Szkolenie

Mój pies stróżujący

Legendarny Mastif Tybetański jest jednym z najstarszych psów na świecie, a także przodkiem wszystkich nowoczesnych psów służbowych. Czystość krwi tych psów była utrzymywana przez wiele stuleci ze względu na oddalenie geograficznego położenia ich ojczyzny - Tybetu.

Charakterystyka rasy

Przywiązanie rodzinne

Postawa wobec dzieci

Związek z nieznajomymi

Skłonność do trenowania

Historia pochodzenia

W historii nie ma wyraźnych faktów wskazujących na pochodzenie rasy. Według jednego źródła, ich przodkiem jest czarny wilk tybetański. Według innych informacji przodkowie tych psów byli strażnikami chińskich kupców, którzy przechodzili przez góry Tybetu.

Pierwsza wzmianka o tej rasie pochodzi z 1121 r. Pne. w chińskiej książce Shu King. Mastify strzegły domów mnichów, klasztorów i stada jaków od dzikich zwierząt i śnieżnych lampartów.

Pierwsza wzmianka o rasie mastifa tybetańskiego w Europie została odnotowana w 1847 roku, kiedy namiestnik Indii, Lord Harding, wysłał szczeniaka mastifa tybetańskiego do królowej Wiktorii. Oficjalnie standardy hodowlane zostały przyjęte w 1898 roku.

Opis rasy Mastif tybetański

Cechą charakterystyczną tej rasy mastif tybetański jest długi gruby płaszcz. Mastify zadziwiają swoim rozmiarem i umięśnioną sylwetką. Są silne i silne, doskonale tolerują zarówno zimno, jak i ciepło.

  1. Waga dorosłego psa wynosi 70 kg (mężczyźni), 60-65 kg (kobiety). Wzrost w kłębie samców -69-71 cm, suki - 58-61 cm.
  2. Głowa jest szeroka i ciężka, szyja jest mocna z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
  3. Potężny zgryz, twarz umiarkowanie szeroka, duży nos ciemnego koloru.
  4. Ciało jest masywne, muskularne, górna linia jest prosta, pozioma, klatka piersiowa jest głęboka. Długość ciała przekracza wysokość.
  5. Płaszcz jest długi, twardy, z grubym podszerstkiem.
  6. Oczy są owalne, brązowe lub ciemne, szeroko rozstawione.
  7. Uszy są średnio trójkątne, opadające.
  8. Ogon jest długi, puszysty, wysoko osadzony.
  9. Łapy są płaskie, mocne.

Kolory

Opisując rasę mastifa tybetańskiego, istnieją trzy podstawowe kolory.

  1. Czarno - czarny kolor dominuje na całej powierzchni wełny w połączeniu z żółtymi włosami.
  2. Tan - ten kolor charakteryzuje się kolorem czarnym z brązowymi plamami - tannymi znakami. Podpaly mają wyraźny wzorzec i granice i znajdują się w określonych miejscach.
  3. Kolor czerwono - czerwony może mieć różne odcienie - od czerwonego do złotego.

WAŻNE! Standard pozwala na małą białą plamkę na klatce piersiowej we wszystkich kolorach. Inne kolory wełny psów wystawowych są niedopuszczalne.

Postać

Mastif tybetański ma doskonałe właściwości ochronne i ochronne. W rodzinie pies nie wyróżnia się jako jedyny właściciel, pies również odnosi się do wszystkich członków rodziny. Mastify są wyjątkowo wrażliwe na dzieci, bardzo wrażliwe, zdenerwowane i na emeryturze, jeśli w rodzinie istnieje niezgodność.

  1. Przedstawiciele rasy nie są skłonni do wykazywania agresji w obecności członków rodziny.
  2. Nieufny stosunek do nieznajomych.
  3. Mają wysoką inteligencję i są uparci.
  4. Psy są spokojne i zrównoważone, nie szerzą się bez powodu.
  5. Łatwo zakorzenić się w każdej rodzinie, zarówno dużej, jak i małej.
  6. Są skłonni do ochrony wszystkiego, co jest im bliskie i znajome.
  7. Pies jest umiarkowanie aktywny w porównaniu z innymi krewnymi.
  8. Mają dyskretną postać, wiedzą, jak kontrolować ich zapał.

Charakter tych gigantów łączy w sobie odwagę, życzliwość i lojalność. Jeśli zwierzę jest początkowo przyzwyczajone do społeczeństwa, nie jest pozbawione jedzenia i spacerów, to agresja nie jest dla niego osobliwa.

Szkolenie

Szczenięta mastifa tybetańskiego wymagają odpowiedniego wykształcenia od najmłodszych lat. Cechy rasy sugerują, że psy mają poczucie własnej wartości i niezależność, więc mogą być uparte podczas treningu. Ze względu na spokojne, melancholijne usposobienie, te giganty słabo radzą sobie z aktywnym treningiem.

Jak wychować posłusznego i wiernego psa? Właściciele rasy Mastif tybetański podają następujące wskazówki:

  • wychować szczeniaka od pierwszych dni jego nabycia;
  • angażować się w odciskanie dziecka, naucz go ufać;
  • pokaż siłę moralną, zdobywaj szacunek od psa;
  • do wykonywania poleceń, traktuj swojego zwierzaka z pysznym przysmakiem;
  • uczyć niezbędne polecenia, takie jak "siedzieć", "położyć się", "do mnie", "fu", "blisko";
  • okazywać miłość i cierpliwość, nie wolno wychowywać zwierzaka przez agresję zwierzęcia;
  • być konsekwentnym, osiągnąć wykonanie wszystkich poleceń i zadań.

Opieka i konserwacja

Czy wiesz, ile mastifów tybetańskich żyje? Średnia długość życia przedstawicieli tej rasy wynosi 10-12 lat.

Ze względu na duże rozmiary i długie włosy, psy wymagają szczególnej troski. Jeśli nie wiesz, jak dbać i jak myć zwierzę, aby zapewnić mu piękny i zadbany wygląd, skontaktuj się z usługami pielęgnacyjnymi.

Higiena i zdrowie psów

  1. Wełna jest główną ozdobą rasy Mastif tybetański. Podczas wylinki pies jest czesany 3-4 razy dziennie specjalnymi pędzlami. Wełna nie ma szczególnego nieprzyjemnego zapachu, należy kąpać psa 1-2 razy w roku. Pamiętaj, aby sprawdzić wełnę pod kątem splątanych kępek.
  2. Poświęć czas na mycie zębów 2 razy w tygodniu. Podczas zmiany zębów należy przestrzegać prawidłowego zgryzu i stanu dziąseł.
  3. Przybijaj paznokcie 3 razy w miesiącu za pomocą gwoździ. Po spacerze umyć psie łapy i obejrzeć je pod kątem ran.
  4. Wymagana jest pielęgnacja uszu. Wycierać przedsionki z kurzu wilgotnymi chusteczkami, pozbyć się nadmiaru siarki za pomocą wacików bawełnianych.
  5. Oczy Mastif tybetański umyte nalewką z rumianku. Do codziennego pocierania oczu z wydzieliny śluzowej używa się mokrych i czystych bawełnianych gąbek.
  6. Ze względu na to, że mastify tybetańskie dorastają późno, psy mogą kojarzyć się po 3 latach. W tym samym czasie mężczyźni osiągają dojrzałość nie wcześniej niż 4 lata, kobiety - nie wcześniej niż 3-3,5 lat. Aby nie naruszyć standardów rzadkiej rasy i przyczynić się do jej rozwoju w przyszłości, zalecamy wybranie pary dla swojego zwierzaka w przedszkolu lub klubie.

Treść

  1. Ze względu na duży rozmiar rasy nie nadaje się do konserwacji w mieszkaniu.
  2. Chodzenie powinno być długie, ale niezbyt aktywne.
  3. Zadbaj o wybór miejsca dla swojego zwierzaka. Powinien być przestronny. W prywatnym domu dla psa lepiej zbudować wolierę.
  4. Zdobądź wszystkie niezbędne narzędzia do opieki nad swoim zwierzakiem (szczotki, grzebienie, szampony, obcinacz do paznokci).
  5. Zadbaj o dostępność zestawu pierwszej pomocy weterynaryjnej.
  6. Kup kołnierz i smycz.
  7. Nie zostawiaj swojego zwierzaka długo w samotności.

Zdrowie

Terminowe szczepienie chroni odporność szczeniaka i zapewnia jego zdrowie przez wiele lat. Od wieku dwóch miesięcy do ukończenia jednego roku życia szczeniak musi przejść przez trzy etapy szczepienia. W przyszłości szczepienia są wykonywane co roku. Wybierając szczepionkę, należy skonsultować się z lekarzem weterynarii. W domu szczepienia wykonuje tylko specjalista.

Następujące choroby zakaźne tej rasy są charakterystyczne dla mastifów tybetańskich:

  • Paraliż nerwowy;
  • parwowirusowe zapalenie jelit;
  • wścieklizna
  • zakaźne zapalenie wątroby.

