Treść

Drgawki lub konwulsje u psa: jak pomóc w przypadku drgawek

W obliczu tak przerażającego zjawiska u zwierzęcia, jak skurcze, łatwo się pomylić. Skurcze mięśni mogą być spowodowane różnymi przyczynami, od epilepsji po zatruwanie zwierząt toksycznymi substancjami. Ważne jest, aby kompetentnie zapewnić pierwszą pomoc zwierzęciu i natychmiast dostarczyć ją do instytucji weterynaryjnej w celu diagnozy i kwalifikowanego leczenia.

Przeczytaj w tym artykule

Przyczyny napadów u psów

Drgawki u zwierząt domowych nie są uważane za pojedynczą patologię. Zjawisko to jest zwykle alarmujące i sygnalizuje poważne problemy zdrowotne. Eksperci weterynaryjni odnotowują następujące przyczyny, które prowadzą do konwulsji u czworonożnych zwierząt domowych:

  • Choroby zakaźne. Bakterie i wirusy, rickettsia i grzyby wydzielają toksyny biologiczne, które mają negatywną reakcję na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Infekcje ze stanem zapalnym mózgu i jego błon najczęściej prowadzą do konwulsji u psa.

Szczególnie niebezpieczna jest wścieklizna, która jest śmiertelną chorobą zwierząt i ludzi. Pies ma napady drgawek, ślinienie, niezdolność do przyjmowania wody z powodu paraliżu mięśni gardła.

Ślinienie się na znak wścieklizny

  • Padaczka. Choroba atakuje mózg, rozwija się z reguły w wyniku urazów i nowotworów mózgu, jest dziedziczona. Przedstawiciele takich ras jak golden retriever, owczarki niemieckie, bigley, collie są bardziej podatni na napady padaczkowe.
  • Przewlekła patologia narządów wewnętrznych. Chorobie układu trawiennego i nerek towarzyszy wytwarzanie toksycznych substancji drażniących grupę neuronów w mózgu, któremu towarzyszy zespół konwulsyjny.
  • Napady często prowadzą do problemów z układem sercowo-naczyniowym, któremu towarzyszy obniżenie poziomu tlenu w mózgu. Naruszenie procesów metabolicznych w tkance nerwowej prowadzi do silnego zsynchronizowanego wyładowania elektrycznego, które wywołuje drżenie mięśni u zwierząt domowych.
  • Niski lub wysoki poziom cukru we krwi. W wyniku zaburzeń metabolicznych w cukrzycy dochodzi do hiperglikemii we krwi. Wysoki poziom cukrowych substancji wpływa negatywnie na funkcjonowanie nerek, wątroby, mózgu, powodując drgawki.

To samo zjawisko obserwuje się przy niskim poziomie glukozy we krwi z powodu przedawkowania insuliny. Patologia hormonalna często ma dziedziczną predyspozycję i jest obserwowana u młodych zwierząt domowych.

Hipoglikemia

  • Nowotwory w mózgu, kręgosłupie, narządach wewnętrznych. Nowotwory złośliwe powodują wytwarzanie toksycznych substancji drażniących neurony ośrodkowego układu nerwowego.
  • Urazy mózgu, kręgosłupa, porażenia prądem, udaru cieplnego często towarzyszą rozwojowi drgawek.
  • Odurzenie. Zatrucia chemiczne, trucizny domowe, metale ciężkie, ukąszenia trujących owadów, węże towarzyszą ciężkim podrażnieniom neuronów, co prowadzi do zespołu konwulsyjnego u psów.

Przyczyną drgawek u czworonożnych przyjaciół może być niski poziom wapnia we krwi. Hipokalcemia jest charakterystyczna dla ciężarnych samic i w pierwszych dniach po porodzie. Konwulsje związane z brakiem wapnia we krwi obserwuje się u nowonarodzonych szczeniąt.

Dlaczego występują napady padaczkowe i wymioty

Właściciel może mieć do czynienia z sytuacją, w której, wraz z syndromem konwulsji u zwierząt domowych, zauważane są wymioty. Takie objawy mogą wskazywać na rozwój procesu zakaźnego, takiego jak plaga drapieżników. Przyczyną napadów i wymiotów u zwierząt może być zatrucie pokarmem i substancjami toksycznymi (barbiturany, strychnina, izoniazyd). Uszkodzenia mózgu, udar cieplny i porażenie prądem mogą również powodować podobne objawy.

Dlaczego małe rasy występują częściej

Przedstawiciele ras małych i karłowatych (teriery zabawkowe, chihu-hua, pincher) ze względu na zwiększoną pobudliwość nerwową często mają warunki podobne do syndromu konwulsyjnego. Nogi zwierzęcia drgają i drżą, jego uszy i mięśnie twarzy drgają. Zjawisko to nie wymaga szczególnego leczenia. Właściciel powinien pieścić i uspokoić zwierzaka.

Termin "konwulsyjni eksperci weterynaryjni rozumieją z reguły następujące rodzaje skurczów mięśni: napad drgawkowy, kloniczny, toniczny i epileptyczny.

Drgawki w całym ciele

Okresowe drżenie mięśni przy ciągłym drganiu poszczególnych grup mięśni jest konwulsją. Zwierzęta z takimi skurczami są świadome, reagują na głos właściciela.

Tonic

Jeśli zwierzę ma krótkie, ale stałe skurcze mięśni, to zwykle jest to konwulsja toniczna. Właściciel zauważa drgania mięśni w regularnych odstępach czasu. Zwierzę jest świadome. Silnym skurczom mięśni towarzyszy ból. Zwierzę domowe zmartwienia, skomlenie, piski. Toniczne drgawki mechanizmu tonicznego, z reguły, nie są związane z niebezpieczeństwem dla zdrowia i życia psa.

Clonic

Mięśniowe drżenie w klonicznej różnorodności napadów charakteryzuje się naprzemiennym skurczem i rozluźnieniem mięśni szkieletowych. Przerwa pomiędzy ruchami skurczowymi a brakiem napięcia mięśniowego sięga od 30 do 120 sekund. Z powodu niekontrolowanych ruchów zwierzę upada. Warunek jest niebezpieczny, ponieważ zwierzę może zranić się, zostać potrącone przez samochód, spaść z wysokości itp.

Napady padaczkowe

Napadowe mięśnie, którym towarzyszy utrata przytomności u zwierzęcia, są najbardziej niebezpieczne. Skurcze mięśni występują bez przerw. Zespół bólu jest tak silny, że prowadzi do głębokiego omdlenia. Oczy psa z takimi napadami mogą być otwarte.

Napad padaczkowy u psa

Objawy skurczów

Najczęstszym i najniebezpieczniejszym dla zwierzęcia jest napad padaczkowy. Dlatego właściciel zwierzęcia z epilepsją powinien znać główne objawy wystąpienia tego nieprzyjemnego zjawiska i fazy napadu:

  • Prekursory (faza aury). Charakteryzuje go niepokój psa. Pies jęczy, próbując ukryć się w ciemnym kącie, unika komunikacji. Wyglądasz przerażony, zdezorientowany.
  • Etap Ictal (udar). Zwierzę pada na bok lub zwija się. Czas trwania skurczy mięśni może wynosić od kilku sekund do 5 - 7 minut.

Podczas tego etapu często dochodzi do silnego wydzielania śliny z pienieniem w ustach, mimowolnym oddawaniem moczu, defekacją.

  • Faza poideńska występuje po ustaniu zespołu konwulsyjnego. Zwierzę może mieć złe orientacje w przestrzeni przez długi czas, nie reagować na zmiany w środowisku i nie rozpoznać właściciela.

