Rasy

Bezinteresowny ratownik - św. Bernard: charakterystyka i opis rasy, jak długo żyją i co karmić?

Szwajcaria jest krajem, który dał św. Bernardynom cały świat. Rasa ta ucieleśnia wszystkie te cechy, które cenimy u psów: poświęcenie, odwagę i życzliwość.

Początkowo, uderzając w ich rozmiar, mają miękkie serce i słodki temperament. Taki pies będzie doskonałym obrońcą, mądrym i pomocnym przyjacielem dla całej rodziny.

Standard zewnętrzny

Standard FCI nr 61 z 10.29.2003 r. "St. Bernard.
Grupa 2 "Pinczery i sznaucery, molosy, górskie i szwajcarskie psy pasterskie".
Sekcja 2 "Molosy".
Wysokość: 70-90 cm (mężczyzna), 65-80 cm (suka);
Waga: nie mniej niż 70 kg.

Masywna i potężna głowa ma opadające, miękkie i trójkątne uszy. Wyraziste oczy brązowego koloru o różnych odcieniach - od ciemnego do jasnego. Szyja jest mocna, średniej długości. St Bernard: standard rasy zapewnia silny, proporcjonalny tułów. Ogon jest szeroki i również duży. Kończyny są okrągłe, a grzbiet jest w umiarkowanej odległości.

Bernardyńczycy są podzieleni na krótkowłosych i długowłosych. Sierść jest lśniąca, miękka i zawsze z grubym błyszczącym podszerstkiem. Kolor czerwono-brązowy z białymi plamami lub czerwony, monochromatyczny kolor jest rzadki. Pies rasy Bernardynów: zdjęcie wyraźnie odzwierciedla standardowe znaki z zewnątrz.

Tło historyczne

Rasa została nazwana na cześć mnicha, św. Bernarda, który w IX wieku założył klasztor na terenie dzisiejszej Szwajcarii. W klasztorze założył schronienie dla półdziczałych psów, które chętnie poddały się szkoleniu.

Otrzymane imię psów św. Bernarda stało się wielkimi pomocnikami w gospodarce klasztornej. Trudne góry, w których znajdował się klasztor, były zrobione z psów o naturalnej intuicji i zapachu, ratowników. Silny i silny św. Bernardyni odczuwali zbliżanie się lawin i więcej niż raz uratowanych podróżników i mnichów na przełęczy.

Uwaga, proszę! Najsłynniejszy św. Bernard o imieniu Barry uratował życie ponad 40 osób.

Więc, w jakich górach został wyhodowany św. Bernard? Alpy Szwajcarskie są uważane za miejsce narodzin tej bardzo popularnej rasy.

Psy hodowlane, które spełniają współczesne standardy, rozpoczęły się w XIX wieku. W rezultacie rasa nie straciła umiejętności obsługi i ratowania, ale uzyskała kolejną - bardziej znaczącą cechę - spektakularny wygląd.

Charakterystyka, umiejętności, umiejętności

Św. Bernard ma spokojny, flegmatyczny charakter i naturalną życzliwość. Mimo imponujących rozmiarów pies jest obojętny dla obcych. Ale jeśli właściciel jest w niebezpieczeństwie, św. Bernard staje się bardzo niebezpiecznym przeciwnikiem.

Św. Bernard ma doskonały naturalny zmysł węchu, a także wrodzoną czujność i uważność. Bernardyn: charakterystyka rasy zawiera dobrą wolę i smutny, wyrozumiały wygląd. Mobilność i wybryki są nieodłączne od św. Bernardów tylko w wieku szczeniąt - wraz z wiekiem psy stają się bardziej posłuszne.

Bernard jest mocno przywiązany do swojej rodziny, w każdy możliwy sposób unikając konfliktów z powodu wrodzonej mądrości. Kocha dzieci, pozwalając im nawet jeździć konno. Ale nie lubi pozostać sam, czując potrzebę komunikacji.

W procesie kształcenia i szkolenia należy okazać cierpliwość i szacunek. Używanie siły i szorstkości w stosunku do św. Bernarda jest niedopuszczalne. Rasa charakteryzuje się większą dyscypliną i szacunkiem dla właściciela, a ona chętnie wykona wszystkie polecenia, pod warunkiem, że z szacunkiem i serdecznością zwrócisz się do niej.

Ważne! Nie możesz trzymać psa na łańcuchu lub w wolierze, naruszając jego wolność i godność.

Warunki przetrzymywania, cechy opieki

Ze względu na swoją wielkość (jest to jeden z największych psów na świecie), św. Bernard wymaga dużej przestrzeni życiowej, dlatego najlepiej rozpocząć tę rasę w prywatnym domu. Włosy psa są bardzo ciepłe, pozwalają właścicielowi żyć na ulicy i spokojnie znoszą zimną i złą pogodę.

Z tego samego powodu latem trzeba chronić psa przed palącym słońcem i gorącem. Możesz dostać psa w dużym mieszkaniu, jeśli możesz zapewnić mu świeże powietrze i regularne spacery.

Bernardyn: opieka i konserwacja będą wymagały regularnej uwagi właściciela. Zwierzęta z długim płaszczem powinny być czesane codziennie, a krótkie - dwa razy w tygodniu. Kąpiel z użyciem specjalnych szamponów i odżywek jest konieczna, ponieważ staje się zanieczyszczona.

Uwaga, proszę! Dorosły pies nie mieści się w standardowej wannie, więc powinieneś pomyśleć o miejscu na zabiegi wodne.

Rzadko się wydarza: 2 razy w roku. W tym czasie częściej myj swojego zwierzaka.

Powinieneś regularnie wycierać oczy i usta psa z powodu zwiększonego wydzielania śliny i pojawienia się plam.

Aby wziąć udział w wystawach, musisz sprawić, by Twój pies stał się profesjonalną fryzurą. Do codziennego życia i odpowiedniej higienicznej fryzury domowej.

Jak długo żyją św. Bernardy? Niestety, nie na długo - od 8 do 10 lat i to jest ich główna i, być może, jedyna wada...

Zasilanie

Co karmić św. Bernarda? W diecie szczeniąt powinno być wiele witamin, które wspierają poziom wapnia w organizmie. Jedzenie powinno być naturalne i świeże. W menu próbki zawiera około 200 gramów mięsa, twarogu, warzyw, owsianki, gotowanych jaj i ryb morskich, a także stałej świeżej wody.

Ilość potrzebnego pokarmu wzrasta wraz ze wzrostem zwierzęcia. Głównymi produktami powinny być te zawierające białko: surowe mięso, gotowane podroby, parzona ryba morska, różne produkty morskie. Żywność sucha jest dopuszczalna nie niższa niż klasa premium i super premium.

Ważne! Nie zapomnij podać dorosłego psa kości i chrząstki, aby wzmocnić zęby.

Plusy i minusy

Charakterystyka rasy psów rasy Bernardynów zawiera zarówno cechy pozytywne, jak i negatywne.

Zalety:

  • odpowiedni zarówno dla starszych, jak i młodych rodzin z dziećmi;
  • dobra gwardia, wierny przyjaciel;
  • odpowiednie do trzymania na podwórku;
  • przyjazny dla innych zwierząt;
  • bez szczekania bez powodu;
  • nie wybredny o jedzeniu;
  • dobry w treningu, sprytny


Wady:

  • nie nadaje się do małych mieszkań;
  • aktywne wydzielanie śliny, szczególnie latem;
  • mocne zaprawy z dużą ilością wełny;
  • do chodzenia trzeba mieć dobrą siłę fizyczną;
  • nie należy do kategorii długich wątrób;
  • podatność na dysplazję.

Dzielny charakter tych gigantów znany jest każdemu miłośnikowi psów. Ich poświęcenie i poświęcenie jest śpiewane w wielu książkach i filmach: św. Bernard Beethoven z filmu o tej samej nazwie jest znany wszystkim, rekord świata w ruchu ładunków nie został złamany. Dla tych, którzy chcą znaleźć prawdziwego przyjaciela i niezawodną ochronę, św. Bernard będzie doskonałym wyborem.

Dodatkowo obejrzyj wideo, które opisuje rasę św. Bernarda:

Bernardynów - opis rasy, cechy, opieka, trening, zdjęcie

Św. Bernard - odważny, dostojny pies, znany na całym świecie ze swojego bohaterstwa. Jeśli chcesz psa, który zwróci na ciebie uwagę, weź św. Bernarda. Jeśli pójdziesz z nią na zewnątrz, zatrzymają cię co dwa metry. Kiedy pierwszy raz patrzysz na tego psa, jest uderzające, że jest po prostu ogromny i wygląda na bardzo wymagający. Ale dusza i charakter tych zwierząt jest zawsze bardzo miękka.