Wśród innych chorób wyróżnij:

  • dysplazja stawu biodrowego;
  • nowotwory złośliwe;
  • alergie;
  • osteochondropatia;
  • degeneracja kości;
  • zapalenie skóry

WAŻNE! Regularnie odwiedzaj kliniki weterynaryjne w celu przeprowadzenia badań na zwierzętach domowych. Lekarz doradzi, w jaki sposób określić objawy choroby i przepisać właściwe leczenie.

Co karmić

Dla zdrowego i zadbanego psa musisz dbać o jedzenie. Mastify tybetańskie nie są wrażliwe na jedzenie i jedzą stosunkowo niewiele. Liczba karmienia dorosłego psa wynosi 2 razy dziennie, a szczeniak 5-6 razy dziennie.

Wybierając, co karmić szczeniaka, preferuj następujące składniki diety:

  • gotowane i surowe mięso (mięso końskie, wołowina);
  • przetworzone podroby (serce, wątroba, płuca);
  • zboża gotowane w mleku (kasza gryczana, ryż, płatki owsiane);
  • warzywa;
  • sfermentowane produkty mleczne (kefir, twarożek).

Niezbędnym składnikiem zdrowej diety są witaminy.

Co karmić dorosłego psa? Pozostań na tych produktach:

  • cielęcina, wołowina;
  • jaja kurze;
  • ryba morska.

Uważaj na wodę pitną w misce Twojego zwierzaka. Nie karm go słodkim psem. Wybór sposobu karmienia zwierzaka pochodzi z wieku psa i składu karmy. Wskazane jest, aby wybrać jedzenie odpowiednie dla rasy Mastif tybetański. Niedrogie karmy nie zawierają wszystkich minerałów i witamin, więc dodaj do codziennej diety żywność, która zawiera brakujące mikroelementy.

Wideo

Zdjęcia z mastifów tybetańskich

Ile kosztuje szczeniak

Ile kosztuje kupienie szczeniaka Mastif tybetański? Pedigreed dzieci kosztuje od 40 000 rubli. do 160 000 rubli. Cena zależy od wielu czynników: od wielkoduszności rodziców, jakości miotu, koloru. Niemal niemożliwe jest kupić szczeniaka Mastifa tybetańskiego za tanią, ponieważ jest to dość rzadkie.

Szkółki

Kupując szczeniaka, należy stosować tylko do wyspecjalizowanych klubów i budek, które są nieliczne.

Wybierając miejsce zakupu mastifa tybetańskiego, przeczytaj opinie o hodowlach i hodowcach. Kontaktując się z hodowcami, dowiedz się, jak wyglądają rodzice, co jedzą, jakie mają choroby, jakie są mioty. Wymagaj dokumentu potwierdzającego rodowód.

Kupując mastif tybetański, dostajesz prawdziwego przyjaciela i partnera, który nigdy cię nie zdradzi.

Mastif Tybetański: zdjęcie

Mastif tybetański jest najstarszą rasą, jest protoplastą wszystkich nowoczesnych psów służbowych. Przez tysiąclecia mnichom udało się utrzymać czystość krwi psów dzięki ich odległemu położeniu - Tybetowi.

Historia rasy

Pierwsza wzmianka o mastifu tybetańskim znajduje się w książce Shu-King, napisanej w 1122 r. Pne. Sądząc po opisie, wygląd psa od tego czasu nie ulegał poważnym zmianom. Arystoteles opisuje mastifa jako skrzyżowanie psa z tygrysem. Gosfen daje bardziej realistyczny pomysł: "Ogromny pies o dużej głowie i bogatym futrze". Marco Polo, gdy po raz pierwszy zobaczył mastifa w 1271 roku, został uderzony jego niegodziwością i rozmiarem. Pies wydawał mu się tak wysoki jak osioł. Porównanie to od dawna ekscytuje wyobraźnię hodowców psów w tamtych czasach.

O mastifu tybetańskim przez wiele lat były legendy. Były nieprawdopodobne, podobne do mitów o Bigfoot.

Zdjęcie: zły tybetański mastif.

W 1774 r. Władca bengalski, mając nadzieję na zawarcie porozumień pokojowych z sąsiadami, wysłał ambasadora do Tybetu. Negocjacje nie zakończyły się sukcesem, ale George Boklya osobiście zobaczył giganta i zapisał swoje wrażenia - "wielkie, okrutne psy o kudłatych włosach". Do XIX wieku mastify pozostawały mityczną rasą, dopóki nie sprowadzono na Zachód rasowych Tybetańczyków.

Spekulacje na temat okrucieństwa psów okazały się wytrwałe, a przybyłe zwierzęta zostały umieszczone w zoo jak dzikie zwierzęta. Niektóre osoby zmarły bez zmieniających się warunków klimatycznych. Ocalali zostali umieszczeni w klatce z napisem "ostrożnie! Nie pasuje! ".

Mastify tamtych czasów nie różniły się atrakcyjnością. Doskonali stróże i myśliwi byli solidni i niezależni. W domu nazywano je "dokuyut", "przed" - drzwiami, "kuźnią" - psem.

W 20 wieku Tybet zdobył Anglię, a następnie Chińczycy. Dalajlama opuścił swoją ojczyznę, ciężkie czasy w kraju. Utrzymanie mastifów wymiarowych było kosztowne, więc stopniowo ulegały zniszczeniu, wkrótce nie pozostała w Tybecie żadna osoba.

Ożywił mastif tybetański w Nepalu. Władca wziął pod swoje opiekę psy i osobiście podążał za rozwojem i restauracją gigantów.

Dziewczyna i mastif tybetański.

W Stanach Zjednoczonych para mastifów została przeoczona przez ambasadę. W 1958 roku prezydent Eisenhower przedstawił tybetańskie teriery, małe, eleganckie psy, ale z powodu zamieszania przybyły do ​​rezydencji kudłate olbrzymy. Władca zlecił psy senatorowi Gary'emu Derby. Psy były doskonale zadbane, ale nie zajmowały się hodowlą.

Anna Gohar, po odkupieniu pary od senatora, podjęła wzrost populacji mastifów. To ona założyła pierwszy klub rasy.

W Paryżu, fanem i hodowcą tybetańskich mastifów stał się Alain Delon, który był zagorzałym fanem tej rasy.

W Rosji populacja rasy jest niewielka, ale popyt na puszyste olbrzymy zwiększa się z każdym rokiem.

Wygląd

Duży, silny i muskularny pies. Charakterystyczną cechą tej rasy jest duża wełna z grubym podszerstkiem. Waga psa do 73 kg, suki nieco mniejsze. Wzrost w kłębie 69-73 cm

Mastif tybetański jest wściekły.

Głowa. Masywny, szeroki. Dopuszczalne zmarszczki od oka do szczęki. Szyja jest mocna, mocna. Wełna tworzy wspaniałą bramę, podobną do grzywy lwa. Szczęki kwadratowe, mocne. Zęby duże, białe. Ugryzienie - nożyczki. Kufa jest w przybliżeniu równa długości czaszki. Nos wyraźnie zaznaczony, nozdrza otwarte, czarne. Małe uszy, wiszące na chrząstce, posadzone nisko. Łapy proste, grube, potężne. Łopatki i biodra nie są wyrzucone. Ogon nad poziomem kręgosłupa, rzucony na zad. Oczy owalne, duże, ciemne kolory. Nos jest szeroki. Skrzynia szeroka w kształcie serca. Podkładki na stopach odpowiadają ogólnemu tonowi.

Ruchy są szerokie, zwinne. W spokojnym kroku - imponujące.

Standard pozwala na trzy główne kolory:

  • Czarny
  • Czarny z tan.
  • Rude Od złotego do ciemnobrązowego.

Grube włosy, grube włosy, sprężyste. Podszerstek jest gruby, rozrzedzi się w upale.

  • Wyrafinowana, lekka głowa.
  • Zwinny narybek.
  • Niewystarczająca pigmentacja.
  • Skręcony ogon.
  • Wysokość mniejsza niż dopuszczalna więcej niż 2 cm.
  • Niezgodność bitu.
  • Nieśmiałość, agresywność.

Postać

Z natury Mastifa Tybetańskiego jest obojętny, chłodny i dobroduszny. Potrafi samodzielnie podejmować decyzje, być niezależny i pełen godności. Samowystarczalny pies, który nie chce wywoływać nierozsądnego szczekania lub nieumiejętnej agresji. Jeden rodzaj kudłatego giganta powoduje szacunek i radość.

Znakomici strażnicy, którzy czują granice swojego terytorium. Nie będzie zwracał uwagi na przechodnia za płotem, ale nie pozwoli powierzonej mu spisku.

Mastif tybetański w Tybecie.

Mocno przywiązany do członków swojej rodziny, dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Ale warto pamiętać, że jeden niezręczny ruch psa, może spowodować uraz dziecka.

