Treść

Czym są mastify? Odmiany i zdjęcia psów

W kynologii istnieje coś takiego jak starożytne rasy. Te psy są najmniej różne od ich wspólnego przodka - wilka. Na całym świecie 14 gatunków należy do starożytnych, a jednym z nich jest mastif. Straszny pies przyciąga uwagę i zainteresowanie, doświadczając nowej fali popularności. Dziś znane są trzy mastify: angielski, tybetański i neapolitański.

Mastif angielski

Przedstawiciel tej rasy posiada rekordy w kategoriach "Najtwardszy pies" i "Najdłuższy pies". Długość Zorby (nazwisko posiadacza rekordu) od czubka ogona do nosa wynosiła 251 cm, a waga w punkcie szczytowym osiągnęła 156 kg.

Temperament i charakter

Mastifów angielskich nie można nazwać żartobliwymi, mają spokojny i zrównoważony charakter, który łączy się z rozmiarem. Nieznajomi są ostrożni, ale bez agresji, jeśli intencje danej osoby nie wydają mu się groźne. Nie są zauważane w skłonności do głośnego wyć i do nieuzasadnionego szczekania.

Przedstawiciele rasy nie lubią kłótni między członkami rodziny, mogą wstać między przekleństwami małżonków w nadziei na przerwanie kłótni. Pomimo groźnego wyglądu, pies jest bardzo wrażliwy na czynniki zewnętrzne. Nie można pozwolić na niegrzeczny stosunek do szczeniaka nawet do dzieci, ponieważ może to prowadzić do tego, że dorosłe zwierzę będzie albo przerażające, albo nadmiernie agresywne.

Ta rasa dobrze dogaduje się z dziećmi, ale nie za mała. Warto pamiętać, że to nie jest koń, nie tocz dzieci na grzbiecie psa. Oni również tolerują inne zwierzęta w domu, ale jeśli istnieje chęć posiadania drugiego psa, lepiej jest wybrać na korzyść osoby płci przeciwnej.

Mastif angielski nie jest najbardziej odpowiednią rasą dla osób starszych, chociaż nie wymaga długich spacerów i wyczerpującej aktywności fizycznej. Jednak potrzebna jest silna ręka i dostatecznie głęboka socjalizacja. Dobrze wyszkolony pies będzie wspaniałym przyjacielem i członkiem rodziny.

Niewielu hodowców poleca tę rasę jako swoje pierwsze zwierzę. Potrzebujemy przynajmniej trochę doświadczenia we współpracy z psami, aby poradzić sobie z tym poważnym psem.

Konserwacja i pielęgnacja

Uważa się, że trzymanie małych psów w domu jest lepsze niż duże. Uwierz mi - mastiff łatwo dostosowuje się do warunków życia w domu, pomimo imponujących rozmiarów.

Mogą być bezpiecznie pozostawione same w domu - mastify dobrze tolerują samotność, chociaż wolą być otoczone przez rodzinę. Uważaj, aby pies miał jakieś zabawki, w przeciwnym razie jego aktywność może być destrukcyjna. Uwielbiają żuć wszystko, co złe.

Przedstawiciele rasy tolerują chłodny klimat, ale są wrażliwi na ciepło, mogą się przegrzać i uzyskać udar cieplny.

Sierść zwierzęcia nie wymaga specjalnej troski, ale ta rasa mocno zrzuca.
Podczas treningu mastify najlepiej reagują na pochwały i pozytywne nastawienie.

Dla tych psów wystarcza kilka półgodzinnych spacerów dziennie, nie są one przystosowane do szybkiego biegania. Szczenięta, tak jak wszystkie psiaki, są bardzo zabawne i hałaśliwe, ale lepiej nie pozwolić im biec szybko i uważnie skakać, dopóki nie osiągną 1,5 roku życia. Jest to wiek fizycznej dojrzałości rasy.

Konieczne jest karmienie zwierzątka dwa razy dziennie i nie pozostawianie jedzenia przez cały czas w misce, wtedy pozostanie ono w dobrej formie. Woda powinna zawsze znajdować się w obszarze dostępu, mastify dużo piją.

Główne choroby

Mastify należą do psów o krótkim okresie życia, średnio żyjących do 10 lat, ale zdarzają się przypadki, kiedy żyły do ​​18 lat.

Lista chorób, na które są szczególnie podatne:

  • Dysplazja stawu biodrowego. Należy do chorób dziedzicznych. Dlatego przy zakupie psa trzeba zapytać hodowcę o wyniki testu na dysplazję stawów biodrowych. Osoby z tą chorobą nie mogą się rozwieść. Choroba może być zaostrzona przez czynniki zewnętrzne.
  • Postępująca atrofia siatkówki. Choroba prowadzi do ślepoty, ale nawet niewidomy pies może żyć szczęśliwym życiem dzięki innym zmysłom.
  • Wzdęcia. Duże psy z głęboko osadzonymi piersiami mogą odczuwać wzdęcia z powodu dużej ilości jedzenia i aktywności po obfitym posiłku. Nie mogą wiać nadmiaru powietrza, dlatego przepływ krwi do serca jest trudny. Ciśnienie spada, a pies może wpaść w szok. Aby pomóc, zdecydowanie powinieneś skonsultować się z lekarzem.

Ile i gdzie mogę kupić

W Rosji istnieje kilka wyspecjalizowanych hodowli i klubów, lepiej jest zwrócić się do szanowanych hodowców, aby nie stać się posiadaczem szczenięcia z chorobą dziedziczną lub wadą rasy.

Cena szczeniaka: 40-100 tysięcy rubli.

Mastif neapolitański

Mastino Neapolitano to włoska rasa, która stała się niezawodnym strażnikiem i opiekunem rodziny i domu. Imponująca wielkość i groźny wygląd pozwoliły tej rasie odegrać rolę Fang (pies Hagrida) z serii filmów o Harrym Potterze.

Temperament i charakter

Nieustraszony pies, inna godna pozazdroszczenia inteligencja i pragnienie niezależności. Wolni i mierzący w swoich działaniach. Mastif neapolitański kocha swoją rodzinę, ale pokazuje silny charakter, a nie słabą siłę woli.

Jeśli właściciel sam zaproszony gość w domu, Mastiff traktować go uprzejmie, przy najmniejszych oznak braku szacunku do hosta może być strzeżone, a nawet pokazać agresję. Jeśli nie ma domu, to za wszelką cenę nie pozwoli on przybyćemu z zewnątrz na terytorium, które uważa za obszar jego odpowiedzialności.

Neapolitanie są kategorycznie nieodpowiedni dla osób, które wcześniej nie miały psów, a także dla rodzin z małymi dziećmi. Ci olbrzymy nie zawsze są świadomi swojej siły i wielkości i mogą nieumyślnie zaszkodzić dziecku. Starsze dzieci są zabawne, ale mają skłonność do nadmiernej opieki, na przykład mogą zacząć poważnie chronić dzieci przed rodzinami, gdy żartują w walce z przyjaciółmi.

Konserwacja i pielęgnacja

Najlepszym miejscem do przechowywania mastino jest dom z własnym podwórkiem.

Szkolenie musi rozpocząć się jak najwcześniej i być stanowcze. Pies docenia zachęty do jedzenia i uwielbienia. Ważne jest zachowanie pozytywnego nastawienia podczas ubierania.

Szczeniaka nie trzeba przeciążać długimi spacerami, aby uniknąć przeciążenia stawów. Ze względu na wrażliwość na ciepło lepiej jest przejść mastif neapolitański wcześnie rano i wieczorem po zachodzie słońca.

Przedstawiciele rasy piją dużo wody, więc trzeba na czas napełnić miskę.

Fałdy na psiej twarzy powinny być przedmiotem szczególnej uwagi właściciela, powinny być regularnie czyszczone i upewniane, że nie są hamowane.

