Rasy

Porównanie walijskiego teriera z psami innych ras

Interesujące jest przeprowadzenie porównania walijskiego teriera z trzema grupami psów:
• Z Fox Terrierami i Game Terrierami - jako bliscy krewni.
• W przypadku Airedale Terrier, jako psów najbardziej zbliżonych do zewnętrznej, z wyjątkiem wielkości, oczywiście.
• Z psami serwisowymi - jako porównanie psów ras usługowych z łowcami nory.
Zostanie omówione, oczywiście, o przeciętnych hipotetycznych przedstawicielach ras, ponieważ pies jest lustrem właściciela i aberracje zachowania psa są zawsze obecne, w zależności od stanu mózgu i natury jego właściciela *.

Welch Terrier - Fox Terrier, Jagd Terrier

Korzenie różnicy między behawioralnymi stereotypami Walijskiego Teriera i Fox Terrierów i Jagd Terrierów leżą, naszym zdaniem, w historycznym pochodzeniu Walijskiego Teriera jako uniwersalnego zwyczajnego psa, czyli psa używanego nie tylko w polowaniu, ale także w codziennym życiu. W ten sposób velsher terrier okazał się bardziej zrelaksowany w domu, wyszkolony i dopasowany do ludzi, niż Fox i Yagda. Należy jednak zauważyć, że różnice między krzyżami są w przybliżeniu takie same, jak różnice między dwoma walijskimi terierami, które są hodowane w różny sposób i wychowywane przez różnych właścicieli.

Welch Terrier vs Airedale Terrier

W rzeczywistości różnice między Walijskim Terierem, jak myśliwym z kopyt, a Airedale Terrier, jak pies, który wylęgał się na polowanie na wydrę, również są na zewnątrz. Różni się on od proporcji części ciała Airedale Terriera, kąta ustawiania łap, ustawiania uszu, ogona i tak dalej. Ale główną różnicą jest charakter. Walijski Terier jest bardziej mobilny, wytrwały w realizacji swoich pragnień, namiętnie podekscytowany polowaniem, kochający wolność, uparty i zarozumiały niż Airedale. Jeśli ktoś myśli, że nabywając Walijskiego Teriera, nabywa mini-Erdel o spokojnym, zrównoważonym charakterze, ten ktoś jest bardzo poważnie mylony. Spokojne życie nie będzie!

Welch Terrier kontra pies służbowy

Walijski terier nigdy, powtarzamy dla zwariowanych, nigdy nie wykona poleceń tak szybko i wyraźnie jak pies służbowy. I nie dlatego, że jest nieodłączny od jakiejś rodzajowej głupiej głupoty (głupie psy, naszym zdaniem, w ogóle się nie zdarzają - są głupi właściciele), ale dlatego, że jego cele w danym momencie prawie nigdy nie zbiegają się z twoimi pragnieniami. Tak więc, pomiędzy twoją drużyną a jej realizacją walijskiego teriera, jest faza intensywnej analizy następujących początkowych danych: czego chcę, jestem Welch Terrier (tylko z wielką literą, w przeciwnym razie Ich nikczemna wysokość nie myśli o sobie), co ten, który mnie wzywa, chce mój pan (śmiech), możliwe konsekwencje niespełnienia jego (rzekomo mistrzowskich) prymitywnych pragnień. Pod koniec analizy - decyzja. Rezultat - dla gospodarza - jest często nieprzewidywalny.

M. V. Alekseeva. 10 października 2004 r. Wraz ze zmianami i uzupełnieniami z 12 lipca 2017 r

* Wymagany komentarz. Świat idiotów jest bogaty i różnorodny. Jako przykład, od niedawna, gdy właściciel jamnika, który leci energicznie z daleka, a przy pierwszym ukośnym spojrzeniu na nią, mężnie chowając się za nogami właściciela, robi pretezi w duchu: "Nie ma tu nic do chodzenia, mój jamnik ma, to cię teraz rozdziera!", dochodzimy do wniosku, że dany obywatel żyje w swoim wszechświecie i usuwa go z próbki statystycznej...

Drogi odwiedzający! Artykuły autora wyrażają wyłącznie subiektywny punkt widzenia iw żaden sposób nie roszczą sobie prawdy ostatecznej. Jednak próba sporu z autorem na temat zagadnień ujętych w tych artykułach jest absolutnie bezużyteczna - punkt widzenia autora nie ulegnie zmianie.

Na górę strony • Go »

Jeśli nie masz wystarczających informacji na tej stronie lub chcesz kupić szczeniaka rasy walijski terier, możesz skontaktować się z Alekseeva Marina Vitalyevna e-mailem [email protected] lub dzwoniąc pod numer 8-499-164-4023.

Linki do materiałów serwisu nie są zabronione; cytowanie materiałów ze strony jest dozwolone wyłącznie ze wskazaniem autorstwa materiałów lub bezpośredniego linku do źródła; wykorzystanie obrazów graficznych jest dozwolone wyłącznie za pisemną zgodą autorów.

Stworzony przez AJI. © 2004 - 2018. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Welch Terrier i Airedale Terrier

Welch Terrier i Airedale Terrier. Różnice

Homeland Airedale Terrier and Welsh Terrier, podobnie jak większość innych współczesnych ras terierów - Wielka Brytania. Obie rasy otrzymały nazwę od nazwy tych obszarów kraju, w którym zostały utworzone. Welch Terrier to terier z Walii, a Airedale Terrier to terier z doliny rzeki Ayr (powiat York-Shire). Obaj wywodzili się z tego samego rdzenia - staroangielskiego grubiańsko-brązowego teriera, z którym polowali na lisy w XVII wieku. Terier ten stał się podstawą do powstania wielu ras, ale velshi pozostał najbliższy pierwotnej formie. Pokrewieństwo "synów" Starego Angielskiego Terriera jest szczególnie widoczne w starych odciskach i rysunkach.

Terier Airedale został pozyskany w drodze krzyżowania Old English Terriera z wieloma innymi rasami, z których największy wpływ na ostateczny wygląd rasy miało krzyżowanie z Otterhound (angielską hodowlą psów myśliwskich hodowanych na wydrę myśliwską). Rasa została celowo wyhodowana na polowanie na trawę na wodzie, dlatego psy muszą być raczej dużymi pływakami (56-60 cm w kłębie).

Walijski Terrier jest nadal zagrzebanym psem wykorzystywanym w polowaniu na lisy, jenotem i borsukem, który pomaga właścicielowi polować na inne gatunki zwierząt. Aby wczołgać się do dziury, musisz mieć mały wzrost, więc ograniczenia wzrostu (40 cm w kłębie) dla velsha są bardzo surowe.

Czasami walijski terier nazywany jest przodkiem Erdela, ale tak nie jest. Podczas formowania rasy Erdelia rasa walijskiego teriera była jeszcze w powijakach, więc nie mogła uczestniczyć w ewolucji Erdelle. Po raz pierwszy Airedale pod swoją nazwą zostało wystawione w 1883 roku, a Welch Terrier w 1886 roku. Niektórzy hodowcy psów, uczestnicy wczesnych wystaw w Anglii, przekroczyli swoje Airedale Terriery z Welsh Terrierami i Fox Terrierami i nagrali powstałe długogłowe, eleganckie, czarne psy w klasie walijskich terierów. Psy te wygrywały nawet przez pewien czas na wystawach, ale już wkrótce fani prawdziwych, pracujących walijskich terierów zamknęli dostęp do wystaw dla podobnych psów, a stary, nieco szorstki typ walijczyków ponownie zdominował rasę.

Pasja na wystawy ogólnie przyszła do Walii z pewnym opóźnieniem, w porównaniu z Yorkshire i innymi częściami Anglii. Z tego względu Walijskie Teriery pozostawały przez długi czas czysto pracującymi psami, szorstkimi i przysadzistymi, ale wyjątkowo silnymi i zrównoważonymi.

Należy zauważyć, że oryginalne, prymitywne teriery, które stały się przodkami współczesnych ras, zostały stworzone jako psy użytkowe i nie różniły się spektakularnym wyglądem. Prace hodowlane w tym kierunku rozpoczęły się w połowie ubiegłego wieku, kiedy wielu hodowców w Anglii było zafascynowanych wystawami i zaczęło poważnie "szlifować" zewnętrzną stronę psa. Ale wszystkie teriery, w tym teriery Airedale i walijskie teriery, odziedziczyły wigor i stałą gotowość do działania w połączeniu z równowagą i natychmiastową reakcją, a także dobrym zdrowiem, mocnymi kośćmi i potężnymi szczękami. Wszystko to jest bardzo mocno osadzone w genotypie współczesnych terierów, ponieważ ich charakter, w przeciwieństwie do wyglądu zewnętrznego, ukształtował się na przestrzeni wieków.

Ale z powrotem do naszych dni. Ewolucja rasy, począwszy od jednego korzenia, przebiegała w różny sposób i doprowadziła do tego, że dzisiaj, pomimo odmiennego wzrostu, rasy te są czasem zdezorientowane lub przynajmniej postrzegają Welch Terriera jako mniejszą kopię Airedale Terriera.

Tak, oczywiście, są podobne i nie powinieneś tego zaprzeczać. Spójrz tylko na zdjęcia. Być może niedoświadczony hodowca nawet nie powie, kto jest kim. Ale to tylko na pierwszy rzut oka. Ale w gruncie rzeczy sytuacja, jak w przypadku tajemniczego obrazu dziecka: "Znajdź dziesięć różnic".

Zacznijmy od ogólnych proporcji. Jeśli Airedale, wysokość 58 cm w kłębie, nie zmieniając niczego w nim, po prostu zmniejsz do 38 cm w kłębie, nie dostaniesz walijskiego teriera, ale tylko karykaturę tego, ponieważ istnieje wiele niuansów na zewnątrz tych ras, które należy wziąć pod uwagę.