Samowolne, lekko uparte zwierzę potrzebuje mocnej i uczciwej ręki. Właściciele nowicjuszy lepiej korzystają z usług profesjonalnego psa. Przy wzajemnym szacunku i zaufaniu nauka jest łatwa, ale początkowo rozważany jest zespół przez gospodarza. Jeśli zwierzę jest uparte, ważne jest, aby osiągnąć wykonanie zamówienia, w przeciwnym razie pies może zająć miejsce lidera i będzie musiał żyć zgodnie z jego zasadami.

Mastif tybetański nie toleruje przemocy i kar fizycznych, może go zawstydzić, szczeniak jest wystarczająco winny, aby wstrząsnąć karkem, tak jak matka.

Szczeniak mastifa tybetańskiego.

Małe szczenięta są energiczne i aktywne, w trakcie gry są w stanie wyrządzić znaczne szkody. Dlatego ważne jest, aby dać dziecku możliwość wyrzucenia energii w wolności. Z wiekiem mastiff staje się bardziej spokojny, spokojniejszy. Potrafi leżeć cały dzień u stóp ukochanego mistrza.

Rasa nie jest przeznaczona do budownictwa mieszkaniowego. Lubi tarzać się w zaspach, odpoczywać w cieniu drzew. Ale stały kontakt z osobą jest dla niego bardzo ważny. W przeciwnym razie pies zamknie się, rozgorączkuje i stanie się niekontrolowany.

Nawet z utrzymaniem wolnego wybiegu na terytorium nie eliminuje potrzeby spacerów ze zwierzakiem. Stały kontakt z nieznajomymi sprawi, że pies będzie bardziej zrównoważony i spokojny, a spokojna promenada z właścicielem pomoże wyciągnąć swoje łapy i uzyskać nowe wrażenia, których tak bardzo potrzebuje spostrzegawczy mastiff.

Mastif tybetański: piękne zdjęcia przedstawiające wygląd dorosłych psów i szczeniąt rasy Mastif tybetański. Galeria.

Rasa psów rasy mastif tybetański jest znana od czasów starożytnych, kiedy mnisi tybetańscy używali ich do ochrony mienia nomadów i noszenia ciężarów. Starożytna legenda głosi, że mastif tybetański był ulubieńcem samego Buddy. Wielu historyków twierdzi, że pies tej rasy również posiadał słynnego Czyngis-chana.

Cechą charakterystyczną rasy Mastif tybetański jest długi, gęsty płaszcz, który chroni zwierzę zarówno przed zimnem, jak i upałami. Ponadto szczenięta mogą pojawiać się u psów tej rasy tylko raz w roku. Te psy różnią się od innych krewnych ogromnym rozmiarem, silną sylwetką i dobrze rozwiniętą muskulaturą.

Pomimo ogromnego rozmiaru i budzącego respekt wyglądu, te psy doskonale dogadują się z innymi zwierzętami, nie wykazując agresji w stosunku do nich. Mastifowi tybetańskiemu można ufać nawet dziecku, z którym będzie grał, a jeśli to konieczne, nie zawahałbym się go obronić.

Kolor mastifa tybetańskiego różni się od złotego, szarego, brązowo-brązowego i czarnego. Wystarczająco rzadkie u przedstawicieli tej rasy jest uważany za jasny czerwony kolor wełny. Takie mastify są hodowane tylko w Chinach i niektórych europejskich szkółkach.

Twoja uwaga prezentuje doskonałe zdjęcia rasy najdroższego psa na świecie - Mastifa Tybetańskiego.

Rasy psów Mastif tybetański (opis, zdjęcie 41)

Mastif tybetański to pradawna i dość rzadka rasa psów, która zachowała swoje pierwotne cechy ze względu na geograficzną izolację państwa, z którego pochodzi. Pokryte śniegiem niedostępne szczyty i zbocza gór himalajskich niezawodnie chroniły Tybet od strony południowej, a nieprzejezdna pustynna pustynia zapewniała bezpieczeństwo z północy. To dlatego te piękne, odznaczające się imponującą wielkością strażą mnichów, pasterzy i nomadów potrafiły ocalić we krwi nietknięte wspomnienie wieków. Mocne, wytrzymałe i potężne zwierzęta o niesamowicie grubej sierści wytrzymywały trudny styl życia i surowy alpejski klimat ich ojczystych ziem, zajmując ważne miejsce w życiu i kulturze Tybetańczyków. Należy jednak zauważyć, że dziś mastify tybetańskie różnią się nieco od ich odległych przodków, a wizerunek gigantycznego zwierzęcia o ostrym temperamencie pozostał jedynie dziedzictwem legend. Nawiasem mówiąc, od dawna tej rasie towarzyszą ekscytujące mity i piękne legendy. Według niektórych z nich dzielni giganci należeli do Buddy i Czyngis-chana. Wielu ekspertów psów sugeruje, że mastify pochodzą z Tybetu są przodkami wszystkich współczesnych psów typu molossoidalnego (rottweilery, buldogi, św. Bernardyny itp.).

W ich ojczyźnie przedstawiciele rasy mastifów tybetańskich nazywani byli "draw khi", co oznacza "związany pies". Wyjaśnia to fakt, że w ciągu dnia byli oni związani z mieszkaniem, a nocą pozwalano im strzegł terenu. Tybetańczycy wykorzystywali straż, polowali i walczyli z psami. Czujni giganci byli bardzo zaszczyceni, ponieważ bezpieczeństwo rodziny, a czasem i całej wioski, często zależało od nich. Pojawienie się szczeniaka w domu odnotowano jako wyjątkowe wydarzenie, na które cała rodzina przygotowywała się. Wybór zwierzęcia został potraktowany poważnie - procesowi temu towarzyszył specjalny rytuał, po którym został przyjęty jako pełnoprawny członek rodziny. Podczas selekcji brano pod uwagę jeden bardzo ważny punkt - szczeniak miał się po cichu drzemać w ciągu dnia, aw nocy był stale czujny, aby chronić ludzi i zwierzęta przed atakiem drapieżników w przyszłości. Dzięki silnemu szkieletowi, potężnemu ciału i muskulaturze udało im się pokonywać długie odległości wzdłuż ukształtowanego górzystego terenu. Podczas długich podróży przez góry, psy były przewożone w specjalnych koszach z pomocą zwierząt paczkowych. Zatrzymując się na noc, uwolniono tybetańskie mastify i, wybierając dogodne dla siebie miejsce, strzegły obozu przez całą noc przed wizytami niezaproszonych gości - ludzi i dzikich zwierząt. Psy były zaskakująco łatwe w tolerowaniu surowych warunków klimatycznych w tych wysokich górach, jedząc tylko raz na 2-3 dni i nieustraszenie angażując się w każdego drapieżnika. Według niektórych źródeł udało im się nawet wygrać bitwę ze śnieżnymi lampartami. Tonalność szczekania mastifów tybetańskich zyskała szczególne znaczenie w Tybecie. Najcenniejszym przedstawicielem rasy są psy o głębokim, głębokim głosie, który brzmi jak "dobry miedziany gong". Aby poprawić jakość swoich zwierząt, nawet podlać ciepłe mleko.

W domu, te piękne psy były często przywdziewane przez masywne, fioletowe obroże z brązowych włosów, aby nadać zwierzętom bardziej poważny i solidny wygląd. Tradycja ta zachowała się do dnia dzisiejszego.

Korzenie tybetańskich mastifów sięgają daleko w głąb stuleci - to jedna z najstarszych ras, istnieje hipoteza, że ​​Tybetańczycy mają bezpośredni związek z potomkami pierwszego psa, który pojawił się na ziemi 5 tysięcy lat temu. Badania genetyków potwierdziły również, że są one bliżej spokrewnionymi z wilkami niż rasy o podobnych fenotypach.

Wielu autorów chwalił majestat i potęgę tybetańskich mastifów. Pierwsze wzmianki o nich są zachowane w chińskiej książce Shu-King i pochodzą z 1122 r. Pne. Następnie spotkali się w pismach Arystotelesa i greckiego filozofa Gosfena, w którym wspomniał o olbrzymim psie o silnej kości i ogromnej głowie. Kilka wieków później, w 1271 roku, słynny podróżnik Marco Polo postawił stopę na ziemi Tybetu. Spotkanie z mastifami tybetańskimi zrobiło na nim ogromne wrażenie - nazwał je złymi, wielkimi psami wielkości osła o głosie tak potężnym jak ryk lwa, który pilnował wiosek, a także polował na Jaka i Tygrysa. Był zdumiony ich siłą ciała i ducha. Jednak ten opis był wyraźnie przesadzony - zwierzęta nie osiągnęły nawet metra wysokości, jednak ten opis od dawna budzi wyobraźnię psów i miłośników psów.