Główne choroby

Mastifki neapolitańskie żyją średnio 8-10 lat, ale kiedy powinny być długo troskliwe.

Istnieje szereg chorób, którym podlegają:

  • Dysplazja stawów udowych i łokciowych. Bardzo typowa choroba dziedziczna u psów dużych ras.
  • Gruczolak z trzeciego wieku. Wygląda jak silne zaczerwienienie w kąciku oka, zostaje usunięty chirurgicznie.
  • Kardiomiopatia. Przy tej chorobie impuls znacznie się zwiększa, pies może stać się ospały, stracić apetyt i wagę, mieć trudności z oddychaniem. Niestety choroba jest nieuleczalna, ale dzięki diecie i lekom jej rozwój może zostać spowolniony.
  • Problemy ze skórą, szczególnie w fałdach twarzy.

Ile i gdzie mogę kupić

Pies ten był bardzo popularny w Rosji w latach 90., a następnie utworzono pulę szkółek i hodowców.

Cena szczeniaka: 50-60 tysięcy rubli.

Mastif tybetański

W środkowym królestwie są to prawie boskie psy. Niedawno na całym świecie pojawiła się grzechotka, że ​​szczeniak tej rasy został kupiony w Chinach za 1,5 miliona dolarów. Kupujący zdecydował się pozostać anonimowy. Poprzedni posiadacz rekordu kosztował chińską kobietę biznesu 500 tysięcy dolarów. W chwili obecnej Mastif Tybetański jest oficjalnie uważany za najdroższego psa na świecie.

Temperament i charakter

Początkowo hodowano je w Chinach, Indiach i Nepalu, aby chronić owce przed lampartami. Wiarygodni strażnicy, ze względu na swoją wielkość, wzbudzali strach i szacunek dla nieproszonego gościa. Mastif tybetański jest silny i niezależny.

Uważa się, że przedstawiciele rasy doskonale rozumieją ludzi, ponieważ przez tysiące lat żyją obok siebie. Są jednak uparci i mogą być nieposłuszni, jeśli są pewni, że mają rację. A Tybetańczycy są wrażliwi na naruszenia granic swojego terytorium.

W stosunku do stałych gości domu okazują życzliwość, ale nie akceptują postawy współczucia. Gościnni ludzie, którzy codziennie mają nowych ludzi w domu, ta rasa nie jest odpowiednia.

Rasy tej kategorycznie nie nadaje się dla początkujących w hodowli psów, a także dla tych, którzy nie mają czasu, aby zaangażować się w socjalizację swojego zwierzaka. Potrzebują mocnej ręki i wytrwałego treningu. Nad psem musisz ustanowić przywództwo od samego początku.

Nie nadaje się dla rodzin z dziećmi, ponieważ jest wrażliwy na dźwięki, może zmylić radosny płacz i płacz ze znakiem agresji we własnym kierunku. Z innymi zwierzętami dogadać się w przypadku, gdy dorastał z nimi w pobliżu.

Opieka i konserwacja

To pies nie do utrzymania mieszkania, ale do wiejskiego domu. Mastify tybetańskie rzadko szczekają w domu, ale jeśli zostawisz je na noc, często szczekają do białego rana, więc najlepiej je zabrać na noc w domu.

Ze względu na kudłaty wymagają starannej pielęgnacji płaszczy. Nie toleruj ciepła i pij dużo wody.

Ci, którzy zamierzają mieć tego psa, muszą być pewni, że będą mogli towarzysko zwierzaka i oprzeć się jego uporowi.

Główne choroby

Ze wszystkich mastifów tybetański żyje najdłużej, przeciętne życie wynosi 12-14 lat. Z zastrzeżeniem chorób typowych dla dużych ras:

  • Dysplazja stawów.
  • Osteochondroza. Jest to choroba dziedziczna, którą można wykryć w wieku sześciu miesięcy.
  • Zaburzenia endokrynologiczne. Są wykrywane w starszym wieku i łatwo poddają się leczeniu farmakologicznemu.

Ile i gdzie mogę kupić

Jak już wspomniano, jest to jedna z najdroższych ras na świecie. Zamożni obywatele kupują tę rasę w Chinach, gdzie średni koszt szczeniaka wynosi 10-20 tysięcy dolarów. W Rosji cena wyniesie 100 tysięcy rubli.

Podsumujmy. Mastify są doskonałymi strażnikami, którzy są wierni swojemu panu przez całe życie, ale trzeba ich zdobyć. Wymaga to doświadczenia w radzeniu sobie z poważnymi psami i silnego charakteru, aby wychować dumne zwierzę.

Mastif angielski

Mastif angielski to pies, który mimowolnie wywołuje głębokie poczucie szacunku. Jest to duże, potężne zwierzę o głębokich korzeniach historycznych i wielokrotnym odrodzeniu. Jak zapaśnik z gladiatorami stał się psem, zwierzęciem dla rodziny i obrońcą słabych?

Historyczne korzenie rasy

Angielski lub nieoficjalnie staroangielski, mastif - rodowity Anglik, jest największym europejskim psem i największym przedstawicielem mastifa.

Jego pochodzenie ma tak głębokie korzenie, że naukowcy wciąż zastanawiają się skąd wzięła się nazwa rasy. Według jednej wersji jest to nieco zniekształcona interpretacja frazy, która w tłumaczeniu oznacza "pan złodziei". Jest to związane ze starym porządkiem, kiedy te psy były przykute w ciągu dnia, tak że w nocy wykazywały większą zaciekłość.

Inna opcja - mastiff pochodzi od słowa masty, co oznacza "stylowy", "jakość". Taka koncepcja najdokładniej odzwierciedla istotę tych zwierząt. To nie wszystkie interpretacje, ale najczęstsze.

Pozostaje wiele pytań dotyczących pochodzenia tych psów, ale najprawdopodobniej ich przodkami są mastif tybetański, pierwotnie zamieszkujący góry, a następnie rozprzestrzeniony na wszystkie najstarsze stany - Asyrię, Egipt, Persję itd.

Wykopaliska archeologiczne potwierdziły, że psy podobne do mastifów istniały w VI wieku pne. Te same zwierzęta ubrane w zbroję były używane w bitwach przez wielkiego dowódcę Aleksandra Wielkiego. Psy dotarły na terytorium Anglii dzięki Celtom, którzy osiedlili się tutaj w Azji w 3-4 wieku przed naszą erą.

Na zdjęciu angielski Mastif

Jest wzmianka o Cezarze o gigantycznych psach Brytyjczyków, którzy brali udział z ich właścicielami w bitwach z rzymskimi legionistami. Rzymianie nazwali psy Mastifami i zaczęli ich wypuszczać na arenę dla gladiatorów.

Na początku V wieku plemiona germańskie najechały na Anglię swoimi psami walczącymi. W przeważającej części naturalna asymilacja dwóch gatunków zwierząt doprowadziła do powstania nowego typu psa - o ciemnym kolorze i ostrym charakterze.

Do XI wieku mastify nieco zmieniły swój wygląd i po zakończeniu bitew zaczęły być wykorzystywane w sprawach wojskowych, do polowania na dużą zwierzynę oraz do nadzoru niewolników. Mastify były bardzo cenione w tym czasie, ponieważ jeden taki pies mógł zastąpić dwa tuziny psów i chartów. To był koszt tych psów. Oczywiście mastify stały się dostępne tylko dla klas uprzywilejowanych, ponieważ ich cena była dość wysoka, a dodatkowo ich zawartość była opodatkowana.

W latach 60. XI w. Normanowie, którzy zaatakowali Wielką Brytanię, sprowadzili do kraju Alany, mastifa myśliwskiego z Europy. Ponownie pojawiła się mieszanina krwi, w wyniku której powstało kilka rodzajów mastifów. Na początku XV wieku książę Yorku zostawił notatki, w których mastify pojawiły się jako psy stróżujące.

