Choroby

Rasy psów: Beagle

Beagle (Beagle) jest znaną i bardzo popularną rasą psów w wielu krajach, z wyraźnym zewnętrznym podobieństwem do foxhound, ale charakteryzuje się mniejszymi rozmiarami, dość krótkimi nogami i długimi uszami. Rasa należy do wspólnej grupy psów gończych.

Pochodzenie rasy

Beagle jest jedną z bardzo starożytnych, prawdziwych angielskich ras, których pochodzenie nie jest obecnie znane. Do chwili obecnej istnieje kilka wersji dotyczących pochodzenia, ale wszystkie z nich nie mają przekonywających dokumentów. Najwcześniejsze, zachowane do tej pory informacje o używaniu beagle na polowaniu, należą do mało znanego greckiego słownika "Onomastikon", którym był Julius Pollux. Dokument pochodzi z drugiego wieku naszej ery.

To jest interesujące! Zgodnie z odniesieniami w starych angielskich książkach pies beagle mógł być noszony w kieszeni stroju myśliwskiego, a cała paczka takich psów była często przewożona w specjalnych koszach, które były zamontowane po bokach koni.

Pierwszą wzmianką o tej rasie były rozdziały książki "Husorodny Esq.", Która ukazała się ponad pięć wieków temu, a już w 1650 roku bardzo interesujący angielski pisarz myśliwski otrzymał bardzo ciekawy opis wyjątkowych umiejętności angielskiego pisarza łowieckiego Bluma. Autorka charakteryzuje tę rasę jako najmniejszy ze wszystkich angielskich psów wykorzystywanych w zajęciach myśliwskich.

Opis, wygląd tylko

Niedawno w książce "Guide to British Sport" były cztery główne typy rasy myśliwskiej:

  • Beagle są średniej wielkości południe i północ;
  • karłowaty bigley;
  • Lisiątko beagle, przypominające wygląd Foxhounda;
  • długowłosy terier bigley.

Nowoczesna oficjalna standaryzacja rasy została zatwierdzona dopiero we wrześniu 1957 r. Wysokość w kłębie i masa psów rasy beagle angielskiej i amerykańskiej różnią się nieznacznie.

Standardy rasy

Obecnie rasa jest scharakteryzowana jako srednerosly, o zewnętrznym podobieństwie do foxhound. Wysokość dorosłego psa w kłębie waha się między 33-41 cm, a waga nie przekracza 8-18 kg. Samce są nieco większe niż suki. Pies ma:

  • silne szczęki;
  • duże brązowe lub jasnobrązowe oczy;
  • umiarkowanie opadające usta;
  • szeroki nos;
  • średnia długość szyi;
  • szeroka i zwężająca się do klatki piersiowej;
  • gruby, średniej długości, osadzony wysoko i dobrze owłosiony ogon z wyczuwalnym pomponem.

Beagle mają muskularne, gładkie ciało, potężne biodra, zaokrąglone lub lekko wydłużone nogi z mocnymi i ciasno zmontowanymi palcami. Ustanowione standardy dopuszczają dowolny kolor wełny akceptowany przez psy gończe, za wyjątkiem barwienia wątroby. Pies tricolor rodzi się z czarno-białym kolorem, ale czarne plamy stopniowo zanikają. Dwukolorowy bigley, jako główny, ma białą kolorystykę, wzbogaconą o różne czerwone odcienie.

Ważne! Na twarzy psa musi być obecna charakterystyczna maska ​​w kolorze czerwonym. Końcówka na ogonie jest biała.

Pies rasy Beagle

Beagle są niezwykle energicznymi, bardzo przyjaznymi i inteligentnymi psami, wyróżniającymi się pozytywnym stylem życia. Rasa została wyhodowana, aby polować na najbardziej zwinne i małe zwierzęta, które nie mogą nie wpływać na charakter, więc inną charakterystyczną cechą beagle jest silny upór. Beagle są dość dobrze i szybko nawiązują kontakt nie tylko ze wszystkimi członkami rodziny hodowcy, ale także z innymi zwierzętami domowymi.

W procesie edukacji konieczne jest poświęcenie wystarczającej ilości czasu i energii na proces socjalizacji zwierzaka. Ze względu na swój mały rozmiar i przyjazny charakter, pies gończy jest uważany za idealną rasę do trzymania w warunkach mieszkalnych, ale długie spacery o każdej porze roku są nieodzownym elementem opieki.

Długość życia

Beagle zasługują na miano kategorii długowiecznych psów. Mimo że przeciętna długość życia zmienia się w ciągu 11-12 lat, stworzenie wygodnych warunków zatrzymania i odpowiedniej diety pozwoli znacznie wydłużyć życie zwierzęcia. Również bardzo ważnym wskaźnikiem jest to, że pies ma dobrą dziedziczność i brak chorób rodowodowych u rodziców.

Treść tylko w domu

Pomimo tego, że biglei czują się świetnie w utrzymaniu mieszkania, najlepiej jest wyhodować takie energiczne i dociekliwe zwierzę w prywatnym domu. Z reguły nawet początkujący i zupełnie niedoświadczeni hodowcy amatorzy nie mają trudności z tą rasą.

Główną troską dla beagle w każdym wieku jest terminowa i kompetentna, regularna realizacja wszystkich zabiegów oraz środków profilaktycznych i higienicznych, a także zapewnianie zwierzęciu odpowiedniego programu wychowania i żywienia.

Opieka i higiena

Wszelkie procedury, w tym opieka dentystyczna, powinny być prowadzone od najmłodszych lat. Cotygodniowe czyszczenie zębów za pomocą miękkiej szczoteczki do zębów i specjalnej pasty do zębów pozwala uniknąć problemów z jamą ustną, zębami i dziąsłami. Oczy można przetrzeć wacikiem zwilżonym przegotowaną wodą o temperaturze pokojowej w razie potrzeby. Standardowe podstawowe środki ostrożności obejmują również punktowe przycinanie pazurów.

Beagle nie wymagają częstych kąpieli, więc zwierzę powinno być umyte, gdy jest mocno zabrudzone, a przed wystawą lub lepkie. W przypadku psów kąpielowych stosuje się tylko specjalne szampony i dodatkowy rodzaj kosmetyku. Nie zaleca się używania suszarki do włosów do suszenia. Czesanie zwierzęcia najlepiej wykonywać za pomocą szczotki z naturalnym włosiem, ale godnym zastępcą może być również specjalna gumowa rękawica o wysokiej jakości.

Dieta - co należy po prostu karmić

Całkowita liczba karmień, a także szybkość karmienia, zależy od wieku beagle, jego wagi i stanu. Szczenięta Beagle, od trzech miesięcy do sześciu miesięcy, pożądane jest karmienie cztery lub pięć razy dziennie. Psy w wieku od sześciu miesięcy do roku można przenosić do trzech posiłków dziennie. Zwierzę, którego wiek jest dłuższy niż dwanaście miesięcy zaleca się karmić kilka razy dziennie.

Ważne! Eksperci i doświadczeni hodowcy nie zalecają karmienia bigleyów wyłącznie naturalną żywnością, ze względu na cechy rasy i trudność w uzyskaniu prawidłowej, optymalnie zrównoważonej diety.

Do karmienia zaleca się stosowanie suchej karmy super premium produkowanej przez znanych i sprawdzonych producentów. Takie odżywianie nie będzie wymagać suplementacji kompleksami witaminowymi lub innymi istotnymi produktami.

Dopuszcza się stosowanie mieszanej metody karmienia, w której podstawą powinna być sucha, wysokiej jakości i kompletna żywność, a suplementy mogą być produktami naturalnymi, reprezentowanymi przez mięso, warzywa, produkty uboczne i produkty mleczne.

Choroby, wady rasowe

Beagle są nie tylko odporne, bardzo bezpretensjonalne i nie wymagają zbyt skomplikowanej opieki nad psem. Ta rasa ma również dobre zdrowie.

Rasa tej rasy jest niezłomnym apetytem lub tak zwanym obżarstwom dla zwierząt domowych, więc bigle potrzebują ścisłej kontroli wagi i obowiązkowego przestrzegania zasad diety.

Niektóre choroby są częstsze, więc wybierając rasę musisz być przygotowany na następujące możliwe problemy zdrowotne:

  • padaczka jest złożoną chorobą, która jest korygowana w procesie specjalnych środków terapeutycznych;
  • niedoczynność tarczycy, któremu towarzyszy znaczny wzrost masy ciała, pogorszenie stanu sierści, problemy z narządami rozrodczymi;
  • otyłość wynikająca z nieprawidłowego żywienia i zaburzeń jedzenia.

Jaskra, zaćma, dysplazja tęczówki, infekcje ucha i niektóre zapalne choroby skóry są uważane za główne choroby ras.

Zaleca się przeprowadzanie rutynowych badań kontrolnych w klinikach weterynaryjnych około dwa razy w roku, co pozwoli na wczesne wykrycie problemu i rozpoczęcie terapii na czas.

Kup psa rasy beagle - napiwki

W naszym kraju, aby uzyskać rasę całkiem realną. Doświadczeni hodowcy, a także dobrze znane żłobki, znajdują się głównie w stolicy i głównych miastach centralnego okręgu federalnego.

Oczywiście beagle nie są najpopularniejszą i najpopularniejszą rasą wśród krajowych hodowców psów, więc jeśli chcesz kupić szczenię należące do wysokiej klasy, wskazane jest, aby zarezerwować takie zwierzę z wyprzedzeniem.

Gdzie kupić, na co zwrócić uwagę

Wybierając szczeniaka, należy zwrócić uwagę na następujące zalecenia, które pozwalają prawidłowo ocenić stan zwierzęcia:

  • w wieku dwóch miesięcy szczeniak beagle musi być dość stabilny i poruszać się pewnie;
  • dobrze rozwinięte zwierzę ma silne kończyny przednie i tylne;
  • prawidłowe ugryzienie u beagle to nożyczki;
  • wełna powinna być świetlista, gładka, bez łysych plam;
  • zdrowy szczeniak ma mokry i zimny, bladoróżowy nos, a także czyste i jasne oczy;
  • Wybierając psa, należy zwrócić szczególną uwagę na rozwój narządu rodnego.

Przy wyborze trzeba przez jakiś czas obserwować psa, a także empirycznie testować apetyt zwierzęcia. Doświadczeni właściciele zalecają kupno szczeniaka w wieku półtora miesiąca, co przyczynia się do szybszej i bezproblemowej adaptacji zwierzęcia w nowych warunkach zatrzymania.

Bardzo ważne jest, aby zapytać hodowcę o rodowód rodziców, a także rodzaj jedzenia i dietę, do której szczeniak był przyzwyczajony. Beagle mogą mieć zarówno dwukolorowe, jak i trójkolorowe zabarwienie, ale szczenięta do dwóch miesięcy mają czarne i białe włosy z subtelnymi, czerwonymi plamami na twarzy.

Ważne! Zakupione zwierzę musi być aktywne i dociekliwe, bez oznak letargu i apatii.

Cena po prostu

W zależności od zalet i klasy szczeniaka, a także tytułów rodziców, koszt beagle w dużych miastach naszego kraju może wynosić od trzydziestu do siedemdziesięciu tysięcy, a czasem nawet więcej.

