneńskie psy górskie są zdyskwalifikowane, obejmuje:

  • rozszczepiony nos;
  • nietypowy kolor;
  • niebieskie oczy;
  • zakręcony ogon;
  • słabe kości.

Berneński pies pasterski i rasy podobne

Berneński pies pasterski - jeden z 4 przedstawicieli szwajcarskich psów górskich. Na zewnątrz są do siebie podobne. Ale są kluczowe różnice:

  • Berneńskie psy górskie - jedyne z falującymi długimi włosami;
  • Greater Swiss Mountain Dog jest największym psem, wzrost samców wynosi 72 cm, a jego waga wynosi 64 kg;
  • appenzeller Mountain Dog - pies średniej wielkości, charakterystyczny - ogon składany w róg;
  • Entlebucher Sennenhund - najmniejszy pies rasy, wzrost samców nie przekracza 50 cm w kłębie.

Skłonność do choroby, średnia długość życia


Berneński pies pasterski - mocny i wytrzymały. Niestety, są podatne na liczne choroby:

  • rak - występuje częściej niż u innych ras, u ponad 50% zwierząt domowych;
  • dysplazja stawów, biodra i łokci, osteochondroza barku - plaga dużych starszych psów, ale u Bernina może rozwinąć się w wieku 2 - 4 lat
  • patologia oka: zanik siatkówki, zaćma, entropia, ektropia;
  • łysienie;
  • wyprysk

Średnia długość życia Berneńskich Psów Górskich wynosi 10 - 12 lat. Jednak psy rzadko żyją dłużej niż 8 do 9 lat z powodu licznych chorób.

Jak dbać w domu

Główne problemy związane z pielęgnacją Berneńskiego psa górskiego są związane z wełną. Zwierzęta moltują przez cały rok, więc są przeczesywane 1 - 2 razy w tygodniu. Wiosną i jesienią pieszczoty są szczególnie intensywne, psy muszą być czesane każdego dnia.

Nakarm standard Bern Owczarek. Podstawą diety jest mięso, podroby, zboża, warzywa, produkty mleczne. W celu prawidłowego utworzenia kości konieczne jest codzienne wstrzykiwanie 1 łyżki. żelatyna, żylasta wołowina, blizna.

Nie możesz bezmyślnie mieszać Berneńskiego Psa z witaminami. Rasa rozwija alergię w przedawkowaniu witamin A, C, E. Dowolny kompleks jest skoordynowany z weterynarzem.

Jedzenie podaje się po przejściu pieszo. Zwierzęta muszą odpoczywać po jedzeniu. W przeciwnym razie wystąpią problemy z przewodem pokarmowym: wzdęcia i skręty jelit.

Reszta opieki w domu jest standardowa:

  • pocierać uszy gąbką i specjalnym balsamem raz w tygodniu;
  • myć zęby specjalną pastą i pędzlem co 7-10 dni;
  • oczy regularnie sprawdzają, usuwają podtlenek azotu;
  • pazury są przycinane, gdy rosną, jeśli pies ma wystarczającą aktywność fizyczną, muszą się zużyć;
  • Kontrola skóry po każdym spacerze - ze względu na gruby płaszcz nie można zauważyć kleszczy.


Szczenięta muszą usunąć wilcze pazury. Są bezużyteczne. W tym samym czasie zwierzę łatwo je zranić.

Bern bardziej przypomina zimny klimat. Latem upewnij się, że zwierzę nie przegrzewa się. Ze względu na długie, gęste włosy często występują szok termiczny.

Najlepsze ze wszystkich Berneńskich Psów Górskich czuję się w prywatnym domu. Można je trzymać w wolierze, ale nie w łańcuchu.

Bern nadaje się do utrzymania mieszkania. Jednak muszą chodzić co najmniej 2 razy dziennie. Problem jest obfitym wylinianiem. Musimy pogodzić się z tym, że wełna będzie wszędzie. Podobnie jak wszyscy Molosy, Berneński Pies Późny dojrzewa późno. Pies jest uważany za szczeniaka do 2 lat. W tym czasie niemożliwe jest załadowanie mięśni i kości zwierzęcia, na przykład, aby wymusić ciągnięcie ciężkiej uprzęży.

Intensywna aktywność fizyczna jest również zabroniona dorosłym psom. Nie możesz zmusić Berneńskiego Psa Górskiego do wyczerpania, skakać z dużych wysokości. Może to prowadzić do problemów ze stawami.

Giganci z dobrym sercem. Cechy charakteru i zachowania.

Bern Sheepdog jest bardzo przywiązany do rodziny. Chociaż kocha wszystkich członków, ale właściciel wybiera jedną. Nie możesz zostawić psa przez długi czas w spokoju - on musi ciągle być w towarzystwie ludzi. Seniorzy postrzegają inne zwierzęta jako stado, które musi być chronione. Pies dobrze dogaduje się z kotami, ptakami, gryzoniami.

Rzadko pokazuje agresję wobec innych psów. Zazwyczaj okrucieństwo jest wynikiem nieprawidłowości genetycznych lub niewłaściwego wychowania.

Bern może bezpiecznie wyjść z dziećmi. Nawet jeśli dziecko nadużywa zwierzę, pies górski po prostu odejdzie. Ale nigdy nie gryź i nie rycz na dziecko.

Dla Berneńskiego psa górskiego bezpieczeństwo dzieci jest najważniejsze. Ważniejsze niż zespół gospodarzy. Jeśli uzna, że ​​jego działania mogą zaszkodzić dziecku, pies nie wykona polecenia.

Dla nieznajomych Berneńskie psy górskie są przyjazne, ale ostrożne. Będą atakować tylko wtedy, gdy ich mistrz jest w niebezpieczeństwie.

Berneńskie psy górskie rzadko szczekają. Dają tylko głos, jeśli wydarzyło się coś niezwykłego.

Psy są wystarczająco leniwe. Szybko się męczą. Ważne jest prawidłowe dozowanie ładunków, odpoczynek na przemian z aktywnymi czynnościami.

Podstawy edukacji i szkoleń


Kształcenie Berneńskiego psa górskiego jest proste. Pies jest inteligentny, uważny, stara się zadowolić właściciela. Ale ponieważ zwierzęta pozostają szczenięta przez okres do 2 lat, mogą pojawić się problemy w tym okresie.
Berna zaczyna uczyć posłuszeństwa w 5 - 6 miesięcy. Przed rokiem musi uczyć się podstawowych poleceń. Zaledwie 1,5 roku życia, kiedy psychika ostatecznie się uformowała, przechodzi ogólny kurs treningowy.