Specjaliści weterynarii rozróżniają drobne i uogólnione napady padaczkowe. W umiarkowanym zespole drgawkowym zwierzę jest świadome, obserwuje się odchylenie głowy, słaby przepływ śliny. Pies zachowuje zdolność poruszania się.

W przypadku uogólnionego napadu u zwierzęcia występuje silne ślinienie z domieszką krwi, cofaniem gałek ocznych oraz częstym i ciężkim oddychaniem. Można zauważyć ruchy żuchwy w żuchwie. Ruch kończyn przypomina zwierzę domowe. Głowę zwykle odchyla się w bok.

Pierwsza pomoc

Przede wszystkim ważne jest, aby się nie zgubić. W przypadku wykrycia zespołu konwulsyjnego lekarz weterynarii powinien zostać natychmiast wezwany do domu lub pies powinien zostać zabrany do wyspecjalizowanej instytucji samodzielnie. Przed udzieleniem wykwalifikowanej pomocy właściciel musi zadbać o bezpieczeństwo zwierzęcia, które nie jest w stanie kontrolować swoich działań.

Aby to zrobić, konieczne jest usunięcie obcych obiektów i przedmiotów, aby pies sam przypadkiem nie doznał obrażeń. W pomieszczeniu, w którym znajduje się zwierzę, wyłącz światło, zawieś zasłony w oknach. Jeśli napad zostanie wykryty na ulicy, musisz ostrożnie przenieść zwierzę w bezpieczne miejsce i być z nim przez cały czas. Aby ułatwić psu oddychanie, lepiej obrócić go po prawej stronie.

W przypadku poważnych skurczów nie otwieraj szczęk psa, aby uniknąć obrażeń. Jeśli przepływ śliny jest obfity, należy podjąć kroki w celu usunięcia śliny z jamy ustnej. Należy to zrobić, owijając dłoń ręcznikiem. Podczas transportu lub oczekiwania na przybycie weterynarza, pies powinien być przykryty ciepłym kocem, lekkim kocem.

Leczenie skurczów

Terapia patologiczna zależy od przyczyny prowadzącej do syndromu konwulsyjnego i polega na jej eliminacji. W praktyce weterynaryjnej zastrzyki siarczanu magnezu, leków przeciwhistaminowych i przeciwdrgawkowych są stosowane w celu złagodzenia drżenia mięśni u psów. Skuteczne leki, takie jak fenobarbital, diazepam, Sibazon, prymidon, heksamidyna. W przypadku dysfunkcji nerek psa przepisuje się bromek sodu.

Drgawki u czworonożnych zwierząt domowych wskazują na naruszenie centralnego układu nerwowego i mogą wynikać z wielu przyczyn. Najczęstsze u psów są napady padaczkowe. Właściciel powinien znać objawy patologii i kompetentnie zapewnić pierwszą pomoc zwierzęciu.

Przydatne wideo

Informacje o przyczynach i leczeniu napadów u psów można znaleźć w tym filmie:

Pies ma zwiększoną wrażliwość na bodźce zewnętrzne (dźwięk, światło).. Drgawki, napady padaczkowe, postępujący paraliż.

Objawy i leczenie. W pierwszych dniach choroby psy odmawiają jedzenia. do dwóch tygodni, zapalenie błony śluzowej, kaszel, wymioty, biegunka, drgawki, porażenie.

U psów i kotów kilka rodzajów robaków może zarazić się pasożytami.. Szczenięta mogą mieć napady padaczkowe i napady padaczkowe.

Przyczyny napadów u psów i co robić

Niebezpiecznym objawem wielu chorób zwierząt domowych może być zespół konwulsyjny. Skurcze u psa są nieprzyjemne i przerażające. Mimowolnemu skurczowi mięśni towarzyszy często nadmierne ślinienie się, brak napięcia i utrata przytomności. Bardzo ważne jest, aby postawić prawidłową diagnozę. Tylko w takim przypadku można zalecić właściwe leczenie. Zwykle odbywa się to w dwóch etapach: leczenie objawowe ułatwia stan zwierzęcia, a specyficzne usuwa przyczynę napadów, a tym samym eliminuje ich powtarzanie.

Ale zanim pies dostanie się do kliniki weterynaryjnej, pierwsza pomoc powinna być udzielona przez tego, który jest w pobliżu. Właściciel musi wiedzieć, co zrobić, jeśli pies ma skurcze.

Napad drgawkowy

Patologiczna aktywność neuronów tych części mózgu, które są odpowiedzialne za system kontroli motorycznej, może wywołać zwiększoną konwulsyjną gotowość. Wielkość napadu drgawkowego może różnić się od łagodnego skurczu mięśni kończyn do ciężkich uogólnionych drgawek z utratą przytomności. Wszystko zależy od tego, która część mózgu jest dotknięta chorobą.

Klasyczny atak składa się z następujących głównych etapów:

  1. Aura. Jest to okres zbliżania się napadów. Można go rozpoznać po wzmożonym niepokoju, zwiększając drżenie kończyn. Może trwać od kilku minut do kilku dni.
  2. Blow To jest ostry okres. Objawy pojawiają się przy największej jasności. Skurcze są szczególnie silne, pies może stracić przytomność. Niekontrolowane oddawanie moczu, zwiększone wydzielanie śliny są charakterystyczne dla tego etapu.
  3. Stan pourazowy - stan "odrętwienia". Charakteryzuje się wędrującym zwierzęciem, utratą orientacji w przestrzeni, dezorientacją, silnym bólem głowy. Może trwać kilka godzin.

Samotnie powtarzające się napady drgawkowe nie stanowią zagrożenia dla życia. Ale istnieją ostre stany, które nazywane są stanem drgawkowym. Charakteryzuje się uporczywymi lub często powtarzającymi się napadami. W takim przypadku pies potrzebuje pilnej pomocy lekarskiej.

Przyczyny

Drgawki u psów mogą mieć różne przyczyny. Jest to dość powszechny objaw. Aby zyskać pewność, że napady nie powrócą, nie wystarczy ich wyeliminować. Konieczne jest wyleczenie samej choroby.

  1. Infekcja bakteryjna lub wirusowa u psa może być przyczyną komplikacji mózgu. Przykładem może być zapalenie opon mózgowych lub wścieklizna. Wścieklizna - odnosi się do najgroźniejszych chorób wirusowych, które są prawie nieuleczalne i prawie zawsze prowadzą do śmierci. Jedynym sposobem, aby się przed nim uchronić, jest zaszczepienie psa na czas.
  2. Ciężkie zatrucie organizmu. Jest prawie zawsze wynikiem zatrucia toksycznymi chemikaliami lub ugryzieniem jadowitego owada. Arsen jest bardzo niebezpieczny dla zwierząt. Zwierzęta mdłe, skurcze mięśni mogą towarzyszyć biegunce, wymiotom, skurczom jelit i innym objawom zatrucia. W takim przypadku odpowiednia detoksyfikacja i płukanie żołądka z obfitymi ilościami płynu mogą uratować sytuację.
  3. Hipoglikemia jest ostrym niedoborem glukozy w organizmie. W przypadku długiego głodu lub nieprawidłowego funkcjonowania trzustki poziom cukru we krwi może spaść do niedopuszczalnie niskiego poziomu. W śpiączce hipoglikemicznej może dojść do ataku i utraty przytomności. Choroba jest często dziedziczna. Wstrzyknięcie glukozy w mięśniach tylnych nóg lub niewielka ilość słodkiego syropu wlewa się do ust psa, usuwa atak.
  4. Konsekwencje urazów mózgu lub kręgosłupa, wstrząsy elektryczne mogą wywołać reakcję drgawkową. Co więcej, reakcja jest często bardzo odległa w czasie.
  5. Choroby układu sercowo-naczyniowego mogą również mieć podłoże neurologiczne, które wyraża się właśnie poprzez drgawki.
  6. Choroby nowotworowe mózgu lub rdzenia kręgowego mogą być scharakteryzowane przez skurcze i utratę czucia tylnych nóg. Jego obecność zależy od tego, która część mózgu jest dotknięta chorobą. Częściej u starszych psów.
  7. Choroba wątroby, a mianowicie encefalopatia wątrobowa jest bardzo prawdopodobną przyczyną napadów padaczkowych. Zdiagnozowano u osób, które ukończyły już 5 lat.
  8. Zakaźne uszkodzenie układu nerwowego zwierzęcia przez wirus dystalny od psa prowadzi do konwulsji i późniejszego porażenia kończyn tylnych.
  9. Niedobór witaminy i niedobory mikroelementów. Przy braku witamin i korzystnych pierwiastków chemicznych najbardziej cierpi system nerwowy. Dotyczy to zwłaszcza witamin z grupy B, a także preparatów magnezu i wapnia.
  10. Padaczka jest najczęstszą przyczyną skurczy psów. Jest bardziej podatna na duże rasy psów. To prawie zawsze wrodzona nieprawidłowość, dlatego częściej zdiagnozowana jest u młodych osób.
  11. Skutki stresu i napięcia nerwowego można również wyrazić przez wzrost konwulsyjnej gotowości.

