Szczepienia

Struktura oka zwierzęcia


Sekcja 1. Pomocnicze aparaty do oczu (powieki, trzecia powieka i gruczoł łzowy)


2. Główne choroby aparatu pomocniczego oka
2. 1. Inwersja
Choroba ta jest spowodowana tym, że górna i / lub dolna powieka jest owinięta do środka, a włosy i rzęsy rosnące wzdłuż krawędzi powiek drażnią i uszkadzają spojówkę i rogówkę (zdjęcie 1).
We wczesnych stadiach klinicznych objawów choroby występuje kurcz powiek (zezowanie zwierząt), zwiększa się łzawienie i zwiększa się ilość wydzieliny śluzowej z oka. W miarę postępu choroby rozwija się silne zapalenie spojówek; spojówka czerwona i stan zapalny; Powstają obszary uszkodzenia rogówki.
W ciężkich przypadkach na rogówce powstają owrzodzenia, powstaje zapalenie rogówki (zapalenie rogówki), któremu może towarzyszyć pigmentacja patologiczna (barwne zapalenie rogówki) (zdjęcie 2). W przypadku braku skutecznego leczenia, ostatecznym rezultatem choroby może być całkowita ślepota chorego oka.
Choroba jest określona genetycznie. Anatomiczne cechy, które wywołują skręcenie powiek (struktura orbity, kształt szczeliny powiekowej, umiejscowienie gałki ocznej i długość powiek) są przenoszone z rodziców na potomstwo.
Zwierzęta zagrożone Psy: Chow Chow, Shar Pei, Buldog angielski, Cane Corso, Nowa Fundlandia, Mastino Neapoletano, Mast graves, Great Danes. Koty: perskie, brytyjskie, maine coon, sphynx, duże koty wychowujące się i koty.

Jedyną metodą leczenia jest plastikowa powieka, która powinna całkowicie przywrócić normalne położenie powiek i kształt szpary powiekowej. W niektórych przypadkach konieczne jest dodatkowe wykonanie plastyczności fałd głowy lub fałdy nosowo-wargowej (zdjęcia 3, 4). Kryterium prawidłowego wykonania plastiku jest całkowite i równomierne zamknięcie powiek górnej i dolnej z miganiem, brak deformacji bliznowatych na skórze powiek. Szycie powiek lub zszywanie to szorstka, barbarzyńska procedura stosowana przez hodowców Sharpey i Chow Chows, aby przynajmniej skorygować skręt powiek tych ras. Metody te nie tylko nie są humanitarne pod względem wydajności, ale także trwale odkształcają powieki, zniekształcając psa, co utrudnia później przywrócenie normalnej postaci powiek. Pełna obustronna chirurgia plastyczna powiek u szczeniąt Sharpei i Chow może być wykonana już po 1,5-2 miesiącach. Przeglądanie ukrytych treści nie jest zalecane dla osób poniżej 18 roku życia, a także dla osób o słabej psychice.

Konstantin Perepechaev, weterynarz weterynarii, mikrouktor, Cand. biol. nauki.
Centrum Okulistyki Weterynaryjnej Dr. Perepechaev. Moskwa
Dziennik PetSovet numer 3-2013
zamieszczone za zgodą wydawnictwa "Logos Press"
kopiowanie nie jest dozwolone

Psi wzrok

Istnieje wiele mitów o tym, jak psy widzą otaczający ich świat. Obecnie nauka posunęła się naprzód i okazało się, że widzą świat znacznie lepiej niż wcześniej sądzono. Na przykład są w stanie rozróżnić kolory. Przeczytaj więcej o tym, jak pies widzi - dalej w naszym artykule.

Jak pies widzi

Wizja psa jest stosunkowo słabo rozwinięta i nie odgrywa decydującej roli w życiu, w przeciwieństwie do węchu i słuchu. Jednak kwestia psiej wizji wymaga wielu naukowców. Główne pytanie brzmi: czy psy odróżniają kolory? Przez wiele lat uważano, że nasi czworonożni przyjaciele widzą świat w czarno-białym obrazie. Ale według najnowszych danych okazało się, że to nie w porządku, psy można odróżnić kolorami, choć ich paleta nie jest tak różnorodna jak u ludzi.

W ludzkim oku są trzy stożki odpowiedzialne za postrzeganie kolorów, a u psów są tylko dwa. Nie widzą czerwonego koloru, można go porównać do ślepoty barwowej u ludzi. To, co ludzkie oko widzi na niebiesko lub zielono, zwierzę bierze na biało. Ale psy potrafią bardzo dobrze odróżnić odcienie szarości, dzięki czemu widzą w ciemności trzy do czterech razy lepiej niż ludzie. Mogą również dokładniej określić odległość od obiektu, ale nie są w stanie określić jego objętości i głębi kolorów.

Inną ważną cechą tego, jak pies widzi, jest to, że widzą poruszające się obiekty znacznie lepiej niż nieruchome. W związku z tym nie należy nigdy uciekać przed psami, będą postrzegać cię jako ofiarę. Jeśli stoisz w odległości 1,5-2 kilometrów od psa w bezruchu - jest mało prawdopodobne, że cię zauważysz, ale trzeba to wziąć pod uwagę.

Struktura oczu u psów

Wizja psa jest ułożona w taki sposób, że zdolność widzenia obiektu dwojgiem oczu w tym samym czasie jest znacznie mniej rozwinięta w nim niż w człowieku. Główną różnicą w budowie oczu u ludzi i psów jest obecność tzw. "Żółtej plamki". To jest miejsce najbardziej przejrzystej wizji tematu. Psy nie mają takiej "żółtej plamki". Pod tym względem wrażliwość siatkówki jest znacznie słabsza. Ponieważ pies ma więcej pałeczek (stożków) w oku niż człowiek, może wyraźnie zobaczyć nieruchomy obiekt w odległości od 200 do 600 metrów, w zależności od rasy, i porusza się od 600 do 900 metrów. Wraz z tym naukowcy ustalili, że psy mają unikalne widzenie ultrafioletowe, jednak nie jest całkowicie jasne, jak go używają.

A w jaki sposób pies widzi obraz na ekranie telewizora? Ciekawostką jest to, że pies nie odbiera obrazu z częstotliwością mniejszą niż 80 Hz. Więc nie myśl, że twój zwierzak ogląda telewizję, raczej go słucha, a zamiast obrazu przed nim, jest niewyraźne migotanie, ponieważ w większości starych telewizorów jest to 60-80 Hz. Ale w nowoczesnych modelach częstotliwość obrazu osiąga 100 Hz, będą oglądać ten telewizor z przyjemnością. Były nawet programy wideo dla psów.

Jak wiesz, szczenięta rodzą się niewidome, a pełna wizja u psa jest w pełni ukształtowana dopiero po czterech miesiącach życia. Potem zaczynają widzieć w pełni. W tym wieku ostatecznie utworzyli soczewkę i rogówkę.

Ostrość wzroku

Jak wiesz, psy są znacznie lepiej widziane w ciemności, ale gorsze od kotów, ponieważ nie są zwierzętami nocnymi w pełnym tego słowa znaczeniu, najprawdopodobniej mają przejściową wizję między dniem i nocą. Wcześniej zwyczajowo zakładano, że psy są krótkowzroczne, ale tak nie jest, mają słabą nadwzroczność około +0,5, jeśli są przetłumaczone na "ludzkie" standardy. Warto zauważyć, że kąt patrzenia naszych zwierząt domowych jest większy niż osoby i wynosi około 260 stopni. Ponadto psy mają zdolność dokładniejszej oceny długich dystansów, ale blisko 0,5 metra, muszą się odciąć, aby skupić wzrok.

Wiele zależy od rasy i stylu życia twojego zwierzaka, jeśli jest to rasa myśliwska, wtedy brak aktywnych spacerów natury i nieaktywny tryb życia z pewnością wpłynie na wzrok psa i kondycję fizyczną w ogóle. Z wiekiem, u psów, podobnie jak u ludzi, ostrość widzenia zanika, staje się gorsza, a inne funkcje ciała zwierzęcego słabną. Aby złagodzić problemy ze wzrokiem, szczególnie u starszych psów, ich właściciele uciekają się do tradycyjnej medycyny. Aby to zrobić, weź miód, mocno rozcieńczyć ciepłą wodą i przemyj oczy otrzymanym roztworem. To naprawdę pomaga.

Choroba oczu psa

Wzrok psa jest delikatnym instrumentem i powinien być dokładnie monitorowany, każdy właściciel powinien o tym pamiętać. Jeśli masz poważne problemy, nie powinieneś traktować swojego przyjaciela samemu, może to tylko zranić, powinieneś natychmiast udać się do specjalisty. Regularnie pokazuj zwierzaka weterynarzowi, przeprowadzi on badanie i dokładnie określi, jak pies go widzi. Rozważmy więc główne choroby oczu u psów.

  • Kurcz powiek. W przypadku tej choroby zwierzę ciągle mruga i pociera łapy. Ponadto występuje zwiększona wrażliwość na światło. Ta choroba nie jest niezależna, ale jedynie wynikiem infekcji lub urazu. W tym samym czasie oko puchnie i boli. Sama choroba nie jest śmiertelna, ale nie można jej rozpocząć, ponieważ może spowodować pogorszenie lub nawet częściową utratę wzroku u psa.
  • Trzeciego wieku zwieńczenie lub "wiśniowe oko". Ta choroba jest typowa dla niektórych ras psów, w których wieku wieku jest początkowo słaby. Buldogi, spaniele i psy są najbardziej podatne na tę dolegliwość. Sama choroba nie jest niebezpieczna, ale może powodować wiele innych, ponieważ infekcja dostanie się w podrażnione miejsce, a następnie możliwe są najbardziej negatywne konsekwencje. Zwykle oznaki "wiśniowego oka" są wykrywane nawet u szczeniąt i są odrzucane. Jeśli twój pies ma tę chorobę, powinieneś skontaktować się z weterynarzem.
  • Century Dermatitis. Ta patologia jest typowa dla długowłosych ras psów o długich uszach. Jest leczony antybiotykami o ogólnym spektrum działania. Jeśli rozpoczniesz chorobę, twój zwierzak może stracić wzrok znacznie wcześniej, niż mógłby być.

Podsumowując, chciałbym powiedzieć, że nie ma sensu spierać się o to, czy pies ma dobre widzenie, czy złe widzenie. Dla pełnoprawnego szczęśliwego życia psa wystarczy. Przecież staliśmy się pomocnikami w polowaniu, stróżami, protektorami i prostymi towarzyszami. Podążaj za zdrowiem swoich czworonożnych przyjaciół i będą ci wdzięczni.

Jak psy widzą: ciekawe fakty, nie z tego świata

Jak widzą psy? To pytanie zadawane jest nie tylko przez właścicieli, ale także z ciekawości. Wielu wierzy, że ich wizja jest podobna do ludzkiej. A więc czy to jest, spróbuj zrozumieć artykuł.

Treść artykułu:

Percepcja wizualna

Struktura oczu, zdjęcia

Organ psów jest znacząco różny. Jest to złożony układ optyczny. Zwierzęta czworonożne widzą bardzo blisko. Często zdarzają się kontuzje.

Struktura ma charakterystyczne różnice i bezpośredni cel. Składa się z gałki ocznej, 3 stulecia (górny, dolny, boczny).

Funkcją tego ostatniego jest zamykanie i czyszczenie go z brudu, kurzu i innych ciał obcych. Jest to spowodowane płynem wytwarzanym przez gruczoł łzowy.

Co to jest zwierzę domowe?

Różnice od człowieka

Czy psy widzą kolory? To pytanie interesuje wielu, zarówno dorosłych, jak i dzieci. Naukowcy udowodnili, że nasi młodsi bracia mają percepcję koloru, tylko że jest inny niż człowiek.

Oko zwierzęcia jest zaprojektowane do różnych celów, więc postrzeganie otaczającego świata jest różne.

Ludzki narząd wzroku jest znacznie trudniejszy, ale psy mają specjalne kolby do wyświetlania kolorów, tylko w małych ilościach.

Funkcje

  • Klarowność. Zwierzęta nie mają bezwzględnej ostrości wzroku. Wynika to z ich bezpośredniego spotkania - aby zobaczyć jednakowo o każdej porze dnia i nocy. Dlatego funkcja ta jest nieobecna w nich.

Mają małą dalekowzroczność. Mówiąc prosto, wszystko, co po 0,5 m jest widoczne i nieruchome, jest niewyraźne. Wyraźnie odróżnia poruszające się obiekty, natychmiast reaguje na nie.

  • Ile kolorów widzi pies? Nie ma czerwonego postrzegania w czworonogach. W rezultacie nie rozróżniają zielonego i żółtego, tylko biały i czarny.
  • Podatność światła Czy psy widzą w ciemności? Podobnie jak wszystkie inne zwierzęta są dobrze przystosowane do nocy.