Głowa. W Walijskim Terrierze jest nie tylko względnie szerszy, ale także dłuższy niż Airedale Terriera. Długość głowy Walijskiego Teriera jest równa połowie wysokości w kłębie. W przypadku Airedale długość głowy wynosi 45% wysokości w kłębie. Uszy walijskiego teriera są ustawione nieco inaczej niż u Erdela. Sąsiadują ze świątyniami i kierują się w kąt oka. W Airedale uszy skierowane są nie do oka, ale do dołu, wzdłuż policzka, ku ziemi. Erdelisty szeroko praktykował trzymiesięczne szczenięta przy uszach, korygując ich zestaw, a wśród velszatnikovów ta praktyka dopiero zaczyna się zakorzenić.

Ramię. Być może tutaj leży najważniejsza różnica między tymi psami. Powszechnie wiadomo, że teriery są stosunkowo bardziej piaszczystymi psami niż inne. Kąt idealnego połączenia przegubowego dla Airedale i Welsh Terriera wynosi 100-100 '. Psy te mają linię prostą z przodu, gdy bark jest nachylony około 65 'do horyzontu i dobrze oznakowany kłąb z łopatką złożoną pod kątem 45' do linii horyzontu. Taka anatomiczna kompozycja predestynuje dumną postawę teriera, jego wysoką pozycję do przodu i krótką linię górną. Mimo to nachylenie ramion Welsh Terriera i Airedale Terriera jest nieco inne. Wartość absolutnie bezpośredniego terriera teriera dla dużego Airedale Terriera jest wątpliwa, ponieważ przyczynia się do skrócenia kroku. Terier Airedale z takim samym prostym ramieniem jak walijski terier będzie miał raczej krótki krok i mniejszą swobodę ruchów niż pies z bardziej nachylonym ramieniem, a nie całkowicie "czystą linią z przodu".

Ogon. Standardy obu ras mówią, że terier niesie wesoło ogon, ale nie zgina go na grzbiecie. Jednocześnie postawy wobec odchyleń w zestawie ogonowym są różne w przypadku walijskich terierów i terierów Airedale. Erdeliści są lojalni wobec ogona rzuconego na plecy, jeśli pies ma odpowiedni zestaw zadu, ale velshista nie pochwalają, być może dlatego, że dla welshterrier ogon wiewiórki nie działa, ponieważ będzie przywiązany do pleców z pęczkami i niewygodny, gdy pies zostanie wyciągnięty z otworu za ogon.

Kolor Obie rasy, zgodnie ze standardem, mają kolor czarny (tj. Czarne plecy, czerwone nogi i głowa). Ale wśród walijskich terierów psy z niepomalowanymi tylnymi kończynami są bardziej powszechne. Podczas gdy dla Airedale Terriera istnieje podobna niedogodność w zmniejszaniu wyniku o ocenę, a nawet o dwie, w przypadku walijskich terierów może to wpływać tylko na miejsce w wyrównaniu, ale nie na wynik.

Wady. Każda rasa ma swoją własną, najczęściej występującą wadę populacji. Wśród Airedale Terrierów są często scumchy - psy z "owcami", miękka, niebarwiona wełna. Walijskie teriery nie mają lachmach, a nawet jeśli wełna niektórych psów jest bardziej miękka niż pożądana, nie jest to "owca". Wśród walijskich terierów, a także wśród terierów Airedale, jest sporo starych psów z wyprostowanymi stawami ramienno-barkowymi, niską szyjką, płaskimi kłąbami i nachylonym zadem, ale w przeciwieństwie do Walijskich Terierów trudno dostrzec wyraźnie rozciągnięte zwierzęta.

W wyniku tego porównania można założyć, że jeśli wiedza specjalisty Airedale Terriera zostanie powierzona wodzowi, to prawdopodobne jest, że zwycięzcą będzie silny, bardzo zwarty pies, z ostrym zestawem do uszu, prostym ogonem i prostą linią z przodu. W takim przypadku możliwe jest, że pies będzie miał nadmiernie wyprostowany bark, raczej krótkie kończyny tylne, aw rezultacie krótki krok. W tym samym czasie psy, które są bardziej eleganckie, z długą szyją, nieco bardziej nachylonym ramieniem (co jest pożądane), długimi kończynami tylnymi i trochę mniej zwartymi lub z ogonem lekko rzuconym na plecy, nie wejdą do zwycięzców.

Jednak dla zwykłego właściciela różnice na zewnątrz tych ras nie są tak ważne jak różnice w charakterze, i to one są najbardziej znaczące w naszym przypadku.

Oczywiście oba psy to przede wszystkim klasyczne teriery. Terier to bardzo żywy temperament: wszystko jest jak sprężyna, gotowa opuścić to miejsce w każdej chwili, w której nasi bohaterowie są do siebie podobni. Airedale Terrier jest dobrze znany hodowcom psów i ma wielu fanów. Ale w warunkach małych mieszkań miejskich, niektórzy ludzie, zawstydzeni jego rozmiarami, nabywają walijczyków, przenosząc na nie swoje "erdelinowe" sympatie. Wiele osób uważa, że ​​po rozpoczęciu walijskiego teriera dostają "kieszonkowe Airedale Terrier", a w związku z tym bardzo się mylą.

Walijski Terrier nie jest zabawką, ale poważnym psem myśliwskim. Ludzie, którzy dostaną tego psa na kanapę, raczej nie będą zadowoleni z zakupu. Charakter walijskich terierów jest bardzo charakterystyczny i z góry określony przez osobliwości jego użycia. Dla wszystkich jest jasne, że praca w dziurze jest bardzo trudna i niebezpieczna: pies w ograniczonej przestrzeni pod ziemią spotyka się z dziką bestią, w większości przypadków przekraczającą jej wielkość i siłę. Szanse na zranienie i śmierć. Taka praca wymaga ogromnej odwagi i hazardu, siły, wytrwałości i złośliwości wobec wroga. Norniki działają niezależnie, po prostu nie mogą przetrwać bez pomysłowości i przebiegłości.

Ale te cechy czasami stają się bardzo uciążliwe w mieszkaniu małego miasta. Niespokojny walijski terier może wykazywać zwiększone zainteresowanie ubraniami i futrzanymi ubraniami gości, być może biorąc je za zdobycz. Czasami, podejmując poszukiwania "jedzenia" w mieszkaniu, pies wykazuje naprawdę nieprawdopodobną inteligencję - dla niego prawie nie ma skrzynek i niedostępnych miejsc. Ponadto Walijski Terrier uważa, że ​​każdy pies, niezależnie od jego wielkości, jest zobowiązany okazywać mu szacunek i ustępować. Jeśli tak nie jest, pozwól mu obwiniać siebie. Zaprawdę, ten krzepki człowiek jest po prostu pod napięciem, a właściciel będzie musiał się nim zająć, aby go użyć "do pokojowych celów".

Airedale to największy ze wszystkich brytyjskich terierów. W przeszłości pies "wodny", Airedale Terrier, później stał się "kombi", używanym nie tylko do polowań, ale także jako łącznik, przewodnik dla niewidomych i oczywiście obrońca.

Warto zauważyć, że do dziś niektórzy kochankowie używają Airedale na polowaniu. Może brać udział w polowaniu na dzika lub niedźwiedzia. W tym samym czasie Airedale Terrier różni się znacznie od niekontrolowanego odważnego walijskiego, który czasami przechodzi na wylot. Erdel pracuje ostrożnie, z niewielkim uściskiem, odwracając uwagę bestii od siebie i dając łowcą możliwość zbliżenia się.

Obecnie Airedale Terrier to w większości pies towarzyszący, dobry towarzysz na spacer, doskonały partner w sporcie i pies bez problemu jako całość. Często można usłyszeć o inteligencji, a nawet o arystokracji "króla terierów" - Airedale. Tak, naprawdę. Nie będzie pierwszym, który rozpocznie walkę, nie będzie nosił kawałków ze stołu mistrza, chociaż oczywiście, ponieważ Erdel jest również terierem, może on dość daleko od właściciela i wyraźnie woli towarzystwo psów do ciepłego domu w momencie, gdy właściciel spieszy się do pracy.

W tym samym czasie Walijski terier obok Erdela przypomina Toma Sawyera obok swojego brata Sida. Kiedy pierwszy raz przychodzisz do domu, w którym jest Walijski Terier, niespokojna żywotność tego impa, jego wytrwałość w osiąganiu celu, niezależności i ostrości są uderzające. Na spacerze ten pies wykazuje tak nieposkromioną odwagę i chęć zaangażowania się w pościg za kotem lub odkrycie związku z psem sąsiada, który będąc nieprzygotowany na to, tylko gorączkowo trzyma się smyczy. Rzecz w tym, że Welch Terrier jest przede wszystkim pracującym psem, co oznacza, że ​​trzeba go obciążać pracą, nie pozwolić, by jego dusza była leniwą, inaczej wyrośnie na psotne i nie do zniesienia złośliwe dziecko.

Oczywiście Airedale Terrier i Welsh Terrier to bardzo piękna para, a wielu fanów Airedale Terrier chciałoby mieć oba psy. Ale ogromna różnica w charakterze prowadzi do tego, że takie pary na ulicy prawie nigdy nie występują.