Możliwe jest zakupienie zwierzęcia z nieplanowanego krycia lub z pewnymi odchyleniami rodowodowymi, nieprzeznaczonymi do udziału w wystawach lub hodowli rodowodowej, za dziesięć do piętnastu tysięcy rubli. Należy zauważyć, że hodowle chętnie sprzedają takie szczenięta, ale dokumenty dotyczące zwierząt są wydawane nabywcy tylko z obowiązkiem sterylizacji zakupionej osoby.

Opinie właścicieli

W opinii hodowców bigleyów, z całą swoją bezpretensjonalnością, rasa potrzebuje odpowiedniej edukacji, której właściciel bez doświadczenia najprawdopodobniej nie będzie w stanie zapewnić. Na początku, ogólny kurs edukacji, pies musi być zarejestrowany w wieku nie więcej niż sześć miesięcy. Drugi powinien być ogólny przebieg posłuszeństwa, w którym w dziesięciu klasach zwierzę jest maksymalnie uspołecznione.

Poniższy ogólny kurs składa się średnio z piętnastu klas i pozwala na przekazanie podstawowych umiejętności beagle, które następnie można rozwinąć w specjalnych klubach łowieckich w klasach do wiosłowania lub leczenia. Oczywiście, pies gończy nie jest rasą dla leniwych, dlatego nabywając takiego psa trzeba odpowiednio obliczyć jego siłę, a także mieć wystarczająco dużo wolnego czasu.

Beagle

Pies o lekkim charakterze

Kluczowe cechy

  • czujny
  • wesoły
  • przywiązany do właściciela
  • sprytny
  • wierny
  • wychodzące
  • czuły
  • odważny

Opis

Beagle są atrakcyjnymi, przyjaznymi psami i nie wymagają szczególnej opieki. Z reguły są one w harmonii ze wszystkimi: z dziećmi i ze zwierzętami domowymi. W całym ich wyglądzie czuje się przywiązanie do innych! Nic dziwnego, że wielu z tych, którzy planują mieć psa, patrzą na niego. Ważne jest jednak, aby pamiętać, że rasa ta była pierwotnie myśliwska, więc beagle można łatwo porwać przez chodzenie. Trudności z utrzymaniem tych psów są również związane z tym: wymagają codziennego wysiłku fizycznego.

Postać

Beagle są charakterystyczną rasą psów: wyraźnie ma zapał. Te psy demonstrują instynkty łowieckie, uwielbiają igraszki i śledzą zdobycz. W tym samym czasie w opisie rasy można przeczytać, że bigley ma dobry charakter. Te psy są naprawdę bardzo czułe z członkami rodziny, w której żyją.

Wszystko, co musisz wiedzieć o beagle

Beagle to mały pies gończy. Niewiarygodnie zwinny, celowy i energiczny pies został wyhodowany w celu polowania na zające i króliki. W czasach współczesnych nie jest używany zgodnie z przeznaczeniem, ale jest doskonałym towarzyszem psa.

Jeśli w domu pojawi się beagle, upewnij się, że zostaniesz o tym powiadomiony natychmiast po przybyciu nieproszonych gości, ponieważ Twój zwierzak poinformuje o tym głośnym, hałaśliwym szczekaniem.

Interesujące! Krótkie i zwięzłe słowo "beagle" pochodzi od staroangielskiego "Beagle", co oznacza "mały". Jest jeszcze inna wersja: nazwa rasy pochodzi od francuskiego słowa "Begueule" - łyk. Rzeczywiście, psy charakteryzują się czystym, melodyjnym i głośnym szczekaniem.

Beagle należą do grupy 6 w klasyfikacji ICF i są przedstawicielami psów gończych.

Pochodzenie, historia

Rasa beagle została wyhodowana w Wielkiej Brytanii. Ale historia ich występowania nie ogranicza się do wydarzeń z 18-19 wieku. Korzenie współczesnych bigów sięgają wieków, więc nie ma wiarygodnych informacji o ich pochodzeniu. Wszystko opiera się na założeniach.

  1. Ślady szlaków były znane i szeroko stosowane w starożytnej Grecji i starożytnym Rzymie. Zostali sprowadzeni na terytorium Wielkiej Brytanii, gdzie przebywali z miejscowymi psami. Dzięki staraniom hodowców do XVIII wieku w Anglii wykorzystywano dwa typy psów, które wykorzystywano do polowania na zające.
  • północny beagle - lekki, zwinny;
  • południowy ogar - uciążliwy i uciążliwy.

Bigleyowie byli niskiego wzrostu. Były gorsze od zajęcy szybkości, ale mimo to wyprzedzały je dzięki swojemu unikalnemu instynktowi, wytrwałości i zdolności podążania szlakiem do końca.

  1. Uważa się, że podstawą rasy był pies ze stada zebranego w Anglii przez hodowcę Honeywood. Pod koniec XVIII wieku polowanie na zające stało się mniej popularne. Myśliwi zaczęli interesować się pościgiem za lisem, w którym wzięło udział więcej szybkich psów.
  2. Dzięki staraniom niektórych hodowców w latach 30. XIX wieku ponownie pojawia się zainteresowanie rasą. Polowanie na Bigleya staje się popularne w Ameryce, gdzie do tego czasu psy były również wykorzystywane do polowania na zające, które bardziej przypominały baseta i jamniki. Pierwszy angielski Bigley został wprowadzony do Stanów Zjednoczonych w latach 70. XIX wieku.
  3. W 1884 r. Założono American English English Club, którego działalność miała na celu poprawę wyglądu zewnętrznego rasy. Standard rasy został stworzony w 1957 roku.

Charakterystyka, opis, charakter

Beagle rośnie do 33-40 cm w kłębie i waży od 8 do 14 kg. Jest to pies średniej wysokości z długimi uszami sięgającymi czubka nosa. Ma umięśnione ciało, potężne szczęki, duże oczy, szyję średniej długości, szeroką klatkę piersiową, grube, wysokie, okrągłe łapy.

Najczęściej występujący kolor beagle - tricolor: białe tło, czarne i jasnobrązowe obszary. Na twarzy powinna zawsze być czerwona maska. Są to czyste białe psy rasy beagle.

Beagle są wykorzystywane do polowania w paczce. Charakterystyka beagle udowadnia, że ​​jest to pies o nienagannym węchu, może podążać szlakiem nawet w zimne dni i podążać szlakiem do końca. Mocna konstytucja i wytrzymałość pozwalają psu wytrzymać nawet długie polowanie.

Bigley jest odpowiedzialny za swoją zdobycz, inteligencję i wytrwałość w pogoni za grą. W czasach współczesnych, Bigley są psami towarzyszącymi, w ich ojczyźnie są one wykorzystywane do polowań, w niektórych krajach powierzono im zadanie znalezienia materiałów wybuchowych w urzędach celnych i na lotniskach.

Beagle, którego charakter wyróżnia się jednocześnie łagodnością i zdecydowaniem, znajduje się na liście najbardziej prestiżowych psów od ponad wieku.

Pomimo swojej przeszłości polowania, Bigley świetnie nadaje się do treści w mieszkaniu. Dają radę wszystkim członkom rodziny, w tym dzieciom. Pies gończy nie jest dominującym psem, dlatego nawet jego dziecko może być jego autorytetem. Bardzo często ta rasa jest kupowana jako wierny przyjaciel dla dzieci.

Jeśli w mieszkaniu nadal przebywają psy, to beagle dobrze się z nimi komunikuje. Problemy mogą pojawić się w przypadku kotów i mniejszych zwierząt domowych, które mogą być postrzegane przez psa jako ofiara.

Przedstawiciele tej rasy nie lubią być sami przez długi czas. Jeśli właściciele są nieobecni przez dłuższy czas, beagle może się zdenerwować i zniszczyć wszystko dookoła.

Pies jest ciekawy i inteligentny, kocha, gdy jest zaręczona i gra. Ale nie jest łatwo je wyszkolić, ponieważ upór psa-łowcy daje o sobie znać. Beagle, na przykład, nie chcą spać w przewidzianym dla nich miejscu, pędzą po domu i zasypiają tam, gdzie czują się zmęczone.

Ciekawość psa może czasem powodować niedogodności dla właścicieli, więc może trzymać nos wszędzie, gdzie chce.

Choroby

Beagle żyje od 12 do 15 lat, pod warunkiem, że jest zdrowy i ma dobrą opiekę. On, podobnie jak wszystkie psy myśliwskie, wyróżnia się silną odpornością. Rasa ma najczęściej następujące problemy zdrowotne:

  • Beagle mają skłonność do przejadania się, które są obarczone otyłością.
  • Epilepsja jest chorobą genetyczną. Jeśli wystąpił atak drgawek, należy natychmiast skontaktować się z weterynarzem.
  • Niewystarczająca produkcja hormonów tarczycy - niedoczynność tarczycy.
  • Skłonność do zapalenia uszu. Ze względu na długą długość uszy nie są wystarczająco wentylowane, co jest jedną z przyczyn wzrostu bakterii i występowania infekcji.
  • Choroby oczu: dysplazja tęczówki, jaskra, zaćma.
  • Problemy z układem mięśniowo-szkieletowym. Beagle są często diagnozowane z nieprawidłowym stanem krążków międzykręgowych. Jeśli pies płacze, nie może wstać lub położyć się, ma wszelkie zaburzenia ruchu - to jest powód pilnego odwołania się do kliniki weterynaryjnej.

Dbałość o zwierzaka, odpowiednie odżywianie i staranne podejście pozwolą cieszyć się jego towarzystwem nawet do 15 lat.

Opieka i konserwacja

Pies gończy, którego opieka nie jest trudna, ma średnią wysokość, dlatego nadaje się do trzymania w prywatnych domach i mieszkaniach. Właściciele muszą przestrzegać kilku ważnych zasad opieki nad hodowlą:

  • Obowiązkowe i regularne ćwiczenia. Chodzenie powinno być długie. Beagle jest myśliwym, który musi biegać przez długi czas bez smyczy na czyimś śladzie, więc musisz wyjść z tego obszaru raz w miesiącu z dala od ludzi. Beagle to pies gończy, a on ucieszy się z dziesięciu kilometrów dziennie.
  • Kontrola posiłków. Aby chronić zwierzę przed przejadaniem się i otyłością, konieczne jest monitorowanie diety, częstotliwości posiłków i ilości porcji. Powinny być małe, Beagle, bez uczucia sytości, mogą jeść wszystko, co jest w jego misce.

Włosy Beagle są krótkie i grube, należy je czesać 2-3 razy w tygodniu, pies powinien być myte co 2 tygodnie. Umyj swoje łapy po każdym spacerze.

Długie uszy wymagają szczególnej uwagi: powinny być regularnie badane pod kątem obecności zanieczyszczeń i stanów zapalnych. Należy to robić 2-3 razy w miesiącu.

Oczy Beagle są jednym ze słabych punktów, więc muszą być regularnie czyszczone mokrymi wacikiem. Można stosować środki przeciwdrobnoustrojowe przepisane przez weterynarza.