Tutaj wygrywają w porównaniu z człowiekiem wiele razy. Wynika to ze specjalnych komórek prętów. Im nowsze, światłoczułość wzrasta kilka razy. Psy mają ich dużo.

  • Zakres. W zależności od rasy pole widzenia jest inne. Oś prawego i lewego oka nie jest równoległa. Czaszka jak sadzone - wszystko to wpływa na recenzję. Niektóre rasy są bardzo ważne dla słuchu i węchu, ta cecha schodzi na dalszy plan.
  • Przenieś. Jak już powiedzieliśmy, psy widzą dobrze poruszające się obiekty i przedmioty. Wpływa na siatkówkę, która ma dużą liczbę światłoczułych pałeczek i szeroki zakres widzenia.

Jak pies widzi świat? Zwierzęta postrzegają je z częstotliwością 80 Hz, ponadto osoba ma 100.

Zgodnie z narządem wzroku, możesz ustalić, czy twoje zwierzę jest chore, czy nie. Oczy są wskaźnikiem układu odpornościowego.

Doświadczeni hodowcy psów i weterynarz mogą szybko ustalić obecność dolegliwości według ich stanu. Zdrowe oczy powinny być błyszczące, bez rozładowania, obrzęku i zaczerwienienia.

Jeśli wszystko z nimi w porządku, nie wymagają starannej opieki. Rano można usunąć naturalny tlenek azotu. Po spacerze wytrzyj z kurzu zalew herbaty, rumianku, roztworu furatsiliny. Leczyć wacikiem 1-2 razy w tygodniu.

Funkcje

Niektóre rasy mają kiepski wzrok, z pewnych powodów i dlatego muszą być kontrolowane.

  1. Spłaszczone twarze - pekińczyk, hin, mops, buldog francuski i inne. Taka anatomiczna struktura może wywołać procesy zapalne spowodowane spływaniem w fałdy tajemnic oczu. Trzeba dbać codziennie.
  2. Bangs - sznaucery, teriery, rasy o długich włosach na czaszce mają ryzyko splątania wełny ze względu na wydzielany sok. Usuń go na czas za pomocą wacika, oczyść włosy.
  3. Surowe skały, które mają wiele fałdów na twarzy, czaszka - Shar Pei, Cocker Spaniel, basset hound. Są bardziej narażone na choroby narządów wzroku, takie jak wzdęcie stulecia i zaczerwienienie oczu.

Takie warunki mogą powodować ślepotę. Leczenie i nawodnienie powinny być regularne. W ciężkich przypadkach zaleca się natychmiastowe usunięcie wady.

Możliwe problemy

Wydalanie w dużych ilościach - powód do zwrócenia uwagi i wizyty u lekarza. Przyczyn tego jest wiele - zimno, ciało obce, zapalenie spojówek i wiele innych.

Zmiana koloru (zielony, brązowy) i pojawienie się zapachu oznacza infekcję. Powód do pilnego odwiedzenia weterynarza.

Fotofobia, zwierzę nie trwa długo pod promieniami słońca - może to oznaczać poważne patologie, w tym wścieklizny. Dlatego porady ekspertów nie będą zbędne.

Kontrola ruchu

Psy mają dobrą reakcję, obiekt w spoczynku jest postrzegany w niewielkim stopniu. Statyczne przedmioty przez czworonożnych przyjaciół są ignorowane. Dopiero gdy zaczną się ruszać, pies natychmiast reaguje.

Reakcja na ruch u psów jest błyskawica, więc najmniejszy krok osoby lub ruch obiektu w pobliżu nie pozostanie bez uwagi. Zwierzęta czują nawet muszki.

Kolory

Czy psy widzą kolory? Przez wiele lat uważano, że nasi młodsi bracia są ślepi na kolory, a otaczający je świat jest czarno-biały. Ale tak nie jest.

Jednym z głównych kolorów, które wyróżniają, jest niebieski. Czerwony, zielony, żółty dla zwierząt przedstawia tę samą tonację.

Widzą światłach w kolorze słońca. Psy zaprojektowane dla osób niepełnosprawnych kierują się sygnałami. Zwierzęta mają możliwość zobaczenia większej palety szarości niż osoba.

Klarowność

Wiele szyszek odpowiada za ostrość widzenia. Psy nie mają żółtej plamki, dlatego obiekty znajdujące się w niewielkiej odległości wydają się rozmyte. Jest to określone przez sposób życia czworonożnych przyjaciół, najważniejszą rzeczą dla nich jest słuch, węch i reakcja.

Odległość

Pole widzenia u psów jest dość obszerne niż u ludzi. Oczy znajdują się pod kątem 20 stopni, będąc na bokach głowy, są skierowane lekko na bok, tworząc elipsopodobne pole widzenia.

Prawie wszystkie zwierzęta mają boczne widzenie, a ludzie nie. Dotyczy to nie tylko niektórych ras, które mają spłaszczone twarze.

Telewizja: interesujące fakty

Zdjęcia na starszych modelach psów nie rozróżniają. Wynika to z faktu, że widzą ciągły obraz z częstotliwością ramki co najmniej 80 Hz.

Nowoczesne ekrany przesyłają informacje z częstotliwością 100 Hz. Dlatego nasi mniejsi bracia mogą całkiem dobrze odróżnić obrazy w telewizji. Nawet są specjalne filmy dla naszych mniejszych braci.

Język ciała

Bardzo ważne jest, aby zrozumieć zachowanie zwierzęcia, które chce powiedzieć. Nigdy nie możesz uciec od psa. Ruch obiektu postrzegany jest jako popychanie do działania - do złapania.

Reakcja na nadrabianie zaległości staje się przeszkodą w normalnej komunikacji z kotami. Nie patrz w oczy psa. Jest to postrzegane jako zagrożenie i może spowodować atak.

Czy psy widzą w ciemności? W porównaniu z kotami, w nocy widzą gorzej. Czworonożni przyjaciele to zwierzęta dzienne.

Wynika to z obecności dużej liczby stożków, prętów, za nimi znajduje się warstwa tapetum. Składa się z pigmentu odbijającego światło. Nocna wizja psów jest 3 razy lepsza od ludzi, ale kilkakrotnie gorsza od kotów.

Świat wokół

Zwierzęta postrzegają informacje poprzez zapach i słuch, ale wizualizacja jest na ostatnim miejscu. Dla psów nieciekawy obiekt bez zapachu i dźwięków.

W lustrze czworonożni przyjaciele nie rozpoznają siebie, więc często można zaobserwować zdjęcie psa szczekającego w jego odbiciu.

Ona była zainteresowana tym migającym wyświetlaczem. Dotyczy to również ekranu telewizora, na którym zwierzęta nie zauważają znaczenia wyświetlanych informacji, interesują się nimi sylwetki i ruchy.

Nieziemski

Czy psy widzą duchy? Zapewne wszyscy słyszeli, że nasi młodsi bracia mają trzecie oko, wysoki talent, zdolności pozazmysłowe.

Może ktoś zauważył, że pies siedzi nieruchomo i patrzy na jeden punkt? Z tym nic nie widać.

Albo on startuje, uśmiecha się, szczeka, odmawia odwiedzania pokoju w domu (mieszkaniu) i wielu innych dziwactw w zachowaniu czworonożnych ludzi.

Zdecydowanie zwierzęta mają pewne zdolności, intuicję, intuicję, telepatię, która jest poza kontrolą człowieka. Istnieje wiele przerażających opowieści i faktów dotyczących komunikacji psów z duchami.

Ale zwierzęta często unikają takich znajomych, naciskając ogon, uciekają z dala od miejsca. Być może chcą tak powiedzieć, aby ostrzec o niebezpieczeństwie zagrażającym właścicielom.

Dlatego jeśli zauważysz tak dziwne zachowanie zwierzęcia, zadzwoń do księdza, poświęć pokój. W odległej przeszłości nasi przodkowie na temat działania psów mogli rozwikłać przyszłość. Dlatego do dziś istnieje wiele znaków i wróżb.

Folkowe przesądy:

  • Wiąże się z osobą - dobry znak.
  • Przed specjalnym wydarzeniem, negocjacje biznesowe wydają się być czarno-białe (niekonsekwentne) - znakomity znak, wszystko się dobrze ułoży.
  • Zły znak dla nowożeńców - zwierzak biegł między nimi.
  • Gawks - czekać na gości.
  • Wycie na Księżycu - na kłopoty dla właściciela.
  • Leży na ziemi i przewraca się - przy wietrznej pogodzie, nad trawą - w złych warunkach pogodowych z deszczem, nad śniegiem - w czasie burz i zamieci.
  • Kołysząc się na tylnych łapach - dobra ścieżka dla właściciela.
  • Wycie pyska - ogień, w dół - śmierć, siedzenie - aż do śmierci.
  • Niemożliwe jest dać zwierzęta, trzeba dać przynajmniej trochę rubla, aby nie mieszkać w nowym domu.
  • Wyjący w Wielkanocny Dzień na wschodzie - ogień, Zachód - nieszczęście.
  • Nie możesz nadawać pseudonimów z ludzkimi imionami.
  • Jedzenie śniegu - nie do dobrego klimatu w najbliższej przyszłości, trawa - deszcz.

Recenzje

Olga, 35

Jakoś dziwna historia przydarzyła się mojemu psu. Po tym nie mogę uwierzyć w przesądy. Wieczorem wyszła na dziedziniec, a ona siedziała, zawodząc do sąsiadów, uspokajała ją, wrzuciła do kabiny, ale jej serce było niespokojne i przerażające.

Następnego dnia dowiadujemy się, że sąsiad umarł w nocy. Czułam się dość nieswojo, był taki młody i nikt nie mógł zgadnąć na koniec. Teraz kontroluję każdy krok Ricka i słucham.

Lida, 45

I marzyłem o śnie, o którym rzekomo mówił mój martwy zwierzak. Wiele osób wie, marzy, może cokolwiek, jest to odbicie naszych myśli i pragnień.

Bardzo kochała swojego psa, cierpiała przez długi czas, a teraz weszła we śnie. Rano zrobiła znak krzyża, puściła w duszy i nigdy nie wróciła.

Struktura oka psa

Mikrografia siatkówki, nabłonka barwnikowego i nerwu wzrokowego

Struktura siatkówki psa


W mikrografie zdrowego oka psa można również zobaczyć własną naczyniówkę (ryc. 3) z dużą liczbą naczyń, między którymi znajduje się luźna tkanka łączna. Wiele melanocytów wyróżnia się, nadając mu czarny kolor.

Mikrofotografia naczyniówki


Pomiędzy warstwą prętów, stożków i komórek bipolarnych znajduje się zewnętrzna warstwa siatki, w której znajdują się synapsy, łączące te dwa typy komórek. Obszar zawierający synapsy między komórkami dwubiegunowymi i zwojami tworzy wewnętrzną warstwę siatkową. Zewnętrzna błona graniczna jest reprezentowana przez kompleks związków między fotoreceptorami a komórkami siatkówki siatkówki (komórki Mullera). Zewnętrzna warstwa jądrowa zawiera ciała neuronów fotoreceptorów, wewnętrzna warstwa jądrowa zawiera ciała komórek dwubiegunowych, poziomych i amakrynowych, a warstwa komórek zwojowych zawiera ciała zwojów i komórek amakrynowych (ryc. 4).

Przejrzyj mikrografię siatkówki zdrowego psa

Czy psy widzą w ciemności i rozróżniają kolory?

Jakie kolory widzą psy? A może świat jest dla nich czarno-biały? Jak widzą ludzi? Jak widzą w ciemności? Czy widzą świat w taki sam sposób, jak ludzie lub inne zwierzęta? Te pytania nie są tak bezczynne, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Zrozumienie cech postrzegania świata przez naszego czworonożnego przyjaciela ułatwia wyjaśnienie zachowania zwierzęcia i nie wymaga go poza możliwości przez niego określone.

Struktura oka

Oko psa jest bardzo podobne do naszego. Światło przechodzi przez rogówkę do ciemnego otworu źrenicy i wchodzi w soczewkę soczewki, która skupia obraz na fotoczułej siatkówce oka.

Siatkówka składa się z dwóch typów fotoreceptorów - stożków i prętów. Są nie tylko różne w kształcie: stożki są odpowiedzialne za postrzeganie kolorów, pręty są wyspecjalizowane w słabym świetle. Na to podobieństwo w urządzeniu oczu człowieka i jego zwierzaka prawie się kończy. Poniżej znajduje się lista różnic, które są ważne dla zrozumienia cech psa.

