Karmienie

Mój pies stróżujący

Standardem lojalności psów jest rasa Bernardynów. Odważne psy nie raz ryzykowały życiem ratując zakopanych podróżników pod śniegiem w Alpach Szwajcarskich. W całej historii pracy z Bernardynami ratowano ponad 2500 osób.

Charakterystyka rasy

Przywiązanie rodzinne

Postawa wobec dzieci

Związek z nieznajomymi

Skłonność do trenowania

Historia pochodzenia


Pies św. Bernarda jest bezpośrednim potomkiem tybetańskiego mastifa. Rasa została nazwana na cześć klasztoru św. Bernarda, który znajduje się w Alpach Szwajcarskich. Na początku XI wieku klasztor dla podróżników zbudował mnich Bernard. Przez wiele stuleci mnisi z tego schronu zajmowali się hodowlą dużych psów stróżujących dla ochrony.
W połowie XVIII wieku liczba lawin gwałtownie wzrosła, w związku z czym ofiary zostały zakopane pod gruzami w górach. Bernardyny zaczęły aktywnie angażować się w akcje ratownicze.
Uznanie "ratowników" otrzymanych w 1887 roku. W tym samym czasie weszły w życie pierwsze standardy rasy. Ojczyznę tych "gigantów" uważa się za Szwajcarię. Po oficjalnym uznaniu rasy św. Bernard jest uważany za szwajcarskiego psa narodowego.

Opis rasy St. Bernard

Św. Bernard zaskakuje swoją wielkością i masywną sylwetką. Te psy są potężne, silne i duże.

  1. Waga dorosłego psa wynosi 65-90 kg. Wysokość w kłębie - 70-90 cm.
  2. Ciało jest muskularne, proporcjonalne do wzrostu kwadratowego kształtu, grzbiet jest szeroki, górna linia równa, klatka piersiowa jest głęboka.
  3. Głowa jest duża, ciężka, czaszka szeroka, kości policzkowe silne, nos duży z ciemnym płatem, szyja długa i muskularna.
  4. Oczy są średniej wielkości, okrągłe, ciemnobrązowe.
  5. Uszy są miękkie, trójkątne, szeroko osadzone, zwisające po bokach.
  6. Ogon długi, szeroki, ciężki, pokryty włosami.
  7. Kończyny mocne, muskularne, równoległe.
  8. Sierść jest lśniąca, twarda, z podszerstkiem. Wyróżniają oni St Bernardyńczyków o długich włosach i gładkich włosach.

Kolory

W charakterystykach rasy są uważane za dwa główne kolory.

  1. Spotted - dominującym kolorem jest biały. Plamy koloru czerwonego o dowolnym odcieniu.
  2. Płaszcz - głowa i plecy są kolorowe w zakresie od jasnożółtego do jasnoczerwonego. Klatka piersiowa, łapy, kołnierz i czubek ogona są białe.

Norma przewiduje czarne plamki na nosie. Metis i albinos Saint Bernards nie są reproduktorami, a hodowla w klubach i psach nie jest przedmiotem.

Postać


Mimo imponujących rozmiarów ci "ratownicy" mają dobry, spokojny i wrażliwy charakter. W opisie rasy mówi się, że psy mają zrównoważony i silny układ nerwowy, wspaniały zapach i rozwinięte poczucie intuicji. Tak długo jak te psy żyją, są tak oddane swemu właścicielowi i gotowe w każdej chwili, aby uchronić go przed niebezpieczeństwem.

  1. Bernard to idealny wybór zarówno dla dużej rodziny, jak i samotnej osoby.
  2. Bez konfliktów, doskonale dogadują się z innymi zwierzętami domowymi w domu.
  3. Gotowi towarzyszyć rodzinie podczas podróży.
  4. Przedstawiciele tej rasy są szczególnie serdeczni z małymi dziećmi.
  5. "Ratownicy" nie są skłonni do wykazywania agresji.
  6. Psy są niezależne, posłuszne, ich zachowanie nie powoduje dyskomfortu u właściciela.
  7. Mieć wysoki poziom inteligencji, ale uparty.
  8. Ci "giganci" są przywiązani do członków rodziny i trudno jest tolerować długie oddzielenie od nich.

Szkolenie

Przedstawicielami tej rasy są inteligentne i bystre psy, dlatego łatwo je trenować. W młodym wieku szczenięta Bernardyna są powolne, a podczas szkolenia należy wybrać odpowiednie metody edukacji. Duże zwierzęta mają tendencję do samokontroli, dyscypliny i chęci służenia właścicielowi. Bernardyny łatwe do treningu w domu. W procesie uczenia się nawiąż zaufanie i szacunek do swojego zwierzaka.
Jeśli nie wiesz, jak pozyskać atrakcyjnego, aktywnego i lojalnego przyjaciela, postępuj zgodnie z tymi wskazówkami:

  • nauczyć szczeniaka toalety i pseudonimu od pierwszych dni pojawiania się w domu;
  • w wyniku tego zabronione jest trzymanie zwierzęcia w łańcuchu - rozwija się depresja;
  • za nieposłuszeństwo nie używajcie przemocy i okrucieństwa;
  • bądź cierpliwy i konsekwentny, poproś o wykonanie wszystkich dźwięcznych poleceń;
  • dla wszelkich osiągnięć traktuj swojego zwierzaka z pysznym przysmakiem;
  • spędzać dużo czasu na chodzeniu;
  • zawsze dostosuj zachowanie psa w domu i na ulicy;
  • naucz swoje dziecko czystości, nie pozwól zepsuć swoich rzeczy;
  • Kiedy wychowujesz szczeniaka, okazuj miłość, cierpliwość i szacunek.

Opieka i konserwacja

Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi 8-10 lat.
Aby utrzymać wygląd pięknego psa, należy się nim zająć. Każdy właściciel takiego "giganta" jest zobowiązany znać podstawowe zasady dotyczące mycia i opieki nad swoim zwierzakiem. Większość właścicieli psów o długich włosach używa specjalistycznych usług pielęgnacyjnych.

Higiena

  1. Święty Bernard to schludny pies. Konieczne jest kąpiele w procesie zanieczyszczenia specjalnymi szamponami. Zaleca się szczotkowanie wełny codziennie za pomocą szczotek lub grzebieni, aw czasie linienia - 2-3 razy. Upewnij się, że kleszcze nie są uformowane na wełnie.
  2. Sprawdź usta i zęby pod kątem kamienia nazębnego. Jeśli to konieczne, myć zęby psa szczoteczką dentystyczną. Podczas zmiany zębów w menu zwierząt domowych zwiększ liczbę produktów zawierających wapń.
  3. Wytnij pazury psa 1 raz w ciągu 2 tygodni. Regularnie sprawdzaj klocki łap w poszukiwaniu ran i zablokuj obce ciała. Konieczne jest przecięcie włosów między palcami, aby nie tworzyć mat.
  4. Czyść uszy raz w tygodniu za pomocą bawełnianej gąbki nasączonej nadtlenkiem wodoru.
  5. Oczy "giganta" są podatne na zapalenie. Obserwuj częstotliwość wydzielania śluzu i za każdym razem, po spacerze, wytrzyj miejsce wokół oczu wilgotną ściereczką lub gazą.
  6. Dojrzewanie u przedstawicieli rasy występuje w wieku 18 miesięcy. Po ustaleniu, że zwierzę jest gotowe do skojarzenia, należy wybrać odpowiednią dla niego parę. Jeśli nigdy nie zajmowałeś się kwestią krycia psów, najlepszym rozwiązaniem jest zaproszenie specjalisty.