Welch Terrier i Airedale Terrier

Walijski Terrier - Walijski Terrier

Walijski Terrier to pies myśliwski, terier. "Co za zabawny szczeniak Erdel!" - to zdanie jest regularnie słyszane przez właścicieli Walijskich Terierów od przechodniów. Z jakiegoś powodu zdarzyło się, że nie tylko w naszym kraju, ale także na świecie ta rasa jest znana nie tak szeroko, jak Airedale Terrier, Fox czy nawet Yagd. Całkowicie niesprawiedliwe! Walijski Terrier to bardzo ciekawy pies, który różni się od kolegów bardziej zrównoważonym temperamentem i posłusznym charakterem, ale nie zapominaj, że jest prawdziwym terierem, myśliwym z natury i poważnym wojownikiem, zdolnym pokonać wielkiego rywala. Ojczyzna ogromnej większości terierów - Wielka Brytania. Walijski nie jest wyjątkiem. Jak widać z nazwy rasy, pochodzi z hrabstwa Walii, gdzie przez trzy stulecia rolnicy uprawiali lokalną odmianę staroangielskiego teriera czarno-brązowego, po raz pierwszy opisanego w literaturze w XVI wieku. Oni nie tylko hodują te psy, ale przeprowadzają selekcję, wprowadzając nowe cechy do rasy i naprawiając je. A rolnicy potrzebowali uniwersalnego psa: łowcę na jakąkolwiek grę, strażnika, łapacza szczurów, i wreszcie, tylko zwierzaka. Gniew bestii powinien być połączony z tym terierem z miłością do właściciela i jego rodziny, szczególnie doceniono takie cechy jak inteligencja, łatwość uczenia się, sterowność. Pies nie powinien wpaść w ślepą furię nawet podczas polowania. Wszystkie te cechy i ma prawdziwy nowoczesny walijski Terrier. Jest to bardzo wszechstronny pies, który może zrobić wszystko, o ile jest interesujący dla właściciela, gotowy do śledzenia go wszędzie.

Walijski, być może dłużej niż inne rasy terierów, pozostał wyłącznie pracującym psem. Dopiero po 1886 roku, kiedy klub fanów tej rasy został zorganizowany w Anglii, a oficjalny standard został zatwierdzony, te teriery zaczęły uczestniczyć w wystawach. Pod wpływem mody i selekcji kierunkowej zaczęli przekształcać się z gruboziarnistych pracowników w eleganckie i eleganckie gwiazdy show. Już pod koniec XIX wieku rasa uzyskała nowoczesny wygląd - cenione były psy o długiej głowie, szerokie, potężne szczęki, o wysokich nogach, z elegancką, obfitą, ale mocną sierścią, jasną i czarną. W tym samym czasie Brytyjczycy nadal zwracali wielką uwagę na cechy łowieckie rasy: wszystkie walijskie teriery musiały wziąć udział w testach bestii i zachowały najlepsze cechy charakteru, takie jak sterowalność, równowaga, wytrzymałość w walce z bestią i przyjazne nastawienie do ludzi.

Welch Terrier to mały pies, mający maksymalnie trzydzieści osiem centymetrów i ważący do dziesięciu kilogramów. W dawnych czasach takie psy przestały ogony, ale teraz to już przeszłość. Walijskie teriery mają bardzo składaną sylwetkę, wszystkie niezbędne proporcje, a także dobre zdrowie. Wełna średniej długości, raz na sześć miesięcy (dla myśliwych i psów domowych) lub raz na 2 tygodnie - miesiąc (dla psów wystawowych) powinna być przycięta. W dotyku wełna takich psów jest twarda, kolor jest tylko dwukolorowy. Są to głównie psy, które łączą kolory czarny (tył) i czerwony (łapy, żołądek, szyja, głowa) w kolorze, ale obszary szare są dopuszczalne.

STANDARDY I KOLORY

Ogólna charakterystyka. Zabity, zwarty, o wysokich nogach i wysokim włosach pies z wąską, ale głęboką klatką piersiową i dość długą muskularną szyją.

Proporcje. Mocno suchy. Kręgosłup jest silny, ale nie masywny, mięśnie dobrze rozwinięte, skóra gęsta, elastyczna. Format jest kwadratowy.

Postać. Energetyczny. Charakter potulny, żywy temperament. Daje się na trening, jest gotowy towarzyszyć właścicielowi wszędzie.

Ruch. Przednie i tylne kończyny są prowadzone prosto i równolegle. Łokcie cofają się ściśle, pracując bez ingerencji po bokach ciała, kolana nie są wpuszczane ani opuszczane. Lekka, elegancka. Postawa jest dumna, hinh podnosi wysoko przednie.

Wymiary. Wysokość w kłębie nie przekracza 39,5 cm (15,5 cala). Waga: 9-9,5 kg (20-21 funtów).

Głowa. Suchy, raczej długi (około połowy wysokości psa w kłębie). Czoło jest płaskie z gładkim przejściem do kufy. Część potyliczna głowy jest szersza niż foksterier. Szczęki silne, dobrze rozwinięte (pełny szczyt). Nos jest czarny.

Ugryzienie Szczęki są mocne, dobrze określone, raczej głębokie, z mocnym chwytem, ​​z doskonałym, regularnym zgryzem nożycowym, tj. górne zęby ściśle przylegają do dolnych zębów i są prostopadłe do szczęk.

Oczy. Ciemny, mały, w kształcie migdałów, z ciemnymi powiekami, wysoko osadzony.

Uszy. Trójkątny kształt zawieszony na chrząstce, mały, wysoko osadzony. Wiszące końce uszu są skierowane do przodu i sąsiadują ze skroniami. Wiszące końce uszu nie wznoszą się tak wysoko ponad poziom czoła, jak u lisiego teriera.

Szyja Średnia długość i umiarkowana grubość, lekko łukowate, z pochyłością elegancko wnikają w ramiona.

Obudowa. Tył jest krótki i prosty. Schab jest szeroki i lekko wysklepiony. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka i głęboka, żebra lekko zakrzywione. Brzuch schowany.

Ogon. Zadokowany (po lewej 2/3 lub nieco więcej), stosunkowo gruby, wysoko osadzony. Pies niesie go ponad grzbietem pod kątem 45 do 90 stopni.

Front: proste i muskularne nogi, z masywnymi kośćmi.

Łopatki: długie, ukośne.

Śródręcza: pionowe, mocne.

Uda: Muskularne, dobrej długości.

Staw skokowy: dobrze zakrzywiony, krótki, z dobrą kością.

Łapy: małe, okrągłe, koci.

Twardy, przypominający drut, gruby, z krótkim, miękkim podszerstkiem. Koszulka jest zamknięta, falująca. Długie, szorstkie włosy na pysku tworzą wąsy i brodę, które nadają głowie prostokątny kształt (cegła). Aby nadać pewne standardowe formy, welshteriere wełna jest podkręcana (przycinana) i przycinana w niektórych obszarach ciała.

Rudy z czarnym cheprakom. Głowa, gardło, brzuch, kończyny - kolor czerwony. Wierzchołek szyi, grzbietu, talii, zadu i górnej części ogona, a także boki są czarne lub czarne i szare (mają brązowy odcień).

OPIEKA I ZAWARTOŚĆ

Jeśli masz zamiar mieć walijskiego teriera, musisz najpierw dokładnie wiedzieć, kim naprawdę jest terier. Walijski to jeden z najjaśniejszych przedstawicieli "rodziny" teriera. Walijski zawsze żył w domu, w przeciwieństwie do czysto myśliwych (takich jak fox terrier i fox terier), trzymanych w psach i psach. Dlatego jest on bardziej kontaktowy i skoncentrowany na właścicielu, nie tak upartym i bardziej zrównoważonym. Trzeba jednak pamiętać, że jest prawdziwym terierem! Nie powinieneś myśleć, że Walijski to mniejszy egzemplarz Airedale Terriera. Nie, to bardzo wyjątkowa rasa. Zewnętrzne podobieństwo nie powinno wprowadzać w błąd. Postać walijskiego jest znacznie bardziej wybuchowa i aktywna. Błędem będzie założenie, że łatwiej ci będzie radzić sobie z niewielką siłą niż z dużym erdelem. To pies o bardzo dużym zarozumiałości. Nawet jeśli twój pies nie rozpocznie walki najpierw, z łatwością zareaguje na huk lub łapę na plecach z bardzo mocnym atakiem i będzie w stanie zadać poważne rany wiele razy nad swoim rywalem wielkości i siły. Trudno jest utrzymać Welsha w domu z innymi psami tej samej płci. Podobne problemy pojawiają się nawet u doświadczonych hodowców psów. Welshteriera ma bardzo silne instynkty myśliwskie, więc pomysł posiadania chomika w domu nie byłby dobrym pomysłem, jeśli masz już inne zwierzęta domowe, w tym koty, wziąć małego walijskiego szczeniaka, aby dorósł z nimi i przyzwyczaił się do tolerowania swoich sąsiadów.

Walijski jest urodzonym myśliwym, a te cechy są zachowane w rasie nawet po wielu pokoleniach. Co więcej, polowanie i odpowiedni plusk energii są po prostu niezbędne dla tego psa. Kiedy zaczynasz walijski, powinieneś zdawać sobie sprawę, że pozbawiając go możliwości polowania, pozbawiasz go pełnego życia. Pies zamknięty przez większość dnia w mieszkaniu i pozbawiony stresu fizycznego i emocjonalnego może stać się niepotrzebnie nerwowy i agresywny, zrujnować posiadłość lub znaleźć inny rodzaj rozrywki, który nie jest zbyt przyjemny dla właściciela. Na przykład bardzo skaczą i mogą skakać na stołach i parapetach, pokonywać wysokie przeszkody, otwierać drzwi, a nawet wspinać się na dach wysokiej stodoły. Wiele walijskich terierów uwielbia wodę, chcąc pływać. Zabawki i aportirovka - jedna z ulubionych zajęć tych psów. Walijski z przyjemnością i niestrudzenie będzie biegał po podwórku po piłkę lub złapał talerz - Frisbee. Jego radosny i niestrudzony charakter oraz przyjaźń sprawiają, że walijski jest dobrym towarzyszem dla dzieci.