Bernard

Historia rasy Ratownicy

Początkowo św. Bernardy ratowali ludzi uwięzionych w lawinach. Mają wielkie pragnienie i instynkt znajdowania i znajdowania ludzi. Mówi się, że te wrodzone wyszukiwarki o doskonałym węchu mogą znaleźć osobę zakopaną pod 6-metrową grubą warstwą śniegu. Ich mocne, wysklepione nogi i duże nogi sprawiają, że są sprężyste i pozwalają idealnie skapować.

Ta bohaterska rasa po raz pierwszy znalazła swoje powołanie w Alpach Szwajcarskich, w legendarnym schronieniu dla podróżników, którzy zimą podróżowali po zdradliwych zimowych szlakach. To była najkrótsza droga między północą a południem i bezpośrednia droga do Rzymu. Schron został założony w XI wieku przez mnicha Bernarda de Mentona, a na początku XVIII wieku pojawiły się tam psy. Wkrótce mnisi odkryli nadprzyrodzony dar tych psów. Nie tylko odczuwali lawinę, ale byli obdarzeni niewytłumaczalną umiejętnością znajdowania ofiar lawin pod śniegiem. (Można również przeczytać o golden retriever, który uratował swojego mistrza). Alpy szwajcarskie znane są z mroźnej pogody i lawin, osiągających 18 metrów wysokości. Początkowo bernardyny miały krótki i gładki płaszcz, odziedziczony najprawdopodobniej z mastifa. Kiedy w XIX wieku połowa psów umarła w klasztorze św. Bernarda z powodu chorób i mroźnych zim, mnisi przekroczyli St. Bernard z Nową Fundlandią. Nowa rasa psów długowłosych miała tylko jedną wadę: grudki śniegu i lodu przylepione do ich gęstych włosów przez cały czas. Ale bez względu na długość sierści, gładkowłosy i długowłosy St. Bernard może pracować jako ratownicy.

Dzisiaj św. Bernardyni wciąż są hodowane w tym schronie. I choć obecnie ratuje się ludzi za pomocą helikopterów i lżejszego owczarka niemieckiego, św. Bernardy wciąż są przygotowywani do zawodów ratowniczych. Być może dlatego ta rasa jest tak rozpowszechniona dzisiaj ze względu na podobieństwo między mnichami i psami. Obaj są chętni do służenia ludziom. W ciągu ostatnich 200 lat św. Bernardyni uratowali ponad 2000 osób.

Spokój, olbrzymia siła i wytrzymałość sprawiają, że św. Bernard jest najlepszym ratownikiem górskim. Św. Bernard może czuć osobę na 3 kilometry z wiatrem, a także znaleźć ciało pod śniegiem, znajdujące się na głębokości 4 metrów.

Zdjęcie: Ratownicy św. Bernardyna

Mnisi z klasztoru św. Bernarda powiedzieli, że psy mogą słyszeć lub jakoś czuć powstawanie lawiny. Mówi się również, że nos tych psów może mieć przeczucie śnieżycy zbliżającej się 20 minut przed jej rozpoczęciem. A ci, którzy zaniedbują te znaki, idą w góry, pozostaje przypomnieć sobie jakąś modlitwę i mają nadzieję, że św. Bernard już go szuka.

Znalazłszy osobę, św. Bernard polizał swoją twarz tak, że nie zasnął i położy się na osobie, aby się rozgrzał.

Mówiąc o św. Bernardzie, nie sposób nie wspomnieć o jednym z nich - Bari, św. Bernardzie, który przez 12 lat, narażony na niebezpieczeństwa, ocalił 41. osobę. To jest naprawdę heroizm. Od tego czasu najodważniejszy szczeniak w każdym nowym pokoleniu mnichów zwany Bari. Bari stał się słynnym symbolem klasztoru św. Bernarda.

Zdjęcie: St. Bernard - prawdziwy pies ratunkowy.

Opis rasy

Bernard należy do psów dużych ras, więc powinieneś mieć wystarczająco dużo miejsca i pieniędzy, aby je wesprzeć. Dlatego w środowisku miejskim trudno jest im uzyskać to, czego potrzebują do życia. Jeśli chodzi o zdrowie, św. Bernard ma tutaj więcej problemów niż inne rasy psów. Mogą mieć bolesne skoki wzrostu, problemy ze stawami i sercem. Aby lekarze weterynarii musieli zapłacić czystą sumę pieniędzy.

Te psy są niesamowicie dobre dla rodziny. Dzieci są z nimi bezpieczne. Bernardyny uwielbiają być posłuszne, a przy odpowiednim treningu i zdrowych nawykach pies ten najlepiej pasuje do Twojej rodziny. Ten olbrzym jest niezwykle życzliwy i od zawsze ma miejsce w naszych sercach.

Zdjęcie: Bernardyn i dzieci

Ze względu na strukturę szczęki i podbródka, zawsze mają luźną skórę w okolicy kufy. Jeśli chcesz wziąć św. Bernarda, przygotuj się na mokre. Uważa się, że św. Bernardy pochodzą z rodziny mastifów i mogą ważyć od 50 do 100 kilogramów.

Rozmiar

Wysokość w kłębie: 61-70 centymetrów

Waga: 50-91 kilogramów.

Długość życia

Bernardyńczycy żyją średnio 8-10 lat. Możesz przeczytać o tym, jak wiele innych ras psów żyje w artykule: "Żywotność psów. Ile psów żyje?"

Liczba szczeniąt w miocie

Rozpoznane przez psie organizacje

CKC, FCI, AKC, UKC, ANKC, NKC, NZKC, APRI, ACR

Szkolenie

Trening St. Bernard musi rozpocząć się w młodym wieku. Bernardyńczycy szybko się męczą tym procesem, ale zawsze starają się zadowolić swego pana Bardzo ważne jest, aby jak najszybciej przejść przez proces towarzyszenia św. Bernardowi. Ponieważ jest to niezwykle konieczne, aby św. Bernard miał dobre maniery, a mianowicie, aby nie skakać na swoich gości, ponieważ w wieku dorosłym jego waga może osiągnąć 90 kilogramów.

Zdjęcie: St. Bernard w samochodzie

Jeśli nie weźmiesz udziału w kursie towarzyskim z psem, inni mogą się go bać. Ale dobrze wyszkolony św. Bernard, z dobrymi manierami, ze względu na swoją miłą i miękką naturę będzie uwielbiał wszystkich twoich przyjaciół. Ponieważ starają się zadowolić swojego mistrza z całą swoją naturą, bardzo się denerwują, jeśli widzą, że jesteś z czegoś niezadowolony. Bardzo ważne jest, abyś był spokojny, miły i konsekwentny w trakcie szkolenia św. Bernarda. Jeśli bernardyn czuje, że trening może być ekscytujący, gdzie może pochwalić się twoją chwalą, będzie szczęśliwy, ćwicząc, aby nauczyć się jakiejkolwiek drużyny, której chcesz go nauczyć. Zobacz także: Cechy szkolenia św. Bernarda

Zarówno św. Bernardyńczycy, jak i długowłosi potrzebują umiarkowanej opieki i zrzucają włosy dwa razy w roku. Mają bardzo tłustą, wodoodporną skórę, więc nie należy ich myć zbyt często, aby nie zmyć skóry po raz kolejny naturalnym tłuszczem.

Najlepszy ze wszystkich St. Bernard czuć w chłodnym miejscu. Ta rasa psów toleruje nawet bardzo zimną pogodę. Mają bardzo grubą i grubą wełnę z podwójną warstwą, która dobrze je ogrzewa. Warstwa zewnętrzna nie pozwala ani na zimno, ani na ciepło, a warstwa wewnętrzna uzupełnia działanie, więc nie zamarza i nie przegrzewa się. Tak więc św. Bernardyni dobrze tolerują każdą pogodę, ale wolą chłodny klimat.

Troska o niego jest dość prosta, ponieważ nawet długowłosy St. Bernard nie ma wełny i nie tworzy na niej mat. Zwykle wystarczy go czesać raz lub dwa razy w tygodniu. Ponieważ ta rasa została wyhodowana, aby wytrzymać śnieg i zimno, w wełnie św. Bernarda obecny jest hydrofobowy smar. Dlatego nie zaleca się zbyt dużego mycia balsamu podczas kąpieli, ponieważ prowadzi to do wymywania warstwy tłuszczu, a pies traci właściwości mrozoodporne.

Moult

Św. Bernard rzuca dwa razy w roku i w tym czasie wymaga częstszego czesania.

Karmienie

Oczywiście, pomimo ich wielkości, św. Bernardyni, podobnie jak inne psy, potrzebują naturalnego odżywiania. Ryż, kasza gryczana, owsianka z mięsem - na śniadanie, surowy żołądek wołowy (wymiona, tchawica, wątroba, kawałki mięsa) - na obiad.