Treść

  1. Ze względu na swoją wielkość rasa nie nadaje się do trzymania w małych mieszkaniach. Lepiej jest, jeśli kupisz takiego "giganta" na prywatny dom lub domek i zapewnisz mu zakwaterowanie w valiera chronionym przed agresją.
  2. Każdego dnia chodź ze swoim zwierzakiem, ale nie ładuj go aktywnymi biegami i energicznymi grami.
  3. Jeśli jesteś właścicielem prywatnego domu, nie trzymaj "ratownika" na ulicy, a zwłaszcza na łańcuchu.
  4. Dbaj o produkty do pielęgnacji zwierząt domowych (szampony, pędzle, leki).
  5. Kup kołnierz i smycz, a jeśli to konieczne - kaganiec.
  6. Zdobądź specjalne potrawy do karmienia.

Zdrowie

Szczeniak musi przejść przez dwa etapy szczepienia, zanim osiągnie wiek jednego roku. W przyszłości szczepienia będą dokonywane co roku u psa. Wielu właścicieli "ratowników" nie przywiązuje dużej wagi do szczepień, ale terminowa i wysokiej jakości szczepionka zwiększa odporność psa i zapewnia jego zdrowie przez wiele lat.
Wśród chorób rasy Bernardynów występują następujące dolegliwości:

  • wiek volvulus;
  • dżuma;
  • epilepsja;
  • zaćma;
  • ropne zapalenie skóry;
  • alergia;
  • chłoniak;
  • wrodzona głuchota;
  • kostniakomięsak;
  • kardiomiopatia;
  • dysplazja stawu biodrowego;
  • wścieklizna.

WAŻNE! Regularnie, najlepiej 2 razy w roku, powinieneś udać się do kliniki weterynaryjnej na prewencyjne badania lekarskie swojego zwierzaka. Lekarz doradzi i powie, jak rozpoznać pierwsze oznaki choroby i jak udzielić pierwszej pomocy.

Co karmić

Kluczem do wigoru i zdrowego wyglądu Twojego zwierzaka będzie odpowiednia dieta. Ważne jest, aby przestrzegać reżimu i nie przekarmiać Bernarda, ponieważ jest on podatny na otyłość.
Konieczne jest, aby karmienie było zgodne z wiekiem psa, jego wagą i wzrostem. Ustalając, jak karmić zwierzaka, wskazane jest, aby skonsultować się z weterynarzem i wybrać najlepsze jedzenie i jedzenie.
Poniższe składniki powinny być zawarte w tygodniowej diecie zdrowego psa:

  • gotowane i surowe mięso (mięso końskie, wołowina, jagnięcina);
  • przetworzone podroby (serce, wątroba, płuca);
  • zboża (gryka, ryż, płatki owsiane);
  • warzywa, zwłaszcza marchewki;
  • produkty morskie;
  • sfermentowane produkty mleczne (kefir, twaróg);
  • jaja kurze;
  • surowe lub parzone ryby morskie, obrane z dużych kości;
  • chleb;
  • makaron.

Upewnij się, że w osobnej misce dla zwierzaka zawsze była woda. Nie podawaj słodyczy dla psów. Wybór sposobu karmienia zwierzaka pochodzi z jego wieku. W ramach karm dla psa w ciąży lub chorego konieczne jest zwiększenie stężenia korzystnych witamin i minerałów.
Menu Twojego zwierzaka powinno być kompletne i wyważone.

Wideo

Zdjęcie St. Bernard

Ile kosztuje szczeniak

Ile kosztuje św. Bernard? Cena szczeniąt z rodowodem waha się od 15 000 do 45 000 rubli. Koszt zależy od wielu czynników: od rodowodu, płci psa i jego wielkości, od koloru. Kup św. Bernarda tanio "z rękami" może wynosić od 8 000 do 15 000 rubli.

Szkółki

Zdobądź pełnej krwi św. Bernardyna w wyspecjalizowanych klubach i żłobkach od prawdziwych hodowców.

Ustalając, gdzie kupić św. Bernarda, przeczytaj wszystkie niezbędne informacje na temat przedszkola, recenzje hodowców. Kontaktując się z właścicielami, dowiedz się, jak wyglądają ich rodzice, jakie choroby chorują, czy uczestniczyli w wystawach, czym jest lektyk, niż karmią szczeniaka. Wymagaj wszystkich niezbędnych dokumentów potwierdzających rodowód, dowiedz się, czy dziecko zostało szczepione profilaktycznie.
Kupując szczeniaka Bernardyna, stajesz się właścicielem oddanego przyjaciela, lojalnego asystenta i nieustraszonego ratownika, który ochroni cię przed jakimkolwiek niebezpieczeństwem.

Bernardynów - opis rasy, cechy, opieka, trening, zdjęcie

Św. Bernard - odważny, dostojny pies, znany na całym świecie ze swojego bohaterstwa. Jeśli chcesz psa, który zwróci na ciebie uwagę, weź św. Bernarda. Jeśli pójdziesz z nią na zewnątrz, zatrzymają cię co dwa metry. Kiedy pierwszy raz patrzysz na tego psa, jest uderzające, że jest po prostu ogromny i wygląda na bardzo wymagający. Ale dusza i charakter tych zwierząt jest zawsze bardzo miękka.

Bernard

Historia rasy Ratownicy

Początkowo św. Bernardy ratowali ludzi uwięzionych w lawinach. Mają wielkie pragnienie i instynkt znajdowania i znajdowania ludzi. Mówi się, że te wrodzone wyszukiwarki o doskonałym węchu mogą znaleźć osobę zakopaną pod 6-metrową grubą warstwą śniegu. Ich mocne, wysklepione nogi i duże nogi sprawiają, że są sprężyste i pozwalają idealnie skapować.

Ta bohaterska rasa po raz pierwszy znalazła swoje powołanie w Alpach Szwajcarskich, w legendarnym schronieniu dla podróżników, którzy zimą podróżowali po zdradliwych zimowych szlakach. To była najkrótsza droga między północą a południem i bezpośrednia droga do Rzymu. Schron został założony w XI wieku przez mnicha Bernarda de Mentona, a na początku XVIII wieku pojawiły się tam psy. Wkrótce mnisi odkryli nadprzyrodzony dar tych psów. Nie tylko odczuwali lawinę, ale byli obdarzeni niewytłumaczalną umiejętnością znajdowania ofiar lawin pod śniegiem. (Można również przeczytać o golden retriever, który uratował swojego mistrza). Alpy szwajcarskie znane są z mroźnej pogody i lawin, osiągających 18 metrów wysokości. Początkowo bernardyny miały krótki i gładki płaszcz, odziedziczony najprawdopodobniej z mastifa. Kiedy w XIX wieku połowa psów umarła w klasztorze św. Bernarda z powodu chorób i mroźnych zim, mnisi przekroczyli St. Bernard z Nową Fundlandią. Nowa rasa psów długowłosych miała tylko jedną wadę: grudki śniegu i lodu przylepione do ich gęstych włosów przez cały czas. Ale bez względu na długość sierści, gładkowłosy i długowłosy St. Bernard może pracować jako ratownicy.

Dzisiaj św. Bernardyni wciąż są hodowane w tym schronie. I choć obecnie ratuje się ludzi za pomocą helikopterów i lżejszego owczarka niemieckiego, św. Bernardy wciąż są przygotowywani do zawodów ratowniczych. Być może dlatego ta rasa jest tak rozpowszechniona dzisiaj ze względu na podobieństwo między mnichami i psami. Obaj są chętni do służenia ludziom. W ciągu ostatnich 200 lat św. Bernardyni uratowali ponad 2000 osób.

Spokój, olbrzymia siła i wytrzymałość sprawiają, że św. Bernard jest najlepszym ratownikiem górskim. Św. Bernard może czuć osobę na 3 kilometry z wiatrem, a także znaleźć ciało pod śniegiem, znajdujące się na głębokości 4 metrów.

Zdjęcie: Ratownicy św. Bernardyna

Mnisi z klasztoru św. Bernarda powiedzieli, że psy mogą słyszeć lub jakoś czuć powstawanie lawiny. Mówi się również, że nos tych psów może mieć przeczucie śnieżycy zbliżającej się 20 minut przed jej rozpoczęciem. A ci, którzy zaniedbują te znaki, idą w góry, pozostaje przypomnieć sobie jakąś modlitwę i mają nadzieję, że św. Bernard już go szuka.