Jak wygląda rasowy mastif

Rasa psów English Mastiff photo

Jeśli spojrzeć na zewnątrz, to współczesne mastify są duże, potężne, ciężkie zwierzęta, z mocnymi kośćmi. Od nich i wieje moc. Skóra ma wysoką elastyczność, ściśle przylega do ciała. W obszarze głowy, gdy jest silnie podekscytowany, skóra może tworzyć fałdy.

Zgodnie z wymogami standardu psy mastifa powinny mieć średni wzrost 76 cm, samice - około 70 cm, waga zwierząt może wynosić od 80 do 86 kg.

Płaszcz mastifów jest gruby, twardy, włosy krótkie, ale podszerstek jest również gruby, ale miększy. Kolor sierści powinien być z obowiązkową obecnością płowy - srebrnego, ciemnego pręgowanego, morelowego.

Ogólnie przyjęty standard opisuje rasowe zwierzę w następujący sposób:

  • Głowa mastifa jest duża, w kształcie kwadratu, z wyraźnymi mięśniami w części skroniowej, a także w policzkach i koronie. Kości policzkowe wyraźne, ale nie wystające. Kiedy zwierzę znajduje się w stanie skoncentrowanym, skóra na czole kurczy się, a fałdy skóry zwisają nad brwiami, co sprawia, że ​​zwierzę wygląda ostro.
  • Czubek nosa mastifów jest duży, lekko spłaszczony i ma czarny kolor.
  • Psy tej rasy mają silne szczęki, mięsiste, grube, usta z czarnymi krawędziami.
  • Uszy mają szerokie i wysokie podest i są w pozycji wiszącej. Są raczej cienkie, mają kolor czarny lub ciemny, średniej długości, zaokrąglone na końcach.
  • Oczy są okrągłe, z ciemną tęczówką, szeroko osadzone. Wygląd mastifów jest poważny, uważny.
  • Zęby są okrągłe, jasnobiałe, siekacze żuchwy mają liniowy układ. Ugryzienie może mieć postać nożyczek lub prosto. Normy umożliwiały umiejscowienie dolnych siekaczy w układzie szachownicy.
  • Szyja psa jest mocna, krótka, ma wyraźne mięśnie i zwartą skórę. W obszarze gardła skóra tworzy dwa fałdy.
  • Plecy angielskiego mastifa, schabu i zadu, szerokie, mocne, z rozwiniętymi mięśniami.
  • Ogon jest w kształcie półksiężyca, z wysokim podestem, opuszczany w dół, podczas ruchu wznosi się.
  • Klatka piersiowa jest masywna, przyzwoitej szerokości i głębokości, żebra są wypukłe, zaokrąglone. Żołądek jest schowany, fałdy pachwinowe są dopasowane.
  • Przednie nogi mają szerokie i bezpośrednie ustawienie, mocne kości i mięśnie ukojenia. Tylne nogi są dobrze rozwinięte, z masywną golenią, lekko skróconą i wyluzowaną. Poduszki łapy imponujące, zaokrąglone, zebrane w kulkę. Pazury w czarnych mastiffach.

Psy poruszają się swobodnie, bez zamieszania. Charakterystycznym ruchem jest kłus, który podczas przyspieszania przechodzi w galop.

Za wady skalne uważa się następujące warunki:

  • Tożsamość (wnętrostwo).
  • Kolor, nieuwzględniony na standardowej liście.
  • Agresywne zachowanie wobec ludzi.
  • Brak ciemnego pigmentu na nosie, powiekach, ustach.
  • Brak maski na twarzy.
  • Wyprostowane uszy.
  • Oczy o różnych kolorach, a także niebieskie.
  • Nieprawidłowy zgryz - jeśli język lub zęby są widoczne z zamkniętych ust.
  • Jednostronne przegrupowanie łapy podczas chodzenia (kule).
  • Samce poniżej 74 cm w kłębie, dla samic, dolna granica wynosi 68 cm.

Jaka jest charakter angielskiego mastifa?

Oczywiście, każdy pies ma swój własny, niepowtarzalny charakter, jednak istnieją wspólne cechy, które odnoszą się, jeśli nie wszystkie zwierzęta tej rasy, do większości z nich.

Biorąc pod uwagę mastify u zarania rasy, można się domyślać, że były to dzikie psy, charakteryzujące się złym nastrojem. Takie psy bezlitośnie wyrywały gladiatorów na kawałki, bez strachu walcząc z największymi drapieżnikami.

Ale długie lata ewolucji całkowicie zmieniły zły temperament psów tej rasy. Jeśli pod względem wielkości mastify stały się jeszcze większe i większe, stan emocjonalny, przeciwnie, stał się bardziej stabilny i spokojny. Praca hodowców została uwieńczona sukcesem, a dziś Mastif Angielski jest wspaniałym zwierzakiem.

Jak tylko pies pozbył się gorącego pośpiechu, stał się zauważalnie spokojniejszy i bardziej powściągliwy. Jej cierpliwość może zazdrościć wielu, ponieważ mastif jest przykładem spokoju i pewności siebie. Aby pies wpadł w panikę, musisz bardzo, bardzo się postarać. Te psy nie mają zwyczaju szczekania bez powodu, nie okazują wielkiej radości, skacząc na nowo przybyłych ludzi.

Pomimo całego budzącego grozę wyglądu i pozornej niezależności, takiemu psu nie można przetrwać na ulicy. W ciągu długich lat życia domowego mastify przyzwyczaiły się do komfortu i ciepła ludzkiego mieszkania i w pełni przystosowały się do życia razem z człowiekiem. Nie mają skłonności do sprzeczek i sporów, a jeśli czegoś nie lubią, zwierzęta wolą z dumą przejść na emeryturę.

Mastify angielskie nie straciły z czasem odwagi. Są w stanie chronić siebie i swoich panów. Ale muszą to być dobre powody. Zwierzęta te lubią się uspokoić, położyć, spać. Ich ruchy są powolne, ale to nie przeszkadza im być aktywnymi.

Pies zna granice swojego terytorium i zawsze utrzymuje wszystko pod kontrolą nawet podczas snu. Nawet po przebudzeniu potrafi szybko ocenić sytuację i odpowiednio zareagować.

Pod wieloma względami zachowanie zwierzęcia zależy od jego terminowej socjalizacji. Jeśli jako szczeniak pomyślnie przeszedł socjalizację, to w wieku dorosłym nie jest tylko zwierzęciem domowym, ale pełnoprawnym członkiem rodziny, miłującym dobroć i uczuciem.

Potrafi poświęcić się dla dobra każdego członka rodziny, a ponadto z przyjemnością będzie towarzyszył właścicielom w podróży lub na wakacjach. Aby pozostać jednym mastifem bardzo i bardzo nie lubi.

Mastif angielski może pełnić funkcję opiekuńczego opiekuna, ale nadal nie zaleca się, aby go odwiedzał. Nie dotyczy to możliwej agresji, ale jest związane tylko z dużym rozmiarem zwierzaka. Zabawa z takim wielkim przyjacielem dla dziecka może nie zakończyć się bardzo dobrze.

Ten ogromny pies uwielbia bawić się ze starszymi dziećmi, wykazując niezwykłą ostrożność. Co więcej, jeśli grasz dogonienie, nie ma szans na ucieczkę z mastiffa. Pomimo niezdarności te psy mogą rozwijać niespotykaną prędkość.

Wszystkie pozostałe zwierzęta domowe mieszkające w domu również podlegają ochronie i opiece nad psem. Nawet koty, a zwłaszcza kocięta, będą strzeżone z taką samą gorliwością, jak sami właściciele. Tylko inny mężczyzna może spowodować konflikt mastifa, w którym to przypadku pojawia się naturalny instynkt dominacji.

Podczas spaceru zachowują się spokojnie, a nawet bez smyczy będą szlachetnie chodzić wzdłuż. Podczas spaceru na ulicy, ten zwierzak pokaże całą swoją samokontrolę i nie spieszy się z ulicznym zwierzęciem, czy to psem, czy kotem.

