Treść

Rottweiler - szczegółowa ciekawa historia rasy

Ponieważ nie ma wiarygodnych danych o tym, jak przodkowie współczesnych rottweilerów pojawili się w Niemczech, możemy jedynie przyjąć, że duże, zrównoważone i silne psy rzeźnicze mogą towarzyszyć stadom armii Cesarstwa Rzymskiego w ich stałym postępie w całej Europie. Z kolei wielcy Molosy przybyli do Rzymu z Azji, gdzie od dawna żyli w zoroastryjskich rodzinach, strzegąc swoich domów i bydła. Obszar, który nadał nazwę tej rasie, w czasach starożytnych nazywany był krajem Flavii. Około 260 AD Rzymianie go porzucili, odepchnięci przez liczne wojownicze plemiona Szwabii.

Rzymscy żołnierze opuścili terytorium współczesnych Niemiec, a ich psy pozostały i przekształciły się w różne rasy, w zależności od celu pracy i osobistych preferencji zewnętrznych hodowców.

Nad brzegiem rzeki Neckar na miejscu jednego z rzymskich obozów wojskowych z czasem wyłoniło się miasto. Jego nazwa pochodzi od koloru czerwonej płytki uzyskanej podczas budowy świątyni (Rote Weil). Kiedyś urządzała łaźnie rzymskie i została znaleziona podczas budowy pierwszego kościoła w mieście. Z biegiem czasu nazwa miasta stała się również nazwą rasy psów rzeźniczych.

Udana lokalizacja na skrzyżowaniu szlaków handlowych sprawiła, że ​​Rotoval stało się kwitnącym miastem. W tamtych czasach bydło zostało doprowadzone do miejsca sprzedaży na ich czwartej, że tak powiem. Było to bardzo trudne bez pomocy psów. Były to psy rzeźnicze, z których wiele miało już charakterystyczny czarny podpalany kolor, wytrzymałość i zrównoważony temperament, pozwalające kontrolować ruch stada do miejsca sprzedaży lub uboju. Niezwykły umysł i surowy temperament, znany z psów rzeźników, znane były daleko poza granicami Roteval. Fani napoju po udanej transakcji, rzeźnicy często wieszali na psach portfele z pieniędzmi na szyjach, a oni bezpiecznie trzymali swoje zarobki, nie tylko od osób postronnych, ale czasami od bardzo pijanego właściciela, zapewniając im bezpieczeństwo. Ciągnęli za sobą wózki załadowane mięsem lub mlekiem, pomagali im wyprzedzać bydło, z którym zwykłe psy pasterskie nie zawsze radziły sobie.

Jednak wraz z rozwojem kolei liczba rottweilerów zaczęła gwałtownie spadać. Wydaje się, jaki jest związek? Ale chodziło o to, że w miarę jak gałęzie linii kolejowych rozprzestrzeniały się w Niemczech, zapotrzebowanie na psy hodowlane zniknęło. Pies rzeźnicki nie był już potrzebny rzeźnikom - obowiązywał zakaz poruszania bydłem pieszo, a teraz zwierzęta przewożono koleją. A w 1882 roku tylko jeden pies rzeźniczy uczestniczy w wystawie w Heilbronn...

Jej niezwykłe cechy zawodowe - odwaga, umiejętność aktywnego przeciwstawiania się mężczyźnie - uratowały rasę. Najbardziej znanym przypadkiem jest sytuacja, gdy pies sierżanta policji pomógł mu zadzwonić, by zamówić grupę brutalnych żeglarzy. W rzeczywistości zdolność psów rzeźniczych do zróżnicowanej służby policyjnej uratowała rasę, dając jej nową szansę na istnienie i rozwój. Psy rzeźnickie w 1910 r. Zyskały prawo do nazywania się usługą.

Wśród ras spokrewnionych z rasą Rottweilerów znajdują się Doberman, Russian Black Terrier, Beauceron, Swiss Mountain Dogs. A jeśli krew Rottweilera płynęła do przodków współczesnych Czernyszewów na terytorium Rosji, inne rasy rozwijały się równolegle w sąsiednich obszarach Europy i mają wiele podobnych cech zewnętrznych i charakteru.

Połączony niemiecki klub rottweilerów powstał w 1921 roku i nadal istnieje. Z niemiecką dokładnością, klub opracował pierwszy standard rasy, nakreślił sposoby jego hodowli i rozwoju. Stopniowo wymagania normy stają się coraz bardziej rygorystyczne pod względem rodzaju i koloru wełny, rozmiaru, a także anatomii i ruchów. Ustalono limit wzrostu, a optymalna wielkość dla mężczyzn wynosi 65-66 cm, a dla suk - 63 cm.

Rottweiler jest jedną z niewielu ras, w których występuje korung - kompleksowa ocena cech zewnętrznych i roboczych. Opisano odmiany wzrostu, główny nacisk kładziony jest na silne, zwinne i trwałe psy, zdolne, w razie potrzeby, do noszenia na policji i służbie wojskowej. Moda na ciężko przeciążone rottweilery minęła, a współczesny pies tej rasy jest raczej sportowcem niż waga ciężka.

Rottweiler

Rottweiler to urodzony obrońca i godny zaufania strażnik o silnym, niezależnym charakterze. Inteligentny, poważny i nieskończenie oddany właścicielowi.

Krótka informacja

  • Nazwa rasy: Rottweiler
  • Kraj pochodzenia: Niemcy
  • Narodziny rasy: połowa XVIII wieku
  • Waga: mężczyźni

45 kg

  • Wysokość (wysokość w kłębie): mężczyźni 61-70 cm, kobiety 56-65 cm
  • Długość życia: 11-12 lat
  • Najważniejsze wydarzenia

    • Pełne rottweilery dojrzałości fizycznej i psychologicznej osiągają dwa lata.
    • Wymagają długiego spaceru w połączeniu z aktywnymi grami i aktywnością fizyczną.
    • Potrzebują poważnego i silnego mentora. Stworzy wiele problemów dla niedoświadczonych właścicieli, którzy nie mają umiejętności pracy z psami usługowymi.
    • Rottweilery nie tolerują wysokich temperatur, ale dzięki gęstemu podszerstkowi czują się całkiem dobrze na chłodzie.
    • Uznają dominującą rolę właściciela, ale absolutnie nie akceptują przemocy wobec własnej osoby.
    • Są inteligentni, potrafią podejmować decyzje w błyskawicznym tempie, jeśli istnieje zagrożenie dla ludzkiego życia i zdrowia.
    • Mają dobry apetyt, dzięki czemu są w stanie szybko "karmić" te dodatkowe kilogramy i tracą kształt.
    • Nieźle dogadują się ze zwierzętami, z którymi dorastali.
    • Dla małych psów i szczeniąt obojętna pogarda. W dużych osobach czują się rywale, często prowokując ich do walki.
    • Zwierzęta, które nie przeszły obowiązkowego szkolenia, zwykle nie podlegają kontroli i stanowią zagrożenie nie tylko dla innych, ale także dla ich właściciela.

    Rottweilery są poważnymi i energicznymi brutalistami, których głównym celem jest służba człowiekowi. To od Rottweilerów najlepsi ratownicy i przewodnicy ożywają, gotowi w każdej chwili zaryzykować własne życie w imię ratowania ludzkiego życia. Na ulicy te muskularne piękności ucieleśniały zagrożenie i czujność. Są energiczne, spostrzegawcze i zawsze pod kontrolą. Warto jednak, aby pies powrócił do domu, gdy budzi się w nim miękka lenistwo, zajmując miękką sofę i gotową do przyjęcia smakołyków w kilogramach.