Latem, w skrajnym upale, eksperci nie zalecają dawania psom owsianki, ale ta zasada nie dotyczy kobiet w ciąży i karmiących w stanie Bernardyna - powinny one otrzymywać pełną dietę. Szczenięta są spożywane sześć razy dziennie. W ich "menu" warto uwzględnić skrobanie chudej wołowiny, ryżu i kaszy gryczanej (hercules podaje się dorosłym psom - jest słaby).

Dzieci z pewnością polubią wypiekany ser, mleko, które później zostanie zastąpione sfermentowanymi produktami mlecznymi. W miarę wzrostu szczeniąt liczba karmień maleje, a jednocześnie zwiększa się ilość jedzenia.

W ciągu trzech miesięcy niemowlęta jedzą cztery razy dziennie, a zszywka musi być zastąpiona blizną, wymieniem, nozdrzami. W tym samym czasie podajemy owsiankę i twarożek. Od pięciu miesięcy szczenięta idą na trzy posiłki dziennie, a na siódme - jedzą jak dorosły św. Bernard 2 razy dziennie.

Nie trać kontaktu z hodowcą, od którego otrzymałeś szczeniaka. Po pierwsze, on oczywiście interesuje się losem dziecka, które sprzedał. Po drugie, osoby znane z tej rasy od wielu lat są w stanie udzielić cennych porad. Jeśli nie masz czasu gotować dla psów, kup suchą żywność od znanych na całym świecie producentów. Nie zastąpi to owsianki św. Bernarda, ale nie zaszkodzi też. W zależności od pory roku psy mogą ucztować na owocach i warzywach - witaminy są bardzo użyteczne dla psów, jak ludzie.

Bernardyn - charakterystyka rasy, zwłaszcza treści, trening

W XI wieku mnich o imieniu Bernard stworzył schronienie dla podróżników w klasztorze w Alpach Szwajcarskich. Jego słudzy zaczęli hodować duże psy, które początkowo pełniły funkcje strażników. Nazywa się ich św. Bernard, wywodzący się od imienia założyciela schronienia. Zwierzęta z powodzeniem wykonywały swoje zadanie przez kilka stuleci.

Przez cały ten czas nie można było nie zauważyć wyjątkowych właściwości św. Bernardynów. Byli oni w stanie wyczuć lawinę i mieli niesamowicie ostry nos, który pozwolił im znaleźć ludzi pokrytych wielowarstwowymi warstwami śniegu. Z czasem zaczęli wychodzić z mnichami w góry, a na początku XVII wieku otrzymali nieoficjalny status ratowników i psów poszukiwawczych. Oficjalnie nowa rasa została rozpoznana w 1887 roku, a jednocześnie powstał jej pierwszy standard.

Bernardyny wyglądają imponująco, są bardzo dużymi i potężnymi psami. Gruba skóra i gęste włosy niezawodnie chronią je przed wszelkiego rodzaju uszkodzeniami i zimnem.

W kolorze Bernardynów zawsze są tylko trzy kolory: biały, czarny i czerwony, o różnym stopniu jasności i nasycenia. Niektórzy eksperci twierdzą, że istnieją dwie główne opcje barwienia, które przedstawiono w poniższej tabeli.

W każdym wariancie koloru, boku kufy, obszarze pod nosem i wokół oczu, uszy będą czarne.

Ogólna charakterystyka rasy: nieodłączny spokój Bernardyna, pokój kochający, skupienie się na osobie. Układ nerwowy jest silny, zrównoważony. Dzieci są sympatyczne, komunikowanie się z nimi jest czułe i ostrożne. Inne zwierzęta, w tym koty, są traktowane normalnie i dobrze sobie z nimi radzą. Wyjątek stanowią małe psy, które im się nie podobają. Ale dzięki odpowiedniemu szkoleniu są w stanie pokojowo współistnieć z nimi.

Jeden z minusów rasy można nazwać obfitą ślinotokiem. Ta funkcja jest szczególnie widoczna podczas upałów.

Bernardy są lojalni i posłuszni. Mocno przywiązany do każdego członka rodziny. Oddzielenie od gospodarza nie jest dobrze tolerowane. Taki pies jest idealny dla rodzin, w tym małych dzieci i dla samotnych osób. Ale musi poświęcić dość dużo czasu i uwagi. W przeciwnym razie zwierzę będzie bardzo cierpieć i może nawet zachorować.

Bernardyny pokazują się dobrze jako psy stróżujące. Ta rasa jest cicha, szczeka bez powodu, że taki pies nie będzie. Są idealnie zorientowane w kosmosie i łatwo znajdą drogę do domu, nawet jeśli posuną się bardzo daleko.

Zarówno odmiany o długich włosach, jak i długowłosych odmianach St. Bernard nie mają prawie żadnych plątaniny, więc czesanie psa wystarcza raz lub dwa razy w tygodniu. W tym celu użyj pędzla ze sztywnym włosiem. Kawałki w takich psach powstają tylko w jednym miejscu - w przestrzeni między palcami. Aby temu zapobiec, zaleca się, aby wełna w tych miejscach była po prostu odcięta.

Gruczoły na skórze św. Bernarda wydzielają specjalny sekret, który tworzy warstwę tłuszczową na wełnie. Częste kąpiele niszczą go i pozbawiają zwierzęcia jego naturalnej ochrony przed niekorzystnymi warunkami pogodowymi. Dlatego możesz umyć psa tylko w razie potrzeby, jeśli włosy są bardzo brudne.

Spacer z Bernardem to długi czas, ale nie za szybko. Te psy potrzebują dużego wysiłku fizycznego, ale nie lubią biegania i zabawy. Bernardyni są dobrze tolerowani przeziębienie. Ale nie lubią upałów i są podatne na przegrzanie.

Bernardyni, jak każdy duży pies, czują się najbardziej komfortowo w prywatnym domu. Możesz zatrzymać je w mieszkaniu w mieście. Ale powinno być dość duże, a spacery - dłuższe.

Konieczne jest przeprowadzenie u św. Bernarda i standardowych procedur higienicznych:

  1. 1. Regularnie sprawdzaj zęby. W razie potrzeby wyczyść je specjalną szczotką i pastą.
  2. 2. Po wypuszczeniu z oczu należy je wytrzeć wacikiem zanurzonym w specjalnym balsamie lub słabym naparze z herbaty.
  3. 3. Okresowo należy wycierać obszar wokół ust suchą szmatką, która jest często zabrudzona śliną.
  4. 4. Ostrożnie przycinaj pazury w miarę ich wzrostu. Zwykle jest to wymagane co 2 tygodnie.
  5. 5. Raz w tygodniu należy oczyścić uszy Bernarda. Odbywa się to za pomocą kawałka waty zanurzonej w nadtlenku wodoru.

Ogólne zasady żywienia św. Bernarda są takie same jak dla psów innych ras. W sklepach można znaleźć specjalistyczne suche i mokre racje żywnościowe dla tych psów. Eksperci zalecają dawanie karmy dla zwierząt wyłącznie klasami holistycznymi i superpremium. W przypadku żywienia naturalnego dopuszczalne jest włączenie do diety:

  • surowe mrożone (nie mniej niż dwa dni) mięso, z wyjątkiem wieprzowiny;
  • ugotowane podroby (serce, wątroba, płuca);
  • zboża (ryż, gryka, płatki owsiane);
  • warzywa (marchewki są szczególnie ważne dla św. Bernardynów);
  • gotowana ryba morska, starannie oczyszczona z kości;
  • niskotłuszczowe produkty mleczne (twarożek, kefir, jogurt);
  • kurze jaja.

Latem weterynarze zalecają, aby nie podawać psom tego gatunku zbóż. Nie dotyczy to kobiet ciężarnych i karmiących.

Przygotowując naturalną dietę dla zwierzątka, najlepiej skonsultować się z weterynarzem. Dostęp psa powinien być zawsze czystą wodą pitną. Należy pamiętać, że św. Bernardyni mają skłonność do otyłości, a nie do przekarmiania zwierząt domowych.

Średnia długość życia św. Bernardynów, podobnie jak u psów dużych ras, jest niewielka. Żyją od 7 do 10 lat, średnio 8 lat. Ogólnie, rasa ma dobre zdrowie. Ze względu na naturę struktury, Bernardyni często mają problemy z oczami, takie jak zaćma i powieki. Bernardyni są podatni na następujące choroby:

  • epilepsja;
  • ropne zapalenie skóry;
  • alergie;
  • chłoniak;
  • wrodzona głuchota;
  • kostniakomięsak;
  • kardiomiopatia;
  • dysplazja stawu biodrowego.

Aby zidentyfikować niebezpieczną chorobę na czas i pomóc zwierzęciu poradzić sobie z nią, konieczne są regularne badania weterynaryjne. Powinny być przeprowadzane co najmniej 2 razy w roku. W przypadku jakichkolwiek podejrzanych objawów, dziwnego zachowania zwierzęcia, należy niezwłocznie pokazać go lekarzowi.

