Rasy

Berneński pies pasterski - charakterystyka, opis i cechy opieki.

Piękne i potężne berneńskie psy górskie zostały wyhodowane na pastwiskach i strzeżeniu wysokich szczytów szwajcarskich Alp. Tutaj urodził się silny, szlachetny i nieskończenie czuły pies. Charakterystyka rasy łatwo mieści się w jednym słowie - życzliwość.

Ogólny opis. Pasterz z duszą arystokraty

Ale Berneńskie psy górskie nie ograniczały się do jednej owczarni. Były również używane do transportu towarów, jako strażnicy. Mimo, że psy nie mogą być strażnikami ze względu na ich dobrą naturę, wykonują świetną robotę w roli strażników. Jedna forma groźby może odstraszyć wrogów.

Przestrzenie alpejskie postępowały powoli. Dlatego też pasterze berneńscy przewozili w specjalnych wozach mleko i inne produkty.

Berneński pies górski może wyciągnąć 10-krotność swojej wagi - do 500 kg.

Psy zostały stworzone do pracy. Praca jest ich ulubioną pracą. Chętnie wyciągają uprząż, pomagają we wszystkich obowiązkach domowych. Muszą czuć się użyteczni. W przeciwnym razie zwierzęta umrą.

Berno przystosowane do życia w trudnym klimacie. Mocne kości, mocne łapy, grube włosy pozwalają im łatwo poruszać się po pasmach górskich i przetrwać zimne dni.

Pomimo pochodzenia "wiejskiego", Berneńskie psy górskie nie są pozbawione arystokratycznych manier. Nie rzucają się w oczy, wychwytują najmniejszą zmianę nastroju i samopoczucie właściciela.

Nawet wygląd psa pasterskiego nadaje szlachetności. Możesz bez końca podziwiać lekki krok, dumnie uniesioną głowę i lśniącą trójkolorową wełnę w słońcu.

Pochodzenie psów. Historia z dwoma tysiącleciami

Rasa Berneńskiego psa górskiego liczy ponad 2 tysiące lat. Nie było możliwe ustalenie, od kogo pochodzą psy. Najprawdopodobniej mastif tybetański stał się ich przodkiem.

Prelegenci Bernów przybyli do Europy wraz z rzymskimi legionistami. Osiedlili się w przełęczy Gotthard w Alpach.

Starożytne pochodzenie rasy potwierdzają wykopaliska Herman Kremer. Podczas ekspedycji pod Zurychem natknął się na parking Helwetów - dawnego Szwajcara.


Archeolog odnalazł psie czaszki psów, które zostały przywiezione przez Rzymian. Kremer zasugerował, że byli to przodkowie Górskich Psów.

Później zwierzęta były formowane w izolacji: bez domieszki krwi innych psów.

Pod koniec XV wieku Bernowie byli prawie zniszczeni. W 1489 r. Burmistrz Zurychu wydał rozkaz - chłopi mieli zabić wszystkie duże psy. Podobno zepsuły feudalne winnice. Ale ludzie zbuntowali się i stracili władcę.

Przez długą historię Berneńskich Psów Górskich kilkakrotnie zmieniano nazwę. Początkowo oni, jak wszystkie główne psy pasterskie, nazywani byli Szalaszowami. Później psy nazywały się Durrbachleras, ponieważ zwierzęta najczęściej spotykały się w pobliżu gospodarstwa Durrbach.

Obecna nazwa pojawiła się na początku XX wieku. Pierwsze słowo zostało ustalone w nazwie rasy z kantonu Berno. Hodowcy podkreślali różnicę między Bernsem a innymi psami górskimi.

Walka o uznanie rasy rozpoczęła się w 1900 roku. Bitwa była długa: psy zostały włączone do międzynarodowej klasyfikacji w 1981 roku, a standard został przyjęty w 1990 roku.

Do 1907 r. W hodowli Bernów przestrzegały jedynie granic warunkowych. Hodowcy z miasta Dürrbach martwili się o bezpieczeństwo rasy. Trzy lata później, w 1910 roku, przywieźli ponad sto przedstawicieli na wystawę.