    Charakterystyka rasy

    Historia rasy Rottweiler

    Przodkowie Rottweilerów, Molosów, udali się na tereny Europy Zachodniej wraz z legionami Klaudiusza Augusta po rzymskich wozach przecinających Alpy i uwięzionych w południowej części współczesnych Niemiec. Gleby nowej kolonii różniły się płodnością, więc Molosy szybko znaleźli godne zajęcie: duże i zajadłe psy zaangażowały się w pilnowanie i wypas bydła.

    Rasa ma swoją nazwę na cześć miasta Rottweil w południowo-zachodnich Niemczech. Położona na skrzyżowaniu szlaków handlowych i poprzecinana burzliwym Neckarem, ten prowincjonalny zakątek był głównym dostawcą mięsa dla niemieckich księstw. Ponieważ w średniowieczu było sporo myśliwych do zjedzenia tego pożywnego produktu, specjalnie wyszkolone psy zostały przyciągnięte do ochrony wozów mięsnych w Rottweil. Nawiasem mówiąc, na początku czworonożni strażnicy nazywali się Metzgerhund, co dosłownie oznacza "pies rzeźnika".

    Mieszkańcy Rottweil chętnie używali mocnych i poważnych zwierząt nie tylko jako strażników, ale także jako nośników produktów mięsnych. Rottweilery zaprzęgnięte do wozów przetransportowały soczyste steki i polędwicę, tym samym uwalniając ich właścicieli od konieczności trzymania bydła. Jednak po tym, jak tory kolejowe i pasterze zdołali przetransportować swoje towary przez Rottweil w nowy, szybszy sposób, zniknęła potrzeba rozmnażania psów, a rasa zaczęła stopniowo się degenerować.

    Pamiętali rottweilery dopiero na początku XX wieku, dzięki ciekawej okazji, szeroko omawianej przez prasę niemiecką. Istotą tego incydentu było to, że podczas bójki z spacerującymi marynarzami, sierżant generalny policji w Stuttgarcie zaatakował swojego rottweilera z gwałcicielami porządku. Zwierzę w ciągu kilku minut "zrujnowało" niebezpieczny konflikt, zmieniając dzielnych żeglarzy w haniebny lot. Po tym incydencie rasa odzyskała wcześniej utraconą popularność, aw 1921 r. Nabyła własny fanklub.

    Rottweilery dotarły do ​​Rosji dopiero w 1914 roku. Początkowo odporni i wykonawczy "Niemcy" zostali sprowadzeni jako psy pracujące, zdolne do walki z drapieżnikami i do pilnowania bydła. Jednak po zakończeniu drugiej wojny światowej przydzielono im kolejną "honorową" misję: pilnowanie więźniów gułagu. Radzieccy hodowcy spędzili dużo czasu i wysiłku, próbując stworzyć nowy "model" psów stróżujących, który wyróżnia się szczególnym okrucieństwem. Takie osoby były rzeczywiście hodowane, ale absolutnie niemożliwe było traktowanie ich jako zwierząt domowych.

    Wszystko zmieniło się w latach 80., gdy męski pies rasy Rottweiler Harras Steinkopf został przywieziony z Niemiec do ZSRR. Zewnętrznie ten wysoki, przystojny mężczyzna wyróżniał się na tle swoich szorstkich i okrutnych krewnych. Ponadto zwierzę miało usposobienie względnie spokojne i kochające pokój, co dawało nadzieję, że jego potomkowie mogą dogadać się z osobą jako przyjacielem i towarzyszem.

    Rottweiler: historia, standard rasy, charakter, utrzymanie i opieka (+ zdjęcie)

    Duża, silna, odważna, otoczona plotkarską i spekulacyjną rasą, której pochodzenie wciąż pozostaje tajemnicą. Wiadomo, że Rottweiler został wyhodowany dla wszechstronnej służby dla człowieka, dziś psy są postrzegane jako strażnicy, ochroniarze i towarzysze. Wszechstronność i wysoki poziom inteligencji, pozwala na wykorzystanie rasy w pracy służb specjalnych, patrolowaniu, a nawet poszukiwaniu.

    Tło historyczne

    Nie trzeba już ustalać, od jakich krawędzi pies rasy Rottweiler przybył do Niemiec. Istnieje przypuszczenie, że hodowla czarnobłękitnego molla osadzonego w Europie jest "dziedzictwem" mastifa tybetańskiego. Według innej wersji, progenitorami Rottweilera są psy fenickie i lokalne kły rodzime. Eksperci mówili także o tym, że Rottweiler był potomkiem rzymskich psów bojowych. Inna hipoteza mówi, że rasa również rozciąga się od Rzymu, ale od pasterza czworonożnego. W rzeczywistości, wszystkie możliwe wersje pochodzenia współczesnych molosów są wymienione powyżej, a każda z nich jest wykonalna.

    To jest interesujące! Dane historyczne mówią o psach bardzo podobnych do rottweilerów uczestniczących w wojnie siedmioletniej (jeden z największych konfliktów terytorialnych w XVIII wieku).

    Jest również bardzo interesujący fakt potwierdzający obecność wrogich Rzymian w Niemczech. Co więcej, historia opisuje szczegółowo, jak ważna jest czworonożna rola w kampanii. Są bitwy, w których przed linią żołnierzy uciekają rozwścieczone psy przykute łańcuchem, odważne, niewzruszone, z pragnieniem śmierci, ale nie do odwrotu. Jeśli przeniesiemy tę charakterystykę historyczną do nowoczesnych rottweilerów, nie można znaleźć kontrastujących różnic.

    W ojczyźnie rasy wybuchały konflikty więcej niż raz, wrogie ludy atakowały chłopów, dzieliły terytorium i "rozbierały" je na części. Tylko jedna rzecz pozostała niezmieniona, spalone wioski zostały przywrócone, a ludzie ponownie zajęli się hodowlą bydła. W okresie jednego z "przebudzeń" na miejscu zabudowań zbudowano kościół. Ściany zostały zburzone, ale podłogi wyłożone czerwonymi płytkami glinianymi pozostały nienaruszone. Według legendy miasto Rothwil wzięło swoją nazwę od frazy "Rote Wil" - czerwonej podłogi. Biorąc pod uwagę reputację Kościoła i religii, taki "scenariusz" jest akceptowany nawet przez historyków.

    Jak można się domyślić, rasa psów rasy Rottweiler została nazwana po "rodzinnym" mieście, chociaż te czworonożne psy mają dwie ojczyzny. W chwili powstania w mieście żyły dwa rodzaje dużych czarnych psów. Niektóre były mocniejsze i muskularne, niosły ciężkie ładunki, ale nie nadawały się do wypasu. Czterech stóp spadło ze zmęczenia podczas zaciągu, a źli mogli poważnie zaszkodzić bydłu. Drugi typ był mniejszy, trudniejszy, bardziej zwinny i, jak pokazała historia, mądrzejszy.

    Rottville rozwijało się w dość poważnym tempie i wkrótce miasto stało się "bastionem" rzeźników. Im większa skala produkcji, tym więcej psów było potrzebnych, zarówno bydło, jak i świnia. Drugą ojczyzną wspomnianą powyżej jest miasto Rottenburg, które rozwinęło się i rozwijało w tym samym kierunku co Rothville. Działalność duszpasterska była podstawą gospodarki, pracownicy "przemysłu honorowego" mieli nawet własny herb przedstawiający "psa rzeźnika" - Rottweilera.