  1. Przede wszystkim jest to duża, w porównaniu z człowiekiem, rogówka. Czasami może się wydawać, że oko u wielu ras składa się tylko z jednego dużego źrenicy, a zdolność rozszerzania się w rogówce jest tak wielka.
  2. Inną interesującą cechą jest obecność w dnie dna taletum - organu odbijającego światło za siatkówką. Jest to taletum w oczach zwierzęcia, które błyszczy z okropnym żółtawym światłem, odbijanym od latarki lub reflektorów samochodowych.
  3. Oko ludzkie odróżnia trzy kolory: czerwony, niebieski i żółty. Zdolność do tego zależy od obecności trzech rodzajów szyszek. Oko psa jest wyposażone tylko w dwa rodzaje stożków, ale ma tę przewagę w liczbie prętów w siatkówce. Ponadto siatkówka jest większa niż człowiek.
  4. Oczy psa nie są skierowane do przodu, ale pod kątem około 20 stopni. To rozszerza możliwości peryferyjnego przeglądania. Ale pole widzenia obuocznego z tym układem jest znacznie węższe.

Oczywiście psie urządzenie widzenia ma wiele różnic z człowiekiem. Oznacza to, że inaczej postrzegają świat wokół siebie.

Kolory

Uważa się, że zarówno psy, jak i koty mają czarno-białą wizję. To jest mit. Prawda jest taka, że ​​nie rozróżniają one kolorów ani ludzi. Ich wizję można nazwać dwukolorową. Dwa rodzaje szyszek w oku psa są nieliczne i wrażliwe tylko na kolory zbliżone do fioletowego i żółtego.

Pies postrzega kolor przypomina człowieka o czerwono-zielonej ślepocie. Na przykład, widzą sygnały świetlne jako żółte o różnych stopniach jasności, a zielony dla nich jest ledwo odróżnialny w kolorze od pomarańczowego. Psy przewodnicy, podejmując decyzję o przekraczaniu drogi, skupiają się bardziej na lokalizacji świateł ulicznych niż na ich kolorze. Ale potrafią znaleźć różnicę między niewidzialnymi kolorami, nie mając nawet ludzkiego wzroku, ponieważ bardzo dokładnie określają odcienie szarości - słaba percepcja koloru jest kompensowana przez obfitość receptorów światła na ich siatkówce. Ponadto są w stanie odbierać światło ultrafioletowe, które znacznie rozszerza możliwości wizualne.

  • Zielone, żółte, pomarańczowe i czerwone przedmioty nie mogą być odróżniane przez kolor.
  • Niebiesko-zielone i szare przedmioty dla nich w tym samym kolorze.
  • Ze względu na wrażliwość oczu na widmo ultrafioletowe widzą ochronę na banknotach, wiele gwiazd na nocnym niebie miasta i zaschnięte ślady moczu na ziemi.

Wizja w ciemności

Znajomość dużego źrenicy, znajdującego się bliżej siatkówki niż u ludzi, pozwala zrobić pierwszy krok w kierunku zrozumienia nocnego widzenia psa. Odpowiednia jest analogia do teleskopów i ich olbrzymich soczewek: aby zgromadzić dużo światła, obiektyw musi być koniecznie duży.

Psia źrenica jest w stanie rozszerzyć się w mroku do maksimum, wypełniając całą przestrzeń między powiekami. Rozbudowana siatkówka z dużą ilością patyków rejestruje wszystkie słabe sygnały świetlne. Lustro tapetum odbija siatkówkę od światła, które nie zostało zaabsorbowane przez fotoreceptory, dając im drugą szansę na odczytanie informacji. Tapetum działa nie tylko jako lustro. Wzmacnia również sygnał świetlny za pomocą fluorescencji. To nie tylko zwiększa jasność wtórnej stymulacji receptorów, ale także przenosi widmo promieniowania odbitego bliżej widma maksymalnej czułości prętów.

Oczywiście, oczy psa są przystosowane znacznie lepiej niż ludzie w warunkach słabego światła. Ale ich wizja nie jest tak wyspecjalizowana dla ciemności jak koty. Minimalny próg światła w wizji kota jest 6 razy niższy niż u człowieka. Wrażliwość psa jest gdzieś między kotami a ludźmi.

  • Właściwości siatkówki psów można porównać do pracy kamery, która strzela z bardzo wysoką wartością ISO: matryca aparatu wyraźnie rozróżnia obiekty o zmierzchu, ale obraz jest "ziarnisty" i "śnieg", podczas gdy w normalnym oświetleniu "smaruje" drobne szczegóły.
  • Rozmiar siatkówki i gałki ocznej jest mniej więcej taki sam we wszystkich rasach.
  • Praca tapetum o zmierzchu zwiększa wrażliwość oka, ale także zmniejsza ostrość. Ponieważ światło odbite przez tapetum nie powraca dokładnie wzdłuż wprowadzanej trajektorii, można założyć, że w ciemnych psach widzą zamazane obiekty.
  • Najprawdopodobniej psy mają czarno-białą nocną wizję. Stożki oka nie reagują na słabe sygnały świetlne, a tapetum wysyła głównie siatkówkę na obraz głównie monochromatyczny.
  • Rozróżniają nieporównanie więcej odcieni szarości od ludzi.

Oglądanie telewizji

Inną ważną cechą widzenia psów jest duża wrażliwość na ruch, co ma wiele sensu z ewolucyjnego punktu widzenia. Przedstawiciele wielu ras są w stanie zauważyć falę ręki na dystansie kilometra. To czyni ich doskonałymi stróżami - łatwo dostrzegają zmiany niedostępne dla ludzkiej uwagi w ich polu widzenia. W takim przypadku psy prawie nie są w stanie zauważyć nieruchomych obiektów. Pies może łatwo zignorować zatrzymanego właściciela, jeśli ograniczysz jego zdolność polegania na zapachu i słuchu.

Wideo na ekranie telewizora jest serią obrazów na przemian. Osoba nie zauważa przerwy między nimi z powodu dużej bezwładności fotoreceptorów oka. Pałeczki siatkówki u psów szybciej reagują na zmiany natężenia stymulacji świetlnej. Stare telewizory z częstotliwością 50 Hz są całkowicie nieodpowiednie do oglądania filmów ze swoim zwierzakiem. Aby czworonożny widz zobaczył płynny ruch na ekranie, ale nie efekt migania stroboskopu, częstotliwość klatek na sekundę musi wynosić co najmniej 80 Hz.

Pojawienie się nowoczesnych standardów nadawania i telewizorów 100 Hz uspokoiło producentów telewizyjnych, aby zwiększyć oglądalność kosztem zwierząt domowych. Kanał DogTV w USA poświęcony szkoleniu stał się pionierem w tej dziedzinie. Programy są transmitowane do psów, mające na celu rozjaśnienie nudy i samotności w okresach, gdy właściciele nie są w domu.

Tak więc psy doskonale widzą o zmierzchu i o świcie, ale nie obraz koloru. Ich przodkowie, jak wilki, ścigali zdobycz, polegając głównie na wizji. Możliwość polowania o każdej porze dnia i zauważenia, że ​​subtelny ruch był dla nich ważniejszy niż umiejętność rozróżniania kolorów i dostrzegania drobnych szczegółów.

Oko zwierzęcia: struktura i specyficzne cechy

Oko - oko składa się z gałki ocznej, połączonej za pomocą nerwu wzrokowego z mózgiem i narządów pomocniczych (ryc. 1).

Ryc. 1. Oko w przekroju strzałkowym:
Oko

1 - gruczoł łzowy; 2 - jeden z kanałów gruczołu łzowego; 3 - winda górnej powieki; 4 - skorupa białkowa - twardica; 5 - okrągły mięsień powiek; 6 - torebka spojówkowa; 7 - górna powieka z rzęsami i gruczołami; 8 - więzadła grzebienia; 9-zestaw soczewek; 10 - tylna komora oka; 11 - "nasiona winogron"; 12 - uczeń; 13 - rogówka; 14 - przednia komora oka; 15 - tęczówka; 16 - soczewka; 17 - spojówka powiek i gałki ocznej; 18 - ciało rzęskowe z mięśniami rzęskowymi; 19 - opuszczanie powieki; 20 - powierzchowna powięź; 21 - periorbita; 22 - brzuszna część orbity kości; 23 - siatkówka; 24 - powięź gałki ocznej; 25 - komora szklista oka; 26 - złączka optyczna; 27 - pozaoczodołowy organizm tłuszczowy; 28 - właściwy naczyniówkowy; 29 - grzbietowa prostacja oka; 30 to schemat histologicznej struktury siatkówki; 31 - nerw wzrokowy; 32 - retraktor gałki ocznej; 33 - prosta mięśnie brzuszne oka

Oczna gałka oczna znajduje się w jamie kostnej - oczodołu lub orbicie utworzonej przez kości czaszki. Ma sferyczną, nieco spłaszczoną formę pleców. Przedni biegun gałki ocznej jest wypukły, a tylny biegun nieco spłaszczony.

Prosta łącząca oba bieguny nazywa się optyczną lub zewnętrzną osią oka. Kąt pomiędzy osiami optycznymi prawego i lewego oka jest różny u różnych gatunków zwierząt: od 92 ° u psa i 137 ° u konia. Mały kąt zapewnia wizję obuoczną - jednocześnie widzenie obiektu obiema oczami i duży kąt - boczne (obustronne) widzenie. Względna wielkość gałki ocznej jest również nierówna: największa u zwierząt mięsożernych, a najmniejsza wśród roślinożerców.

Gałka oczna składa się z membran, środków załamujących światło, naczyń krwionośnych i nerwów.

Pociski gałki ocznej to trzy: zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne.

Zewnętrzna, włóknista błona gałki ocznej - tunika włóknista bulbi - podzielona jest na dwie części - błona białkowa i rogówka.

Jaskra albuginea (patrz rys. 2) jest lita i nosi 4/5 gałki ocznej, z wyjątkiem przedniego bieguna. Jest nieprzezroczysty, gęsty, ubogi w naczynia. Wewnętrzna substancja twardówki pokryta jest błoną nadtwardówkową. W tylnej części twardówki znajduje się perforowane pole, przez którego otwory nerw wzrokowy wychodzi z gałki ocznej. Twardówka pełni funkcję silnego szkieletu ściany oka, do której przyczepione są ścięgna mięśni oka.

Rogówka - rogówka - przednia, mniejsza część włóknistej błony. Jest przezroczysty, gęsty i raczej gruby - w środku 0,6 - 0,7 mm. Własna substancja rogówki składa się z licznych płytek tkanki łącznej, pomiędzy którymi leżą komórki. Przednie i tylne płytki graniczne, które z kolei są pokryte nabłonkiem przednim i tylnym rogówki, przylegające odpowiednio do rogówki przedniej i tylnej. Rogówka pozbawiona jest naczyń krwionośnych, z wyjątkiem strefy brzegowej, ale bogato wyposażona w wrażliwe, przeważnie bolesne zakończenia nerwowe. Miejsce przejścia własnej substancji rogówki do twardówki nazywa się limbus (krawędź).

Średni naczyniak - turzyca vasculosa bulbi składa się z trzech części: tęczówki, ciała rzęskowego i samego naczyniówki.

Tęczówka (tęczówka) - tęczówka - przód środkowej skorupy. W centralnej części tęczówki znajduje się otwór - źrenica. Kształt źrenicy ma określone cechy: jest zaokrąglony u świni, u kota w kształcie pionowej szczeliny, u zwierząt roślinożernych owłosiony. Krawędź tęczówki, opasujący źrenicę, zwany jest źrenicą. U przeżuwaczy i koni region źreniczny ma silnie zabarwione wyrostki - grad lub "pestki winogron". Obwodowa krawędź tęczówki, łącząca się z ciałem rzęskowym, nazywana jest krawędzią rzęskową. Z rogówką krawędź rzęs tęczówki połączona jest więzadłem grzebieniowym. Luki limfatyczne między nitkami więzadła grzebienia nazywa się przestrzeniami kątów tęczowych.

Podstawą tęczówki są wiązki komórek mięśni gładkich i luźnej tkanki łącznej z dużą liczbą komórek pigmentowych i naczyń krwionośnych. Komórki pigmentowe zapewniają kolor oczu. Zewnętrzna powierzchnia tęczówki pokryta jest nabłonkiem, a wewnętrzna warstwa pigmentu, która jest kontynuacją warstwy pigmentowej siatkówki.

Gładka tkanka mięśniowa tworzy dwa mięśnie w tęczówce. W źrenicy krawędź błony jest kolistym mięśniem - zwieraczem źrenicy. Promieniowo od zwieracza są wiązki komórek mięśniowych, które rozszerzają źrenicę (rozszerzacz). Rozszerzenie lub skurcz źrenicy reguluje wejście promieni świetlnych do gałki ocznej, tj. Przesłona działa podobnie do otworu w kamerze. Przy silnym świetle źrenica zwęża się, a słabe światło rozszerza się. Rozszerzacz źrenicy jest unerwiony przez współczulne włókna współczulne czaszkowo-szyjnego węzła, a zwieracz źrenicy przez pozazwojowe włókna przywspółczulne węzła rzęskowego.

