Szczepienia

Berneński pies pasterski lub owczarek bernardyński

Berneński pies pasterski lub owczarek bernardyński (niemiecki Berner Sennenhund, angielski berneński pies pasterski) to duża rasa, jedna z czterech górskich psów, której ojczyzną są szwajcarskie Alpy. Nazwa Sennenhund pochodzi od niemieckiego Senne - Alpine Meadow i Hund - psa, który był towarzyszem pasterzy. Bern - nazwa kantonu w Szwajcarii. Berneńskie psy górskie mają setki lat historii, są uważane za stosunkowo młode rasy, ponieważ zostały oficjalnie uznane w 1907 roku.

Tezy

  1. Bernowie uwielbiają przebywać ze swoimi rodzinami i cierpieć, jeśli są zapomniani, nie zwracają na nie uwagi.

  • Są to dobroduszne, ale duże psy i trudno nimi zarządzać w dorosłym życiu. Ważne jest, aby brać udział w kursach posłuszeństwa i właściwej socjalizacji, podczas gdy szczeniak jest jeszcze mały.

  • Kochają dzieci i radzą sobie z nimi dobrze. Ale nie zapominaj, że jest to duży pies, nie zostawiaj małych dzieci bez opieki.

  • Nie są agresywne wobec innych psów, kotów i obcych. Ale wiele zależy od charakteru i socjalizacji.

  • Bern ma wiele problemów zdrowotnych, ze względu na małą pulę genową i chaotyczną hodowlę. Ich średnia długość życia jest niewielka i wynosi około 8 lat, a leczenie jest drogie.

  • Silnie się psują, szczególnie jesienią i wiosną. Jeśli jesteś zirytowany owłosieniem na meble, to te psy nie są dla ciebie.

    Historia rasy

    Trudno powiedzieć o pochodzeniu rasy, ponieważ rozwój miał miejsce, gdy nie było jeszcze źródeł pisanych. Ponadto hodowali je rolnicy mieszkający na odległych obszarach. Ale niektóre dane są nadal zachowane. Wiadomo, że pojawili się w regionie Berno i Durbach i są spokrewnieni z innymi rasami: dużym Szwajcarem, Appenzellerem Zenennhundem i Entlebucherem. Są one znane jako szwajcarskie psy pasterskie lub psy górskie i różnią się wielkością i długością sierści. Istnieją spory między ekspertami, do której grupy należą. Jedną przypisuje się Molosów, inni Wilkowi-Molossowi, a trzecią Sznaucerowi.

    Pinchers i sznaucery od niepamiętnych czasów żyją w niemieckojęzycznych plemionach. Polowali na szkodniki, ale służyli również jako psy stróżujące. Niewiele wiadomo na temat ich pochodzenia, ale najprawdopodobniej migrowali ze starożytnymi Niemcami w całej Europie.

    Kiedy Rzym upadł, plemiona te zajęły terytoria należące niegdyś do Rzymian. Tak więc psy dostały się do Alp i zmieszały się z miejscowymi, w wyniku czego doszło do domieszki Pinczerów i Sznaucerów we krwi Górskich Psów, z których odziedziczyli trójkolorowy kolor.

    Psy poradziły sobie z tym zadaniem, ale chłopi nie potrzebowali tak dużych psów tylko do tych celów. W Alpach w transporcie towarów, zwłaszcza w małych gospodarstwach, wykorzystywano niewiele koni ze względu na ukształtowanie terenu i niewielką ilość jedzenia oraz duże psy. W ten sposób szwajcarskie psy pasterskie służyły ludziom we wszystkich możliwych postaciach.

    Większość dolin w Szwajcarii jest odizolowanych od siebie, zwłaszcza przed nadejściem nowoczesnego transportu. Było wiele różnych typów psów górskich, były podobne, ale w różnych obszarach były używane do różnych celów i różniły się rozmiarem i długimi włosami. W pewnym momencie były dziesiątki gatunków, choć pod tą samą nazwą.

    Wraz z postępem technologicznym, który powoli przeniknął do Alp, psy pasterskie pozostały jednym z nielicznych sposobów transportu towarów do 1870 roku. Stopniowo rewolucja przemysłowa dotarła do odległych zakątków kraju. Nowe technologie wyparły psy.

    A w Szwajcarii, w przeciwieństwie do innych krajów europejskich, nie było psich organizacji, które miałyby chronić psy. Pierwszy klub powstał w 1884 roku, by ocalić świętych Bernardów i początkowo nie wykazywał zainteresowania górskimi psami. Na początku 1900 roku większość z nich była na skraju wyginięcia.

    Najbardziej zachowany typ owczarków żyjących w kantonie Berno. Były duże, długie włosy i tricolor. Często spotykali się w Durbach i nazywali się Durrbachler (Durrbachhunds lub Durrbachler). W tym czasie niektórzy hodowcy zdali sobie sprawę, że jeśli nie zajmą się ratowaniem rasy, po prostu znikną. Spośród nich najbardziej znanymi byli Franz Szentreleb i Albert Heim.

    Zaczęli zbierać rozproszone psy żyjące w dolinach w pobliżu Berna. Psy te pojawiły się na wystawach w 1902, 1904 i 1907 roku. W 1907 roku kilku hodowców zorganizowało szwajcarski klub fanów Durrbachlerów (Schweizerische Durrachach-Klub). Celem klubu było zachowanie rasy i czystości, wzrost popularności i zainteresowania.

    Zainteresowanie owczarkami Bern wzrastało powoli, ale pewnie. Do 1910 roku zarejestrowano 107 psów, a po kilku latach klub zmienił nazwę rasy z Durrbachler na Berneński Pies Pasterski. Celem było nie tylko oddzielenie go od innych psów górskich, ale także pokazanie połączenia ze szwajcarską stolicą. I to jest efekt sprawy, psy stają się najbardziej popularne wśród innych zenehundov i pierwszy wyjeżdża za granicę. Dzięki staraniom Swiss Dog Club i Schweizerische Durrbach-Klub rasa została uratowana.

    Klub Berneński Pies Górski powstał w Ameryce w 1968 roku, z 62 członkami i 43 zarejestrowanymi psami. Po 3 latach klub liczył już ponad 100 członków. AKC rozpoznaje rasę w 1981 roku, aw 1990 roku przyjmuje ostateczny standard.

    Opis

    Berneńczyk jest podobny do innych psów górskich, ale ma dłuższe włosy. Berneński pies pasterski jest dużą rasą, samce osiągają wysokość 64-70 cm, samice 58-66 cm, standard rasy nie opisuje idealnej wagi, ale zazwyczaj samce ważą 35-55 kg, samice 35-45 kg. Są gęste, ale nie krępe, proporcjonalne do ciała. Pod gęstymi włosami rozwinęły się mięśnie, psy są bardzo silne. Ich ogon jest długi i puszysty, zwęża się ku końcowi.

    Głowa znajduje się na grubej i mocnej szyi, nie jest zbyt duża, ale bardzo mocna. Kufa wyróżnia się, ale zatrzymuje się gładko, bez ostrego przejścia. Usta mocno ściśnięte, ślina nie płynie. Oczy mają kształt przypominający migdał, brązowy kolor. Uszy mają trójkątny kształt, średni rozmiar, zwisają, gdy pies jest zrelaksowany i podnosi się, gdy są uważne. Ogólne wrażenia Bern Shepherd - umysł i zrównoważony charakter.

    Z innych dużych ras, a także innych Sennenhund, Berneńczyk to inna wełna. Jest jednowarstwowy, z jasnym, naturalnym blaskiem, może być prosty, falisty lub coś pomiędzy. Płaszcz jest długi, chociaż większość ekspertów nazwie go półdługim. Jest nieco krótszy na głowie, twarzy i przedniej części łap. Szczególnie puszyste w ogonie.