    To jest interesujące! Wielu rzeźników z Rothville lubiło popijać po pracy. Szczerze mówiąc, większość męskiej populacji miasta cierpiała na ciężki alkoholizm, a picie często prowadziło do zamieszek i pustego portfela. Aby zaoszczędzić pieniądze od siebie i przestępców, rzeźnicy zgromadzili gotówkę w specjalnych portfelach swoich rottweilerów. Bogactwo wisiało wyzywająco wokół psiej szyi, ale nikt po ich prawej stronie nie odważył się obrabować tego czworonożnego.

    Praca psów rzeźniczych różniła się od zwykłego pastwiska. Czterech stóp musiał sprowadzić stado, powstrzymać je i zabrać do rzeźni! Nie wszystkie zwierzęta były posłuszne, wiedząc, że idą do pewnej śmierci. Najtrudniej było z dorosłymi bykami, których gniew jest niebezpieczny dla wszystkich wokół nich. Obowiązkiem psa było powstrzymanie rozszalałego zwierzęcia i technicznie ugryzienie na polecenie rzeźnika.

    To jest interesujące! Pies rzeźniczy i gołębi wyróżniał się długością ogona, u bydła Rottweilerów ogony zostały zatrzymane.

    W XIX wieku Niemcy zostali pochlapani torami kolejowymi, a świnie zostały zastąpione bardziej trwałymi i spokojnymi osłami. Cechy tej rasy, którą niemiecki rottweiler cenił od stuleci, straciły na znaczeniu, a to doprowadziło do upadku. Nie podatny na sentymenty rzeźnicy pozbywali się dodatkowych ust. Rasy zwierząt dosłownie wymarły. Legenda głosi, że w 1882 r. W Rothville pozostał tylko jeden pies Rottweiler. W rzeczywistości prawda tego stwierdzenia nie jest potwierdzona. I pojawiła się wersja po wystawie mieszanej, w której pokazano tylko jednego psa rzeźnika, w którym czysta rasa miała poważne wątpliwości.

    Kiedy Niemcy się obudzili i postanowili przywrócić rasę, pozostało tylko kilka rottweilerów. Nie było hodowców chętnych do wykonania tak długiej i trudnej pracy. Incydent, który pojawił się w mediach i był szeroko sprzedawany w Niemczech w postaci plotek, pomógł. Hamburg - miasto przyciągające nieznajomych, zdewastowało duży tłum pijanych żeglarzy. Policjanci, obawiając się o swoje życie, nie chcieli dołączyć do kłótni. Tylko młody podoficer (tytuł jest podobny do "zwykłego") postanowił rozproszyć tłum, a urzędowy Rottweiler pomógł mu.

    Z początkiem XX wieku zaczęło się drugie życie Rottweilera. Kluby hodowlane powstały jak grzyby po deszczu. Zdolność psów rzeźniczych była przydatna w policji i odegrała znaczącą rolę w międzynarodowym uznaniu. Pomimo katastrofy drugiej wojny światowej, National Rottweiler Club (ADRK) był w stanie zachować większość zwierząt hodowlanych i pozostać wiodącą strukturą w rozwoju tej rasy. Dziś ADRK działa w symbiozie z FCI (International Canine Club), ale nie podlega jej. Standardy rasy, jej wyrafinowanie zewnętrzne, zachowanie cech roboczych i praca nad wzmocnieniem psychiki jest podyktowana i kontrolowana przez ADRK.

    Szalony popyt na tę rasę w innych krajach, w tym w Rosji, spowodował, że "przedsiębiorcy" pragną nasycić rynki krajowe. Hodowla wymknęła się spod kontroli ADRK i hodowla nowej rasy dla krajów, zaangażowanych w ludzi, którzy nie mają podstawowych umiejętności. Kiedy krycie jest planowane przez National Club, genetyka i stabilność psychiczna są na pierwszym planie, a piękne szczenięta zostały wyhodowane na sprzedaż. Dość często psy nie pasowały do ​​opisu rasy, ale otrzymywały doskonałe oceny na lokalnych pokazach. W wyniku chaosu pojawiły się dwa pseudo typy Rottweilera:

    • Lekki fiński typ - lekkie kości, wąska klatka piersiowa.
    • Ciężkie niemieckie (z nieznanych przyczyn) typu - zawieszenie na szyi, zbyt masywna klatka piersiowa, ostro opadająca linia grzbietu, słabe stawy kończyn tylnych, półzamknięta postawa.

    Następnie nastąpiło kolejne smutne wydarzenie. "Hodowcy", którzy chcieli zaspokoić potrzeby klientów, zdecydowali się na hybrydę psa rzeźnika i jamnika. Jego "eksperci" z pracy nazywali mini Rottweiler. W rzeczywistości, krzyżując zakopanego psa z hodowcą bydła, hodowcy otrzymali ciężkiego jamnika z twarzą rottweilera. Jeśli twoje oczy już się świecą, a myśl wbiła ci się w głowę, to będzie bardzo wygodnie trzymać małego, ale odważnego przyjaciela w mieszkaniu - przestań! Oto kilka faktów:

    • Krasnolud Rottweiler to nierozpoznana hybryda, czyli pies, ale jego koszt jest kilkakrotnie wyższy niż psów plemiennych.
    • Wszystkie hybrydy są podatne na niestabilność psychiki, czy jesteś na to gotowy? Pies może być niski, ale jego aparat z głową i szczęką pochodzi od Rottweilera.
    • Mini Rottweiler z pewnością cierpi na dysplazję i uszkodzenie kręgosłupa, a choroba pojawi się dość wcześnie.
    • Hybrydy hodowlane to bezsensowny i bezlitosny biznes, który jest potępiony na całym świecie. Wszystkie szczenięta, które nie mają "prezentacji", kładą się spać po urodzeniu, chodzą do schronisk lub na ulicę, to samo dzieje się z psami, które wykazały agresję.

    Wygląd

    Od razu zauważamy, że standardy FCI i ADRK różnią się nieco sformułowaniem, ale ponieważ organizacje ściśle współpracują, znaczenie opisów jest podobne. Jeśli nie znasz cech tej rasy, warto skupić się na standardzie FCI, ponieważ jest on przeznaczony dla szerokich kręgów. Charakterystyka rasy jest imponująca i kontrastuje z przypisanymi "historiami grozy" - prostymi, dumnymi, dobrze dobranymi z dziećmi, spokojnymi, ze stabilną psychiką, uważnym, łatwym do opanowania i kontrolowanym psem.

    Na pierwszy rzut oka Rottweiler to duży lub bardzo duży pies o mocnych kościach, rozwiniętych mięśniach, niezbyt długich i pewnie ustawionych łapach, mocnej, ale nie szorstkiej głowie. Waga określona w normie jest interpretowana jako przybliżona, przy ocenie ważniejszego wzrostu i proporcji w stosunku do niej:

    • Mężczyzna: 50 kg; dopuszczalna wysokość 61-68 cm; optymalna wysokość 65-66 cm
    • Suka: 42 kg; dopuszczalna wysokość 56-63 cm; optymalna wysokość 60-61 cm

    Ważne! Główna proporcja, która jest brana pod uwagę przy ocenie, to długość ciała do wysokości w kłębie, nie powinna przekraczać tej wartości o więcej niż 15%.