Przez długi czas mastify tybetańskie pozostawały legendami, a nie prawdziwymi psami. Dopiero w 1774 r. Inny Europejczyk miał szczęście spotkać nieustraszonego zdobywcę himalajskich gór. Stało się tak dzięki gubernatorowi Bengalu, który wysłał George'a Bokla do Tybetu, aby nawiązać dobre stosunki z sąsiadami. Misja nie była zwieńczona sukcesem, ale posłowi udało się zapoznać z majestatycznymi psami i skompilować ich opis. Według jego esejów ówcześni Tybetańczycy byli wysokimi zwierzętami o długich włosach i agresywnym temperamencie. Późniejsze korekty wprowadzane do ich opisu nie dawały ogólnego obrazu żadnych nowych danych. Aż do połowy XIX wieku byli zadowoleni, dopóki prawdziwi przedstawiciele rasy nie przybyli na Zachód.

Reputacja złych i okrutnych psów przez długi czas była obecna w wizerunku tybetańskich mastifów i nadal były one pozycjonowane jako dzikie zwierzęta, a nie jako potencjalni strażnicy i przyjaciele człowieka. Pierwsze osoby przybyłe do Anglii zostały wysłane do londyńskiego zoo. Wielu z nich nie mogło przetrwać w nietypowych warunkach klimatycznych i zmarło. Ci, którym udało się przeżyć, otrzymali status "dzikich". Oczywiście, natura tych psów nie mogła być nazwana przystępną, ale w rzeczywistości były one wrodzonymi stróżami i strażnikami, co wymagało siły woli i stanowczości charakteru. Jednym z pierwszych właścicieli odważnych gigantów była królowa Wiktoria - w 1847 roku lord Harding, po pewnym czasie został królem Indii, podarował jej prezent jako mały Tybetańczyk. W 1898 r. Berlińskie zoo oficjalnie zarejestrowało pierwsze potomstwo tybetańskiego mastifa.

Historia tej wyjątkowej rasy jest nierozerwalnie związana ze smutną historią rodzimego państwa. Do połowy XX wieku psy te żyły 100 i 1000 lat temu. Ale na początku XX wieku wybuchł konflikt zbrojny między Chinami, a następnie nadal niepodległym Tybetem. W rezultacie Tybet został zdobyty, a państwo znalazło się w kryzysie - ludzie nie mieli wystarczająco dużo jedzenia, a wielu próbowało jak najlepiej, aby porzucić ogromne zwierzęta, ponieważ po prostu nie mieli nic, co by je karmiło. A mastify tybetańskie były na skraju wyginięcia. Następnie król Nepalu, Mahendra, uratował ich. Na jego polecenie w 1966 r. Sprowadzono znaczną liczbę tych psów z Tybetu. I to właśnie on zainicjował ratowanie Tybetańczyków - nie tylko zorganizował program, ale także osobiście przydzielił środki na jego realizację ze swojego królewskiego skarbu. W drugiej połowie XX wieku wielu turystów z całego świata przybyło na terytorium Nepalu - wspinaczy, hippisów, poszukiwaczy przygód. Te olbrzymie, szarmanckie zwierzęta w dolinie nie mogły pozostawić ich obojętnymi - wielu turystów zabrało psy z wyglądem lwa do Ameryki i Europy.

Pierwsze egzemplarze zostały oryginalnie zaimportowane przez pomyłkę w USA - w 1958 r. Zostały wysłane do ówczesnego prezydenta Eisenhowera, który pierwotnie miał przekazać wdzięczne tybetańskie teriery o małych rozmiarach. Ale zamiast nich władca otrzymał dwóch gigantów, którzy szybko, bez wahania, przekazali je senatorowi Gary'emu Darby, który lubił duże psy rasowe. W ten sposób mastify tybetańskie rozpoczęły swój marsz przez świat. Anna Roar rozpoczęła hodowlę w Ameryce i odkryła przedstawicieli rasy w Nepalu, a następnie założyła American Society of Mastiff Amateurs. W Europie te psy są hodowane w Niemczech, Francji, Anglii, Holandii itd. Wśród krajów europejskich mastify tybetańskie są najbardziej popularne we Francji - przyczyniły się do tego słynny francuski aktor Alain Delon, który był pierwszym właścicielem Tybetańczyków w swoim kraju i zawsze mówił o nich ze specjalnym entuzjazm. Liczba osób w Rosji jest dość mała, ale rasa ma doskonałe perspektywy. W ciągu ostatniego dziesięciolecia zyskały dużą popularność w Chinach, gdzie obecnie aktywnie angażują się w ich hodowlę.

Mastif tybetański to potężny, ciężki pies o wysokim wzroście, o silnych, dobrze rozwiniętych kościach i silnych mięśniach. Tył jest prosty, tors jest mocny. Waga dorosłego osobnika waha się od 60 do 80 kg, minimalny wzrost suczek wynosi 61 cm, piesi - 66 cm, maksimum może sięgać 70-80 cm, szyja jest muskularna, mocna, pokryta gęstą aureolą grzywki, zaczynając od wzgórza potylicznego i okrywając kłąb. Głowa jest szeroka, duża, z masywną czaszką. Kufa wypełniona, kwadratowa. Wiszące trójkątne uszy sadzone nisko, średniej wielkości, ściśle przylegające do głowy. Owalne oczy są średniej wielkości, wyraziste, osadzone daleko i lekko skośne. Ich kolor to wszystkie odcienie brązu. Nos jest dobrze pigmentowany. Kończyny mocne i muskularne. Pokryta grubymi włosami, ogon jest wysoko osadzony, ma średnią długość i jest skręcony za plecami.

Włosy przedstawicieli rasy Mastif tybetański są wyjątkowe - długie, obfite włosy strażnicze i gruby podszerstek są im dane do wygodnego przebywania na śniegu, lodzie i silnych wiatrach przebijających wiatry. Szyja i ramiona są ozdobione bujną grzywą, która daje Tybetańczykom podobieństwa z lwami. U samców futro jest bardziej rozwinięte niż u samic. Kolor jest reprezentowany przez kilka opcji - czarny, złoty, kasztanowy, czarny podpalany, różne odcienie szarości. Złote lub ogniste oparzenia mogą być nad oczami, na tylnych lub przednich łapach, na czubku ogona i na wewnętrznej stronie kończyn. Mieszkańcy Tybetu wierzą, że mądra symbolika jest ukryta w kolorze tybetańskich mastifów - obecność białej plamki na klatce piersiowej wskazuje na odważne serce, plamy nad oczami jaśniejszego cienia symbolizują kolejną parę oczu, które pozwalają mastiffom zobaczyć duszę osoby, jego dobre i złe intencje, a także uprzedzić śmierć Co więcej, obecność tych świętych psów w domu, jak wielu sądzi, przyniesie zdrowie i bezpieczeństwo swoim właścicielom.

Tybetańczycy mają dobre zdrowie i długowieczność. Średnia długość życia wynosi 14-16 lat. Ze względu na duże rozmiary, czasami może dochodzić do dysplazji stawów biodrowych, więc stan zdrowia zwierzęcia musi być monitorowany i prześwietlany około raz w roku. Psy rasy mastif tybetański rozwijają się bardzo powoli - mężczyźni osiągają dojrzałość płciową w wieku 4 lat, suka - 2-3 lata. Apetyt jest podawany, jak wilki, tylko raz w roku.

W odróżnieniu od swojego ostrego wyglądu, charakter tybetańskich mastifów wyróżnia się łagodnością, powściągliwością i spokojem, ale tylko wtedy, gdy nie ma zewnętrznych bodźców, które ich zdaniem są niebezpieczne dla ich ukochanych właścicieli i ich własności. Są bardzo inteligentnymi i samowystarczalnymi zwierzętami. Cechy straży tych mieszkańców ostrych górskich krawędzi są niezwykle rozwinięte - choć są zorientowane na człowieka, zawsze są zdeterminowani, aby chronić należące do nich terytoria. W obecności właściciela z nieznajomymi pies będzie powściągliwy i spokojny. Uwielbia pieszczoty i uwagę, ale tylko wtedy, gdy tego chce.

Mastify tybetańskie są bardzo sprytne i szybkie, ale są uparte i bronią swojej niezależności, oczywiście w ramach dobrych relacji z osobą. Jednak właścicielowi należy poświęcić wiele czasu na dyscyplinę, trening i manifestację cech przywódczych, ponieważ pies może stać się niekontrolowany. Wczesna socjalizacja jest również ważna, ponieważ cel straży staje się odczuwalny - zwierzęta mogą być wycofane i zbyt podejrzane wobec obcych. Z innymi psami zachowują się spokojnie, odpowiednio reagując na agresję. Dzięki funkcjom bezpieczeństwa przenoszonym przez stulecia wolą spać w ciągu dnia i iść do służby w nocy, stale sprawdzając swoje mienie. Zwykle wybierają najwyższy punkt na stronie i oglądają stamtąd wszystko, co dzieje się wokół. Są one jednak łatwo przystosowane do innego sposobu życia, jeśli wymagają tego warunki.

W kręgu rodzinnym mastify tybetańskie zachowują się bardzo przyjaźnie i spokojnie, różniąc się posłuszeństwem, oddaniem i niesamowitym urokiem. Uwielbiają być w towarzystwie ludzi i stale podążać za ich rodzinami. Psy tej rasy mają rzadką intuicję - dobrze czują zmianę nastroju właściciela i działają zgodnie z nim.