Znalazłszy osobę, św. Bernard polizał swoją twarz tak, że nie zasnął i położy się na osobie, aby się rozgrzał.

Mówiąc o św. Bernardzie, nie sposób nie wspomnieć o jednym z nich - Bari, św. Bernardzie, który przez 12 lat, narażony na niebezpieczeństwa, ocalił 41. osobę. To jest naprawdę heroizm. Od tego czasu najodważniejszy szczeniak w każdym nowym pokoleniu mnichów zwany Bari. Bari stał się słynnym symbolem klasztoru św. Bernarda.

Zdjęcie: St. Bernard - prawdziwy pies ratunkowy.

Opis rasy

Bernard należy do psów dużych ras, więc powinieneś mieć wystarczająco dużo miejsca i pieniędzy, aby je wesprzeć. Dlatego w środowisku miejskim trudno jest im uzyskać to, czego potrzebują do życia. Jeśli chodzi o zdrowie, św. Bernard ma tutaj więcej problemów niż inne rasy psów. Mogą mieć bolesne skoki wzrostu, problemy ze stawami i sercem. Aby lekarze weterynarii musieli zapłacić czystą sumę pieniędzy.

Te psy są niesamowicie dobre dla rodziny. Dzieci są z nimi bezpieczne. Bernardyny uwielbiają być posłuszne, a przy odpowiednim treningu i zdrowych nawykach pies ten najlepiej pasuje do Twojej rodziny. Ten olbrzym jest niezwykle życzliwy i od zawsze ma miejsce w naszych sercach.

Zdjęcie: Bernardyn i dzieci

Ze względu na strukturę szczęki i podbródka, zawsze mają luźną skórę w okolicy kufy. Jeśli chcesz wziąć św. Bernarda, przygotuj się na mokre. Uważa się, że św. Bernardy pochodzą z rodziny mastifów i mogą ważyć od 50 do 100 kilogramów.

Rozmiar

Wysokość w kłębie: 61-70 centymetrów

Waga: 50-91 kilogramów.

Długość życia

Bernardyńczycy żyją średnio 8-10 lat. Możesz przeczytać o tym, jak wiele innych ras psów żyje w artykule: "Żywotność psów. Ile psów żyje?"

Liczba szczeniąt w miocie

Rozpoznane przez psie organizacje

CKC, FCI, AKC, UKC, ANKC, NKC, NZKC, APRI, ACR

Szkolenie

Trening St. Bernard musi rozpocząć się w młodym wieku. Bernardyńczycy szybko się męczą tym procesem, ale zawsze starają się zadowolić swego pana Bardzo ważne jest, aby jak najszybciej przejść przez proces towarzyszenia św. Bernardowi. Ponieważ jest to niezwykle konieczne, aby św. Bernard miał dobre maniery, a mianowicie, aby nie skakać na swoich gości, ponieważ w wieku dorosłym jego waga może osiągnąć 90 kilogramów.

Zdjęcie: St. Bernard w samochodzie

Jeśli nie weźmiesz udziału w kursie towarzyskim z psem, inni mogą się go bać. Ale dobrze wyszkolony św. Bernard, z dobrymi manierami, ze względu na swoją miłą i miękką naturę będzie uwielbiał wszystkich twoich przyjaciół. Ponieważ starają się zadowolić swojego mistrza z całą swoją naturą, bardzo się denerwują, jeśli widzą, że jesteś z czegoś niezadowolony. Bardzo ważne jest, abyś był spokojny, miły i konsekwentny w trakcie szkolenia św. Bernarda. Jeśli bernardyn czuje, że trening może być ekscytujący, gdzie może pochwalić się twoją chwalą, będzie szczęśliwy, ćwicząc, aby nauczyć się jakiejkolwiek drużyny, której chcesz go nauczyć. Zobacz także: Cechy szkolenia św. Bernarda

Zarówno św. Bernardyńczycy, jak i długowłosi potrzebują umiarkowanej opieki i zrzucają włosy dwa razy w roku. Mają bardzo tłustą, wodoodporną skórę, więc nie należy ich myć zbyt często, aby nie zmyć skóry po raz kolejny naturalnym tłuszczem.

Najlepszy ze wszystkich St. Bernard czuć w chłodnym miejscu. Ta rasa psów toleruje nawet bardzo zimną pogodę. Mają bardzo grubą i grubą wełnę z podwójną warstwą, która dobrze je ogrzewa. Warstwa zewnętrzna nie pozwala ani na zimno, ani na ciepło, a warstwa wewnętrzna uzupełnia działanie, więc nie zamarza i nie przegrzewa się. Tak więc św. Bernardyni dobrze tolerują każdą pogodę, ale wolą chłodny klimat.

Troska o niego jest dość prosta, ponieważ nawet długowłosy St. Bernard nie ma wełny i nie tworzy na niej mat. Zwykle wystarczy go czesać raz lub dwa razy w tygodniu. Ponieważ ta rasa została wyhodowana, aby wytrzymać śnieg i zimno, w wełnie św. Bernarda obecny jest hydrofobowy smar. Dlatego nie zaleca się zbyt dużego mycia balsamu podczas kąpieli, ponieważ prowadzi to do wymywania warstwy tłuszczu, a pies traci właściwości mrozoodporne.

Moult

Św. Bernard rzuca dwa razy w roku i w tym czasie wymaga częstszego czesania.

Karmienie

Oczywiście, pomimo ich wielkości, św. Bernardyni, podobnie jak inne psy, potrzebują naturalnego odżywiania. Ryż, kasza gryczana, owsianka z mięsem - na śniadanie, surowy żołądek wołowy (wymiona, tchawica, wątroba, kawałki mięsa) - na obiad.

Latem, w skrajnym upale, eksperci nie zalecają dawania psom owsianki, ale ta zasada nie dotyczy kobiet w ciąży i karmiących w stanie Bernardyna - powinny one otrzymywać pełną dietę. Szczenięta są spożywane sześć razy dziennie. W ich "menu" warto uwzględnić skrobanie chudej wołowiny, ryżu i kaszy gryczanej (hercules podaje się dorosłym psom - jest słaby).

Dzieci z pewnością polubią wypiekany ser, mleko, które później zostanie zastąpione sfermentowanymi produktami mlecznymi. W miarę wzrostu szczeniąt liczba karmień maleje, a jednocześnie zwiększa się ilość jedzenia.

W ciągu trzech miesięcy niemowlęta jedzą cztery razy dziennie, a zszywka musi być zastąpiona blizną, wymieniem, nozdrzami. W tym samym czasie podajemy owsiankę i twarożek. Od pięciu miesięcy szczenięta idą na trzy posiłki dziennie, a na siódme - jedzą jak dorosły św. Bernard 2 razy dziennie.

Nie trać kontaktu z hodowcą, od którego otrzymałeś szczeniaka. Po pierwsze, on oczywiście interesuje się losem dziecka, które sprzedał. Po drugie, osoby znane z tej rasy od wielu lat są w stanie udzielić cennych porad. Jeśli nie masz czasu gotować dla psów, kup suchą żywność od znanych na całym świecie producentów. Nie zastąpi to owsianki św. Bernarda, ale nie zaszkodzi też. W zależności od pory roku psy mogą ucztować na owocach i warzywach - witaminy są bardzo użyteczne dla psów, jak ludzie.

Rasy psów: St. Bernard

Według większości ekspertów, Bernardyni wywodzą się od psów molosów przemierzających Alpy, w towarzystwie rzymskich legionistów. Te psy charakteryzują się dobrą naturą, dużymi rozmiarami i nieograniczonym oddaniem dla swojego właściciela. Jakiś czas temu św. Bernardyni byli wykorzystywani wyłącznie jako ratownicy, ale dzisiaj rasa ta jest uważana za psa towarzyszącego.