    Jedynym dopuszczalnym kolorem Berneńskich Psów Górskich jest tricolor. Głównym kolorem jest czarny, biały i czerwony plamki są na nim rozproszone, powinny być wyraźnie rozróżnialne i symetryczne. Palniki rude powinny znajdować się na każdym oku, na klatce piersiowej, na łapach i pod ogonem. Czasami szczenięta rodzą się w innych kolorach i są świetne jako zwierzęta domowe, ale nie mogą uczestniczyć w wystawach.

    Postać

    Rosnąca popularność Berno jest bardziej związana z ich charakterem niż z pięknem i modą. Zgodnie ze standardem rasy, charakter jest ważniejszy niż zewnętrzne i odpowiedzialne budy, które hodują tylko spokojne i dobroduszne psy. Właściciele po prostu uwielbiają swoje górskie psy, a ich goście są pod wrażeniem.

    Psy o dobrym rodowodzie są spokojne i przewidywalne, ale mestery różnią się zachowaniem. Charakter można opisać słowami - gigant pacjenta.

    Są bardzo lojalni i wierni, dobrze rozumieją właściciela i przywiązują się do niego. Właściciele zgadzają się, że przyjaźń z Bernesem jest najsilniejsza, w porównaniu z innymi psami. Są przywiązani do jednej osoby, ale nie są to psy, które ignorują resztę, dogadują się ze wszystkimi ludźmi. Uważają, że zmieszczą się na kolanach, co jest dość niewygodne, gdy pies waży więcej niż 50 kg.

    W przeciwieństwie do innych ras związanych z rodziną, Berneński Pies Pasterski spotyka się z nieznajomymi. Będąc psim zaprzęgiem, są przyzwyczajeni do radzenia sobie z hałasem, zgiełkiem i targami, na których przewożono towary.

    Prawidłowo uspołecznione, przyjazne i grzeczne wobec obcych, złe - nieśmiałe i nerwowe, ale rzadko przejawiające agresję. Nieśmiałe i nieśmiałe psy są niepożądane dla hodowców, którzy muszą zachować pewność siebie i spokój psa we wszystkich sytuacjach.

    Te wrażliwe giganty mogą być strażnikami, ich głośne szczekanie wystarczy, by powstrzymać intruza. Ale pomimo siły nie doświadczają agresji, szczekanie jest bardziej pożądane niż ostrzeżenie. Więc z pewną arogancją, nieznajomi mogą dostać się na terytorium. Wszystko się zmienia, jeśli bern widzi, że coś zagraża rodzinie lub komuś, nie można go powstrzymać.

    Szczególnie kochają dzieci, są z nimi łagodne, nawet najmniejsze i wybaczają im wszystkie figle. Najczęściej dziecko i Berneński pies pasterski są najlepszymi przyjaciółmi. Jeśli potrzebujesz psa, spokojnego i dobrodusznego, ale jednocześnie przywiązanego do rodziny i dzieci, lepiej nie znaleźć rasy.

    Berns dobrze dogaduje się z innymi zwierzętami, większość z nich traktuje pokojowo inne psy, a nawet kocha towarzystwo. Nie charakteryzują się dominacją, terytorialnością i agresją żywnościową. Pomimo wielkości, może dogadać się z psem każdej wielkości, ale socjalizacja odgrywa w tym kluczową rolę.

    Niektóre samce mogą być agresywne w stosunku do innych samców, chociaż nie jest to charakterystyczne dla rasy. Zwykle takie zachowanie jest konsekwencją słabej socjalizacji i zaniedbań w edukacji.

    Logiczne jest, że mają słabo wyrażony instynkt myśliwski i spokojnie odnoszą się do innych zwierząt. Wszystkie psy mogą śledzić zwierzęta, ale w przypadku tej rasy zdarza się to wyjątkowo rzadko. Delikatny charakter sprawia, że ​​stają się ofiarą żartobliwych i podrapanych kotów, i wolą uciec od natarczywej plątaniny wełny.

    Rozmiar i siła Berneńskiego psa górskiego sprawia, że ​​jest on potencjalnie niebezpieczny dla innych zwierząt. I chociaż są one z natury życzliwe, socjalizacja i właściwe wychowanie są nadal ważne!

    Bernowie są nie tylko inteligentni, ale także świetnie wyszkoleni, potrafią wykonywać takie dyscypliny, jak zwinność i posłuszeństwo, a także, oczywiście, sprawność fizyczną. Starają się zadowolić właściciela, są szczęśliwi, że się uczą i są posłuszni. Właściciele, którzy wiedzą, czego chcą, dostaną wyszkolonego i spokojnego psa, jeśli podejmą wysiłek.

    Berneńskie psy górskie są bardziej posłuszne niż inne psy, ale lepiej współpracują z właścicielem, którego kochają i szanują. Jeśli zespół nie da lidera, wtedy reaguje na nie znacznie wolniej. Jednak są one nadal posłuszne, łatwe w zarządzaniu i mniej dominujące niż większość innych ras, a nawet mniejsze. Nie lubią nieuprzejmości i niedbałości, z uczuciami, uwagą i pozytywną stymulacją można zrobić więcej.

    Nie będąc niszczycielem, mogą się tak stać, jeśli są znudzeni. No cóż, gdy pies tej wielkości i siły zaczyna gryźć i łamać... Aby tego uniknąć, wystarczy obciążyć Bern'a mentalnie i fizycznie. Zwinność, chodzenie, bieganie, ciągnięcie towarów dobrze dopasowane.

    Są zabawne, zwłaszcza z dziećmi, ale nie lubią długich gier. W naszym klimacie jest przewaga, ponieważ kochają grę na śniegu, co nie jest zaskakujące dla psa urodzonego w Alpach.

    Jest moment, który należy wziąć pod uwagę przy ładunkach i grach. Podobnie jak większość psów z głęboką klatką piersiową, Berneńskie psy górskie mogą umrzeć z powodu blottingu jelit, jeśli otrzymają ładunek natychmiast po jedzeniu.

    Większą uwagę należy poświęcić szczeniętom, dojrzewają wolniej niż inne rasy, zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Berneński pies pasterski staje się dorosłym zaledwie dwa i pół roku. Ich kości rozwijają się powoli, a zbyt duży stres może prowadzić do obrażeń i kalectwa. Właściciele muszą ostrożnie dzielić się ładunkiem i nie przeciążać szczeniąt.

    Opieka trwa długo, ale nie za wiele, po prostu myj włosy kilka razy w tygodniu. Biorąc pod uwagę rozmiar psa, może to zająć trochę czasu. Chociaż sama wełna jest czysta i odpycha brud, to ona zrzuca i może być mylona. Jeśli tylko właściciele nie chcą przycinać psów podczas upałów, nie potrzebują w ogóle pielęgnacji.

    Ale rzucają ciężko, wełna może obejmować sofy, podłogi i dywany. Ona spada z nich w pęczkach, czesząc pomoc, ale nie tak bardzo. Podczas sezonów Berneński Pies Górski zrzucił więcej. Dzieje się to dwa razy w roku, a za nimi podąża chmura wełny.

    Jeśli ktoś z twojej rodziny cierpi na alergie, to zdecydowanie nie jest najlepszy wybór wśród ras. Nie nadają się również dla schludnych lub czystych osób, które są zirytowane futrem psa.

    Podobnie jak inne rasy, szczenięta Bern muszą uczyć się szczotkowania, mycia i nożyczek od najmłodszych lat. Będąc posłusznymi i miękkimi, wciąż są duże i silne. Jeśli nie podoba ci się procedura, trudno je zachować. O wiele łatwiej jest trenować 5 kilogramowego szczeniaczka niż dorosłego psa o wadze 50 kilogramów.

    Szczególną uwagę należy zwrócić na uszy, ponieważ mogą one gromadzić bakterie, brud i płyn, co prowadzi do stanów zapalnych i infekcji.