Zanim zaczniesz zwierzaka, powinieneś dowiedzieć się, w jaki sposób pies jest zawarty w mieszkaniu. Aby po pracy właścicieli nie oczekiwać porażki i uszkodzenia mebli, konieczne jest, aby pies miał zabawki. Będą grać beagle, nie tylko podczas nieobecności właściciela, ale po spacerach, jeśli nie zmarnują zgromadzonej tam energii.

Dociekliwość i aktywność są cechami charakterystycznymi beagle. Są mobilne nie tylko na spacerze, ale także w domu. Pies nie leży na kanapie, ale odkrywa nowe terytoria. Zwierzę będzie szczęśliwe, jeśli właściciel da jej możliwość biegania, chodzenia, pływania, podążania szlakiem przez długi czas.

Edukacja, szkolenie

Beagle jest trudne do wyszkolenia, więc wytrwałość i cierpliwość są wymagane od mistrza. Dla niedoświadczonych właścicieli lepiej jest nagrać psa na szkolenie, aby mieć pewność wyniku.

Hodowla Beagle rozpoczyna się od pierwszych dni jego pojawienia się w mieszkaniu. Tłumienie i karanie szczeniaka jest niedopuszczalne, więc istnieje ryzyko wychowania tchórzliwego psa. Najskuteczniejszy sposób nauczenia podstawowych drużyn w formie gry podczas chodzenia. W takim przypadku pies musi poczuć miłość i uwagę właściciela.

Hodowla rasy jest trudnym zadaniem. W wieku 5 miesięcy beagle staje się uparty, podobnie jak nastolatek, nie jest posłuszny seniorom. Dla psa ważna jest wczesna socjalizacja, trening czystości i toalety, odzwyczajanie się od zwyczaju gryzienia.

Beagle wyją w nieobecności właścicieli, narzucają w mieszkaniu własne zamówienie, bardzo ciekawe. Właściwa edukacja powinna rozwiązać wszystkie te problemy.

Podczas szkolenia podstawowych poleceń, pies, dzięki swym instynktom łowieckim, może zostać rozproszony przez żywe stworzenia, które napotyka. Bardziej prawdopodobne jest bycie dla kota, niż spełnienie polecenia właściciela. Rezultatem udanego szkolenia powinno być wykonanie 100% polecenia hosta.

Szczenięta

Szczeniak Beagle od pierwszego dnia powinien znać zasady zachowania w domu. Ważne jest, aby pokazać, gdzie jest miejsce do spania. Pies preferuje miękkie, wygodne łóżka, okresowo przywozi tam swoje zabawki. Charakter szczeniaka jest taki, że może wybrać miejsce dla siebie, a właściciele będą musieli tylko przynieść tam swoje łóżko.

Szczenięta uwielbiają gryźć rzeczy. Ważne jest, aby w młodym wieku uratować ich od tego nawyku, na przykład, aby powstrzymać ich od zrobienia szkodliwej zabawki. Kiedy beagle pozostanie sam, usuń wszystkie przedmioty do strefy niedostępności, ponieważ chwyta wszystko, co mu się podoba. Jeśli znudzi się zabawkami, wszystko wokół niego wyda mu się interesujące.

Po kwarantannie szczepionki dla szczeniaka otwiera się świat chodzenia. W tym samym czasie beagle uczy się korzystać z toalety i otrzymuje niezbędne aktywności fizyczne. Podczas spacerów powinieneś zacząć trenować do najważniejszego zespołu "Ko me!". Bądź przygotowany na to, że entuzjastyczny pies, ulegający instynktowi prześladowań, może nie zwracać uwagi na twoje wezwanie i polecenie.

Beagle, którego cena zależy od wielu czynników, kosztuje średnio 20 tysięcy rubli. Prywatne szczenięta można kupić za 7-19 tysięcy rubli, ale najprawdopodobniej sprzedawca nie dostarczy żadnych dokumentów, a Ty będziesz właścicielem psa bez rodowodu.

W szkółkach ceny różnią się w zależności od wielu kryteriów:

  • jakość miotu i liczba szczeniąt w nim;
  • płeć szczeniaka;
  • prestiż rasy (beagle jest prestiżowy);
  • szczeniak klasy.

W Moskwie w znanych hodowlach można kupić szczenięta beagle za 500-1700 $.

Cena dla szczeniąt w zależności od klasy:

  • klasa zwierząt domowych bez dokumentów: od 7 tysięcy rubli. Z rodowodu - od 10 tysięcy rubli.
  • Klasa rasowa: od 20 tysięcy rubli.
  • pokaż szczenięta w klasie kosztują ponad 30 tysięcy rubli.

Na zdjęciu beagle jest uroczym zwierzęciem o dobrych oczach. Ci, którzy nie wiedzą o przeszłości tej rasy, z wyglądu i nie zdecydują, jakie pasje gotują się w sercu tego wrodzonego łowcy. Uwolnij się od tego, jak odnajdzie szlak i przebiegnij wzdłuż niego dziesiątki kilometrów, nie zwracając na nikogo uwagi. I jest to możliwe nawet w warunkach parku miejskiego, ponieważ pomimo faktu, że dzisiaj pies beagle jest psem towarzyszącym, zachowały się w nim instynkty myśliwskie.

Na zdjęciu poniżej spotkasz przedstawicieli rasy. Ich oczy promieniują dobrocią i oddaniem. Stają się najlepszymi przyjaciółmi dzieci. Patrząc na ich przyjazny wyraz kufy, nie można nie powierzyć im dziecka.

Tak jak pies daje ciepło i dobry nastrój swoim właścicielom każdego dnia, niech zdjęcie beagle przyniesie pozytywny dzień. Poznaj Beagle!

Beagle: zdjęcie beagle

Beagle to rasa psów gończych wykorzystywanych do polowania na króliki i zające, a także psów poszukiwawczych lub do wykrywania materiałów wybuchowych.

Na zewnątrz beagle przypomina liszka, ale różni się krótszymi kończynami i wydłużonymi, miękkimi uszami, które sięgają czubka nosa.

Według jednej z wersji nazwa rasy ma francuskie korzenie i wywodzi się od słowa begueule, oznaczającego "cynowane gardło", które wiąże się ze zdolnością psów do długiego, melodyjnego szczekania. Druga wersja odwołuje się do niewielkiego rozmiaru beagle i jest związana ze słowem "mały", zgodnym w wielu językach i używanym w dawnych czasach dla wszystkich psów rasy beagle: staroangielskiej begle, starofrancuskiego bega i celtyckiego beaga.

Pochodzenie rasy

Według kroniki historyka Ksenofonta, psy spacerujące szlakiem istniały w starożytnej Grecji. Piesi przybyli na Wyspy Brytyjskie dzięki Rzymianom, gdzie przez długi czas krzyżowano psy z przedstawicielami lokalnych ras. Jednak niektórzy historycy twierdzą, że jedna z ras białych psów istniała w Anglii w czasach króla Artura, przed przybyciem Rzymian.

W połowie XVII wieku Brytyjczycy mieli do dyspozycji dwie rasy na polowanie na zająca - północnego psa rasy beagle i psa południowego. Ale przodkowie współczesnego bigleya stali się stadem, o czym świadczy w połowie XIX wieku w hrabstwie Essex, a potomkowie tych psów są teraz zawarci w każdej znanej hodowli.

Amerykańskie małe psy, zwane beagle, różniły się od współczesnych członków rasy jasnej, przypominającej jamnika, z głowami i wyglądały jak bassety z prostymi nogami. W latach 60-tych XIX wieku do USA przywieziono kilka paczek psów należących do różnych właścicieli, aw 1888 r. Powstał Klub Narodowy Beagle.

Oficjalna standaryzacja rasy została przeprowadzona 10 września 1957 r.

Opis rasy

Mały pies rasy beagle daje wrażenie mocnego i mocnego psa, z dobrymi kośćmi i wysokiej jakości konstytucją, harmonijną i składaną.

Budowa ciała

Beagle wyróżnia kompaktową, zrównoważoną budowę: prostą i płaską górną linię, szeroką i głęboką klatkę piersiową, obniżoną do łokci. Krótki podbrzusze jest elastyczny i muskularny, a żołądek dobrze podciągnięty. Opadające plecy i mała skrzynia to wady.

Wysokość w kłębie osobników dorosłych wynosi od 33 do 41 cm przy masie ciała 8-18 kg. Samce są większe niż suki.

Hip rozwinięty, silny. Tylne nogi z wyraźnymi narożnikami i długą golenią, ustawione pod kątem 45 stopni. Stawy skokowe skrócone, z zestawem równoległym.

Przednie nogi są proste, ustawione pionowo pod ciałem. Łopatki są wywinięte, łokcie są mocno przyciśnięte do mostka. Odległość od łokcia do ziemi powinna wynosić 1/2 wysokości psa w kłębie. Nadmierny vysokonogost lub squat są dla beagle poważną wadą.

Śródręcza są zwarte, mocne, palce ciasno złożone, krótkie pazury. Osoby z luźnymi palcami często przecinają łapy podczas polowania.

Ogon jest gruby, mocny, wysoko osadzony, utrzymuje radość, nie spada na plecy. Cała długość ogona jest dobrze przycięta, zwłaszcza od tyłu i do końca, gdzie włosy tworzą biały pędzel. Szyjka Beagle ma niewielkie wygięcie, czasami zawieszenie pod gardłem. Długość szyi jest optymalna dla długiej pracy psa na szlaku.

Głowa

Beagle wyróżnia się zaokrągloną i obszerną, ale nie masywną formą czaszki, która zazwyczaj zwęża się w kierunku kości policzkowych. Na szczycie wyraźnie zaznaczony szczyt o umiarkowanej szerokości. Kufa lekko wydłużona, ale nie spiczasta. Nos jest szeroki, czarny, u osób o jasnych kolorach może być jaśniejszy.

Fafle są lekko sflaczałe, zakrywają dolną szczękę, linia warg jest gładka. Szczęki są opracowane, mocne, z zgryzem nożycowym.

Oczy mają kształt migdałów, duże, posadzone płytko, z miękkim, "żebrzącym" wyrazem i obcisłymi powiekami. Kolor oczu jest orzechowy lub czekoladowy. Uszy osadzone są na wysokości wzroku, długie, zaokrąglone na końcach, sięgające do czubka nosa po rozciągnięciu.

Beagle i kotek.

Wełna i kolor

Beagle ma krótki, gęsty, ochronny rodzaj wełny z długimi włosami strażniczymi. Standardy rasy dopuszczają wszystkie możliwe kolory dla psów z wyjątkiem wątroby.

Najczęściej występuje w kolorze trójkolorowym (czarno-biały z jasnobrązowym cieniowaniem). Osoby dwukolorowe ("cytryna") wyróżniają się podstawowym kolorem białym z obszarami o różnych odcieniach czerwieni i obowiązkową czerwoną maską na twarzy. Koniec ogona powinien zawsze być biały.

Beagle ze szczeniakami.

Charakter tylko

Beagle to wesoły, energiczny pies, inteligentny i dociekliwy. Z bardzo dobrze rozwiniętym węchem, Beagle ciągle węszy i zapomina o wszystkim na świecie, może poruszać się po upragnionym szlaku. Dlatego konieczne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie treningu szczeniaka i cierpliwość z nim, ponieważ biggi są dość upartymi psami.