Historia pochodzenia

Święty Bernard po francusku brzmi Chien du Saint-Bernard i jest tłumaczony jako pies Świętego Bernarda. Nazwa ta jest zwykle kojarzona z klasztorem św. Bernarda, położonym w Alpach Szwajcarskich, gdzie kilka wieków temu schronisko dla wędrowców i podróżników zostało założone przez mnicha z Menton. Schronienie do wędrówki znajdowało się na terenie przełęczy Wielki Święty Bernard. Wysokość ponad dwóch tysięcy kilometrów nad poziomem morza była trudnym i bardzo niebezpiecznym testem dla podróżników, spowodowanym lawinami, silnymi i porywistymi wiatrami, stromymi górskimi przejściami i dużą liczbą rabusiów i rabusiów.

W XVII wieku opaci klasztoru zdecydowali się użyć św. Bernarda do poszukiwań i akcji ratowniczych na wyżynach. Obecność grubych skór i dużych rozmiarów sprawiła, że ​​rasa była bardzo odporna, z łatwością przeprowadzając testy śniegu i lodu, a niesamowicie zaawansowany zapach pomógł znaleźć ofiarę nawet pod gęstą masą śniegu. Św. Bernardyni często stawali się wyznawcami mnichów w górach i dolinach, a ich niezwykła umiejętność przewidywania lawiny, niejednokrotnie pozwalała im ratować życie.

Z pewnością kilka wieków temu pojawienie się św. Bernardynów różniło się znacznie od głównych cech dzisiejszej rasy. Zwierzę było mniej masywne i bardziej mobilne. Hodowla zwierząt czystorasowych rozpoczęła się dopiero pod koniec XIX wieku, a teraz św. Bernardyni ustalili się jako psy stróżujące i towarzyszące im psy.

Opis i wygląd

Po pojawieniu się długowłosej rasy liczba Bernardynów o gęstych i długich włosach zaczęła rosnąć równomiernie, a krótkowłosy wygląd był bliski wygaśnięcia. Dziesięciolecia pracy nad zachowaniem cech rodowodowych pozwoliły zrozumieć, że tylko w warunkach równoległej hodowli, długowłosi i krótkowłosi St. Bernards będą mogli nie tylko zachować, ale także poprawić charakter rodowodu zwierzęcia.

Pod koniec dziewiętnastego wieku św. Bernard został oficjalnie uznany za szwajcarską, po czym zatwierdzono standard:

  • Masywna i bardzo ekspresyjna głowa ma imponujące wymiary. Region czaszki jest silny i szeroki, lekko zaokrąglony. Część przednia przechodzi w twarz całkiem fajnie. Kości potylicznej umiarkowanie rozwinięte, z wyraźnie zaznaczonymi bliznami. Bruzda zaczynająca się u podstawy czoła jest wyraźna i biegnie wzdłuż czaszki;
  • nos szeroki, bliżej kwadratu, czarny, z dobrze rozwartymi nozdrzami. Na dość szerokim pysku jest prosty, z nieznacznie pogłębiającym się nosem. Zwisające usta na górnej szczęce na krawędziach mają pigmentację o czarnym zabarwieniu, zwisają lekko i tworzą szeroki łuk w kierunku nosa. Szczęki silne i szerokie, równej długości, dobrze rozwinięte, z zgryzem nożycowym lub cęgowym;
  • oczy średniej wielkości, ciemnobrązowe z kasztanowym odcieniem, umiarkowanie głębokie, z naturalną gęstością powiek. Dolna powieka ma lekko widoczną spojówkę, a na brzegach oczu występuje pigmentacja;
  • trójkątne uszy są wysokie i szerokie, średniej wielkości, z dobrze rozwiniętymi tkankami chrzęstnymi, elastyczne, mają zaokrąglone końce, lekko wystające z tyłu i przylegające do kości policzkowych z przodu. Szyja jest stosunkowo długa, mocna i mocna.

Ogólny widok ciała robi dobre wrażenie. Jest zrównoważony, o imponujących rozmiarach, ma dobrze rozwiniętą muskulaturę:

  • dobrze więdnie, łatwo determinuje;
  • szerokie plecy są bardzo mocne i mocne, z prostą górną linią do lędźwi;
  • długi zad ma niewielkie nachylenie i gładko przechodzi w podstawę ogona;
  • klatka piersiowa ma średnią głębokość, ma dobrze zakrzywione, ale nie "beczkowate" żebra;
  • podbrzusze są lekko podnoszone, a dolna linia charakteryzuje się gładkim wzrostem w kierunku pachwiny;
  • Mocny, długi i dość ciężki ogon porusza się swobodnie, w spokojnym stanie, zwisa prosto w dół, ale dozwolone jest lekkie podniesienie dolnej części ogona.

Przednie nogi są proste i ustawione równolegle, dość szeroko rozstawione, patrząc od przodu. Łopatki o skosie umięśnione, dobrze przylegające do klatki piersiowej. Część barku jest dłuższa niż szkaplerz. Proste przedramię jest kościste i ma silne mięśnie. Na szerokich łapach przednich są silne, zwarte, zakrzywione palce.

Kończyny tylne są muskularne, o umiarkowanym nachyleniu. Mocne górne uda muskularne i szerokie. Stawy kolanowe z widocznym pochyleniem, ale nie wyrzucone. Niższe nogi są pochyłe i dość długie. Stawy skokowe są mocne, umieszczone pod niewielkim kątem, silne. Na szerokich i dobrze wykształconych tylnych nogach znajdują się ciasno dopasowane, zakrzywione palce.

To jest interesujące! Bernard wyróżnia się szerokim i płynnym tempem. Oznaki rasy to potężny i proporcjonalny, silny i muskularny tułów, imponująca głowa i czujny wyraz kufy.

Krótkowłosy St. Bernard

Pies jest silny i bardzo silny. Charakterystyczną cechą jest wełna, której górna warstwa charakteryzuje się jednolitą grubością i grubymi włóknami zbliżonymi do siebie. Obecność grubego podszerstka jest wyraźnie widoczna. W części udowej szaty tworzy rodzaj "spodni". Ogon pokryty jest grubą wełną.

Długowłosy St. Bernard

Ten typ rasy charakteryzuje się średniej długości wełną, z gładką górną warstwą i obecnością grubego podszerstka. Na twarzy i uszach krótkie włosy. Występuje lekkie falowanie włosów na części udowej i zadu. Uda pokryte są oryginalnymi wełnianymi "spodniami". Na ogonie jest gruby płaszcz.

Kolor rasy

Bez względu na gatunek, na rasę św. Bernarda nakłada się pewne wymagania:

  • biały - główny kolor płaszcza na klatce piersiowej, łapy, czubek ogona, obręcz na twarzy, na szyi;
  • małe lub duże czerwonawo-brązowe plamki występują w plamistym zabarwieniu;
  • gdy kolor płaszcza jest obecny, ciągły "płaszcz" czerwonawo-brązowy odcień, pokrywający tylną i boczne części;
  • brązowo-żółte zabarwienie i obecność ciemnych odcieni na głowie nie są dozwolone;
  • dopuszczalny jest lekki czarny odcień na ciele.

Pożądanym kolorem rasy jest maksymalny biały kolor i symetryczna ciemna maska. Niedobory ras mogą być reprezentowane przez obecność kędzierzawych włosów, niepełną lub całkowicie nieobecną pigmentację na skórze nosa, na wargach i powiekach, czerwonawo-brązowe kropki lub oznaczenia na białym tle.

Wszystkie zwierzęta z widocznymi zaburzeniami fizycznymi lub behawioralnymi podlegają dyskwalifikacji, a także psy z małą paszczą, wyraźnie wystającą żuchwą, cierniem, wełną o jednolitym białym lub czerwonobrązowym kolorze, niewystarczającą wysokość w kłębie.

Postać rasy

Rasa Bernardyny w domu nie są zbyt proste, ze względu na dość imponujące rozmiary zwierzęcia. Wysokość samców w kłębie waha się między 70-90 cm, a konar ma 65-80 cm. Pies tej rasy jest duży i masywny, ale ma miękki i potulny, skandynawski charakter. Takie zwierzę jest bardzo przyjazne dla dzieci i innych zwierząt.