U małych szczeniąt podczas snu często obserwuje się skurcze mięśni i drobne skurcze kończyn tylnych. Mogą je poruszać lub dotykać, tak jak podczas biegu. Nie bój się. Takie stany nie są niebezpieczne. Wskazują tylko na bardzo pobudliwy układ nerwowy dziecka. Wszystkie zwierzęta potrzebują uwagi i właściciela pieszczoty. Aby wyeliminować takie objawy, konieczne jest wzmocnienie układu nerwowego psa i mięśni nóg, chodzenie z nim w nieznanych miejscach.

Odmiany drgawek

Skurcze to mimowolne skurcze mięśni. One napinają się, stają się twarde, deformują się. Takie silne napięcie często towarzyszy zespołowi bólowemu. Mózg, włókna nerwowe, tkanka mięśniowa i układ hormonalny mogą brać udział w powstawaniu skurczów.

U psów skurcze mogą mieć różną intensywność i czas trwania. W sumie występują 4 rodzaje mimowolnych skurczy mięśni:

  • Drgawki to rytmiczne skurcze dużych grup mięśni. Zazwyczaj nie towarzyszą im zmiany lub utrata przytomności. Trwają od kilku sekund do kilku minut, czasami towarzyszy im ból.
  • Konwulsje toniczne to seria krótkotrwałych skurczów mięśni. Wpływa na mięśnie brzucha, szyi, nóg. Każdy jeden duży mięsień może uczestniczyć.
  • Konwulsje kloniczne charakteryzują się drżeniem - szybką zmianą skurczów i relaksacji. Może charakteryzować się zaburzeniami ruchowymi i zaburzoną koordynacją ruchów.
  • Uogólnione napady padaczkowe są rozproszone i dotyczą wielu grup mięśni. Pies pada gwałtownie. Konwulsyjne ruchy wstrząsają całym ciałem, zwykle spieniając usta. Takie stany są szczególnie charakterystyczne w epilepsji i zespołach epileptycznych o różnej etiologii i często towarzyszy im utrata przytomności.

Pierwsza pomoc

Nagłe konwulsje u twojego ulubionego psa nie powinny prowadzić do zamieszania. Ten objaw nie jest tak straszny. Znacznie bardziej poważne konsekwencje mogą wynikać z obrażeń, które pies może zadać podczas ataku. Dlatego głównym zadaniem właściciela jest zminimalizowanie tego ryzyka. Najbardziej poprawne będą takie działania:

  • upewnij się, że zwierzę nie może zostać zranione, w tym celu sprawdź, czy w pobliżu nie ma żadnych przedmiotów do przekłuwania lub cięcia;
  • nie położył psa na łóżku, ale na miękkim łóżku, leżącym na podłodze;
  • trzymajcie łapy i głowę zwierzęcia;
  • połóż go na boku, aby zapobiec zadławieniu, aby piana i ślinka swobodnie przepływały z ust;
  • w celu uniknięcia uszkodzenia zębów psa, spróbuj wepchnąć przedmiot (łyżkę) między szczęki;
  • Delikatnie upuść kilka kropel środka uspokajającego (Corvalol lub Valocordin) na język, co pomoże zakończyć atak;
  • obserwować zachowanie psa, aby prawidłowo opisać weterynarzowi jej stan;
  • wezwać służbę weterynaryjną w domu tak szybko, jak to możliwe lub, po odczekaniu końca ataku, zabrać psa do kliniki weterynaryjnej.

Zdarza się, że napady są dość długie, co zrobić w tym przypadku, zna tylko doświadczony weterynarz. Próby leczenia zwierzęcia za pomocą metod domowych mogą tylko pogorszyć sytuację.

Ankieta

Rozpoznanie choroby neurologicznej obejmuje zestaw badań instrumentalnych mających na celu ustalenie przyczyny. Ponieważ objaw ten może być spowodowany wieloma dolegliwościami o najbardziej zróżnicowanym charakterze, diagnoza powinna być w miarę możliwości. Podczas diagnozy zawsze brany jest pod uwagę wiek i styl życia pacjenta.

Właściciel musi się dowiedzieć, czy u żadnego z przodków psa występują podobne objawy. Bardzo ważne jest również, aby pamiętać, że pies miał poważne obrażenia lub kłosy.

Najbardziej pouczające są następujące typy ankiet:

  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa mózgu i rdzenia kręgowego;
  • badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej;
  • radiografia kości czaszki i kręgosłupa;
  • elektrokardiogram tętna;
  • szczegółowa morfologia krwi.

Należy pamiętać, że drgawki u osób w podeszłym wieku mogą często wskazywać na problemy z wątrobą, nerkami i sercem. Szczenięta i młode psy są bardziej podatne na epilepsję, a kobiety w ciąży i karmiące piersią, a także psy małych ras doświadczają niedoboru wapnia (rzucawki).

Leczenie dolegliwości

Przed rozpoznaniem leczenie drgawek u psów może być objawowe, to jest złagodzić główne objawy i poprawić ogólny stan zwierzęcia. Leczenie przeciwdrgawkowe rozpoczyna się od domięśniowych zastrzyków siarczanu magnezu (magnezja). Zgodnie z wynikami diagnozy lekarz określa główną przyczynę drgawek i przepisuje pacjentowi określone leczenie. Może się zdarzyć, że zwierzęta, które usuwają objawy neurologiczne mogą być potrzebne zwierzęciu do końca życia.

Właściciel jest zobowiązany do ścisłego przestrzegania wszystkich zaleceń lekarza. Nie można arbitralnie zatrzymać przepisanej terapii, aby uniknąć nawrotów napadów.

Środki zapobiegawcze

Dla tych warunków nie ma specjalnego systemu ostrzegania. Głównym środkiem zapobiegawczym jest przede wszystkim zdrowy styl życia - dobre odżywianie, chodzenie z psem na świeżym powietrzu, aktywne gry. Regularne rutynowe kontrole są ważne, co pomoże nie przegapić początku choroby. Napady u psów większości małych ras mogą rozpocząć się po stresie, ponieważ są bardzo nieśmiałe. Konieczne jest zapewnienie, że takie sytuacje stworzyły jak najmniej.