Bo te duże psy, które nie są przystosowane, to sport, a zrobienie czegoś szybko i bardzo szybko dla flegmatycznych mastifów jest nienaturalne. Mastify są świetne do utrzymania w domu, a nawet kochają ten komfort.

Jak dbać i utrzymywać mastifa zwierzęcego

Ze względu na krótki płaszcz, mastify nie mogą żyć na ulicy, zaleca się trzymanie ich w domu, czy to w mieszkaniu, czy w domu. Konieczne jest również wzięcie pod uwagę podczas spacerów - w trudną zimę należy zadbać o specjalne ubrania dla psów.

Mastif musi mieć własne miejsce do spania i odpoczynku. Sofy, łóżka i inne meble powinny być tabu od zwierząt domowych w młodym wieku.

Taki ogromny pies wymaga specjalnego odżywiania wzbogaconego wapniem. Pamiętaj, aby uwzględnić w diecie produktów mlecznych. Do trzech miesięcy nie wolno karmić szczeniaka suchym pokarmem.

Mastify muszą być regularnie szczepione i powinny być wykonane na czas. Pies potrzebuje spaceru, chociaż przez znudzony wzrok nie można tego powiedzieć. Wszystkie zwierzęta domowe powinny otrzymać niezbędną aktywność fizyczną.

Wełna z mastifa nie wymaga szczególnej opieki ze strony właścicieli, zwykle wystarczy poddać ją specjalnemu szczoteczkowi raz w tygodniu, a jeszcze częściej w okresie linienia.

Zdjęcia z English Mastiff

Wideo mastifa

Angielska cena mastifa

Nie będzie trudno zdobyć Mastifa Angielskiego jako zwierzę domowe - rasa ta jest dość rozpowszechniona, w Federacji Rosyjskiej jest dużo szkółek, a sprzedaż odbywa się z rąk. Oczywiście, na tym obrzeżach mogą pojawić się pewne trudności, ale wciąż można je rozwiązać.

Szczeniaka bez rodowodu można kupić za skromną cenę 5000-8000 rubli, pies z rodowodem będzie kosztował znacznie więcej, koszt tutaj zaczyna się od 30 000.

Szczeniak z tytułu rodziców będzie kosztować co najmniej 60 000 rubli, a to tylko cena początkowa. Jaki szczeniak kupić i ile za to zapłacić, decyduje właściciel. Cena nie jest tak ważna, ważne jest, aby uzyskać szczerego i oddanego przyjaciela.

Mastif Tybetański: zdjęcie

Mastif tybetański jest najstarszą rasą, jest protoplastą wszystkich nowoczesnych psów służbowych. Przez tysiąclecia mnichom udało się utrzymać czystość krwi psów dzięki ich odległemu położeniu - Tybetowi.

Historia rasy

Pierwsza wzmianka o mastifu tybetańskim znajduje się w książce Shu-King, napisanej w 1122 r. Pne. Sądząc po opisie, wygląd psa od tego czasu nie ulegał poważnym zmianom. Arystoteles opisuje mastifa jako skrzyżowanie psa z tygrysem. Gosfen daje bardziej realistyczny pomysł: "Ogromny pies o dużej głowie i bogatym futrze". Marco Polo, gdy po raz pierwszy zobaczył mastifa w 1271 roku, został uderzony jego niegodziwością i rozmiarem. Pies wydawał mu się tak wysoki jak osioł. Porównanie to od dawna ekscytuje wyobraźnię hodowców psów w tamtych czasach.

O mastifu tybetańskim przez wiele lat były legendy. Były nieprawdopodobne, podobne do mitów o Bigfoot.

Zdjęcie: zły tybetański mastif.

W 1774 r. Władca bengalski, mając nadzieję na zawarcie porozumień pokojowych z sąsiadami, wysłał ambasadora do Tybetu. Negocjacje nie zakończyły się sukcesem, ale George Boklya osobiście zobaczył giganta i zapisał swoje wrażenia - "wielkie, okrutne psy o kudłatych włosach". Do XIX wieku mastify pozostawały mityczną rasą, dopóki nie sprowadzono na Zachód rasowych Tybetańczyków.

Spekulacje na temat okrucieństwa psów okazały się wytrwałe, a przybyłe zwierzęta zostały umieszczone w zoo jak dzikie zwierzęta. Niektóre osoby zmarły bez zmieniających się warunków klimatycznych. Ocalali zostali umieszczeni w klatce z napisem "ostrożnie! Nie pasuje! ".

Mastify tamtych czasów nie różniły się atrakcyjnością. Doskonali stróże i myśliwi byli solidni i niezależni. W domu nazywano je "dokuyut", "przed" - drzwiami, "kuźnią" - psem.

W 20 wieku Tybet zdobył Anglię, a następnie Chińczycy. Dalajlama opuścił swoją ojczyznę, ciężkie czasy w kraju. Utrzymanie mastifów wymiarowych było kosztowne, więc stopniowo ulegały zniszczeniu, wkrótce nie pozostała w Tybecie żadna osoba.

Ożywił mastif tybetański w Nepalu. Władca wziął pod swoje opiekę psy i osobiście podążał za rozwojem i restauracją gigantów.

Dziewczyna i mastif tybetański.

W Stanach Zjednoczonych para mastifów została przeoczona przez ambasadę. W 1958 roku prezydent Eisenhower przedstawił tybetańskie teriery, małe, eleganckie psy, ale z powodu zamieszania przybyły do ​​rezydencji kudłate olbrzymy. Władca zlecił psy senatorowi Gary'emu Derby. Psy były doskonale zadbane, ale nie zajmowały się hodowlą.

Anna Gohar, po odkupieniu pary od senatora, podjęła wzrost populacji mastifów. To ona założyła pierwszy klub rasy.

W Paryżu, fanem i hodowcą tybetańskich mastifów stał się Alain Delon, który był zagorzałym fanem tej rasy.

W Rosji populacja rasy jest niewielka, ale popyt na puszyste olbrzymy zwiększa się z każdym rokiem.

Wygląd

Duży, silny i muskularny pies. Charakterystyczną cechą tej rasy jest duża wełna z grubym podszerstkiem. Waga psa do 73 kg, suki nieco mniejsze. Wzrost w kłębie 69-73 cm

Mastif tybetański jest wściekły.

Głowa. Masywny, szeroki. Dopuszczalne zmarszczki od oka do szczęki. Szyja jest mocna, mocna. Wełna tworzy wspaniałą bramę, podobną do grzywy lwa. Szczęki kwadratowe, mocne. Zęby duże, białe. Ugryzienie - nożyczki. Kufa jest w przybliżeniu równa długości czaszki. Nos wyraźnie zaznaczony, nozdrza otwarte, czarne. Małe uszy, wiszące na chrząstce, posadzone nisko. Łapy proste, grube, potężne. Łopatki i biodra nie są wyrzucone. Ogon nad poziomem kręgosłupa, rzucony na zad. Oczy owalne, duże, ciemne kolory. Nos jest szeroki. Skrzynia szeroka w kształcie serca. Podkładki na stopach odpowiadają ogólnemu tonowi.

Ruchy są szerokie, zwinne. W spokojnym kroku - imponujące.

Standard pozwala na trzy główne kolory:

  • Czarny
  • Czarny z tan.
  • Rude Od złotego do ciemnobrązowego.

Grube włosy, grube włosy, sprężyste. Podszerstek jest gruby, rozrzedzi się w upale.

  • Wyrafinowana, lekka głowa.
  • Zwinny narybek.
  • Niewystarczająca pigmentacja.
  • Skręcony ogon.
  • Wysokość mniejsza niż dopuszczalna więcej niż 2 cm.
  • Niezgodność bitu.
  • Nieśmiałość, agresywność.