Wychowany beagle stanie się centrum rodziny, dobrze radzi sobie z dorosłymi i nie pozwala dzieciom się nudzić. Zabawne i hazardowe beagle są zwykle lojalne wobec innych zwierząt, ale w rzadkich przypadkach wykazują agresję przeciwko obcym i psom.

Zdrowie

Bigley rozróżnia genetycznie dobre zdrowie. Jednym z głównych problemów rasy jest nienasycony apetyt, aw rezultacie otyłość. Cechy budowy uszu czasami prowadzą do infekcji ucha, a choroby oczu (jaskra, zaćma) i dysfunkcji tarczycy występują również wewnątrz rasy.

Przy dobrej opiece i zbilansowanej diecie Bigley żyje od 12 do 15 lat.

Beagles Book

Tłumaczenie: Katerina Figler
Redaktor: Tatyana Sokolova
Z książki: The Beagle Handbook, autorstwa Dan Rice D.V.M.

Kupując psa myśliwskiego, rozpoczynasz nowy etap w swoim życiu, który potrwa 12-15 lat. W końcu tak wiele zwierząt żyje. Termin jest dość długi. Trzeba ją wydać w towarzystwie towarzysza, który ciągle będzie miał problemy z zachowaniem.

Z reguły mądrzy ludzie próbują budować swoje relacje z tymi, z którymi mają wiele wspólnego. Dlatego przyszli właściciele psów powinni wybierać takie, z którymi zbiegają się ich postacie i zainteresowania.

Zanim zaczniesz czworonożnego przyjaciela, musisz uzyskać kompletne informacje na temat psa, który zamierzasz kupić. Dlatego jeśli myślisz o dużym, ta książka będzie dobrym początkiem dla Ciebie.

Tak więc pies powinien zostać członkiem twojej rodziny, przyjacielem, z którym będziesz szczęśliwy spędzając czas. Ci z was, którzy wolą spokojny styl życia, powinni pomyśleć o delikatnym psie. Enrgichnyh, z wyraźną siłą woli psów lepiej jest mieć ludzi z dominującym afirmatywnym charakterem.

Pieski Beagle są dobrymi towarzyszami, bezpretensjonalnymi i mogą dać właścicielom morze miłości i uczucia. Są łatwe w utrzymaniu. Są zaraźliwie radośni, zawsze gotowi do zabawy, chodzenia, ale poza tym, także do cichych, czułych minut w waszym społeczeństwie.

Zdobywanie beagle to dopiero początek. Poza zapewnieniem psu wszystkich potrzeb życiowych, będziesz potrzebować zgody na wzięcie udziału w domu przez tego wesołego chłopca, a co za tym idzie, częstego sprzątania domu. Ale najważniejsze jest, aby budować swój związek na poziomie ludzi-psów, który będzie stale uczył twojego zwierzaka respektowania ludzkich praw zachowania, i będziesz musiał nauczyć się szanować idiosynkcję swojego przyjaciela.

Jednak komunikacja z dużym chłopcem da ci nie tylko jego miłość, ale także umiejętność posłuszeństwa w stopniu, który uznasz za konieczny.

Pamiętajcie, ta komunikacja i miłość powinny być wzajemne! Musisz stale pamiętać, że postać twojego przyjaciela, jak również twoja rola w kształtowaniu tej postaci, muszą być takie, aby pasowały do ​​twojego stylu życia.

Będziesz tylko cenił i cieszył się z posiadania okrucieństwa, gdy nauczysz się rozumieć jego potrzeby i co przynosi mu szczęście.

Czy Beagle jest dla ciebie?

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, czy masz cechy niezbędne do podniesienia Beagle? Niewątpliwie ci mali łowcy są naprawdę czarujący. Jednak za ich anielskim wyglądem kryją się pewne cechy charakteru, które nie są tak łatwe do zaakceptowania i zaakceptowania.

W tym dziale poznasz historię pochodzenia rasy, charakterystykę postaci i standardowego Beagle. Ta sekcja pomoże ci dokonać wyboru (dorosły pies czy szczeniak?), Znaleźć hodowcę (hodowcę), osiągnąć harmonijny związek z twoimi dziećmi, nowym psem i innymi zwierzętami domowymi.

Od momentu, w którym mężczyzna i pies zaczęli mieszkać razem, nawiązali silne partnerstwo w poszukiwaniu pożywienia. Łowcy to prawdopodobnie najstarszy znany typ psa. Jednak typ Beagle, który widzimy dzisiaj istnieje tylko około 150 lat. Sugeruję, żebyś zajrzał do historii i zobaczył możliwy początek.

Pieski typu Beagle istnieją od dawna w takiej czy innej formie. Około czwartego tysiąclecia przed Chrystusem, grecki historyk Ksenofont, zapalony myśliwy, napisał traktat, który zawierał odniesienia do małych psów, zajączek i małych królików.

Po kilku stuleciach psy rozprzestrzeniły się w Europie, gdzie najprawdopodobniej pochodziły z Anglii dzięki handlowi anglo-rzymskiemu.

Kraj, z którego pochodzi Bigley, to Anglia. Podobnie jak wiele innych ras, nowoczesny Beagle stał się w Anglii, gdzie miłość do polowań była silna, a lasy pełne były gry.

W XIV wieku małe psy tropiono do gry i zające "za zapachem", ale wtedy nie miały nazwy Beagle.

Literacka bohaterka "Matki Przełożonej" (angielskiego pisarza), wynaleziona w XIV wieku, miała kilka "małych psów", ale dopiero w XV wieku wymieniono te psy.

Pierwsza pisemna wzmianka o Beagle pojawiła się w historii "Squire of Low Degree". To powieść angielska, wydana w 1475 roku, opisująca średniowieczne festiwale, muzykę, sport i oczywiście polowania. Nieznany autor pisał o Beagles w liczbie mnogiej, a ta wczesna wzmianka nie pozostawia wątpliwości, że ta rasa ma wspólną mentalność.

"Z ich Beagles w miejscu i sto czterdzieści (7 razy 20) psów w jego pościgu" (tłumaczenie nie jest dokładne - staroangielski). "Z nimi beagle w tym miejscu i siedmiocyfrowe strzelby (psy typu harrier) w jego rechase."

W czasach Elżbiety I (1533-1603) rzadki szlachcic nie trzymał paczki psów. Królowa sama była zapalonym myśliwym i miała własną stadko "śpiewających Beaglesów" (okrzyk rasy, która przyjęła szlak).

Niektóre z Beagle z tamtych czasów miały na sobie płaszcz wyglądający jak drut, zupełnie inny od współczesnego, gładkiego włosa. Wielu członków tej rasy było bardzo drobnych, wystarczająco małych, aby zmieścić się w kieszeni myśliwego. Nazywali się Pocket Beagles. Zdjęcia z czasu przedstawiają Pocket Beagles jako krótkie nogi i długie kagańce. 10 - 12 par Pocket Beagles umieszczono w torbie, która znajdowała się w siodle.

Idąc za przykładem swojej kuzynki Elżbiety, król Anglii James the First (1566-1625) również zainteresował się polowaniem na zwierzynę i delikatnie zwrócił się do swojej żony "moja droga mała biglusie".

Jednak pomimo doskonałego zapachu, wytrwałości i wytrzymałości, Bigley ustąpił miejsca jeszcze szybszemu i upartemu Foxhoundowi. Stało się to w XVIII wieku, kiedy myśliwych fascynowały szybsze konie myśliwskie. Ale to nie oznaczało końca Beagle. Pozostali popularni wśród rolników i uboższej klasy szlacheckiej, której nie stać było na zakup Foxhoundów.

W tym czasie wygląd Beagle wyglądał zupełnie inaczej, ponieważ każdy właściciel paczki miał własne wyobrażenie o tym, czym powinien być Beagle. Rodzaj i wielkość często zależały od miejsca polowania na te psy. Niektóre, tak zwane Southern Harriers, miały krótkie pyski i długie uszy, były bardzo silne i "niezawodne na ścieżce", z głębokimi głosami. Ich towarzysze, Northern Beagle, odziedziczyli ostre kaganki i napięte usta, mogli szybko przemieścić się przez pole. Polowanie na Bigleya stało się bardziej popularne w latach 30. XIX wieku dzięki wpływowi opata Phillipa Honeywooda Esseka w Anglii. Jego paczki z psami, wyhodowane na polowanie, były prekursorami współczesnego Beagle.

W XIX wieku, kiedy hodowla psów i pokazy stały się bardziej popularne, zaczęły się organizować kluby hodowlane i zapisano standard, w którym odzwierciedlono idealnego psa danej rasy. Beagle nie był wyjątkiem, aw 1873 roku został uznany przez British Kennel Club. Wraz z rozprzestrzenianiem się wystaw psów okazało się, że Beagle było na skraju wyginięcia. Następnie w 1890 roku hodowcy (hodowcy) zorganizowali The Beagle Club i rozpoczęli pracę nad hodowlą typu Bigley.

Powstanie amerykańskiego Beagle.

Wiadomo, że Beagle pokonali ocean z kolonistami, którzy przybyli, aby opanować dziką Amerykę. Te psy zapuściły korzenie w gospodarstwach, w których polowali w stadach nie tylko dla zwierząt łownych. Te Beagle były w większości przewrócone i używane do polowania. Wczesne American Beagles były przeważnie białe z kilkoma ciemnymi plamami i często wyglądały jak prostacki Basset Hound lub Taksu. Niezbyt piękne z wyglądu, Beagle były niegrzecznymi psami, niestrudzonymi myśliwymi, pełnymi życia i szybkimi na przemian.

W połowie XIX wieku pojawiły się wystawy psów w Ameryce. Na wczesnych wystawach Bigley był wyższy, często o barwnym / srokatym lub cętkowanym kolorze. Różniły się rozmiarem od "zabawki", zwykle 9 cali (22-23 cm) lub mniej, do 16 cali (40-41 cm) w kłębie.

Wszystko zmieniło się na lepsze w 1860 roku. Następnie generał Richard Rowett z Carlinville w stanie Illinois i Norman Elmore z Newwark w stanie New Jersey sprowadzili z brytyjskich paczek myśliwskich kilka wysokiej klasy Beaglesów. Linia Bigley Rowetta stała się znana ze swojego sprężystego typu i oszałamiających zdolności myśliwskich. Te psy, sprowadzone z najlepszych brytyjskich paczek myśliwskich, stały się założycielami rasy w Stanach Zjednoczonych.

Niektórzy uważają, że nazwa Beagle pochodzi od starożytnych francuskich słów bee gueule, co oznacza głośne usta, odpowiednie przezwisko dla tego wokalnego psa. Wyrażenie "gueule" pochodzi od słów: piwo, ziewanie i gueule, łyk. Inne teorie sugerują, że nazwa tej rasy pochodzi od słowa, które oznacza "mały": staroangielski begel, francuski bejt lub celtycki beag.

Rozszczepiona rasa: inny typ dla innej pracy.

Na początku XX wieku wygląd Beagle ustabilizował się, rasa uzyskała standard. Ludzie, którzy sprowadzali Bigley z Anglii, polowali na te psy, rywalizowali z nimi w zawodach polowych, brali udział w pokazie.