Najbardziej predysponowany do psów z rodowodem chorobowym. Dlaczego tak jest - wciąż nie jest znane. Psy rasy pudel, husky i jamniki są często diagnozowane z padaczką, a terier Yorkshire, chihuahua i szpic są podatne na hipoglikemię.

Skurcze psów: przyczyny i leczenie

Wielu z nas zaobserwowało tak przerażające zjawisko, jak skurcze psów, i prawie każdy dorosły to wie. Ale w przeciwieństwie do psa może pomóc sobie lub pomóc innej osobie. Ale gdy mimowolne skurcze mięśni nagle zaczynają się u zwierzaka, wiele osób jest zgubionych i nie wie, jak się zachować w takiej sytuacji. Czy mogę sam pomóc psu? Jakie mogą być przyczyny skurczów? Jak udzielać pierwszej pomocy? Jakie leczenie jest zalecane? Spróbujmy to rozgryźć.

Przyczyny

Większość właścicieli, w postaci konwulsji swoich zwierząt, panikuje, co nie jest zaskakujące: zwierzę upada, konwulsyjnie drgają, ślinka wypływa z jej ust, a nawet może pić. Koncert jest jak horror, nie dla słabych nerwów. I każda osoba natychmiast błyska myślą: co się stało, jaki jest powód? Należy tutaj wyjaśnić, że napady nie są specyficzną chorobą, ale objawami danej choroby. Wybierz pięć z nich.

  1. Infekcja. Mimowolne skurcze mięśni mogą być spowodowane infekcją bakteryjną lub wirusową. Najbardziej niebezpieczną postacią choroby jest wścieklizna, gdy pies ma skurcze i piankę z ust, infekcja następuje w kontakcie z chorym psem.
  2. Odurzenie. Może wystąpić w wyniku spożycia psa substancji chemicznej (na przykład arsenu, który zatruł gryzonie), w wyniku czego następuje zatrucie. W ciele zaczyna się proces zapalny, rozpoczyna się biegunka i wymioty, a następnie skurcz mięśni, który może powodować paraliż.
  3. Hipoglikemia. Choroba ta występuje, gdy w ciele zwierzęcia występuje ostry niedobór glukozy we krwi. W rezultacie metabolizm jest zaburzony, dlatego też nerki i wątroba są pierwszymi, którzy cierpią i zaczynają się konwulsje. Choroba ta najczęściej objawia się w młodych, małych rasach, a także może być dziedziczona.
  4. Eclampsia, w której poziom wapnia u psa gwałtownie spada. Szczególnie ciężarne samice, nowonarodzone odchody i rasy karłowate są podatne na tę chorobę. Niedobór wapnia i prowokuje występowanie napadów zwierząt domowych.
  5. Padaczka. Jest to najczęstsza przyczyna drgawek u zwierząt. Ta choroba dotyka mózg. Może wystąpić w wyniku urazu głowy, zapalenia, procesu nowotworowego lub może zostać odziedziczony. Psy dużych ras są najbardziej dotknięte epilepsją.

Odmiany drgawek

Mimowolne skurcze mięśni są podzielone na cztery typy, a każdy właściciel musi znać objawy, które towarzyszą temu lub temu gatunkowi. Jest to ważne, aby możliwie dokładnie opisać naturę drgawek, czasu trwania i częstotliwości weterynarza. Ta informacja pomoże zdiagnozować i przepisać leczenie. Istnieją specyficzne różnice między typami skurczów mięśni, należy rozważyć każdą odmianę.

  1. Convulsive - oznaczają słabe drgania, które okresowo powtarzają się. Po krótkich cięciach zwierzę może nawet wstać i zareagować na polecenia właściciela, po czym powracają konwulsje drgawkowe.
  2. Tonic. Gatunek ten nie jest szczególnie niebezpieczny, konwulsyjne cięcia nie trwają długo. Mięśnie wzdrygają się okresowo, pies jest ciągle przytomny, ale odczuwa bolący ból, jest nerwowy i skamla. Skurcze mogą występować w dowolnej części ciała zwierzęcia, nie wywołują silnych bolesnych wrażeń, ale przestraszą zwierzę domowe.
  3. Clonic. W przypadku tego typu napadów stan zwierzęcia ulega przemianom, mięśnie kurczą się i relaksują z częstotliwością od pół minuty do minuty. Na przykład, jeśli u psa występują konwulsje tylnych nóg, to nie traci ono przytomności, a zwierzę uspokaja się podczas okresów rozluźnienia mięśni. Następnie skróty zaczynają się od nowa.
  4. Epileptyczny. Taki stan jest najstraszniejszy i niebezpieczny, pies wygląda strasznie, jak w umierających konwulsjach. Mięśnie kurczą się niemal bez przerw, a dzieje się tak, dopóki zwierzę nie straci przytomności z bólu. Napady padaczkowe mogą być nieuleczalne dla chorego psa.

Napady padaczkowe u boksera

Pierwsza pomoc

Jeśli nagle Twój zwierzak zaczął mimowolne skurcze mięśni, najważniejsze jest, aby nie bać się i nie dążyć do maksymalizacji stanu psa. Niestety, w tej sytuacji nie można pomóc swojemu psu, ponieważ konwulsyjne drgawki są bardzo poważnym objawem. Co zrobić, jeśli pies ma skurcze? Pierwszą czynnością jest natychmiastowe wezwanie lekarza weterynarii lub, jeśli to możliwe, dostarczenie zwierzęcia do kliniki. Nie wpadaj w panikę, zwłaszcza, że ​​możesz pomóc swojemu zwierzakowi, aczkolwiek drobnemu.

Zapewnij spokój i ciszę zwierzęcia, przyciemnij okna, a następnie delikatnie (podczas okresów relaksu) przenieś psa na łóżko lub gęsty materac (ale nie na łóżko). Nie wykonuj żadnych manipulacji ze zwierzęciem i nie próbuj go trzymać lub w inny sposób ożyj, jest to absolutnie niemożliwe. Konieczna pomoc medyczna dla zwierząt może być zapewniona tylko przez wykwalifikowanego specjalistę. Jedyną rzeczą, którą wolno robić samemu (jeśli nie masz odwagi dźwigać zwierząt) jest trzymanie psa tak, aby nie uderzało w głowę o ciała obce.

Uważnie monitoruj stan zwierzęcia, przerwy pomiędzy atakami, zachowanie psa jako całości. Wszystkie twoje obserwacje będą musiały zostać przekazane lekarzowi w celu ustalenia prawidłowej diagnozy i najbardziej skutecznego leczenia. Innym działaniem zalecanym przez weterynarzy jako pierwszą pomoc, jeśli pies ma konwulsje w całym ciele, ostrożnie upuścić kilka kropli Corvalolu lub Valocordin w język zwierzęcia. Leki te uspokoją zwierzę i zmniejszą pobudliwość układu nerwowego.

Ankieta

Aby ustalić dokładną przyczynę napadów u psa może być tylko lekarz po wykonaniu niezbędnych testów. Lista wymaganych procedur obejmuje: ultrasonografię jamy brzusznej, ogólną i biochemiczną analizę krwi, tomografię komputerową i MRI, EKG serca i RTG klatki piersiowej. Przed tymi badaniami nie można postawić diagnozy, jeśli tylko możemy przyjąć, dlaczego wystąpiły drgawki. U psów do jednego roku skurcze mięśni wynikają z zapalenia i wad wrodzonych. U zwierząt starszych niż rok te niepokojące objawy już mówią o epilepsji. Jeśli twój pies przekroczył wiek o 5 lat, drgawki mogą wskazywać na chorobę nowotworową.