Ciało rzęskowe - nabłonek jest pogrubioną częścią środkowej skorupy, umiejscowioną w kształcie pierścienia o szerokości do 10 mm wokół obwodu tylnej powierzchni tęczówki między nim a właściwą naczyniówką. Część ciała rzęskowego, zwrócona do soczewki, tworzy kolce - rzęskową koronę. Od strony jamy oka ciałko rzęskowe pokryte jest rzęską częścią siatkówki.

Podstawą ciała rzęskowego jest mięsień rzęskowy, który składa się z wiązek komórek mięśni gładkich położonych w kierunkach kołowym, promieniowym i południkowym. Promieniowe wiązki mięśni tworzą do 100 grzebieni promieniowych na powierzchni ciała rzęskowego, do tyłu. Pomiędzy procesami rzęskowej korony i brzegu soczewki naciągane jest więzadło podtrzymujące soczewkę. Przy kurczeniu się mięśni ciała rzęskowego, napięcie tego więzadła jest osłabione, soczewka staje się bardziej zaokrąglona, ​​co przyczynia się do widzenia obiektów z bliskiej odległości. Kiedy mięśnie są rozluźnione, uzyskuje się przeciwny efekt.

Sam naczyniówka jest z tyłu środkowej wyściółki gałki ocznej. Charakteryzuje się dużą liczbą naczyń krwionośnych. Podstawa powłoki jest utworzona przez włóknistą tkankę łączną, zawiera wiele komórek pigmentowych. Zewnętrzna powierzchnia naczyniówki luźno połączona z twardówką i wewnętrzne zapalniki z siatkówką. Wewnątrz naczyniówki znajduje się odblaskowa strefa beznaczyniowa - tapetum, składający się z komórek u psa i włókien u roślinożerców. W świniach brakuje. Tapetum ma pół księżycowy lub trójkątny kształt i różne kolory - zielony, niebiesko-zielony, niebieski.

Wewnętrzna skorupa gałki ocznej to tunica interna bulbi, a siatkówka to siatkówka. Sąsiaduje z ciałem szklistym. W siatkówce są dwie części: plecy - wzrok i przód - roleta.

Część wizualna wyznacza wewnętrzną część pleców, większość ścian gałki ocznej. Dostrzega bodźce świetlne i zmienia je w nerwowy sygnał. Część wizualna składa się z dwóch warstw: wewnętrznej - nerwowej, światłoczułej, zwróconej do ciała szklistego i zewnętrznego - pigmentu, sąsiadującego z naczyniówką.

W warstwie nerwowej znajdują się fotoreceptory, pierwotne czuciowe komórki nerwowe dwóch typów - pręcików i stożków, a także kilka innych typów komórek nerwowych. Pręty i stożki dostarczają odpowiednio czucia światła i koloru, przenoszą stymulację do drugiego neuronu siatkówki, a ten do trzeciego. Neuryt z trzeciego neuronu tworzy nerw wzrokowy. Miejsce przejścia siatkówki do nerwu wzrokowego nazywa się martwym punktem; nie ma w nim komórek światłoczułych. W embriogenezie warstwa nerwowa siatkówki rozwija się z wewnętrznej warstwy miseczki ocznej.

Warstwa pigmentu jest utworzona przez komórki nabłonka barwnikowego, które znajdują się na membranie podstawnej przylegającej do błony naczyniowej. W embriogenezie warstwa pigmentu rozwija się z zewnętrznej warstwy miseczki ocznej. Fotoczuła warstwa siatkówki jest łatwo oddzielana od pigmentu. W centrum siatkówki, na osi wizualnej, żółta plama wyróżnia się zaokrągloną (u zwierząt mięsożernych) lub wydłużoną (u roślinożerców) z otworem w środku.

To jest fabuła dobrej percepcji kolorów. Podczas życia siatkówka jest delikatną, różowawą, przezroczystą skorupą; po śmierci staje się mętny.

Przednia ślepa część siatkówki pokrywa wewnętrzną część ciała rzęskowego i tęczówkę, która rośnie razem. Ta część siatkówki składa się z komórek barwnikowych i jest pozbawiona warstwy światłoczułej.

Materiały ogniotrwałe. Czynnikiem refrakcyjnym gałki ocznej jest soczewka i zawartość przedniej, tylnej i szklistej komory oka.

Przednia komora oka (patrz ryc. 202) to przestrzeń między rogówką a tęczówką; tylna komora oka to przestrzeń między tęczówką a soczewką. Nabłonek ślepej części siatkówki, który pokrywa ciało rzęskowe, bierze udział w tworzeniu płynu wypełniającego komory oka.

Soczewka - gęste, przezroczyste ciało, mające postać obustronnie wypukłego szkła i umieszczone w miodzie przez tęczówkę i ciało szkliste. Tylna powierzchnia soczewki jest bardziej wypukła niż z przodu. Średnica soczewki u konia osiąga 22 mm w poziomie i nieco mniej w pionie; grubość w środku - 13 mm.

Soczewka zewnętrzna jest zaopatrzona w kapsułkę, która reprezentuje jednorodną elastyczną osłonę. Na równiku soczewki do zewnętrznej powierzchni kapsuły są zamocowane włókna pasowe pasa rzęskowego, wychodzące z ciała rzęskowego. Między nitkami więzadła soczewki znajdują się szczeliny wypełnione limfą. Poluzowanie i pociągnięcie więzadła zmienia wybrzuszenie soczewki.

Miąższ soczewki składa się z komórek nabłonkowych i ich pochodnych - włókien soczewki. Lokalizacja komórek i włókien w soczewce jest podobna do cebuli żarówki. Z wiekiem soczewka staje się mniej elastyczna.

Komora szklista - przestrzeń między soczewką a siatkówką, wypełniona ciałem szklistym - ciałem szklistym. Jest to przejrzysta, galaretowata masa, składająca się w 98% z wody (wodny roztwór). Od brody nerwu wzrokowego do tylnej powierzchni soczewki przez ciało szkliste przechodzi kanał hialoidalny - reszta embrionalnego naczynia oka. Pod mikroskopem elektronowym w ciele szklistym znajdują się cienkie włókna kolagenowe - zrąb ciała szklistego.

Dopływ krwi do gałki ocznej odbywa się za pośrednictwem centralnej tętnicy siatkówki i tętnic żółciowych. Centralna tętnica siatkówki przechodzi do gałki ocznej jako część nerwu wzrokowego i rozpada się na naczynia włosowate, które zasilają głębokie warstwy siatkówki. W zewnętrznych warstwach siatkówki nie ma naczyń; otrzymują składniki odżywcze z naczyń włosowatych naczyń krwionośnych. Odpływ krwi przez centralną żyłę siatkówki.

Cegłowane tętnice są gałęziami tętnicy oczodołowej i tętnic mięśni oka. Rozgałęziają się na krótkie i długie tętnice, które odżywiają błonę naczyniową i białkową. Krew żylna przepływa przez żyły przebiegające równolegle do tętnic. Przechodząc na zewnętrzną powierzchnię gałki ocznej, na jej równiku, tworzą tak zwane "żyły wirowe", przechodzące w żyły rzęskowe. W ścianie gałki ocznej nie ma naczyń limfatycznych, ale są przestrzenie limfatyczne.

Pomocnicze narządy oka. Do pomocniczych narządów oka należą powieki, aparat łzowy, mięśnie oka, orbita, okołowia i powięź (patrz rys. 202).

Powieki - palpebrae (7) - fałdy skórne i mięśniowe. Znajdują się one przed gałką oczną i chronią oczy przed mechanicznymi uszkodzeniami. Między górną a dolną powieką znajduje się szczelina, w której narożnikach tworzy się zrosty boczne i przyśrodkowe powieki. Przyśrodkowy kąt szczeliny jest zaokrąglony, a boczny spiczasty. Zewnętrzna powierzchnia powiek pokryta jest owłosioną skórą, a wewnętrzna błona śluzowa - spojówka, która przechodzi do gałki ocznej. Szczelina między spojówką powiek a spojówką gałki ocznej nazywa się workiem spojówkowym. Na krawędzi powieki rzęsy znajdują się w pobliżu granicy spojówkowej. Mięsożercy i świnie nie mają rzęs na dolnej powiece. W torebce z włosami rzęs otworzyć specjalne gruczoły potowe. Na wewnętrznej krawędzi powieki otwierają się kanały gruczołów łojowych. Oddzielają one rzęsy pokrywające smar do oczu. Koń ma je do 50 sztuk. Ich sekret nie pozwala, by łzy spłynęły po krawędzi powiek.

W grubości powieki znajdują się wiązki zakrzywionych włókien okrągłych mięśni powiek. W fundamentach powiek kończy się górny podnośnik i obniżenie powieki.

W przyśrodkowym kąciku oka u bydła występuje dość duży, aw przypadku świni i psów występuje niewielkie zgrubienie spojówki - guz łzowy z przewodem łzowym pośrodku. Wokół otworu kanalików łzowych znajduje się małe zagłębienie - jezioro łzowe.

Trzecia powieka, mrugająca błona, jest pół-lunarną fałdą spojówki umieszczoną na gałce ocznej w przyśrodkowym kąciku powiek. Długość fałdy u bydła i koni wynosi 2,5 cm, a podstawą fałdy jest płytka chrząstki szklistej (duże przeżuwacze) lub chrząstki elastycznej (świnia, koń, pies).

Aparat łzowy składa się z gruczołów łzowych, kanalików, woreczka łzowego i przewodu nosowego.

Gruczoł łzowy - gl. lacrimalis znajduje się w dole łzowym podstawy procesu jarzmowego kości czołowej, pod spojówką grzbietowo-bocznej części górnej powieki. Żelazny kompleks, rurowo-pęcherzykowy, spłaszczony, u bydła składa się z dwóch części. Wydalniczy przewód gruczołu w ilości 6-8 dużych i kilku małych otwartych w spojówce stulecia. Tajemnica łzowa składa się głównie z wody, zawiera enzymu lizozym, który ma działanie bakteriobójcze. Gdy powieki poruszają się, płyn łzowy nawilża i oczyszcza spojówkę i gromadzi się w jeziorze łzowym. Od tego momentu sekret wchodzi do kanałów łzowych, których łzy znajdują się w wewnętrznym kąciku oka na krawędziach górnej i dolnej powieki. Poprzez kanały łzowe, łza wchodzi do woreczka łzowego w kształcie lejka znajdującego się w specjalnej wnęce kości łzowej. Z worka łzowego zaczyna błonowy przewód nosowy. Jest on zamknięty w kanale łzowym kości szczękowej i otwiera się otworem łzowym u bydła w fałdzie przedsionka nosa.

U świni gruczoł łzowy znajduje się pod więzadłem orbitalnym. Brakuje torby łezkowej. Krótki przewód łzowy otwiera się do kanału nosowego brzusznego. U konia, gruczoł łzowy ma do 12-16 przewodów wydalniczych, przewód nosowo-łzowy otwiera się w fałdzie dolnej części przedsionka nosa. U psa gruczoł łzowy leży, podobnie jak u świni, pod więzadłem orbitalnym. Kanał nosowo-łzowy otwiera się albo w fałdzie w dolnej części przedsionka nosa, albo w jamie nosowej brzusznej.

Gruczoły łzowe z trzeciego wieku - powierzchowne i głębokie - znajdują się na wewnętrznej powierzchni chrząstki z III w. I są otwarte z kilkoma kanałami wydzielniczymi na tej samej powierzchni trzeciego wieku. U bydła długość gruczołu sięga 5 cm, u świni i konia - 3 cm, u psa tylko jedno żelazo.

Siedem mięśni gałki ocznej znajduje się wewnątrz okostnej. Wzdłuż i wokół nerwu wzrokowego znajduje się zwijacz gałki ocznej i na zewnątrz zwijacza - cztery bezpośrednie mięśnie oka: grzbietowe, brzuszne, przyśrodkowe i boczne. Wszystkie zaczynają się w pobliżu orbity otworu wzrokowego, a kończą w twardówce: odciągnięcie w pobliżu początku nerwu wzrokowego, mięśnie prostownika - na odpowiedniej powierzchni równika gałki ocznej. Skośne mięśnie oka są grzbietowe i brzuszne. Mięsień mięśnia grzbietowego grzbietowego zaczyna się w pobliżu otworu kraty, przechodzi wzdłuż przyśrodkowej ściany okołobitowej do środkowego kącika oka i rozlewając się wokół bloku chrząstki okołooczodołowej, obraca się bocznie do gałki ocznej. Skośny mięsień oczny gałki ocznej zaczyna się od mięśniowej kości łzowej. Obie skośne mięśnie kończą się na bocznej powierzchni gałki ocznej.

Proste mięśnie zwracają wzrok w odpowiednim kierunku, jednocześnie redukując pomoc otpigavitelyu. Mięśnie skośne obracają oko wokół osi wzrokowej.