Sennenhund z łatwością zapamiętuje polecenia. Należy jednak pamiętać, że nie jest to pies służbowy. Ma skłonność do podejmowania własnych decyzji. Dlatego nie czekaj na natychmiastowy powrót i błyskawiczną realizację zamówień.

W razie potrzeby można uczyć podstaw szkolenia defensywnego lub służby wartowniczej.

Najlepszą metodą edukacji berneńskiego psa górskiego jest regularna zachęta, wytrwałość i brak jednolitości. Idealnie, jeśli będzie postrzegał strój jako grę. Berneńskie psy górskie wyhodowane w Alpach do wypasania bydła. Dziś psy są świetnymi towarzyszami. Łatwo znaleźć wspólny język z członkami rodziny i innymi zwierzętami. Niestety, ze względu na częste choroby, psy rzadko żyją do 10 lat.

Berneński pies pasterski - zdjęcie psa, cena, opis rasy, postać, wideo

Cześć, drodzy czytelnicy!

Potrzebujesz dobrego towarzysza? Musisz mieć Berneńskiego psa górskiego. Ten pies ma nieporównywalny charakter, poza tym jest bardzo piękny. Ludzie mówią o nim: "Jest bezpieczny, jak szwajcarski zegarek. ". Liczne recenzje właścicieli psów wskazują, że zewnętrzna, gigantyczna moc kryje w sobie łagodny, spokojny i łagodny sposób usposobienia zwierzęcia. Dzięki tym cechom Berneński Pies Pasterski ewoluował od pasterza do psa domowego przyjaciela. Jest również nazywany górskim szwajcarskim psem lub szwajcarskim pasterzem. Sennenhund nie należy mylić z białym pasterzem, który pochodzi także z Berna. W tym artykule możesz przeczytać opis rasy, zobaczyć zdjęcia, uzyskać cenę i opinie właścicieli rasy.

Historia rasy Berneńskiego psa górskiego

Berneński pies pasterski jest typem szwajcarskiego psa górskiego. Archeologom, dzięki wykopaliskom, udało się dowiedzieć, że psy te istniały na Ziemi przez około 2000 lat. Niestety naukowcy nie ustalili, kim są ich przodkowie. Podobno są to mastiffy z Tybetu lub, według innej wersji, rasa była rezultatem naturalnej selekcji w wielokrotnym krzyżowaniu różnych ras psów.

W przeszłości, w Szwajcarii, wszystkie ogromne psy pasterskie nazywane były Szalaszowem. Następnie nadano im nazwy związane z ukształtowaniem terenu. Sennenhundy powstało wokół Berna - w Durbach i Burgdorf. Początkowo nazywano ich durrbachlerami i używano ich jako pasterzy owiec. Następnie, dzięki olbrzymiej mocy, ludzie zaczęli je wykorzystywać w wozach z ładunkiem. Widząc dobry charakter i inteligencję psów, psy zaczęły być trzymane w domach dla ochrony i przyjaciół.

Psy były widziane po wzięciu udziału w międzynarodowych wystawach na początku XX wieku. Już w 1907 roku powstał pierwszy w Szwajcarii klub durrbahlers, w którym zaczęto hodować psy o czystej rasie. Założyciele klubu zostali założycielami standardu rasy. Na światowej wystawie w 1910 r. Pokazano już 107 osób.

Od tego momentu rasa stała się znana jako berneński pies pasterski. Zyskała dużą popularność w Szwajcarii i Niemczech. W 1949 roku Bernińczycy zostali skrzyżowani z Nową Fundlandią. Metis Berneński pies pasterski został stworzony, aby poprawić pewne cechy. Po raz pierwszy Bernińczycy zostali przywiezieni do naszego kraju w 1989 roku.

Opis rasy Berneńskiego psa górskiego

Wygląd Berneńskiego psa górskiego

Pies o długim tricolorowym kolorze. Harmonijnie złożone i ma piękny wygląd. Mocny, duży, aktywny, umiarkowanie mobilny, z silnymi łapami i ściśle sparowanymi kończynami. Ruch pewny siebie i zrównoważony. Wysokość w kłębie: piesi - 64-70 cm (wariant optymalny: 66-68 cm), suki - 58-66 cm (wariant optymalny: 60-63 cm). Kolor podstawowy w kolorze - czarny węgiel. Na wierzchu oczu, w okolicach policzków, na nogach, na klatce piersiowej, widać jasnobrązowo-brązową opaleniznę z białymi metinami.

Przyczyny dyskwalifikacji są następujące:

  • agresja;
  • tchórzostwo;
  • rozdęty nos;
  • przekroczenie / przodozgryz;
  • skrzywiona dolna szczęka;
  • niebieskie oczy;
  • odwrócenie powiek (entropium, ektropium);
  • wady ogona (sala, zwinięty w pierścień);
  • krótka długość płaszcza;
  • kolor inny niż 3 kolory;
  • częstość występowania w kolorze, jako główny, dowolnego koloru z wyjątkiem czarnego.

Masa psa rasy berneńskiej

Mężczyzna - 38-50 kg;

Berneński pies pasterski

Główne cechy rasy: inteligencja, pewność siebie, odwaga, wytrzymałość, samowystarczalność, brak agresji wobec kogoś, czujność, poświęcenie dla właściciela, życzliwość, posłuszeństwo, wrażliwość, wesołość, towarzyskość.

Berneński pies pasterski jest serdeczny i przyjazny dla członków rodziny, bardzo kocha dzieci. Dla osób z zewnątrz jest ostrożny, ale spokojny. Dobrze pasuje do czworonożnych zwierząt domowych. Łatwy do nauczenia. Idealny przyjaciel i towarzysz.

Szkolenie i edukacja Berneńskiego psa górskiego

Psy nie rodzą się natychmiast posłuszne i wykształcone - aby to osiągnąć, trzeba dużo wysiłku. Berneński pies pasterski nie jest wyjątkiem. Bez względu na to, jak piękna jest jego postać, musi być wykształcony i wyszkolony. Powinieneś zacząć od szczenięcia każdego dnia. Im więcej wysiłku zrobi właściciel psa, tym bardziej godny będzie jego pies.