    Zdrowie

    Berneńskie psy górskie są uważane za rasy o słabym zdrowiu. Mają krótki czas życia, podczas którego mogą poważnie zachorować. Większość z tych chorób jest wynikiem beztroskiej hodowli, w pogoni za pieniędzmi. Średnia długość życia w Berns w Stanach Zjednoczonych spadła z 10-12 do 6-7 lat, tylko w ostatnich dziesięcioleciach. Badania w innych krajach nie otrzymały najlepszych liczb, 7-8 lat.

    Psy od dobrych hodowców żyją dłużej, ale nadal wychodzą wcześniej niż inne rasy. Chociaż wszystkie duże rasy żyją stosunkowo krótko, owczarki bernowe żyją o 1-4 lata krócej niż psy o podobnej wielkości. Są fajni i mili, ale bądźcie przygotowani na problemy zdrowotne i krótkie życie.

    Najpoważniejszą chorobą, z powodu której cierpią, jest rak. I są podatni na różne jego formy. Badania przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych wykazały, że ponad 50% Berneńskich Psów Górskich zmarło na raka, dla porównania, pozostałe rasy mają średnio 27%. U psów, tak jak u ludzi, rak jest zwykle chorobą związaną z wiekiem. Ale wyjątek Sennenhundy. Cierpią na to w wieku 4 lat, czasem nawet od dwóch lat, a po 9 już prawie nie ma! Cierpią na prawie wszystkie typy nowotworów, ale częściej występują: mięsak limfatyczny, włókniakomięsak, mięsak kostny i histiocytoza Langerhangocellular.

    A Bern ma duże problemy z chorobami układu mięśniowo-szkieletowego. Cierpią na nie trzy razy częściej niż inne rasy. Dysplazja i zapalenie stawów, które występują we wczesnym wieku, są nieuleczalne, szczególnie często, można tylko złagodzić przebieg. Badania wykazały, że 11% Berns rozwija zapalenie stawów już od 4,5 roku.

    Baron

    Baron - pies z rodziny Bukin, rasy Berneński pies pasterski. Jest on "grany" przez psy o imionach Hillary Prim i Chyza St. Medium oraz dźwięczony przez George Dronov i Alexander Kovrizhnykh. W serii wyrażane są opinie Barona na temat rodziny Bukin i otaczającego go świata. Chociaż Baron jest głupi i seksualnie zaabsorbowany, jest o wiele bardziej skuteczny w seksie niż Romka i znacznie mądrzejszy od Svetki. Wie nawet, jak wykonywać polecenia, ale tego nie robi, dzięki (jak uczymy się z jego myśli) jego lekceważącemu nastawieniu do ludzi.

    Edycja fabuły

    Bukina nie myje barona, nie prasuj i nie pozwól sąsiadom zrobić tego, aby nie był do tego przyzwyczajony. Jednak każdy członek rodziny kocha go bardziej niż swoich "krewnych". Na przykład, kiedy Dasha była podobno w ciąży, Gena nie mogła jej niczego przynieść, ale gdy tylko dowiedział się, że Baron nie czuje się dobrze, zeskoczył, aby kupić mu jedzenie i lekarstwa. A podczas huraganu Svetka nie bała się go szukać przez zrujnowane miasto. Romowie również kochają barona, ale Sveta, z reguły drwiąc, wskazuje na ich bliższy związek.

    Każdy członek rodziny Bukin bardziej kocha barona niż innych "krewnych"

    Baron jest jedynym członkiem rodziny, dla którego Dasha zawsze kupuje jedzenie, a kiedy Bukini mają pożywienie, wszyscy najlepsi (na przykład homary i cielęcina) trafiają do psa, podczas gdy Gena i dzieci jedzą jego jedzenie.

    Bardzo utalentowany. Napisał piosenkę, która wygrała konkurs piosenki emo, a także wziął udział w nagraniu piosenki Roma i Sveta na ten sam temat.

    Berneński Zinennhundy: Top 7 znanych ról

    Dog Baron z serialu "Happy Together" na TNT4 i innych psów tej rasy w programach telewizyjnych i filmach.

    Szwajcarski pies górski, lepiej znany pod niemiecką nazwą "Berneński pies górski", oznacza dosłownie "psa z alpejskich łąk". Pomimo tego, że Bernińczycy są imponujący, są serdeczni, figlarni i życzliwi. Są zawsze w świetnym nastroju, bezpretensjonalni w życiu i bardzo lojalni wobec właściciela.

    Jednak reżyserzy wymienionych poniżej filmów wybrali Berntsev za najważniejszą cechę tej rasy - "emocjonalny wygląd". Te psy mogą grać dowolne emocje! Właśnie to, a także umiejętność szybkiego uczenia się poleceń, towarzyskości i nie-wszechobecnej edukacji - a dokładniej, wytrwałości, były decydującymi czynnikami dla akceptacji psów w rolach w różnych gatunkowych filmach. Nie ostatnia rola, oczywiście, należy do uroku berneńskiego Ziennhund. I muszę powiedzieć, że te psy są wrodzonymi aktorami.

    Pies o imieniu Baron z rodziny Bukin z serialu telewizyjnego "Happy Together" na kanale telewizyjnym TNT4 Bernian Zinnenhund nazwał Barona. W których programach telewizyjnych i filmach są odtwarzane psy tej rasy? Top 7 głównych ról.

    1. Berneński Zinenhund Baron - bohater serialu "Happy Together" na kanale TNT4.

    Rola barona - psa z serialu "Happy Together" na TNT4, który jest bardziej skuteczny w seksie niż Bukin i zmienia kobiety, jak rękawiczki, które jest wielokrotnie mądrzejsze niż piękna Sveta - w rzeczywistości dziewczyna Bair! I to nie tylko dlatego, że samce tej rasy są bardzo duże, ale głównie dlatego, że dziewczęta są dużo spokojniejsze w zachowaniu i dużo bardziej odpowiedzialne. Uratowanie odważnego charakteru bohatera było możliwe dzięki głosowi Jerzego Dronowa i Aleksandra Kovrizhnykha. Baron z serii "Happy Together" szukał bardzo długo. Dyrektor odlewu dokonał przeglądu tuzina psów, zanim trafił na Berneńczyka, a dokładniej tego psa. A było ich dwóch! Pierwszy był Bayra - inteligentny i piękny pies, prawdziwa aktorka, która potrafiła wyrazić wiele "ludzkich" emocji - aby poczuć poczucie winy, obojętność lub po prostu uśmiech. Jednak po nagłej śmierci Baira, pies o imieniu Fly, który był jak dwa groszki w kapsule, jak jego poprzednik, został zatwierdzony do roli - i dlatego widz nie zauważył zmiany.

    2. Portos - pies głównej bohaterki "Hello, Fools!" Ildara Ryazanova!

    "Cześć, głupcy!" - Być może jeden z najsłodszych filmów nakręconych w latach 90. Kiedyś główny bohater Yura Kablukov (Wiaczesław Polunin), który pracuje jako mycie okien, widzi cudowny sen: w XIX wieku ma piękną żonę i duże mieszkanie, w którym ukrywa mnóstwo klejnotów. Wszystko byłoby zapomniane, ale tego samego dnia Yura spotyka dziewczynę, Ksenię (Tatiana Drubich), która, jak dwie krople, wygląda jak żona ze snu. Bohater zgadza się, że widział swoje przeszłe życie. A jeśli ta dziewczyna istnieje, jest też mieszkanie z ukrytym skarbem. Decydując, że odpowiedź jest ukryta w domu nieznajomego, przenika ją przez okno. Ale już tam na niego czekali - pies o imieniu Portos popycha nieproszonego gościa do szafy... i nie puszcza, dopóki nie przybędzie gospodyni. Z głośnym szczeknięciem Porthos próbuje obudzić w bohaterze poczucie rzeczywistości, ale jest już za późno. Widząc na ścianie portret marzącej bohaterki, Yura w końcu jest przekonana, że ​​ma rację. Marzenia się spełniają, świat jest piękny, a my jesteśmy nieskończeni!