Periorbita - periorbita - zwarty włóknisty w kształcie stożka. Krawędź podstawy stożka przymocowana jest do krawędzi orbity, a górna - w obszarze wizualnego otworu. Przyśrodkowa ściana obwodowa rośnie razem z okostną kości czołowej, a grubsza ściana boczna jest wolna.

Wewnątrz oka znajdują się tył gałki ocznej, nerw wzrokowy, mięśnie, powięź, naczynia i nerwy. Szczeliny między tymi formacjami wypełnia się wewnątrzoczodołową tkanką tłuszczową. Poza periorbitem znajduje się dodatkowe orbitalne ciało tłuszczowe.

U świni i psa więzadło orbitalne o długości do 20-25 mm tworzy boczną ścianę orbity.

Anatomia narządu wzroku zwierząt gospodarskich i domowych

Narząd wzroku dzieli się na aparat ochronny oka, gałkę oczną, nerw wzrokowy, przewody wzrokowe i ośrodki podkorowe. Zewnętrzne mięśnie oka obejmują cztery proste, dwa ukośne i odwracające mięśnie oka.

Orbita oka to pojemnik na mięśnie, naczynia krwionośne, nerwy. Podczas operacji lekarz weterynarii musi znać anatomiczną strukturę narządu wzroku. Wielkość gałki ocznej, zewnętrznych mięśni oka i innych formacji znajdujących się na orbicie zależy od kości oczodołu. Kościana orbita jest najbardziej zmienną częścią czaszki. Jest to szczególnie widoczne u psów. Wynika to z faktu, że pies ma polifelityczne pochodzenie. W procesie formowania psa jako gatunku uczestniczyło wiele gatunków z rodziny psów, takich jak wilk i szakal. W procesie udomowienia (udomowienia) powstały zarówno karzeł, jak i duże psy. Na orbicie kostnej znajdują się kości regionu mózgowego czaszki - czołowe, czasowe, klinowate, sitowe i twarzowe - szczękowe, jarzmowe, łzowate. Według N. S. Iwanowa (1999, 2001), zestaw oczu zależy od stopnia oddzielenia łuków jarzmowych od kości szczękowej. Zatokę szczękową znajduje się na wysokości otworu podoczodołowego, odnotowuje się wyraźne powiększenie czaszki twarzy. Dalsza ekspansja łuków jarzmowych zależy od różnych ustawień oczu. Rozmiar, kształt orbity zależy od kształtu czaszki, jej wielkości. Im większa szerokość łuków jarzmowych, tym większy kąt, w którym kość jarzmowa oddziela się od szczęki. Kiedy orbita znajduje się w tej samej płaszczyźnie, powstaje wizja obuoczna. Wyładowanie pod dużym kątem odnotowano w mastin, rottweiler, bokser, wilk, mastiff. U psów z lżejszą czaszką występuje nieznaczne rozszerzenie czaszki twarzy w łukach jarzmowych, na przykład w Airedale Terrier, Hound, Doberman Pinscher, German Shepherd Dog. Oczy tych ras zajmują pośrednią pozycję między czołowym (lornetkowym), nieodłącznym dla naczelnych, kotów i widzenia bocznego (jednoocznego).

Analizując szerokość czaszki w łukach jarzmowych, można zauważyć, że wskaźniki znajdują się w wąskich granicach w porównaniu z szerokością czaszki twarzy w łukach jarzmowych. Trzy grupy identyfikuje się z podobnymi danymi. W pierwszej grupie znalazły się takie rasy jak bokser, collie, pies gończy, pies pasterski, owczarek niemiecki, dog niemiecki o szerokości jarzmowej 100,5-111,5 mm z różnicą tylko 11 mm. Jak można zauważyć, w grupie znajdują się skały z mezosfaliaimi i dolichocefalicznymi typami czaszki. Drugą grupę stanowiły rasy o szerokich łukach jarzmowych - 121,8-132 mm: rottweiler, wilk, mastini. Pomimo tego, że szerokości łuków jarzmowych badanych skał są takie same, kształt czaszki będzie się różnić. Przy dużej różnicy między szerokością odcinka twarzy w łukach jarzmowych a szerokością czaszki w łukach jarzmowych, tworzy się bardziej wypukły łuk jarzmowy, a przestrzeń dla dolnej szczęki i mięśni skroniowych, podobnie jak w dog niemiecki, wilk, rottweiler, wzrasta. Najmniejszą szerokość łuków jarzmowych odnotowano w bokserze, następnie w mastinie, Airedale, psie, Dobermanie-Pinscherze.

Tworzenie się morfotypów czaszki twarzy, na orbicie, związane jest przede wszystkim z różnymi długościami czaszki. Zatem mastina (typ brachycefaliczny) wynosi 108 mm, a dla mastifa (dolichocefaliczny typ czaszki) sekcja twarzy wynosi 137 mm. Przy takim samym tempie wzrostu mastifa, ekspansja czaszki twarzy na orbitę następuje stopniowo, w mastinie bardziej ostro, ze znacznym powiększeniem zatoki szczękowej i łuków jarzmowych. Rozmiar skamieniałości pterygopalatyny wpływa również na stopień wyładowania kości jarzmowej z szczęki. Mieści się w nim otwór dolnego kanału orbitalnego. Duża rola w formowaniu się orbity odgrywa miarę szerokości między procesami jarzma kości czołowej, szerokości międzyoczodołowej i części przedniej części kości czołowej, położonej w kości łzowej. W kolejnych są one oznaczone jako pierwsze, drugie, trzecie pomiary. Badanie ujawniło trzy główne formy orbity. Okrągłe - to oryginalna forma, charakterystyczna dla psów w pomieszczeniach: miniaturowego pinczera, spaniela, pudla, pieska, owalny kształt oczodołu obserwuje się u większości ras psów i jest przejściowy od okrągłego do owalnego. W przypadku ras o zaokrąglonej orbicie charakterystyczne są następujące oznaki formowania: różnica pomiędzy pierwszym i drugim pomiarem jest minimalna, proces jarzmowy nie jest rozwinięty. Równocześnie tworzy się gładkie przejście przednio-nosowych i orbitalno-skroniowych części kości czołowej. Przejście do owalnego lub elipsoidalnego kształtu orbity następuje z powodu rozwoju procesu jarzmowego i wzrostu różnicy szerokości między procesami jarzmowymi a szerokością międzyoczodołową. U owczarka niemieckiego orbitalna krawędź kości jarzmowej jest bardziej wydłużona niż u psów z okrągłą orbitą. Różnica między 1 a 2 pomiarami jest maksymalna i równa 19 mm. Z powodu tak ostrej różnicy między procesami jarzmowymi a szerokością międzyoczodołową orbita przyjmuje postać owalu. W brachycephalus długość kości jarzmowej jest krótsza w stosunku do długości czaszki niż w mezokręgach, a różnica w powyższych szerokościach również jest maksymalna i wynosi 14 w buldog francuski, Pekińczyk - 16, a bokser - 18 mm. W rezultacie powstaje owalna orbita rozciągająca się ku górze. Proces łzowy, w przeciwieństwie do innych ras, jest niedorozwinięty, dlatego między nim a kością czołową znajduje się kość szczękowa. Jeśli chodzi o różnicę między pomiarami szerokości międzyoczodołowej i marginesu orbitalno-czasowego, jest ona minimalna i wynosi 5-8 mm dla małych ras psów i 8-12 mm dla dużych ras. Zatem zmienność orbity zależy od następujących czynników: kształtu i wielkości procesu jarzmowego, długości przedniego nosa, marginesu orbitalno-skroniowego przedniej kości, długości zarówno procesu łzowego, jak i kości jarzmowej. Również szerokość między procesami zygomatycznymi, szerokość międzyoczodołową i końcowa część marginesu orbitalno-czasowego wpływa na kształt orbity, intensywnie wzrasta do dwóch miesięcy. Hodowla i indywidualna zmienność orbity zależą od rozwoju procesów jarzmowych, odległości między procesami jarzmowymi kości czołowej i szerokości międzyoczodołowej, a także między orbitowo-skroniowymi częściami kości czołowej. Te obszary kości czołowej znajdują się przed kością łzową. Szerokość pomiędzy kościami jarzmowymi jest najwyższym punktem orbity. Najmniejsza część orbity to szerokość międzyoczodołowa. Odległość między częściami końcowymi części czasowo-oczodołowych kości czołowej zajmuje pośrednią pozycję kości czołowej.

Szerokość, wysokość, głębokość orbity nie może dokładnie scharakteryzować kształtu orbity. Przy tej samej szerokości i wysokości kontur orbity może być inny. Wynika to z różnych szerokości między procesami jarzma kości czołowej i szerokości międzyoczodołowej. Podczas badania szerokości i wysokości orbity zidentyfikowano trzy grupy ras psów. Pierwsza grupa składała się ze skał, w których badane parametry były sobie równe, w drugiej grupie - w której wysokość była większa niż szerokość, aw trzeciej grupie - gdzie szerokość była większa niż wysokość orbity.

Współczynniki orbity psa

W trakcie badania nie napotkaliśmy ani jednego identycznego leku, który wiąże się z obecnością rasy, wieku i zmienności osobniczej. Przeanalizujmy główne przyczyny zmienności orbity. Zmienność zależna od wieku kości występuje podczas rozwoju czaszki. Orbita kości nowonarodzonego szczeniaka ma zaokrąglony kształt, wysokość i szerokość są takie same i wynoszą 10,5 mm, a głębokość 13,6 mm. Ta forma jest oryginalna. Proces jarzmowy kości skroniowej w tym wieku jest nieobecny, margines czołowa i nosowa jest tylko o 2,7 mm większy niż część skroniowo-skroniowa. Miejsce ich przejścia nie tworzy ostrego kąta.

Cechą szczeniąt w okresie wczesnego porodu, według N. S. Ivanova (2003), jest to, że kość szczękowa bierze udział w formowaniu się orbity. Wynika to z faktu, że proces łzowy kości jarzmowej u szczeniąt nie jest rozwinięty i nie dochodzi do kości łzowej. Tak więc istnieje luka między kością czołową a procesem łzowym. Ten odcinek orbity zajmuje kości szczęki w rozmiarze od 3 do 8 mm. Ze względu na wzrost poszczególnych odcinków kości, które tworzą orbitę, następuje przejście do pięciu dni w formie owalnej lub elipsoidalnej. Łzowy proces kości jarzmowej, powierzchnia czołowo-nosowa jest zwiększona w porównaniu z oczodołowo-skroniową. Wraz z kością czołową rośnie kość jarzmowa, podstawa - i prefenoid. W związku z tym wzrost orbity jest szeroki i głęboki. Te zmiany w kształcie orbity można prześledzić na rycinie 5. Szerokość powierzchni orbitalnej przedniej kości intensywnie wzrasta od 10 do 20 dni u szczeniąt po urodzeniu i zwalnia do dwóch miesięcy, co wskazuje na jej intensywne tworzenie podczas otwierania szpary powiekowej. Głębokość orbity czaszki szczeniąt do dwóch miesięcy nieznacznie się zmienia, co świadczy o słabym wzroście części mózgowej czaszki i odwrotnie, wraz z otworem oka szerokość wejścia do orbity gwałtownie wzrasta do dwóch miesięcy.

Urządzenia ochronne i pomocnicze

Obejmuje orbitę, okołobłonicę, powieki, aparat łzowy, powięź, tkankę tłuszczową. Orbita jest jamą kości, w której znajdują się gałka oczna i organy pomocnicze. Powieki chronią gałkę oczną przed wpływami zewnętrznymi, chronią przed wysuszeniem spojówek. Zwierzęta mają trzy wieki: górny, dolny, trzeci. Podstawą trzeciego wieku jest chrząstka, składająca się z tkanki łącznej, która odchodzi od okostnej orbity. Powieka ma muskularne i chrzęstne części, oddzielone luźną tkanką łączną, bez tkanki tłuszczowej. Okrągły mięsień oka składa się z części oczodołowej (okrągłej) i gałki ocznej. Nieznaczne zamknięcie występuje, gdy część powiekowa jest skurczona, konwulsyjna lub napięta - gdy obie części mięśnia są zamknięte. Mrugający odruch pojawia się odruchowo, z podrażnieniem nerwu trójdzielnego, który pojawia się, gdy rogówka wysycha lub gdy stosuje się do niej różne bodźce. Na brzegu powieki gruczoły łojowe zlokalizowane są w ilości 50 w górnej i do 35 w dolnej powiece. Pomiędzy nimi a korzeniami włosów znajdują się równolegle umiejscowione mięśnie Riolan, które naciskają krawędź powieki do oka, co pomaga wyeliminować sekret z gruczołów mezyjskich. Rzęsy są rozmieszczone w trzech rzędach w ilości 100-150, w mieszkach włosowych gruczoły łojowe Zeis i gruczoły potowe Moll otwarte.