Bernińczycy kochają i wiedzą, jak pracować - jest to dla nich genetyczne. W zależności od właściciela, psy pasterskie mogą być równie dobrym sercem, psem domowym lub sportowym. Ogromne psy mają mobilność i zręczność. Taniec, zwinność, flyball i inne sporty psie są dla nich łatwe. Doskonały zapach, niezwykła siła, miłość i życzliwość dla ludzi pomaga im uczestniczyć w służbie śledczej, poszukiwawczej i ratowniczej, w tym na wodzie.

Długi wybór nie wymazał naturalnego instynktu opiekuna od psów. Pozytywne nastawienie do wszystkich żywych istot nie przeszkadza im stanąć w obronie siebie i tych, którzy są im drodzy. No i, oczywiście, Szwajcarzy pozostali doskonałymi pasterzami, które są bardzo odpowiednie do uprawy.

W domu pojawił się szczeniak rasy Berneński pies pasterski... Jak zacząć wychowywać?

  1. Zanim kupisz i przyniesiesz do domu kutenka, musisz omówić w rodzinie wszystkie kwestie związane ze zwierzęciem: granice permisywności, wymagania dotyczące zachowania psa, kierunek jego działania, itp.
  2. Konieczne jest również wcześniejsze wybranie instruktora do konsultacji i platformy szkolenia psów, które ułatwi proces edukacyjny i nie popełni błędów. Przyszli właściciele powinni ukończyć kursy przygotowawcze w zakresie edukacji psów. Przydaje się odwiedzanie forów miłośników Berneńskich Psów Górskich. Szczeniaka należy przyprowadzić na boisko po zmianie zębów - o połowę roku. W razie potrzeby można to zrobić wcześniej, ale szczeniak musi otrzymać niezbędne szczepienia.
  3. Należy go określić z delikatnością do promowania. To powinna być prawdziwa uczta dla dziecka, a przy tym przydatna.

Bernzi niezwykle mądry i szybki. Może czasami wyrafinowane oszustwo. Psy z łatwością rozumieją, czego od nich oczekuje mistrz. Psy z przyjemnością i pracowitością wykonują polecenia. Bernzi są wrażliwi, dla nich szczególnie ważna jest intonacja i nastrój gospodarza. Dlatego ważne jest, aby chwalić psy za właściwe działania.

Zdjęcie rasy berneńskiego psa pasterskiego

Nawet ich mała zasługa musi być celebrowana z entuzjastyczną aprobatą, żywnością lub akcją dotykową - uderzanie w ramię, głaskanie. Zajęcia są najlepiej prowadzone w zabawny sposób, w przeciwnym razie mogą nudzić twojego zwierzaka, a on będzie leniwy i zignoruje polecenia.

W żadnym wypadku nie można:

  • Zastosuj karę cielesną (szczególnie bicie w twarz). Nie można nawet lekko dotknąć psa gazetą, która tworzy iluzję strzału. Pies będzie następnie unikał silnych dźwięków.
  • Z tego samego powodu podczas chodzenia należy unikać miejsc fajerwerków, salutów lub petard.
  • Pozwól, by ręce gryzły podczas gry. Konieczne jest przestawienie uwagi psa na zabawkę.
  • Graj ze smyczy. Pies pomyśli, że to zabawka.
  • Inne osoby nie mają prawa wpływać na psa - wychowywać, karmić itp. Pytania dotyczące wychowania i szkolenia powinny być wyjaśnione przez instruktora.
  • Aby uniknąć problemów z zębami, pies może komunikować się z innymi psami tylko wtedy, gdy mają ciasny kołnierz.
  • Pozwól psu biegać po kotach i ptakach (zwłaszcza szczenięciu). Jest to pełne sytuacji traumatycznych.

Co karmić Berneńskiego psa górskiego

Berneński pies pasterski szybko rośnie. Już od 5 miesięcy jego waga wynosi ½ masy dorosłego psa, a po 8 miesiącach waży tyle samo co dojrzały pies. W tym samym wieku jego układ mięśniowo-szkieletowy jest w pełni ukształtowany.

Czy muszę powiedzieć, że szczenięta Berneńskiego psa górskiego potrzebują zrównoważonej i wysokiej jakości diety?! Duże psy, takie jak Bernz, żyją 7-9 lat i mają wczesne objawy starzenia. Potrzebują specjalnego i właściwego odżywiania. Co więc karmić psy tej rasy?

Żywność ma być wysokiej jakości, bogata w białka, aminokwasy, składniki odżywcze. Jeśli pies karmi się suchym pokarmem, jego skład musi zawierać białko w ilości 18-26%. Nie powinien być gruby - maksymalnie 16%, w przeciwnym razie u psa może wystąpić otyłość lub biegunka. Kanał powinien kupować premium i super premium.

Karmę dla zwierząt można kupić TUTAJ.

W przypadku naturalnego żywienia podstawą żywności jest surowa chuda wołowina, jagnięcina, kurczak i ryby morskie. Mięso naprzemiennie z ugotowanymi podrobami. Produkty mięsne są łączone z marchewką, kapustą, cukinią, dynią. Owoce (jabłka, gruszki, banany) dają jako przysmak. Z zboża są te, w których dużo błonnika pokarmowego: ryż, jęczmień, płatki owsiane. Przydatne jest podanie twarogu, kefiru, gotowanych jaj (2 razy w tygodniu), oleju z ryb i nasion lnu (jako źródła kwasów tłuszczowych Omega-3 i 6).

W ujęciu procentowym dieta wygląda następująco:

  • mięso 40-60%;
  • podroby - 10%;
  • warzywa - 10-20%;
  • zboża i produkty mleczne - 10%.

Jeśli zwierzę ma problemy z sercem, żywność zawierająca sód powinna być wykluczona. W niewydolności nerek - fosfor. Dla słabej odporności, dobre wsparcie będzie: witaminy, minerały, przeciwutleniacze, suplementy z chondroityną i glukozaminą.

W przypadku każdego rodzaju karmienia pies powinien pić dużo świeżej, czystej wody.