Postać

Z natury Mastifa Tybetańskiego jest obojętny, chłodny i dobroduszny. Potrafi samodzielnie podejmować decyzje, być niezależny i pełen godności. Samowystarczalny pies, który nie chce wywoływać nierozsądnego szczekania lub nieumiejętnej agresji. Jeden rodzaj kudłatego giganta powoduje szacunek i radość.

Znakomici strażnicy, którzy czują granice swojego terytorium. Nie będzie zwracał uwagi na przechodnia za płotem, ale nie pozwoli powierzonej mu spisku.

Mastif tybetański w Tybecie.

Mocno przywiązany do członków swojej rodziny, dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Ale warto pamiętać, że jeden niezręczny ruch psa, może spowodować uraz dziecka.

Samowolne, lekko uparte zwierzę potrzebuje mocnej i uczciwej ręki. Właściciele nowicjuszy lepiej korzystają z usług profesjonalnego psa. Przy wzajemnym szacunku i zaufaniu nauka jest łatwa, ale początkowo rozważany jest zespół przez gospodarza. Jeśli zwierzę jest uparte, ważne jest, aby osiągnąć wykonanie zamówienia, w przeciwnym razie pies może zająć miejsce lidera i będzie musiał żyć zgodnie z jego zasadami.

Mastif tybetański nie toleruje przemocy i kar fizycznych, może go zawstydzić, szczeniak jest wystarczająco winny, aby wstrząsnąć karkem, tak jak matka.

Szczeniak mastifa tybetańskiego.

Małe szczenięta są energiczne i aktywne, w trakcie gry są w stanie wyrządzić znaczne szkody. Dlatego ważne jest, aby dać dziecku możliwość wyrzucenia energii w wolności. Z wiekiem mastiff staje się bardziej spokojny, spokojniejszy. Potrafi leżeć cały dzień u stóp ukochanego mistrza.

Rasa nie jest przeznaczona do budownictwa mieszkaniowego. Lubi tarzać się w zaspach, odpoczywać w cieniu drzew. Ale stały kontakt z osobą jest dla niego bardzo ważny. W przeciwnym razie pies zamknie się, rozgorączkuje i stanie się niekontrolowany.

Nawet z utrzymaniem wolnego wybiegu na terytorium nie eliminuje potrzeby spacerów ze zwierzakiem. Stały kontakt z nieznajomymi sprawi, że pies będzie bardziej zrównoważony i spokojny, a spokojna promenada z właścicielem pomoże wyciągnąć swoje łapy i uzyskać nowe wrażenia, których tak bardzo potrzebuje spostrzegawczy mastiff.

Mały esej na temat rodzajów mastifów

Jeśli nagle ktoś w rozmowie myli Mastifa Brytyjskiego z Buldogiem Angielskim, nie dziw się, że taki błąd ma podstawę z jednego prostego powodu: są to spokrewnione rasy psów. A tak nawiasem mówiąc, przez długi czas różnice między nimi nie istniały. Według trenerów psów, to właśnie od mastifa miały miejsce angielskie buldogi. Chociaż nawet przy porównywaniu ich zdjęć na zdjęciu różnice stają się zauważalne i oczywiste. Różnią się zwłaszcza konstytucją.

Eksperci czasami nazywają przedstawicieli mastifa rasą "wielkiego mopsa". Te psy są również uważane za największe z europejskich psów.

Pochodzenie rasy

Nie ma jednej opinii na temat pochodzenia mastifów. Najbardziej prawdopodobną wersją jest ta, według której przodkami współczesnego "wielkiego mopsa" są psy Moloss z Azji Środkowej. W starożytności były to psy bojowe przeznaczone do wabienia dzikich zwierząt - lwów, tygrysów i niedźwiedzi. Często były używane w działaniach wojennych jako żywa broń. Samego przodka opisywanej rasy może łatwo poradzić sobie z uzbrojonymi mężczyznami. Na przykład Mastify zostały najprawdopodobniej dostarczone do Misty Albion przez rzymskich legionistów.

Czas mijał, a zacięte walczące cechy starożytnego "wielkiego mopsa" nie pozostały po sobie. Dziś jest dobrodusznym psem o wysokim poziomie inteligencji i spokoju. Kiedy wszystko jest spokojne, pies zachowuje się spokojnie, ale w razie niebezpieczeństwa będzie bronił właściciela i jego bliskich aż do szaleństwa. Taki budzący grozę ochroniarz nie musi grozić groźbą ani groźbą, jego jeden bojowy wygląd jest bardzo przekonujący.

Średnia waga dorosłego wynosi około stu kilogramów, a niektóre ważą nawet półtora centa. I niech mastiff sprawi wrażenie nieporęcznego, zdrowego człowieka, w rzeczywistości ma doskonałą odpowiedź i wielkie umiejętności.

Charakterystyka rasy sugeruje, że nie każdy może mieć tak potężne zwierzę, dlatego przed podjęciem decyzji o zakupie zaleca się dokładne zbadanie swoich możliwości.

Rodzaje mastifów

Opis byłby niepełny, nie wspominając o odmianie rasy. Czym są te typy mastifów i ile? Istnieje kilka odmian o jednym wspólnym wyglądzie - szeroką paszczę i skórę zwisającą na pysku. Mastify to:

  1. Angielski;
  2. Brazylijczyk (Fila Brasileiro);
  3. bullmastiffy;
  4. Hiszpański
  5. Neapolitański (Mastino Neapoletano);
  6. Tybetański;
  7. Francuski (mastif Bordeaux);
  8. Japoński (Tosa Inu).

A więc w kolejności.

Standardy i rozmiary

Mastif angielski - największy pies spośród wszystkich istniejących. Wysokość psa wynosi prawie 80 cm, samice - około 70. Maksymalna waga może wynosić do 100 kg. Zanim zaczniesz "British", powinieneś zadbać o przestronność pomieszczenia i terytorium, w którym pies będzie żył. Jest to duże, proporcjonalnie złożone zwierzę o masywnej głowie i szerokim, mocnym korpusie. Kolor może być inny - morela, płowy - główną cechą jest czarna maska ​​na twarzy. Bryl zwisają umiarkowane fałdy, nozdrza otwarte, oczy szeroko otwarte, uszy leżą na policzkach, gdy pies jest spokojny. Ogon nie jest zbyt gruby i niezbyt duży, a łapy zaokrąglone.

Mastif brazylijski - imponujący i poważny - nazywany jest najlepszym strażnikiem na świecie. Kocha swoje szaleńcze, do innych nieufnych, a nawet agresywnych. Ale szybko uspokaja się po drużynie gospodarza. Mimo imponującej wielkości Fila bardzo elegancki chód. Sierść jest gładka i krótka, skóra obfituje w fałdy. Waga - 40-50 kg. Rosnące samce - 65-75 cm w kłębie, suki - 60-65. Gwałtowny temperament i uparty charakter.

Bullmastiff, jak sama nazwa wskazuje, był wynikiem skrzyżowania buldoga z mastifem. Idealny pies domowy. Jest on poświęcony właścicielowi, nie próbuje dominować, dobrze zdobywa główne polecenia. Duży muskularny, bardzo czuły, choć wygląda raczej groźnie. Sierść jest krótka, gładka, o różnych kolorach, dozwolone są miejsca w klatce piersiowej. Dość zwinny, szybki i zwinny. Wzrosły od 60 do 70 cm, waga - od 50 do 60 kg, odpowiednio.

"Hiszpanie" - duża i potężna bestia. Jednocześnie niezawodny i spokojny. Agresywność nie cierpi, ale służba wartownicza niesie regularnie. Różni się doskonałym zdrowiem. Potrzebuje treningu fizycznego, aby utrzymać szczupłą sylwetkę. Ma silną strukturę kości, dużą głowę z typowym zawieszeniem skóry i podniesionym ciałem o mocnych nogach. Minimalna wysokość "kawalerii" wynosi 74 cm, a "panie" - 70 cm. Masa dorosłego osobnika waha się od 80 do 85 kg.