Conjunctiva (spojówka). Śluzówka spojówki pokrywa chrząstkę powieki, a komórki nabłonkowe - rogówkę. W rezultacie rozróżnij spojówkę powiek i gałki ocznej. Z tego powodu rozprzestrzenianie się infekcji jest możliwe, stan zapalny przechodzi od powieki do gałki ocznej i odwrotnie Spojówka składa się z trzech warstw: podstawowej, pośredniej, powlekanej. Komórki warstwy podstawowej są wydłużone i ściśle przylegają do siebie. Warstwa pośrednia - nabłonek prostopadłościanu. Warstwa pokrywająca jest reprezentowana przez rozwarstwiony nabłonek płaskonabłonkowy. W grubości nabłonka są komórki kubkowe tworzące śluz, cytoplazma wypełniona jest mucyną. Liczba komórek śluzowych wzrasta w miejscu przejścia od powiek do gałki ocznej. Podnabłonkowa warstwa limfatyczna zapewnia komórkową i humoralną ochronę przed szkodliwymi czynnikami. Gęsty śluz komórek kubkowych na powierzchni nabłonka przyczynia się do wiązania szkodliwych czynników (Povazhenko E. I., Borisevich V. B., 1970).

Aparat łzowy (aparat lacrimalis). Aparat łzowy zawiera gruczoł łzowy górnego i trzeciego wieku. Płyn łzowy jest przedstawiony przez jezioro łzowe, punkty łzowe, kanał łzowy, worek łzowy i kanał nosowo-łzowy. Gruczoł łzowy górnej powieki znajduje się w dole na wewnętrznej powierzchni procesu oczodołowego kości czołowej. Gruczoł łzowy trzeciego wieku znajduje się na chrząstce z trzeciego wieku.

Łza składa się z frakcji wody i tłuszczu. Wydzielanie mucyny wytwarzane przez komórki kubkowe. Łza ma słabą reakcję alkaliczną, składa się z 99% wody, 0,1% białka, 0,8% minerałów. Lizozym lizo ma działanie bakteriobójcze. Podczas snu przestaje szarpać.

Kanały łez są reprezentowane przez dwa miejsca łez znajdujące się w jeziorze łzowym. Punktu łzowego przechodzi do kanalików łzowych, które wpadają do woreczka łzowego, który pasuje do tego samego otworu. Istniejące zastawki w kanałach łzowych przyczyniają się do rozdarcia tylko w jednym kierunku - do jamy nosowej, u kotów - i do jamy ustnej. Istnieją następujące teorie dotyczące alokacji łez: teoria syfonu, przyciąganie kapilarne płynu łzowego, ssanie działania oddychania przez nos, ssanie działania worka łzowego. Zgodnie z pierwszą teorią, rozdarcie następuje z powodu działania syfonu jako siły napędowej. Czołowym kolanem tego systemu jest kanalik zanurzony w jeziorze łzowym, a wiodącym kolanem jest worek łzowy i kanał łzowo-nosowy. Teoria przyciągania kapilarnego płynu łzowego wywodzi się z błędnego przekonania, że ​​ścieżki łez są naprzemiennie wypełniane cieczą lub powietrzem. Zgodnie z teorią działania ssącego w worku łzowym, płyn łzowy wchodzi do jamy nosowej w momencie skurczu worka łzowego. Dzieje się tak, gdy powieki są zamknięte, a po otwarciu ich worek łzowy rozszerza się i działa jak pompa. Istnieje pogląd, że gdy powieki są zamknięte, worek łzowy nie kurczy się, ale raczej rozszerza się. Główną rolę w rozdzieraniu odgrywa kanalik łzowy, który dzięki ich muskularnemu aparatowi dokonuje zasysania płynu łzowego z worka spojówkowego do jamy nosowej. Podczas zamykania powiek, kanaliki łzowe są ściskane, a płyn jest wciskany do worka łzowego, a następnie do nosa. W tym samym czasie światło plamek łzowych zamyka się w wyniku skurczu brodawki lędźwiowej, a płyn nie może spłynąć z powrotem do worka spojówkowego. Kiedy powieki otwierają się, tuby ponownie otwierają się i wypełniają płynem z jeziora łzowego. W mechanizmie łzawienia głównym czynnikiem jest działanie pompujące kanałów łzowych podczas kompresji i rozszerzania ich światła w czasie migotania. Ściskanie i rozszerzanie worka łzowego, działanie pompy odgrywa rolę pomocniczą.

Gałka oczna

Gałka oczna (Bulbus oculi) składa się z trzech skorup: zewnętrznej włóknistej, naczyniowej i siatkowej. Zewnętrzna włóknista błona składa się z twardówki i rogówki.

Gałka oczna bydła pokryta jest powięź, która stanowi część powięzi czopa. Składa się z dwóch warstw: powierzchownej, skierowanej do powiek, głębokiej, zmierzającej do krawędzi rogówki. Wewnątrz okołożołądka u bydła znajdują się trzy szczeliny. Pierwszy znajduje się między okołowodem a bezpośrednim mięśniem oka, a drugi jest ograniczony do bezpośrednich mięśni oka, trzeci znajduje się w głębokim leju mięśnia (Aurora VN, 1970). Periorbit zbudowany jest z tkanki włóknistej, zamocowanej na orbitalnej krawędzi orbity i przy otworze optycznym. Pod powierzchnią okołokorzeniową znajduje się powierzchowna powięź orbity, pokrywająca gałkę oczną i mięśnie. Głęboka powięź tworzy przegrody międzykomórkowe dla mięśni gałki ocznej. Gałka oczna i otpigatel pokrywają specjalną powięź (tenonova). Szczeliny między powięziami są wykonane z tkanki tłuszczowej. U psów periorbita składa się z dwóch warstw. Z jednej strony orbita łączy się z okostną krawędzi orbity kostnej, z drugiej - z więzadłem orbitalnym (Constantinesky S.M., 1990). Istnieje luka między gałką oczną a powięź. Powięź wzdłuż krawędzi ogonowej powiększa się wraz z włóknistą osłoną nerwu wzrokowego i wzdłuż osłony rostrowej z twardówką oka. W ten sposób powierzchowna powięź rozciąga się od otworu wzrokowego do powiek. Periorbit w stożkowatych psach i ciasno zespolony z kościami czaszki, tworząc orbitę, w obszarze obręczy orbitalnej i wizualnego otwarcia. W pozostałej części połączenia jest mniej trwałe (B. Khromov, M., 1972).

Włóknista membrana (Tunicafibrosa bulbi) lub membrana albuginowa twardówki (twardówki) zajmuje 4/5 powierzchni gałki ocznej, składa się z gęstej włóknistej tkanki, zachowując kulisty kształt. Przednia część twardówki pokryta jest uwarstwionym nabłonkiem płaskonabłonkowym, który przechodzi do rogówki oka tworząc warstwę zewnętrzną. Miejsce, w którym rogówka wchodzi do twardówki, nazywa się limbus. W tym obszarze twardówka staje się cieńsza i wchodzi w rogówkę. Twardówka składa się z gęstej białej włóknistej tkanki, naczynia krwionośne są dostępne w małych ilościach. Są to tylne tętnice żółciowe, 6-8 wirówek znajduje się na równiku. W tylnej części skorupy znajduje się płytka cribriform, przez którą wchodzi nerw wzrokowy i naczynia siatkówki. Obszar ten jest najmniej trwały, ze wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego, rozciąga się. Włókna nerwu wzrokowego znajdują się w płytce, łącząc się ze sobą, tworząc nerw wzrokowy. Na brodawki nie ma neuro- nabłonka, jest to tak zwana martwica. W przedniej części twardówki, przednie tętnice dróg żółciowych są perforowane, w środku, żyły wirowe, przez które płyn wodny wypływa z przedniej komory oka. W tylnej części twardówki znajdują się tylne tętnice i nerwy rzęskowe.

Rogówka

Rogówka ma wypukły wklęsły kształt, dzięki czemu jest głównym ośrodkiem refrakcyjnym układu optycznego oka. Rogówka zajmuje 1/5 zwierząt w ciągu dnia i 1/2 całej powierzchni włóknistej błony u zwierząt nocnych. Rogówka jest przezroczysta, brak naczyń limfatycznych i naczyń krwionośnych, odżywianie odbywa się poprzez dyfuzję składników odżywczych z przedniej komory oka, a także przez naczynia spojówkowe. Rogówka jest gładka, lśniąca, zawiera dużą liczbę zakończeń nerwu bezkotnego - gałęzi nerwu nosowego, odchodzących od nerwu trójdzielnego, zlokalizowanych w górnych warstwach rogówki. Rogówka składa się z pięciu warstw, ściśle przylegających do siebie, każda warstwa ma swoją własną moc refrakcyjną.

Uwarstwiony płaskonabłonkowy nie-keratynizowany nabłonek przechodzi od spojówki oka i jest regulatorem zawartości wody w rogówce. Po utracie czułości warstwa staje się zrogowaciała, a rogówka traci przezroczystość. Nabłonek rogówki ma dużą zdolność regeneracji. Podczas penetracji ran gałki ocznej, nabłonek, rozszerzając się, wnika w ranę i powoduje niedrożność dróg odpływowych przedniej komory.

Pancerz łucznika ma dużą liczbę kanałów, w których znajduje się koniec nerwu orbitalnego. Wraz z rozwojem zapalenia rogówki naczynia twardówki, przechodzące przez kończynę, przenikają do kanałów, w których rozgałęziają się. Muszla łucznika jest trwała, nie regeneruje się, chroni oko przed bakteriami. Nie występuje u koni i świń.

Warstwa zrębu. Zręby stanowią 90% grubości rogówki, składają się z tkanki włóknistej. Wada w tej części rogówki zostaje przywrócona przez tkankę bliznowatą. Płaszcz Descemetova. Jest najbardziej odporny na chemikalia, rozciąganie, działanie patogennych mikroorganizmów, dobrze się regeneruje. Gdy powstaje wrzód Descemet, skorupa wybrzusza się z powodu nacisku przedniej komory oka, więc powstaje przepuklina rogówki lub keratocele. Śródbłonek jest reprezentowany przez pojedynczą warstwę płaskich komórek. Warstwa jest dobrze zregenerowana i zamyka defekt w przypadku uszkodzenia membrany Descemet. Rogówka składa się z kolagenu, mukopolisacharydów, białek, lipidów, witamin C, B2, przez długi czas woda stanowi 80%. Wraz z wiekiem zmniejsza się ilość wilgoci i witamin w rogówce, a sole wapnia są odkładane.

Płyn wewnątrzgałkowy

Płyn wewnątrzgałkowy składa się z wody (99%), białka (0,02), soli mineralnych i witamin z grupy B1, In2, C, acetylocholina, kwas hialuronowy. Wodny humor zasila beznaczyniowe formacje, takie jak krystaliczna soczewka, szkliwo. Odpływ płynu wewnątrzgałkowego następuje poprzez kąt okołokorzeniowy, okołonaczyniowe przestrzenie tęczówki, z których wilgoć dostaje się do żył wirowych. Zwiększone tworzenie płynu wewnątrzgałkowego lub upośledzony odpływ z przedniej komory prowadzi do wzrostu ciśnienia w oku.

Ciało szkliste

Ciało szkliste (Corpus vitreum) jest galaretowatą, przezroczystą masą o współczynniku załamania 1,33. Składa się z 98% szklistej wilgoci, witreiny, kwasu hialuronowego i substancji nieorganicznych. Ciało szkliste jest zamknięte w podścielisku, składającym się z włókien kolagenowych. Kanał jest wypełniony płynem wewnątrzgałkowym i znajduje się od soczewki do brodawki nerwu wzrokowego. Kanał tworzy się w miejscu tętnicy hialoidowej. Boczne gałęzie odbiegają od kanału, komunikując się z drobnym kanałem. Ciało szkliste nie zostaje przywrócone, wytwarza ciśnienie śródgałkowe i uczestniczy w biernym akomodowaniu.

Choroid

Błona naczyniowa (Tractus vasculosa). Naczyniotkowaty wchodzi do naczyniówki, tęczówki, ciała rzęskowego.