Pielęgnacja psa rasy berneńskiej

Dbanie o berneński pies pasterski oznacza:

  1. Czesanie Długi płaszcz psów wymaga codziennej pielęgnacji - szybko się brudzi, przez cały rok wpada w grudki i szopy. Wełna jest czesana codziennie za pomocą specjalnej szczotki z włosiem z naturalnych materiałów. Drapanie zapobiega również pojawianiu się chorób skóry;
  2. Fryzura Ogolić psu psa, aby uzyskać schludny wygląd i usunąć grudki. Osoby biorące udział w konkursie są bardzo starannie przycinane, aby były bardziej reprezentacyjne;
  3. Kąpiel Psy są myte dwa razy w miesiącu;
  4. Przycinanie pazurów. Produkowany jest raz na dwa miesiące za pomocą maszyny do cięcia pazurów. Narzędzie ręczne może zranić łapę;
  5. Szczotkowanie zębów Robi się to przynajmniej raz w tygodniu;
  6. Pielęgnacja uszu. Odbywa się co najmniej raz w tygodniu. Uszy muszą również zostać zbadane pod kątem zmian i stanów zapalnych. Po wykryciu takich zwierząt należy je pokazać lekarzowi weterynarii.

Bądź zawsze
w nastroju

Berneński pies pasterski: opis rasy, standardy, charakter, treść, recenzje

Od Masterweb

Dostępne po rejestracji

Charakter psa zależy od rasy. Osoby, które chciałyby mieć spokojnego, oddanego i przyjaznego czworonożnego zwierzaka, powinny rozważyć zakup szczeniaka rasy Berneński pies pasterski. Psy tej rasy, mimo że są duże i mają nieco niesamowity wygląd, wyróżniają się bardzo życzliwym usposobieniem i życzliwością.

Hodowla

Berneński pies górski należy do grupy szwajcarskich psów pasterskich. Oficjalnie została zarejestrowana stosunkowo niedawno - w 1907 roku. Jednak historia Bernera sięgała daleko w stulecia.

Uważa się, że przodkami psów tej rasy były psy Molossa, wyhodowane w starożytnym Rzymie. Najprawdopodobniej legioniści przywieźli te zwierzęta do Szwajcarii podczas podboju zachodniej części kraju. Naukowcy wyciągnęli taki wniosek, ponieważ podczas wykopalisk na terenie tego stanu rzymskiego obozu wojskowego w XIX wieku. znaleziono szczątki psów, z zewnątrz niemal identyczne z obecnymi berneńskimi psami górskimi.

Później Molosy, których przywieźli legioniści, zostały skrzyżowane w Szwajcarii z Europejskim Psem Ogara. W tym kraju używano ich co najwyżej jako psy pasterskie. Ten pies był tak popularny wśród chłopów, że raz, próbując zakazać jego treści, po prostu wzbudzili bunt. W tym samym czasie gubernator, który wydał dekret, został ścięty.

W 1892 r. Winiarz amatorski F. Shertenlyaib zwrócił uwagę na te niezwykłe psy. Założył pierwszą hodowlę, specjalizującą się w hodowli i ulepszaniu takich psów. Nazwane niezwykłe psy pasterskie były pierwotnie dyrbahlerami. W berneńskim psie górskim nazwa rasy została zmieniona dopiero w 1910 roku.

W 1949 roku, z powodu nieostrożności personelu, Nowa Fundlandia zupełnie przypadkowo weszła do przedszkola Shertenlyba, co miało znaczący wpływ na kształtowanie rasy. Czarne szczenięta z długimi włosami, które urodziły się jednej z suk, bardzo polubiły hodowców. W rezultacie rasa następnie zaczęła się rozwijać w tym kierunku. Ostateczne dostosowania do norm Bernera przeprowadzono w 1993 roku.

Wygląd

O tym, jak wygląda pies rasy Berneński, znany większości naszych rodaków, nawet z dala od kynologii. Do tej rasy należy pies Baron z popularnej serii "Happy Together". Cechy zewnętrzne Berner to:

  • charakterystyczny kolor - tricolor z przewagą czerni;
  • raczej długie włosy;
  • puszysty ogon;
  • silne łapy;
  • brązowe oczy w kształcie migdałów;
  • średniej wielkości, wysoko osadzone trójkątne uszy;
  • silne szczęki i czarne usta;
  • silna konstytucja.

Natura Berneńskich Psów Górskich jest łagodna i życzliwa. Jednak mogą one jednocześnie szczekać bardzo głośno i przerażająco. Ale w tym samym czasie i bez powodu do głosowania, te psy na szczęście nigdy nie służyły. W każdym razie sąsiedzi tacy jak pies, nawet jeśli trzymani są w mieszkaniu miejskim, najprawdopodobniej nie będą przeszkadzani.

Standardy berneńskiego psa pasterskiego

Wysokość w kłębie tych samców powinna wynosić 64-70 cm, suki - 58-66 cm, a także następujące standardy dla tej rasy:

  • stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi 9:10;
  • stosunek głębokości klatki piersiowej do wysokości w kłębie wynosi 1: 2;
  • brak stopy końskiej i stopy wysokiej;
  • u samców jądra powinny być normalnie rozwinięte i ukryte w mosznie.

Waga chłopców rasy berneńskiego psa górskiego wynosi zwykle 39-50 kg, a dziewczęta - 36-48 kg.

Głowa tych psów nie powinna być zbyt duża lub odwrotnie, mała. Dobre psy to psy, które są proporcjonalne do ciała. Usta tych psów powinny być mocno przyciśnięte do siebie.

Wady na zewnątrz tej rasy, między innymi, są:

  • kręcona wełna;
  • brak białych znaków na głowie;
  • zbyt duże białe znaczenia w różnych częściach ciała;
  • Barwa "brudna" z powodu pigmentacji;
  • czerwony lub brązowy odcień wełny.

Jest uważany za pewien niedobór u berneńskich psów górskich, a kolor wełny jest brązowy lub czerwonawy.

Nieprawidłowe wady

Temperament tych psów, jak już wspomniano, jest uspokajający i spokojny. Agresywny, niezrównoważony lub tchórzliwy charakter może łatwo spowodować dyskwalifikację takiego psa na wystawie. Również niedopuszczalne wady Berneńskich Psów Górskich to:

  • niebieskie oczy (jedno lub oba);
  • powieki wyrzucone lub w;
  • pierścień ogonowy;
  • pokój na ogonie;
  • rozszczepiony nos;
  • krótki podwójny płaszcz;
  • kolor płaszcza inny niż tricolor.

Ponadto, oceniając zgodność ze standardami rasy, specjaliści przyglądają się cechom Berneńskich Psów Górskich, jako kształtu szczęki i ukąszenia. Obecność jakichkolwiek zniekształceń, a także pominięć i przekąsek uważa się za niedopuszczalną wadę.