Zapobieganie

Nie ma specjalnych wskazówek, które trudno byłoby zastosować w zapobieganiu skurczom u psów. Trzeba zwracać uwagę na odżywianie swojego zwierzaka, urozmaicać dietę i wybierać pokarm wzbogacony o witaminy, minerały i pierwiastki śladowe. Podczas spacerów upewnij się, że twój zwierzak nie ma kontaktu z osobami bezdomnymi, a zwłaszcza z agresywnymi zwierzętami, z których może się zarazić niebezpieczną chorobą. I, oczywiście, co najmniej dwa razy w roku, aby przejść regularne badanie u weterynarza w celu wykluczenia jakichkolwiek chorób, które mogą powodować konwulsyjne skurcze mięśni.

Leczenie

Przed zdiagnozowaniem przyczyn, specjalista rozpocznie leczenie drgawek u psa, wstrzykując domięśniowo siarczan magnezu. Jest lekiem przeciwhistaminowym, który zatrzyma skurcze i wyeliminuje ataki mimowolnych skurczy mięśni. Następnie lekarz zbada objawy, wyśle ​​zwierzę do badania, a dopiero potem, w oparciu o wyniki, dokona dokładnej diagnozy i przepisze niezbędne leczenie. Należy ściśle przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza, dopóki zwierzę nie zostanie całkowicie wyleczone.

Głównym błędem popełnianym przez wielu właścicieli psów jest nieautoryzowane zakończenie leczenia, gdy uważają, że zwierzę już wyzdrowiało i nie jest konieczne ponowne "otrucie" go. Nie można tego zrobić, zwierzę musi przejść pełny cykl leczenia, który można ukończyć tylko za zgodą lekarza. I tylko od właściciela psa zależy, czy jego czworonożny przyjaciel całkowicie powróci do zdrowia. Przecież często leczenie zwierzęcia odbywa się w domu, a jeśli nie dbasz o zalecenia specjalisty, zdrowie, a nawet życie twojego zwierzaka będzie zagrożone.

Jakie rasy są zagrożone

Są to głównie psy rasowe, takie jak collie, husky, pudel, labrador i jamnik. Płeć zwierzęcia również odgrywa rolę, ponieważ mężczyźni są bardziej podatni na epilepsję niż suki. Ale ten ostatni może przejść chorobę przez dziedziczenie w okresie ciąży potomstwa.

Jednak małe rasy psów również nie są bezpieczne, mogą również złapać napady padaczkowe, ale w wyniku innej choroby, hipoglikemii. Najczęstszą chorobą są chihuahua, karłowate rasy Spitz i Yorkshire terrier. I to może się rozpocząć w młodym wieku, może być kilka przyczyn braku glukozy we krwi: przedwczesne porody, złe żerowanie, ostra zmiana w znajomym środowisku, a nawet stresujące sytuacje (nie zapominaj, że miniaturowe psy są bardzo nieśmiałe).

Możesz również zadać pytanie lekarzowi weterynarii personelu naszej strony, który odpowie na nie tak szybko, jak to możliwe, w polu komentarzy poniżej.

Padaczka u psów

Padaczka u psów domowych jest dość rozpowszechnioną chorobą, która wymaga terminowej i prawidłowej diagnozy, a także kompetentnego, wysoce skutecznego schematu leczenia. Przewlekła neurologiczna patologia nazywana epilepsją jest predyspozycją organizmu zwierzęcia do nagłego pojawienia się drgawek napadowych.

Treść artykułu:

Czym jest epilepsja

Manifestacja u psa napadów pojedynczych i specyficznych dla epilepsji jest spowodowana obecnością określonych reakcji żywego organizmu na zachodzące w nim procesy. Według współczesnych koncepcji weterynaryjnych padaczka można przypisać heterogenicznym grupom patologii, których objawy kliniczne charakteryzują się powtarzającymi się napadami drgawkowymi. Podstawą patogenezy padaczki są napadowe napady, które występują w neuronalnych komórkach mózgu.

To jest interesujące! Powtarzające się napadowe stany różnego pochodzenia, w tym zaburzenia nastroju i świadomości, a także rozwój otępienia i psychozy epileptycznej, w połączeniu ze strachem, tęsknotą i agresywnością są typowe dla chorób neurologicznych.

Jeżeli istnieje udowodniony związek między występowaniem napadów padaczkowych a patologią pochodzenia somatycznego, ustalono rozpoznanie padaczki objawowej. Praktyka weterynaryjna pokazuje, że niektóre przypadki napadów drgawkowych mogą być skomplikowane w przebiegu choroby pochodzenia somatycznego lub neurologicznego, a także urazów mózgu.

Wady wrodzone w procesie funkcjonowania mózgu są najczęściej przyczyną pierwotnej epilepsji u psów, a dziedziczna predyspozycja do choroby powoduje, że patologia jest dość powszechna u niektórych ras, w tym u pasterza i collie, seterów i retrieverów, św. Bernardyna i psów gończych, jamników i pudli, bokserów i sznaucerów. i teriery. Suki częściej chorują na epilepsję niż mężczyźni, a ryzyko rozwinięcia się patologii jest wyższe u psów wykastrowanych lub wysterylizowanych.

Czynniki wywołujące rozwój wtórnej padaczki można przedstawić za pomocą:

  • infekcje: zapalenie mózgu, tężec i dżuma;
  • toksyczne działanie ołowiu, arsenu i strychniny;
  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • porażenie prądem;
  • ukąszenia jadowitych węży;
  • narażenie na jad owada;
  • brak niektórych pierwiastków śladowych lub witamin;
  • niskie stężenie glukozy;
  • zaburzenia hormonalne;
  • helminthiasis.

Uszkodzenie mózgu może być spowodowane nawet krótkotrwałym niedożywieniem lub niewielkim obrażeniem podczas rozwoju prenatalnego zwierzęcia.

Wrodzona padaczka objawia się przede wszystkim w wieku pół roku, a napady nabytej patologii występują pod negatywnym wpływem czynników zewnętrznych, niezależnie od wieku zwierząt domowych. Neurologiczne podstawy patologii można rozpatrywać z punktu widzenia naruszenia procesów hamowania i wzbudzania w tkankach mózgu.

To jest interesujące! Pojawienie się napadu padaczkowego jest najczęściej wywoływane przez niekorzystne skutki, takie jak stresujący stan, zmęczenie lub przepracowanie, bardzo silne czynniki emocjonalne i niepowodzenie hormonalnego tła.

Podrażnienie nerwowe może powodować nadmierne wydzielanie śliny, zwiększoną perystaltykę jelit i ruchliwość żołądka, brak działania innych narządów lub układów. W czasie intensywnego wyładowywania komórki nerwowe wydają znaczne ilości pożywienia i neuroprzekaźników, co szybko wywołuje ich ucisk i osłabienie standardowej aktywności mózgu.

Objawy epilepsji u psa

Najpoważniejszym objawem patologii jest rozwój napadu padaczkowego, który jest reprezentowany przez etapy prekursorowe, icctal i postictal. W pierwszym przypadku stan zwierzęcia charakteryzuje się nerwowym zachowaniem i żałobnym jękiem, lękiem i dość obfitym ślinotokiem.

Następnym etapem jest utrata przytomności, a także pochylenie głowy do tyłu, któremu towarzyszy napięcie mięśniowe, maksymalne rozszerzenie źrenic i głośny, szybki oddech. Na szczycie takiego ataku następuje uwolnienie pienistej śliny i gryzienie języka, mimowolne oddawanie moczu lub opróżnianie jelit. Na etapie poetyckim zachodzą procesy regeneracyjne, ale zwierzę może mieć poczucie dezorientacji i lekkiego ślinotoku.