Jednak stopniowo, Bigley show zaczął dominować w rasie. Pod tym względem ponownie zaczęli zmieniać wygląd, w zależności od tego, czy pracowali, czy pokazywali psy. Ponieważ wielu biglevodow zatrzymało się, aby pozwolić swoim psom pracować w polu, nie byli już dłużej zainteresowani takimi elementami "absolutnego" Beagle, jak pragnieniem polowania i dobrym zapachem, który pozwala określić, kiedy zając zmienił kierunek, a następnie śledzić.

Poza tym, że istniała różnica między wystawą a psem terenowym, występowały różnice między pracującymi Beagle'ami. Wygląd zależał od tego, czy polowali na grę, drapieżnika, zająca, czy rywalizowali w drużynie lub w dużym stadzie. W przypadku zawodów w uprzęży pierwszeństwo dały ruchy psów wystawowych, a takie zawody dostały się tylko kilka minut na uprząż. W rywalizacji dużego stada cenione były psowate psy z dobrą kondycją.

10-15 lat temu Beagle, które rywalizowały na sankach, były prawie bezużyteczne do polowań, ponieważ nie miały wystarczającej wytrzymałości, która pozwala polować każdego dnia przez cały dzień.

Teraz, po niemal stuleciu kontrowersji na temat tego, czym powinien być Beagle, trwają prace nad stworzeniem rasy jako pięknego psa pracującego, który został opisany w standardzie w 1888 roku.

Test sanki - to konkurs, w którym dwa lub trzy Beagle są oceniane pod względem ich dokładności w śledzeniu zająca. Pokaż na ławce - to wtedy psy są wystawione, gdy są na ringu. Test paczek to konkurs, w którym ściganie gry odbywa się za pomocą paczki 30 lub więcej Bigley. Testy terenowe - świadectwo w praktyce umiejętności Beagley'a polowania na zające lub zwierzynę. I roczne Triple Trial - Jest to połączenie konformacji show, próby terenowej i polowania na paczki. Konformacja jest strukturą psa opisaną przez standardy rasy. Trzygodzinna próba to polowanie na paczki przez ograniczony czas. Pies na ławce umieszcza psa na pokazie konformacji.

Biglevods obserwują niesamowite zmiany w rasie. Wigilia potrójnego testowania łączy najlepsze i najjaśniejsze z tych wesołych psów. Zawody Beagle są bardzo poważne, a sędziowie widzą wiele dobrych psów, zarówno w terenie, jak i na wystawie. Hodowcy biorą pod uwagę wszystkie składniki funkcjonalnego psa i wyprowadzają zrównoważone psy, które są równie odpowiednie do domu, do pokazania i polowania.

Beagle są bardzo popularne na całym świecie i żyją nie tylko w Anglii i Ameryce Północnej, ale także w Australii, Nowej Zelandii, Singapurze, Filipinach i RPA, a także w wielu innych krajach świata.

Dlaczego Beagle jest tak popularny?

Nic dziwnego, że ze względu na niewielkie rozmiary i czarujący charakter, Bigley są popularnymi towarzyszami w wielu domach. Ta rasa psów zajmuje piąte miejsce popularności w American Kennel Club, w 2001 roku zarejestrowano 50419 Beagles.

Beagle to towarzyski ekstrawertyk o ciepłym i radosnym charakterze. Ten ciekawy i inteligentny pies ma prawdziwy smak życia. Beagle są towarzyskimi psami, zawsze są podekscytowane towarzystwem ludzi i innych psów. Podczas gdy niektórzy Beagle mogą wykazywać powściągliwość wobec obcych, nadal są zorientowani na ludzi i są przywiązani do wszystkich członków rodziny. Nieśmiały i nerwowy - te cechy są zupełnie nieodpowiednie do opisania tej rasy.

Jedną z najbardziej niezwykłych rzeczy jest to, że Beagle, o "olbrzymim" charakterze, zachowuje niewielkie rozmiary. Ponieważ Bigley waży mniej niż 17 kg, dobrze się dogadują i czują się dobrze w mieszkaniach lub małych domach. Są równie dobre w domu i na ulicy, są świetnymi towarzyszami podróży.

Chociaż Beagle zyskały reputację "ryjówek", szczekających i wyjących, problem ten występuje tylko wtedy, gdy są pozostawione same przez długi czas. Beagle są zwierzętami szkolnymi i bardzo potrzebują być częścią rodziny.

Beagle nie jest tak energiczny jak Jack Russell Terrier, ale nadal jest dość aktywny i wymaga dużo treningu. Długie spacery na smyczy, wędrówki w wolnym czasie lub wspólne bieganie (z dala od samochodów!) - wszystko to zaspokoi chęć Beagle na spacer w powietrzu. Wiele Beaglesów to "entuzjastycznie nastawieni retrievery", szczególnie jeśli są zachęcani w młodym wieku.

W dojrzałym wieku (około 18 miesięcy) - Beagle może towarzyszyć Ci w biegu. Bieganie w młodym wieku może uszkodzić rozwój szkieletu.

W starszym wieku Beagle stają się leniwe. Są zadowoleni z leżenia na kanapie obok ciebie, żucia żetonów i oglądania telewizji. Nie daj się oszukać! Beagle nadal musi ćwiczyć, aby pozostać w dobrej formie, aby być piękną i zdrową.

Te zabawne psy wyglądają i zachowują się jak szczenięta przez całe życie. Nawet gdy twarz Beagle'a stała się szara od wieków, często mylą się z nastolatkiem. Na szczęście jest to całkiem zdrowa rasa, która może żyć do późnego wieku.

Legkayna powstanie i kochanie Beagle może spędzić większość dnia leżąc na kanapie, ale zawsze chętnie pójdzie na spacer, zwłaszcza jeśli to zwiastuje okazję do powąchania nowych zapachów.

Najważniejszą rzeczą do zapamiętania jest to, że Beagle to pies z zapachem. Jego uwaga będzie zawsze skupiona na zapachach, które będą mu dokuczać w jego kierunku. Dlatego najczęściej widzisz Beagle z nosem w ziemi.

Silne pragnienie Beagle, by podążać za zapachem, oznacza, że ​​mogą stać się włóczęgami. Wiedzący właściciel i dobry płot są tym, czego potrzebuje ta rasa, aby żyć spokojnie w domu. W przeciwnym razie zawsze możesz oczekiwać, że uciekną w niebieski dystans, gdy tylko poczują coś interesującego. Zdarzyło się, że Beagle znaleziono kilka mil od domu, po tym, jak podążali tropem.

Co dzieje się w mózgu beagle?

Nigdy nie lekceważ zdolności umysłowych Beagle. Jest niezależnym myślicielem i uwielbia robić rzeczy po swojemu. O Beagle często myślą, że jest uparty i nie można go wyszkolić, ale tak nie jest. Jego zdolność do rozwiązywania problemów jest legendarna, Beagle jest w stanie nauczyć się prawie wszystkiego, jeśli jest wystarczająco zmotywowany.

Dla większości Beagles najlepszym środkiem pobudzającym jest pokarm. Miłość do potraw z niesamowitym węchem w umowie sprawia, że ​​te psy jednostronnie myślą o tym, że chcą tego, czego chcą. Beagle są także wielbicielami uwielbienia i chętnie zadowolą swoich właścicieli - jeśli sami tego chcą. Te dwa stymulanty - jedzenie i uwielbienie - w połączeniu z częstym, ale krótkim treningiem mogą sprawić, że Beagle będzie wymarzonym psem dla niemal każdego psiego sportu lub ćwiczeń. Możesz otrzymać od swojego Beagla to, czego chcesz, jeśli masz na to dość cierpliwości.

Trochę tego, co musisz wiedzieć!

  • Beagle pochodzą z Anglii, ich powstawanie jako rasy odbywało się przez kilka stuleci, a ich nowoczesną formę osiągnęli pod koniec XIX wieku.
  • Imię Beagle pochodzi od słów, które oznaczają głośny głos lub mały rozmiar.
  • Niektóre wczesne Beagle były tak małe, że pasowały do ​​kieszeni lub ręki myśliwego.
  • British Kennel Club uznał Beaglesa za rasę w 1873 roku
  • Beagle występują w różnych typach, w zależności od przeznaczenia. Ale doskonały Beagle może być dobrym psem pracującym, wartym służenia w ringu wystawowym.
  • Beagle jest ogarem na szlaku (zapachem) i jest dobrze stymulowany przez jedzenie.

Wygląd Beagle.

Webster's Dictionary interpretuje Beagle - "małego, krótkonożnego psa ze zwisającymi uszami i gładkim płaszczem w kolorze białym, czarnym i czerwonym". Jednak opis Beagle, jak powinien wyglądać i dlaczego, zawiera znacznie więcej informacji. W tym rozdziale przyjrzymy się standardowi rasy i jej przydatności w znalezieniu Beagle.

Jaki jest standard rasy?

Standardem rasy jest obraz w słowach. Norma opisuje doskonały przykład tego, jak powinna wyglądać dana rasa. Normy są opisane przez ekspertów rasy. Obejmuje to idealny typ, chód, charakter i inne informacje opisujące idealnego przedstawiciela rasy.

Ale tak jak nie ma idealnych ludzi, więc nie ma idealnych psów. Jednak standard daje hodowcom ideał, do którego dążą w swojej pracy. Dobry hodowca stara się, aby pies był jak najbliżej normy.

Pytasz mnie, czy ważne jest, aby Beagle był jak najbliżej standardu? W końcu dobry pies to dobry pies i nie ważne jak piękny jest?

I tak i nie. Standardem jest Beagle Beagle, a nie Harrier czy Foxhound. Norma odzwierciedla także fizyczne i psychiczne cechy, które czynią psa dobrym pasterzem, rydwanem lub, jak beagle, ogarem zapachem.

Allure to ruch psa. Na przykład kłus lub galop. Pies pasterski - pasterzuje stada, pasterze - ciągnie sanki lub powozy, ogar za pomocą węchu - tropi ofiarę przez zapach.

Ważne jest także wzięcie pod uwagę standardu, gdy zdecydujesz, czy potrzebujesz Beagle jako towarzysza rodzinnego, psa czy myśliwego. Beagle jest wszechstronnym psem, a najlepiej powinien znajdować się na wysokości we wszystkich kierunkach, ale każdy pies może mieć wady w jednym lub drugim obszarze. Zrozumienie, co sprawia, że ​​Beagle Beagle, możesz zdecydować, jakie cechy są dla Ciebie najlepsze przy wyborze psa.

Pies polny, pies wystawowy czy rodzinny zwierzak?

Z biegiem lat rasa Beagle stała się dość zróżnicowana. Rzeczywistość wygląda następująco:

Wystawy są wyświetlane w celu doskonałego potwierdzenia.
Tradycyjne psy zaprzęgowe powinny mieć dokładność biegania po szlaku, zamiast cech niezbędnych do polowania.
Pies myśliwski posiada wszystkie cechy niezbędne do polowania.
Ulubione mogą pochodzić z dowolnej grupy, mogą być wyświetlane bez zwracania szczególnej uwagi na rodowód. Główną ideą jest uzyskanie miłego towarzysza.