Czy powinienem kupić szczeniaka?

Nawet jeśli są jeszcze bardzo małe, bernerowie zwykle nie dają swoim mistrzom żadnych szczególnych problemów. Zbyt często nie szczekają, nie różnią się nadmierną ruchliwością, a właściciele nie psują rzeczy. Jednak ta rasa ma jedną niewielką wadę. Berneńskie psy górskie zrzucają psy przez cały rok. Dlatego, aby utrzymać mieszkanie w mieście, rasa ta jest uważana za mało odpowiednią.

Najczęściej roślina Berner nadal jest właścicielem domów wiejskich. W takim przypadku pies może zostać osiadły, na przykład, w przestronnej wolierze z dużą kabiną na dziedzińcu. Sierść tych psów jest nie tylko długa, ale także bardzo gruba. Dlatego Berneński Pies Górski w ogóle nie boi się przymrozków. Ale budkę takiego psa najlepiej izolować wełną mineralną lub styropianem. Wiązanie jest również uważane za obowiązkowe.

Te psy niestety nie tolerują bardzo dobrze ciepła. Dlatego lepiej jest wyposażyć dla nich klatkę na świeżym powietrzu w zacienionym obszarze działki, na przykład pod drzewem lub po północnej stronie domu.

Niektórzy miłośnicy psów obawiają się posiadania dużej rasy, jeśli w domu są małe dzieci. W przypadku Berneńskiego psa górskiego takie obawy można uważać za zupełnie niepotrzebne. Takie psy bardzo lubią dzieci i, w posłuszeństwie instynktowi pasterskiemu, w każdy możliwy sposób je chronią i chronią.

Cechy charakteru

Opis Berneńskich Psów Górskich został szczegółowo opisany w artykule. Jakie są jednak cechy charakteru tych psów? Oprócz dobrej natury, psy tej rasy są również bardziej towarzyskie. Uwaga na takie zwierzę będzie musiała sporo zapłacić. Jeden berner odejdzie w każdym razie przez długi czas, to niemożliwe. W przeciwnym razie pies poczuje się nieszczęśliwy. Bernardy nie atakują obcych. Zazwyczaj wykazują agresję tylko wtedy, gdy właściciele znajdują się w realnym niebezpieczeństwie. Szczenięta tej rasy są dość aktywne, ciekawskie i lubiące się bawić.

Te psy chodzą z przyjemnością. Zwykle jednak nie dostarczają żadnych problemów właścicielom na ulicy. Nawet bez śladu Berners nigdy nigdzie nie ucieknie i idzie powoli obok właściciela. Inne psy nie są atakowane przez tę rasę.

Właściciele żłobków specjalizujących się w tej rasie powinni między innymi uważnie monitorować bardzo małe szczenięta. Oczy Bernera otwierają się dopiero w trzecim tygodniu po urodzeniu. A jeśli w tym momencie szczeniak dostrzeże coś, co jego zdaniem jest przerażające i przerażone, na pewno pozostawi odcisk na całym jego przyszłym życiu. Taki szczeniak, niestety, w przyszłości z wysokim prawdopodobieństwem będzie tchórzliwy.

Zdrowie i długość życia

Zalety tej wspaniałej rasy mają zatem wiele. Ale są Berneńskie psy górskie i jedna poważna wada. Niestety, te psy nie są zbyt zdrowe. Wynika to przede wszystkim z małej puli genetycznej rasy i imbreedingu.

Te psy żyją średnio 7-8 lat. W przypadku braku poważnych chorób taki pies może zadowolić właścicieli swoją obecnością i do 9-10 lat.

Co może chorować pies?

Problemy zdrowotne u berneńskich psów górskich pojawiają się zatem dość często. Co więcej, te psy są najbardziej podatne na następujące choroby:

  1. Dysplazja stawów biodrowych lub łokciowych. Ta choroba u berneńskiego psa górskiego występuje zazwyczaj do 6 miesięcy. Pies zaczyna limpować. Choroba jest uważana za nieuleczalną, ale dzięki specjalnym lekom i suplementom witaminowym życie Twojego zwierzaka z takim problemem może być znacznie łatwiejsze.
  2. Rak Różne formy tej choroby dotykają często Bernersa. Leczenie w tym przypadku obejmuje chemioterapię i chirurgię. Najczęściej te psy cierpią na raka kręgosłupa.
  3. Zapalenie spojówek, zaćma i odwrócenie powiek. Choroby oczu u berneńskich psów górskich, niestety, są dość powszechne. Inwersja i inwersja są traktowane tylko chirurgicznie. Kiedy zapalenie spojówek używa specjalnych kropli.

W niektórych przypadkach psy te mogą rozwijać różne rodzaje patologii nerek, a także płacz.

Osobliwości opieki

Szczególne problemy, z wyjątkiem złego stanu zdrowia, Berneńskie psy górskie, w związku z tym zwykle nie dostarczają do swoich mistrzów. Jednak, jak również przedstawiciele innych ras, wymagają oczywiście starannej pielęgnacji osobistej.

Włosy Bernera są długie i rzucają się, jak już wspomniano, przez cały rok. Dlatego te psy powinny być okresowo wyczesywane. Ta procedura jest zwykle przeprowadzana co najmniej trzy razy w tygodniu za pomocą specjalnego grzebienia. Jeśli właściciele zbyt rzadko będą czesać bernera, jego wełna jest bardzo szybko i mocno dziana. Pozbądź się koltunov później będzie trudne.

Oczywiście, Berneński Pies Górski powinien otrzymać wszystkie niezbędne szczepienia. Pożądane jest również zapobieganie występowaniu robaków i zapewnienie, że pies nie będzie wyglądał jak pchły.

Latem palnik może mieć udar cieplny. W słońcu z tym psem, wskazane jest, aby nie chodzić. Nie powinieneś brać Berner, gdy zawartość w mieszkaniu na ulicy i w czasie upałów. Woliera taka jak pies w prywatnym domu powinna być dobrze wentylowana.

Karmienie Berneński pies pasterski

W odniesieniu do diety dla tych psów, nie ma specjalnych zaleceń. Karmią przedstawicieli tej rasy w taki sam sposób, jak inne duże psy. W razie potrzeby można zatrzymać takie zwierzę na zakup wysokiej jakości paszy lub na naturalnej żywności. Takie psy jedzą, w tym szczenięta, oczywiście dużo. To miłośnicy zwierząt domowych, którzy zdecydowali się założyć Berner, warto o tym pamiętać.