Opieka walijskiego teriera jest prosta: łatwo się ją prać i czesać, wełna nie zrzuca, ale konieczne jest przycinanie (wyrywanie wełny) dwa lub trzy razy w roku. Psy tej rasy są naprawdę wszechstronne. Oprócz bezpośredniego celu - grzebania, potrafi z powodzeniem grać rolę psa-biustu, kroczyć po krwi. Podobnie jak prawdziwy terier, walijski jest bardzo sportowy i sprawi, że jego właściciel będzie firmą w każdym rodzaju aktywności na świeżym powietrzu. Opanowałem walijskie i wciąż poważne zawody, takie jak ratownik, poszukiwanie narkotyków i pies jako terapeuta. "Kiedy są dobrzy, są dobrzy we wszystkim, gdy są źli - są okropni" - to cecha rasy wielu jej wielbicieli. Jeśli masz czas i cierpliwość, możesz nauczyć teriera robić, co chcesz. Interesując się wszystkim, zrobią to z przyjemnością i energią, która im się podoba. Ale, jak wspomniano powyżej, nie są ślepo posłuszni - oni myślą psami. Velsky może być bardzo pomysłowy. Nie lubi rutyny i jest zmęczony monotonią zadań. Walijski potrzebuje trochę pracy!

Welch Terrier i Airedale Terrier. Różnice

Homeland Airedale Terrier and Welsh Terrier, podobnie jak większość innych współczesnych ras terierów - Wielka Brytania. Obie rasy otrzymały nazwę od nazwy tych obszarów kraju, w którym zostały utworzone. Welch Terrier to terier z Walii, a Airedale Terrier to terier z doliny rzeki Ayr (powiat York-Shire). Obaj wywodzili się z tego samego rdzenia - staroangielskiego grubiańsko-brązowego teriera, z którym polowali na lisy w XVII wieku. Terier ten stał się podstawą do powstania wielu ras, ale velshi pozostał najbliższy pierwotnej formie. Pokrewieństwo "synów" Starego Angielskiego Terriera jest szczególnie widoczne w starych odciskach i rysunkach.

Terier Airedale został pozyskany w drodze krzyżowania Old English Terriera z wieloma innymi rasami, z których największy wpływ na ostateczny wygląd rasy miało krzyżowanie z Otterhound (angielską hodowlą psów myśliwskich hodowanych na wydrę myśliwską). Rasa została celowo wyhodowana na polowanie na trawę na wodzie, dlatego psy muszą być raczej dużymi pływakami (56-60 cm w kłębie).

Walijski Terrier jest nadal zagrzebanym psem wykorzystywanym w polowaniu na lisy, jenotem i borsukem, który pomaga właścicielowi polować na inne gatunki zwierząt. Aby wczołgać się do dziury, musisz być niewielkiego wzrostu, więc ograniczenia wzrostu (40 cm w kłębie) dla walijczyków są bardzo surowe.

Czasami walijski terier nazywany jest przodkiem Erdela, ale tak nie jest. Podczas formowania rasy Erdelia rasa walijskiego teriera była jeszcze w powijakach, więc nie mogła uczestniczyć w ewolucji Erdelle. Po raz pierwszy Airedale pod swoją nazwą zostało wystawione w 1883 roku, a Welch Terrier w 1886 roku. Niektórzy hodowcy psów, uczestnicy wczesnych wystaw w Anglii, przekroczyli swoje Airedale Terriery z Welsh Terrierami i Fox Terrierami i nagrali powstałe długogłowe, eleganckie, czarne psy w klasie walijskich terierów. Psy te wygrywały nawet przez pewien czas na wystawach, ale już wkrótce fani prawdziwych, pracujących walijskich terierów zamknęli dostęp do wystaw dla podobnych psów, a stary, nieco szorstki typ walijczyków ponownie zdominował rasę.

Pasja na wystawy ogólnie przyszła do Walii z pewnym opóźnieniem, w porównaniu z Yorkshire i innymi częściami Anglii. Z tego względu Walijskie Teriery pozostawały przez długi czas czysto pracującymi psami, szorstkimi i przysadzistymi, ale wyjątkowo silnymi i zrównoważonymi.

Należy zauważyć, że oryginalne, prymitywne teriery, które stały się przodkami współczesnych ras, zostały stworzone jako psy użytkowe i nie różniły się spektakularnym wyglądem. Prace hodowlane w tym kierunku rozpoczęły się w połowie ubiegłego wieku, kiedy wielu hodowców w Anglii było zafascynowanych wystawami i zaczęło poważnie "szlifować" zewnętrzną stronę psa. Ale wszystkie teriery, w tym teriery Airedale i walijskie teriery, odziedziczyły wigor i stałą gotowość do działania w połączeniu z równowagą i natychmiastową reakcją, a także dobrym zdrowiem, mocnymi kośćmi i potężnymi szczękami. Wszystko to jest bardzo mocno osadzone w genotypie współczesnych terierów, ponieważ ich charakter, w przeciwieństwie do wyglądu zewnętrznego, ukształtował się na przestrzeni wieków.

Ale z powrotem do naszych dni. Ewolucja rasy, począwszy od jednego korzenia, przebiegała w różny sposób i doprowadziła do tego, że dzisiaj, pomimo odmiennego wzrostu, rasy te są czasem zdezorientowane lub przynajmniej postrzegają Welch Terriera jako mniejszą kopię Airedale Terriera.

Tak, oczywiście, są podobne i nie powinieneś tego zaprzeczać. Spójrz tylko na zdjęcia. Być może niedoświadczony hodowca nawet nie powie, kto jest kim. Ale to tylko na pierwszy rzut oka. Ale w gruncie rzeczy sytuacja, jak w przypadku tajemniczego obrazu dziecka: "Znajdź dziesięć różnic".

Zacznijmy od ogólnych proporcji. Jeśli Airedale, wysokość 58 cm w kłębie, nie zmieniając niczego w nim, po prostu zmniejsz do 38 cm w kłębie, nie dostaniesz walijskiego teriera, ale tylko karykaturę tego, ponieważ istnieje wiele niuansów na zewnątrz tych ras, które należy wziąć pod uwagę.

Głowa. W Walijskim Terrierze jest nie tylko względnie szerszy, ale także dłuższy niż Airedale Terriera. Długość głowy Walijskiego Teriera jest równa połowie wysokości w kłębie. W przypadku Airedale długość głowy wynosi 45% wysokości w kłębie. Uszy walijskiego teriera są ustawione nieco inaczej niż u Erdela. Sąsiadują ze świątyniami i kierują się w kąt oka. W Airedale uszy skierowane są nie do oka, ale do dołu, wzdłuż policzka, ku ziemi. Erdeliści są szeroko praktykowani dla trzymiesięcznych szczeniąt przytykających, korygujących swój zestaw, a wśród velshatnika ta praktyka dopiero zaczyna się zakorzenić.

Ramię. Być może tutaj leży najważniejsza różnica między tymi psami. Powszechnie wiadomo, że teriery są stosunkowo bardziej piaszczystymi psami niż inne. Kąt idealnego połączenia przegubowego dla Airedale i Welsh Terriera wynosi 100-100 '. Psy te mają linię prostą z przodu, gdy bark jest nachylony około 65 'do horyzontu i dobrze oznakowany kłąb z łopatką złożoną pod kątem 45' do linii horyzontu. Taka anatomiczna kompozycja predestynuje dumną postawę teriera, jego wysoką pozycję do przodu i krótką linię górną. Mimo to nachylenie ramion Welsh Terriera i Airedale Terriera jest nieco inne. Wartość absolutnie bezpośredniego terriera teriera dla dużego Airedale Terriera jest wątpliwa, ponieważ przyczynia się do skrócenia kroku. Terier Airedale z takim samym prostym ramieniem jak walijski terier będzie miał raczej krótki krok i mniejszą swobodę ruchów niż pies z bardziej nachylonym ramieniem, a nie całkowicie "czystą linią z przodu".

Ogon. Standardy obu ras mówią, że terier niesie wesoło ogon, ale nie zgina go na grzbiecie. Jednocześnie postawy wobec odchyleń w zestawie ogonowym są różne w przypadku walijskich terierów i terierów Airedale. Erdeliści są lojalni wobec ogona rzuconego na plecy, jeśli pies ma odpowiedni zestaw zadu, ale velshista nie pochwalają, być może dlatego, że dla welshterrier ogon wiewiórki nie działa, ponieważ będzie przywiązany do pleców z pęczkami i niewygodny, gdy pies zostanie wyciągnięty z otworu za ogon.

Cynology in Saratov v.2.0.1.

Menu nawigacji

Referencje użytkownika

Ad

Informacje o użytkowniku

Jesteś tutaj »Filmologia w Saratowie v.2.0.1. »Oddziały według ras» Walijski Terrier lub Walijski Terrier

Terier walijski lub Terier walijski

Stanowiska 1 Strona 10 z 48

Udostępnij126-10-2015 11:04

  • Wysłane przez: Katushechica
  • częste osoby
  • Lokalizacja: Саратов
  • 68 postów
  • Płeć: kobieta
  • Wiek: 28 [1990-03-31]
  • Mieszkam: Walijski Terrier i Miniaturowy Pinscher.
  • Ostatnia wizyta:
    08/27/2018 14:32

W czerwcu tego roku do Saratova został przywieziony pies zamorski, walijski terier! I leczyliśmy zabawę i hałaśliwość. I zdecydowaliśmy się podzielić tą radością! Proszę kochajcie i życzcie Walijski Terier Siverskaya Roksana.

Walijski Terier lub Walijski Terier to rasa psów myśliwskich. Został wyhodowany w Wielkiej Brytanii pod koniec XVIII wieku. Nowoczesne velshi są potomkami czarnobrunatnego, rudowłosego teriera, teraz wymarłego. Leyklendterrier, irlandzkie teriery i lisie teriery mogły również brać udział w tworzeniu rasy. W USA ta rasa jest jeszcze bardziej popularna niż w domu.

W naszych szerokościach geograficznych rasa nie jest zbyt popularna. Zwykle jest mylony z Airedale. Ale w rzeczywistości różni się bardzo od braci krwi. Jest to najbardziej zrównoważony, inteligentny i posłuszny pies wśród innych terierów. Ponadto jest bardzo przywiązana do człowieka i uzależniona od jego aprobaty. Przodkowie Walijskich Terier pojawili się w Anglii 400 lat temu. Od tego czasu rasa niewiele się zmieniła. Zachowała piękny charakter, polowanie i umiejętności obsługi. Czy ten wygląd stał się jaśniejszy i piękniejszy?