    Standard rasy

    • Głowa - mocna, ale nie ciężka. Czoło jest szerokie, umiarkowanie wypukłe, podzielone płytką bruzdą. Kark jest szeroki, ale nie wypukły. Przejście do twarzy jest bardzo wyraźne. Górna linia frontu jest płaska. Kufa jest równa przedniej części długości, zwężona do nosa, ale nie spiczasta. Mięsień głowy jest dobrze rozwinięty, sylwetka podkreślona szerokimi kośćmi policzkowymi. Usta o średniej grubości, niezbyt ciasne, ale nie zwisające. Narożnik warg jest zamknięty, krawędzie są całkowicie czarne. Koniec pyska jest "odcięty". Podniebienie i dziąsła są najbardziej pigmentowane, ciemne.
    • Zęby - w kompletnym zestawie, duże, gładkie. Zgryz nożycowy, bez luzu. Obie szczęki są szerokie i mocne.
    • Nos - tylko czarny, lekko rozciągnięty format z dobrze rozwiniętymi nozdrzami.
    • Oczy mają kształt migdałów, proporcjonalnego rozmiaru z czarnymi krawędziami powiek. Iris brązowy, tak bogaty i ciemny, jak to możliwe.
    • Uszy typu półotrawego, zwrócone do przodu, trójkątne z zaokrąglonymi końcami, średniej wielkości, wysoko osadzone i szerokie. Widziane z przodu linia uszu optycznie poszerza sylwetkę głowy.
    • Ciało jest silne, mocne, gdy pies jest w stojaku, prostokąt również pasuje. Szyja jest szeroka, muskularna, średniej długości z zakrętem. Zawiesiny i fałdy na szyi są wadą. Mostek jest wolumetryczny, głębokość wynosi około 1/2 wysokości w kłębie, odsłania się (przednia część kości stępu) i żebra są rozwinięte, wypukłe, mocne. W kłębie są rozwinięte, masywne, poruszają się w szerokie, równe i bardzo silne plecy, lędźwie są muskularne, zad zaokrąglone. Skośne lub zbyt proste zadu - poważne wady. Bez pestek.
    • Kończyny - przednie łapy ustawione szersze niż linie ciała, płaskie, szerokie i mocne. Ostrza są nachylone pod kątem 45 °, ramiona są szerokie, przedramiona są mocne i sąsiadują z mostkiem, łokcie są również dociskane do klatki piersiowej, nie są wyrzucone i nie wypełnione, śródręcza są sprężyste i mocne i ustawione pod kątem do podłoża. Tylne łapy lekko odsunięte, ustawione szeroko i pewnie. Biodra nie wydłużone, szerokie, nogi długie i dobrze umięśnione, stawy skokowe elastyczne i mocne, ustawione pod kątem do ziemi. Szczotki są zaokrąglone, zebrane, łukowate. Tylne palce nieco dłuższe niż przednie.
    • Ogon - krótko zadokowany lub w naturalnej postaci, bez sęków i zagnieceń. Wydłuża linię grzbietu, pędzi nisko (w spoczynku) lub na poziomie grzbietu.

    Rodzaj płaszcza i koloru

    Skóra jest napięta, bez zmarszczek, pigmentowana. Jedynym wyjątkiem są zmarszczki na czole, które pojawiają się, gdy pies jest czujny. Wełna dwuwarstwowa. Rdzeń jest gruby, bardzo gęsty, o jednakowej długości. Włosy są nieco dłuższe tylko na tylnych nogach (spodnie), krótsze na twarzy i uszach. Podszerstek jest gęsty, cienki, całkowicie ukryty pod włosami włosia.

    Kolor ściśle czarno-podpalany, bez białych plam i innych oznakowań. Oznaczenia czerwonobrązowe są wyraźnie zaznaczone pod wzorem tego samego typu dla rasy: brwi, policzki, kufa, szyja, klatka piersiowa, "skarpetki", obszar pod ogonem.

    Wskazówki dotyczące wyboru szczeniaka

    Nie powinieneś brać za to, że nie możesz obezwładnić. Szczenięta Rottweilera, urodzone przez rodziców o słabej psychice - to prawdziwe zagrożenie, zarówno dla Ciebie, jak i dla innych. Niestabilny stan psychiczny można mówić o mestizo lub fenotypie. Rzadko, ale u rasowych szczeniąt znajdują się szczenięta o "kontrowersyjnej jakości".

    Czy chcesz wybrać szczenię Rottweilera, który wyrośnie zrównoważony i stanie się pełnoprawnym członkiem społeczeństwa - kontakt tylko zweryfikowanych hodowli. Hodowcy, którzy nie mają nic do ukrycia, prowadzą szczegółową inwentaryzację wszystkich psów i miotów, monitorują swoich "absolwentów" po sprzedaży i chętnie przekazują wszystkie dane. Jeśli zauważysz, że sprzedawca jest sprytny lub nie potrafisz jednoznacznie odpowiedzieć na pytania - odwróć się i odejdź. Nie powinieneś angażować się w ludzi, dla których głównymi wskaźnikami jakości rasy są jej rozmiar, gniew i piękno.

    Charakter i trening

    Od razu zauważamy, że ta rasa nie jest przeznaczona dla osób początkujących, a nie dla osób, które są podatne na emocje. W XX - XXI wieku Rottweiler był często nazywany niebezpiecznym psem, a nawet dostał się do "czarnych ocen" za ukąszenia ludzi. Według danych międzynarodowych, rasa jest drugą zagrożoną ukąszeniami, na pierwszym miejscu jest owczarek niemiecki (BUT). Adekwatność ratingu można argumentować, ponieważ liczba BUT przewyższa kilka razy Rottweilerów, co oznacza, że ​​będą pierwsi na liście i nie ma alternatywy. Ponadto zestawienie danych statystycznych nie uwzględnia pochodzenia i wychowania psa, jest fakt - ugryzienia osoby i "księgowi" odpierają go. Zgodnie z doświadczeniem właścicieli, odpowiednio wychowany Rottweiler jest przyjacielem dzieci, pełnoprawnym członkiem rodziny i odważnym adwokatem.

    Ważne! Charakterystyka rasy nie może być używana do opisywania psów rasowych, a tym bardziej metisov. Kupując szczeniaka, którego wartość hodowlana nie została potwierdzona, zawsze istnieje ryzyko, że pies ma niestabilną psychikę. W odniesieniu do "dziedzicznych kundli" ten fakt nie ma znaczenia, ale jeśli chodzi o potencjalnie niebezpieczną rasę, nie jest to warte ryzyka.

    Trening Rottweilera dla szczeniąt to odpowiedzialne wydarzenie, które wymaga doświadczenia i zrozumienia umysłu oficjalnych ras. Już od dzieciństwa niezależność i odwaga są nieodłączną cechą psów. Ćwicząc swoje umiejętności w zabawny sposób, dziecko staje się silniejsze, otrzymuje szczepienia i "idzie do społeczeństwa". Wychowanie Rottweilera w domu oznacza najbardziej aktywną socjalizację, czyli znajomość ze światem zewnętrznym i wypracowywanie umiejętności komunikacji bez konfliktów.

    Równolegle z socjalizacją ważne jest nauczenie podstawowego posłuszeństwa Rottweilera w bardzo młodym wieku. Drużyny "Fu" i "Ko me" są dopracowane do perfekcji. Trening Rottweilera w ćwiczeniach grupowych nie będzie przeszkadzał, gdzie pies nie tylko nauczy się poleceń, ale także będzie w stanie imitować bardziej powściągliwy temperament towarzysza.

    Jeśli w rodzinie są dzieci lub są one planowane, konieczne jest zaznajomienie się z głodem dzieciństwa w wieku szczenięcym. Zwierzę, które rozumie istotę i motywację działań małych dzieci, jest najlepszym przyjacielem i opiekunem najmłodszego członka rodziny. Jeśli pies urósł za głuchym ogrodzeniem, może postrzegać dziecko jako dorosłe, to znaczy traktować je jako potencjalnie niebezpieczny podmiot.