Tybetańczycy słyną z doskonałej postawy wobec dzieci i pozwalają małym głupcom robić absolutnie wszystko - w tym przypadku konieczne jest monitorowanie dziecka, a nie psa. Mastify tybetańskie są czułe z dziećmi, z przyjemnością stają się towarzyszami do gier, a chodzenie na smyczy z nimi, nawet dostosowują się do tempa chodzenia. Być może takie uczucia sięgają czasów dalekich, kiedy mieszkańcy tybetańskich wiosek używali potężnych strażników jako niań, całkowicie powierzając im opiekę nad dziećmi. Należy jednak pamiętać, że Tybetańczycy mają tendencję do ochrony swoich bliskich i nie zawsze są w stanie rozpoznać, gdzie jest gra i gdzie przejawia się zagrożenie, więc trzeba uważać, gdy przyjaciele odwiedzają twoje dziecko. Inne zwierzęta są bardzo ciepłe, niestrudzone i troskliwe, zwłaszcza dla kotów.

Inną ważną cechą mastifów tybetańskich jest ich głośne, gardłowe szczekanie, które jest wysoko cenione jako ważna oznaka rasy. Tę chwilę należy wziąć pod uwagę przy wyborze tych psów, ponieważ codziennie będą one wykazywać swoją godną pozazdroszczenia charakterystykę głosu, która spodoba się nie każdemu sąsiadowi.

Biorąc pod uwagę krnąbrność i potężne wymiary zwierzaka, szczególną uwagę należy zwrócić na edukację szczeniąt mastifa tybetańskiego, ponieważ nawet dobrze wyhodowane psy są w stanie podjąć próbę ochrony swoich praw w danej sytuacji. Aby łagodnie ominąć upór w utrzymywaniu własnej niezależności, w procesie szkolenia umiejętnie połączyć twardość i cierpliwość, determinację i czułość. I być może jednym z głównych elementów edukacji posłusznego zwierzaka jest terminowa i dostateczna socjalizacja. Od około 7 do 17 tygodnia szczeniaka musisz regularnie się wycofywać, aby uczyć się świata we wszystkich jego postaciach. Ulubieniec musi aktywnie wchodzić w kontakt z otaczającą rzeczywistością - twardnieje jego układ nerwowy i charakter.

Wybierając mastif tybetański jako zwierzaka, powinieneś pamiętać o osobliwościach używania tych psów i poznać ich pierwotny cel. Oczywiście, najwygodniej będzie się czuł w wiejskim domu z dużą fabułą, gdzie będzie mógł realizować swoje funkcje strażnicze. Dorośli potrzebują codziennych długich spacerów i wysiłku fizycznego. Są aktywne, zwłaszcza w młodym wieku, będą szczęśliwie biegać, bawić się, a nawet pływać. W bezpretensjonalnym jedzeniu zjedz trochę - nie więcej niż Labrador czy bokser. Dwa posiłki dziennie będą wystarczające, również do ich dyspozycji powinna być zawsze świeża woda.

Dbanie o luksusowy płaszcz tybetańskich mastifów nie jest szczególnie trudnym zadaniem. Wystarczy je czesać dwa lub trzy razy w tygodniu. Na wiosnę, kiedy nadchodzi okres molowania, powinno się to robić częściej - w tym czasie rzeczywiście może trafić ilość wyczesanej wełny. Na wystawowych psach szczególną uwagę zwraca się na grzywę - poprawę jej "lwiego wyglądu". Są bardzo czyste i bezzapachowe, więc nie wymagają częstego mycia.

Mastif tybetański jest najdroższą rasą psów na świecie. Co do ich wartości, może być bardzo różny w różnych krajach. Na przykład w Chinach obecność takiego psa w domu jest oznaką wysokiego statusu społecznego i dobrego samopoczucia. Szczególnie szanowane osoby o czerwonawo-czerwonym kolorze (czerwony, jak wiadomo, symbol szczęścia i dobrobytu w Chinach). Dlatego w Środkowym Królestwie ceny dla Tybetańczyków mogą wynosić od kilkuset tysięcy dolarów do milionów lub więcej. To mastify tybetańskie mają rekordowe wartości - w 2010 r. Zakupiono psa o nazwie Red Lion za 1 465 000 $, w 2011 r. Chiński potentat w branży węglowej dostał zwierzę w kolorze ognia o nazwie Big Splash za 1,5 miliona dolarów, w 2012 r. nowy rekord złamany - szczeniak mastifa tybetańskiego Emperor sprzedany za 1,6 miliona dolarów. Krążą plotki, że w 2014 r. Pochodzi z prestiżowego chińskiego przedszkola sprzedano za 12 milionów juanów, czyli ponad 1,9 miliona dolarów. Istnieją jednak informacje, że już do 2015 r. Aktywna hodowla i nieodpowiedniość tych zwierząt do życia w środowisku miejskim obniżyły ceny najlepszych przedstawicieli rasy do 2 000 USD. W innych krajach mastify tybetańskie są oceniane inaczej, ale nie tak szeroko, jak kilka lat temu w Chinach. Na przykład w Wielkiej Brytanii średnia cena wynosi 1500-2000 dolarów, na Ukrainie iw Rosji - 1000-2500 USD

Mastif tybetański

Ta część północnych zboczy gór Himalajów, gdzie rozciąga się tajemniczy Tybet, jest niezawodnie odizolowana od reszty świata przez ośnieżone szczyty i martwą pustynię.

Wynikało to z tej izolacji, że tybetańska rasa psów przetrwała w swojej oryginalnej formie, nie tracąc ani siły, ani wytrzymałości, ani żywotności. Te bogatyry są tak niespokojne w surowym klimacie i trudnych warunkach życia, że ​​od dawna towarzyszyły im piękne legendy i ekscytujące legendy.

Co jest warte jednego pojawienia się gigantów! Obfite długie włosy i gruby podszerstek pozwalają psom wytrzymać wszelkie katastrofy pogodowe, a dzięki mocnym kościom, rozwiniętym mięśniom, szerokiej klatce piersiowej i mocnym nogom "Tybetańczycy" żartobliwie pokonują wielkie odległości wzdłuż kamienistych ścieżek. Gęsta wełna mastifów tworzy potężną lwią grzywę, owiniętą wokół szyi kołnierzem, a mądra symbolika leży w kolorze psów.

Mieszkańcy Tybetu uważają, że jasny punkt na klatce piersiowej wskazuje ogniste i nieustraszone serce psa, a para mniejszych plamek w brwiach to jeszcze jedno oko dla psa, aby zagłębić się w ludzką duszę, upewniając się co do czystości myśli dwunogiego mistrza natury lub po otrzymaniu ostrzeżenia o jego złych intencjach.

I, prawdopodobnie, jako uznanie dla wytrzymałości psów, które przez wieki z rezygnacją zrezygnowały z życia w trudnych warunkach na dużych wysokościach, natura nagrodziła Mastifami Tybetańskimi doskonałe zdrowie i niewiarygodne, według standardów psów, długowieczność. Natura psów, w przeciwieństwie do groźnego wyglądu, jest raczej łagodna: urok "Tybetańczyków" nie zna granic, a miłość do właściciela rozciąga się na otoczenie. To prawda, w rozsądnych granicach.

Życzliwość błyskawic paruje, konieczne jest, aby mastiff podejrzewał nieznajomego, próbującego naruszać integralność własności pana. Aby szukać takiego strażnika: mastify chronią powierzone im terytorium nie do końca życia, ale do śmierci, aw złości ten pies jest tak okropny, że słynny pies Baskerville jest szczeniakiem przeciw niemu.

Po prostu wyobraź sobie, jak dokuczliwy nos, wizualnie powiększający psa do wdowy, ostry uśmiech kłów, czerwone światła w oczach, a wszystko to połączone z potwornymi dźwiękami mocy i barwy, by nazwać to szczekaniem po prostu nie zmienia języka.

Biorąc pod uwagę potężne wymiary mastifa, należy poświęcić maksimum uwagi zwierzęciu, zaczynając od najdelikatniejszego wieku szczenięcia: niekontrolowany olbrzym chroniący właściciela, jego rodzinę i posiadane przedmioty może stanowić poważne zagrożenie.

Dodaj do tego naturalny upór psa - nawet dobrze wyszkolone mastify mogą sobie pozwolić na próbę obrony swojej niezależności w danej sytuacji. Bądź przygotowany na to, że w trakcie treningu będziesz musiał umiejętnie łączyć miłość i siłę, determinację i uczucie.

Nie opuszczaj bez opieki dziecięcej firmy, jeśli dziecko jest odwiedzane przez znajomych. Pies nie zawsze jest w stanie przeniknąć do tła tego, co się dzieje: mastif może z łatwością wziąć nieszkodliwy żart jako zagrożenie i sprawić, że strażnik "stanie", strasząc wielkie dzieci.