Historia walijskiego teriera, jak widać z nazwy rasy, zaczęła się na zachodzie Wielkiej Brytanii - w hrabstwie Walii. Przez stulecia miejscowi farmerzy wyhodowali Old English Wire-haired Black and Tan Terrier. Ten zwierzak został po raz pierwszy opisany w książkach z 16 wieku. Właściciele nie tylko kultywowali rasę, ale także starannie poprawili swoje umiejętności pracy.

Przodkowie Walijskich Terierów byli prawdziwymi faworytami rodzin rolniczych. W przeciwieństwie do innych psów mieszkali w domu właścicieli, a nie na podwórzu lub w budach. Jednak, pomimo statusu, zwierzęta były hodowane w celu wykonywania specjalnych zadań: polowania na rycie zwierząt i zwierzyny, ściganie rannych zwierząt, ochrona kurcząt i bażantów przed lisem i borsukami, a także łapanie szczurów.

Jednym słowem, walijskie teriery były wszechstronnymi psami zdolnymi do wielu wyczynów. W tym samym czasie były dość łatwe do nauczenia. Nic dziwnego, że brytyjski myśliwy, szczurołap i strażnik byli tak kochani przez walijskich mieszkańców.

Ale nie wszystkie walijskie teriery miały szlachetną karierę. Niektóre psy użyte w ringu. W tamtych czasach okrutne sporty różnych zwierząt były ulubioną rozrywką arystokracji i ubogich. Ci pierwsi chcieli widowisk, a zniewoleni podekscytowaniem próbowali pomnożyć swój kapitał, podczas gdy ci drudzy marzyli o wzbogaceniu się na stawkach.

Przodkowie tej rasy nie brali udziału w wyścigach, ale często weszli na ring przeciwko współplemieńcom. Oprócz walk psów przygotowano dla nich bardziej wyrafinowane testy.

Wyobraź sobie ogromną wolierę z setką złych dzikich szczurów. Mały, ale śmiały terier został wystrzelony w gąszcz paczki. Myśliwiec musiał udusić wszystkich Pasyuków i utrzymać się w wyznaczonym czasie. Bohaterowie stali się najbardziej zwinnymi psami, które szybko zabiły szczury, uniknęły ugryzień i nie otrzymały żadnych obrażeń.

Wkładają duże pieniądze na te zwierzęta. Potomstwo sławnych szczurołapów było drogie. Każdy bogacz chciał, aby taki szczeniak zarabiał duże sumy ze swoich talentów.

Oczywiście właściciele byli przede wszystkim zainteresowani jakością obsługi psów. Zwierzęta były tak silne, sprężyste, inteligentne i możliwe do opanowania, jak to tylko możliwe. I nikt nie dbał o wygląd rasy: dlaczego myśliwy, strażnik i wojownik mają piękną twarz?

Reszta brytyjskich terierów stanęła na wybiegach, stanęła przed sędziami i płynęła w promieniach chwały. Walijskie Teriery od dawna nosiły piętno grubiańskich i nieokreślonych robotników. Dopiero w 1886 r. Sytuacja zaczęła się zmieniać. Początkowo pojawił się Klub Rasy, a po kilku latach został zatwierdzony pierwszy oficjalny standard.

Hodowcy tej rasy postanowili udoskonalić wygląd, ale obiecali zachować wszystkie cechy użytkowe zwierząt domowych. Już w pierwszej dekadzie profesjonalnej hodowli, walijskie teriery stały się częstymi gośćmi na wystawach. Na podium Liverpoolu w 1983 roku odwiedziło 93 osoby.

Z reguły psy pokazowe nie są zbyt dobre w pracy. Szlachetna powierzchowność pozbawia je większości ważnych cech potrzebnych do polowania lub ochrony. Z welshterrier sytuacja odwrotna: pojawienie się tej rasy nie przeszkadza, a nawet pomaga mu służyć.

Wszystkie psy wchodzące na wystawę były obowiązkowo testowane pod kątem sprawności. Zostali przetestowani w pogoni za bestią. Ponadto zwrócono uwagę nie tylko na ich cechy fizyczne, ale także na najlepsze cechy ich charakteru. Ideał jest uparty i szybki w pogoni za grą, odporny na walkę z bestią i szanujący właścicieli psów.

Hodowcy zdołali zachować i poprawić jakość rasy. W tym samym czasie zmienili wygląd walijskich terierów. W hodowli wykorzystano najbardziej eleganckich przedstawicieli rasy. Aby uzyskać nowe kolory, zdecydowano się wykluczyć czarne psy z hodowli.

Dlatego wkrótce futro zwierzątka stało się czarne. Teraz jest to elegancki kolor - wizytówka walijskich terierów

Poprawiono proporcje psów. Okazy przedstawione w Liverpoolu wyróżniają się raczej suchą, ale mocną budową. Ich wydłużona głowa z potężnymi szczękami zbliżyła się do ceglanego wyglądu, a ciało było kwadratowe. Od przysadzistych robotników nie pozostaje nic poza umiejętnościami pracy i wyjątkowym charakterem.

Pierwsze próby wyhodowania walijskich terierów w ZSRR nie powiodły się. Szczenięta tej rzadkiej rasy były drogie. Nie każdy hodowca mógł sobie pozwolić na takie przejęcie. Ponadto odpady te nie opłacały się - biedni rosyjscy myśliwi nie kupowaliby czworonożnych asystentów po wygórowanych cenach.

Zaktualizowane walijskie teriery wykonały świetną robotę, wykonując wszystkie zadania związane z polowaniem i bezpieczeństwem swoich przodków, ale wyglądały znacznie ładniej. Tak więc rasa rozpoczęła marsz przez Europę. Początkowo głównym dostawcą żywego inwentarza była Wielka Brytania, ale wkrótce druga ojczyzna, Czechosłowacja, pojawiła się na walijskich terierach.

W ostatnich latach w Republice Czechosłowackiej było wiele terierów z Walii. Ci czworonożni obcokrajowcy przyzwyczaili się do nowego miejsca. Hodowcy zdołali stworzyć dużą i wysokiej jakości populację. Fani ras i hodowli, którzy nie mogli zamówić szczeniąt w Anglii, kupili je od Czechów. Stąd walijskie teriery wyemigrowały do ​​Polski, Niemiec i Węgier.

W 1945 r. Rasa nauczyła się w Rosji. To prawda, że ​​w Moskwie i okolicach nikt nie zaczął angażować się w nowo przybyłych. Sprowadzona para psów nie dała podstawy nowej linii hodowlanej. Zostały one zredukowane do terierów innych ras, zdobywając czarujące mestizos tego samego czarnego koloru płaszcza. Prace plemienne rozpoczęły się w latach 70. XX wieku.

Standardowe psy tej rasy są podobne do Airedale Terrier w miniaturze, ale mimo to wyróżnia je dłuższy płaszcz. Przedstawiciele tej rasy mają niewielką wysokość - tylko 38 centymetrów. A waga nie jest większa niż 9 kilogramów.

Ale rogaty pies nie jest już potrzebny do udanego polowania. Dzięki harmonijnym i kompaktowym proporcjom, lamowniki są zwinne i zwinne. Mięśniowe łapy pomagają ścigać zdobycz, silne szczęki pozwalają ci uporać się z bestią.

Walijski ma rozwinięte mięśnie i dość długą szyję.

Nowoczesne walijskie teriery to jasne czarno-czerwone psy o raczej sztywnym, przypominającym drut, futrze, mocno przylegającym do ciała. Ta gruba falista "skorupa" prawie nie znika. Dzięki niemu pies może prowadzić grę nawet w wodzie. Głowa zwierząt domowych jest co najmniej w połowie wysokości w kłębie. Futro na twarzy tworzy urocze wąsy i brodę. Na nogach też się wydłuża, zamieniając w spodnie.

Kufa jest wydłużona, potężne szczęki głowy nadają męski wygląd. Oczy są małe, ciemne, w kształcie migdałów. Wiszące trójkątne uszy są ustawione wysoko. Ogon jest obcięty o jedną trzecią, ustawiony wysoko. Łapy są małe, "kot". Piąte palce są usunięte.

Wełna jest twarda jak drut, z krótkim miękkim podszerstkiem. Na twarzy wąsy i broda są wykonane z długiej, szorstkiej wełny. Walijski kolor może być dwukolorowy lub trójkolorowy. Najczęściej jest czerwony z czarnym cheprakiem. Możliwe jest również połączenie czerni, czerwieni i szarości. Zazwyczaj czarna "kurtka" lub siwe włosy, to znaczy, gdy na czarnym tle kurtki widoczna jest mieszanina białych i rudych włosów.

Ogólnie rzecz biorąc, nie można nazwać tego upartego odważnego mężczyzną saloonem lub kanapowym psem.

Wszystkie nowonarodzone szczeniaki rasy Welsh Terrier mają kolor czarny podpalany. Zmienia się stopniowo wraz z ich wzrostem. Dopiero w wieku dwóch lat "założyli" markowe futro z czarnym płaszczem.

Natura welshteriera Jak stał się zwyczaj, że ze względu na obowiązek, welshterriers muszą być aktywne, aktywne i mieć charakter. Jest to szczególnie widoczne na polowaniu, gdzie psy są często zmuszane do działania bez podpowiedzi i polecenia właściciela. Dlatego rasa jest temperamentalna, lekko uparta i bardzo energiczna.

Ze względu na silne instynkty myśliwskie zwierząt domowych, konieczne jest nauczanie komunikowania się z innymi zwierzętami od dzieciństwa. Szczeniak musi również przyzwyczaić się do współlokatorów, w przeciwnym razie twój kot mieszkający z nim w mieszkaniu nie będzie dobrze. Dodanie nowego zwierzęcia do dorosłego walijskiego teriera jest złym pomysłem. Pies o wysokim zarozumiałości z pewnością będzie walczył o swoje terytorium.