    Ważne! Rottweilery absolutnie nie mogą być fizycznie karane! Właściciel musi wykazać się maksymalną cierpliwością i cierpliwością podczas treningu.

    Możesz zważyć zalety i wady rasy przez długi czas, ale nierozsądnie jest przenieść całą odpowiedzialność na "geny". Natura rottweilerów w wieku szczeniąt, to prawie pusty arkusz, co napiszesz, będzie. Oczywiście, podczas edukacji należy wziąć pod uwagę wrodzone umiejętności ochrony i nieufności wobec innych, pies musi zrozumieć różnicę między gwałtownym zachowaniem nieznajomego a oczywistą agresją.

    Wyszkolenie Rottweilera w domu to nauczenie go, jak codziennie wychodzić z sytuacji życiowych. Jeśli dziecko wykazuje agresję od dzieciństwa, rozsądniej jest skontaktować się z doświadczonym trenerem, a nawet przejść przez ZKS (obowiązek ochronny i warty). Pies przynajmniej zrozumie dokładnie, gdzie jej umiejętności są przydatne i odpowiednie.

    Konserwacja i pielęgnacja

    Pomimo krótkiego futra pies może mieszkać na zewnątrz w zimie. Jedynym zastrzeżeniem jest półzamknięta obudowa dla Rottweilera z rozgrzaną kabiną, na świeżym powietrzu, czworonożny skrzywdzi i zamarznie. Oczywiście, pies może mieszkać w mieszkaniu, jeśli jesteś gotowy na spacer ze swoim zwierzakiem 2-3 razy dziennie i pracujesz z nim, aby utrzymać sprawność fizyczną. Nie przeszkadzaj i sport, pływanie, spacery po mieście, wspólne spacery z dużymi psami usługowymi.

    Ważne! Rottweilery, które nie mają wystarczającej ilości ćwiczeń, mają tendencję do szybkiego przyrostu masy tłuszczowej, co jest szkodliwe dla serca, stawów i ogólnego stanu zdrowia.

    Pielęgnowanie nie jest uciążliwe. Rottweilery rzucają, ale proces ten jest dość szybki i nie jest trudno przeczesać psa. Ponieważ kręgosłup ma grubą strukturę, czworonożne nie wymagają częstych kąpieli. Wystarczy 1-2 razy w tygodniu przeczesać płaszcz sztywną szczotką. Przedstawiciele tej rasy rzadko cierpią na przeziębienia lub ogniskowe choroby zapalne. Zapalenie spojówek, zapalenie ucha lub problemy stomatologiczne są dla nich niezwykłe. Jednak dobre zdrowie fizyczne nie zmniejsza znaczenia stałego monitorowania zwierząt domowych.

    Zrównoważona dieta to przyrzeczenie silnych stawów i prawidłowego rozwoju fizycznego. Jednak ten problem wymaga pewnego doświadczenia lub przynajmniej wiedzy teoretycznej. Chociaż rasa nie jest podatna na alergie, wszystkie psy o krótkich włosach mają predyspozycje do ostrej reakcji na przejadanie się lub niewłaściwe karmienie. Efektem są blaknięcie lub utrata włosów, zapach skóry lub zapalenie skóry. Karmienie Rottweilera wysokojakościowymi produktami przemysłowymi spowoduje poważne marnotrawstwo, ale przyniesie mniej kłopotów. Doświadczeni właściciele zdecydowanie zalecają, aby jak najlepiej karmić Rottweilera przed zakupem szczeniaka.

    Ważne! Błędy w przygotowaniu diety dla szczenięcia mogą spowodować poważne problemy zdrowotne dla psa w każdym wieku!

    Zdrowie

    Średnia długość życia Rottweilera wynosi od 8 do 10 lat. Rasa poświęciła swoją "starą długowieczność", składając hołd modom i chaotycznej hodowli. Oprócz utraty 3-5 lat życia, czworonożni dostali kolejną wadę - szereg dolegliwości rasowych. Nawiasem mówiąc, wiele typowych chorób przejawia się w starości, a to jest kolejny powód obniżenia ogólnej długości życia. Właściciel Rottweilera powinien znać objawy, scenariusze i sposoby leczenia następujących chorób:

    • Dysplazja stawów - diagnoza, opisuje stan, w którym stawy są modyfikowane. Powodem jest fizyczne ścieranie się stawowej i po tkance kostnej. Zwykle takie zmiany zachodzą na tle spowolnienia metabolizmu związanego z wiekiem i wpływają (przede wszystkim) na staw łokciowy i biodrowy.
    • Rozciąganie lub pękanie więzadeł stawu kolanowego (urazu krzyżowego) jest urazem, który może podążać za psem przez życie, to znaczy powtarza się przy przyjmowaniu pewnego ładunku. Jako środek zapobiegawczy, więzadła są wzmocnione treningami od szczenięcia, a obciążenie jest ściśle znormalizowane.
    • Osteochondroza jest złożoną koncepcją wskazującą zaburzenie w tkankach stawowych. Przyczyny i formy rozwoju mogą być liczne, dolegliwości mogą wpływać na różne stawy.
    • Osteosarcoma to rak kości.
    • Dysplazja siatkówki to zmiana w strukturze komórek siatkówki spowodowana zaburzeniami metabolicznymi. Najczęściej choroba objawia się w starości.
    • Zanik siatkówki - zwyrodnienie komórek siatkówki z powodu naruszenia ich odżywiania. Choroba może rozwinąć się w każdym wieku.
    • Zaćma - zmętnienie soczewki oka. Uważa się, że jest to dolegliwość związana z wiekiem, może być powolna i ostra, dotykając jednego lub obu oczu.
    • Inwersja powiek (entropium) jest daleka od problemu kosmetycznego. Z powodu nieprawidłowego umiejscowienia powieki, błona śluzowa oka jest nieustannie uszkadzana przez rzęsy, co prowadzi do zaczerwienienia, bólu i ostatecznie do atrofii siatkówki.
    • Cukrzyca jest zaburzeniem hormonalnym związanym z niezdolnością organizmu do wykorzystania glukozy. Podobnie jak ludzie, choroba występuje wtedy, gdy występuje niedobór insuliny.
    • Zakłócenie procesów metabolicznych - najczęściej spowolnienie metabolizmu, prowadzące do problemów z nadwagą.

    Oprócz powyższych dolegliwości przedstawiciele rasy mają zaburzenia neurologiczne, które prowadzą do atrofii wrażliwości mięśni. W przypadku złego odżywiania i starości często występują problemy z układem moczowo-płciowym. Rottweilery są podatne na przegrzanie i udar słoneczny. Często zdarzają się różne choroby skóry i łagodne guzy pod skórą (guzki).

    Strona o psach

    Pierwsze wrażenie, jakie robi Rottweiler, można opisać jednym słowem - niezawodność. Obserwując psa trochę więcej, rozumiesz, że to wrażenie jest w pełni uzasadnione.

    Ten Rottweiler nigdy nie jest fusses, jest spokojny, pewny siebie, a czasem nawet wydaje się, że nie dba o to, co się dzieje. Ale bądź spokojny, wszystkie twoje ruchy są uważnie obserwowane.

    Najprawdopodobniej Rottweiler nie spieszy się natychmiast z osobą, która wydawała mu się podejrzana przy pierwszej fali jego ręki, ale jeśli stwierdzi, że takie działania mogą zagrozić jego panu, po prostu zatrzymaj się.

    Odstraszanie ataku gniewnego rottweilera jest bardzo trudne nawet dla wyszkolonej osoby.

    Mocny, silny, stabilny, mało wrażliwy na ból i uparty Rottweiler - niebezpieczny przeciwnik w każdej walce. To naprawdę bardzo niezawodny strażnik.