Bardzo ważne jest, aby zaszczepić psa. Pierwsze szczepienie wykonuje się w dwóch etapach, aż szczeniak osiągnie wiek jednego roku. W przyszłości - rocznie.

Zacznij wychowywać szczeniaka jest konieczne od momentu jego pojawienia się w domu. Pierwszą rzeczą do zrobienia jest przyzwyczajenie młodego św. Bernarda do jego miejsca. Na początku kociak może stale budzić się, zaczynać marudzenie i pod każdym względem okazywać niepokój. Musi być wspierany, ale nie na rękach ani w łóżku.

Nie możesz pozwolić szczeniakowi zrobić czegoś, co ostatecznie będzie dla niego zabronione. W przeciwnym razie dorosły pies nie zrozumie, dlaczego nagle zaczęła zakazać pewnych rzeczy.

Drugim ważnym punktem edukacji jest nauczenie psa odpowiedzi na jego imię. Św. Bernard szybko zdaje sobie sprawę, że kiedy brzmi jego imię, musisz udać się do właściciela. Za każdym razem, gdy szczeniak reaguje, musisz dać mu przyjemność.

Po tym, jak zwierzę otrzyma wszystkie niezbędne szczepienia, możesz zacząć je wyprowadzać na zewnątrz. Przed upływem sześciu miesięcy należy to robić za każdym razem, po spaniu lub jedzeniu. Nie możesz ukarać szczeniaka, jeśli poszedł do toalety w niewłaściwym miejscu. Kiedy wykonuje swoją pracę na ulicy, musisz go uwielbiać i dawać mu przyjemność, a potem iść z nim dłużej.

Bardzo ważne jest, aby nauczyć szczeniaka odpowiednio i spokojnie reagować na ludzi wchodzących do domu i po prostu przechodniów na ulicy. Źle wychowany św. Bernard, próbując wyrazić swoją sympatię, może szczekać na kogoś, a nawet skoczyć na niego. Biorąc pod uwagę wielkość psa, konsekwencje takiego działania mogą być smutne.

Bernardy są bardzo inteligentnymi psami. Kochają ludzi i zawsze starają się je zadowolić. Te psy są bardzo lojalne i posłuszne, nadal wykonują powierzone im polecenia, nawet jeśli są zmęczone. Wszystko to sprawia, że ​​proces szkolenia jest dość prosty i przyjemny.

Możesz rozpocząć trening szczeniaka Bernardyna z 2-3 miesiącami. Łatwo się przyzwyczaić do podstawowych poleceń "miejsce", "do mnie", "nie może" i "usiąść". Najpierw musisz nauczyć psa, aby wykonywał je idealnie bez nieobecnych bodźców. Następnie możesz powtórzyć te same polecenia w warunkach, w których występują zakłócenia. Na tym etapie musisz nauczyć psa, aby nie reagował na nie.

Bernardyn: charakterystyka rasy, standardy i cechy charakteru

Bernardyni są przedstawicielami jednej z największych ras psów. Mają raczej łagodny i przyjazny charakter, ale w międzyczasie mogą być świetnymi strażnikami.

Poczuj się świetnie na łańcuchu, mieszkając w budce w ogrodzie. Nie zaleca się rozpoczynania takiego psa w małym mieszkaniu ze względu na jego duży rozmiar i grubą wełnę, która w okresach linienia powoduje wiele kłopotów i niedogodności.

Standard rasy i główne cechy

Ta rasa pochodzi ze Szwajcarii. Zgodnie z ogólną standaryzacją FCI należy do grupy 2, 2 sekcje i ma numer 61. Ogólnie przyjmuje się, że średnia waga św. Bernardynów, przy prawidłowym odżywianiu i pielęgnacji, powinna wynosić średnio 80-90 kg. Samce mogą urosnąć do 80-90 cm w kłębie, osobniki żeńskie są nieco mniejsze - od 70 do 80 cm.

Główne kolory ich koloru - biały i czerwony. Te kolory są rozproszone po wszystkich psach. Przeważnie biały kolor dominuje na klatce piersiowej i prawie zawsze na przedniej części kufy i nosa. Auburn - na stronie grzbietowej i po bokach ciała. Często na twarzy wokół oczu i na końcach uszu kolor czerwony może zmienić się na czarny.

Bernardyny mają imponujący wygląd i rozmiar. Główne kryteria określające rodowód to następujące cechy wyróżniające:

Głowa: cechy struktury czaszki i szczęk

Szef św. Bernard jest potężny i wielki. Struktura czaszki jest silna, jest szeroka, ma regularny zaokrąglony kształt. Część przednia wpada do powierzchni przez rodzaj krótkiego łuku.

Bernardyni rozwinęli łuki brwiowe, pagórek potyliczny prawie nie był wyczuwalny, a przedni rowek odbywa się w środku czaszki.

Istnieją również fałdy oczu o różnym natężeniu. Szczególnie zwiększają się, gdy psy są czujne.

Szczęki psów są szerokie, równej długości, mają dobrze rozwinięte regularne nożyczki lub zgryz cęgowy. Czasami może brakować przedtrzonowców lub trzecich zębów trzonowych.

Charakterystyczne cechy oczu, uszu, nosa i warg

Oczy są umiarkowanie posadzone, ciemnobrązowe lub orzechowe, średniej wielkości. Ze względu na charakter lądowania i strukturę grzbietów brwi wygląda na to, że widok psa jest niezwykle smutny i jednocześnie miły. Powieki na krawędziach są pigmentowane, kolor skóry w tych miejscach jest czarny.

Dolna powieka może być lekko zakrzywiona, w kącie może znajdować się mała spojówka. Na górnej powiece może być pojedyncza fałda.

Uszy są szeroko rozstawione, ich chrzęstna podstawa jest dobrze rozwinięta u podstawy. Mają trójkątny kształt, od końca - zaokrąglony. Ich przednie krawędzie są zawsze dociskane do kości policzkowych, tylne - wypukłe do boków.

Usta i nos czarnej pigmentacji. Nos jest kwadratowy. Nozdrza są duże. Wargi górnej szczęki są szerokie, gęste, lekko opadające i szeroko zginające się w kierunku nosa. Kąciki ust są zawsze widoczne.

Szyja, ciało i ogon

Szyja św. Bernardynów jest stosunkowo długa, imponująca w swej mocy. Zawieszenie rozwijane jest w umiarkowanym stopniu.

Kontury korpusu St. Bernard są imponujące i imponujące. Jest proporcjonalny, mięśnie są dobrze rozwinięte. Pośrodku kłębie wyraźnie się wyróżnia. Plecy zwierzęcia jest niezwykle silne, szerokie i mocne, góra jest prosta i pozioma do okolicy lędźwiowej.

Zad ma niewielkie nachylenie, toczące się w tylnej części ogona. Obszar klatki piersiowej jest płytko zasadzony, żebra mają regularny kształt, ale ogólnie pierś nie jest beczkowata i nie schodzi poniżej linii łokciowej. Brzuch jest schowany w boku wzgórza kulszowego.

Ogon jest masywny, szeroki u podstawy i gruby, o stosunkowo dużej długości. Z reguły jest on opuszczany i zaokrąglany w ostatniej trzeciej w górę. Ostrożnie jeździ wyżej.

Cechy struktury przednich i tylnych kończyn

Kończyny przednie są proste i równoległe do siebie, umiarkowanie oddalone. Łopatki są muskularne, nachylone i zwarte do żeber w klatce piersiowej. Kości na ramionach dłuższe niż szkaplerz. Łokcie pasują ciasno.

Przedramię ma suche mięśnie, są proste i mocne. Śródręcza, patrząc od przodu, są pionowe, są prostymi przedłużeniami przedramienia, oglądanymi z boku, lekko nachylonymi. Łapy są szerokie, palce są wygięte i mocne.

Kończyny tylne mają silne mięśnie, kąty stawu skokowego są małe. Patrząc od tyłu, równolegle do siebie, nie są bardzo blisko. Stawy kolanowe kątowe, ani na zewnątrz, ani do wewnątrz nie wystają. Nogi są długie i nachylone. Stawy skokowe są mocne, rozwinięte, nieco kanciaste. Stawy skokowe, widziane z tyłu, równolegle, proste. Łapy są stosunkowo szerokie, palce są wygięte, mocne. Opłacalne palce mogą nie być.

Wełna

Zewnętrzny płaszcz św. Bernardynów jest prosty, niezbyt długi, jest imponujący podszerstek. Na głowie i uszach płaszcz jest znacznie krótszy. Na stawie i stawach uda mogą być lekko faliste.