Idealnie jednak, nie powinno być wielkiej różnicy między polem, pokazem lub zwierzęciem Beagle. Beagle od porządnego hodowcy z właściwym programem hodowlanym łączy w równym stopniu wszystkie trzy składniki. Wielu hodowców pracuje właśnie nad utrzymaniem standardu rasy ze wszystkimi cechami myśliwskimi, dla których hodowano rasę.

Jednak sukces w niektórych typach zawodów wymaga pewnych cech. Dlatego często wykonuje się prace w celu utrwalenia pewnej jakości, która przyniesie sukces w tej lub innej dziedzinie. Na przykład zawody w saneczkarstwie preferują psa o powolnym i spokojnym chodzie. Niektórzy hodowcy specjalnie "zwalniają" swoje Beagle, kładąc nacisk na hodowlę krótszych nóg. Ten typ Beagle bardziej przypomina Basset Hound, bardziej rozpoznawalny jako "hodilka-talker". Te psy bardzo różnią się od dobrego kolegi z drużyny Beagle lub zwycięzcy pokazu.

Niektórzy hodowcy Bigley pokazują, że koncentrują się na właściwej powierzchni i nie przywiązują większej uwagi do funkcjonalnych aspektów rasy. Na szczęście wciąż jest wielu hodowców, którzy próbują wydobyć idealnego psa rasy Beagle, wszechstronnego psa o dobrym zdrowiu, przyjemnej postaci i pięknej twarzy.

Niezależnie od tego, czy pies jest polem czy pokazem, najważniejszą rzeczą w Beagle jest równowaga. Powinien być proporcjonalny, dobrze i ściśle złożony, z gładkim grzbietem, z dobrą klatką piersiową i prawidłowymi kątami kończyn tylnych. Kiedy Beagle się porusza, wydaje się unosić.

Możliwość pracy w polu przez cały dzień daje przewagę psom pracującym przed psami wystawowymi. Zbyt krótki powrót jest częścią problemu. Gdy plecy są krótkie, ramiona idą prosto w górę, co wpływa na charakter ruchów psa. Najlepiej byłoby, gdyby Beagle miał dobry kąt ramion, dobre kończyny przednie i szybkie tylne nogi.

Problemy wynikają z preferencji każdego hodowcy. Na przykład uważają, że powolny ruch jest dobry. Potem "zwalniają" go jeszcze bardziej. Nie będziesz miał czasu na rozglądanie się, gdy krótkie nogi Beagle zaczną biec, zamiast tych zrównoważonych psów, które są opisane w standardzie rasy.

Istnieje błędne przekonanie, że Bigley pochodził z Foxhounds. Istnieje również opinia, że ​​lisy i błotniaki zostały wyhodowane przez krzyżowanie Beagle i innych psów na szlaku.

Norma nie zmieniła się od wielu lat, mimo że pojawiły się i zniknęły nowe kierunki. Na przykład, w pewnym momencie ludzie wystawili krótki grzbiet, co oznaczało utratę takich cech jak wspaniałe ruchy, ramiona lub tył. Te wskazówki pojawiają się i znikają w pierścieniu wystawowym i na polu.

Ogólnie standard Beagle jest prosty i przejrzysty. Opisuje głowę, ciało, ramiona i klatkę piersiową, ogon, futro i ogólny wygląd. Co zaskakujące, nie uwzględnia się chodu, ruchu, ale opisuje części ciała odpowiedzialne za ruch. Norma określa również istnienie dwóch rodzajów Beagles, jakości dobrego stada i zaleceń dotyczących liberii (specjalna sukienka na ring wystawowy lub na pole).

Opis odzwierciedla Beagle jako miniaturowego Foxhounda, silnego i potężnego na swój wzrost, sprawiającego wrażenie odpornego na poszukiwanie ofiary aż do zwycięstwa. Jeśli musiałeś zobaczyć Beagle, poważnie podążając za szlakiem, wiesz o czym mówi standard.

Dobrze zbudowany Beagle może pracować na polu przez cały dzień. To znaczy, ma on wszystkie zewnętrzne dane do tego: prawidłowy kąt ramienia zamiast prostego; silny, mocny tyłek; dobra klatka piersiowa jako pojemnik na serce i płuca; i oczywiście wytrzymałość.

Wysokość i waga Beagle.

Beagle występują w dwóch rozmiarach: 13 cali i 15 cali. Ten pierwszy może nie osiągnąć nawet 13 cali w kłębie. Drugi powyżej 13 cali, ale nie powyżej 15.

Dorosły Beagle może mieć od 10 do 16 cali w kłębie. W Stanach Zjednoczonych Beagle, którzy mają 15 centymetrów wzrostu, są zdyskwalifikowani z zawodów w ringach wystawowych i próbach terenowych, ale wciąż mogą konkurować w posłuszeństwie i zręczności. W większości innych krajów, 16 cali jest akceptowane jako maksymalna wysokość.

Kiedy Beagle wciąż jest szczeniakiem, trudno powiedzieć z całą pewnością, jak duży będzie on rosnąć. 13-calowych rodziców może dać szczenięta, które dorastają do 15 cali, a 15-calowe rodzice mogą dać małe szczenięta. Czasami szczenięta obu rozmiarów mogą znajdować się w tym samym miocie. Jeśli chcesz mieć pewność, jaki rozmiar otrzymasz od Beagle, weź psa, który osiągnął fizyczną dojrzałość, zwykle około 9 miesięcy.

W zależności od wysokości Beagle może ważyć od 7 do 14 kilogramów. Beagle, które mają mniej niż 13 cali, zwykle ważą od 7 do 10 kilogramów, a ich wysocy bracia ważą od 10 do 14 kilogramów.

Angielski standard pozwala na maksymalną wysokość 16 cali. Wiele Bigleyów, które uważane są za wysokie na amerykański ring wystawowy, są importowanymi brytyjskimi hodowcami.

Piękna głowa Beagle podoba serce hodowcy. Prawidłowy Beagle ma dość długą czaszkę z małą kopułą z tyłu głowy. Kość czaszkowa pokrywająca mózg jest szeroka i pełna.

Uszy wiszące Beagle znajdują się raczej nisko nad głową. Powinny być długie. Jeśli pociągniesz ich do przodu, powinny one dotrzeć prawie do czubka nosa. Przednia krawędź ucha jest lekko obrócona w policzek, ucho powinno mieć zaokrąglony koniec. W ogóle nie powinien stać prosto.

Słodkie, miękkie oczy są duże i szeroko rozstawione. Kolor brązowy lub orzechowy. Miękki, delikatny wyraz oczu sprawił, że rasa ta stała się sławna.

Kufa składa się z kości nosowych, nozdrzy i szczęk. Punktem zatrzymania jest wgłębienie między oczami, gdzie kości nosa spotykają się z czaszką.

Kufa powinna być wystarczająco długa, prosta i kwadratowa. Punkt zatrzymania powinien być wyraźny. Nozdrza są duże i otwarte (żeby lepiej pachnieć, moja droga). Kości policzkowe są zrównoważone, co oznacza spotkanie górnego i dolnego rzędu siekaczy. Unikaj wybierania psa z widoczną przekąską lub przekroczeniem.

W rezultacie, gdy wszystkie te części są prawidłowe i zbiegają się dobrze, uzyskuje się miękką i piękną głowę.

Szyja Beagle jest średniej długości, wychodzi swobodnie i łatwo z ramion. Szyja nie powinna być pomarszczona, chociaż dopuszcza się mały fałd pod szczęką.

Ramiona pochyłe i muskularne, ale niezbyt i nie ciężkie. Innymi słowy, dobrze zbudowany Beagle nie powinien wyglądać jak kulturysta. Wygląda bardziej jak Tom Cruise niż Arnold Schwarzenegger. Norma mówi, że barki powinny przenosić ideę wolności w ruchu, zwinności i siły.

Klatka piersiowa Beagle jest głęboka i szeroka, nie narusza swobody ramienia.

Tył nazywa się również górną linią. Górna linia rozciąga się od kłębu do podstawy ogona.

Powrót, schab i żeberka.

Plecy Beagle są krótkie, muskularne i mocne. Lędźwie - obszar wokół bioder - jest szeroki i lekko wysklepiony, żebra są dobrze uniesione. Oznacza to, że są one na tyle zakrzywione, aby dać miejsce na dobre działanie płuc, co jest ważne dla psa, który będzie polował przez cały dzień.

Kończyny przednie i łapy.

Ponieważ ta rasa musi polować przez cały dzień w terenie, nogi i nogi Beagle są bardzo ważne. Przednie nogi Beagle powinny być płaskie, z odpowiednią masą kości, szczególnie proporcjonalną do wielkości psa. Śródręcze krótkie i proste. Łapy są gęste, okrągłe, mocne, z pełnymi, twardymi klockami chroniącymi łapy przed ścieraniem i uszkodzeniami.

Mocne, dobrze umięśnione uda dają moc Beagle w polowaniu na zdobycz.

Beagle Standard nie wspomina nic o tym, jak Beagle powinien się poruszać. Jednakże, jeśli Beagle ma dobry tyłek i dobry wcześniej, będzie miał dobre ruchy.

Beagle musi poruszać się swobodnie, z łatwością pokonując odległość. Ma dobry instynkt do rozciągania, bez wykonywania niepotrzebnych ruchów na bok. Wiele opisów polowań w starych angielskich książkach mówi o galopujących psach - robią to, jeśli działają przez długi czas. Beagle mogą poruszać się swobodnie, nie potrzebują ruchów ekstraenergetycznych.

Lekko wygięty ogon Beagle stoi wysoko i wysoko, ale nie powinien się pochylać z sierpem na plecach. Nazywa się ogon kutas, ponieważ jest krzaczasty z gęstymi włosami.

Wygięte i krzywe ogony występują często w Beagle. Nie pozwól, aby hodowca przekonał się, że ogon wyprostuje się z upływem czasu. Wygięty ogon nie wpłynie na charakter twojego zwierzaka, ale będzie występkiem dla psa wystawowego.

Ogon Beagle jest również nazywany flagą. Pakiety muszą działać z podniesionymi flagami, przesyłając zespołom radość.

Jest to rasa z warstwą dwuwarstwową. Średniej długości, gęsty, szorstki płaszcz okrywa ciało Beagle, chroniąc psa przed krzewami i złymi warunkami pogodowymi. Pod warstwą wierzchnią - bardziej miękki podszerstek.

Jakiego koloru może być mój beagle?

Kiedy myślimy o Beagle, zazwyczaj przedstawiamy klasycznego psa tricolor: czarnego, czerwonego i białego. Standard mówi, że Beagle może mieć dowolny kolor charakterystyczny dla psa. Daje to wiele różnic i różnic. Na przykład brytyjski standard dopuszcza "dowolny kolor psa, z wyjątkiem wątroby".

Jaki jest kolor psa? Zgodnie z przepisami AKC (American Kennel Club) i NBC (National Beagle Club), kolor psa obejmuje wszystkie odcienie i kombinacje: biały, beżowy, czarny, kasztanowy (cytrynowy), czerwony, brązowy / wątrobiany, niebieski / szary, zając lub borsuk. Pamiętając przysłowie, że pies nie może być w złym kolorze, rozważmy kilka wielkich kolorów.

Założę się, że nie wiedziałeś!

Beagles molt. Zrzucili ciężko. Przygotuj się do zdrapania swojego beagle regularnie, aby utrzymać molt w szachu.