Z drugiej jednak strony "Tybetańczycy" dopuszczają wszelkie zniewagi ze strony "własnych" dzieci, po cichu spisując wszystkie testy przygotowane przez małe chochliki. To nie przypadek, że w tybetańskich wioskach psy te zawsze były nieustraszone, aby opiekować się dziećmi.

Większość właścicieli tybetańskich mastifów jest przekonana, że ​​te psy mają rzadką intuicję, która pozwala im z łatwością "odczytać" nastrój właściciela i działać zgodnie z tym - uroczo, taktownie i ostrożnie. Nawiasem mówiąc, ta sama większość ma uzasadnione podejrzenie, że tybetańskie mastify nie są dokładnie psami, za bardzo od nich. Może nie są tak dalekie od prawdy?

Inne, nie mniej niesamowite rasy psów ze zdjęciami, czekają na Ciebie na osobnej stronie!

Mastif tybetański

Mastif tybetański jest najstarszą rasą, jest protoplastą wszystkich nowoczesnych psów służbowych. Przez tysiąclecia mnichom udało się utrzymać czystość krwi psów dzięki ich odległemu położeniu - Tybetowi.

Historia rasy

Pierwsza wzmianka o mastifu tybetańskim znajduje się w książce Shu-King, napisanej w 1122 r. Pne. Sądząc po opisie, wygląd psa od tego czasu nie ulegał poważnym zmianom. Arystoteles opisuje mastifa jako skrzyżowanie psa z tygrysem. Gosfen daje bardziej realistyczny pomysł: "Ogromny pies o dużej głowie i bogatym futrze". Marco Polo, gdy po raz pierwszy zobaczył mastifa w 1271 roku, został uderzony jego niegodziwością i rozmiarem. Pies wydawał mu się tak wysoki jak osioł. Porównanie to od dawna ekscytuje wyobraźnię hodowców psów w tamtych czasach.

O mastifu tybetańskim przez wiele lat były legendy. Były nieprawdopodobne, podobne do mitów o Bigfoot.


Zdjęcie: zły tybetański mastif.
Mastif tybetański na wystawie.
Mastif tybetański.
Mastif tybetański i szczeniak.

W 1774 r. Władca bengalski, mając nadzieję na zawarcie porozumień pokojowych z sąsiadami, wysłał ambasadora do Tybetu. Negocjacje nie zakończyły się sukcesem, ale George Boklya osobiście zobaczył giganta i zapisał swoje wrażenia - "wielkie, okrutne psy o kudłatych włosach". Do XIX wieku mastify pozostawały mityczną rasą, dopóki nie sprowadzono na Zachód rasowych Tybetańczyków.

Spekulacje na temat okrucieństwa psów okazały się wytrwałe, a przybyłe zwierzęta zostały umieszczone w zoo jak dzikie zwierzęta. Niektóre osoby zmarły bez zmieniających się warunków klimatycznych. Ocalali zostali umieszczeni w klatce z napisem "ostrożnie! Nie pasuje! ".

Mastify tamtych czasów nie różniły się atrakcyjnością. Doskonali stróże i myśliwi byli solidni i niezależni. W domu nazywano je "dokuyut", "przed" - drzwiami, "kuźnią" - psem.

W 20 wieku Tybet zdobył Anglię, a następnie Chińczycy. Dalajlama opuścił swoją ojczyznę, ciężkie czasy w kraju. Utrzymanie mastifów wymiarowych było kosztowne, więc stopniowo ulegały zniszczeniu, wkrótce nie pozostała w Tybecie żadna osoba.

Ożywił mastif tybetański w Nepalu. Władca wziął pod swoje opiekę psy i osobiście podążał za rozwojem i restauracją gigantów.


Dziewczyna i mastif tybetański
Mastif tybetański z kochanką
Mastif tybetański w Valier.

W Stanach Zjednoczonych para mastifów została przeoczona przez ambasadę. W 1958 roku prezydent Eisenhower przedstawił tybetańskie teriery, małe, eleganckie psy, ale z powodu zamieszania przybyły do ​​rezydencji kudłate olbrzymy. Władca zlecił psy senatorowi Gary'emu Derby. Psy były doskonale zadbane, ale nie zajmowały się hodowlą.

Anna Gohar, po odkupieniu pary od senatora, podjęła wzrost populacji mastifów. To ona założyła pierwszy klub rasy.

W Paryżu, fanem i hodowcą tybetańskich mastifów stał się Alain Delon, który był zagorzałym fanem tej rasy.

W Rosji populacja rasy jest niewielka, ale popyt na puszyste olbrzymy zwiększa się z każdym rokiem.

Wygląd

Duży, silny i muskularny pies. Charakterystyczną cechą tej rasy jest duża wełna z grubym podszerstkiem. Waga psa do 73 kg, suki nieco mniejsze. Wzrost w kłębie 69-73 cm


Mastif tybetański jest wściekły.
Mastif tybetański.

Głowa. Masywny, szeroki. Dopuszczalne zmarszczki od oka do szczęki. Szyja jest mocna, mocna. Wełna tworzy wspaniałą bramę, podobną do grzywy lwa. Szczęki kwadratowe, mocne. Zęby duże, białe. Ugryzienie - nożyczki. Kufa jest w przybliżeniu równa długości czaszki. Nos wyraźnie zaznaczony, nozdrza otwarte, czarne. Małe uszy, wiszące na chrząstce, posadzone nisko. Łapy proste, grube, potężne. Łopatki i biodra nie są wyrzucone. Ogon nad poziomem kręgosłupa, rzucony na zad. Oczy owalne, duże, ciemne kolory. Nos jest szeroki. Skrzynia szeroka w kształcie serca. Podkładki na stopach odpowiadają ogólnemu tonowi.

Ruchy są szerokie, zwinne. W spokojnym kroku - imponujące.

Standard pozwala na trzy główne kolory:


  • Czarny
  • Czarny z tan.
  • Rude Od złotego do ciemnobrązowego.

Grube włosy, grube włosy, sprężyste. Podszerstek jest gruby, rozrzedzi się w upale.


Mastif tybetański.
Shorn Mastify Tybetańskie.


  • Wyrafinowana, lekka głowa.
  • Zwinny narybek.
  • Niewystarczająca pigmentacja.
  • Skręcony ogon.
  • Wysokość mniejsza niż dopuszczalna więcej niż 2 cm.
  • Niezgodność bitu.
  • Nieśmiałość, agresywność.

Postać

Z natury Mastifa Tybetańskiego jest obojętny, chłodny i dobroduszny. Potrafi samodzielnie podejmować decyzje, być niezależny i pełen godności. Samowystarczalny pies, który nie chce wywoływać nierozsądnego szczekania lub nieumiejętnej agresji. Jeden rodzaj kudłatego giganta powoduje szacunek i radość.

Znakomici strażnicy, którzy czują granice swojego terytorium. Nie będzie zwracał uwagi na przechodnia za płotem, ale nie pozwoli powierzonej mu spisku.


Mastif tybetański w Tybecie.
Mastif tybetański biały kolor.
Szef mastifa tybetańskiego.

Mocno przywiązany do członków swojej rodziny, dogaduje się z dziećmi i innymi zwierzętami. Ale warto pamiętać, że jeden niezręczny ruch psa, może spowodować uraz dziecka.

Samowolne, lekko uparte zwierzę potrzebuje mocnej i uczciwej ręki. Właściciele nowicjuszy lepiej korzystają z usług profesjonalnego psa. Przy wzajemnym szacunku i zaufaniu nauka jest łatwa, ale początkowo rozważany jest zespół przez gospodarza. Jeśli zwierzę jest uparte, ważne jest, aby osiągnąć wykonanie zamówienia, w przeciwnym razie pies może zająć miejsce lidera i będzie musiał żyć zgodnie z jego zasadami.

Mastif tybetański nie toleruje przemocy i kar fizycznych, może go zawstydzić, szczeniak jest wystarczająco winny, aby wstrząsnąć karkem, tak jak matka.


Szczeniak mastifa tybetańskiego.

Małe szczenięta są energiczne i aktywne, w trakcie gry są w stanie wyrządzić znaczne szkody. Dlatego ważne jest, aby dać dziecku możliwość wyrzucenia energii w wolności. Z wiekiem mastiff staje się bardziej spokojny, spokojniejszy. Potrafi leżeć cały dzień u stóp ukochanego mistrza.

Rasa nie jest przeznaczona do budownictwa mieszkaniowego. Lubi tarzać się w zaspach, odpoczywać w cieniu drzew. Ale stały kontakt z osobą jest dla niego bardzo ważny. W przeciwnym razie pies zamknie się, rozgorączkuje i stanie się niekontrolowany.

Nawet z utrzymaniem wolnego wybiegu na terytorium nie eliminuje potrzeby spacerów ze zwierzakiem. Stały kontakt z nieznajomymi sprawi, że pies będzie bardziej zrównoważony i spokojny, a spokojna promenada z właścicielem pomoże wyciągnąć swoje łapy i uzyskać nowe wrażenia, których tak bardzo potrzebuje spostrzegawczy mastiff.