    3. Szczeniak Berneńczyka Zinnenhunda w filmie Równowaga

    Wiele osób pamięta tę dystopię o mieście zwanym Libria, gdzie wszystkie uczucia są zakazane. Zniszczone dzieła sztuki, niezwykłe wnętrze i wszystko, co nie pasuje do ramy. Główny bohater, John Preston, zajmuje ważne stanowisko publiczne: jego zadaniem jest utrzymanie porządku w kraju i walka z tymi, którzy dokonują "emocjonalnego przestępstwa". Stopniowo John zaczyna być rozczarowany systemem. Słucha muzyki, czyta książki filozoficzne i spotyka płótna Leonarda da Vinci. Punktem zwrotnym całego filmu jest scena zniszczenia domu opozycji. Ku żołnierzom wybiegł szczeniak Bernese Zinnenhund. Bohater podnosi psa, stawia mu twarz, a więc w końcu przechodzi główną emocjonalną przewagę nad sobą.

    4. Pies o imieniu Abu - ulubieniec rodziny w filmie "Rozwód po francusku"

    Reżyseria Dorothy Sebba w filmie komediowym "Rozwód w języku francuskim" nie tylko wybierze atrakcyjnego przedstawiciela rasy Bernese Zinnenhund. Pies tak ekspresyjnie przekazał emocje podczas castingu, że Dorota przez długi czas nie wątpiła w bohaterkę. W rezultacie granie w filmie to nie tylko przyjaciel, ale prawdziwy towarzysz dla jego właściciela, pies sprawia, że ​​zapomina się o nierównych szansach ludzi i zwierząt.

    W opowiadaniu głównymi bohaterami są utalentowana skrzypaczka Arin i nauczycielka we włoskiej wiosce Nino, która od dawna żyła oddzielnie... z niezarejestrowanym rozwodem. Nino zostawił im ich wspólnego psa Abu, który obaj kochają jako członek rodziny. Po przywłaszczeniu zwierzaka bohater od czasu do czasu pozwolił swojej żonie go zobaczyć, ponieważ pies nie dba o niego jako dziecko. Arin mieszkał przez 5 lat poza domem, szaleńczo zagubił psa. Należy zauważyć, że Oscar za najbardziej szczere uczucia i najbardziej żywe emocje z doświadczeń wszystkich trzech trafiłby do Bernese Ziennhund, którego "gra" fascynuje i martwi się losem bohaterów.

    5. Pies Lia - burcher w telewizyjnym serialu "Powrót Mukhtara"

    Zagubiony pies, zwany Leah, zamieszkał w mieszkaniu bohaterki serii "Pragnienie wiedzy". Nowa "aktorka" zrozumiała trenera za wygląd, wykonując jego instrukcje z taką samą gorliwością, jak wykonawca roli Mukhtar - Graf. Lia dołączyła do zespołu tak dobrze i tak łatwo została przeszkolona, ​​że ​​aktorzy nie musieli nawet spędzać z nią dużo czasu, aby nawiązać specjalny kontakt. Wykonała wszystkie polecenia tak szybko, kompetentnie i, co ważniejsze, bez motywacji jako przysmaku. Zgodnie z historiami trenerów, ta zakazana technika obsługi psów jest często używana do pracy z psami na planie.

    6. Baton - Berneński Ziennhhund z komedii "Święte dzieło"

    Mężczyzna Harris, który grał psa o imieniu Baton w filmie "The Holy Work" - pełnoprawnym bohaterze komediowego filmu o skarbach rodziny Romanowów. Film zaczyna się od tego, że bojarowie, w czasach kłopotów, zbierali złoto i diamenty dla matki przyszłego cara Michaiła Romanowa, nie chronili ich przed złodziejami. Ci z kolei ukryli ofiarę w bezpiecznym miejscu. Akcja filmu zwraca dziś uwagę publiczności, gdy prześladowany artysta statystów Opery Piesi mimowolnie popełnia pogrom w tym badaniu. Drobny złodziej i były artysta cyrkowy Vaska cierpią, zmuszeni udawać ze względu na swój codzienny chleb, aby reprezentować śmiertelną ofiarę biurokracji. Nie jest to łatwe dla pracowników lokalnego muzeum historii Umska - to nie dzień, seryjny rabunek, którego ślady z jakiegoś powodu nieuchronnie prowadzą do izb miejscowego szefa administracji. I podczas gdy skarby Romanowów czekają spokojnie, a kiedy wreszcie zostaną znalezione, ślady bohaterów zaczynają stopniowo zbiegać się, obiecując niewiarygodne przygody i zwroty losów.

    7. Bernets Chef - jedna z głównych ról w filmie "Shaggy Special Forces"

    W filmie Shaggy Special Forces Bernese Zinnenhund gra infantylnego, ale poważnego psa o imieniu Chef. Wraz ze swoimi przyjaciółmi, tchórzliwym włoskim chartem Nelly, pewnym siebie bokserem
    Wilsen i niepoważny pudel Barbora Ann, próbują udowodnić obcemu terierowi granicy, że są mistrzami planety. Zgodnie z fabułą filmu, pies o imieniu Hubble przybywa na ziemię w celu poświadczenia braci i sprawdzenia, czy udało im się skolonizować ludzi. Zespół psów domowych nie robi na nim wrażenia jako przywódcy, a Hubble nie jest usatysfakcjonowany. Zamierza przesłać negatywną opinię na swoją planetę w ręce Alpha-dogu. Teraz zespół ma tylko 2 tygodnie na zmianę postrzegania siebie przez obcego gościa. Jak wspomnieli aktorzy filmu, udało im się podkreślić jasne i różnorodne wizerunki bohaterów nie tylko dzięki rasom psów, ale także doskonałemu treningowi zwierząt.

    Seria "Happy Together" na TNT4
    Od niedzieli 7 sierpnia o 19.00

    Berneński pies pasterski - Fearless Handsome

    Jeśli potrzebujesz idealnego towarzysza, to jest to berneński pies pasterski. Te duże zwierzęta wyróżniają się nie tylko pięknym wyglądem i imponującym rozmiarem, ale także pięknym charakterem. Jak potwierdzają opinie właścicieli, ten potężny i przerażający pies na pierwszy rzut oka jest bardzo miłym i spokojnym, zrównoważonym i posłusznym psem. Być może dlatego od pasterza ewoluowała do domu, a dziś jest uważana za idealnego towarzysza i lojalnego przyjaciela. Dziś ta rasa ma wiele różnych nazw i najczęściej jest to szwajcarski pies górski, czyli owczarek szwajcarski. To prawda, używając definicji szwajcarskiego pasterza, nie mylić psów pochodzących z Berna i ich szwajcarskich odpowiedników, zwanych białym pasterzem.

    Temperament jest miękki, ale trwały

    Według opinii właścicieli przedstawiciel tego gatunku jest miły i puszysty, nie tylko zewnętrznie, ale także wewnętrznie. Pies tej rasy po prostu kocha mężczyznę i jest gotowy spędzić cały czas w towarzystwie ludzi. Być może dlatego psy tego gatunku są szczególnie polecane, aby sprowadzić rodziny z dużą liczbą dzieci i dorosłych. Pomimo imponujących rozmiarów pies jest bardzo zwarty i wymaga minimum opieki. Cóż, jeśli weźmiemy pod uwagę, że przedstawiciel tego gatunku ma niezliczoną ilość zalet, staje się jasne, dlaczego szczenięta tych urody nie cieszą się wysokim popytem od ponad dekady.