Czarny Tricolor Beagle ma czarne "siodło" obejmujące ciało i głowę imbiru, z białymi łapami, pyskiem, szyją i ogonem. Ta kolejność bieli nazywana jest irlandzkim cętkowanym wzorem. "Siodło" to siodło: czarny ślad z tyłu, jak siodło na koniu.

Kiedy biały jest dominujący, wzór nazywa się otwartym lub połamanym tricolor. W tym przypadku pies jest opisany jako biały, kasztanowy lub czarny. Żaden z rysunków nie jest preferowany bardziej niż drugi - dla wszystkich jest to kwestia gustu.

Drugi, najczęściej spotykany kolor to kombinacja czerwonego i białego dwukolorowego. Takie psy można opisać jako cytrynowe i białe lub kasztanowe i białe, w zależności od głębokości koloru płaszcza. Beagle mogą być również w większości pełne czarne lub kasztanowe.

Czasem czarny kolor trójbarwnego Beagle zastępuje się wyblakłym lub rozcieńczonym kolorem, takim jak niebieski, czekoladowy, wątrobiany lub liliowy. Niebieskie psy mogą mieć jasne oczy, które wyglądają jak żółte, z łupkowo niebieskimi nosami zamiast czarnymi. Czasami niebieski pies jest tak ciemny, że jedyną oznaką jego prawdziwego koloru jest niebieski nos. Inni mają ciemne nosy, co sprawia, że ​​prawie niemożliwe jest ich oddzielenie od zwykłych trójkolorowych kwiatów. Są też zacienione niebieskie kwiaty trójchromatyczne - mają jaśniejsze plamy kasztanowca niż ich ciemnoniebieskie części.

Wątróbka lub czekoladowa tricolor jest opisana jako pies, którego czarny kolor został wyhodowany na ciemny brąz, w tym na nosie. Podobnie jak w przypadku niebieskich psów, Bigley o kolorze czekolady czasami ciemnieje, gdy dorastają.

Lilak trójchromatyczny może mieć nie tylko wątrobiany lub czekoladowy odcień, ale także rozwiedziony na niebiesko. Razem nadają kocykowi niebieskawe zabarwienie, jest to kolor wełny na grzbiecie i na górze boków.

Często biały jest na końcu ogona Beagle, co jest pożądane, ponieważ pomaga zobaczyć psa na polu. Nie wspominając już o tym, że wygląda pięknie. British Standard wzywa końcówkę ogona - nazywają to kolbą - być białym. W amerykańskim standardzie nie ma takiego sztywnego wymogu.

Motley Dudochnik zawdzięcza swoją nazwę dużym plamom dwóch lub więcej kolorów, które są czasami nazywane pstrokacizną lub przypięte. Kolor motek Beagle występuje w następujących odcieniach: pstrokaty jak zając (najciemniejszy), pstrokaty jak borsuk (średni) i pstrokatość cytryny (najlżejszy). Dominującym kolorem takich psów jest krem, a nie biały. Miejsca są zwykle umieszczone po bokach psa lub z tyłu. Czasami hodowcy nie zgadzają się co do tego, czy pies jest naprawdę kolorowy, czy jest tylko odcieniem odcienia lub rozmytym trójkolorowym.

W borsukowym motylu Beagle biały kolor jest najczęstszym kolorem. Malowane miejsca to mieszanina czerni, srebra i brązu, przypominająca kolor borsuka. Stąd nazwa. Kolory zamieniają się w siebie i na biało, oznaczają główną różnicę między wyblakłym trójkolorowym a realistycznym barwnym Beagle.

Motyl Beagle ma podobny wzór, ale z przewagą koloru kasztanów i niewielkiej ilości czerni. I znów kolory łączą się z głównym kremowym kolorem.

U Beagle o cytrynowym pędzie, krem ​​lub cytrynowy kolor miesza się z białawą bazą. Czasami kolory są tak rozmyte, że pies wygląda zupełnie na biało.

Kolor w kropce - z pojedynczymi czarnymi plamami na białym tle. Kolor miejscowy najczęściej występuje u psów rasy Beagles, które hodowano do pracy w terenie. W pierścieniu pokazowym zbyt wiele punktów uważa się za występek.

Pstrokaty pies to pies o okrągłych ciemnych plamkach na jaśniejszej podstawie. Cętkowany kolor można rozpoznać u szczeniaka 4-5 dni od urodzenia, wystarczy spojrzeć na jego łapy. U tricolorowych szczeniąt klocki są poplamione, podczas gdy u szczeniętego szczenięcia klocki są najpierw pomalowane kolorem jagód morwowych, a następnie całkowicie poczerniałe. W ogóle nie ma różowych plam na podkładkach.

Oceny na szczeniaku mogą się zmieniać wraz z wiekiem. Małe białe plamki mogą blaknąć na krawędziach, a słabe białe plamy mogą całkowicie zniknąć. Plamy z kasztanów mogą stać się bardziej nasycone, a czasami czarne oznaczenia mogą stać się kasztanami. Podobnie jak kot z Cheshire w "Alicji w Krainie Czarów", czarny kolor wokół oczu szczeniaka może całkowicie zniknąć z wiekiem, dopóki nie będzie tylko niewielkiej kropki między oczami i uszami.

Wspaniałe debaty: pokaż jakość lub jakość zwierzaka!

Wszyscy chcemy tego, co najlepsze, gdy idziemy na zakupy. Zwłaszcza, gdy ten zakup stanie się ulubionym członkiem rodziny! Więc lepiej nalegać na wysokiej jakości pokaz Beagle, prawda?

Niekoniecznie! Chociaż określenie "jakość zwierząt domowych" może brzmieć poniżająco, oznacza to po prostu, że pewien pies nie będzie w stanie skutecznie konkurować w ringu rasy lub w polu, zgodnie z pewnymi cechami.

Cechy, które Beagle mogą przetłumaczyć na kategorię zwierząt domowych, mogą zawierać takie drobne występki, jak zbyt jasne oczy, krótkie uszy lub zbyt długi kaganiec. Nawet jeśli te występki są niedopuszczalne w pierścieniu wystawowym, nie wpływają one na zdolność psa do doskonałego towarzysza. Gdy weźmiesz psa, w idealnym przypadku będzie to od rodziców, którzy zostali poddani testom na choroby dziedziczne przed rozmnażaniem, oraz od hodowcy, który pozostanie twoim pomocnikiem przez resztę życia twojego psa.

Mniej niż idealny

Kilka wad może wpłynąć na wyniki Beagle w pierścieniu wystawowym. Mimo to nie wpływają one na zdolność psa do polowania lub bycia wspaniałym zwierzakiem. Niektóre z nich są drobnymi wadami, podczas gdy inne są bardziej poważnymi wadami fizycznymi. Na przykład pies, który jest zbyt wysoki, ma ponad 15 cali, może zostać zdyskwalifikowany w ringu, a nie tylko oceniony poniżej. To, co planujesz zrobić ze swoim Beagle, określi, jak ważne są dla ciebie wady.

Standard Beagle Standard definiuje następujące wady:

  • Bardzo płaska czaszka, wąska u góry
  • Głowa zbyt uwięziona
  • Małe, ostre oczy teriera
  • Wyłupiaste oczy
  • Rzymski nos (nos z wysokim nosem, który tworzy garb lub zakręt od czoła do czubka nosa)
  • Krótkie uszy siedzą wysoko na czaszce
  • Gruba, krótka, guzowata szyja
  • Zbyt dużo luźnej skóry pod gardłem.
  • Prosto, patrząc na ramiona
  • Nieproporcjonalnie szeroka skrzynia
  • Skrzynia bez głębokości
  • Długie, zakrzywione plecy (plecy wyglądają na garbione lub wygięte)
  • Płaskie, wąskie biodra
  • Płaskie żebra (niezbyt zakrzywione, aby zapewnić przestrzeń dla normalnego funkcjonowania serca i płuc psa)
  • Łokcie okazały się
  • Kolana ze skręconymi stawami
  • Zakrzywione kończyny przednie
  • Długie, otwarte lub wyciągnięte łapy
  • Brak masy mięśniowej
  • Długi ogon lub zawinięty bajgiel
  • Ogon szczura (ogon z bezwłosym końcem)
  • Krótka, cienka lub miękka wełna

Wow! Co za długa lista, ale byłoby niewiarygodnie, gdyby jeden z Beagle miał wszystkie te wady. Jeśli planujesz wystawić swojego Beagle, oczywiście chcesz się zastanowić nad tymi wszystkimi rzeczami. Ale ten Beagle, który stanie się ulubieńcem rodziny, nie pokocha cię mniej, jeśli ma ogon szczura, rzymski nos lub krótkie uszy. Takie drobne defekty nie wpłyną na zdrowie ani oczekiwaną długość życia - i to jest najważniejsze!

Założę się, że tego nie wiedziałeś!

Poproś hodowcę, aby przejrzał ze sobą standardową listę, abyś zrozumiał różnicę między potencjalnym pokazem Beagle a tym, który nie ma niezbędnych cech. Uważaj na hodowców, którzy twierdzą, że wszystkie szczenięta są dobrej jakości. Pies przechodzi wiele zmian, gdy dojrzewa, a ten, który dał nadzieję szczeniakowi, nie zawsze może się okazać taki, jak byśmy chcieli.

Ogólnie rzecz biorąc, Beagle to urocza zabawa. Może mieć problemy z zachowaniem, takie jak wycie, chęć wykopania otworów lub próby ucieczki, ale to nie czyni go mniej chwalebnym.

Czasami jednak pojawia się Beagle z mniej niż gwiazdową postacią. Może być nieśmiały, może dlatego, że nie komunikował się z ludźmi lub psami wystarczająco, gdy był szczeniakiem, lub dlatego, że jego rodzice i ich rodzice byli nieśmiali. Jest to wielka pokusa, by żałować nieśmiałych zwierząt, ale nieśmiałość jest nieodpowiednią jakością dla tej rasy. Najlepiej jest znaleźć zabawnego szczeniaka, który uwielbia komunikować się z ludźmi.

Przeciwieństwem nieśmiałości jest agresja, która musi być również obca Beaglesom. Te psy gończe mogą chronić swoje terytorium, szczekając, ale nigdy nie powinny być agresywne wobec ludzi, innych psów lub innych zwierząt domowych. (Wiewiórki to dla nich kolejna rzecz).

Jeśli Beagle stał się agresywny, to najczęściej z powodu jedzenia. Beagle są bardzo lubiane, a niektóre mogą warczeć lub gryźć, jeśli myślą, że chcą zabrać swoje jedzenie. Trener lub specjalista od spraw behawioralnych może pomóc rozwiązać ten problem, zanim wymknie się spod kontroli.

Agresja może również wystąpić w okresie dojrzewania, gdy Beagle próbuje ustalić swoje miejsce w rodzinie i w relacjach z innymi psami. Może stać się agresywny w stosunku do innych mężczyzn. Kastracja może zmniejszyć ten problem, tak jak może to wyeliminować pisanie w celu oznaczenia jego terytorium i poszukiwania suk z rui.