Ale z dziećmi i właścicielem rasy dobrze się dogaduje. Od czterech stuleci mieszka w domu, a nie w budce i kocha ludzi. W jej genach kryła się chęć zadowolenia właścicieli. Walijskie teriery chcą spędzać więcej czasu z właścicielem i są gotowe na wszystko dla niego. Ale bez zgody zwierzę nie będzie w stanie się uczyć i będzie czuć się bezwartościowym i przygnębionym.

W skrócie, główną cechą rasy - potrzeba komunikacji. Tylko delikatna współpraca między właścicielem a zwierzakiem pomoże trenować inteligentnego, ciekawskiego i zorientowanego na cel psa od Walijskiego Teriera. Jeśli czuje miłość i uwagę, łatwo zaufać osobie i bezinteresownie wypełniać jego polecenia.

To jest główna trudność w hodowli rasy. Aby ten kontaktowy i energetyczny pies był szczęśliwy i harmonijnie rozwinięty, konieczne będzie bardzo uważne i pełne szacunku podejście ze strony właściciela.

Od najmłodszych lat będziesz musiał uczyć swojego zwierzaka, aby regularnie czesał i zabiegi wodne. Jednocześnie nie należy wykazywać słabości i pozwolić mu robić to, co nie do przyjęcia dla dorosłego psa: wspiąć się do łóżka, błagać o jedzenie i nękać inne psy.

Zespoły elementarne powinny być również badane w młodym wieku. Taki żwawy pieszczoch nie lubi się nudzić, więc trening psa nie powinien być monotonny. Spróbuj wywołać podniecenie u Twojego szczeniaka. Jeśli chce cię zadowolić, opanuje zespół w ciągu kilku minut.

Drugą cechą rasy jest niechęć do siedzenia w miejscu. Sofa dla zwierząt domowych z Welshteriera nie będzie działać. Dla niego ważna jest nie tylko uwaga właściciela, ale także aktywne życie. Bez codziennego polowania, a przynajmniej dynamicznego spaceru, nie jest szczęśliwy. Jeśli trzymasz go w zamknięciu i nie będziesz chodził dłużej niż pół godziny dziennie, zwierzę zmieni się w nerwowego Hulka i zacznie niszczyć meble w mieszkaniu.

Biorąc pod uwagę, że rasa słynie z umiejętności skakania, walijski terier, który wymknął się spod kontroli, może być świetną zabawą. Potrafi wspinać się po stołach i parapetach, otwierać drzwi i skakać przez płoty. Więc kup zwierzaka więcej zabawek, a podczas spacerów wejdź w celu dopasowania - zrobi to piłka lub frisbee. Jest to jedna z ulubionych zajęć w hodowli.

We współczesnym świecie Walijskie Teriery opanowały wiele nowych zawodów: wśród nich są nie tylko myśliwi i strażnicy, ale także ratownicy, terapeuci, a nawet poszukiwacze narkotyków.

Obserwacje pokazują, że walijskie teriery, które często komunikują się z innymi psami (szczególnie z ich rasą), uczą się szybciej i łatwiej uczą się programów treningowych.

Nad wychowaniem zwierzęcia będzie ciężko pracować. Ale pod opieką jest to dość bezpretensjonalne. Twardą wełnę łatwo się czyści i grzebie. Najważniejsze jest, aby przycinać kilka razy w roku, ponieważ samo w sobie nie wypadnie: nawet jeśli Welch Terrier prowadzi aktywny tryb życia, może być konieczne przycięcie pazurów. Nie zawsze są wymazywane podczas gier i spacerów.

Nie trzeba dokręcać z przycinaniem, ponieważ bez wyciągania nadmiaru włosów pies będzie wyglądał jak kosmyk. W szczególnie zaniedbanych przypadkach zwierzę zaczyna "miotać" wełną. Jednak linienie może sygnalizować chorobę.

Dbając o zdrowie zwierzaka, należy pamiętać o jego niespokojnym temperamencie. Jeśli mieszkasz poza miastem, upewnij się, że płot jest wyższy, aby pies nie zdołał pokonać bariery z ciekawością. Podczas spaceru po mieście należy wziąć zwierzę na smyczy. Przecież konieczne jest pojawienie się w pewnej odległości do bezpańskiego kota, ponieważ pies natychmiast próbuje go dogonić.

Pies idealnie dopasowuje się do różnych warunków uwięzienia. Może być przechowywany w mieszkaniu miejskim, poza miastem w wolierze. Jednak ten pies nie powinien być sadzony na łańcuchu.

Kiedy trzymasz w wiejskim domu, musisz zadbać o wysoki płot. Z ciekawości pokonuje przeszkodę i udaje się w poszukiwaniu przygód. Ale to właśnie podmiejska treść dla walijczyków jest lepsza, ponieważ wymaga regularnych spacerów na świeżym powietrzu. Walijski Terier jest bardzo mobilny i dlatego potrzebuje poważnego wysiłku fizycznego i długich spacerów.

Jego wełna nie zanika, ale nadal wymaga szczególnej troski. Regularnie należy go myć (raz na dwa miesiące) i raz w tygodniu, aby go rozczesać. Ponadto, okresowo, 2-3 razy w roku, walijski jest przycinany, ponieważ strzyżenie uszkadza strukturę jego wełny.

Walijskie teriery żyją do 14 lat. Są to całkiem zdrowe psy, tylko niektóre linie są podatne na podrażnienia skóry i problemy ze wzrokiem.
W WNP Walijskie Teriery mają niewielu fanów. Dla miłośników małych psów walijskie teriery są zbyt aktywne. A fani pracujących psów wybierają większe rasy. Tymczasem zauważono, że z wielką pasją dzieci z Walii mogą dać przewagę w szybkości treningu, nawet psy pasterskie.

Ta rasa jest doskonałym towarzyszem. Może nie wyglądają jak okrutni strażnicy. Ale mają wystarczająco dużo siły i siły, aby towarzyszyć Ci podczas jazdy na rowerze lub wędrówki w naturze. Welch Terrier jest idealny dla turystów, sportowców i innych aktywnych osób.

Forum Welsh.ru - Welshterrier jest prawdziwym przyjacielem

Odp: Sam

Guseva »16 lutego 2012, 13:09

Odp: Sam

nivoron »16 lutego 2012, 13:46

Odp: Sam

Welsonok »16 lutego 2012, 14:36

Odp: Sam

nivoron »16 lutego 2012, 20:50

Odp: Sam

Welchonok »16 lutego 2012, 9:38

Odp: Sam

Welchonok »24 lutego 2012, 20:52

Odp: Sam

airewelsh »24 lutego 2012, 22:21

Odp: Sam

Welchonok »25 lutego 2012, 22:04

Odp: Sam

Welchonok »22 marca 2012, 23:02

Odp: Sam

Guseva »23 marca 2012 10:27

Welch Terrier i Airedale Terrier

Usługa ta jest porównaniem ras psów według takich cech i parametrów jak: aktywność, towarzyskość, dominacja, agresywność i inne. Jeśli masz pytanie, która rasa jest lepsza do wyboru dla rodziny, psa służbowego lub psa towarzyszącego. Można porównać dwie rasy z tej samej grupy o podobnych cechach. Na przykład, który pies jest lepszy dla rodziny, w której są dzieci, na przykład, porównujemy rasy affen-pinscher i Bichon Frise i przyglądamy się sekcji tolerancji dla dzieci, która pokazuje, że dla dzieci poniżej 4 lat tolerancja wynosi 3,5 w obu rasach, a dla dzieci w wieku powyżej 4 lat, Bichon Friesa jest wyższa niż Pinczer affin, więc widzimy, że Bichon Frise jest bardziej korzystne dla rodziny. Należy również wziąć pod uwagę, że im wyższa liczba w charakterystyce, tym większa określona właściwość.

Aby porównać skały, wybierz potrzebne rasy z list rozwijanych.

MirTesen

Wszystko o psach i szczeniętach

Airedale Terrier: historia rasy, wygląd, zawartość, zdrowie (zdjęcia i filmy), Airedale na polowaniu.

suka porodowa Cane Corso wideo

Pies, który posiada tradycyjne cechy myśliwego i wspaniałą rodzinną postać

Ważne! Jeśli cierpisz na alergie, zwierzęta, pamiętaj, aby zdać testy przed zakupem szczeniaka. Erdeles ma tylko hypoalergiczną wełnę, ale nie wydzielinę skórną.

Tapeta Spitz Pomeranian

Oficjalna historia rasy jest stosunkowo niewielka, ponieważ rozpoczęła się wyłącznie w 1886 roku. Naturalnie Airedale nie pojawiły się od zera, ich rozpoznanie poprzedził etap rozwoju trwający kilka stuleci. Rasa została wyhodowana w Wielkiej Brytanii, w Yorkshire.

piosenkarka pit bull nowa piosenka

Wielka Brytania jest domem dla wielu terierów, do których dołącza jeden wspólny przodek - czarny podpalany pies myśliwski (terrier). Rozpowszechniona dystrybucja zagrzebanych psów była uzasadniona potrzebami. Każde hrabstwo miało swój własny problem, w Yorkshire było to wydra. Duża populacja zwinnych zwierząt po prostu zmuszała ludzi do obrony. To samo można powiedzieć o szczurach, które niszczą zapasy żywności i rozprzestrzeniają wirusy.

Pierwsze myśliwskie teriery były intensywnie wykorzystywane do polowania na wydrę. W gęstym zarośnięciu trzcin i od czasu do czasu na bagnistym terenie polowanie jest dość złożone i wymaga od psa pewnych umiejętności. Stary typ czarno-podpalany terier był rasą powszechną i radził sobie z obowiązkami przeciętnymi. Ale reputacja już wymarłych psów była niewzruszona, to była podstawa do hodowli bardziej uniwersalnego łowcy na "bazie" starej rasy. Drugim "składnikiem DNA" (w pierwszym kroku) stał się Otterhound, słynny łowca wydry.