Jakiego pseudonimu udzielić?

Berneński pies pasterski wygląda bardzo nieszkodliwie, słodko i uroczo. Jednak nazywanie takiego psa, na przykład, Cannon, Lyalya lub Pusey, oczywiście nie jest tego warte. Psy tej rasy rosną bardzo duże. Wkrótce prawdopodobnie zwierzę będzie zawstydzać, nazywając zwierzaka słodkim nazwiskiem.

Uważa się, że moc, solidne, szlachetne nazwy są najbardziej odpowiednie dla przedstawicieli tej rasy. Chłopca Berner, jak w słynnej serii o Bukinah, można nazwać na przykład Baronem. Również takie nazwy jak Gross, Nord, Junker, Partos są dobrze dostosowane do mężczyzn tej rasy. Bernerki często nazywane są Bertha, Holly, Frau itp.

Recenzje o psach

Większość miłośników zwierząt domowych, którzy kiedykolwiek trzymali psy rasy Berneńskie, oczywiście poleca ten szczeniak nowicjuszom. Natura takich psów jest właściwie prawie idealna. Recenzje Berneńskich Psów Górskich istnieją tylko dobre, ponieważ nie mają zwyczaju szczekania bez końca.

Większość ludzi, którzy kiedykolwiek zaczęli takiego psa, nabywa szczeniaka tej samej rasy. Wielu miłośników zwierząt wierzy, że jeśli wybierzesz psa dla rodziny i domu, powinien to być pies rasy Berneński.

Suknie te psy, w przeciwieństwie do przedstawicieli wielu innych dużych ras, sądząc po opiniach, nie nadają się zbyt dobrze. Właściciele Berner, którzy chcą uczyć ich do każdej drużyny, muszą być cierpliwi. Jednak te psy nie są oczywiście uważane za głupie. Trudności z ich treningiem wynikają głównie z ich flegmatycznego charakteru.

Ile kosztuje szczenięta?

Aby kupić mały berneński pies pasterski, wielu miłośników zwierząt doradza ludziom, którzy wybierają rasę psów. Charakter takich psów jest łagodny i wyglądają bardzo imponująco. Jednak szczenięta Berner są niestety dość drogie.

Oczywiście, można kupić takiego psa i taniej, zgodnie z reklamą, od prywatnego przedsiębiorcy. Jednak, jak już wspomniano, przedstawiciele tej rasy, niestety, nie różnią się zbyt dobrze. I dlatego nie wiadomo, kto kupił psa na pewno będzie chory.

Doświadczeni hodowcy psów zalecają nabywanie szczeniąt Berner tylko w szkółkach, które zdobyły dobrą reputację. W takim przypadku, przy zakupie dziecka, musisz je dokładnie zbadać. Przynajmniej przyszłe zwierzę powinno wyglądać na bardzo aktywne i mobilne.

Szczenięta tej rasy, przeznaczone do udziału w wystawach i prokreacji, kosztują około 35-40 tysięcy rubli. Dzieci z mniej wybitnymi cechami rodowodowymi sprzedawane są w cenie 20-25 tysięcy rubli.

Berneński pies pasterski: opis rasy, standardy, charakter, treść, recenzje

Charakter psa zależy od rasy. Osoby, które chciałyby mieć spokojnego, oddanego i przyjaznego czworonożnego zwierzaka, powinny rozważyć zakup szczeniaka rasy Berneński pies pasterski. Psy tej rasy, mimo że są duże i mają nieco niesamowity wygląd, wyróżniają się bardzo życzliwym usposobieniem i życzliwością.

Hodowla

Berneński pies górski należy do grupy szwajcarskich psów pasterskich. Oficjalnie została zarejestrowana stosunkowo niedawno - w 1907 roku. Jednak historia Bernera sięgała daleko w stulecia.

Uważa się, że przodkami psów tej rasy były psy Molossa, wyhodowane w starożytnym Rzymie. Najprawdopodobniej legioniści przywieźli te zwierzęta do Szwajcarii podczas podboju zachodniej części kraju. Naukowcy wyciągnęli taki wniosek, ponieważ podczas wykopalisk na terenie tego stanu rzymskiego obozu wojskowego w XIX wieku. znaleziono szczątki psów, z zewnątrz niemal identyczne z obecnymi berneńskimi psami górskimi.

Później Molosy, których przywieźli legioniści, zostały skrzyżowane w Szwajcarii z Europejskim Psem Ogara. W tym kraju używano ich co najwyżej jako psy pasterskie. Ten pies był tak popularny wśród chłopów, że raz, próbując zakazać jego treści, po prostu wzbudzili bunt. W tym samym czasie gubernator, który wydał dekret, został ścięty.

W 1892 r. Winiarz amatorski F. Shertenlyaib zwrócił uwagę na te niezwykłe psy. Założył pierwszą hodowlę, specjalizującą się w hodowli i ulepszaniu takich psów. Nazwane niezwykłe psy pasterskie były pierwotnie dyrbahlerami. W berneńskim psie górskim nazwa rasy została zmieniona dopiero w 1910 roku.

W 1949 roku, z powodu nieostrożności personelu, Nowa Fundlandia zupełnie przypadkowo weszła do przedszkola Shertenlyba, co miało znaczący wpływ na kształtowanie rasy. Czarne szczenięta z długimi włosami, które urodziły się jednej z suk, bardzo polubiły hodowców. W rezultacie rasa następnie zaczęła się rozwijać w tym kierunku. Ostateczne dostosowania do norm Bernera przeprowadzono w 1993 roku.

Wygląd

O tym, jak wygląda pies rasy Berneński, znany większości naszych rodaków, nawet z dala od kynologii. Do tej rasy należy pies Baron z popularnej serii "Happy Together". Cechy zewnętrzne Berner to:

charakterystyczny kolor - tricolor z przewagą czerni;

raczej długie włosy;

brązowe oczy w kształcie migdałów;

średniej wielkości, wysoko osadzone trójkątne uszy;

silne szczęki i czarne usta;

Natura Berneńskich Psów Górskich jest łagodna i życzliwa. Jednak mogą one jednocześnie szczekać bardzo głośno i przerażająco. Ale w tym samym czasie i bez powodu do głosowania, te psy na szczęście nigdy nie służyły. W każdym razie sąsiedzi tacy jak pies, nawet jeśli trzymani są w mieszkaniu miejskim, najprawdopodobniej nie będą przeszkadzani.