"Włoski" jest bardzo dobry w wyglądzie, to chyba najbardziej imponujące z istniejących jednostek rodów: ma smukłe ciało, silne kończyny, wydłużony pysk z niskimi fałdami, gładką, twardą wełnę o różnych odcieniach: od szarego ołowianego do płowego. Uszy są wysoko osadzone, w spokojnym stanie zwisają, szyja jest krótka, grzbiet szeroki, ogon przypomina szabla. Charakter flegmatyczny i podtrzymywany. Dla osób z zewnątrz czujnych, dla ich życzliwych. Wzrost przedstawicieli rasy obu płci od 60 do 75 cm, masa - 50-70 kg.

Mastif Tybetański - jedna z najstarszych pracujących ras, został wyhodowany przez nomadów w Himalajach, aby chronić stado i mnichów tybetańskich w celu ochrony klasztorów. Być może najpiękniejszy pies pochodzenia wschodniego. Hardy, silny, zrównoważony. Ma mocne ciało i gęste włosy, może być przez długi czas pod gołym niebem, bez hodowli. Waga samców - do 75 kg, suki - do 55. Wzrost, odpowiednio - 75 i 70 cm.

Dogue de Bordeaux lub Mastiff po francusku po raz pierwszy pokazano na specjalnej wystawie psów w Bordeaux w połowie 19 wieku. Inteligentny i szlachetny pies, zdolny stanąć w obronie siebie i swojego właściciela. Jedna z najbardziej "ciężkich" osób z całej rodziny. Masa dorosłego "Hoocha" osiąga czasami 90 kg, a wysokość nie przekracza 70 cm! Całe ciało pokryte jest fałdami, szczególnie widocznymi na twarzy. W przeciwieństwie do innych mastifów, Dogo de Bordeaux ma kolor jednego koloru - czerwony.

Tosa Inu - przetłumaczone z japońskiego oznacza "pies z prowincji Tosa". Należy do japońskich ras bojowych. Walczy z wrogami jak prawdziwy samuraj - nieustraszony i rozpaczliwy. Jest uparty, ale można go normalnie trenować. Duża konstrukcja, szczupła, z krótkimi włosami. Głowa jest duża, uszy zawieszone, średniej wielkości. W szyi znajduje się fałd skóry. Tył jest płaski, klatka piersiowa szeroka. Ogon ustawiony wysoko, łapy mocne, zaokrąglone. Wysokość w kłębie dla psów wynosi 60 cm i więcej, dla suk - od 55 cm.

Postać mastiffa

Mastif to rasa psa, której opis jest zrównoważony. Dzieje się tak, jeśli jego idol - właściciel nie jest zagrożony. Jak wspomniano powyżej, konieczne jest powstanie w polu widzenia jakiegokolwiek zagrożenia dla siebie lub rodziny goszczącej, staje się nie do powstrzymania w pragnieniu ochrony własnych. Jednak ta groźna broń używana jest niezwykle rzadko, ponieważ niewielu ludzi jest skłonnych wkroczyć na własność lub cześć ludzi chronionych przez takie stworzenie o słabym spojrzeniu i odważnym tuzinie.

Wszystkie mastify są z natury przyjazne dla zwierząt domowych, ale z małymi dziećmi lepiej nie zostawiać ich bez spojrzenia, w końcu są to bardzo imponujące zwierzęta, co niewiele może się wydarzyć! Ponadto, ze względu na swój charakter, podobne psy nie są szczególnie zabawne, a z natury są ziemniakami kanapowymi. Martw się o to, że mogą gdzieś uciec i zgubić się - absolutnie nie konieczne. Ich główną wadą jest nadmierne ślinienie się. Chrapią też trochę podczas snu, ale to, jak mówią, to drobiazg. Ale mastify są czyste.

Funkcje utrzymania i opieki, w tym w mieszkaniu miejskim

Mastif nie jest związany z żadnym konkretnym miejscem zamieszkania, jest równie często domagany przez mieszkańców miast i wsi. Po prostu łatwiej jest go trzymać w domu, ponieważ zwierzę ma miejsce do zawrócenia na prywatnej przestrzeni, a w warunkach miejskich jest czasami po prostu niemożliwe ze względu na ograniczenia dotyczące przestrzeni życiowej.

Niezwykle bezpretensjonalny pies, mało wymagający. Należy kąpać się w razie potrzeby lub nadmiernie zabrudzić specjalnym szamponem, okresowo szarpiącymi pazurami, codziennie wycierać oczy i regularnie czyścić uszy. Dieta pasuje do najbardziej zwyczajnych. Najważniejsze, że jest zbilansowana i niezbyt wysoka w kaloriach, aby uniknąć otyłości bestii.

Jakość pracy i szkolenia

Jeśli chodzi o kształtowanie szczenięcia, stosuje się do nich zwykłe środki wychowawcze. Mastif to pies, który można dobrze trenować. Z natury jest mądra, z należytą starannością ze strony właściciela może osiągnąć dobre wyniki.

Indywidualne lekcje z szczeniakiem powinny odbywać się raz w tygodniu, a gdy ma 9 miesięcy. Tak więc, jeśli dorastające zwierzę jest postrzegane jako przyszły strażnik nieruchomości właściciela, to zapewnia się, że nie gryzie on wichrzyciela, a przy okazji zostanie zburzone i nie będzie mogło powstać przed przybyciem właścicieli lub pracowników z organów wewnętrznych.

Właściwa edukacja mastifa ochroni właściciela w przyszłości przed trudną walką ze szkodliwymi psimi nawykami. Jeśli dana osoba zdaje sobie sprawę, że nie ćwiczy na treningu, zaleca się skorzystanie z pomocy doświadczonego trenera-instruktora.

Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz fragment tekstu i naciśnij Ctrl + Enter.

Mastif: odmiany ras ze zdjęciami

Mastify to rasa psów, uwielbiana przez wielu ludzi, którzy wolą masywne psy. Ta rasa psów ma dobrze rozwinięte mięśnie, szeroką klatkę piersiową i plecy, krótkie włosy i najbardziej zróżnicowany kolor. Istnieje wiele rodzajów mastifów, a niektóre z nich są popularne wśród miłośników psów straży. W tym artykule omówimy główne rodzaje mastifów: angielski, brazylijski, neapolitański, hiszpański, tybetański, bullmastiff, japoński i francuski.

Angielski

Mastif, którego pojawienie się należy do wybrzeży "Foggy Albion", nadal ma pewne charakterystyczne cechy ducha Wysp Brytyjskich. Wiarygodność, pewność, cierpliwość, duma i odwaga - wszystkie te cechy można przypisać naturze naszego angielskiego przedstawiciela tej rasy. Odporność na gniew nie musi być uważana za lenistwo, ponieważ angielski Mastif może dać błysk gniewu, który stanie się tragedią dla sprawcy. Udział takiego psa w wystawach nie może sprawiać przyjemności zarówno właścicielowi, jak i psu. Mastify w angielskim stylu nie lubią pokazów i tolerują je prawdopodobnie tylko ze względu na ich mistrza, którego zdradzono. A lojalność u tego typu psów rozwija się na wysokim poziomie.

Angielski pies wygląda dość harmonijnie i jest złożony proporcjonalnie. U psów rasowych długość głowy wynosi 34% wysokości w kłębie, a długość ciała jest o 12% większa od tej samej długości. Płaszcz psa nie jest bardzo wytrzymały, są wyraźne fałdy na twarzy. Eksperci uważają, że rasowe mastify angielskie mają pewne standardy dotyczące kształtu głowy, w którym określa się rasę czystą.