W połowie XX wieku w hodowli pojawiły się poważne problemy. Pojawiły się z powodu długiego odosobnionego rozwoju, częstych pokrewnych kojarzeń. Aby "odświeżyć" krew, właściciele zaczęli krzyżować Berneńskie Psy z Nową Fundlandią. Pomogło to wzmocnić genotyp. Co ciekawe, po 2 pokoleniach w pojawieniu się Sennenhund, nie ma już śladu po Nowej Funlandii.

Ze względu na spektakularny wygląd, silną budowę ciała, spokojną i łagodną skłonność, berneńskie psy górskie stały się popularne w Szwajcarii i krajach sąsiednich.

W 1968 roku po raz pierwszy założono Amerykański Klub Berneńskich Psów Górskich. Początkowo miał 62 członków i 43 psy. Po trzech latach liczba uczestników przekroczyła sto.

Teraz Berno praktycznie nie jest wykorzystywane do celów zawodowych. Stali się towarzyszami. Psy dobrze sobie radzą w rodzinach z dziećmi i osobami starszymi.

Standardowy

Dziś są zgodne ze standardem FCI nr 45 z 2003 roku. Klasyfikuje górskie psy pasterskie do drugiej grupy, sekcji 3 - Szwajcarskie psy górskie.

Opis standardowego Berneńskiego psa górskiego jest raczej arbitralny. Po pierwsze nie ma oddzielnych wskaźników, ale proporcjonalna budowa ciała, stabilna psychika.

Według uznania sędziów przedstawiciel z niewielkimi odchyleniami od normy może brać udział w hodowli i wystawach, jeśli jest zdrowy i harmonijny.

Rozmiar

Wysokość samców waha się od 64 cm do 70 cm, samice - od 58 do 66. Waga również waha się znacznie: 38 - 50 kg dla chłopców i 36 - 48 kg dla dziewcząt.

Obudowa


Mocne, mocne, z dobrze rozwiniętą muskulaturą. Berneński pies pasterski raczej przysadzisty, ale nie kwadratowy. Klatka piersiowa jest głęboka, kończy się na łokciach. Brzuch nie jest schowany.

Głowa

Duża, średniej długości. Zgryz nożycowy. Charakterystyczną cechą - "suchy" latał, brak ślinotok.

Nos jest czarny, bez pigmentacji. Oczy o kolorze orzechowym, w kształcie migdałów. Uszy są trójkątne, lekko zaokrąglone na końcach, ustawione wysoko, gdy pies się nie porusza - zwisają wzdłuż głowy.

Prosto, o odpowiedniej długości, równolegle do siebie. Palce zgromadzone w kuli.

Ogon

Grube, mocne, owłosione na całej długości. Podczas ruchu Berneński Pies Górski utrzymuje ciężar, nieznacznie podnosząc czubek w górę. Ogon nie powinien się zwijać ani odsuwać.

Wełna

Długi, gruby, z gęstym podszerstkiem. Może być prosty, z falą świetlną.

Kolor

Głównym kolorem jest czarny. Nad oczami, na policzkach, we wszystkich łapach pod ogonem, klatka piersiowa jest brązowoczerwoną opalenizną. Na czole, w gardle, klatce piersiowej widoczne są białe ślady. Pożądane jest, aby również znajdowały się na łapach (ale nie powyżej środka śródręcza), na czubku ogona.


Zło, z powodu którego berneńskie psy górskie są zdyskwalifikowane, obejmuje:

  • rozszczepiony nos;
  • nietypowy kolor;
  • niebieskie oczy;
  • zakręcony ogon;
  • słabe kości.

Berneński pies pasterski i rasy podobne

Berneński pies pasterski - jeden z 4 przedstawicieli szwajcarskich psów górskich. Na zewnątrz są do siebie podobne. Ale są kluczowe różnice:

  • Berneńskie psy górskie - jedyne z falującymi długimi włosami;
  • Greater Swiss Mountain Dog jest największym psem, wzrost samców wynosi 72 cm, a jego waga wynosi 64 kg;
  • appenzeller Mountain Dog - pies średniej wielkości, charakterystyczny - ogon składany w róg;
  • Entlebucher Sennenhund - najmniejszy pies rasy, wzrost samców nie przekracza 50 cm w kłębie.