To jest interesujące! Nadbrzeżne obszary Eyry miały "sportowe znaczenie". Polowania nordyckie i parforsnaya są cechą kulturową Wielkiej Brytanii. Psy, które twierdzą, że są "najlepsze", były stale testowane podczas zawodów. Zazwyczaj możliwości testowano na pisaku lisa lub wydry. Na ostatnim masowo ściganym w Yorkshire.

imiona psów owczarek niemiecki

Trzeba powiedzieć, że podczas rozmnażania psa pracującego nie zwracano szczególnej uwagi na jego wygląd. Liczby, zachowane w zapisach z tamtych lat, przedstawiają grube, masywne psy, niezbyt proporcjonalne, ale bardzo muskularne. Po usunięciu pierwszego mestizo ludzie stają przed problemem wściekłości psów. Erdel, który wpadł w stan podniecenia, był niekontrolowany, praktycznie rozdarł i rzucił. Sytuację tę skorygowano za pomocą metody kojarzenia się z hodowlanymi rasami angielskimi.

Prawie 100 lat później Brytyjczycy dostali silnego, bezproblemowego, inteligentnego, małego, ale silnego psa. Najnowsza rasa została ochrzczona przez Coastal Terriera. Geograficznie, Yorkshire jest bardzo dochodowe, przebiegają przez niego szlaki handlowe. Wraz z sądami kupców, pierwsza chwała, a następnie same psy rozprzestrzeniły się w przybrzeżnych obszarach Eyry.

To jest interesujące! W czasach dawnego prawa, kiedy biedni z Wielkiej Brytanii praktycznie głodowali, Airedale Terrier bardzo potrzebowali "kłusowników". Faktem jest, że licencja na polowanie była warta przyzwoitych pieniędzy, a od ludu spodziewano się ostrej kary za połów w rezerwie. Ludzie nauczali oddziałów, bez pomocy innych, aby śledzić, zabijać i przynosić do domu tę małą grę.

buldog angielski, ile razy może rodzić

Airedale teriery, ze względu na swoją wielkość, nigdy nie były wykorzystywane do polowań w norach, ale w pracy nad wodą. były nie do odparcia. Przedstawiciele tej rasy byli wykorzystywani (i wykorzystywani do tej pory) jako beagle, ponieważ mają dobry znak i koncentrują się na nim. Przez pewien czas (choć niewielki) Airedale teriery były "na czele" psów służbowych Anglii. Czworonogom towarzyszyły nocne patrole policyjne, pomagające w poszukiwaniu ludzi i narkotyków.

Populacja rasy szybko rosła, jej pierwsze pojawienie się miało miejsce w latach 60. XIX wieku. Stosunkowo szybko, w 1886 roku, psia federacja Wielkiej Brytanii wprowadziła do rejestru 24 psy nowej rasy. W 1880 r. Pierwszy przedstawiciel rasy został wywieziony do Stanów Zjednoczonych. Okazały pies o imieniu Bruce wystąpił na wystawie w Nowym Jorku i zdobył najwyższą nagrodę wśród swoich podwładnych.

To jest interesujące! Podczas II wojny światowej Airedale Terriery były aktywnie wykorzystywane na frontach. Psy są w stanie podejmować niezależne decyzje, oceniać ryzyko i niestrudzenie iść do celu, co czyniło z nich doskonałą łączność.

opis chińskiego grzywacza

Rasa psów Airedale Terrier z powodzeniem łączy w sobie trzy bardzo cenne cechy - mały rozmiar, siłę fizyczną i radosną, rodzinną naturę. W swojej grupie hodowlanej Erdel jest największym przedstawicielem, a ciało psa jest harmonijne. Czworonogi nie powinny cierpieć z powodu karłowatości lub cech krótkiej / długiej nogi. Waga dorosłego psa nie jest regulowana normą, a wysokość w kłębie jest jasno określona:

podnosząc psa jamnika

Można dostrzec dymorfizm płciowy, mężczyźni są silniejsi, mają szerszy kaganiec i bardziej rygorystyczne cechy. Suki dobrze odróżniają się wyrazem kufy i wyglądu. Charakterystyka rasy jest podobna w przypadku samców i suk. Airedale Terrier jest odważnym i uważnym, przyjaznym i wrażliwym, lekkomyślnym, ale kontrolowanym psem. Przedstawiciele rasy są bardzo temperamentalni, ich kondycja i mentalność zależy od szybkości reakcji, wyrazu oczu, wkładam uszy i ogon.

  • Głowa ma kształt szerokiego klina, nie spiczastego, ale kosztem brody sylwetka ma kształt prostokąta. Czoło ma średnią szerokość, lekko zwęża się w kierunku oczu, przejście do twarzy jest słabo zaznaczone. Długość przodu i czoła są jak najbardziej równe. Skóra głowy, zwarta i elastyczna, nie powinna tworzyć fałd. Kości policzkowe, policzki i mięśnie żucia są rozwinięte, ale płaskie, nie zniekształcające "suchej" sylwetki kufy. Tylna część nosa jest płaska, przestrzeń pod oczami pełna. Linia wylotowa zwęża się do czarnego nosa. Szczęki niezbyt ciężkie, w pełni rozwinięte. Usta mocno przyciśnięte, czarne.
  • Zęby - w kompletnym zestawie, duże, białe. Szczęki w pełni rozwinięte, równoważne, ale niezbyt ciężkie. Ugryzienie jest prawidłowe bez przerwy, na przykład w kształcie pazura. Przekąska lub przekroczenie - imadła.
  • Oczy - owalne, szeroko rozstawione i niezbyt niskie. Wyraz oczu klasycznego teriera - zainteresowany, uważny, z nutą podniecenia. Kolor tęczówek jest bogaty brązowy. Powieki obcisłe, w pełni pigmentowane. Jasna pigmentacja tęczówki jest niedopuszczalna.
  • Uszy - trójkątne, opuszczone do głowy, zaokrąglone końcówki. Linia jest ustawiona na uszy na średniej wysokości, złamanie znajduje się nieco powyżej czoła. Uszy nie są zbyt duże ani małe, harmonijne w stosunku do twarzy.
  • Ciało ma kształt prostokątny, jest zwarte i harmonijnie złożone z dobrze rozwiniętymi mięśniami. Szyja jest dość długa, wysoka, z wyraźną szyją. Klatka piersiowa nie jest szeroka, mocna z elastycznymi żebrami, głębokość do łokci. Wydłużona klatka piersiowa osłabia plecy i jest wadą. Tył jest ściśle płaski, bez ugięcia. Schab jest dobrze zdefiniowany. Zad jest pochyły. Linia pachwin wybranych, ale nie "sucha".
  • Kończyny - przednie nogi bardzo silne, długie łopatki, przyciągnięte do ciała; łokcie przyciśnięte do mostka, przedramion, śródręcza i nadgarstków. Tylne nogi są mocniejsze niż z przodu. Hip wydłużony, idź do kolana pod kątem prostym. Stawy skokowe są mocne i elastyczne, skierowane do tyłu, równolegle do siebie. Owalne pędzle, łukowate, ale niezbyt wygięte, ustawione tylko prosto, bez "rozciągania".
  • Ogon - lewy wysoki, szeroki u podstawy, lekko zwężający się ku końcowi, mocny, raczej gruby, sprężysty. Trzymane swobodnie lub pionowo w górę, nie powinny być rzucane do tyłu. Długość naturalnej lub linii głowy (zadokowany ogon).

Airedale powinien być napięty, bez fałd skórnych i podgardla. Podszerstek jest miękki i gęsty. Zewnętrzne włosy są podobne do drutów, twarde z przerwą lub małą falą. Wbrew powszechnemu przekonaniu Erdel nie powinien się kręcić. Futro jest zepsute lub przypomina sprężynę. Zbyt miękki lub kędzierzawy płaszcz odrzuca psa od hodowli.

viva hexane com spitz

Kolory są dozwolone w dwóch wariantach - szara i czarna czapka z opalenizną. Spadł z ciemnoczerwonego na klarowny czerwony. Rysunek jest opisany przez standard rasy:

  • Uszy w tonie "płaszcz" lub ciemnoczerwony.
  • Obszary pod głową wokół szyi i pod uszami mogą być również zabarwione na głęboką czerwień.
  • Płaszcz przeciwdeszczowy od karku w dół opada po bokach.
  • Na klatkę piersiową można włożyć kilka białych włosów, ale nie plam.

Opis rasy nie obejmuje informacji o drugim Airedale Terrier - smooth eredl redline (redline) terrier. Populacja podgatunków jest bardzo mała, redliny są hodowane w oddzielnych (pojedynczych) farmach myśliwskich o czysto roboczych celach.

pomorskie przyprawy

Potencjalni właściciele powinni zrozumieć, że za zewnętrznością małego psa kryje się siła i moc prawdziwego łowcy. Airedale terriery zostały wystawione na pióro dużego drapieżnika i pracowały nad wodą. Poszukiwanie rasy dla przedstawicieli rasy. A więc te psy są odważne i niewzruszone.

Doświadczeni trenerzy zauważają, że prawie wszystkie rasy mieszane i hybrydy Airedale Terriera są podatne na zachowania pasywno-obronne. Jeśli nie masz doświadczenia w wychowywaniu trudnych ras, warto kupić szczenię Erdiel tylko od oficjalnie zarejestrowanych hodowców. Oprócz "papierów", reputacja żłobka musi być potwierdzona doświadczeniem. Przyzwoici hodowcy chętnie przekazują potencjalnemu nabywcy kontakty właścicieli, którzy już nabyli szczenięta w przedszkolu.