Kufa jest krótka, przypominająca kwadratową płaszczyznę z pierwszego planu. Nos nie powinien być wciśnięty, ale nie powinien wystawać ponad wargę. Szczęka jest gęsta i szeroka, łukowata. Ta rasa ma dobrze rozwinięte zęby i ukąszenia, więc chwyt psa angielskiego jest bardzo silny. Oczy są małe, szeroko rozstawione naprzeciwko siebie, w kształcie rombu i ciemne. Uszy są daleko od siebie i zwisają w policzkach. Kiedy pies zaczyna słuchać, uszy unoszą się nieznacznie.

Klatka piersiowa i grzbiet są niezwykle szerokie i muskularne. Skrzynia jest bardzo dobrze rozwinięta, więc objętość płuc jest również duża. Ogon jest szeroki i wysoko osadzony. Pies porusza się równomiernie i pewnie, a ze względu na dużą masę mięśniową wydaje się, że ruch jest niezrównoważony. Niedawno naukowcy zaczęli przeprowadzać eksperymenty dotyczące połączenia linii Mastifa angielskiego z innymi rasami.

Głównym rezultatem jest ulepszony chód i ruch podczas biegu. Należy również zauważyć, że powyższy wzorzec rasy (cechy ciała, głowy, włosów, koloru, ogona, mięśni itp.) Można przypisać prawie wszystkim typom mastifów.

Brazylijczyk

Jednym z rodzajów mastifów jest brazylijski, lub tak zwany - brazylijski fila. Ta rasa psów charakteryzuje się niesamowitymi danymi fizycznymi. Będzie świetnym stróżem każdej firmy ochroniarskiej. Brazilian Fila jest oddana i arogancka, wykazując wyraźną agresję wobec obcych. Dedykowane właścicielowi, jeśli traktuje go z szacunkiem i posłuszeństwem w wykonywaniu różnych poleceń.

Kolor tego psa ma odcienie żółtego, pręgowanego, popiołu, czasem - ciemnego koloru orzeszków ziemnych. Sierść jest krótka i gęsta, na twarzy może być czarna maska. Czasem są brazylijskie stery o czysto czarnym kolorze (białe plamki na klatce piersiowej i mogą być również obecne łapy). Chód psa przypomina wielbłąda (łapy z jednej strony poruszają się synchronicznie). Dzięki temu krokowi brazylijski fila może pokonać duże odległości, a jednocześnie zużywa minimalną ilość energii.

Charakter brazylijskich mastifów jest bardzo agresywny, ale manifestuje się tylko w stosunku do obcych. Dlatego w niektórych krajach tej rasy psów nie wolno było oswoić. Będzie bronić swojego terytorium przed obcymi do końca, więc wskazane jest używanie brazylijskiego Fil na terenach składów wojskowych i tajnych organizacji.

Ale charakter wilka nie oznacza, że ​​ten pies może wykazać agresję w stosunku do właściciela. A dookoła jest bardzo wrażliwa, czuła i czuła, by zamknąć ludzi. W domu zachowuje się jak kot i nigdy nie skrzywdzi twoich dzieci. Brazylijczyk Phil jest w stanie tolerować dzieci, chodzić z nimi i chronić je przed innymi agresywnymi zwierzętami.

Neapolitański

Mastif neapolitański lub Mastino Neapolitano to włoski odmiany tej rasy psów. Jak mówią informacje historyczne, to Neapolitano Mastino bardzo lubił Aleksandra Wielkiego, który używał jej w bitwach przeciwko zaprzysięgłym wrogom. Rzymianie od dawna używali mastino neapolitano do polowania na niedźwiedzie i byki, więc ta rasa jest uważana za walkę, polowanie. Do początku II wojny światowej nie była rozpoznawana na świecie, a dopiero po 1945 r. Zaczęli hodować mastif neapolitański w całej Europie Zachodniej.

Standardy rasy niewiele różnią się od innych odmian mastifa. Mastino bardzo często ma kolor czarny lub pręgowany. Poruszają się w taki sam sposób, jak inni przedstawiciele rasy (występują oczywiste problemy z nawigacją). Jednak neapolitański pies jest doskonałym obrońcą i strażnikiem każdego terytorium. On, podobnie jak brazylijska Fila, nie wpuszcza obcego na swoje terytorium, ale dla gospodarza Mastino zawsze okazuje życzliwość i sympatię. Odpowiednio wyszkoleni mistrzowie nie zaszkodzą innym zwierzętom na podwórku i będą stale bawić się z dziećmi.

Neapolitański Mastino łatwo jest trenować, dlatego właściciele nie mają problemów z psem. Na widok gości ten pies może być nieco ostrożny, ale gdy tylko poczuje, że nie ma dla niego zagrożenia, natychmiast cofa się i nie zwraca już uwagi na gościa. Najważniejszą rzeczą jest nie drażnić się iw żadnym wypadku nie pokonać Mastino, ponieważ jego solidna postać może dać silną reakcję w najbardziej nieodpowiednim momencie. Ważne jest również, aby pamiętać, że mastino nie musi być powiązane, ponieważ to go rozzłości, a agresja może nawet rozlać się na gospodarza. Mastify neapolitańskie to wolne i dumne psy kochające dobra właściciela, które z kolei odpowiadają im w ten sam sposób.

Hiszpański

Ojczyzna Hiszpański mastiff to górskie obszary Extremadury. To tutaj te psy były myśliwymi i obrońcami ziemi rolniczej 300 lub więcej lat temu. Hiszpańskie mastify były używane jako psy bojowe, często same mogły pokonać dzika, a nawet niedźwiedzia. W tej chwili pies hiszpański jest wykorzystywany w działaniach związanych z bezpieczeństwem. W 1982 r. Zatwierdzono standard rasy.

Natura nagrodziła tę rasę psów o wysokiej inteligencji i trwałej psychice. Hiszpańskie mastify są łatwe do nauczenia i słuchania ich mistrza, ale metody treningu siłowego nie mają do nich zastosowania. Takie psy kochają otwartą przestrzeń i duże obszary, dlatego lepiej jest trzymać je w wiejskim domu i chodzić po rozległych polach. Ten pies, choć wygląda bardzo poważnie i surowo, nadal potrzebuje miłości mistrza. Jego waga jest wprost proporcjonalna do życzliwości i przywiązania właściciela, pies jest bardzo oddany i gotów oddać życie swoim członkom rodziny w każdej chwili.

Jednak standard rasy i cechy Mastifa hiszpańskiego różnią się niewiele od cech innych psów tej rasy. Pies ma takie samo ogromne i proporcjonalne ciało, duże mięśnie, zmarszczki na twarzy, szeroką i mocną klatkę piersiową i plecy, mocny ogon i krótkie włosy.

Tybetański

Mastif Tybetański (Mastif Tybetański, Do-hee) - ma przeważnie czarny płaszcz z opalenizną. Wygląda jak majestatyczny ogromny lew lub dumny puszysty niedźwiedź. Uważa się, że im większe C-hi w kłębie, tym bardziej jest ono wartościowe. Jednak standard rasy dla "tybetańskiego" pozostaje prawie taki sam jak dla innych przedstawicieli opisanych powyżej.

Charakter mastifa tybetańskiego jest bardzo trwały, jednak na Wschodzie istnieje wiele legend, które podobno ta bestia zmiażdżyła wielu przeciwników i sama. Prawdopodobnie z tego powodu Do-hi jest świetnym organem nadzorującym. Co więcej, nigdy nie zaatakuje nieznajomego, który nie ma złych zamiarów. Jak twierdzą właściciele traktatów tybetańskich, ich psy na poziomie podświadomości mogą odczuwać złe intencje nieznajomego, a wtedy ten drugi nie zostanie ocalony.

Zdrowie tybetańskiego dog niemiecki jest dość silne, a niektórzy przedstawiciele mogą żyć do 15-17 lat. Istnieje linia mastifa tybetańskiego, który nazywa się aborygenem. Ta linia psów praktycznie nie cierpi na różnego rodzaju choroby, poza tym linia mastifa rodzimego żyje średnio około 16 lat, podczas gdy średnia długość życia mastifa angielskiego wynosi tylko 11 lat.