Standardy berneńskiego psa pasterskiego

Wysokość w kłębie tych samców powinna wynosić 64-70 cm, suki - 58-66 cm, a także następujące standardy dla tej rasy:

stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi 9:10;

stosunek głębokości klatki piersiowej do wysokości w kłębie wynosi 1: 2;

brak stopy końskiej i stopy wysokiej;

u samców jądra powinny być normalnie rozwinięte i ukryte w mosznie.

Waga chłopców rasy berneńskiego psa górskiego wynosi zwykle 39-50 kg, a dziewczęta - 36-48 kg.

Głowa tych psów nie powinna być zbyt duża lub odwrotnie, mała. Dobre psy to psy, które są proporcjonalne do ciała. Usta tych psów powinny być mocno przyciśnięte do siebie.

Wady na zewnątrz tej rasy, między innymi, są:

brak białych znaków na głowie;

zbyt duże białe znaczenia w różnych częściach ciała;

Barwa "brudna" z powodu pigmentacji;

czerwony lub brązowy odcień wełny.

Jest uważany za pewien niedobór u berneńskich psów górskich, a kolor wełny jest brązowy lub czerwonawy.

Nieprawidłowe wady

Temperament tych psów, jak już wspomniano, jest uspokajający i spokojny. Agresywny, niezrównoważony lub tchórzliwy charakter może łatwo spowodować dyskwalifikację takiego psa na wystawie. Również niedopuszczalne wady Berneńskich Psów Górskich to:

niebieskie oczy (jedno lub oba);

powieki wyrzucone lub w;

pokój na ogonie;

rozszczepiony nos;

krótki podwójny płaszcz;

kolor płaszcza inny niż tricolor.

Ponadto, oceniając zgodność ze standardami rasy, specjaliści przyglądają się cechom Berneńskich Psów Górskich, jako kształtu szczęki i ukąszenia. Obecność jakichkolwiek zniekształceń, a także pominięć i przekąsek uważa się za niedopuszczalną wadę.

Czy powinienem kupić szczeniaka?

Nawet jeśli są jeszcze bardzo małe, bernerowie zwykle nie dają swoim mistrzom żadnych szczególnych problemów. Zbyt często nie szczekają, nie różnią się nadmierną ruchliwością, a właściciele nie psują rzeczy. Jednak ta rasa ma jedną niewielką wadę. Berneńskie psy górskie zrzucają psy przez cały rok. Dlatego, aby utrzymać mieszkanie w mieście, rasa ta jest uważana za mało odpowiednią.

Najczęściej roślina Berner nadal jest właścicielem domów wiejskich. W takim przypadku pies może zostać osiadły, na przykład, w przestronnej wolierze z dużą kabiną na dziedzińcu. Sierść tych psów jest nie tylko długa, ale także bardzo gruba. Dlatego Berneński Pies Górski w ogóle nie boi się przymrozków. Ale budkę takiego psa najlepiej izolować wełną mineralną lub styropianem. Wiązanie jest również uważane za obowiązkowe.

Te psy niestety nie tolerują bardzo dobrze ciepła. Dlatego lepiej jest wyposażyć dla nich klatkę na świeżym powietrzu w zacienionym obszarze działki, na przykład pod drzewem lub po północnej stronie domu.

Niektórzy miłośnicy psów obawiają się posiadania dużej rasy, jeśli w domu są małe dzieci. W przypadku Berneńskiego psa górskiego takie obawy można uważać za zupełnie niepotrzebne. Takie psy bardzo lubią dzieci i, w posłuszeństwie instynktowi pasterskiemu, w każdy możliwy sposób je chronią i chronią.

Cechy charakteru

Opis Berneńskich Psów Górskich został szczegółowo opisany w artykule. Jakie są jednak cechy charakteru tych psów? Oprócz dobrej natury, psy tej rasy są również bardziej towarzyskie. Uwaga na takie zwierzę będzie musiała sporo zapłacić. Jeden berner odejdzie w każdym razie przez długi czas, to niemożliwe. W przeciwnym razie pies poczuje się nieszczęśliwy. Bernardy nie atakują obcych. Zazwyczaj wykazują agresję tylko wtedy, gdy właściciele znajdują się w realnym niebezpieczeństwie. Szczenięta tej rasy są dość aktywne, ciekawskie i lubiące się bawić.

Te psy chodzą z przyjemnością. Zwykle jednak nie dostarczają żadnych problemów właścicielom na ulicy. Nawet bez śladu Berners nigdy nigdzie nie ucieknie i idzie powoli obok właściciela. Inne psy nie są atakowane przez tę rasę.

Właściciele żłobków specjalizujących się w tej rasie powinni między innymi uważnie monitorować bardzo małe szczenięta. Oczy Bernera otwierają się dopiero w trzecim tygodniu po urodzeniu. A jeśli w tym momencie szczeniak dostrzeże coś, co jego zdaniem jest przerażające i przerażone, na pewno pozostawi odcisk na całym jego przyszłym życiu. Taki szczeniak, niestety, w przyszłości z wysokim prawdopodobieństwem będzie tchórzliwy.

Zdrowie i długość życia

Zalety tej wspaniałej rasy mają zatem wiele. Ale są Berneńskie psy górskie i jedna poważna wada. Niestety, te psy nie są zbyt zdrowe. Wynika to przede wszystkim z małej puli genetycznej rasy i imbreedingu.

Te psy żyją średnio 7-8 lat. W przypadku braku poważnych chorób taki pies może zadowolić właścicieli swoją obecnością i do 9-10 lat.

Co może chorować pies?

Problemy zdrowotne u berneńskich psów górskich pojawiają się zatem dość często. Co więcej, te psy są najbardziej podatne na następujące choroby:

Dysplazja stawów biodrowych lub łokciowych. Ta choroba u berneńskiego psa górskiego występuje zazwyczaj do 6 miesięcy. Pies zaczyna limpować. Choroba jest uważana za nieuleczalną, ale dzięki specjalnym lekom i suplementom witaminowym życie Twojego zwierzaka z takim problemem może być znacznie łatwiejsze.