Ogon jest bardzo puszysty, a na przednich łapach wymawiane jest szczotkowanie. Na biodrach są wyraźnie widoczne "spodnie".

Długość życia

Zwykle przy odpowiedniej pielęgnacji i karmieniu psy tej rasy żyją do 11 lat. Istnieją przypadki, w których św. Bernardy żyją w wieku 14-15 lat, ale z reguły w tym wieku psy mają już wiele chorób, z których doświadczają ciągłego bólu. Po stronie tego oczywiście nie widać, ale dla samego zwierzęcia życie w tamtym wieku często zmienia się w zwykłą torturę.

Charakter i temperament

Bernardyni są inteligentni, serdeczni i przyjaźni. Są niezwykle oddani swoim panom i mają wysoki stopień sympatii. Kochają opiekę, potrzebują jej, czują, że są częścią rodziny, w której żyją. Są bardzo przywiązani do dzieci, niezwykle troskliwi i serdeczni z nimi.

Te psy nie są agresywne, obcy są tolerowani, ale tylko dopóki nie zaczną stanowić zagrożenia dla członków rodziny. W obecności św. Bernarda nie można obrażać nawet kota, który mieszka z nim w tym samym domu, natychmiast rzuci się, by ją chronić.

Nie wykazują również agresji w stosunku do innych psów, bez względu na to, jaką mają rasę, mimo że są odmianą podobną do mastifa, w którym dominująca nad otaczającymi psami jest bardzo silna.

Ta rasa jest świetna w treningu, zwłaszcza jeśli zaczynasz trenować z St. Bernard od najmłodszych lat. Są bardzo zabawne i mogą służyć jako opiekunki dla dzieci, psów przewodników i innych towarzyszy.

Do dnia dzisiejszego psy te są poszukiwane w poszukiwaniu ludzi w górach pod gruzami, na przykład po trzęsieniach ziemi, powodziach i innych klęskach żywiołowych. Po zdobyciu takiego psa wszyscy mogą być pewni, że nabył on dla siebie i swojej rodziny nie tylko zwierzaka, ale także wiernego, rzetelnego i troskliwego przyjaciela.

Rasa psów Bernardyna: jak utrzymać i wytrenować legendarnych "alpinistów"

Te masywne psy były hodowane specjalnie po to, by ratować ludzi, i przez prawie tysiąc lat pozostali wiernymi przyjaciółmi człowieka. Symbol humanizmu i odwagi w przebraniu psa - oto krótki opis rasy św. Bernarda. Silni, odporni, czujni, ale nieagresywni - mogą być zarówno towarzyszami, jak i strażnikami.

Dobroduszne biało-czerwone olbrzymy są szeroko znane z historii i kultury popularnej. Istnieją legendy o ich odwadze, chęci pomocy i oddania, ale nie każdy odważy się zdobyć 100 kg mięśni uroku i życzliwości.

Charakterystyka rasy St. Bernard

To olbrzymi pies z potężną klatką piersiową i proporcjonalnym, muskularnym ciałem. Obecny międzynarodowy standard rasy oznacza duże głowy, trójkątne obwisłe uszy, proste plecy i długi ogon bez zmarszczek.

  • Waga. Od 80 kg. Duże psy mogą ważyć około 100 kg.
  • Wzrost w kłębie. Dla suk - od 65 do 80 cm, dla samców - od 70 do 90 cm Większe osobniki gatunku nie są dyskwalifikowane, jeśli spełniają wymagania proporcji ciała. W rasie nie występują podgatunki karłów, a psy o mniejszej niż standardowa wysokości lub wadze uważa się za uboje.
  • Kolor Białe z czerwonymi oznaczeniami. Odcienie czerwieni mogą różnić się od złotego i pomarańczowego do brązowego. Pożądane jest, aby oznaczenia na bokach i plecach tworzyły tak zwany "płaszcz". Małe plamy czerni nie są uważane za wadę.
  • Długość życia. Św. Bernard żyje tylko 8-10 lat.
  • Postać. Jest to przyjazny, przyjazny i uważny pies. Agresja i tchórzostwo są uważane za małżeństwo rasy - takie psy są wyłączone z hodowli.
  • Intelekt Jego zdolności intelektualne są powyżej średniej. Bernardyni są niezależni, także w procesie podejmowania decyzji, ale nie jest to oznaką samolubstwa rasy, ale cechą, która początkowo wywodzi się z wypełnienia głównego zadania: poszukiwania ludzi po lawinie. Ogólnie rzecz biorąc, są dobrze wyszkoleni w szkoleniach, chociaż proces ten wymaga uwagi i wytrwałości.
  • Bezpieczeństwo i potencjał strażniczy. Po odpowiednim przeszkoleniu mogą być doskonałymi strażnikami. Są w naturalny sposób oddane właścicielowi, bardzo wrażliwe na członków rodziny, szczególnie na dzieci. Bez lęku ochroni właściciela i własność.

Naturalna dobroduszność sprawia, że ​​kudłate hulki są idealnymi sąsiadami nie tylko dla ludzi, ale także dla innych zwierząt. Jednak rasa psów rasy Bernardyn nie jest odpowiednia dla wszystkich. Zanim kupisz czworonożnego towarzysza, powinieneś sobie uświadomić: wielkość dorosłego św. Bernarda jest porównywalna do kuca lub cielaka. Ogromny towarzysz potrzebuje dużo przestrzeni, odpowiedniej opieki i dobrego wykształcenia. Tabela zalet i wad rasy pomoże ocenić twoje umiejętności jako właściciela Bernardynów.

Tabela - Plusy i minusy św. Bernarda

Historia pochodzenia i ciekawe fakty

Naukowcy sugerują, że mistrzami świętego Bernarda były tybetańskie lub rzymskie mastify. Prawdopodobnie te psy okazały się być w Szwajcarii ponad 2 tysiące lat temu, a krzyżując się z miejscowymi gatunkami, urodziły nam znane nam giganty.

Historia św. Bernarda związana jest z górskim klasztorem, w którym zatrzymali się wędrowcy, przechodząc przez Alpy. Klasztor był także stacją pierwszej pomocy i bazą ratunkową. Po zejściu lawiny mnisi przeprowadzili akcję poszukiwawczą i ratowniczą, próbując znaleźć podróżnych. Okazało się, że niektóre psy doskonale wyczuwają żyjących ludzi na głębokości 2 m. Stało się to początkiem selekcji, a wkrótce zdarzały się przypadki, gdy "psy lawinowe" mogły znaleźć osobę poniżej 5 m śniegu. Ponadto, wysoko w górach, zastąpili nowicjuszy pracującym bydłem i strzegli klasztoru. Zgodnie z dokumentami liczba uratowanych przez św. Bernardów wynosi około 2 tys.

Nazwa "pies św. Bernarda", czyli "św. Bernard", stała się oficjalna dopiero w 1880 roku, kiedy to rozprzestrzenili się w zachodniej i północnej Europie. Szeroka popularność nie przyniosła korzyści tej rasie. W różnych krajach próbowali wywodzić swój własny podgatunek, który często psuje zewnętrzne i robocze cechy. W rezultacie do 1887 r. Trzeba było uratować starożytną rasę, pilnie stawiając jeden standard i wybierając odpowiednie psy do hodowli.

Odmiany

W rasie są tylko dwa podgatunki, różniące się warstwą wełny.

  1. Długowłosy St. Bernard. Ma proste włosy ochronne o średniej długości i grubym podszerstku. Wełna na zadzie lekko falująca, na biodrach puszyste spodnie.
  2. Krótkowłosy St. Bernard. Jest gładki. Ma podwójną powłokę z obfitym podkładem, ale powłoka ochronna jest gładka i szczelna.

Wymagania dotyczące treści i żywienia

Gigantyczny rozmiar sprawia, że ​​utrzymanie tej rasy w mieszkaniu jest niepożądane. Klatka na świeżym powietrzu w prywatnym domu z dobrze wyposażoną kabiną będzie optymalna. Mrozy w klimacie umiarkowanym, św. Bernard jest niespokojny. W przeciwieństwie do wielu innych ras, potrzebują kontroli nad temperaturą nie w zimie, ale w lecie - giganci mogą się przegrzać do szoku termicznego.

Tworzenie niezbędnych warunków

Keep St. Bernard w mieszkaniu może podlegać pewnym wymaganiom.

  • Obszar pokoju. Powinien umożliwiać zwierzęciu swobodne poruszanie się po pokojach bez ryzyka uderzenia w meble i sprzęt gospodarstwa domowego.
  • Bezpieczeństwo. Podłoga nie powinna być śliska, aby uniknąć obrażeń stawów. Wszystko, co zwierzę może zranić, powinno zostać usunięte z jego obszaru dostępu. To samo należy zrobić z przedmiotami, które pies może przeżuć.
  • Chodzić Nie jest to najbardziej aktywna rasa i nie wymaga intensywnych obciążeń, ale wymaga długiego przebywania na świeżym powietrzu. Chodzą z szczeniakiem nie na długo, ale często, zwiększając długość i zakres spacerów, gdy pies dorasta. Z dorosłym psem przez kilka godzin dziennie.