Skłonność do choroby, średnia długość życia


Berneński pies pasterski - mocny i wytrzymały. Niestety, są podatne na liczne choroby:

  • rak - występuje częściej niż u innych ras, u ponad 50% zwierząt domowych;
  • dysplazja stawów, biodra i łokci, osteochondroza barku - plaga dużych starszych psów, ale u Bernina może rozwinąć się w wieku 2 - 4 lat
  • patologia oka: zanik siatkówki, zaćma, entropia, ektropia;
  • łysienie;
  • wyprysk

Średnia długość życia Berneńskich Psów Górskich wynosi 10 - 12 lat. Jednak psy rzadko żyją dłużej niż 8 do 9 lat z powodu licznych chorób.

Jak dbać w domu

Główne problemy związane z pielęgnacją Berneńskiego psa górskiego są związane z wełną. Zwierzęta moltują przez cały rok, więc są przeczesywane 1 - 2 razy w tygodniu. Wiosną i jesienią pieszczoty są szczególnie intensywne, psy muszą być czesane każdego dnia.

Nakarm standard Bern Owczarek. Podstawą diety jest mięso, podroby, zboża, warzywa, produkty mleczne. W celu prawidłowego utworzenia kości konieczne jest codzienne wstrzykiwanie 1 łyżki. żelatyna, żylasta wołowina, blizna.

Nie możesz bezmyślnie mieszać Berneńskiego Psa z witaminami. Rasa rozwija alergię w przedawkowaniu witamin A, C, E. Dowolny kompleks jest skoordynowany z weterynarzem.

Jedzenie podaje się po przejściu pieszo. Zwierzęta muszą odpoczywać po jedzeniu. W przeciwnym razie wystąpią problemy z przewodem pokarmowym: wzdęcia i skręty jelit.

Reszta opieki w domu jest standardowa:

  • pocierać uszy gąbką i specjalnym balsamem raz w tygodniu;
  • myć zęby specjalną pastą i pędzlem co 7-10 dni;
  • oczy regularnie sprawdzają, usuwają podtlenek azotu;
  • pazury są przycinane, gdy rosną, jeśli pies ma wystarczającą aktywność fizyczną, muszą się zużyć;
  • Kontrola skóry po każdym spacerze - ze względu na gruby płaszcz nie można zauważyć kleszczy.


Szczenięta muszą usunąć wilcze pazury. Są bezużyteczne. W tym samym czasie zwierzę łatwo je zranić.

Bern bardziej przypomina zimny klimat. Latem upewnij się, że zwierzę nie przegrzewa się. Ze względu na długie, gęste włosy często występują szok termiczny.

Najlepsze ze wszystkich Berneńskich Psów Górskich czuję się w prywatnym domu. Można je trzymać w wolierze, ale nie w łańcuchu.

Bern nadaje się do utrzymania mieszkania. Jednak muszą chodzić co najmniej 2 razy dziennie. Problem jest obfitym wylinianiem. Musimy pogodzić się z tym, że wełna będzie wszędzie. Podobnie jak wszyscy Molosy, Berneński Pies Późny dojrzewa późno. Pies jest uważany za szczeniaka do 2 lat. W tym czasie niemożliwe jest załadowanie mięśni i kości zwierzęcia, na przykład, aby wymusić ciągnięcie ciężkiej uprzęży.

Intensywna aktywność fizyczna jest również zabroniona dorosłym psom. Nie możesz zmusić Berneńskiego Psa Górskiego do wyczerpania, skakać z dużych wysokości. Może to prowadzić do problemów ze stawami.

Giganci z dobrym sercem. Cechy charakteru i zachowania.

Bern Sheepdog jest bardzo przywiązany do rodziny. Chociaż kocha wszystkich członków, ale właściciel wybiera jedną. Nie możesz zostawić psa przez długi czas w spokoju - on musi ciągle być w towarzystwie ludzi. Seniorzy postrzegają inne zwierzęta jako stado, które musi być chronione. Pies dobrze dogaduje się z kotami, ptakami, gryzoniami.