Św. Bernard przyzwyczaja się do mieszkania w przestronnym mieszkaniu miejskim, ale regularne i długie spacery są koniecznością, dlatego zwierzęta te najczęściej kupuje się w prywatnych domach. Rasa jest bardzo zła z powodu samotności, która może wywołać dość długą depresję.

Opieka i konserwacja

Długowłosych przedstawicieli tej rasy trzeba przeczesywać kilka razy w tygodniu, szczególnie w okresie molowym, który występuje dwa razy w roku. Krótkowłosy wygląd św. Bernarda jest mniej podatny na wypadanie włosów, dlatego wystarczy kilka razy w tygodniu przeczesać takie zwierzę.

Gruba wełna doskonale chroni psa przed mrozem i śniegiem, więc spacery powinny odbywać się przy każdej pogodzie. Nie zaleca się pozostawania w bezpośrednim świetle słonecznym przez zbyt długi czas, powodując przegrzanie.

To jest interesujące! Niezwykłą cechą św. Bernarda jest dość obfite wydzielanie śliny i łez, a codzienne środki higieny wymagają starannego czyszczenia przestrzeni oczu i przedniej części kufy.

Dieta

Kompletna i zbilansowana dieta jest podstawą zdrowia św. Bernarda. Miesięczny szczeniak musisz podawać od pięciu do sześciu razy dziennie. Około roku liczba karmień powinna być stopniowo zwiększana do trzech, a półroczny pies powinien być karmiony kilka razy dziennie. Konieczne jest całkowite wyeliminowanie z diety św. Bernarda pikantnych, zbyt słonych pokarmów, a także wędzonych mięs.

Dieta szczenięcia i młodego psa powinna zawierać znaczną ilość mięsa. Kaszki z bulionu z kości i inne substytuty nie są w stanie zapewnić rosnącemu zwierzęciu wystarczającej ilości białka. W wieku dwóch lub trzech miesięcy pies powinien otrzymywać dziennie około 150 g mięsa, ale norma stopniowo wzrasta do 500-600 g dziennie. Mięso wołowe, jagnięce i końskie należy do pasz mięsnych. Ilość wieprzowiny powinna być minimalna. Posiłki powinny być wzbogacone w podroby, bulion mięsny, twarożek i produkty mleczne, a także ryby. Aby oczyścić zęby, należy okresowo podawać chrząstkę zwierzęcą.

Dorosły św. Bernard powinien być karmiony dwa razy dziennie, kontrolując wielkość porcji. Dieta powinna obejmować mięso, ryby i podroby. W żywności musi zawierać wszelkie surowe i gotowane warzywa, z wyjątkiem ziemniaków. Możesz użyć suchej gotowej paszy.

Ważne! Dorosły św. Bernard spożywa mniej niż kilogram suchej karmy dziennie. Niedopuszczalne jest karmienie słodyczy dla psów, w tym cukierków i ciasteczek. Takie odżywianie niekorzystnie wpływa na stan trzustki i często staje się przyczyną cukrzycy.

Kup św. Bernarda - wskazówki i porady

Wybierz zdrowego psa rasy nie jest tak proste, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Nabycie św. Bernarda w znanym i specjalizującym się w tych klubach lub w żłobkach z Rosyjskiej Federacji Kynologicznej ma sens. Obecność książki plemiennej i bohatera RKF to pewna gwarancja czystości pochodzenia. Wskazane jest, aby skorzystać z pomocy doświadczonego tresera psów, który jest dobrze zorientowany w cechach tej rasy.

Wybierając szczeniaka, należy zwrócić szczególną uwagę na znaki behawioralne. Nadmierne tchórzostwo lub agresywność u szczeniąt Bernardyna, podobnie jak jego rodziców, jest absolutnie nie do przyjęcia. Nie można też dostać psa o skręconej powiece, złym ukąszeniu, słabych kończynach i rzadkim podszerstku. Należy pamiętać, że pies rasowy nie jest tanią przyjemnością, a koszt dobrego zwierzęcia w hodowli może wynosić 30-60 tysięcy rubli.

Bernardyn - ratownik, zdjęcia szczeniąt, opis i pielęgnacja

Charakterystyka rasy St. Bernard

Bernard jest dużą rasą psów stróżujących. Od dawna znany jest jako pies ratowniczy. Odziedziczyła ogromny wzrost od swoich przodków, w których żyłach płynęła krew tybetańskich mastifów i psów. Rasa została nazwana na cześć klasztoru św. Bernarda, położonego w Alpach Szwajcarskich. Historia mówi, że w jedenastym wieku mnich Bernard stworzył schronienie dla zmęczonych podróżników.

Ratownik ze zdjęciem św. Bernarda z beczką na szyi

Znajdował się na przełęczy Great Saint - Bernard, na wysokości około 2472 metrów. Ze względu na silne wiatry, niebezpieczeństwo lawiny, strome klify i przejścia, jest to bardzo trudny i niebezpieczny obszar dla podróżnych.

W klasztorze trzymano lokalne psy, o grubej skórze i gęstych włosach chroniących przed śniegiem i mrozem. Słynęli z niezwykle ostrego węchu i umiejętności znajdowania ludzi dotkniętych lawinami.

W tamtych czasach św. Bernard wyglądał bardzo różnie od dzisiejszego kochanego Beethovena, bohatera filmu o tej samej nazwie. Rasa nie jest tak masywna, co pozwoliło jej poruszać się bardziej aktywnie.

Najbardziej znanym był Bernardyn nazywany "Barry", był w stanie znaleźć w śniegu i uratować życie 40 osób. Kiedyś znalazł małego chłopca na śniegu i zaniósł pięć kilometrów do klasztoru.

15 marca 1884 r. W Petersburgu założono petersburski klub St. Petersburg. 2 czerwca 1887 r. Św. Bernard został oficjalnie uznany przez szwajcarską rasę, a standard został uznany za obowiązkowy.

Rasa hodowlana ściśle hodowlana zajęła się pod koniec XX wieku. Dzisiaj św. Bernard coraz częściej służy jako strażnik lub pies towarzyszący.

Opis rasy Bernardyna i standardowego FCI

Kraj pochodzenia: Szwajcaria.

Cel: towarzysz, pies stróżujący i pies gospodarski.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 (Pinchers and Schnauzers, Molossi, szwajcarskie psy pasterskie i inne rasy). Sekcja 2.2 (psy typu Moloss, psy pasterskie). Bez testu pracowników.

Widok ogólny: Bernardyn ma dwa typy:

Psy obu gatunków mają imponujące rozmiary, zrównoważone, silne i muskularne ciało, dużą głowę i żywe, wyraziste oczy.

  • stosunek wysokości w kłębie do długości ciała (mierzony od punktu ramiennego do guzowatości kulszowej) wynosi idealnie 9:10.
  • Głębokość mostka jest prawie równa połowie wysokości w kłębie.
  • stosunek głębokości kufy do długości kufy wynosi prawie 2: 1.
  • długość kufy nieco ponad jedną trzecią całkowitej długości głowy.

Zdjęcie St. Bernard at the dacza

Zachowanie / temperament: przyjazny, przyjazny i bardzo czujny.

Głowa: potężna, imponująca, ekspresyjna.

Czaszka: Mocna, szeroka, lekko zaokrąglona, ​​patrząc od strony i przodu. Kiedy pies jest czujny lub w stanie wzbudzonym, podstawa uszu i górny punkt czaszki tworzą prostą linię, która przechodzi po bokach w gładką zakrzywioną linię, a następnie schodzi w dół do wysokich, dobrze rozwiniętych kości policzkowych. Linia czoła trafia w twarz w krótkim, stromym łuku. Pagórek potylicy jest umiarkowanie rozwinięty, a łuki brwiowe bardzo mocno rozwinięte. Od podstawy czoła poprzez środek czaszki biegnie głęboki, zauważalnie wyraźny przedni rowek. Na czole, nad oczami, małe, lekko widoczne fałdy zbiegają się w kierunku przedniego rowka. W ostrożnym stanie fałdy stają się bardziej widoczne.