Nie zapomnij wyposażyć przyszłego domu szczenięcia: kupuj miski na specjalnym stojaku (lepiej dopasować wysokość psa), smyczy i obroży.

Higiena

Opieka nad św. Bernardem, jak widać z poniższej tabeli, jest prosta, ale ważne jest, aby nauczyć swojego zwierzaka pielęgnacji od dzieciństwa. Bardzo trudno jest poradzić sobie z dorosłym psem ratowniczym, który nie lubi się kąpać ani przeczesywać.

Tabela - Obowiązkowe procedury opieki nad św. Bernardem

Gęstowłosy podgatunek rzuca mniej, ale jeśli zamierzasz zatrzymać psa w mieszkaniu - sprzątanie nadal będzie dużo.

Funkcje diety

Dla psów lawinowych zrównoważone odżywianie jest najważniejszym warunkiem dla zdrowia. Przejadanie się i niedożywienie są równie szkodliwe dla nich. Nadmierna waga prowadzi do przeciążeń i problemów stawowych, wpływając na serce i przewód pokarmowy. Jeśli pies nie dostanie wystarczającej ilości pożywienia lub w jego składzie nie będzie brakowało niezbędnych elementów, osłabi układ odpornościowy, wełna zaniknie i spławi więcej niż norma. W młodym wieku zła dieta może prowadzić do rozwoju wielu chorób.

Karma fabryczna lub produkt naturalny

Dieta św. Bernarda może być zbudowana na żywności sklepowej. Dla niedoświadczonego hodowcy lub zapracowanych ludzi jest to łatwiejsze niż obliczenie równowagi menu i gotowania. Powinieneś kupić karmę znanych marek premium dla dużych ras. Szybkość karmienia jest podana na opakowaniu. Koszt takiej żywności, biorąc pod uwagę wielkość psa, będzie kosztowny, ale w pełni zaspokaja jego fizyczne potrzeby i nie wymaga wprowadzania suplementów witaminowo-mineralnych. Suplement diety ze świeżymi kośćmi i chrząstkami.

Podstawą naturalnej diety są mięso i podroby. Dorosły pies powinien otrzymać około 0,5 kg na posiłek. Dodatkami są kaszki (ryż, gryka, pszenica), warzywa (z wyjątkiem ziemniaków, cebuli i czosnku). Również w menu z pewnością zawierają jaja, ryby morskie i produkty mleczne. Jedzenie powinno być ciepłe, ale nie gorące.

Pytania szkoleniowe

Św. Bernard wywodził się z pomagania człowiekowi, a nie bezwarunkowego posłuszeństwa, dlatego ich wychowanie i szkolenie opiera się na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Nie używaj przemocy - doprowadzi to do frustracji właściciela i sprawi, że zwierzak będzie mniej posłuszny.

Rodzicielstwo rozpoczyna się od pierwszego dnia. Szczeniak musi zostać przeszkolony do swojego miejsca do spania i jedzenia. Nie pozwólcie mu na to, czego nie da się zrobić w przyszłości - odroczenie dorosłego Bernardyna do spania w waszym łóżku jest niezwykle trudne.

Psy ratownicze są bardzo inteligentne. Sądząc po opiniach właścicieli o św. Bernardzie, można nauczyć ich podstawowych poleceń "Ko me", "Miejsce", "Nie", "Fu" w domu. Metodycznie osiągnij poprawną realizację zespołu, a dopiero potem zachęć ją z uczuciem i delikatnością.

W prywatnym domu łatwiej jest zrobić ze szczeniakiem. Dla mieszkańców mieszkania lepiej jest znaleźć spokojne miejsce do nauki w pobliżu, gdzie w pierwszym etapie małego, kudłatego towarzysza nic nie będzie rozpraszało. Z odpowiednim podejściem do edukacji w miarę upływu czasu, pies będzie posłuszny, pomimo irytujących czynników.

Bernardyny zyskują ponad połowę dorosłej wielkości i wagi w pierwszym roku życia. Dlatego od najmłodszych lat naucz swojego zwierzaka, aby nie reagował na nieautoryzowane osoby i zwierzęta na ulicy.

Choroby i leczenie

Jest silną i odporną rasą, ale, jak wszystkie duże psy, jest podatna na wiele chorób genetycznych.

  • Dysplazja stawów miednicy lub łokcia. Choroba jest często dziedziczna, ale diagnozowana jest dopiero po utworzeniu szkieletu. Oznacza to, że w fazie zakupu niemożliwe jest sprawdzenie, czy twój szczeniak odziedziczył tę chorobę. Dysplazja objawia się szybkim zmęczeniem, niewłaściwymi łapami podczas biegania, utykania i letargu.
  • Zespół Wobblera. Jest to patologia odcinka szyjnego kręgosłupa, która prowadzi do zaburzenia koordynacji ruchów.
  • Choroby okulistyczne. Wśród powszechnej - zaćma i skręt lub wynicowanie wieku. Powinieneś regularnie sprawdzać oczy zwierzaka, a jeśli zauważysz wyładowanie lub zaczerwienienie, natychmiast skontaktuj się z weterynarzem.

Najlepszy pseudonim

Najczęściej imię św. Bernarda odzwierciedla solidność jego wymiarów, stopień charakteru i pewność siebie.

Pseudonimy dla św. Bernarda - "chłopiec":

Pseudonimy dla św. Bernarda - "dziewczyny":

Przegląd zdjęć

Często na zdjęciu szczeniąt i psów rasy Bernardynów można zobaczyć beczkę brandy na szyi psów. To nic więcej niż chwyt reklamowy. "Alpejscy ratownicy" nigdy nie nosili pojemnika z silnym napojem. Większość z nich pracowała w zespole z ludźmi - jeśli w zestawie pierwszej pomocy znajdowały się kolby z brandy, nie było ich w psie. Co więcej, podobna pojemność mogłaby zakłócać ruchy psa, a zapach alkoholu bezpośrednio pod nosem nie zaostrzałby zmysłu węchu.

Koszt i miejsce zakupu

W Moskwie koszt szczeniąt rasowych z 30 tysięcy rubli (dane za styczeń 2018 r.). Ostateczna cena zależy od perspektyw wystawowych i przydatności do hodowli, tytułów i pochodzenia rodziców.

Wybór szczeniaka

Ustal z góry, czy dostajesz zwierzaka jako zwierzę domowe, czy planujesz uczestniczyć w nim w wystawach i hodowli. Jeśli chcesz zostać właścicielem mistrza, musisz mieć klasę pokazu szczeniaczków. Do hodowli możesz kupić zarówno klasę pokazową, jak i pomostową.

Często na rynku jest więcej mężczyzn niż kobiet, więc jeśli zamierzasz zostać hodowcą, lepiej jest wziąć "dziewczynę", wybierając psa o dobrej dziedziczeniu. Zaleca się wykonywanie dziania Bernardynów po dwóch latach ("dziewczyny" - na trzecie ciepło). Ciąża trwa około dwóch miesięcy, poród przychodzi średnio po 64 dniach. Jeśli nie zamierzasz regularnie robić na drutach zwierząt, doświadczeni właściciele zalecają odmowę kojarzenia. Niepublikowane samce i samice ostatecznie tracą atrakcyjność dla płci przeciwnej, podczas gdy aktywne seksualnie zwierzęta będą się niepokoić i przeszkadzać.

Szkółki

Stosuj tylko do budek o dobrej reputacji, w przeciwnym razie możesz kupić psa z problemami zdrowotnymi lub psychicznymi. Mimo że szczyt popularności tej rasy w przestrzeni poradzieckiej już minął, szkółki hodowlane Saint Bernard znajdują się w wielu regionalnych ośrodkach i dużych miastach Rosji i krajów WNP:

  • Przedszkole św. Bernarda i Nowej Fundlandii "Mój Element" w Moskwie - https://www.moya-stikhiya.com;
  • "Crystal St. Bernard" w St. Petersburgu - https://vk.com/club47232602;
  • ALPINE EDELWEISS w Charkowie - http://alpine-edelweiss.com.ua.

Z ich umysłem, oddaniem i umiejętnością dbania o swoich właścicieli, te gigantyczne psy od dawna zdobywały ludzką miłość. Opis rasy św. Bernarda sugeruje, że przy odpowiednim podejściu uczą się dość łatwo. Jeśli pozwalają na to warunki życia i jesteś gotowy poświęcić czas piesowi, to "ratownik alpejski" to doskonały wybór.