Agresja różni się od ustanawiania wiarygodności. Niezależny i towarzyski, Beagle dokładnie zna hierarchię w swojej rodzinie. On, oczywiście, spróbuje usiąść na twojej szyi, jeśli mu pozwolisz, ale to jest zwykłe psie zachowanie ustanawiające wyższość. Pokaż, że Ty rządzisz, ustal własne zasady i naucz go właściwych manier. Problemy pojawiają się tylko wtedy, gdy tego nie zrobiłeś.

Bust, nie wiedziałeś o tym!

Bigley rozpieszczeni mogą zacząć gryźć i stać się drażliwym. Potrzebują dobrego przywódcy i szkolenia, aby zachować wesołe usposobienie.

Trochę tego, co musisz wiedzieć!

  • Standardy rasy wyjaśniają, jak powinien wyglądać Beagle
  • Beagle są w dwóch rozmiarach: 13 i 15 cali
  • Beagle może być dowolnym kolorowym ogarem
  • Zwierzę Beagle ma wady, które czynią go niezdatnym do pokazu na ringu, ale nie wpływają na jego zdolność do bycia wspaniałym towarzyszem.
  • Beagle nie powinny być nieśmiałe ani agresywne

Beglemania!

Jeśli zdecydujesz się na rozpoczęcie towarzysza beagle, poznasz cechy natury tej rasy, które zawsze będą. Na przykład ich węch. Lub dlaczego lubią wyć. A także, dlaczego Bigley może jeść wszystko, nawet coś, co bardzo przypomina jedzenie.

Kapryśny charakter Beagle.

Można powiedzieć, że wszystko w Beagle zależy od jego nosa. Ten potężny "tabaczany organ" sprawia, że ​​Beagle ucieka z domu i je wszystko, co rzuca się w oczy, w nadziei, że okaże się ono pożywieniem. To nos sprawia, że ​​Beagle jest niezbędny w służbie. Bigley używa w pracy celnej do wąchania narkotyków i przemytników.

Bigley jest również znany ze swoich głosów. Niektórzy nazywają zdolności wokalne Beagle musicalem, podczas gdy inni uważają te dźwięki za po prostu hałas. Wycie Beagle może sprawić, że się uśmiechniesz, lub odwrotnie, złościsz się - wszystko zależy od pory dnia, w którym Beagle zdecydował się "zaśpiewać".

Wady Beagle są ważną częścią jego wesołej natury. Aby żyć szczęśliwie z Beagle, musisz zrozumieć i zaakceptować wszystkie aspekty tego, co czyni go sprytnym i ciekawskim psem. Poświęć kilka minut, aby dowiedzieć się więcej o tym "psim zapachu".

Obserwuj ten zapach!

Rozwinięty zmysł węchu jest prawdopodobnie najcenniejszą rzeczą u psa. Nos psa jest niesamowicie zaprojektowany do wąchania i węszenia. Nozdrza psa są w stanie odbierać i zatrzymywać nieprzyjemne zapachy, jest ich około 200, które rozpoznają zapachy. Beagle mają szczególnie rozwinięty zmysł węchu, wspomagany przez dobrze otwarte nozdrza.

Jama nosowa psa jest wyłożona turbinami - płytkami z kości, które zawierają specjalne komórki, które wysyłają informacje o zapachach do nerwu węchowego. Ten nerw jest wciągany prosto do mózgu psa. Następnie mózg przetwarza informacje i przechowuje je w podobny sposób, jak komputer zapisuje pliki. Dzięki ćwiczeniu pies może nauczyć się rozpoznawać wiele różnych zapachów.

Psy z zapachem, takie jak Bigley, jak już wspomniano, mają szczególnie dobrze rozwinięty zmysł węchu. Nos Beagle jest wyposażony w duże otwarte nozdrza, które pochłaniają nieprzyjemne zapachy. Kiedy Beagle obwąchuje ziemię, jego wielkie uszy zwisają, a jego "nosem" pachnie nos. Nos Beagle jest tak dobrze zaprojektowany, że rozpoznaje nawet tak małe lub rozmyte zapachy, które nie są przystosowane do urządzeń high-tech.

Założę się, że tego nie wiedziałeś!

Czasami psy nie mogą rozpoznać znajomych osób, dopóki nie podchodzą wystarczająco blisko, by je powąchać.

Psy nie zapominają o zapachu tak szybko, jak go rozpoznają, tak jak ludzie. Psy są w stanie zablokować wszystkie zapachy, z wyjątkiem tego, którego szukają.

Beagle mają reputację hałaśliwych psów, ale nie zawsze tak jest. Podobnie jak wiele innych psów, szczekają, gdy nieznajomi przybywają do wiewiórki na podwórzu, w coś niezwykłego (na przykład w ciężarówce u sąsiadów). Mogą one szczekać w zgodzie z syrenami lub dlatego, ze względu na ich pochodzenie łowieckie, odnalazły ciekawy zapach. Beagle "wygłosili" polowanie, aby pozwolić myśliwemu wiedzieć, gdzie są i co są w pogoni za zdobyczą.

Nie będą tak szczekać, tylko jeśli pozostaną samotne przez długi czas. Kiedy Beagle są znudzeni, szczekają lub wyją, aby się zabawić lub wyrazić niezadowolenie z samotności.

Aby zapobiec temu zjawisku, zwróć uwagę na Beagle i pracuj z nim. Upewnij się, że ma wystarczająco dużo ciekawych zabawek, aby dobrze się bawić, gdy nie ma cię w domu. Naucz go szczekać i wyć na polecenie. Jak również zatrzymać się na polecenie. Wtedy ty, twój Beagle i twój sąsiad będzie lepszy. Dobrze też, jeśli Twój Beagle jest w domu, gdy nie ma cię w domu. W takim przypadku nie będzie przyciągał obcych zapachów, dźwięków i przemijających ludzi.

Beagle zawsze próbuje coś zjeść, na wypadek, gdyby okazało się, że jest jedzeniem. Istnieje wiele opowieści o właścicielach Beagle, które ich zwierzak zjadł.

Zdarzały się przypadki, kiedy Bigley jadł w skorupie torbę z ziemniakami, skarpetkami i orzechami. Będą próbowali jeść wszystko, co mogą osiągnąć. Jeden Beagle ukradł widelec sałatki, a następnie udawał, że tak naprawdę chciał jeść.

Kiedy zadzwonić do weterynarza!

Beagle cierpią na chorobę trzustki, zwłaszcza gdy spożywają tłuste pokarmy ze stołu lub z kosza. Takie jedzenie może powodować zapalenie trzustki i może być dość poważne, jeśli zostanie pozostawione bez opieki. Jeśli Twój Beagle nagle wymiotuje i wydaje się, że ma bóle brzucha - jego żołądek jest zatopiony lub jego plecy są wygięte - wezwij weterynarza. Ostre stany zapalne wymagają hospitalizacji.

Mniej przyjemnym zwyczajem w Bigley jest jedzenie turd (zgodnie z nauką koprofagii). Właściciele Bigley szybko uczą się zbierać odchody na podwórku i czyścić tacę kota w miarę możliwości.

Z faktu, że Beagle lubi jeść przerażające, prawie niemożliwe jest odsunięcie go od jedzenia. Połóż jedzenie tam, gdzie twój pies go nie dostanie.

Czy masz imprezę? I nie myśl, żeby postawić tacę z kanapkami na stoliku do kawy, zanim zabijesz Beagle w sypialni. Wsuń krzesła, gdy stół jest ustawiony i nie zostawiaj pożywienia zbyt blisko krawędzi stołu.

Nie ma znaczenia, ile energii wydasz na nauczanie Beaglesa, aby nie kradł jedzenia. Wykorzystuje każdą okazję, aby ją zdobyć. Połóż jedzenie tam, gdzie Beagle go nie dostanie!

Podobnie jak wszystkie rasy myśliwskie, Beagle starają się robić wszystko po swojemu. Są niezależnymi myślicielami (czyta się upartymi), a także myślą o tym, czy robić z nim to, czego od niego chcesz. Beagle mogą rozwinąć "selektywne słyszenie", jeśli są znudzone lub ich uwaga jest rozproszona.

Możesz zadzwonić i zadzwonić do Beagle, ale jeśli robią coś interesującego, na przykład obiad lub biegnąc wzdłuż szlaku, najprawdopodobniej nie będziesz w stanie przyciągnąć jego uwagi. Daleki od bycia głupim, Beagle zwróci na ciebie uwagę tylko wtedy, gdy uzna to za stosowne. Trening nie jest już interesujący? Beagle po prostu pójdzie i znajdzie ciekawsze zajęcie, na przykład zostanie wplecione w jakiegoś rodzaju stinker. Jedyną rzeczą, która może przyciągnąć jego uwagę, jest szelest otwieranego pudełka z pysznością.

Założę się, że tego nie wiedziałeś!

Gdyby można było usunąć błony węchowe z nosa psa i rozciągnąć je tak, aby stały się równe, wtedy będą większe niż rozmiar całego ciała psa.

Sekret rozumienia Beagle jest taki, że jedynymi interesami Beagle są zapachy i jedzenie. Są to główne klucze do udanego rozwoju Beagle jako ciepłego, łatwego w prowadzeniu i ufnego towarzysza, bez uszczerbku dla umysłu i niezależności, co czyni go ogarem zapachem.

Zdolność do rozwiązywania problemów.

Selektywne przesłuchanie może stanowić problem dla tej rasy - gdy Beagle czegoś chce, niewiele może go powstrzymać lub odciągnąć od osiągnięcia celu.

W testach umysłowych psa, które obejmowały rozwiązywanie problemów, pomiary krótkiej i przeciętnej pamięci wzrokowej oraz możliwość określenia, skąd pochodzą dźwięki, Bigley był jedną z ras, które uzyskały najwyższe oceny. Naukowcy zauważyli, że psy myśliwskie były najbardziej metodyczne w rozwiązywaniu problemów. Mieli także dobrą zdolność koncentracji i pamięć wzrokową.

Trochę tego, co musisz wiedzieć!

  • Sekret rozumienia Beagle jest taki, że jedynymi interesami Beagle są zapachy i jedzenie.
  • Niemal wszystko, co robi Beagle, jest spowodowane jego węchem.
  • Beagle prawdopodobnie będą szczekać i wyć, gdy pozostaną samotne przez długi czas.
  • Beagle zjadają wszystko, co leży źle, a nawet zdalnie przypomina jedzenie - ukryj jedzenie od Beagli w niedostępnych miejscach.
  • Beagle są dobre w rozwiązywaniu trudnych problemów. Szybko radzą sobie z zadaniami, które blokują im drogę do osiągnięcia celu, najczęściej - żywność.

Czytaj Więcej O Psach

Gdzie zacząć treningi Huskies

Choroby Trening Husky jest wyjątkowy: te psy są zasadniczo różne od wszystkich ras występujących w krajach europejskich.Na tych zwierzętach ludzie starali się pielęgnować cechy, które pomogłyby w rozwiązaniu problemów związanych z posiadaniem własności: jej ochroną, ochroną przed atakowaniem wrogów.

Pies bez powodu traci na wadze

Choroby Pomimo faktu, że większość właścicieli psów uważa, że ​​tylko dodatkowa waga może powodować problemy ze zdrowiem zwierząt, gwałtowny spadek wagi zwierzęcia jest również bardzo alarmującym sygnałem.