Centralna tętnica siatkówki przechodzi przez nerw wzrokowy, gdzie rozpada się na dużą siatkę. Jest on połączony przez pionowe gałęzie z siatką o małych oczkach umieszczoną głęboko w siatkówce. Z tych sieci odchodzi system żylny. Tętnice dróg żółciowych odżywiają twardówkę, odbiegają od tętnicy oczodołowej i tętnic mięśni oka. Następujące gałęzie odbiegają od tętnic dróg żółciowych. Cztery tętnice żółciowe tylne w liczbie czterech gałęzi biegunowych zasilają naczyniówkę. Dwie długie tętnice żółciowe przechodzą między naczyniówką a twardówką na brzegu tęczówki, gdzie tworzy się duży pierścień tętniczy. Z niego rozgałęzia się do mięśni rzęskowych, proces o tej samej nazwie i tęczówce. Wokół źrenic tętnice tworzą niewielki pierścień tętniczy. Przednie tętnice dróg żółciowych rozciągają się od mięśni ocznych i łączą się z dużym pierścieniem tętniczym z krótkimi tętnicami tylnymi. Żył gałki ocznej na równiku gromadzi się w żyle oczodołowej. W splotach żylnych otwierają się żyły ciała rzęskowego i żyły tęczówki. W przypadku chorób oczu związanych z trudnościami z odpływem krwi żylnej, czasami występuje ostry wypełniacz przednich żył żółciowych, które w takich przypadkach służą jako główna droga odpływu krwi z oka. W tym przypadku żyły rzęskowe stają się bardzo grube, skręcone.

Iris

Iris (Iris). Jak zauważa B.P. Szewczenko (2003), tęczówka jest pochodną naczyniówki. Część tego, łącząca się z ciałem rzęskowym, nazywana jest krawędzią rzęskową, przeciwnie - krawędzią źrenicy. Tęczówka znajduje się między rogówką a soczewką i przechodzi do ciała rzęskowego. Na tęczówce rozróżnij przednią gładką i tylną wklęsłą powierzchnię. Podstawa tęczówki składa się z tkanki łącznej w postaci kraty, w której znajdują się naczynia krwionośne, zakończenia nerwowe. Na przedniej powierzchni znajduje się dwuwarstwowy nabłonek barwnikowy. Tylna powierzchnia jest pokryta śródbłonkiem. Błona naczyniowa znajduje się pomiędzy włóknistą a siatkowatą, ta pozycja przyczynia się do zatrzymania dużej ilości światła słonecznego. Jak zauważył E. S. Velhover (1992), przesłona wykonuje następujące funkcje.

1. Funkcja fotowoltaiczna. Tęczówka reguluje energię światła docierającą do ciała poprzez zmianę średnicy źrenic. Zwieracz, który zwęża źrenicę, znajduje się w formie pierścienia i jest unerwiony przez nerw okulomotoryczny. Rozszerzacz rozszerzający źrenicę jest przymocowany do korzenia tęczówki i unerwiony przez nerw współczulny. Dzięki tym mięśniom reguluje się strumień światła wpadający do oka. Przy minimalnej ilości światła źrenica rozszerza się, a jej zwężenie się zwęża.

2. Lekka funkcja ekranowania. Komórki pigmentowe tęczówki zapobiegają przedostawaniu się zwiększonej ilości energii słonecznej do warstwy nabłonka nerwowego. Melanina tęczówki ma właściwości chroniące przed światłem, fagocytujące, przeciwnowotworowe. Przy minimalnej ilości melaniny kolor oczu jest szary, niebieski. Przy umiarkowanej ilości kolor tęczówki jest brązowy, z wyraźną czernią. Tęczówka jest ciemnobrązowa u bydła, ciemna i jasnobrązowa u konia, żółtobrązowa u owcy, niebieskawa lub żółta u kozy, ciemnobrązowa na żółta u psa, żółta lub zielona u kota. Heterochromia - różne kolory tęczówki - występuje niezwykle rzadko, najczęściej u zwierząt srokatych. Funkcja widzenia nie jest zakłócona. W albinosie nie ma pigmentu, naczynia pojawiają się przez tęczówkę - dlatego źrenica wydaje się czerwona. Żółte oko psa jest uważane za występek. Żółtookie psy są mniej żywotne niż ciemnookie. Funkcja oka ze względu na słabą pigmentację tęczówki nie pogarsza się, ale geny odpowiedzialne za pigmentację oka prowadzą do zmniejszenia zdolności adaptacyjnych ciała. Psy o niebieskich oczach, jak białe koty o niebieskich oczach, są głuche. Gen C powoduje leukizm (niepełna albinizm). Najczęściej albinizm występuje u bulterierów, chartów, psów. Gene Sa powoduje całkowity bielactwo. Białe psy o czerwonych oczach są niezwykle rzadkie. W procesie udomowienia podczas przejścia od typu zmierzchu do światła dziennego u psa nastąpiło pociemnienie rogówki. Ze względu na pigment tworzą się małe ciała w kształcie formy. U konia znajdują się na górnej krawędzi tęczówki, u bydła na górnej i dolnej krawędzi. Przy dużym natężeniu światła źrenica zwęża się, przewód naczyniowy się rozciąga. Melanocyty wychodzą na powierzchnię z licznych krypt, zwiększając gęstość i powierzchnię tęczówki. W przypadku słabej stymulacji światłem źrenica rozszerza się, zmniejsza się sieć naczyń krwionośnych, pojawiają się rowki i krypty. Melanocyty rezerwowe są ukryte w głębinach krypt. W takim przypadku zmniejsza się działanie osłony przed światłem.

3. Funkcja termostatyczna. Tęczówka pochłania większość energii świetlnej, która dostaje się do ciała. Komórki pigmentowe, absorbujące fotony światła, muszą być bardzo gorące. Jednak tak się nie dzieje, ponieważ występuje funkcja rozpraszania ciepła. Rola ciepła należy do układu naczyniowego. Zmienia się krążenie krwi, zwiększa się szybkość przepływu krwi i zwiększa się odprowadzanie ciepła. Na tęczówce jest duża liczba naczyń żylnych. Z powodu zmiany średnicy żyły, ciepło jest uwalniane z gałki ocznej i nie przegrzewa się. Termoreceptory wpływają na przyspieszenie lub spowolnienie szybkości przepływu objętości cieczy wodnistej. Wraz ze wzrostem szybkości ruchu wilgoci, usuwanie ciepła wzrasta, a jednocześnie spada mniej (Ananin VF, 1982). Pigmenty tęczówki odbijają również fotony światła, więc gałka oczna jest chroniona przed przegrzaniem, temperatura narządu wzroku pozostaje stała.

4. Funkcja cytolizosomu. Na tęczówce są melanosomy produkujące melaninę. Melanina tęczówki ma działanie przeciwnowotworowe, zwiększa przeżywalność organizmu w warunkach wysokiej lub niskiej zawartości tlenu w atmosferze (Rozhavin MA, 1983, Sakina NL, 1983). Irys ustala i neutralizuje mikroorganizmy.

Ciało rzęskowe

Ciało rzęskowe i ciałko rzęskowe (Corpus ciliaris) pełni dwie funkcje: wypuszczanie płynu do przedniej komory oka, a podczas jego kurczenia wykonuje się funkcję akomodacyjną. Zatem składa się z mięśni wielokierunkowych włókien gładkich, mięśni rzęskowych (m. Ciliaris) i części gruczołowej. Ciało rzęskowe jest reprezentowane przez fałdy w ilości od 70 do 110, tworzą one koronę rzęskową (corona ciliaris). Gdy zbliżasz się do naczyniówki, wysokość fałd zmniejsza się i przechodzą one do więzadeł Zinn (Zonula Zinni), które utrwalają soczewkę. Odpływ płynu wewnątrzgałkowego następuje przez kąt okołomoczkowy przestrzeni okołonaczyniowych tęczówki, z której wilgoć dostaje się do żył wirowych. Odpływ cieczy wodnistej z gałki ocznej jest złożony. Wilgoć w komorze przechodzi przez źrenicę do przedniej komory, a dalej przez szczelinowe otwory w kanale hełmu. Krew wraz z płynem komory przedniej przechodzi w błonę nadtwardówkową, twardówkę i przednią żyłę żółciową. Następnie przechodzi przez żyły wirowe w żyłach oczodołowych i jamistej zatoce, położone po obu stronach tureckiego siodła. W gałce ocznej znajdują się cztery sploty żylne: spojówki, splot kapsuły czopka, błoniaste i śródgałkowe. Wraz ze zwiększonym wydzielaniem płynu przez ciało rzęskowe lub naruszeniem odpływu płynu przez żyły oczodołowe, rozwija się jedna z postaci jaskry. Tak więc istnieje ogólny związek pomiędzy odpływem krwi żylnej i płynu wewnątrzgałkowego. Należy pamiętać, że liczne połączenia żył orbitalnych z żyłami twarzy, pomocniczymi jamami nosowymi i zatokami opony twardej są ważne jako sposoby rozprzestrzeniania się procesów zapalnych. Przejście infekcji w jamie czaszki następuje poprzez układ żył orbitalnych.

Siatka powłoki

Siatkówka składa się z 10 warstw. Istnieją warstwy odbierające światło i przewodzące światło. Szyszki i patyki należą do warstwy odbierającej światło. Siatkówka łączy się z otaczającymi tkankami tylko w nerwie wzrokowym i linii zębatej. Na pozostałej stronie jest blisko sąsiadujących tkanek. W przypadku uszkodzenia oka, silnego wstrząsu ciała, siatkówka odchodzi od warstwy pigmentu, ponieważ płynna część ciała szklistego przechodzi między nimi. Światło przechodzi przez całą siatkówkę, zanim dotrze do fotoreceptorów, gdzie powstaje zredukowany, odwrócony obraz. Jest to zasadnicza różnica w stosunku do siatkówki bezkręgowców, w której światło bezpośrednio uderza w siatkówkę.

Zewnętrzna warstwa składa się z pigmentu fuscyny, który zapobiega odbijaniu i rozpraszaniu promieni świetlnych. Przy silnym świetle pigment zachodzi na siebie, więc chroni stożki i pręty przed jaskrawym światłem. U zwierząt nocnych pomiędzy warstwami pigmentu znajduje się warstwa kryształów. Z tego powodu zarówno bezpośrednie, jak i odbite promienie światła działają na fotoreceptory. Fotoreceptory znajdują się poniżej włókien nerwowych, więc światło, przechodząc przez komórki nerwowe, słabnie, co prowadzi do znacznej dyspersji i pogorszenia jakości obrazu. W żółtej plamie (centralny fossa) fotoreceptory są usytuowane powierzchownie, dlatego z tego obszaru powstaje czysty obraz.

Neurony dróg wzrokowych znajdują się w bocznych ciałach czaszkowych wzgórza (we włóknie prawego wzgórza od prawej połowy oka, po lewej - od lewej połowy oka). Włókna nie są przerywane we wzgórzu, a kończy się w górnym dvuhlium śródmózgowia. Od rozgałęzionych ciał informacje wzrokowe przekazywane są do kory mózgowej.

Nabłonek barwnikowy pełni funkcję ochronną, chroni organizm przed nadmiernym podrażnieniem organizmu nerwowego w wyniku spożycia zwiększonej ilości energii świetlnej. Pigment pokrywa obszary o zwiększonej ilości światła. U drapieżnych, kopytnych, płetwonogich, to znaczy zwierząt nocnych i płciowych oraz w fazie, tapet ma kryształy guaniny, które przyczyniają się do maksymalnego odbicia światła.

Pręty zapewniają widzenie skotopowe, które wykonuje się przy słabym oświetleniu. Pręty są 1000 razy bardziej aktywne w stosunku do światła niż szyszki, są bardzo wrażliwe, wystarczy jeden kwant światła, aby wystąpiło wzbudzenie. Kolor widzenia konsoli, mniej czuły niż pręt. W słabym świetle, percepcja światła odbywa się za pomocą pałeczek, w jasnym świetle - stożki. Ujawniono: im więcej rodopsyny, tym wyższa czułość oka. Rhodopsin - pałeczki pigmentu - znajduje się na membranach dysków. Pod wpływem światła rodopsyna rozpada się na retinen i białkowy opsin. Rhodopsin zanika tylko w tych miejscach, w których pada światło. Na przykład, jeśli królik jest trzymany w ciemności, a następnie umieszczony naprzeciwko okna, można uzyskać jego obraz na siatkówce. Witamina A jest niezbędna do regeneracji rodopsyny, Hemeralopia występuje wtedy, gdy występuje brak równowagi pomiędzy rozpadem a przywróceniem rodopsyny. Szyszki zawierają jodoplastykę pigmentu, składającą się z retinolu i opsyny, która jest podzielona na trzy typy - absorbujące światło o różnych długościach fali niebieskiej, zielonej, czerwonej.

Wrażliwość fotoreceptorów na światło zależy od tego, jak zachodzi połączenie z komórkami bipolarnymi i zwojowymi. Komórki bipolarne łączą się z dużą liczbą prętów z kolei z komórkami zwojowymi z wieloma komórkami dwubiegunowymi. W przypadku stożków transmisja impulsów przebiega inaczej. Stożek przekazuje sygnał tylko do jednej komórki dwubiegunowej i zwojowej. Różdżka zawiera jeden wizualny pigment, rodopsynę, więc dostrzegają tylko różnicę w intensywności koloru. W rezultacie powstaje nietknięte, achromatyczne, bardzo czułe widzenie.