    Rottweiler jest lakoniczny, nie rozpruwa smyczy szaleńczo i nie szczeka na obcych. Po prostu wybierze odpowiedni moment na atak i rzut. Z tego powodu jest czasem uważany za nieprzewidywalny. W rzeczywistości wszystkie jego zachowania mówią wprost przeciwnie, po prostu musisz nauczyć się "czytać" i widzieć swojego psa.

    Ale jest z nieznajomymi. W stosunku do ich rottweilera jest bardzo dobroduszny, czuły, a nawet opiekuńczy. To prawda, że ​​często jest skłonny do dominacji (zwłaszcza dla mężczyzn), więc szczenię Rottweilera powinno się odpowiednio wychować już pierwszego dnia w domu.

    Historia rasy Rottweiler

    Rottweiler odnosi się do psów molossi lub psów, których przodek jest uważany za mastif tybetański. Antyczni molosowie są bardzo liczni (do 90 cm w kłębie), okrutne, silne psy, które były poważną pomocą w gospodarce. Polowali na nich z drapieżnikami, zostali zaprzęgnięci do wagonów jako siła, a Mielossanie również strzegli domu i całych osad.

    Psy były szeroko rozpowszechnione podczas kampanii wojennych starożytnego Rzymu. Psy były używane zarówno jako jednostki bojowe, jak i strażnicy zwierząt gospodarskich, które były napędzane po armii dla jej potrzeb. Część psów z różnych powodów pozostała w podbitych krajach i łączyła się tam z lokalnymi psami, przygotowując grunt pod wyłonienie przyszłych przodków Rottweilera.

    W średniowieczu na niektórych terenach zaczęła formować się mniej lub bardziej jednorodna populacja miejscowych psów, składająca się z potomków starożytnych psich psów.

    Jeden z najbardziej udanych psów okazało się z małego miasteczka Rottweil am Neckar. W tamtych czasach był to prawdziwy punkt tranzytowy dla handlu żywym inwentarzem i zbożem. Potrzeba psów stróżujących była tutaj wspaniała, a rzeźnicy sami zaczęli hodować psy, których potrzebowali.

    Ogromne psy, cenione w starożytności, nie były już tak potrzebne. Wielkie drapieżniki nie były już masowo polowane, a takie psy nie nadawały się do przewożenia żywego inwentarza. Zbyt szybko zmęczony długimi przejściami, a poza tym może okaleczyć bydło. Przygotowano kurs dla psa średniej wielkości, bardziej mobilnego i bardziej wytrzymałego. Nie prowadzono żadnych ukierunkowanych prac hodowlanych - rzeźnicy i sprzedawcy bydła sami zdecydowali, które psy powinny być na drutach, a które szczenięta. Podobnie jak w przypadku wielu ras, które powstały w tym czasie, ważna dla Rottweilera była tylko umiejętność bycia użytecznym dla ludzi.

    Po pewnym czasie pies rasy Rottweiler-Metzghrnud lub Rottweiler stał się popularny w całym hrabstwie.

    Wyjątkowe cechy strażników nowej rasy przyciągnęły uwagę nie tylko rzeźników, ale także wszystkich mieszkańców, którzy potrzebowali takiego psa.

    Reputacja rzetelnego strażnika w Rottweiler była tak silna, że ​​po udanych transakcjach pijani rzeźnicy, bez obawy, zawiesili portfele na obrożach swoich psów z wpływami. I nikt nie odważył się na to.

    Wraz z nadejściem transportu drogowego i kolejowego zniknęła potrzeba destylowania psów. Po co ciągnąć pieszo, czy można załadować bydło do wagonów i przetransportować je w odpowiednie miejsce? Rottweilery były bez pracy, a ich inwentarz został zredukowany do krytycznego minimum.

    Ale w 1901 roku miał miejsce przypadek, który przyczynił się do odrodzenia rasy. Tłum pijanych rozszalałych żeglarzy urządził, jak mówią, zamieszki na jednym z placów w Hamburgu. Nie udało mu się uspokoić chuliganów. Podczas gdy miejsce to nie było dowódcą rottweilera policji. Psa udało się zrobić w ciągu kilku minut, czego nie mogły zrobić siły policyjne.

    W tym samym roku zatwierdzono pierwszy standard rottweilerów, który znacznie różni się od nowoczesnego standardu. Ale sprawa została złożona. Zainteresowanie potężnym, lakonicznym, niezawodnym psem było wspaniałe. W 1910 rottweilery otrzymały oficjalne uznanie Pierwszej Unii Germańskiej Psów Policyjnych, aw latach 30 XX wieku dystrybucja rottweilerów rozpoczęła się na całym świecie.

    Funkcje Rottweiler

    Rottweiler jest dość dużym i ciężkim psem, więc może mieć problemy z układem mięśniowo-szkieletowym. Szczenię rottweilera nie powinno być nadmiernie obciążone bieganiem, a zwłaszcza skakaniem. Rottweiler dojrzewa późno i będzie w pełni ukształtowany i wzmocniony o półtora roku.

    Postaraj się, aby Twój Rottweiler nie skakał sam z dużej wysokości i nie pozwól mu zejść po podłodze drabiny przez co najmniej 5-6 miesięcy. Takie środki bezpieczeństwa zmniejszą ryzyko deformacji i chorób stawów psa na starość.

    Nie powinieneś też używać takich metod rozwoju mięśni jak holowanie opon, dopóki pies nie skończy dwa lata. Jeśli chcesz, aby Twój rottweiler wyglądał szerzej, lepiej naucz go pływać. Regularny trening jest przydatny nie tylko dla wyglądu, ale również dla ogólnego stanu psa.

    Rottweilery nie tolerują bardzo dobrze ciepła, więc w letnim upale nie należy długo przebywać na słońcu i dać psu ładunku, aby nie wywołać udaru cieplnego u psa.

    Ze względu na gruby podszerstek, Rottweiler toleruje zimno normalnie, ale nadal warto wziąć pod uwagę, że nie jest to długowłosy pies, aw skrajnym zimnie, przeniosę Rottweilera do pokoju, jeśli mieszka on na twojej ulicy.

    W jedzeniu Rottweiler jest bezpretensjonalny, najważniejsze jest, aby nie przekarmić psa. Nadmierna waga dla rottweilera jest niepotrzebnym obciążeniem serca i stawów.

    Aby uzyskać bogatszy odcień palników opalających, można dodać proszek z wodorostów na koniec noża.

    Rottweiler jest bardzo cierpliwy i może przez długi czas nie pokazywać, że jest zły dla niego. Dlatego właściciele Rottweilera powinni zwracać szczególną uwagę na kondycję psa. Jeśli wydawało ci się, że twoje zwierzę ma jakąś niedyspozycję, nie zwlekaj z wizytą u weterynarza.

    Funkcje edukacji Rottweilera

    Rottweiler to myślący, inteligentny i uparty pies. Takie jej cechy, wraz z pragnieniem prowadzenia, sprawiają, że Rottweiler nie jest najbardziej odpowiednim psem dla początkującego.

    Rottweiler nie będzie działał jak pies dla dziecka.

    Ta rasa potrzebuje stałej ręki. Nie w sensie twardym, a nawet okrutnym - nie, rottweiler potrzebuje przywódcy, którego będzie szanował. Wtedy nie będzie problemów z psem. Jeśli Rottweiler poczuje twoją słabość, z pewnością skorzysta z tego, aby zająć miejsce samego lidera.

    Biorąc pod uwagę jego niezwykłą siłę i upór, będzie to po prostu niebezpieczne.