Ważne! Nawet jeśli nie zamierzasz wystawiać psa na próbę lub zdobyć szczeniaka do sterylizacji, masz prawo zapoznać się z dokumentami hodowlanymi producentów i wnioskiem z przeglądu hodowli miotów.

trzciny corso alice

Jeśli już zapoznałeś się z ofertami sprzedaży szczeniąt, prawdopodobnie natrafiłeś na informacje o mini-erdelach - Welch-terrierach. W przeciwieństwie do plotek, walijski nie jest przodkiem Erdela, ani bardziej "starszego" gatunku. Obie rasy zostały wyhodowane w Anglii i otrzymały nazwy od powiatów (w których odbyła się hodowla). Główne różnice między Airedale i Welshteriere odnoszą się do wielkości - walijski są nadal używane do polowania na nory, są mniejsze niż Erdel.

karmienie jamnika kefirem

Niektórzy potencjalni właściciele wnioskują bezpodstawnie, że "karłowaty" Airedale Terrier jest bardziej odpowiedni do utrzymania w mieszkaniu. Walijski Terrier jest psem myśliwskim, a jego charakter jest "obciążony" odpowiednimi umiejętnościami. Erdeli jest wyższa niż walijski o dobre 20 centymetrów, ale przez lata "przystosowali się" i "poprawili", jak zwierzęta pozbawione łowów.

Charakter Airedale Terrierów jest w pełni zgodny z "klasycznym" opisem terierów - energicznych, żywych, zainteresowanych, namiętnych, lojalnych. Przedstawiciele tej rasy dobrze dogadują się z innymi zwierzętami domowymi, w tym kotami. Gryzonie i ptaki można postrzegać jako ofiary.

Każda rasa myśliwska jest podatna na złość w czasie ekscytacji. Airedale teriery, które są od urodzenia w mieszkaniu i nie uczą polowań, nie są podatne na nieuzasadnioną agresję. W tym przypadku pies może pokazać zęby i siłę, jeśli mówimy o utrzymywaniu terytorium lub ochronie właściciela.

Owczarek kaukaski

Ważne! Od pierwszych miesięcy życia szczenięcia poświęć cały swój wolny czas na socjalizację. Psy wychowywane w "społecznej próżni" są podatne na agresję. w stosunku do psów i kotów, skłonnych do pędów i dominacji w hierarchii rodzinnej.

Trening Airedale terriera zwykle odbywa się bez trudności. Pies pamięta drużynę po 10-12 powtórzeniach, oczywiście, jeśli proces uczenia się jest poprawnie zbudowany. Nawet najbardziej doświadczony trener nie sformułuje jasnych zaleceń dotyczących tego, jak i kiedy trenować, jak zachęcać, jak karać. Dla każdego psa potrzebujesz indywidualnej podróży. Jeśli w rodzinie są dzieci, które ukończyły 14 lat, Airedale Terrier może zostać wychowany na młodego właściciela.

Airedale terriery są przystosowane do trzymania w mieszkaniu, aw ciepłym sezonie mogą również żyć w wolierze. Przedstawiciele rasy nie rzucają, przyszli właściciele nie muszą cierpieć z powodu zapachu psa, jedynym zastrzeżeniem jest regularne strzyżenie, które jest niezbędne dla Airedale.

W slumsach pies musi być ubrany w płaszcz przeciwdeszczowy. ponieważ zbyt częste kąpiele wywołują problemy skórne. Jeśli twoje zwierzę jest bardzo brudne, musisz je umyć czystą wodą, a następnie sprawdzić, czy podszerstek jest całkowicie suchy. Mokra wełna i przeciągi to niekompatybilne koncepcje, gwarantujące chłód. Kąpiel z szamponem odbywa się przed wystawą, nie więcej niż 4 razy w roku.

bokser svetlana kulakova

Przycinanie to procedura wyrywania martwej, starej wełny. Podczas przycinania Airedale Terrier nazywa się linią brody i jest otoczony ramieniami. Wełna nie powinna być zbyt krótka. Nie ma specjalnych wskazań fizjologicznych do zabiegu, ale aby zachować spektakularny wygląd, jest to obowiązkowe. Jeśli pies ma zamiar wystawić, przycinanie odbywa się na 2 tygodnie przed wydarzeniem.

Większość erdeli nie wymaga specjalnej pielęgnacji oczu. ale badanie okulistyczne powinno być przeprowadzane raz na sześć miesięcy. Głowy opuszczone do głowy mogą powodować zapalenie ucha. chociaż przy czyszczeniu 1 raz w 3 tygodnie ryzyko jest minimalne. Przedstawiciele rasy mają łukowate palce i zwinięte pazury, co prowadzi do ich naturalnego ścierania. Jeśli z jakiegoś powodu jesteś zmuszony zredukować czas trwania spacerów, wtedy pazury muszą zostać przycięte. Erdeles z prawidłowym zgryzem rzadko diagnozują problemy z zębami. Po ugryzieniu pies potrzebuje profilaktycznego oczyszczenia zębów.

jak trenować wideo cocker spaniela

Wobec braku szczegółowych zaleceń weterynarza, dozwolone jest karmienie Airedale Terrier jako "naturalk" i paszy przemysłowej. Sucha karma to doskonała alternatywa, która pozwala dostarczać Twojemu psu witaminy i składniki odżywcze, ale jego jakość nie powinna być niższa niż premium (lub klasa super premium).

Średnia długość życia Airedale Terriera waha się od 10-12 lat. Nawet biorąc pod uwagę wszystkie cechy rasy, można ją nazwać zdrową. Pełna opieka i właściwe karmienie dosłownie minimalizuje ryzyko wystąpienia patologii. Choroby, które są podatne na Erdels, pojawiają się albo w starszym wieku. lub są oczywiste dolegliwości dziedziczne.

yorkshire terrier reklamy Wołgograd

  • Gorące punkty (surowa egzema) - zakaźne zmiany skórne, prowadzące do silnego świądu i bólu. Pies próbuje wydostać się lub zadrapać rany, co prowadzi do zwiększenia wilgotności i pogorszenia sytuacji. Jeśli zignorujesz leczenie, wyprysk może się nasilić lub pojawić się w nowych miejscach. Leczenie jest konserwatywne i długie.
  • Demodecosis to choroba skóry wywołana przez mikroskopijnego pasożyta. Demodex (pasożyt) znajduje się na skórze psa i zaczyna atakować osobę noszącą, gdy pojawiają się "bezpieczne" bodźce (niedobór odporności, przewlekłe przeziębienie, dysbioza itp.).
  • Dysplazja stawów biodrowych jest powszechną patologią psów pracujących o średnich i dużych rozmiarach. Wraz z wiekiem i wolniejszym metabolizmem, tkanki stawowe są odnawiane wolniej, co prowadzi do ścierania stawu lub głowy kości. Dzięki wysokiej jakości opieki symptomy ograniczają się do snu po uśpieniu lub z hipotermią.
  • Hipoadrenokortykalizm (choroba Addisona) jest patologią atakującą gruczoły nadnercza w wyniku atrofii ich kory. Znacznie rzadziej choroba Addisona jest diagnozowana jako powikłanie amyloidozy.
  • Niedoczynność tarczycy jest chorobą wskazującą na zahamowanie czynności tarczycy, a co za tym idzie, brak hormonów w ciele psa.
  • Kardiomiopatia dylatacyjna jest patologią atakującą serce. Zdiagnozowany przez rozszerzenie komór serca i utratę napięcia fragmentów mięśnia sercowego.
  • Choroba von Willebranda to choroba często określana jako pseudohemofilia. Pies cierpi na spontaniczne krwawienie z błon śluzowych z powodu braku jednego ze składników krwi (vWD). W rzadkich przypadkach można nabyć syndrom, ale oznacza to obecność dodatkowej patologii, prawdopodobnie autoimmunologicznej.

szyna buldoga francuskiego

Szczeniaczki Airedale Terrier muszą przejść badanie lekarskie, ponieważ lekarz musi wykluczyć obecność kilku patologii:

  • Przepuklina pępkowa nie jest w pełni zamkniętym pierścieniem w otrzewnej. Groźba naruszenia, gdy fragment jelita wpadnie do worka pępowinowego. W trudnych przypadkach szczenię może umrzeć z powodu martwicy i sepsy.
  • Dysplazja nerek pojawia się już w wieku szczeniąt. Patologia najczęściej prowadzi do śmierci psa w młodym wieku.

Przyszły właściciel musi mieć się na baczności, ponieważ mały Airedale Terrier jest bardzo podatny na szkodliwe działanie pasożytów i pokonanie wirusów. Podczas przeprowadzania planowanego krycia suka wykonuje profilaktykę robaków. jeśli ten moment zostanie pominięty, na miot mogą wpływać robaki. Konsekwencje zależą od intensywności inwazji. Najbardziej nieszkodliwy objaw uważa się za opóźniony w rozwoju. W ciężkiej inwazji, szczeniak ma silne ślinienie, wymioty. obrzęk brzucha. Jeśli ten warunek zostanie zignorowany, pies może umrzeć.

Czytaj Więcej O Psach

Pies ma ból ucha kręci głową, niż leczyć

Rasy Jest wiele powodów, dla których pies potrząsa głową. Ta reakcja może być spowodowana lekkim świądem, ostrym bólem lub urazem. Jeśli twój pies kręci głową od czasu do czasu, to nie jest przerażające.

Mój pies stróżujący

Rasy Dog Blog - My WatchdogRasy strażniczePsy bezpieczeństwa coraz częściej pojawiały się nie tylko w prywatnych domach i przedsiębiorstwach, ale także w mieszkaniach miejskich. Słyną one nie tylko z podejrzeń obcych, ale także z ich oddania dla mistrza, fizycznie rozwiniętego ciała, dobrego charakteru, posłuszeństwa.

Imiona dla dziewczynek z Nowego Jorku

Rasy Większość odpowiedzialnych właścicieli spędza dużo czasu na wyszukiwaniu i omawianiu imienia swojego nowego szczeniaka. Zgadza się, ponieważ imię psa pokazuje, jak to widzisz, twój związek.