    Splątana historia

    Okazuje się, że szwajcarskie psy górskie są bardzo powszechne, a Berneński pies pasterski to tylko jedna z ich odmian. Według badań po raz pierwszy ta rasa pojawiła się ponad dwa tysiące lat temu. Istnieje teoria, że ​​przodkiem alpejskich pasterzy był nikt inny niż tybetański mastif, dzięki któremu pojawiły się psy pasterskie i górskie. Zgodnie z drugą wersją pochodzenia, Berneński Pies Górski pojawił się w wyniku ewolucji innych ras i ich krzyżowania. Jeśli można spierać się o pochodzenie, wtedy wszystko jest bardzo jasne z mianowaniem psów. Przedstawiciele tej rasy zawsze byli wykorzystywani do ochrony owiec, które polowały na mieszkańców Alp Szwajcarskich. Początkowo wszystkie ogromne psy, które strzegły stad zwane Shalashov, później każda grupa otrzymała swoją nazwę. Zasadniczo determinowało go przede wszystkim ukształtowanie terenu. W ten sposób pojawił się przedstawiciel tej klasy, który żył i pracował na pastwiskach w pobliżu Berna.

    Przez długi czas pies był używany tylko jako stróż, ale biorąc pod uwagę, że rasa ta nie tylko różni się siłą, ale także umysłem, osoba zdecydowała się wykorzystać te zalety szerzej. Na przykład charakterystyka, taka jak siła pomnożona przez wytrzymałość, pozwoliła na użycie bestii jako siły. Poza ochroną owiec przedstawiciel tej klasy zaczął pełnić funkcje zwierzęcia domowego. Wynaleziono wózki i wózki specjalnie do tego celu, w których można było transportować puszki mleka na dość duże odległości.

    Ale na początku XX wieku na światowej wystawie psów rasowych pojawił się berneński pies pasterski, gdzie natychmiast doceniono piękno i moc zwierząt. Od tego czasu rasa uległa poprawie, a aby poprawić niektóre wskaźniki, krzyżowała się nawet z nie mniej silnymi i potężnymi psami Nowej Funlandii.

    Imponująca powierzchowność

    Pierwszą rzeczą, która przyciąga twoje oko, a co widać nawet na zdjęciu to moc zwierząt. Oznacza to, że przedstawiciel tego gatunku nie jest po prostu proporcjonalnym i odpowiednio zbudowanym psem, jest potężną bestią, której pojawienie się wprowadza w błąd. Rzeczywiście, jak potwierdzają opinie właścicieli, przedstawiciel tej rasy jest groźny tylko z wyglądu, ale w duszy jest to bardzo miły i uroczy pies. Dziś Berneński pies pasterski jest psem domowym, który ma pozycję towarzysza, przyjaciela, a nawet pielęgniarki. Jeśli chodzi o funkcje bezpieczeństwa, jedno pojawienie się pozwala zwierzęciu na odgrywanie tej roli. Tak więc rozmiar bestii może przestraszyć nawet dorosłego. W końcu wzrost psa może osiągnąć 70 cm, a suka - 58 cm. Jeśli chodzi o wagę, to mimo potężnych kości i luksusowej wełny, jest to eleganckie stworzenie, które waży nie więcej niż 40 kg. Dzięki swojej specyficznej długości ciała zwierzę wygląda bardziej elegancko i schludnie.

    Jeśli spojrzysz na zdjęcie, możesz zrobić szczegółowy opis takiej rasy, jak Berneński pies pasterski. To jest zwierzę, które ma:

    • dobrze rozwinięta muskulatura;
    • ciało szczupłe;
    • potężna głowa;
    • inteligentne i bardzo wyraziste oczy;
    • potężna szczęka;
    • wiszące uszy w kształcie trójkąta;
    • puszyste jak ogon chmurki.

    Przy okazji, Berneński Pies Górski jest jednym z niewielu psów, których ogon nigdy nie skręca się w pierścień lub bajgiel (patrz zdjęcie). Przynajmniej nie powinien, zgodnie ze standardami, które obsługuje ta rasa.

    Szczególną uwagę przyciąga wełna psów. Luksus wełny można zobaczyć nawet na zdjęciu, a najciekawsze jest to, że nie tylko dorośli, ale także szczenięta mogą pochwalić się wspaniałym futrem. Futro bestii jest lśniące, raczej długie niż krótkie i może wywoływać efekt "falowania". Jeśli chodzi o kolor, szczeniaki i dorośli powinni być tricolor, jak na zdjęciu. W tym przypadku tło zwierzęcia - powinno być tak czarne, jak to możliwe, dając kolor niebieski. Inkluzje kasztanowe, charakteryzujące się jasnością, są dozwolone tylko pod ogonem, na łapach, nad oczami i na twarzy. Ale biały wystrój powinien mieć postać śladów na piersi, czubku wspaniałego ogona, skarpetek, szczeliny od nosa do karku i, oczywiście, w postaci obroży. Przy okazji, rowek, a raczej jego symetria i pełność kołnierza określają, ile kosztuje szczenięta. W końcu szczenięta i dorośli Berna powinny mieć bardzo symetryczny kolor, co jest potwierdzeniem bezbłędnego rodowodu.

    Wariacje na temat "Szwajcarii"

    Dzisiaj cena Berneńskiego psa górskiego zależy od rodzaju podtypu, do którego należy szczeniak. Rozróżnij:

    • Duże lub duże psy szwajcarskie, które mogą mieć do 72 cm wzrostu i mają markowe tricolor;
    • Berns, które są pozycjonowane jako psy długowłose (szczególnie w porównaniu z ich pokrewnymi gatunkami);
    • appencellers, które są rozróżniane przez ogon skręcony w bajgiel i średnią wysokość nie przekraczającą 59 cm;
    • entlebukherov, które w tej rodzinie uważane są za krasnale, ponieważ ich wzrost nie przekracza 50 cm.

    Od dłuższego czasu można kłócić się o to, który z gatunków jest najlepszy i najbardziej uroczy, ale jak potwierdzają opinie zarówno ekspertów od psów, jak i właścicieli, to Berneński Pies Pasterski nie ma konkurencji.

    Umysł jest podstawową jakością

    Mówi się, że duży pies jest bardzo rzadko sprytny, ponieważ główna nagroda Natury stała się jego siłą i siłą fizyczną. Ale Bern sprzeciwił się temu, ponieważ pomimo dość dużych rozmiarów przedstawiciele tego gatunku są nie tylko bardzo inteligentni, ale zdolni, a nawet utalentowani. Przy okazji, pomysłowość i wrodzona wrażliwość pozwala psom zintegrować się z każdą atmosferą, a nawet w małym mieszkaniu miejskim Berneński Pies Górski nie daje właścicielowi niedogodności. Dowodzenie tymi zwierzętami nie jest tego warte, ale możesz wchodzić w interakcje z nim na warunkach pełnego zaufania, szacunku i wzajemnego zrozumienia.

    Wady tej odmiany obejmują nieczułość zwierzęcia. Być może w warunkach alpejskich gór, gdzie niebezpieczeństwo ataku wilka było stale obecne, cecha ta była wysoko ceniona, ale w nowoczesnych warunkach ta pewność siebie, która graniczy z nieostrożnością, może zagrać okrutny żart. Na przykład historia zna wiele przypadków, kiedy bernowie wyskoczyli z okien i balkonów, aby spotkać się z ich panem. I choć te piękności żyją wystarczająco długo, ich odwaga może skrócić ich oczekiwaną długość życia.

    Brak agresywności nie stoi na przeszkodzie, by bestia była dobrym strażnikiem. Zasadniczo wystarczy spojrzeć na zdjęcie psa, a nie na fakt, że w czasie rzeczywistym rezygnuje się z idei ataku na właściciela lub jego własność.

    Funkcje i szczegóły

    Szczenięta tej rasy rosną wystarczająco długo. Aby powiedzieć, że Bern jest utworzony, jest to możliwe dopiero po ukończeniu trzech lat. Są przypadki, które dorastają do czterech lat, nie tylko pod względem rozwoju psycho-emocjonalnego, ale także pod względem wzrostu i wagi.

    Nie wszyscy wiedzą, ale w pięknie przedstawiciele tej rasy zajmują jedno z pierwszych miejsc spośród wszystkich swoich bliskich psów. Być może dlatego cena szczeniaka jest tak wysoka.