Stop (przejście od czoła do twarzy): wyraźne.

Nos: Nos ma czarny, duży, kwadratowy kształt z szeroko otwartymi nozdrzami.

Kufa: szeroka na całej długości, bez zwężenia do nosa. Tył nosa jest prosty, z małym rowkiem.

Wargi: krawędzie warg mają czarną pigmentację. Wargi górnej szczęki są grube, gęste, niezbyt obwisłe, tworząc szerokie zgięcie w kierunku nosa. Naroża warg pozostają widoczne.

Szczęki / zęby: szczęki mocne, szerokie, równej długości. Ugryź regularny nożyczek lub cęgi. Dopuszcza się przekąski bez odpadów, jak również brak pierwszych przedtrzonowców i / lub trzecich zębów trzonowych.

Oczy: Średniej wielkości, niezbyt głęboko osadzone, kolor oczu od ciemnobrązowego do orzechowego. Wyraz oczu jest przyjazny. Powieki ciasno. Dopuszczalne jest niewielkie kątowe skrzywienie dolnej powieki z lekko widoczną spojówką oraz niewielkie fałdowanie w górnej powiece. Krawędzie powiek powinny być całkowicie pigmentowane.

Uszy: osadzone wysoko i szeroko z dobrze rozwiniętą chrząstką. Średniej wielkości, miękki, trójkątny kształt. Końce uszu są zaokrąglone. Przednia krawędź uszu przylega do kości policzkowych, tylna krawędź jest lekko uniesiona.

Szyja: dobra długość, mocna, muskularna. Zawieszenie na szyi jest umiarkowanie rozwinięte.

Ciało: imponujące, proporcjonalne, z dobrze rozwiniętymi mięśniami.

Kłąb: wyraźny.

Tył: szeroki, mocny. Górna linia prosta i pozioma do talii.

Zad: Długi, lekko nachylony, gładko poruszający się do nasady ogona.

Klatka piersiowa: umiarkowanie głęboka, z dobrze sklepionymi żebrami, ale nie w kształcie beczki. Nie powinien spaść poniżej łokci.

Brzuch i dolna linia: Brzuch jest lekko schowany w kierunku guza kulszowego.

Ogon: długi, szeroki i gruby u nasady. Ostatni kość dociera do stawu skokowego. W spokojnym stanie ogon jest opuszczony lub lekko owinięty w ostatniej trzeciej, w stanie ostrożnym, podnosi go wyżej.

Były to kończyny: patrząc od przodu, proste i równoległe, ustawione dość szeroko.

Łopatki: skłonne, muskularne, zwarte do klatki piersiowej.

Ramię: dłuższy niż łopatki. Kąt między łopatką a ramieniem nie jest zbyt tępy.

Łokcie: dobrze dopasowane. Spójrz uważnie, nie odwracając się ani nie wchodząc.

Przedramię: Proste, o mocnych kościach i chudych mięśniach.

Śródręcze: oglądane z przodu - pionowe, stanowią przedłużenie przedramienia; widoczne z boku, lekko nachylone.

Przednie nóżki: szerokie. Palce są gęste, łukowate. Klocki są elastyczne. Pazury są silne.

KOŃCZYNY TYLNE: Muskularne, z umiarkowanie wyraźnymi kątami stawów. Widziane z tyłu są równoległe, szeroko rozstawione.

Biodra: Mocne, muskularne, szerokie.

Stawy kolanowe: z widocznymi kątami, nie są skierowane ani do środka ani na zewnątrz.

Udo: nachylone, raczej długie.

Stawy skokowe: umiarkowanie kątowe.

Stawy skokowe: proste, równoległe, patrząc od tyłu.

Łapy tylne: szerokie, o mocnych łukowatych palcach. Pazury szczątkowe są dozwolone, o ile nie kolidują z ruchem. Poduszki łap są elastyczne. Pazury są silne.

Chód / ruch: ruchy harmonijne z szerokim pchnięciem przodu i dobrym pchnięciem tylnych kończyn, natomiast grzbiet pozostaje prosty i mocny. Przednie i tylne kończyny poruszają się w linii prostej.

Na zdjęciu jest potężny i oddany Święty Bernard.

  • Krótkowłosy St. Bernard ma podwójny płaszcz: włosy ochronne są gęste, gładkie, obcisłe, szorstkie. Podszerstek jest obfity. Na biodrach są małe pałki. Ogon pokryty jest gęstymi, puszystymi gęstymi włosami.
  • Długowłosy Bernardyn: średniej długości włosy straży, prosty, obfity podszerstek. Na twarzy i uszach krótkie włosy; powyżej stawów biodrowych i zadu, zwykle lekko falistych; na przednich kończynach nosi, na biodrach - "spodnie". Ogon jest krzaczasty, gęsto pokryty wełną.
  • Mężczyźni min. 70 cm - max. 90 cm
  • Suki min 65 cm - maks. 80 cm

Psy przekraczające maksymalną wysokość nie są karane, jeżeli nadmiar nie narusza proporcji struktury i poprawności ruchów.

Waga: 65 - 120 kg

Wady / wady: Wszelkie odstępstwa od powyższego traktowane są jako wada / wada, a cała powaga, z jaką oceniany jest dany niedobór / wada, powinna być proporcjonalna do stopnia jej ciężkości i jej wpływu na zdrowie i samopoczucie.

  • Słabo wyrażony typ seksualny
  • Nieproporcjonalna budowa ciała
  • Krótkie nogi
  • Mocne duże fałdy na głowie i szyi
  • Skrócony lub wydłużony kufa
  • Zbyt luźne wargi żuchwy
  • Brak zębów, z wyjątkiem pierwszych przedtrzonowców i / lub trzecich zębów trzonowych, małych zębów (zwłaszcza siekaczy)
  • Drobna przekąska
  • Jasne oczy
  • Surowe powieki
  • Opadający lub garbaty z powrotem
  • Zad zbyt wysoki (powyżej poziomu kłębu) lub bardzo nachylony zad
  • Ogon owinięty
  • Brakujące wymagane znaki
  • Krzywe przedramiona
  • Niewystarczające kąty tylnych kończyn, tylne kończyny z niedostatecznie zamocowanymi lub bliskimi stawami skokowymi
  • Zły ruch
  • Kędzierzawa wełna
  • Słabo zabarwiony nos nosowy, obszary wokół warg nosowych lub powiek
  • Odchylenia od głównego koloru płaszcza, na przykład, czerwone plamy lub plamy na obszarach o obowiązkowym białym kolorze
  • Tchórzostwo, agresywność
  • Nadmiar, wyraźny przodozgryz
  • Belmo
  • Ectropy, entropia
  • Całkowicie biały lub całkowicie czerwonawy kolor płaszcza (bez koloru tła)
  • Wełna dowolnego innego koloru
  • Wzrost w kłębie poniżej minimum
  • Jednoznacznie wykazujące aberracje fizyczne lub behawioralne, dyskwalifikujące.

N.B.: Samce powinny mieć dwa normalne jądra całkowicie zstępujące do moszny.

Kolor św. Bernarda

Mały St. Bernard szczeniak - fotografia na trawie

Głównym kolorem św. Bernarda jest biel z tanimi znaczeniami. Oznaczenia są dopuszczalne w różnych rozmiarach od czerwono-brązowego do jasnobrązowego.

Obecność ciągłego lub "podartego" czerwono-brązowego "płaszcza" jest mile widziana z tyłu i po bokach, pożądane jest ciemne obramowanie na głowie.

Czerwonawe tygrysy i brązowawo-żółte są dopuszczalne. Małe plamy czerni na ciele nie są uważane za wady.

Na klatce piersiowej, łapy, na czubku ogona, na twarzy i szyi są obowiązkowe białe znaczenia.

Pożądane oznaczenia: biała obroża i na twarzy - symetryczna ciemna maska.