Rzadko pokazuje agresję wobec innych psów. Zazwyczaj okrucieństwo jest wynikiem nieprawidłowości genetycznych lub niewłaściwego wychowania.

Bern może bezpiecznie wyjść z dziećmi. Nawet jeśli dziecko nadużywa zwierzę, pies górski po prostu odejdzie. Ale nigdy nie gryź i nie rycz na dziecko.

Dla Berneńskiego psa górskiego bezpieczeństwo dzieci jest najważniejsze. Ważniejsze niż zespół gospodarzy. Jeśli uzna, że ​​jego działania mogą zaszkodzić dziecku, pies nie wykona polecenia.

Dla nieznajomych Berneńskie psy górskie są przyjazne, ale ostrożne. Będą atakować tylko wtedy, gdy ich mistrz jest w niebezpieczeństwie.

Berneńskie psy górskie rzadko szczekają. Dają tylko głos, jeśli wydarzyło się coś niezwykłego.

Psy są wystarczająco leniwe. Szybko się męczą. Ważne jest prawidłowe dozowanie ładunków, odpoczynek na przemian z aktywnymi czynnościami.

Podstawy edukacji i szkoleń


Kształcenie Berneńskiego psa górskiego jest proste. Pies jest inteligentny, uważny, stara się zadowolić właściciela. Ale ponieważ zwierzęta pozostają szczenięta przez okres do 2 lat, mogą pojawić się problemy w tym okresie.
Berna zaczyna uczyć posłuszeństwa w 5 - 6 miesięcy. Przed rokiem musi uczyć się podstawowych poleceń. Zaledwie 1,5 roku życia, kiedy psychika ostatecznie się uformowała, przechodzi ogólny kurs treningowy.

Sennenhund z łatwością zapamiętuje polecenia. Należy jednak pamiętać, że nie jest to pies służbowy. Ma skłonność do podejmowania własnych decyzji. Dlatego nie czekaj na natychmiastowy powrót i błyskawiczną realizację zamówień.

W razie potrzeby można uczyć podstaw szkolenia defensywnego lub służby wartowniczej.

Najlepszą metodą edukacji berneńskiego psa górskiego jest regularna zachęta, wytrwałość i brak jednolitości. Idealnie, jeśli będzie postrzegał strój jako grę. Berneńskie psy górskie wyhodowane w Alpach do wypasania bydła. Dziś psy są świetnymi towarzyszami. Łatwo znaleźć wspólny język z członkami rodziny i innymi zwierzętami. Niestety, ze względu na częste choroby, psy rzadko żyją do 10 lat.

Zostań ekspertem od ras: wszystko o szczeniętach

Sennenhundy - to mocne i odporne psy, hodowane specjalnie w celu pomocy pasterzom i chłopom. W starożytności ich głównym celem było wypasanie i ochrona paczek przed wilkami, ale teraz te rasy są popularne jako psy towarzyszące, strażnicy, a nawet psy przewodników.

Porozmawiamy dziś o tych wspaniałych zwierzętach.

Istnieją cztery odmiany szwajcarskich psów pasterskich, które są znane jako psy górskie. Również zewnętrznie podobny do szwajcarskich ras, ale o podobnym pochodzeniu i przeznaczeniu historycznym, zaliczany jest również do nich pirenejski pies górski, zwany także pirenejskim psem górskim.

W tym artykule znajdziesz zdjęcia tych ras psów (nawet gładkich włosach), ceny szczeniąt, zdjęcia dorosłych psów.

Historia

W historii Psów istnieje wiele niejasności i "białych plam". Wiadomo tylko, że jest to bardzo stara rasa. We wszystkich innych aspektach dotyczących pochodzenia, opinie ekspertów różnią się. Niektórzy znawcy psów uważają te silne i majestatyczne zwierzęta za potomków walczących psów rzymskich legionistów, którzy podbili terytoria nowoczesnej Szwajcarii i Francji. Inni znawcy psów uważają, że przodkiem psów górskich był mastif tybetański, uważany za przodka wszystkich skał w kształcie psa.