    Siedzieć na łańcuchu swojego zwierzaka nie jest tego warte i nawet nie jest zalecane. Jest to zwierzę kochające wolność, które w warunkach łańcucha i woliery może stać się błędne i drażliwe.


    I wreszcie, bern jest psem, który uwielbia dzieci i wykonuje doskonałą pracę z rolą niani. Co więcej, ich towarzyskość i życzliwość mogą oceniać nie tylko dorośli i dzieci, ale także koty, z którymi bardzo dobrze dogadują się przedstawiciele rasy Berneński pies pasterski.

    Ale zanim kupisz tę piękność, musisz pamiętać, że nie tylko cena szczeniaka jest wysoka, ale także koszt jego dalszej konserwacji. Tak więc właściciel musi być przygotowany na przyzwoity koszt finansowy. Chociaż jeśli weźmiesz pod uwagę wszystkie zalety rasy, które można zobaczyć nawet na zdjęciu, cena problemu znika na tle.

    Wszystko na temat rasy Berneński pies pasterski

    Na wzmiankę o Szwajcarii rzadko ktoś dodaje szwajcarskiego Zinnenhunda do swojej serii skojarzeń. I na próżno, ponieważ była to rasa, która została wyhodowana w Alpach pod koniec XIX i na początku XX wieku i stała się częścią życia mieszkańców.

    Berneński pies pasterski to pies pasterski, który aktywnie uczestniczył w życiu gospodarczym swoich właścicieli. Pies był powszechnie używany do ochrony zwierząt, ich poszukiwań, mógł przewozić dobra i był głównym pomocnikiem pasterzy.

    Interesujące! Słowo "pies górski" dosłownie oznacza "psie alpejskie łąki".

    Dziś rasa najczęściej nie rodzi wykonywania swoich pierwotnych zadań. Jest to pies towarzyszący z oddaniem podniesionym do absolutu.

    Berneński pies górski odnosi się do drugiej grupy w kwalifikacjach ICF, do sekcji 3 "Szwajcarskie psy pasterskie".

    Pochodzenie, historia

    Rasa zaczęła się rozmnażać w pierwszej dekadzie XX wieku. Uważa się, że do tej pory rasa przeszła długą drogę od traktatów tybetańskich do europejskich psów w kształcie psów i szpiców chłopskich, których potomkami jest Bernese Zinnenhund. O wszystkim w porządku.

    1. Przodkami współczesnych przedstawicieli rasy są starożytne rzymskie psy bojowe, które z kolei wracają do psów przywiezionych z Indii do Grecji, a następnie do Włoch.
    2. Jak oni dostali się do Alp? Wraz z wojownikami Juliuszem Cezarem, gdy Helvetia (istniejąca na terytorium nowoczesnej Szwajcarii) stała się prowincją pod Rzymem.

    Wykopaliska w miejscu kolonii wojskowej i pozostałości znalezionej czaszki psa świadczą o tym, że starożytne psy były podobne do psów rzeźnych, jak nazywano przodków Berneńskich Psów Górskich.

    Interesujące! Przed pojawieniem się standardów rasowych w Durbachbach w miejscowości Durbach w Szwajcarii, gdzie te psy spotkały się w dużych ilościach.

    Do hodowli rasowych przedstawicieli rasy organizowałby "Szwajcarski Klub Durrbach", którego członkowie proponowali standardy rasy.

    W przypadku Berneńskich Psów Górskich rok 1946 został oznaczony przez dodanie do nich krwi z Nowej Fundlandii, co pomogło uzyskać bardziej wytrzymałego psa o większym rozmiarze i prostszych włosach.

    Berneński pies pasterski jest dziś niezwykle popularnym psem w Wielkiej Brytanii, Szwajcarii, Kanadzie, USA i Australii.

    Charakterystyka, opis, charakter

    Berneńskie psy górskie rosną do 58-69 cm - samice i do 61-71 cm - pieski. Ich waga może wynosić od 36 do 48 kg (kobiety) i od 38 do 50 kg (mężczyźni).

    Rasa charakteryzuje się trzytokolorowym kolorem z głównym czarnym kolorem, opalenizną na kościach policzkowych, na czterech nogach, klatce piersiowej z przejściem do białych znaczeń.

    Psy mają długie, proste lub lekko falowane włosy i krzaczasty ogon. Wyróżnia się doskonałym instynktem, mobilnością, siłą i odwagą. Te cechy rozwinęły się u przedstawicieli rasy, więc były niezbędne do skutecznego wykonywania swoich zadań - do karmienia stada, znajdowania zaginionego bydła i dostarczania go na farmę (czasami psy służyły do ​​prowadzenia krów i byków, popychając je za tylne nogi, ale bez gryzienia) do transportu towarów, pilnowania domu.

    Berneński pies pasterski, a raczej jego najbardziej uderzająca cecha charakteru, definiuje: oddanie. Sto lat temu i teraz poczucie istnienia psa było lojalnością wobec właściciela, pragnieniem bycia dla niego użytecznym. Sennenhound niezręcznie okazuje współczucie i miłość wszystkim członkom rodziny. Dają radę wszystkim, w tym zwierzętom domowym i dzieciom.

    Podobnie jak wszystkie psy pasterskie, Berneńskie psy górskie nie są dominującymi psami, więc będą niższe w hierarchii z innymi zwierzętami domowymi w rodzinie.

    Psy są bardzo wymagające, jeśli chodzi o miłość i uwagę właściciela. Ich nieobecność sprawi, że zwierzak będzie nieszczęśliwy.

    Sennenhaunds są aktywne, ale ich mobilność jest zjawiskiem przejściowym, ponieważ lubi się położyć przez większość swojego czasu, a jeśli bierze udział w pracy z właścicielem, to z przerwami na odpoczynek. Jeśli potrzebujesz psa, który towarzyszył podczas długich spacerów lub jazdy na rowerze, to zdecydowanie nie jest to Berneński Pies Pasterski.

    Cechy wrodzone dają o sobie znać: psy zawsze zwracają uwagę na to, co dzieje się wokół nich. Znają codzienną rutynę każdego członka rodziny i natychmiast zauważają wszelkie odchylenia, bez powodowania hałasu. Chronią swoje terytorium przed obcymi.

    Ze względu na ich piękno, aktywność i bezgraniczne oddanie, psy górskie są psami towarzyszącymi, których duża liczba ludzi chce mieć.

    Choroby

    Długość życia Berneńskiego psa górskiego wynosi około 8-10 lat. Właściciel psa jest odpowiedzialny za zdrowie swojego pupila, a regularne badanie psa pomoże jej żyć długo.

    Sennenhounds są najczęściej diagnozowane:

    • Moczenie wyprysk. Choroba powoduje silny dyskomfort u psa. Po ugryzieniu przez owady mogą pojawić się krosty, narażenie na kontakt z kurzem i brudem. Zwiększenie ryzyka wystąpienia egzemy, stałej obecności psa w pobliżu źródła ciepła, stresu i niezdrowej diety.
    • Przepuklina pępkowa, którą rozpoznaje się w wieku szczeniąt.
    • Choroby oczu: zaćma, postępująca atrofia siatkówki, wiek skrętów.
    • Wrodzone choroby mogą również skrócić życie psa. Do dziedzicznej dolegliwości berneńskich psów górskich można przypisać histiocytozę, której towarzyszyło odmowa jedzenia, arytmia, osłabienie i gorączka.
    • Choroby nowotworowe

    Choroby są wynikiem złego odżywiania i opieki, prowadzącego siedzący tryb życia.

    Opieka i konserwacja

    Rasa znika przez cały rok, więc samopoczucie Berneńczyków wymaga ostrożności. Właściciele mogą kontrolować proces linienia. Codzienne czesanie zwierzaka pozwala znacznie zmniejszyć ilość wełny na meblach i podłodze. Kiedy wyrostek zaczyna opadać, wystarczy przeczesać psa raz na tydzień.