Postać św. Bernarda

Bernard to inteligentna rasa, zawsze stara się zadowolić właściciela.

Jest przystosowany do treningu i wymaga szkolenia od szczenięcia. Biorąc pod uwagę wielkość i siłę dorosłego zwierzaka, musi on być posłuszny i będzie posłuszny od pierwszego słowa.

Bernard stał się doskonałym stróżem. Pomimo jego spokojnego i zrównoważonego charakteru, sam jego wygląd sprawia, że ​​wielu ludzi boi się go i szanuje.

Z natury św. Bernardyni milczą, co z zasady jest charakterystyczne dla wielu przedstawicieli dużych ras. Głos daje w razie potrzeby, jeśli szczekasz, lepiej zwracaj uwagę i znajdź przyczynę niepokoju.

Mimo że są one bardzo powolne, jest ono z nadwyżką kompensowane ogromną siłą i doskonałym zapachem.

Jest nieskończenie lojalny wobec właściciela i kocha członków rodziny bez wyjątku. Oni naprawdę potrzebują komunikować się z ludźmi, popadają w depresję przez długi czas będąc sami. Dobrze dogaduj się z różnymi zwierzętami.

Kochają dzieci i uwielbiają gry z nimi. Pamiętaj, aby uważać na rodziny z małymi dziećmi. Ze względu na duży rozmiar może nieumyślnie wyrządzić krzywdę dziecku. Słynie z doskonałej orientacji w kosmosie, z łatwością odnajdzie drogę do domu.

Nie nadaje się do konserwacji w mieszkaniu miejskim, ze względu na duży rozmiar.
Dla niego lepiej nadaje się zawartość w wiejskim domu i przestronna woliera.

Jeśli zdecydujesz się kupić św. Bernarda, pamiętaj, że potrzebuje umiarkowanego wysiłku fizycznego i obowiązkowych spacerów przy każdej pogodzie. Lubi dużo chodzić i godzinami przebywać na świeżym powietrzu. Nie musi biegać i dużo skakać, czasem wystarczy przejść cicho przez park.

Opieka i utrzymanie św. Bernarda

Troska o św. Bernarda nie jest zbyt trudna, ale czasochłonna. Duży pies i procedury higieniczne będą wymagały czasu.

Wełna gruba podwójna, składa się z twardej osłony włosów i miękkiego podszerstka, szopy. Zrzucanie sezonowej wiosny - jesieni, obfite. Przy niewłaściwej diecie, chorobach skóry, pasożytach lub utrzymywaniu psa w pomieszczeniu za pomocą suchego, ciepłego powietrza, włosy stają się odpowiednio matowe i łamliwe, a linienie może trwać przez cały rok. Gruba wełna św. Bernarda utrzymuje optymalny reżim temperaturowy i chroni psa przed zimnem i wiatrem, a sztywna struktura włosa pozwala mu się nie zsuwać i nie plątać, co znacznie upraszcza czesanie.

Bernard pozuje do zdjęcia

Grzebień 2-3 razy w tygodniu z grzebieniem lub grzebieniem z długimi zębami, a następnie puhoderka. Najpierw wyczesany do wzrostu wełny, a następnie w kierunku jej wzrostu. Dłuższe, bardziej miękkie włosy za uszami, szyją, spodem klatki piersiowej, ogona i ud są rozczesywane bardzo ostrożnie.

Czesanie zaczyna się od szyi, następnie stopniowo przechodzimy na boki, klatkę piersiową, kończyny, a na koniec rozczesujemy ogon. Włosy na ogonie w środku dzieli się na "rozstanie", a następnie rozczesuje się z każdej strony. Filcowana wełna jest starannie demontowana przez ręce, a czesana powierzchnia wełny jest starannie wyczesana. W ten sam sposób, czesane łopaty lub kolce.

Upewnij się, że miejsce spania zwierzęcia jest czyste: odkurzaj pościel lub leżak 1-2 razy w tygodniu, przemyj je w razie potrzeby. Wytrzyj podłogę pod leżakiem regularnie wilgotną ściereczką.

W okresie wylinki wełnę św. Bernarda trzeba będzie codziennie czesać za pomocą furminatora lub pukherki, aby szybciej usunąć martwe włosy. Wielu hodowców ćwiczy zdmuchiwanie martwej wełny za pomocą kompresora.

Niezbędne jest kąpanie rzadko, 2 razy w roku lub w razie potrzeby łagodnym neutralnym szamponem dla psów. Po kąpieli smaruj ją balsamem odżywczym. Częste mycie z detergentem usuwa tłuszcz z filmu, który chroni płaszcz przed wilgocią i zimnem. Ponadto włosy tracą elastyczność, stają się matowe i łamliwe.

Latem św. Bernardyńczycy lubią pływać w otwartych zbiornikach wodnych, ale po zabiegach wodnych, pamiętaj, aby spłukać włosy zwierzęcia czystą wodą, aby zmyć plankton rzeczny.

Zimą z radością spadnie na śnieg, dzięki czemu idealnie wyczyści puszyste futro. Jedyne, co należy obawiać się śniegu, posypane odczynnikami.

Po przejściu w deszczową pogodę, przetrzyj ciało, brzuch i ogon św. Bernarda mokrym ręcznikiem. Myj łapę wodą bez użycia detergentu.

Ponieważ św. Bernard jest dużą rasą o gęstych włosach, bardzo pracochłonne jest kąpanie i suszenie, a hodowcy praktykują czyszczenie na sucho (suchym szamponem lub talkiem). Osusz płaszcz psa suchym szamponem i wytrzyj go przed wejściem na skórę. Następnie dokładnie rozczesz proszek, który przyciąga brud, sebum i utracone włosy. Pamiętaj jednak, że czyszczenie na sucho nigdy nie zastąpi prania.

Zawsze myj twarz św. Bernarda mokrym ręcznikiem po posiłku, aby usunąć resztki jedzenia powodując nieprzyjemny zapach. Rasa śliniąca się, tak że szmata do wycierania kufy będzie potrzebna nie tylko po zjedzeniu, ale na cały dzień. Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem, będziesz potrzebować niezwilżalnych serwetek lub pieluszek, w szczególności dla gości. Św. Bernard uwielbia kłaść sobie głowę na kolanach (pamiętamy, że ślinią się) i aby uniknąć incydentów, jako odpowiedzialny hodowca i gościnny gospodarz zawsze trzeba być przygotowanym.

Biało-czerwony św. Bernard, zdjęcie na trawniku

Oczy zdrowego świętego Bernarda są czyste, lśniące bez łzawienia i kwaszenia. Dopuszczalne są małe, szare grudki w kącikach oczu rano, oczy są więc oczyszczone z kurzu. W celu zapobiegania należy oczyścić oczy psa raz w tygodniu z wywaru z rumianku. Każde oko wyciera się oddzielnym kawałkiem miękkiej tkanki (bez kłaczków), od zewnętrznego do wewnętrznego rogu.

Fałdy pod oczami są również regularnie oczyszczane z wycieków z oczu. Nadmierne nagromadzenie łez i wydzielina doprowadzą do powstania ropy. Jeśli twoje oczy są czyste, lepiej ich nie dotykać, ale powinieneś je regularnie sprawdzać.

Regularne przeprowadzanie czyszczenia w kabinie lub wolierze, zabrudzeniu, kurzu i wełnie są silnymi alergenami.

Zauważając obfite zakwaszenie, łzawienie, obrzęk powiek, skontaktuj się z weterynarzem, bernardyn jest podatny na choroby oczu, a niewłaściwe leczenie kończy się raczej smutno.

Myj zęby 2-3 razy w tygodniu za pomocą pasty do zębów. Pamiętaj, aby włączyć do diety stałe jedzenie, które mechanicznie czyści tablicę podczas żucia, a także świeże pomidory zapobiegają pojawieniu się kamienia nazębnego.