    Zalecamy rozpoczynanie Rottweilera dla osób, które mają okazję i, co najważniejsze, pragną poświęcić dużo czasu psu. Dlatego zawartość na smyczy lub przebywanie w klatce na wolnym powietrzu lub puste mieszkanie w ogóle nie pasuje do rottweilera.

    Rottweiler jest zazdrosny. Należy to wziąć pod uwagę, jeśli planujesz rozpocząć kolejny pies później. Lepiej, żeby Rottweiler pojawił się w drugim domu. Chętnie być z małymi dziećmi. Rottweiler nie jest Labradorem i bardzo szybko znudzi się dziecinną znajomością.

    Rottweiler powinien być systematycznie szkolony, począwszy od wczesnego wieku, a podczas treningu należy wziąć pod uwagę, że reakcja psów tej rasy jest nieco wolniejsza w porównaniu np. Z Dobermanem. Ale pamięta bardziej niezawodnie. Jeśli zdecydujesz się przygotować Rottweilera do defensywnej służby, najpierw przynieś jego posłuszeństwo do automatyzmu.

    Ogromnym błędem właścicieli Rottweilera i wielu innych poważnych ras jest całkowita permisywność zwierząt domowych do pewnego wieku. Nie warto mieć nadziei, że "będzie miał sześć miesięcy i pójdzie na stronę". Przez pierwsze pół roku układane są podstawy waszych przyszłych relacji z psem. Nie pozwalaj szczeniakowi Rottweilerowi robić tego, czego nie chcesz pozwolić dorosłemu psu. Zapobiegaj przejawom agresji w twoim adresie lub adresie twojego domu (nie mylić z growlem podczas gry!).

    Bicie szczenięcia nie jest oczywiście konieczne, ale wprowadzenie bezczelnego bezczelnego jest możliwe i konieczne. Nie zapominaj, że dorastające dziecko stale będzie Cię sprawdzać pod kątem siły twoich pozycji, rywalizując o przywództwo.

    A jeśli naprawdę możesz stać się dla niego autorytetem, będziesz miał najlepszego psa na świecie - wiernego, czujnego, nieustraszonego i niezawodnego jak rottweiler rock.

    Historia powstania rasy Rottweiler w Rosji

    W Rosji pierwsze rottweilery zaczęły pojawiać się w 1914 roku. Ale były to pojedyncze egzemplarze przywiezione przez oficerów rosyjskiej armii z frontów imperialistycznej wojny. Następnie psy te były dostarczane centralnie - stało się to w 1924 roku. Jednak ze względu na brak systematycznej pracy nad ich hodowlą w tym czasie, wkrótce zniknęli. Rottweilery po raz drugi pojawiły się i rozpowszechniły w Związku Radzieckim w latach 60. ubiegłego wieku, kiedy to zostały nabyte w hodowli "Red Star", aby hodować "Black Russian Terrier". Pierwsze krajowe linie rottweilerów zostały założone przez psy z "Czerwonej Gwiazdy". Część zwierząt trafiła w ręce amatorów psów, a Moskiewski Klub Służby Psów Miejskich rozpoczął planowaną hodowlę rasy Rottweiler. Ale do 1980 r. Rasa nie była powszechnie znana, a jej zawartość była ograniczona do wąskiego kręgu fanów rottweilerów w Moskwie, regionie moskiewskim, Leningradzie i kilku innych miastach Związku Radzieckiego. I dopiero na początku lat 80. rasa zaczęła zdobywać popularność.

    Drugi import rottweilerów do naszego kraju nastąpił zaraz po II wojnie światowej. Głównym powodem była decyzja o kontynuowaniu hodowli unikatowej radzieckiej rasy - Czarnego Teriera. Pierwsze próby stworzenia potężnego, złośliwego i bezpretensjonalnego psa z ponurym celem - ochrona jednostek gułagów - powróciły w latach 30. XX wieku. Jednak bez odpowiedniego materiału nie udało się osiągnąć imponującego sukcesu. I tutaj LP Beriya wydaje osobisty rozkaz o wznowieniu pracy nad stworzeniem rasy radzieckiej Czarnego Teriera. Zidentyfikowano trzy podstawowe rasy - Airedale, Sznaucer Gigantyczny i Rottweiler. Wybór psów był przeprowadzany w słynnych hodowlach w Niemczech; psy zostały starannie wybrane pod względem zewnętrznym, a szczególnie starannie - pod względem jakości pracy. W ten sposób rottweilery zostały ponownie przemycone z Niemiec do Rosji, a teraz do Związku Radzieckiego.

    Pod koniec lat 50. i 60. rosyjskie zwierzęta rottweilerów koncentrowały się głównie w żłobkach wojskowych i oddziałowych. Jednak amatorzy już się o nich dowiedzieli, a izolowane szczenięta zaczęły "przeciekać" z żłobków na własność osobistą obywateli.
    W przypadku hodowców psów pojawiła się nowa, interesująca rasa, wymagająca niestandardowego podejścia i mającego chłodny charakter. Rosja zainteresowała się rottweilerem.

    Większość psów w tamtym czasie nie różniła się ze względu na ich harmonię. Psy były surowe, naładowane, miały proste głowy i złe nogi tylne. Bardzo często pojawia się zepsute długie włosy i jasna, niewyraźna opalenizna. Niemniej jednak rasa wyglądała atrakcyjnie.

    We wczesnych latach siedemdziesiątych z NRD przywieziono nowe psy do hodowli. Pod koniec lat 80. rozwinęła się dość dobrze zbadana i przewidywana populacja rottweilerów w Rosji. Planowana selekcja i odrzucenie pozwoliły na przywrócenie porządku pod względem dyskwalifikujących wad. To prawda, zgodnie z zeznaniami naszych hodowców psów, którzy po raz pierwszy byli w stanie opuścić kraj na zagraniczne wystawy, hodowane przez nas rottweilery bardzo różniły się od zachodnich. Radzieckie rottweilery były bardziej masywne, wilgotne i rozgniewane. Podczas gdy w Niemczech Zachodnich kurs był nastawiony na uprawę w rasie o życzliwej i otwartej naturze. Rottweiler powinien być miły w komunikacji i nieszkodliwy dla innych, ale we właściwym czasie lub na polecenie może chronić właściciela lub jego własność.

    Założyciele rasy Rottweiler w naszym kraju można uznać za samców, importowanych na początku lat 70. w ZSRR z NRD. To Alkhf.Vinkel, Brike f. Tolenzetal, Cupid i Arco f. Müritzgrund. Każdy, kto zajmuje się hodowlą, znanymi pseudonimami swoich potomków: Lel, Jean-Paul, Viking-Leri, Janosh, Dux, Rhodes - znajdują się w prawie każdym rodowodzie domowych rottweilerów. Cezar, pies niemieckiego pochodzenia, urodzony w Danii, miał wielki wpływ na rasę. Pozostawił wielu wybitnych producentów: Solo, Pummi, Lady i innych, którzy są matkami wielu znanych psów. Duża liczba rodowodowych rottweilerów nosi imię Cezara po żeńskiej stronie stołu.