    Jeśli sploty są uformowane na wełnie, możesz je odciąć lub delikatnie rozczesać. Należy kąpać psa raz na 4 miesiące lub jeśli jest bardzo brudny. Lepiej używać specjalnych szamponów dla psów długowłosych. Białe znaki należy poświęcić więcej uwagi, aby usunąć wszelkie zanieczyszczenia.

    Opieka nad zębami, uszami i oczami obejmuje procedury typowe dla wszystkich psów. W przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości w stanie tych części ciała, należy skontaktować się z weterynarzem, aby wykluczyć zakażenia.

    Rasa jest bardzo podatna na gorący klimat, więc w pokoju, w którym zwierzę spędza najwięcej czasu, trzeba stworzyć fajny przystanek. Nadmierne ciepło, na przykład podczas chodzenia, może prowadzić do udaru cieplnego, a długotrwała ekspozycja na źródło ciepła może powodować problemy skórne.

    Wychowanie i szkolenie

    Berneński Zinnenhound jest w przeszłości psem o doskonałych właściwościach roboczych, ale nawet w czasach współczesnych, gdy są psami towarzyszącymi, zachowały żywy umysł, dobrą pamięć i pomysłowość. Konieczne są regularne szkolenia i trening, aby wyhodować psa posłusznego i odpowiedniego.

    Początkowy etap szkolenia ekspertów zaleca spędzić około 5-6 miesięcy i powinno to być ćwiczenia posłuszeństwa. W ciągu 9-12 miesięcy wskazane jest przeprowadzenie specjalnego szkolenia. Później, gdy powstaje psyche psa (dzieje się to przez 1, 5 lat), Bernese Zinnenhund jest gotowy na ogólny kurs szkolenia psów (OKD).

    Cechy dziedziczne dają o sobie znać: przedstawiciele rasy doskonale znają podstawy służby wartowniczej, trening ochronny. Od właściciela wymaga tylko odrobiny wytrwałości i wykluczenia z praktyki rutynowych i monotonnych powtórzeń. Psy nie lubią nudy i łatwiej dostrzegają trening, który odbywa się w formie gry.

    Szczenięta

    Berneńskie pieski górskie zakochują się w sobie po raz pierwszy. Wybierając małego psa górskiego, musisz zwrócić uwagę na cechy wyglądu. Oczy powinny być czyste i czyste, sierść - zdrowa i lśniąca, nos - mokra. Aktywność, mobilność, ciekawość - znaki na korzyść twojego przyszłego zwierzaka, podczas gdy senność, lękliwość, senność powinny być czujne.

    Berneński pies pasterski nie powinien obawiać się obcych, inaczej wyrośnie z niego tchórzliwy pies. Jeśli pies jest potrzebny tylko jako zwierzak i nie stawiasz wysokich wymagań co do jego wydajności, możesz wybrać szczeniaka z zewnętrzną powierzchnią, która nie spełnia standardów.

    Szczenięta, mimo że ich daleci przodkowie są przyzwyczajeni do rozległych terenów Alp Szwajcarskich, są doskonałe do trzymania w mieszkaniu. Że nie cierpią, właściciel powinien zorganizować regularne, podwójne spacery. Szczeniak musi chodzić po różnych rodzajach gleby, aby mięśnie i kręgosłup rozwijały się równomiernie.

    Czasem Sennenhund jest ważny, aby poczuć przestrzeń, więc raz w miesiącu trzeba dać mu możliwość biegania bez smyczy w lesie lub na polu.

    Psy rasowe z wieku szczeniąt uwielbiają, gdy cała rodzina spotyka się. Nie są związani z jednym członkiem, ale wyrażają miłość dla kilku osób. Pies jest w stanie stać się wiernym przyjacielem rodziny przez 8-10 lat.

    Szczepienia są ważne dla szczeniąt. Pierwsze szczepienie powinno być przeprowadzone w ciągu 2 miesięcy, co stanowi odporność na wiele chorób. W wieku sześciu miesięcy szczenię otrzymuje kompleksowe szczepienie. Kolejne szczepienie trwa 1 rok, po czym odbywa się raz w roku.

    Berneński pies pasterski, którego cena zależy od klasy zwierzęcia, jest drogim psem. Średni koszt szczeniaka to 20-25 tysięcy rubli. W regionie Centralnym ceny dla rasy odpowiadają wskaźnikom w całym kraju.

    Szczeniaczki klasy pet można kupić za 10-15 tysięcy rubli. Przedstawiciele ras i klas wystawowych - za 25-40 tysięcy rubli.

    Poznaj Berneńskiego psa górskiego, którego zdjęcia zostały przedstawione poniżej. Rasy urzekające piękno i słodkie puszyste. Ich silna struktura, siła i wytrzymałość dają prawdziwy obrońca i straż. Sadząc szczeniaka w mieszkaniu, przygotuj się nie tylko na jego figle i wyrazy miłości, ale także bądź gotów bronić swojego terytorium.

    Pies zawartości berneński pies pasterski

    Fani "Bern" twierdzą, że te psy są miękkie i puszyste, nie tylko na zewnątrz, ale także wewnątrz. Przedstawiciele tej rasy kochają ludzi i towarzyszą im, więc będą czuli się najlepiej jako członek dużej i przyjaznej rodziny. Trzymanie takiego psa wcale nie jest trudne, szczególnie, że Bern ma ogromną wartość.

    Historia Berneńskiego psa górskiego

    Psy rasy Zennhund (i istnieje kilka odmian) od ponad dwóch tysięcy lat. Istnieje wersja, że ​​prekursorem tych silnych zwierząt był tybetański mastif, z którego pochodzili pasterze górscy i molosy. Ale jest jeszcze inna wersja - Mastif Tybetański nie jest jedyną rasą dużych psów, które istniały w tym czasie, dlatego przodkiem Górskiego Psa mogły być zwierzęta, które zniknęły do ​​naszych czasów.

    Wiadomo tylko jedno - duże czarne psy, które strzegły owiec w szwajcarskich Alpach, pojawiły się w rejonie Appenzell, następnie w Entelebuch, a na końcu na Wyżynie Bern. Początkowo były one nazywane zbiorowo "psami namiotowymi", ale krzyżowały się z miejscowymi psami, w każdym z okręgów ostatecznie powstała ich własna rasa.

    Początkowo kudłaty pies był używany wyłącznie jako psy pasterskie, ale potem ludzie docenili siłę zwierząt i zaczęli używać ich jako siły nieczystości. Psy zostały zaprzęgnięte do specjalnie ułożonych wozów, w których umieszczono puszki z mlekiem.

    Po raz pierwszy pies pojawił się na wystawie na początku XX wieku. Ale rasa nadal była żmudnym robotem. Na przykład, aby poprawić jakość wełny, Bernese Zenehund został skrzyżowany z Nową Fundlandią.

    Wygląd Berneńskiego psa górskiego

    Berneński pies pasterski jest silnym i dobrze zbudowanym psem z luksusowym płaszczem i spokojnym usposobieniem. Przede wszystkim jest to pies pracujący, choć dzisiaj "Berns" to psy rodzinne, przyjaciele, towarzysze. Przy wzroście 58-70 cm, przedstawiciele tej rasy mają nieco rozciągnięty format i ważą około 40 kg.

    Sam w sobie, pies jest muskularny, ale ma zrównoważone, ale wstępnie obciążone ciało. Psy mają silną głowę i silną szczękę, a także wyraziste i inteligentne oczy. Uszy wiszące, mają trójkątny kształt. Ogon jest dość puszysty, podczas gdy pies porusza się, może unieść go nieco ponad grzbiet. W tym samym czasie ogon nigdy nie skręca się w pierścień.