Uszy św. Bernarda są słabo wentylowane, ponieważ przylegają ściśle do głowy. Należy je sprawdzać 1-2 razy w tygodniu, aby zauważyć zmiany w czasie i zapobiec rozwojowi infekcji.

Weterynarze zalecają oskubywanie wełny w przewodzie słuchowym, aby zapewnić penetrację świeżego powietrza. Tę prostą procedurę wykonuje się palcami (codziennie wyciąga się trochę wełny z kanału słuchowego, bez względu na to, jak pies czuje się niekomfortowo) lub tnie się nożyczkami o tępych końcach.

Innym sposobem na uzyskanie świeżego powietrza do ucha jest po prostu machać uszami jak skrzydeł motyla i ucho będzie wentylowane.

Raz w tygodniu wytrzyj ucho wilgotną ściereczką, aby usunąć kurz i siarkę. Zdrowe ucho św. Bernarda ma przyjemny różowy kolor bez nadmiernej siarki i nieprzyjemnego zapachu.

Po zauważeniu wysypki, zaczerwienienia skóry, obfitej siarki, cieczy lub nieprzyjemnego zapachu, należy skonsultować się z weterynarzem.

Pazury raz w miesiącu wycinane obcinaczem do paznokci dla dużych ras. Zbyt długie łamanie pazurów, zepsuć chód i powodować dyskomfort podczas chodzenia.

Łapy regularnie sprawdzają. Zawsze sprawdzaj, czy twoje łapki na łapę nie mają ran, odłamków ani pęknięć. Traktuj wszystkie rany środkiem antyseptycznym, a aby uniknąć pęknięć, wcieraj oleje roślinne do płatków i pamiętaj o uwzględnieniu ich w diecie swojego Świętego Bernarda (rokitnik, oliwka, len itp.). Olej poprawia kondycję skóry i nadaje jej elastyczność.

Włosy na łapach i między palcami są wycięte, aby zapobiec pojawianiu się splotów, które kolidują z chodzeniem.

Biorąc pod uwagę duży rozmiar św. Bernarda, naucz go higienicznych procedur od szczeniaka, inaczej nie poradzisz sobie z dorosłymi. Grzebienie, szczotki, kogterez i inne narzędzia powinny znajdować się w miejscu, w którym zawsze znajduje się zwierzę domowe. Szczeniak przyzwyczai się do ich zapachu i nie będzie się bał w przyszłości.

Po każdej procedurze zawsze chwal swojego świętego Bernarda i traktuj go jak delikatność.

Kleszcze i pchły: regularnie leczyć św. Bernarda z ektopasożytów, ponieważ dość trudno jest dostrzec te małe, ale bardzo niebezpieczne robaki w gęstych włosach.

Pchły powodują świąd, reakcję alergiczną i powodują pojawianie się robaków, jeśli pies połknie je podczas skubania.

Kleszcze są wielkim zagrożeniem nie tylko dla zdrowia, ale także życia św. Bernarda. Iksyczny tykot jest nosicielem piroplazmozy (babeszjozy), śmiertelnej choroby u psów.

  • Wysoka temperatura ciała (powyżej 39 stopni)
  • Apatia, letarg
  • Odmowa jedzenia i picia
  • Czerwonawo-brązowy mocz
  • Odmówiono tylnych nóg
  • Żółta biel oczu

Zauważając to, natychmiast zwróć się o pomoc do weterynarza, tylko specjalista będzie w stanie postawić diagnozę i przepisać właściwe leczenie, aby uratować zdrowie, a przede wszystkim życie twojego zwierzaka.

Jeśli po chodzeniu znajdziesz kleszcza, nie wpadaj w panikę, zakładaj gumowych rękawiczek i używaj szczypiec do obrócenia pasożyta ze skóry okrężnymi ruchami. Następne kilka dni, obserwuj stan zdrowia psa, jeśli zwierzę jest aktywne, je z apetytem i nie ma temperatury, masz szczęście, tyk był niezakaźny.

Dziś na rynku produktów znajduje się duży wybór produktów dla psów z pcheł i kleszczy:

Przed wyborem dowolnego leku należy skonsultować się z lekarzem weterynarii, który z nich jest najlepszy dla twojego św. Bernarda, biorąc pod uwagę jego wagę, stan zdrowia i wiek.

Pies ratunkowy czeka na zespół

Spacery: niestety, Bernardyny są podatne na dysplazję. Dlatego właściwy spacer dla nich jest tak samo ważny jak odpowiednia dieta. Szczenię do trzech miesięcy nie wolno wchodzić po schodach, jeśli mieszkasz w wieżowcu, musisz wziąć go na spacer na rękach.

Z ciągłym chodzeniem po schodach, aby zginać jeszcze osłabione kończyny przednie. Im większy i mocniejszy szczeniak, tym bardziej podatny na to. Sam może wspiąć się po schodach po trzech miesiącach. Jeśli mieszkasz w prywatnym domu, będzie dla niej pożyteczne spędzanie czasu na świeżym powietrzu, ale należy stopniowo przyzwyczajać się do ulicy.

Zwiedzanie szczeniaka Bernardyna powinno się rozpoczynać od 5-10 minut i każdego dnia wzrasta o kilka minut. Ze szczeniakiem do szóstego miesiąca życia przechadzają się 4-5 razy dziennie, a następnie możesz trenować je na 3 jednorazowe spacery. Jest konieczne, aby szczeniak chodził, aby otrzymać światło ultrafioletowe dla prawidłowego wzrostu.

Spacer dla dorosłego i dorosłego św. Bernarda to długie 1,5-3 godziny i umiarkowanie aktywne, z elementami treningu, gier, spacerów i procesu edukacyjnego, najważniejsze jest nieobecność stresujących i wyczerpujących ćwiczeń.

W mieście chodź z psem na smyczy, a od szczeniaka stopniowo przyzwyczajaj się do pyska, jeśli masz zamiar chodzić w zatłoczonych miejscach.

Nie boi się deszczu, śniegu i wiatru, św. Bernard jest doskonale przystosowany do różnych warunków pogodowych i czuje się świetnie, przewracając się na śniegu.

Latem, w czasie upałów, zaopiekuj się św. Bernardem przed przegrzaniem. Chodzenie z St. Bernard zalecane jest rano przed godziną 12, a wieczorem po godzinie 5, kiedy ciepło jest mniej zauważalne. Jeśli masz swój własny ogród, w którym św. Bernard lubi chodzić, koniecznie zbuduj baldachim, aby zrelaksować psa w cieniu.

Zaleca się chodzić przed karmieniem, zarówno rano, jak i wieczorem. Pies powinien odpoczywać po jedzeniu dla prawidłowego wchłaniania.

Szczeniak św. Bernarda nadaje się do uprzęży, można go łatwo dopasować i zabezpieczyć brezentem lub smyczą ze skóry. Dorosły św. Bernard nosi się z kołnierzykiem (skóra lub płótno lub szarpany łańcuch) i smyczą, odpowiednio, mocną (brezent, skóra) o długości 1,5-3 m. Będziesz także potrzebował przewodu o długości 0,25-0,50 cm do wędrówki po zatłoczonych miejscach (klinika weterynaryjna, sklep itp.).

Zabawki: zapewnij zwierzęciu zabawkę dla psów: kule, kości do żucia z żył, kości z lin i zabawek wykonane z grubej gumy, w przeciwnym razie wszystkie rzeczy, które dostanie do zjedzenia, zjedzenia lub przeżucia. Ale niektóre zabawki nie wystarczą, św. Bernard potrzebuje stałej komunikacji z ludźmi. Muszą angażować się i poświęcać czas jak własne dziecko, grać, uczyć zespoły i kształcić.

Św. Bernardyni, jak większość dużych ras psów, dojrzewają długo, do dwóch lat to duże dziecko, choć z wyglądu jest ogromnym, w pełni ukształtowanym psem. Jeśli jesteś zapracowaną osobą i nie zamierzasz poświęcać dużo czasu, pomyśl o wyborze innej, mniej problematycznej rasy.

Czytaj Więcej O Psach