Opinie użytkowników: "Excellent with children"

Zalety: zrównoważony charakter, poświęcenie, miłość do dzieci. Świetny towarzysz! Wady: wełna, choć krótkie, ale wciąż leci (podczas zrzucania). Chcę podzielić się doświadczeniem posiadania psa rasy Bernardynów. Jestem właścicielem drugiego takiego. Początkowo chciałem mieć dużego, ale nie agresywnego psa. Dobry przyjaciel i towarzysz. Czytam dużo literatury i recenzji hodowców psów. Wybierz między owczarka niemieckiego i św. Bernarda. Wybór padł na św. Bernarda, ponieważ mieszkam w budynku mieszkalnym, w którym jest wiele dzieci i osób starszych. Owczarek niemiecki to wspaniała rasa psów, bardzo lojalna, ale w moim przypadku nie pasowała ona do swego czasem wybuchowego temperamentu i wyraźnego odruchu ochronnego. Święty Bernard ma również zrównoważony i spokojny charakter, nie tracąc instynktu ochronnego. Nie można go nazwać melancholijnym. Możesz biegać i bawić się z nim. Dobrze się układa z dziećmi. Nie wymaga specjalnej opieki i karmienia (uwielbia jeść i dużo jeść). W domu zachowuje się bardzo grzecznie, niczego nie gryzie. Najważniejszą rzeczą w wychowaniu św. Bernarda jest okazanie tolerancji i wytrwałości.

Dostaliśmy tego potwora pięć lat temu. Kudłaty i slobbery, raczej duże. Called Max. Szczenięta wyglądają jak zwykły moskiewski strażnik i gryzione skarpety i kapcie. A więc: Drool, ślinić się, ślinić. Pies ma duże ciało, śliniące się z ust na zewnątrz. Na podłodze, na kanapie, na zabawkach, na śmieciach... na tobie. Ona nie lubi szczekać. A jeśli myślisz o tym, dlaczego miałby szczekać? Jedyny w swoim rodzaju może się wystraszyć - to wciąż duży pies. Trochę leniwy. Jako ogólna cecha dużych psów jest lenistwo. Trudno im się poruszać, zwłaszcza latem, kiedy wypala się na zewnątrz, a ty masz grubą warstwę wełny.
Dlatego też nie lubi upałów, lubi pływać w stawie lub rzece, a także w pługach zimowych. Będzie miał związane sanie i jeździć dzieci. Jest bardzo silny.
On lubi jeść. Jest to jakość wielu psów, a rozmiar tutaj nie jest nawet ważny)
Pies nadaje się do dużego mieszkania, ale o wiele lepiej w prywatnym domu. Życie w małym mieszkaniu: mieszkanie dwupokojowe, szczególnie jednopokojowe - będzie trudne dla takiego giganta, choć nie lubią się zbytnio ruszać. Wełna musi być czesana, jak każda puszysta.

Opowiem historię mojej matki chrzestnej. Wybrali obrońcę dla psów, no i najprawdopodobniej pod wpływem filmu. Kupiłem małego świętego Bernarda, zwanego walką. Może nie wiedzieli, jak właściwie wychować psa, może taki szczeniak został złapany, zerwał całą tapetę, obgryzł linoleum, przegryzł nawet kąciki i ościeża. Kiedy został sam, ciągle szczekał. Były niekończące się rozgrywki z sąsiadami.

Następnie, gdy szczeniak dorósł, przestali zapraszać gości, ponieważ pies rzucał obcymi. Wychował się bardzo duży, nawyki złych wzrosły. Gdy chrzestna matka poszła na spacer z nim, a pies rzucił się do ucieczki, nie mogła go przytrzymać i upadła, a ponieważ smycz była owinięta wokół jego ramienia, pies ciągnął ją kilka metrów. Rezultat: pęknięcie więzadeł na ramieniu, złamanie dwóch żeber i stłuczenie klatki piersiowej przez prawie miesiąc w szpitalu.

Co gorsza, pies zachorował i nie mógł już chodzić. Wyobraź sobie, jak zabrudził mieszkanie. Nie mogła go zabrać do weterynarza. klinika, ponieważ razem z mężem nie mieli dość siły, aby doprowadzić go do samochodu. Nazywa się weterynarza w domu, leczonego, jest bezużyteczny. Musiałem zamówić ładunek do zabrania do gazeli weterynarza. klinika uśpiona. Ponieważ po prostu nie można było spojrzeć na jego mękę.

Bernardynów - ile żyć, standard rasy

Bernardyn to jedna z ulubionych i znanych ras na świecie. Pochodzący ze Szwajcarii zdobył podziw i szacunek w kinie. Kiedyś słynny Beethoven, popularny w uznanej filmowej i rodzinnej komedii w 1992 roku, pozostał w wielu sercach.

W Paryżu znajduje się pomnik św. Bernarda Barry'ego, który ocalił 40 osób przed śmiercią. Wielki pies o miłym sercu, lojalny i czuły przyjaciel, świetna gwardia i ratownik.

Ta rasa będzie pasować do dużej i przyjaznej rodziny, bardzo lubianej przez uwagę i przywiązanie. Dzisiaj powiemy wam, podstawy odżywiania, ile żyć, a zwłaszcza pielęgnacja i utrzymanie są niezbędne dla dużego psa.

  • Pochodzenie: Szwajcaria, Włochy.
  • Klasyfikacja FCI nr 2, sekcja 2.
  • Wysokość: samiec 70-90 cm, kobiety 65-80 cm.
  • Waga: do 90 kg.
  • Pożądane jest, aby zachować w domu, mieszkanie.
  • Bernardyny żyją do 10 lat.
  • Odpowiedni dla dużej rodziny, samotnych osób, psów towarzyszących.
  • Cena: 15 000 - 50 000 rubli.

Aby wybrać szczenię z rodowodem, znajduje się katalog ze zdjęciami i opisami hodowców, zasług, kraju pochodzenia.

Treść artykułu:

Historia

Wystąpiły w XI wieku w Alpach Szwajcarskich i są krewnymi tybetańskich mastifów i traktatów molosów. W klasztorze św. Bernarda hoduje się duże psy.

W wyniku krzyżowania mastifów, psów i psów miejscowych, pojawiła się nowa rasa. Występował z doskonałymi właściwościami ochronnymi.

W XVIII wieku pokazali swoją drugą naturę - ratować ludzi pod gruzami śniegu. W tym czasie lawiny spowodowane zmianami klimatycznymi zaczęły gwałtownie opadać, a tysiące ludzi zostało bez dachu nad głową, wielu straciło bliskich. Dopiero w XIX wieku ten odważny i życzliwy pies został zauważony i przyjęto pierwszy standard św. Bernarda.

Opis rasy

Nie można tego nie zauważyć, główna cecha wyróżniająca - duży rozmiar. Bardzo duże i masywne psy, mają łagodny, cierpliwy i pobłażliwy charakter.

Niestety, jak wszyscy wielcy przedstawiciele, św. Bernardyni nie żyją długo - do 10 lat.

  • Głowa: potężna czaszka, zaokrąglona.
  • Czoło: spadziste z fałdami.
  • Nos: płaski, czarny z otwartymi nozdrzami.
  • Wargi: pigmentowane.
  • Szczęka: duża, mocna, z dobrze osadzonymi zębami bez blaszki miażdżycowej.
  • Ugryzienie: prawidłowy szczypce.
  • Oczy: okrągłe, powieki dolne zwisają pod nimi.
  • Uszy średniej wielkości.
  • Szyja: mocna z zawieszeniem.
  • Ciało: masywne, proporcjonalne. Kłąb wyraźny, z powrotem silny.
  • Klatka piersiowa: głęboka, szeroka.
  • Ogon: nie zadokowany, długi i ciężki.
  • Kończyny: stoją szeroko, równolegle i prosto.
  • Ruch: gładki, dobra koordynacja.
  • Wełna: długa z podszerstkiem. Mocno przylega do skóry.
  • Kolor: głównym kolorem jest biały. Można go rozcieńczyć brązowoczerwoną pigmentacją na ciele lub na czerwono.
  • Wady: mały wzrost, niestandardowe parametry wyglądu.

Postać


Wyglądają tylko przerażająco, ale w rzeczywistości mają delikatny, wrażliwy i czuły charakter. Idealny dla przyjaznej i dużej rodziny.

Dla małych dzieci będą one w roli opiekunek, a dla właściciela - wiernego i oddanego przyjaciela. Nie lubią samotności, wymagają dużo uwagi, zwłaszcza w młodym wieku. Dlatego bez czasu, lepiej nie rozpoczynać tego masywnego psa.

Jeśli w domu są inne zwierzęta, nie martw się, jest wystarczająco przyjazny. Pies nie jest agresywny wobec obcych, o ile oczywiście nie czuje się zagrożony, w związku z rodziną zawsze jest gotowa do ich obrony.