Rak Różne formy tej choroby dotykają często Bernersa. Leczenie w tym przypadku obejmuje chemioterapię i chirurgię. Najczęściej te psy cierpią na raka kręgosłupa.

Zapalenie spojówek, zaćma i odwrócenie powiek. Choroby oczu u berneńskich psów górskich, niestety, są dość powszechne. Inwersja i inwersja są traktowane tylko chirurgicznie. Kiedy zapalenie spojówek używa specjalnych kropli.

W niektórych przypadkach psy te mogą rozwijać różne rodzaje patologii nerek, a także płacz.

Osobliwości opieki

Szczególne problemy, z wyjątkiem złego stanu zdrowia, Berneńskie psy górskie, w związku z tym zwykle nie dostarczają do swoich mistrzów. Jednak, jak również przedstawiciele innych ras, wymagają oczywiście starannej pielęgnacji osobistej.

Włosy Bernera są długie i rzucają się, jak już wspomniano, przez cały rok. Dlatego te psy powinny być okresowo wyczesywane. Ta procedura jest zwykle przeprowadzana co najmniej trzy razy w tygodniu za pomocą specjalnego grzebienia. Jeśli właściciele zbyt rzadko będą czesać bernera, jego wełna jest bardzo szybko i mocno dziana. Pozbądź się koltunov później będzie trudne.

Oczywiście, Berneński Pies Górski powinien otrzymać wszystkie niezbędne szczepienia. Pożądane jest również zapobieganie występowaniu robaków i zapewnienie, że pies nie będzie wyglądał jak pchły.

Latem palnik może mieć udar cieplny. W słońcu z tym psem, wskazane jest, aby nie chodzić. Nie powinieneś brać Berner, gdy zawartość w mieszkaniu na ulicy i w czasie upałów. Woliera taka jak pies w prywatnym domu powinna być dobrze wentylowana.

Karmienie Berneński pies pasterski

W odniesieniu do diety dla tych psów, nie ma specjalnych zaleceń. Karmią przedstawicieli tej rasy w taki sam sposób, jak inne duże psy. W razie potrzeby można zatrzymać takie zwierzę na zakup wysokiej jakości paszy lub na naturalnej żywności. Takie psy jedzą, w tym szczenięta, oczywiście dużo. To miłośnicy zwierząt domowych, którzy zdecydowali się założyć Berner, warto o tym pamiętać.

Jakiego pseudonimu udzielić?

Berneński pies pasterski wygląda bardzo nieszkodliwie, słodko i uroczo. Jednak nazywanie takiego psa, na przykład, Cannon, Lyalya lub Pusey, oczywiście nie jest tego warte. Psy tej rasy rosną bardzo duże. Wkrótce prawdopodobnie zwierzę będzie zawstydzać, nazywając zwierzaka słodkim nazwiskiem.

Uważa się, że moc, solidne, szlachetne nazwy są najbardziej odpowiednie dla przedstawicieli tej rasy. Chłopca Berner, jak w słynnej serii o Bukinah, można nazwać na przykład Baronem. Również takie nazwy jak Gross, Nord, Junker, Partos są dobrze dostosowane do mężczyzn tej rasy. Bernerki często nazywane są Bertha, Holly, Frau itp.

Recenzje o psach

Większość miłośników zwierząt domowych, którzy kiedykolwiek trzymali psy rasy Berneńskie, oczywiście poleca ten szczeniak nowicjuszom. Natura takich psów jest właściwie prawie idealna. Recenzje Berneńskich Psów Górskich istnieją tylko dobre, ponieważ nie mają zwyczaju szczekania bez końca.

Większość ludzi, którzy kiedykolwiek zaczęli takiego psa, nabywa szczeniaka tej samej rasy. Wielu miłośników zwierząt wierzy, że jeśli wybierzesz psa dla rodziny i domu, powinien to być pies rasy Berneński.

Suknie te psy, w przeciwieństwie do przedstawicieli wielu innych dużych ras, sądząc po opiniach, nie nadają się zbyt dobrze. Właściciele Berner, którzy chcą uczyć ich do każdej drużyny, muszą być cierpliwi. Jednak te psy nie są oczywiście uważane za głupie. Trudności z ich treningiem wynikają głównie z ich flegmatycznego charakteru.

Ile kosztuje szczenięta?

Aby kupić mały berneński pies pasterski, wielu miłośników zwierząt doradza ludziom, którzy wybierają rasę psów. Charakter takich psów jest łagodny i wyglądają bardzo imponująco. Jednak szczenięta Berner są niestety dość drogie.

Oczywiście, można kupić takiego psa i taniej, zgodnie z reklamą, od prywatnego przedsiębiorcy. Jednak, jak już wspomniano, przedstawiciele tej rasy, niestety, nie różnią się zbyt dobrze. I dlatego nie wiadomo, kto kupił psa na pewno będzie chory.

Doświadczeni hodowcy psów zalecają nabywanie szczeniąt Berner tylko w szkółkach, które zdobyły dobrą reputację. W takim przypadku, przy zakupie dziecka, musisz je dokładnie zbadać. Przynajmniej przyszłe zwierzę powinno wyglądać na bardzo aktywne i mobilne.

Szczenięta tej rasy, przeznaczone do udziału w wystawach i prokreacji, kosztują około 35-40 tysięcy rubli. Dzieci z mniej wybitnymi cechami rodowodowymi sprzedawane są w cenie 20-25 tysięcy rubli.

Czytaj Więcej O Psach

Wielkość kabiny i woliery dla Alabai

Szkolenie Alabai są uważane za psy lojalne i bardzo przyjazne, są dobre w byciu stróżem lub przyjacielem. Psy mają spokojny, nieustraszony temperament, a ich duży rozmiar nadaje im niesamowity wygląd.

Temperatura ciała u psów

Szkolenie Podobnie jak u ludzi, temperatura ciała u psów jest uważana za główny wskaźnik dobrego samopoczucia. Znaczące odchylenia sygnału, że nie wszystko jest dobrze ze zwierzęciem. Norma temperatury najczęściej jest wskaźnikiem doskonałego zdrowia zwierzęcia.

Jack Russell Terrier ze zdjęciem i opisem.

Szkolenie Charakterystyka rasy Jack Russell TerrierJack Russell Terrier to mała, polująca rasa, pies jest towarzyszem.Często pracuje w parze z innymi rasami myśliwskimi i jest uważany za najlepszego łowcę lisów.