    Wełna "Bernsa" jest półdługa i lśniąca, możliwe jest lekkie falowanie. Kolor tylko jeden - tricolor. Główne tło jest niebiesko-czarne. Auburn (ciemnobrązowe) jasne garbarnie - nad oczami, na pysku, na kończynach i pod ogonem. Białe znaczenia: rowek od nosa do tyłu głowy, kołnierz, klatka piersiowa, skarpetki, czubek ogona. Bardzo pożądane jest, aby rowek symetrycznie oddzielał twarz, a kołnierz był pełny. Ogólnie rzecz biorąc, symetria w kolorze "Bern" jest bardzo ważna.

    Obecnie istnieją cztery odmiany szwajcarskich psów pasterskich:

    1. Great Swiss Mountain Dog (drugie imię brutto). Duży pies o gładkich włosach, maksymalna wysokość to 72 cm, kolor jest tricolor.
    2. Berneński pies pasterski. Duży długowłosy pies, wysokość do 70 cm.
    3. Appenzeller Mountain Dog. Pies o średniej wysokości ma maksymalnie 58.5 cm, kolor jest tricolor. Ogon zwinięty obwarzanek i leży na plecach.
    4. Entlebuch Mountain Dog. Pies o krótkich włosach, najmniejszy przedstawiciel górskich szwajcarskich psów, nie jest wyższy niż 50 cm wzrostu, kolor jest tricolor, a podstawowym kolorem jest kolor czarny lub brązowy (czekolada).

    Charakter i cechy Berneńskiego psa górskiego

    1. Berneński pies pasterski jest bardzo inteligentnym, uważnym i zdolnym psem.
    2. Berneńscy pasterze są silnie przywiązani do właściciela, zwykle mają silną więź z osobą.
    3. Inteligentny pies górski świetnie się czuje nawet w najmniejszym mieszkaniu - gdyby tylko właściciel był blisko.
    4. Przedstawiciele tej rasy potrzebują ciągłej komunikacji z właścicielem, więc rasę można nazwać subtelną, a nawet trudną.
    5. Aby kontrolować Berneńskiego Pasterza, musisz zdobyć miłość i zaufanie psa.
    6. "Bern" jest całkowicie nieustraszony, czasami w absurdalnej lekkomyślności: zdarzały się przypadki, gdy psy skakały z balkonów tylko po to, by spotkać właściciela z pracy.
    7. Berneński pies pasterski jest całkowicie pozbawiony agresji, ale może być dobrym strażnikiem, ponieważ chroni wszystko, co należy do ukochanego pana.
    8. Sennenhund, podobnie jak każda inna rasa dużych psów, długo rośnie, a ostatecznie tworzy się tylko przez trzy lata, ale zdarzały się przypadki, gdy Bernowie wzrastali (dosłownie) do 4,5 roku.
    9. Berneński pies pasterski znajduje się w rankingu najpiękniejszych psów na świecie.
    10. "Bern" nie jest stworzony do życia w klatce na wolnym powietrzu lub na łańcuchu - pies może zachorować, stać się poirytowany lub po prostu nie kontrolować.
    11. Szwajcarskie psy pasterskie czują się znacznie lepiej w czterech ścianach, wiedząc, że właściciel wkrótce nadejdzie.
    12. Berneński pies górski musi zostać uspołeczniony tak szybko, jak to możliwe, w przeciwnym razie pies może przerazić się.
    13. Psy tej rasy są szybko szkolone, wyraźnie wykonują polecenia.
    14. Wiele "Bernów" jest zwycięzcami zwinności lub gokartów (transport wozów), doskonale angażują się w pracę na torach lub w stadach.
    15. Berneńskie psy górskie po prostu uwielbiają dzieci: będą je "karmić" i pilnować, bawić się nimi i dzielić wszystkim.
    16. Owczarki szwajcarskie dobrze dogadują się ze zwierzętami - będą nawet próbowały je "nakarmić". Z kotami "Berns" na ogół stał się najlepszym przyjacielem - w tym samym czasie koty odczuwają ciepłe i szczere uczucia do tych psów.
    17. Berneński pies pasterski jest bardzo emocjonalny, potrafi bawić się jak dziecko, a czasami staje się uparty.
    18. "Bern" uwielbia komunikować się - są po prostu doskonałymi słuchaczami dla ludzi.
    19. Berneńscy pasterze uwielbiają ich przytulać, ale sami są powściągliwi i nigdy nie będą błagać o uczucia.
    20. Berneński pies górski nie będzie mógł pracować jako ochroniarz - te psy nie będą odczuwać przyjemności atakowania osoby (nawet ze względu na ukochanego mistrza).
    21. Wysoce specyficzna służba ochronna nie pasuje do "Burn" - możesz złamać psychikę zwierząt.
    22. Berneński pies górski odnosi się do drogich ras, a dotyczy to ceny szczeniaka i kosztów utrzymania tych psów.
    23. "Bernas" jest podatny na raka, charakteryzuje się wszystkimi przewlekłymi chorobami dużych psów (szczególnie szkieletu i mięśni).
    24. Średnio pasterze berneńscy żyją 7-10 lat, ale wśród tej rasy są długie wątróbki, dla których 15 lat to nie limit.
    25. Kup szczeniaka tylko od zaufanego hodowcy, który jest zakochany w tej rasie, a nie tylko związany z dwoma psami, ale naprawdę spodziewa się otrzymać obiecujący nawet miot od sprawdzonych rodziców.

    Opieka Berneński pies pasterski

    Berneńskie psy pasterskie potrzebują szczególnej opieki nad swoją wełną, ponieważ obficie się rozlewają i przez cały rok. Dlatego musisz regularnie myć swojego zwierzaka, a następnie czyścić go specjalnym pędzelkiem. W tym samym czasie wełna "Berna" nie plącze się, dlatego nie będzie problemów z plątaniną. A wełna tych psów jest niezawodnym "schronieniem" dla brudu, więc trzeba będzie często kąpać zwierzaka.

    Jeśli masz zamiar uczestniczyć w wystawach, twoje zwierzątko będzie potrzebowało własnego doświadczonego fryzjera, który będzie w stanie odpowiednio przygotować wełnę na pokaz.

    Berneński pies górski może mieszkać w mieszkaniu, zapewnia dobry zasięg, możliwość biegania bez smyczy i intensywnego wysiłku fizycznego. Ale nadal lepiej jest utrzymywać takiego przystojnego mężczyznę w wiejskim domu z wolnym wybiegiem, aby twój zwierzak miał możliwość spaceru wokół.

    Trening Berneńskiego psa górskiego

    Berneńskie psy górskie to duże psy, poza tym początkowo hodowano je jako pomocników dla pasterzy. Dlatego trzeba poradzić sobie ze zwierzakiem, aby twoje dziecko zmieniło się z puszystej kulki w inteligentnego i inteligentnego psa, a nie w niekontrolowaną furię.

    Twój pies musi przejść kurs posłuszeństwa. Możesz zaangażować się w sport Berneński pies pasterski lub specjalne szkolenie. Pomyślnie szwajcarskie psy chronią terytorium i wykonują obowiązki strażnicze - wystarczy wyjaśnić zwierzęciu, które od niego chcesz.

    Najważniejsze dla właściciela "Berna" jest cierpliwość i urozmaicenie zajęć, ponieważ te kudłate psy męczą się monotonią i monotonią. Specyfika edukacji owczarka niemieckiego jest nie do przyjęcia dla tej rasy. Najlepiej jest znaleźć wysoko wykwalifikowanego specjalistę, który zna cechy psów pasterskich i może powiedzieć, jak wychować zwierzaka.

  • Czytaj Więcej O Psach

    Rzadkie rasy psów

    Szczepienia Według Międzynarodowego Stowarzyszenia Cynologicznego, dzisiaj istnieje ponad czterysta ras psów. Jednak niewiele wiadomo o niektórych z nich i nie tylko trudno jest spotkać się z ich przedstawicielami, ale nawet nie zawsze można znaleźć informacje.