Idealny stróż może tylko przestraszyć przestępcę spojrzeniem, a jeśli da głos, wszyscy wokół będą słyszani, ponieważ pies ma imponujące szczekanie i nie szczeka bez powodu.

Dzięki swemu intelektowi nadaje się dobrze do treningu. Rozwój umiejętności powinien rozpocząć się od pierwszych dni pobytu w domu. Źle wychowany pies o wadze 80 funtów przyniesie wiele kłopotów.

Pozytywne cechy rasy - dobry węch, instynkt, instynkt opiekuńczy, słodki, towarzyski, czuły, kochający i zrównoważony temperament.

Te cechy są trudne do wyobrażenia dla takiego ogólnego i masywnego psa. Ale to wszystko wchłonęło rasę.

Trzymanie takiego dużego psa w mieszkaniu może spowodować wiele niedogodności. Dlatego lepiej jest trzymać go w domu z przestronnym dziedzińcem i oddzielną wolierą.

Długowłosy wymaga więcej dbałości o wełnę niż krótkowłosy. Ten pierwszy musi być czesany częściej - do 2 razy w tygodniu, drugi wystarczy raz.

Podczas pierzenia sezonowego konieczne jest dokładne rozczesywanie martwych włosów, aby wełna nie poluzowała się i nie powodowała dyskomfortu u psa. Zdobądź specjalne pędzle, szampon i odżywkę.

Aby kąpać się, gdy wełna jest zanieczyszczona, zaleca się, aby nie nadużywać tego procesu. Rok może być 2-3 razy. Pielęgnacja oczu jest jedną z podstawowych zasad dla tej rasy.

Codzienne wycieranie wacikiem zamoczonym w herbacie z rumianku powinno zapobiegać zapaleniom oka. Myj uszy wacikiem 1-2 razy w tygodniu, zęby co drugi dzień.

Rasa ze skłonnością do wydzielania śliny po jedzeniu, więc natychmiast wytrzyj jej usta. Konieczne jest aktywne szkolenie i aktywność fizyczna rasy. Chodzić, jeśli mieszkasz w mieszkaniu, rano i wieczorem.

Częsty kontakt z innymi zwierzętami i ludźmi. Życie towarzyskie i komunikacja są ważne dla św. Bernarda. Po uroczystościach sprawdź łapy, umyj je lub wytrzyj mokrym ręcznikiem.

Pomiędzy klockami może być nacięcie lub ugryzienie, wszystko to musi zostać zidentyfikowane i wykonane we właściwym czasie. Przeciąć pazury, włosy między palcami specjalnymi nożyczkami.

Higiena odbywa się od zwierząt domowych w młodym wieku. Na dziedzińcu domu znajduje się klatka lub budka na otwartej przestrzeni wielkości psa, która może swobodnie wchodzić i chować się przed złymi warunkami pogodowymi.

Zasilanie

Duży pies, który potrzebuje dużo jedzenia. Kupując szczeniaka, zapytaj hodowcę o odżywianie. I pierwsze 2 tygodnie karmią się tą samą dietą, stopniowo wprowadzając swoje produkty. Szczenięta dają 5 razy.

Dorosły pies nie przekracza dwóch dziennie. Nie przekarmiać, skłonni do otyłości. Wielu z nich ma trudności z gotowaniem przez cały czas i preferuje suche jedzenie.

Wskazane jest, aby rasa nabyła klasę premium. Od dobrego jedzenia zależy od długości życia św. Bernarda.

  • Produkty mięsne: wołowina, cielęcina, wątroba, serce, pępki. Dzienna stawka to 500 g. Produkty uboczne gotowane 2 razy w tygodniu.
  • Ryby morskie. Na przemian z mięsem.
  • Sfermentowane produkty mleczne bez dodatków w swojej naturalnej postaci.
  • Surowe warzywa.
  • Kashi: gryka, płatki owsiane i ryż.

Kości mogą być podane tylko duże. Nie karmić psa między posiłkami. W drodze wyjątku - przysmaki podczas treningów. Należy również uwzględnić ich dzienną dawkę, aby pies nie zyskiwał dodatkowej wagi.

Choroby

Rasa, która pochodzi z zimnych Alp, świetnie się czuje w mroźną pogodę. Ale w gorącym upale są podatni na przegrzanie i udar cieplny.

Dlatego dostęp do wody powinien zawsze być. Jeśli w domu jest basen, nie wolno dopuścić do tego, aby zwierzę mogło tam pływać. Ze względu na budowę anatomiczną oka i powiek często występują w nim procesy zapalne i zapalenie spojówek.

Infekcje mogą również występować w uszach, ponieważ są zbyt ciasne w stosunku do czaszki. Nieprzyjemny zapach, cały czas mokry w środku - prowadzi do rozwoju zapalenia ucha środkowego, aż do głuchoty.

  • Patologie kręgosłupa, dysplazja stawów kończyn, zwichnięcie rzepki, zerwanie więzadeł.
  • Formacje guza.
  • Wzdęcia, problemy żołądkowo-jelitowe.
  • Głuchota, zaćma, odwrócenie powiek.
  • Choroba serca (kardiomiopatia).
  • Nadwaga, otyłość.

Terminowe szczepienia pomogą pozbyć się wielu problemów zdrowotnych. Kupując szczeniaka rasy Bernardyn, musisz upewnić się, że masz dostępne szczepienie.

Spójrz na paszport. Po 8 tygodniach podaje się pierwsze szczepienie, po 3 miesiącach podaje się drugą szczepionkę, w 7 trzecim i jednym roku.

Szkolenie

Szczenięta od urodzenia mają dobry intelekt. Dlatego też edukacja powinna rozpocząć się, gdy tylko dziecko zostanie przyniesione do domu. Rozwinięte posłuszeństwo z natury pozwala szybko poprawić zachowanie.

Podstawową zasadą wychowania jest miłość i dbałość o św. Bernarda. Karz go tylko wtedy, gdy na to zasługuje. Zdejmij kołnierz i łańcuszek, jeśli nie chodzisz w miejscu publicznym.

Podnoszenie szczeniaka zaczyna się od zdefiniowania zasad w twoim domu. Natychmiast pozwól zwierzakowi wiedzieć, co jest możliwe, a co nie.

  • Spać w tym samym łóżku z tobą.
  • Gryź, łam rzeczy osobiste i meble.
  • Skacz łapę na spotkaniu.

Określ szczeniaka jako miejsce do spania, kup 2 miski na stałe pożywienie i wodę, lepiej nauczyć dużego psa, aby poszedł do toalety na ulicy. Pierwsze 6 miesięcy są najważniejsze dla szczeniaka w rozwoju charakteru i stosunku do innych.

Dlatego staraj się dać mu swoją opiekę i uwagę na maksimum, nie zostawiaj go samego na długi czas. Po 3 miesiącach możesz rozpocząć trening św. Bernarda.

Przed zajęciami pozwól dziecku przejść 20 minut, a następnie ucz się podstawowych i elementarnych zespołów w zabawny sposób. Po 12 miesiącach pies powinien wiedzieć: "Ugh", "Aport", "To me", "Place", "Lie down", "Stand", "You can not", "Give".

Zawsze zachęcaj swojego psa do smakołyków do pracy i właściwej kolejności. Dla bardziej złożonych zadań wymaga doświadczenia właściciela lub możesz skontaktować się z treserem psa.

Moskiewski organ nadzorujący

Psy różnią się przeznaczeniem i charakterystycznymi danymi. Moskiewski organ nadzorujący wystąpił poprzez połączenie krwi Kaukaskiego Owczarka i św. Bernarda.

Waga jest nieco mniejsza i osiąga 55 kg, wysokość - do 68 cm w kłębie. Wygląd i kolor zaczerpnięte ze św. Bernarda, cechy wewnętrzne - Owczarek kaukaski.

Moskiewski pies stróżujący więcej rasowłosych ras, dość wytrzymały i silny pies. Oczekiwana długość życia do 15 lat z dobrą opieką.

Czytaj Więcej O Psach

Postać chihuahua

Rasy Wszystkie zwierzęta, tak jak ludzie, mają swoje różnice, zarówno zewnętrznie, jak i temperamentem. Niektóre zwierzęta mają charakter agresywny i nie odnoszą się do wszystkiego spokojnie.

Zawiesina prazicydowa Plus dla szczeniąt małych ras, fl. 6 ml

Rasy SKŁAD I FORMULARZ EMISJI
Zawarty w pudrach kwas pęczniejący (międzynarodowa niepochowana nazwa: praziquantel + perełkowy pyrantel) jest złożonym lekiem przeciwko robakom zawierającym 1 ml składników aktywnych, 1,5 mg prazikwantelu, 15 mg febantelu i 15 mg pamoaty pyrantelu, a także składniki pomocnicze.