Mastif tybetański

Mastif tybetański jest dziś rzadką rasą psów należących do grupy sznaucerów i pinczerów, molosów, szwajcarskich bydła i psów górskich z sekcji molossa i podsekcji psów górskich. Jedna z najstarszych ras pracujących, była używana jako strażnik tybetańskich klasztorów i asystent koczowników w górach Himalajów.

Treść artykułu:

Pochodzenie rasy

Mastify tybetańskie były po raz pierwszy wspomniane w czasach starożytnych, ale rasa ta nadal jest otoczona przez różne legendy i mity. Marco Polo i Arystoteles, a także wielu innych autorów, pochwalili naturalną siłę, inteligencję i moc tybetańskich mastifów. Nawet szczekanie takich psów jest uważane za wyjątkową i bardzo cenną cechę rasy. Wielu wybitnych ekspertów od psów, w tym Martin, Yaatt, Menen, Beckmann i Sieber, a także Strebel i Bilandt, było po prostu zafascynowanych pochodzeniem tybetańskich mastifów i ich miejscem w kulturowym dziedzictwie Tybetu, więc aktywnie angażowali się w badania tej rasy.

To jest interesujące! Istniejąca opinia, zgodnie z którą mastify tybetańskie są przodkami wszystkich ras grupy molosów, nie otrzymała w tej chwili naukowych uzasadnień i dlatego jest najprawdopodobniej błędna.

Pierwszym znanym mastifem tybetańskim, który dotarł do wybrzeża Europy Zachodniej, jest pies, który został wysłany w prezencie do królowej Wiktorii przez lorda Hardinga. W latach osiemdziesiątych XIX wieku para psów tej rasy została przywieziona do Anglii przez Edwarda VII, aw 1898 roku berlińskie zoo zostało uzupełnione oficjalnie zarejestrowanym potomstwem tybetańskiego mastifa.

Opis mastifa tybetańskiego

Psy tej rasy mają grubą i równą sierść, dzięki czemu takie zwierzęta są idealne do całorocznego przebywania na świeżym powietrzu. Waga dorosłego osobnika tej rasy może wahać się w granicach 60-80 kg przy wzroście w kłębie w zakresie 60-77 cm.

Standardy rasy

Standardy rasy mastifa tybetańskiego prezentowane są nie tylko przez ogólny wygląd i podstawowe proporcje, ale także przez temperament i ruchy, płaszcz i jego kolor, wzrost i wagę.

Zwierzę z rodowodem ma:

  • szeroka, ciężka i mocna głowa z kilkoma fałdami, przechodząca od obszaru oczu do kącików ust;
  • duża, nieco zaokrąglona, ​​dobrze wypełniona i głęboka czaszka z kwadratowym końcem kufy;
  • dobrze rozwinięte usta, całkowicie zakrywające żuchwę psa;
  • silne szczęki, które mają doskonały i prawidłowy zgryz nożycowy;
  • średniej wielkości, brązowe, dość szeroko rozstawione, owalne, bardzo wyraziste oczy o mocno przyciśniętych powiekach;
  • średniej wielkości, trójkątne i wiszące, opadające nieco do przodu i wznoszące się w stanie podniecenia z uszami pokrytymi krótkimi, ale miękkimi włosami;
  • silny i muskularny, łukowaty, z małą szyjką, pokryty grubymi włosami w kształcie grzywy;
  • silne ciało z prostym i muskularnym grzbietowym obszarem, a także szeroki i dostatecznie płaski zad.
  • stosunkowo głęboki, umiarkowanie szeroki obszar klatki piersiowej;
  • średnio długi, wysoko osadzony i swobodnie rzucony w rejon grzbietowy, puszysty ogon;
  • prosty, z dobrze rozwiniętymi kątami stawu, pokryty mocną wełną z przednimi kończynami o prostych przedramionach, lekko spadzistych i mocnych śródręczach;
  • mocny i muskularny, z dobrze rozwiniętymi kątami stawów i silnymi biodrami i kończynami tylnymi, z dobrze wygiętymi stawami kolanowymi, niskimi stawami i mocnymi stawami skokowymi;
  • dość długie, mocne, zaokrąglone i zwarte nogi o charakterystycznych łukowatych palcach.

Mastif tybetański charakteryzuje się silnymi, lekkimi i elastycznymi ruchami, które mają bardzo dobry ruch i zasięg. Pies tej rasy ma zdolność łatwego i dość szybkiego pokonywania znacznych odległości, przy zachowaniu prawie całej ilości energii witalnej.

Jakościowe właściwości wełny są ważniejsze niż jej ilościowe wskaźniki. Sierść jest twarda i gruba, z niezbyt długim płaszczem wierzchnim, gęstym i dostatecznie falującym podkładem, który rozrzedza się w ciepłym sezonie. W szyi i ramionach z grubą warstwą wełny tworzy "grzywę". Płaszcz może być reprezentowany przez kilka rodzajów kolorów:

  • nasycona czerń z i bez garbowania;
  • niebieski z obecnością opalenizny i bez;
  • złoto, od bogatych jasnożółtych odcieni do głębokiej czerwieni.

To jest interesujące! Często są przedstawiciele rasy o brązowych znaczeniach nad oczami, na kończynach dolnych i na czubku ogona.

Wszystkie rodzaje kolorów powinny mieć maksymalną czystość, a opalenizny mają bogaty kasztanowy odcień lub jaśniejsze odcienie. Standardy pozwoliły na obecność białych plam w klatce piersiowej i minimalnych białych plam na nogach.

Postać psa

Ze względu na charakter i temperament mastify tybetańskie są dość spokojnymi i powściągliwymi psami, łączącymi nie tylko nienaganne cechy ochronne, ale także zdolność do życia w rodzinach z dziećmi. W stosunku do innych psów, mastify wykazują względną życzliwość, ale mogą dość odpowiednio reagować na agresję. Jedną z głównych, ważnych cech charakterystycznych tej rasy jest niezależność w stosunku do jej właściciela. Hodowane w celu ochrony psów wolą nocne przebudzenie, więc w ciągu dnia godziny mogą spać.

Ważne! Jest to misja strażnika, która wyjaśnia jego bliskość i podejrzenia wobec obcych, więc eksperci nie zalecają rozpoczęcia mastifa bez doświadczenia z podobną rasą.

Mastify tybetańskie przypominają Doga pod względem inteligencji, dlatego są bardzo inteligentne, ale często potrafią być uparte. Takie cechy będą wymagały od właściciela zdolności do wykonywania niewątpliwych cech przywódczych, a także bardzo dobrego zrozumienia psychologii psa.

Całkowity brak ścisłej dyscypliny lub konsekwentny proces szkolenia może spowodować nieprzewidywalne zachowanie psa, dlatego niezwykle ważne jest zwrócenie odpowiedniej uwagi na uspołecznienie mastifa.

Długość życia

Średnia długość życia psów rasy mastif tybetański wynosi około dwanaście lat i jest doskonałym wskaźnikiem, ponieważ zwierzę należy do kategorii dużych, doświadczając poważnego stresu w życiu codziennym.

Treść mastifa tybetańskiego

Aby zachować zdrowie fizyczne i psychiczne, zawartość mastifa tybetańskiego musi ściśle przestrzegać ścisłego przestrzegania kilku zasad, w tym równowagi żywienia, optymalnego wykonywania wysiłku fizycznego, właściwej i codziennej pielęgnacji sierści, stałości komunikacji i odpowiedniego szkolenia. Psy tej rasy można przechowywać nie tylko w domu lub mieszkaniu, ale także w klatkach na świeżym powietrzu.

Opieka i higiena

Zwiększona uwaga i właściwa pielęgnacja wymaga grubego wełnianego mastifa, który jest prawdziwą ozdobą tej rasy. Twoje zwierzę powinno również mieć higienę oczu, uszu, zębów i pazurów:

  • wylinka psa będzie wymagać czesania specjalnymi pędzlami trzy razy dziennie;
  • konieczne jest kąpanie swojego zwierzaka kilka razy w roku;
  • w razie potrzeby maty lub splątane futra są starannie przycięte;
  • profilaktyczne czyszczenie zębów przeprowadzane jest kilka razy w tygodniu, a po zmianie zębów konieczne jest monitorowanie powstawania prawidłowego zgryzu i ogólnego stanu dziąseł;
  • pazury są przycinane kilka razy w miesiącu za pomocą specjalnych klapek;
  • po przejściu psa należy sprawdzić łapy i umyć je czystą wodą, a następnie wytrzeć je miękką ściereczką;
  • uszy są wycierane za pomocą wilgotnych podpasek higienicznych w celu usunięcia nadmiaru siarki lub nagromadzenia kurzu;
  • oczy są okresowo myte infuzją farmaceutycznego rumianku.

To jest interesujące! Aby nie powodować naruszeń standardów rasy i promować jej dalszy rozwój, zaleca się zastosowanie do żłobków lub klubów specjalizujących się w rasie, aby wybrać przyzwoitą parę.