To jest interesujące! Napady częściowe występują u psów niezbyt często i można je określić jako dziwne i niezwykłe zachowanie, nietypowe dla zwierząt domowych.

W praktyce weterynaryjnej rozróżnia się również formy, którym towarzyszą drobne, częściowe lub częściowe napady padaczkowe. Do małego ataku lub ropnia, charakteryzującego się krótkotrwałą utratą przytomności z zachowaniem stabilnej równowagi.

Częściowe napady padaczkowe charakteryzują się pojawieniem się drgawek wyłącznie na pewnej części tkanki mięśniowej. W tym samym czasie odnotowuje się drżenie kończyn lub szczęk, niemotywowane zwoje głowy lub całego ciała. Pojawienie się napadów częściowych z reguły towarzyszy wtórnej padaczce i jest w stanie szybko przekształcić się w napady uogólnionego typu.

Pierwsza pomoc w leczeniu padaczki

Jeśli podejrzewasz napad padaczkowy, twoje zwierzę będzie musiało zapewnić całkowity odpoczynek, usuwając wszelkie drażniące i stresujące czynniki. Według weterynarzy wskazane jest umieszczenie chorego zwierzęcia w ciemnym i cichym pokoju. Aby zminimalizować ryzyko poważnych obrażeń psa podczas ruchów konwekcyjnych, zaleca się umieszczenie pod nim miękkiej ściółki lub małego materaca. Dobry wynik pierwszej pomocy zapewnia aktywna wentylacja z dopływem świeżego powietrza do pomieszczenia, a także ostrożne zwilżanie skóry zwierzęcia wodą o temperaturze pokojowej.

Historia stanu epileptycznego będzie wymagać większej uwagi ze strony właściciela zwierzęcia. Z reguły napad zatrzymuje się po około półgodzinie, ale jeśli stan konwulsyjny trwa dłużej, to pies musi otrzymać kwalifikowaną pomoc weterynaryjną w specjalistycznej klinice.

Czas trwania ataku i jego wskaźniki dotkliwości zależą bezpośrednio od tego, w jaki sposób kompetentnie udzielona zostanie pierwsza pomoc i wszystkie leki przepisane przez weterynarza w celu najbardziej efektywnego złagodzenia stanu drgawkowego. Aby przetransportować do kliniki zwierzę podrzucające i niespokojne podczas ataku jest najlepsze na dużym kocu.

To jest interesujące! Potwierdzając diagnozę, właściciel psa z epilepsją w historii może potrzebować opanowania niezależnego domięśniowego podawania leków przeciwdrgawkowych i innych środków adekwatnych do ciężkości choroby.

Diagnoza i leczenie

Identyfikacja epilepsji u zwierząt domowych wymaga wizualnej kontroli psa, a także wyznaczenia przedstawionych środków diagnostycznych:

  • badanie krwi i moczu w celu określenia ilości resztkowego azotu i glukozy;
  • pomiary stężenia ołowiu i wapnia w płynach biologicznych;
  • analiza kału pod kątem braku helmishiasis;
  • analiza płynu mózgowo-rdzeniowego w celu określenia wskaźników ciśnienia, składu komórkowego i stężenia białka;
  • badania ultrasonograficzne;
  • badania rentgenowskie;
  • elektroencefalogram do celów oceny stanu emocjonalnego ekspertów.

Szczególną uwagę zwraca się na badanie rodowodu psa, a także na określenie dziedzicznej predyspozycji do padaczki. Diagnoza pozwala odróżnić wrodzoną postać choroby od patologii nabytego lub wtórnego typu, a także pomaga zidentyfikować czynniki prowokujące. Brak współistniejących chorób i skomplikowanych chorób somatycznych umożliwia w większości przypadków dokładne ustalenie genetycznej przyczynowości choroby. Padaczka w procesie diagnostycznym powinna być odróżniona od patologii aparatu przedsionkowego, a także chorób móżdżku lub problemów z nerwem słuchowym.

Niestety, całkowite wyleczenie psa, nawet na tle prawidłowo i na czas przepisanych leków, nie jest przestrzegane, ale jest gwarancją znacznej poprawy jakości życia zwierzęcia. Powszechnie stosowane leki objawowe obejmują środki uspokajające i uspokajające, takie jak fenytoina, diazepam, fenobarbital i prymidon.

To jest interesujące! Leczenie przeciwpadaczkowe stanu epileptycznego u zwierząt domowych jest stosowane wyłącznie do celów weterynarza, przy ścisłym przestrzeganiu dawkowania i pod ogólną kontrolą stanu.

Z kontrowersji pod względem stosowności powołania z drgawkami leki obejmują bromki, których stosowanie może powodować pojawienie się raczej złożonych chorób skóry. Jednakże bromek sodu jest często podawany psom z historią dysfunkcji nerek. Po podaniu doustnym "Tazepam", dobrze eliminuje objawy nerwicy, a także "Heksamidynę".

Zapobieganie epilepsji

Napady padaczkowe występują pod wpływem wielu czynników prowokujących, które należy całkowicie wykluczyć z życia zwierzęcia. Pies powinien być chroniony przed ekscytującymi wydarzeniami, w tym wizytami na wystawach i konkursach, a także koniecznością minimalizacji liczby intensywnych szkoleń. Chodzenie powinno być wystarczająco długie, ale przeprowadzane tylko w znajomym i swobodnej atmosferze.

Terapia epilepsja obejmuje planowanie i przyleganie do zwierzęcia, a także monitorowanie ogólnego stanu jego zdrowia. Obecność w historii psa nawet pojedynczego epileptycznego stanu obejmuje regularne konsultacje weterynaryjne i przestrzeganie wszystkich terminów.

Ważnym krokiem w leczeniu padaczki jest normalizacja diety z następującymi zaleceniami:

  • karmienie zwierzęcia jest pożądane w celu urozmaicenia roślinami strączkowymi, kaszę owsianką, sardynkami, gotowaną marchewką i kapustą;
  • żywność powinna być podawana psu ściśle według ustalonego reżimu, w postaci ciepła;
  • część podanej żywności musi odpowiadać wieku i cechom zwierząt;
  • w codziennej diecie powinno być wystarczająco dużo magnezu, manganu i witaminy "B6";
  • należy ograniczyć ilość mięsa i innych pokarmów białkowych, a także słone produkty spożywcze w diecie chorego psa;
  • suplementy witaminowe i mineralne do diety są wyznaczane wyłącznie przez lekarza weterynarii i są wybierane ściśle indywidualnie, w zależności od stanu zdrowia zwierzęcia;
  • Najlepszym rozwiązaniem byłoby przeniesienie zwierzęcia do gotowego paszy o wysokiej jakości, która zawiera szybko rozszczepialne składniki białkowe.

Obowiązkowe jest wykluczenie czynników traumatycznych pod względem stanu emocjonalnego, a także wykluczenie psów z tej patologii z krycia.

To jest interesujące! Wysoka skuteczność profilaktyczna ma akupunkturę wykonaną na dziesięciu głównych wrażliwych punktach, a przeprowadzanie takich sesji przez jeden miesiąc jest dobrym dodatkiem do tradycyjnych leków.

Zagrożenie dla ludzi

Epilepsja jest chorobą bezdotykową, a dość powszechny pogląd, że po każdym ataku, umierające komórki mózgowe powodują, że pies jest niebezpieczny dla ludzi i nieadekwatny, jest nieuzasadniony. Napady padaczkowe u psa są nie mniej niebezpieczne niż podobna patologia, która rozwija się u ludzi.