Widok widoku zależy od liczby prętów i stożków. Jak zauważył DI Bibikov (1985), gałka oczna nocnych zwierząt jest przystosowana do widzenia w nocy. Duży obszar rogówki w stosunku do twardówki, położenie tapetum na całej dolnej części oka - wszystko to pozwala zwierzęciu widzieć obiekty w świetle zmierzchu. W siatkówce dominują patyki nad szyszkami. Większy stosunek komórek zwojowych determinuje wysoką czułość i małą ostrość wzroku. W ciągu dnia dominują szyszki zwierząt, w żółtym miejscu nie ma patyków, więc mają wysoką ostrość wzroku, niską wrażliwość na światło. U zwierząt polifazowych, tapetum zajmuje górną i środkową część dna. Szyszki znajdują się w centralnej części siatkówki (żółta plamka), pręty znajdują się na obrzeżach siatkówki, dzięki czemu są lepiej widoczne o zmierzchu.

przedmiot znajduje się po bokach. Nie ma sztyftów, stożków na złączce optycznej. Obszar ten nazywa się martwym punktem. W żółtym miejscu są szyszki, małe patyki. Liczba stożków zmniejsza się w kierunku od żółtej plamki, pręty rosną. Pręty są umieszczone na obwodowej części siatkówki aż do ciała rzęskowego. Dzięki temu przedmioty znajdujące się po bokach są wyraźnie widoczne w świetle zmierzchu.

Pod wpływem światła powstają jony, które powstają podczas rozkładu wizualnych pigmentów. Strumień świetlny przekształca się w energię bioelektryczną, wpływa na autonomiczny układ nerwowy, gruczoły dokrewne. W ten sposób wpływa się na procesy ciała. Nerw wzrokowy z lewego oka trafia do prawej półkuli mózgu, a od prawego do lewej. Tylko połowa włókien optycznych u ludzi, wyższe małpy, koty przecinają się. Znikają tylko przyśrodkowe włókna nerwów, które rozciągają się od środkowych połówek siatkówki. U tych zwierząt boczne włókna nerwów, które rozciągają się z połówek siatkówki o tej samej nazwie, pozostają nierozprzestrzenione. Zarówno prawy, jak i lewy przewód wzrokowy zawierają boczną część włókna pochodzącą z bocznej połówki siatkówki, a w środkowej części z przyśrodkowej połowy drugiego oka. Po uszkodzeniu lewej nerwu wzrokowego obserwuje się ślepotę wskazanego oka. Po porażce lewego układu optycznego lub wizualnego środka każdej półkuli obserwuje się ślepotę w obu oczach. Po porażce chiazmii wzrokowej obserwuje się utratę wzroku w przyśrodkowej połowie obu oczu. Z powodu niecałkowitego przecięcia, światło obu uczniów zmienia się jednocześnie. Koń ma całkowite odwrócenie nerwów wzrokowych, więc istnieje jednostronna zmiana w świetle źrenic. Włókna nerwu wzrokowego przechodzą do jądra bocznego ciała kolczastego, do jąder przednich wzgórek czworoboku. Z korpusu korby impulsy docierają do korowego środka analizatora wzrokowego. Jest projekcja siatkówki w zewnętrznym korbowym ciele, a stamtąd dochodzi neuron kończący się w płatach potylicznych. W przednich wzgórkach czworokąta znajduje się centrum związane z reakcją na stymulację światłem. Nerw wzrokowy ma część wewnątrzgałkową od początku nerwu wzrokowego do wyjścia z gałki ocznej, część orbitalną retrobulbarową od punktu wyjścia gałki ocznej do wejścia do otworu kanału wzrokowego, część śródczaszkową od kanału wzrokowego do skrzyżowania. Nerw wzrokowy wchodzi do kanału wzrokowego i wydaje się być zawieszony od górnej ściany, ma wygięcie w kształcie litery S, co przyczynia się do jego rozciągania w miarę poruszania gałką oczną. Opona twarda pokrywająca nerw wzrokowy, przechodząc do okostnej, tworzy gęste zrosty z kostnymi ścianami kanału (Zhaboedov GD, Skripkin RL, 1992).

Nerw wzrokowy (n. Opticus) jest częścią mózgu i pokryty jest twardymi, pajęczymi i miękkimi skorupkami. Nerw wzrokowy składa się z pulpy białego i bezkotnego szarego włókna. Obwód oczny jest kontynuacją rdzenia i ma twardą, pajęczycową i miękką skorupę. Po wejściu do gałki ocznej nerw traci włókna celulozowe i przechodzi przez perforowaną płytę. Opon twardej opony i miękkie opony biegną dalej do twardówki, a pajęczynówka dzieli się na pojedyncze włókna. W centrum nerwu znajduje się centralna arteria i żyła siatkówki. Po dotarciu do siatkówki nerw wzrokowy tworzy smoczek nerwu wzrokowego, na którym nie ma fotoreceptorów. Nerw wzrokowy zawiera 400-800 tysięcy zwojów komórek zwojowych.

Niektórzy autorzy zauważyli zależność wielkości nerwu wzrokowego od kształtu tureckiego siodła i pozycji chiasmy. Z głębokim tureckim siodłem są krótkie nerwy wzrokowe. U wszystkich zwierząt grubość i długość nerwu wzrokowego są różne i zależą od wielkości oka i głębokości orbity (Kraev AF, 1978). U ludzi, sutek nerwu wzrokowego ma owalny kształt, a pies psa jest okrągły, trójkątny, owalny lub dwa klapowane (Darraspen E., Lesare E, 1961). Nerw nerwu wzrokowego psa ma długość do 32 mm chrząstki, orbitalny - do 24,5 mm. Długość nerwu w kanale wynosi 5 mm. U wszystkich zwierząt grubość i długość nerwu wzrokowego są różne i zależą od wielkości oka i głębokości orbity (Kraev AF, 1978). Przed wejściem do jamy czaszkowej nerw spłaszcza się i tworzy kąt 82 ° z drugim nerwem (Biryuchkov Yu V., 1963). Wraz ze wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego płyn mózgowo-rdzeniowy z przestrzeni międzykomórkowych mózgu pod ciśnieniem wchodzi do przestrzeni międzykręgowej nerwu wzrokowego. Ciśnienie zmniejsza się od gałki ocznej w kierunku mózgu (Volkov V.V., 1976, Tron E. Zh., 1968). Płyn mózgowo-rdzeniowy przechodzi w tkance nerwowej, wzdłuż przestrzeni zajmowanych przez gleję, a te ścieżki odpływowe w nerwie nie komunikują się z przestrzeniami limfatycznymi (Behr S., 1935). Powiązanie między wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego a pokonaniem chasmy jest ich wzajemnym związkiem. Wraz ze wzrostem ciśnienia trzecia komora mózgowa wywiera nacisk na chrząstkę, powodując patologię (Leuterstein, S., 1950, Lukin, M. Ya., 1952, Zhaboedov, G. D., Skripkin, R. L., 1992). Chrząstka rzadko ulega uszkodzeniu z uwagi na fakt, że znajduje się ona na podstawie mózgu, znajdują się tu również duże naczynia główne, które po uszkodzeniu w mózgu mogą pękać i powodować obfite krwawienie.

Obiektyw

Obiektyw (Lens krystalina). Soczewka odgrywa znaczącą rolę w umiejscowieniu gałki ocznej. Ma kształt dwuwypukłej soczewki i znajduje się we wnęce ciała szklistego. Pomiędzy soczewką a ciałem szklistym jest przestrzeń. Więzadła cynamonowe są przymocowane do torebki soczewki, a te z kolei są przymocowane do ciała rzęskowego.

Soczewka znajduje się we wgłębieniu przedniej powierzchni ciała szklistego. Parenchyma soczewki składa się z kory i jądra. Kora jest reprezentowana przez pojedynczą warstwę sześciennego nabłonka. Soczewka składa się z rozpuszczalnych białek w postaci kryształów. Są one podzielone na trzy frakcje: α, β, γ. Soczewka zawiera 65% wody, 30% białka, 5% witamin C, B.2, wapń, fosfor, cholesterol. Podczas reakcji redoks cysteina przekształca się w nierozpuszczalną cystynę. W procesie życiowej aktywności organizmu maleje liczba kryształów, wzrasta ilość nierozpuszczalnych związków, a także cholesterolu, potasu i fosforu. Wzrost soczewki zachodzi nierównomiernie przez całe życie, a zatem tworzą się strefy o różnych stopniach załamania. Włókna soczewki poruszające się w kierunku środka tworzą jądro. Włókna są rozmieszczone promieniowo w zakrzywionym łuku. Z jednej strony zakończenia włókien soczewek stykają się z włóknami drugiej strony, przesuwają się do środka, są zagęszczane, tworząc jądro. Z wiekiem soczewka staje się bardziej gęsta, mniej elastyczna. Obecność gęstego rdzenia prowadzi do zakłóceń w zakwaterowaniu. Rozwinięta starczowzroczność lub starczowzroczność.

Ciało szkliste

Ciało szkliste (Corpus vitreum). Ciało szkliste jest galaretowatą, przezroczystą masą o współczynniku załamania 1,33, składa się w 98% z wody, witreiny, kwasu hialuronowego, substancji nieorganicznych: Ca, Mg, Cl, S, albuminy. Ciało szkliste jest zamknięte w podścielisku, składającym się z włókien kolagenowych. Wpływ ciała szklistego na funkcję widzenia jest ogromny. Kleistość cieczy daje vitrazynę, mucynę, znajdującą się pomiędzy fibrylinami. Kwas hialuronowy nadaje lepkość. Ciało szkliste nie zostaje przywrócone, utrata 1/3 objętości prowadzi do atrofii gałki ocznej, pomimo faktu, że występuje substytucja płynu wewnątrzgałkowego. Ciało szkliste wytwarza ciśnienie śródgałkowe, uczestniczy w biernym akomodowaniu. Płyn wewnątrzgałkowy powoli przechodzi przez ciało szkliste, a następnie przez centralną żyłę siatkówki. Kanał jest wypełniony płynem wewnątrzgałkowym i przechodzi od brodawki nerwu wzrokowego do soczewki, tętnica szklista (a. Hyaloidea) jest w okresie embrionalnym. Odgałęzienia do drobnego kanału odchodzą z tego kanału.

Oczy mięśni

Gałka oczna kręgowców napędzana jest przez sześć mięśni. Cztery bezpośrednie mięśnie zaczynają się od głębokości orbity na obwodzie nerwu wzrokowego i są przymocowane do twardówki w pobliżu jej przejścia do rogówki na górnej, dolnej, wewnętrznej i przedniej powierzchni gałki ocznej. Mięsień skośny brzuszny powstaje na wewnętrznej ścianie orbity, grzbiet zaczyna się w połączeniu z prostymi mięśniami z otworu optycznego. Obydwa trafiają na zewnętrzną stronę gałki ocznej na górnej i dolnej powierzchni. Oko ryb, zarówno pod względem anatomicznym, jak i funkcjonalnym, ma wiele podobieństw z okiem ziemskich kręgowców. Charakteryzuje się morfofunkcjonalną autonomią i może swobodnie obracać się w oczodołach dzięki układowi mięśniowemu składającemu się z sześciu mięśni okulomotorycznych. Cztery z tych mięśni należą do grupy prostych i dwu - skośnych. Górne, ukośne i dolne mięśnie prostownika zapewniają skręty oka wokół osi optycznej, mięśnie prostownika zewnętrznego i wewnętrznego obracają oś optyczną oka w płaszczyźnie poziomej, a mięśnie prostowników górnych i dolnych zapewniają ruchy posuwisto-zwrotne osi optycznej w kierunku grzbietowo-opuszkowym.

Funkcja mięśnia prostego oka może być określona na podstawie pozycji i metody mocowania do gałki ocznej. Górne i dolne mięśnie prostownika poruszają gałką oczną wokół osi poprzecznej. Mięśnie zewnętrzne i wewnętrzne bezpośrednio obracają się wokół osi pionowej (Zernov, DI, 1938). Oczy mężczyzny, jak zauważyli M. A. Gremyatsky (1950) i B. K. Gindze (1937), nie mogą poruszać się w tę iz powrotem, co jest charakterystyczne dla niektórych innych kręgowców, które mają specjalny mięsień.

Czytaj Więcej O Psach

Powód szczekanie psa

Szczepienia Dlaczego pies szczeka? Zadajesz też to pytanie?Szczekanie psa jest środkiem komunikacji między kongenerami a światem zewnętrznym. Unikaj zupełnie nieprawdopodobnej. Jeśli jednak pies zaczyna żyć w domu, to ciągle szczeka, jak chce, nie będzie to możliwe.

Rosyjski toy terrier: opieka i konserwacja

Szczepienia Charakterystyka rasy Rosyjski toy terrierRosyjski toy terrier - ozdobny, mały rasa psów. Wygląda jak mała zabawka, nawet sama nazwa "zabawka", w tłumaczeniu oznacza zabawkę.