Ważne jest, aby pamiętać, że mastif tybetański dojrzewa późno, więc można używać psów starszych niż trzy lub cztery lata w kryciu.

Mastif tybetański dieta

Zgodność z właściwą dietą żywieniową i dietą - jednym z głównych warunków mastifa tybetańskiego. Możesz karmić swojego zwierzaka naturalnym pokarmem lub w pełni przygotowanym suchym i mokrym pokarmem. Wymieszaj te rodzaje jedzenia jest absolutnie niemożliwe.

Najlepszym rozwiązaniem, zdaniem ekspertów, jest karmienie psa naturalnymi, naturalnymi produktami. Szczeniak w wieku 1-2 miesięcy powinien otrzymywać sześciokrotne karmienie, w którym całkowita dzienna objętość paszy jest równomiernie rozłożona. Główne produkty prezentowane są:

  • chude mięso, takie jak wołowina lub indyk;
  • podroby przetwarzane termicznie;
  • sfermentowane produkty mleczne, takie jak kefir, mieszanina acidofilna lub ser twarogowy;
  • zboża: ryż lub kasza gryczana;
  • gotowane jajka w ilości pary sztuk w ciągu siedmiu dni;
  • gotowane warzywa, takie jak marchew, dynia lub kapusta;
  • świeże owoce, takie jak jabłka;
  • oleje roślinne: oliwa, kukurydza, siemię lniane, rzepak lub słonecznik;
  • suszone owoce, ser i rodzynki jako nagroda za jedzenie w trakcie szkolenia;
  • różne zielenie.

To jest interesujące! Całkowita dzienna objętość pokarmu powinna wynosić od trzech do czterech procent wagi zwierzęcia.

Dodatki witaminowo-mineralne dodawane są do żywności, która w zależności od wieku i stanu zdrowia psa jest przepisywana przez weterynarza. Od wieku dwóch miesięcy i do sześciu miesięcy pies jest przenoszony do pięciokrotnego reżimu żywienia, a dieta jest uzupełniona gotowaną rybą morską bez kości.

Choroby i wady rasowe

Rasa mastifa tybetańskiego charakteryzuje się występowaniem następujących chorób zakaźnych:

  • nerwowy środek golący;
  • parwowirusowe zapalenie jelit;
  • wścieklizna;
  • zakaźne zapalenie wątroby.

Dzięki terminowym szczepieniom można zapobiec pojawieniu się wielu problemów ze zdrowiem psa i chronić jego odporność. Choroby dziedziczne obejmują dysplazję stawów biodrowych, nowotwory złośliwe i alergie, a także osteochondropatię, zwyrodnienie kości i zapalenie skóry. Wszelkie odchylenia od ustalonych standardów rasy są uważane za niedociągnięcia, których stopień zależy od poziomu przejawów.

Imadła mogą być reprezentowane nie tylko przez fizyczne niezgodności z uzgodnionymi standardami, ale także przez następujące odchylenia:

  • lekka lub nadmiernie pomarszczona głowa;
  • obwisłe usta;
  • obecność wyraźnego i dobrze zaznaczonego zawieszenia;
  • duże lub niewystarczająco osadzone uszy;
  • jasne kolorowe oczy o szerokim i otwartym wyglądzie;
  • brak pigmentu, zwłaszcza na nosie;
  • beczkowata część żebra;
  • ogon z ciasnym skrętem nad udzie;
  • sztywność i zbyt ciężkie ruchy;
  • wzrost poniżej minimalnych dozwolonych standardów.

Psy z agresywnością lub nadmierną bojaźnią, które mają przekroczenie lub niedowagę, są zdyskwalifikowane. Znaki dyskwalifikujące obejmują również niewłaściwy kolor. Psy z oczywistymi odchyleniami od standardów fizycznych lub behawioralnych podlegają obowiązkowej dyskwalifikacji.

Wychowanie i szkolenie

Mastif tybetański jest rasą, która wymaga obowiązkowej edukacji i konieczne jest rozpoczęcie socjalizacji takiego psa od najmłodszych lat. Standardowe szkolenie takiego zwierzaka przedstawia:

  • socjalizacja;
  • imprinting;
  • badanie ogólnego przebiegu szkolenia.

W procesie socjalizacji i edukacji szczeniak może czasami wykazywać upór i agresję, co wynika z osobliwości charakteru i obecności poczucia własnej wartości w tej rasie.

Ważne! Po odciśnięciu pies powinien zostać uspołeczniony, aby zachęcić zwierzę do nauki spokojnego reagowania na społeczeństwo i świat zewnętrzny. Tylko uspołecznione zwierzę może dobrze opanować bieg podstawowych poleceń treningu.

Imprinting to wykorzystanie technik, dzięki którym szczeniak przestaje się bać właściciela i zaczyna mu ufać. Takie ćwiczenia na pierwszym etapie wychowania pozwalają nauczyć psa odpowiedniej postawy wobec społeczeństwa i środowiska.

Kup tybetański mastif

Wskazane jest nabywanie mastifa tybetańskiego na zalecenie klubu lub w żłobkach, które od dawna specjalizują się w hodowli tej rasy i miały czas, aby pozytywnie nawiązać kontakt z hodowcami psów. Doświadczeni hodowcy są w stanie udzielić jasnych i kompetentnych instrukcji dotyczących systemu żywienia zwierząt domowych i jego utrzymania, w tym higieny i środków zapobiegawczych.

Na co zwrócić uwagę

Musisz zdobyć szczeniaka z całkowitym zdrowiem fizycznym i psychicznym. Jeśli nie ma uzasadnionych powodów dla konkretnego wyboru zwierzaka, eksperci doradzają, aby pozyskać najbardziej odżywionego, najbardziej zwinnego i najsilniejszego szczeniaka z miotu. Ważne jest, aby pamiętać, że dorosła samica rasy Mastif tybetański ma zawsze nieco mniejszy rozmiar niż wymiary psa.

Dobry, rasowy szczeniak mastifa tybetańskiego powinien mieć gruby i dość puszysty płaszcz z rozwiniętym podszerstkiem. Oczy nabytego zwierzęcia muszą być czyste i czyste, bez zewnętrznych oznak jakiejkolwiek choroby lub odchyleń od ustalonych standardów.

Mastif tybetański Puppy Price

Cena szczenika rasowego zależy od wielu czynników, które reprezentuje możliwość uczestniczenia w karierze wystawowej, parametry rodowodu, pochodzenie rodziców, a także typ naturalny. W stołecznych żłobkach koszt wysokiej klasy mastifa może wynosić od 100 do 120 tysięcy rubli.

To jest interesujące! Na targach w 2014 roku sprzedano najdroższy roczny mastif tybetański, co kosztowało nabywcę z Chin kilka milionów dolarów, dzięki czemu trafiło do Księgi Rekordów.

Dorosłe mastify tybetańskie z kategorii "pet-pets" w naszym kraju kosztują około 40-50 tysięcy rubli lub nieco więcej, ze względu na niedostatecznie wysoką klasę i główne cechy szczeniąt sprzedawanych przez hodowców krajowych.

Na przykład średni koszt rasowych szczeniąt "ekstra-klasy", sprzedawanych w Chinach, może wynosić 25-35 tysięcy dolarów, a czasem nawet więcej. W Państwie Środka obecność psa takiej rasy świadczy o wysokim statusie i bogactwie właściciela.

Opinie właścicieli

Samce mastifa tybetańskiego są większe i odważniejsze niż suki, mają luksusowy płaszcz i prawie "lwią grzywę". Suki są bardzo lojalne wobec rodziny, mają bardziej subtelną, bogatą i złożoną psychikę, więc wykazują ostry umysł i inteligencję w procesie edukacji lub treningu.

To jest interesujące! W rodzinie rasa Mastifa tybetańskiego uczestniczy w prawie wszystkich wspólnych sprawach i bardzo dobrze odczuwa nastrój domowników.

Według właścicieli takich psów, główne cechy charakteru reprezentowane są przez nieufność wobec obcych i brak agresji wobec członków rodziny, powściągliwość i zdolność ochrony znajomych przedmiotów lub ich właściciela, równowagę i spokój. Bez wyraźnego powodu zwierzęta domowe tej rasy nie szaleją. Mastif o dużych rozmiarach może łatwo zapuścić korzenie nie tylko w małej, ale i dużej rodzinie, gdzie szybko i zasłużenie staje się uniwersalnym ulubieńcem.

Czytaj Więcej O Psach

Objawy i leczenie mykoplazmozy u psów

Szkolenie W artykule porozmawiam o tej chorobie psów, takich jak mykoplazmoza. Wymienię przyczyny choroby, podam przebieg transmisji. Powiem ci, kto jest zagrożony i jak objawia się choroba.

Jak wybrać kaganiec dla mopsa

Szkolenie Kochający właściciel z pewnością zadba o akcesoria, aby kontrolować zachowanie psa na ulicy i zapewnić mu odpowiednią opiekę w domu.Mówimy o amunicji do mopsów - kaganiec, kołnierz, smycz, uprząż.