Wraz z innymi przewlekłymi dolegliwościami padaczka będzie wymagać podania skutecznego leku dla psa, ponieważ brak odpowiedniej terapii może spowodować poważne konsekwencje.

Padaczka u psów: jak zminimalizować skutki napadów i zmniejszyć ich liczbę

Padaczka jest chorobą wywołaną zaburzeniem mózgu. Pod wpływem zmian strukturalnych lub troficznych w komórkach mózgu u psów występują niekontrolowane, powtarzające się napady padaczkowe, którym towarzyszy w niektórych przypadkach utrata przytomności. Padaczka u psów nie jest uleczalna, więc zadaniem właściciela jest złagodzenie drgawek i ewentualnie zmniejszenie ich częstotliwości.

Etiologia chorób i predyspozycji skał

Padaczka jest spowodowana naruszeniem połączeń między neuronowych w mózgu, w wyniku czego u psów występują regularne napady padaczkowe. Dokładne przyczyny choroby nie są obecnie badane. Patologia jest związana z zaburzeniami przekazywania impulsów między komórkami mózgu. Według naukowców komórki nerwowe zachowują się nieskoordynowane ze względu na brak pewnych substancji w ciele, które regulują przenoszenie impulsów.

W epilepsji mózg jest upośledzony, co powoduje ciężkie drgawki u psów.

Pierwsze drgawki pojawiają się w wyniku drgawek wywołujących drgawki. Przy pierwszych przejawach drgawek weterynarz próbuje zdiagnozować przyczynę choroby. Leczenie objawowe nie jest właściwe, ponieważ ataki będą w każdym przypadku powtarzane, a dawka leków będzie musiała być ciągle zwiększana.

U psów występują dwie formy epilepsji:

  1. Pierwotna (lub prawdziwa) - dziedziczna nieuleczalna patologia. Choroba rozwija się na poziomie genetycznym, ze względu na mutacje wewnątrzgałkowe. Manifestacje nie rozpoczynają się natychmiast po urodzeniu. Przez pewien czas gen jest w stanie uśpienia i przejawia się pod wpływem pewnych czynników w wieku od sześciu miesięcy do pięciu lat.
  2. Wtórne (lub nabyte) - według większości lekarzy, ta forma jest uleczalna. W różnych okresach życia pies może przeżyć incydenty, które spowodują mechaniczne zniszczenie funkcji neuronów i połączeń między neuronami w mózgu. Staje się to przyczyną napadów padaczkowych.

Przewlekłe choroby i stany, które prowadzą do niedoboru tłuszczy, białek i węglowodanów w organizmie, mogą wywołać napad padaczki wtórnej. Może to prowadzić do niezrównoważonego odżywiania, wątroby, niewydolności nerek.

Choroby te obejmują:

Padaczka jest często konsekwencją pewnych chorób, takich jak wodogłowie.

  • wodogłowie;
  • zatrucie ołowiem, arsen, strychnina;
  • distemper;
  • hipoglikemia;
  • urazowe uszkodzenie mózgu;
  • marskość;
  • zapalenie mózgu;
  • niewydolność serca;
  • rak mózgu;
  • trujące ukąszenia owadów;
  • długotrwały stres.

Padaczka może być psem dowolnej rasy, ale niektóre z nich mają predyspozycje do napadów. Psy, jamniki, owczarki niemieckie i belgijskie, bokser, collie, angielski cocker spaniel, golden retriever, irlandzki seter, labrador, pudel, sznaucer, st. Bernard, husky, terier są najczęściej dotknięte napadami.

Manifestacje padaczki u psów

Głównym objawem padaczki jest nagłe niekontrolowane zajęcie.

Może pojawić się w dowolnym momencie i składa się z trzech elementów:

Napad padaczkowy składa się z trzech etapów: aury, stadium emocjonalnego i stadium posturalnego.

  • Aura - stan poprzedzający atak. Pies doświadcza nerwowego podniecenia, zaczyna jęczeć, ślinę wydobywa się z jamy ustnej. Pies próbuje ukryć się przed właścicielem. Czas trwania tego etapu zależy od indywidualnych cech zwierzęcia. Może to być kilka minut lub kilka dni.
  • Stadium Ictal - pies upada nieprzytomny, odrzuca głowę, napina mięśnie. Oczy toczą się, głowa zaczyna drgać, oddech staje się ciężki, częsty. Kończyny zaczynają mimowolnie wykonywać ruchy, jak podczas biegu. Piana z ust pochodzi z krwią zmieszaną z pogryzionym językiem lub policzkiem. Podczas drgawek pies rozwija mimowolne oddawanie moczu i wypróżnianie. Pies piszczy.
  • Postikalnaya - pod koniec ataku u psa pojawia się zamieszanie, dezorientacja w przestrzeni, błądzenie, chwilowa utrata widzenia. Poza atakiem u psów występuje na różne sposoby. Niektórzy szybko odzyskują zmysły, potem przez długi czas są w stanie apatii, inni są w stanie podekscytowania i nie mogą znaleźć dla siebie miejsca.

To ważne. Czasami atak epilepsji trwa 30-40 minut. Tak długi czas ataku stanowi poważne zagrożenie dla życia psa i wymaga obowiązkowego monitorowania i terapii.

Najcięższe napady występują u psów w wieku 1,5-2 lat, a leczenie w tym okresie jest najbardziej skuteczne. Właściwe leczenie może zmniejszyć liczbę napadów do jednego lub dwóch na rok.

Co robić podczas ataku

Samo atak na życie nie jest więc powodem do paniki i lęku przed kondycją psa, którego właściciel nie jest tego wart. Ale taki obraz może wystraszyć dzieci lub inne zwierzęta, więc lepiej je usunąć z pokoju. Podczas ataku zadaniem właściciela jest wyeliminowanie możliwości zranienia psa.

Jeśli pies ma napad, usuń wszystkie przedmioty, które mogą spowodować obrażenia, i postaraj się umieścić poduszkę pod głową.

Weterynarze zalecają następujące:

  • Trzymaj głowę psa lub umieść pod nią coś miękkiego.
  • Nie próbuj ograniczać ruchu psa, zmuszając go do zatrzymania drgawek.
  • Wbrew powszechnemu przekonaniu, niebezpieczeństwo połknięcia języka podczas ataku i uduszenia jest niemożliwe. Dlatego nie ma potrzeby otwierania szczęk podczas okresu napadowego.
  • Jeśli atak został opóźniony o więcej niż 25 minut, psa należy pilnie zabrać do kliniki.
  • Jeśli nie można natychmiast odwiedzić kliniki z przedłużonym dopasowaniem, pacjentowi podaje się środek przeciwdrgawkowy.

To ważne. Weterynarzom zaleca się zapisywanie wszystkich dat, czasu trwania ataków i wydarzeń poprzedzających je, przygotowania do wywiadu i wyboru taktyki leczenia.

Diagnostyka i leczenie epilepsji

Pierwotna padaczka jest stwierdzana w ciele psa metodą wykluczenia. Zwierzę sprawdza się pod kątem obecności innych chorób, których konsekwencjami są drgawki. Jeśli te choroby nie zostaną potwierdzone, lekarz diagnozuje padaczkę.

Po ataku powinieneś zdecydowanie znaleźć przyczynę epilepsji, ponieważ weterynarz wyznaczy kilka egzaminów.

Przeprowadzono następujące badania, aby zidentyfikować prawdziwą epilepsję:

  • Biochemiczne i kliniczne badania krwi.
  • Badanie refleksologiczne.
  • Ultradźwięki.
  • Badanie krwi na obecność hormonów i kwasów żółciowych.
  • MRI mózgu.
  • Elektroencefalogram.
  • RTG klatki piersiowej.