Bullmastiff

Bullmastiffy rzadko wykazują nadmierną aktywność i nie będą nawet szczekać bez szczególnie ważnego powodu. Te psy szczekają tylko wtedy, gdy ich terytorium jest zagrożone. I w takich przypadkach bullmastiffy szczekają bardzo głośno. Z innymi zwierzętami (zwłaszcza z innymi rasami psów) te psy słabo radzą sobie i często mogą je zaatakować. Nie ma to jednak znaczenia, istnieją specjalne kursy socjalizacji, w których psy są mniej agresywne wobec ludzi i zwierząt wokół nich. Ale wtedy straże zadatki psa pogorszą się, więc ostateczny wybór spoczywa na właścicielu. Po raz pierwszy bullmastiff pojawili się w Anglii w XIX wieku. Ta rasa psów została wyhodowana ze względu na tworzenie krzyżówki pomiędzy mastiffem a bulldogiem. Po pół wieku Bullmastiffowie znaleźli się w Stanach Zjednoczonych, gdzie byli aktywnie wykorzystywani do ochrony różnych przedmiotów. Wiadomo, że bullmastiffi byli strażnikami kopalni diamentów w Południowej Afryce, a także pojawili się w filmie "Rocky" jako psy stróżujące.

Sierść Bullmastiff jest krótka, często ma kolor ciemnobrązowy lub czerwony. Ten typ wełny nie pozwala na trzymanie psów w ekstremalnych warunkach zimnych (Syberia, Alaska itp.). Kufa jest czarna, pomarszczona, ponieważ fałdy psa często ślinią się z ust. Bullmastiffy wyróżniają się stosunkowo niewielkim rozmiarem w stosunku do ich skały. Jednak mają silne mięśnie, które są doskonale widoczne z każdej pozycji, ponieważ włosy psów są krótkie. Pewien sławny miłośnik matsifow, który stworzył standardy ras, powiedział kiedyś, że władcy są elastyczni, jak gimnastycy, ale niezbyt masywni. Jednak elastyczność daje takim psom jeszcze wyższe cechy obronne, ponieważ podczas ścigania bullmastiff będzie trudno odejść (w przeciwieństwie do innych przedstawicieli rasy Mastif, bullmastiffi biegają dość szybko ze względu na ich elastyczność). Co więcej, takie psy mają ogromną kwadratową głowę i potężną szczękę, po złapaniu rękawa złoczyńcy pies nigdy go nie wypuści (tylko na polecenie właściciela).

Czym jest temperament u psa? Wszystko jest bardzo proste, niektórzy trenerzy psów i hodowcy psów określają temperament psa zgodnie z jego zachowaniem. Sądząc w ten sposób, bullmastiff jest flegmatyczny, jednak istnieje również 10% choleryzmu (a na widok nieznajomego o złych intencjach bullmastiff staje się całkowicie optymistyczny). Ten typ mastifa jest raczej spokojny, powolny i zrównoważony w spokojnej atmosferze, ale jeśli kot biegnie obok niego, nie uspołeczniony pies natychmiast staje się agresywny i gwałtowny. Pies traktuje właściciela i jego dzieci życzliwie i życzliwie. Ponadto bullmastiffi są bardzo lojalni i będą walczyć o swojego pana do końca.

Japoński

Japoński mastiff na wybrzeżach Krainy Wschodzącego Słońca nazywa się Tosa Inu. W tym miejscu typ psa hodowlanego został wyhodowany metodą selekcji. Do początku XIX wieku w Japonii nie było przyzwoitych ras psów walczących. Każdy japoński pies mógł łatwo przegrać walki z zachodnimi psami. Tak więc amerykańscy i europejscy hodowcy psów chwycili za honor samurajów i zaczęli szukać sposobów na wyhodowanie zupełnie nowego i idealnego psa bojowego.

Takie psy są używane tylko do występów w bitwach i w różnych kategoriach wagowych (dlatego hodowcy wyprowadzali psy o różnych masach). Jako gość zwierząt z Japonii praktycznie nie jest używany, z wyjątkiem majątków arystokratów, gdzie potrzebujesz niezawodnego strażnika, zdolnego "zepsuć" każdego złego kosmitę.

Średnia waga psów tej rasy wynosi około 70 kg. Wcześniej były osoby, które przekroczyły wagę 100 kg, ale po drugiej wojnie światowej całkowicie zniknęły, a hodowcy nie przywrócili ich. Wysokość Tosa Inu waha się od 65 do 80 cm, takie psy odznaczają się jednolitym kolorem na całej sierści (dozwolone są tylko małe plamki na klatce piersiowej). Podobnie jak wszyscy członkowie rasy Mastif, Tosa Inu ma delikatny charakter. Takie psy są delikatne i życzliwe dla właściciela, i mogą bawić się przez kilka dni z dziećmi. Jednak dla nieznajomych w Tosa Inu reakcja jest zupełnie odwrotna. Ponadto, ze względu na geny psów szukających mastifa japońskiego, usługi specjalne są często wykorzystywane do różnych operacji wyszukiwania.

Francuski

Mastif francuski lub mastif Bordeaux to pradawny pies, który od dawna chroni chaty rzeźników i drwali przed plagą dzikich zwierząt lub rabusiów. Mastif Bordeaux często porównywany jest do masto neapolitańskiego, a niektórzy twierdzą nawet, że francuska wersja mastifa pochodzi od neapolitańskiego. Psy Bordeaux, a także hiszpańskie i neapolitańskie są często używane do ochrony i polowania na duże dzikie zwierzęta. Dziś pies pochodzący z Francji jest często używany w walkach psów, ponieważ ma duże i silne mięśnie oraz dobrą sprawność. Zewnętrznie, francuski mastiff przypomina buldoga, jednak pierwszy jest nieco większy. Standard rasy nie różni się zbytnio od bullmastif i innych przedstawicieli rasy Mastiff. Włosy w Bordeaux Dogra są krótkie, można je pomalować na wszystkie odcienie czerwieni. Rasa czystorasowa pozwala na małą białą plamkę na klatce piersiowej (plamy na szyi lub głowie wskazują na nieczystość rasy).

Dogue de Bordeaux jest odważnym, poważnym, spokojnym i inteligentnym psem, który jest bardzo oddany swojemu panu. Szczeka trochę, często robiąc to tylko w najbardziej potrzebnych sytuacjach. Jako pies stróżujący natychmiast zaatakuje nieznajomych, którzy przybyli na jego terytorium. Jednak z dziećmi i właścicielem Bordeaux jest czuły i delikatny. Przyjmuje także inne zwierzęta, w tym psy, jeśli dorasta z nimi od najmłodszych lat.

Czytaj Więcej O Psach

Rekordy świata

Treść Wszystko najbardziej w naszym świecieNajwiększy owczarek niemieckiHodowla Charming Bear zaznaczona jest obecnością największego psa pasterskiego. Ten owczarek niemiecki ma wysokość około 65 centymetrów i waży nieco ponad 40 kilogramów.

Jakie szczepienia wykonuje szczeniak w ciągu dwóch miesięcy?

Treść No cóż, szczenięta są szczepione w specjalnych klinikach weterynaryjnych, gdzie można je zabrać ze sobą, bez żadnych problemów, znają swoją działalność, najczęściej wstrzyknięcia i szczepienia odbywają się u zwierząt, wybierają kawałek miękkiej tkanki i wstrzykują zastrzyk dla psów, jest prawie bezbolesny, gdy camar się ugryzie.

Co karmić alaby

Treść Owczarek środkowoazjatycki (CAO) lub Alabai to największa rasa psów o doskonałych właściwościach ochronnych i ochronnych. Wyróżniają się dużą budową, ogromną siłą i doskonałym apetytem. Azjaci są bezpretensjonalni w jedzeniu, rzadko przechodzą w jelita i pojawiają się reakcje alergiczne.