    Nieco później przywieziono dwóch mężczyzn z Finlandii - Argos i Pamissen Daress. Te psy miały pewne podobne cechy, które później doprowadziły do ​​pojawienia się frazesu "typ fiński". Były duże, o dość dobrych ciałach, ale o wysokonożnych psach o rustykalnych głowach. Możliwe, że podział rottweilerów na typy "fiński", "niemiecki", "amerykański" i inne typu intrabreed nie jest tak naiwny. Oczywiście każdy kraj ma swoje tradycje i trendy w hodowli. Tak więc w Finlandii naprawdę istniał i częściowo zachował się osobliwy, charakterystyczny typ Rottweilera. Fińskie psy są bardziej "smukłe", o doskonałej postawie, choć mniej kościste i z bardziej suchymi głowami. Niestety, typ często determinowany jest pojawieniem się psów z różnych krajów i jest to największy błąd, ponieważ najlepsze psy są równie dobre we wszystkich krajach i nie można ich zaklasyfikować jako różnych typów. Najsłynniejszym następcą PamissenDareza był Eugene. Na Ukrainie znany jest przez jednego ze swoich synów Ikara-Yujvela. Dzieci Ikara mają bardzo trudny charakter, przekazywany z pokolenia na pokolenie.

    W 1978 r. Syn mistrza świata Beno F. został przywieziony z Niemiec. Allgueyer Tor - Harras f. Steinkopf (w jego rodowodach potomków jego domowe przydomek Allarich był czasem dodawany i okazało się - Harras Alaric f. Steinkopf). Harras w niczym nie przypominał rottweilerów wyhodowanych w ZSRR. Był bardzo szeroki, z potężnym ciałem, przysadzistym i krępym mężczyzną. Spośród cech zewnętrznych, uderzająca była krótka, potężna szyja, kłąb średniej wysokości, małe "siodło" na grzbiecie za kłąb, potężny, lekko zaokrąglony zad. Harras miał piękną, wyrazistą głowę, bardzo pełną, z krótkim pyskiem, małymi uszami i nieco dużymi oczami.

    W przeciwieństwie do większości zwierząt hodowlanych, Harras był dobrodusznym psem - wszak przywieziono go z Niemiec, gdzie od lat 70. w rasie hodowano życzliwą i otwartą postać.

    Przez długi czas krajowa populacja rottweilerów powstała na bazie już istniejącego materiału hodowlanego, ale mniej więcej od końca lat 80. rozpoczął się nowy etap hodowli rasy, związany z masowym importem psów. Pierwszymi były przywożone rottweilery z Czechosłowacji, Węgier, Polski i oczywiście z NRD. Niektóre z tych mężczyzn pozostawiały potomstwo bardzo wysokiej jakości. Na Ukrainie znane są potomkowie polskiego psa Mata s Glebochki i Borgvaale Prince of Darknes - psów angielskiej hodowli, które były używane w Polsce, a następnie u nas. W Charkowie był jego syn Morgan Urus, aw Odessie - Eden z RoyausSleeno. Obie miały piękne głowy i były dość spektakularne.

    Po rozpadzie Związku Radzieckiego rozpoczęła się fala powszechnego entuzjazmu dla "importu", chociaż przywożone zwierzęta nie zawsze były równie dobrej jakości. Często mamy psy, które zostały wyłowione z hodowli w ich ojczyźnie, lub które miały poważne wady. I chociaż użycie "importu" jako całości zwiększyło poziom jakości naszych rottweilerów, również "nabyte" wady zostały naprawione: niewłaściwe zgryz, niepełne zęby, poczerniała opalenizna, rozmiar, różnego rodzaju niedostatki układu nerwowego. Pasja do hodowli psów wystawowych doprowadziła do utraty cech użytkowych, dzięki czemu Rottweiler zyskał tak dużą popularność na całym świecie. Dziś mamy dużą liczbę psów z zachowaniem, które nie są charakterystyczne dla rasy - od zbyt nerwowej do szczerze tchórzliwej. Oczywiście fala "świeżej" krwi jest konieczna, ale nadal nie trzeba spieszyć się z każdym "obcokrajowcem" tylko dlatego, że przywieziono go ze słynnego przedszkola. W hodowli zawsze występuje procent małżeństwa, dlatego obecność rodowodu ADRK nie gwarantuje jakości.

    Historia powstania Rottweilera

    Historia pochodzenia Rottweilera sięga ogromnych starożytnych azjatyckich psów. Przez długi czas tybetański Mastin był uważany za jedynego przodka wszystkich dużych psów stróżujących.

    Ostatnie badania podały w tym względzie wątpliwość, choć wszystko to ma znaczenie naukowe. Z całą pewnością możemy powiedzieć, że psy stróżujące, najprawdopodobniej, pojawiły się w Europie wraz z Fenicjanami, a krzyżując się z miejscowymi rasami, dały początek nowym gatunkom.

    Największym zainteresowaniem cieszą się kontakty szwajcarsko-niemieckie. W Szwajcarii, w kantonie "OPIG", pojawiła się rodzina czarnych, podobnych do węgla psów, które później rozszerzyły się na południe w rejonie Altelbuch i Berno.

    Z tych psów pochodzi szwajcarski wilczyca. Na północy wiele tych psów osiedliło się w Ardovia i niedaleko Schaufhausen. Potem przekroczyła niemiecki region Würtenberg, gdzie prawdopodobnie przekroczyła lokalne gatunki psów pasterskich i holenderskich i angielskich ras myśliwskich.

    Tak więc psy dotarły do ​​miasta Rot Weil, gdzie urodziło się ich imię. Do końca średniowiecza Usta Weil stanowiły ważny ośrodek handlu bydłem. Tak więc rzeźnicy jako pierwsi zaczęli hodować i używać tych psów, które początkowo nosiły nazwę "Metzgerhund", czyli psy rzeźnicze. W 1901 roku opracowano pierwszy systematyczny opis rasy psów rottweilerów.

    W styczniu 1907 r. Powstał pierwszy niemiecki klub rottweilerów - DRK. Kilka miesięcy później miał zawodnika, który nazywał się IRK - międzynarodowy klub rottweilerów. Między tymi dwoma klubami zaczęło się wiele lat kontrowersji nad tym, co jest ważniejsze pięknem czy funkcjonalnością.

    Niemiecki klub zwrócił szczególną uwagę na naturę zwierząt, podczas gdy międzynarodowy klub był głównie zaangażowany w sprawy zewnętrzne. Jedno wyspecjalizowane społeczeństwo powstało dopiero w 1921 roku, ADRK jest uniwersalnym niemieckim klubem rottweilerów.

    Przodek rasy Rottweiler można uznać za psa o imieniu Lord Von Der Tekka, którego głowa miała już imponującą średnicę poprzeczną. Pan był synem mistrza z 1913 roku, lorda Rema von Schiferstadta, który wyznaczył nowy krok na szczyt rasy. Jego wzrost do szyi wynosił 72 cm.

    Czytaj Więcej O Psach

    Dlaczego chihuahua chrząka i czy to jest niebezpieczne

    Treść Wiele psów karłowatych charakteryzuje okresowe stękanie, które jest spowodowane osobliwością ich budowy. W tym przypadku odgrywa rolę krótkiego pyska, z powodu którego występuje tak zwane "odwrotne kichanie" - oznacza to, że podrażnione podniebienie wywołuje skurcz gardła.

    Wymioty z krwią u psów

    Treść Krwawe wymioty są niezwykle poważnym objawem, który może wskazywać, że pies ma niebezpieczną chorobę. Zwykle wymioty zwierzęcia oznaczają krwawienie z żołądka. Jeśli znajdziesz krew w wymiotach, natychmiast skontaktuj się z przychodnią weterynaryjną.

    Tabletki od robaków dla psów

    Treść Worms - pasożyty, całkowicie zabezpieczyć, przed którym pies jest prawie nierealne. Przecież te zwierzęta charakteryzują się zwiększoną aktywnością, regularnie wychodzą na ulicę, a jednocześnie rozkoszują się kopaniem w ziemi, węszeniem na odchodach innych ludzi i często jedzą coś nieczytelnego.