Metody i narzędzia, które wyleczyły padaczkę, obecnie nie istnieją, więc zadaniem terapii jest kontrolowanie napadów padaczkowych, zmniejszanie ich szkodliwego wpływu na organizm i zapobieganie przewlekłym napadom zagrażającym życiu (epistatus).

Obecnie nie można trwale wyleczyć padaczki, ale niektórym lekom można zapobiec napadom.

Reakcja na przepisane leki jest również indywidualna, dlatego czasami pożądany lek jest wybierany metodą pobierania próbek. W wyniku dalszych procedur lekarz wybiera kombinację i schemat leków, które najbardziej skutecznie wpłyną na pacjenta. Konkretny lek i częstotliwość jego odbioru są wybierane indywidualnie.

Bezpośrednie wskazania do terapii lekowej to:

  1. Odstępy między atakami mniej niż 30 dni.
  2. Napady seryjne (więcej niż 1 raz dziennie).
  3. Zapisano co najmniej jeden epistatus.
  4. Pies po ataku jest długo przywracany, obserwuje się naruszenia zachowania.

Najczęściej fenobarbital (Pagluferal) i bromek potasu są przepisywane w celu kontrolowania napadów padaczkowych w połączeniu lub jako monopreparaty. Biorąc tabletki codziennie, niepowodzenia w harmonogramie przyjmowania są niedozwolone, a nawet mogą prowadzić do poważnych ataków. Wadą fenobarbitalu jest jego działanie uspokajające.

Aby zapobiec atakom, należy stosować Phenobarbital, Pagluferal i inne leki.

Następujące leki są również stosowane w leczeniu padaczki:

  • Feniton. Używany w celu zatrzymania drgawek, ma działanie uspokajające. Szybko wydalony z organizmu.
  • Primidone Różni się szybkim działaniem i długotrwałym efektem. Wady: zwiększone pragnienie i częste oddawanie moczu.
  • Diazepam Zmniejsza liczbę drgawek. Nie zapewnia pożądanego działania w przypadku długotrwałych drgawek.
  • Fenazepam. Jest przepisywany na stan epileptyczny.
  • Finlepsin. Skutecznie zmniejsza częstotliwość ataków.
  • Karbamazepina. Ma wyraźny efekt przeciwdrgawkowy. Nie działa w przypadku niewielkich napadów.

Leki są przepisywane w minimalnych dawkach i stopniowo doprowadzają je do tych, w których zmniejsza się liczba i czas trwania napadów.

Proszę o uwagę. Niezależne podawanie leków i ich anulowanie lub zmiana z własnej inicjatywy jest niedopuszczalne. Nagłe zmiany leków mogą prowadzić do stanu epileptycznego, a nawet do śmierci zwierzęcia.

Porady dotyczące opieki nad psami

Stan psa z epilepsją zależy całkowicie od zachowania jego właściciela. Zwierzę domowe musi być stale pod nadzorem weterynarza i przyjmować przepisane przez niego leki. Co więcej, stosowanie leków przeciwdrgawkowych nie jest anulowane, nawet przy późniejszym braku napadów.

Pies cierpiący na epilepsję potrzebuje pieszczoty, zrelaksowanej atmosfery i większej uwagi.

Chore zwierzę potrzebuje spokojnej atmosfery, większej uwagi i pieszczot. Życie psa epileptycznego musi być mierzone i ściśle według harmonogramu. Nagłe zmiany w środowisku mogą wywoływać stres.

Atak epilepsji może się zdarzyć w dowolnym momencie, więc w mieszkaniu musi być zapewniona bezpieczna przestrzeń dla psa. Na czas, gdy pies jest zmuszony pozostać w domu sam, musisz wyznaczyć róg w pokoju bez mebli, aby nałożyć na niego poduszkę

Proszę o uwagę. Preparaty do łagodzenia drgawek w celu udzielenia pierwszej pomocy zwierzęciu powinny być zawsze pod ręką, nawet jeśli napady nie były obserwowane przez długi czas. Nawrót padaczki może wystąpić w dowolnym momencie.

Nie trzymaj psa w więzieniu, aby skrócić czas chodzenia. Epilepsja nie zakłóca normalnego życia zwierzęcia. Pies odczuje senność, ale w okresach bezsenności może bawić się i komunikować z właścicielem jako całkowicie zdrowe zwierzę. Ale zbyt duży ładunek chory pies nie jest potrzebny.

Zmniejsza się ilość mięsa i ryb w diecie, dodaje się więcej błonnika i produktów mlecznych.

Podczas spacerów musisz zrobić lekki dressing (możesz nauczyć swojego zwierzaka, aby usiadł w drużynie lub dać łapę), niezbyt aktywne gry. Jeśli pies lubi pływać, trzeba wybrać płytkie zbiorniki wodne.

Psy epileptyczne muszą być odpowiednio i zrównoważone. Chore zwierzę powinno otrzymywać tylko wysokiej jakości, zdrową żywność. Weterynarze zalecają wyeliminowanie suchej karmy, szczególnie w przypadku tanich marek, takich jak Trapeza. Jedzenie przygotowuje się przy minimalnej ilości soli.

Nie możesz dać psu wędzonym produktom, fasolom. Ostro ogranicz ilość mięsa i ryb, ponieważ organizm powinien otrzymać niewielką ilość białka. Surowe mięso i ryby są przeciwwskazane, można je podawać tylko w postaci gotowanej. Podstawą diety powinny być pokarmy bogate w błonnik, mleko, kefir, twarożek.

Posiłkom koniecznie towarzyszy spożycie kompleksów witaminowo-mineralnych. W epilepsji organizm szczególnie potrzebuje magnezu, manganu i witamin z grupy B.

Rokowanie w epilepsji i życiu psów

Niektórzy właściciele, których psy chorują na epilepsję, postanawiają spać, ponieważ nie są gotowi na całe życie. Czasami ta decyzja wynika z niemożności uzyskania przepisanych leków. Preparaty do leczenia padaczki są dostępne na receptę i nie zawsze można je kupić na receptę od weterynarza. Trudno jest leczyć i utrzymywać psa epilepsyjnego, ale prognozy jego życia są całkiem korzystne. Przy odpowiednim leczeniu pies praktycznie nie różni się od zdrowych krewnych.

Jeśli będziesz uważnie przestrzegać wszystkich instrukcji weterynarza, pies z epilepsją będzie żył przez całe życie.

Pewnym problemem jest zawartość takiego psa w rodzinie z dziećmi, ponieważ dziecko może przestraszyć się zwierzęcia, a problemy psychologiczne zaczną się już u niego. Jeśli dziecko ma więcej niż trzy lata, powinieneś spróbować wyjaśnić mu stan psa i uspokoić go. Ale lepiej jest zabrać dzieci z pokoju podczas napadów.

Długość życia psów z epilepsją jest dość długa. Przy odpowiedniej opiece i przyjmowaniu niezbędnych leków epilepsja praktycznie nie ma wpływu na oczekiwaną długość życia.

Epilepsja u psów jest poważną chorobą, z którą musisz się nauczyć. Zwierzę doświadcza dość poważnego cierpienia, więc właściciel musi wykazać się maksymalną troską i uwagą, aby złagodzić je i poprawić jakość życia psa.

Obejrzyj wideo na temat napadów padaczkowych u psa. Jeśli twoje zwierzę miało napad, natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Czytaj Więcej O Psach

Opowiedz o wymiotach dla zwierząt domowych

Treść Większość z nas spożywa zwierzęta domowe, których zdrowie musi być pod stałą kontrolą właścicieli. Psy częściej niż inne zwierzęta wymagają uwagi, ponieważ są bardziej aktywne.