Psy bojowe, które dostały się na terytorium Szwajcarii i Francji szybko zmieniły swój pierwotny cel. Przecież ludzie żyjący w tych miejscowościach nie angażowali się w bitwy, ale w pokojową pracę i mieli potrzebę wyhodowania silnego, potężnego psa, który pomógłby stado i chronić bydło przed wilkami i innymi drapieżnikami, a jednocześnie chronić dom przed włamywaczami i dezerterami, te niespokojne czasy były wystarczające.

W dawnych czasach nie istniały podziały psich ras rodowodowych. W jednym miocie urodziły się zarówno duże, jak i średnie szczenięta o innym typie i długości włosów, a czasami o innym kolorze, choć już w starożytności miały czarno-czerwono-czerwone tricolor.

Co do pirenejskiego psa górskiego, to mimo powszechnego pochodzenia ze wszystkimi psami górskimi, od samego początku różnił się od innych ras podobnych do tego. I jej historia jest również wyraźnie inna.

W przeciwieństwie do szwajcarskich ras, "Pirenejanie" mieli szczęście, aby uzyskać poparcie francuskich królów i zostać psami dworskimi. Tak się złożyło, że kiedy Ludwik XIV, zwany Królem Słońce, krążył po jego posiadłościach, zwrócił uwagę na wielkie i majestatyczne białe psy, które żyły tylko w Pirenejach. Król natychmiast zakochał się w tych olbrzymach i chciał zabrać psy rodowe do pałacu. Inteligentne i inteligentne pirenejskie psy górskie zostały im zadeklarowane jako rasa dworska, a szczenięta urodzone dla faworytów królewskich i przedstawione im przez sąd były uważane za najwyższy znak królewskiej łaski i przychylności.

To prawda, że ​​podczas rewolucji francuskiej dwór "Pirenejów" miał problemy, ale ze względu na to, że początkowo rasa pracowała, udało jej się przeżyć, a następnie odzyskać dawną popularność.

Tak, i inne psy górskie, na których na początku XX wieku eksperci zwrócili w końcu uwagę, stały się popularne, nie tylko jako psy pracujące, ale także jako psy wystawowe. Ich piękno, majestatyczna siła i moc pozwoliły tym psom wygrać miłość milionów ludzi, a ich cudowny, pełen uczucia i posłuszny charakter sprawił, że nadają się do pracy jako psy przewodnikowe, a także zwierzęta nadające się do kaniterapii.

Są używane jako psy poszukiwawcze, a także psy ratownicze wykorzystywane w następstwie klęsk żywiołowych, takich jak upadki skalne, trzęsienia ziemi, obsunięcia ziemi, lawiny itp.

Sennenhunds otrzymał oficjalne uznanie już w XX wieku, a mniej więcej w tym samym czasie zaczęło się rozdzielanie jednej rasy początkowej na odmiany, różniące się od siebie zarówno wielkością, jak i pewnymi cechami zewnętrznymi. Obecnie wszystkie psy górskie są oficjalnie uznanymi rasami psów, z których każda ma swój własny standard.

Dla tych, którzy są zainteresowani tłumaczeniem słowa "Sennenhund": składa się on z dwóch części - psa Hund (niemiecki: der Hund) i Zenen (niemiecki: der Senne), alpejskiego pasterza lub łąki.

Rasy psów

Obecnie istnieją cztery gatunki szwajcarskich psów górskich i jedna rasa francuskiego pochodzenia:

  • Świetny szwajcarski pies pasterski

  • Entlebucher (mini) pies górski

  • Pirenejski pies górski

    Wszystkie są połączone wspólnym początkowym celem - hodowlą bydła i transportem ciężarów, ponadto szwajcarskie rasy są w ten czy inny sposób bardzo podobne do siebie, z wyjątkiem ich wielkości.

    Opis rasy: różnice i wspólne

    Rozważ szczegółowy opis porównania odmian pasterzy szwajcarskich:

    Wygląd

    Zdjęcia dorosłego psa rasy Swiss Mountain Dog i szczeniąt:

    Rozmiar

    • Mężczyźni: 65-72 cm.
    • Suki: 60-68 cm.

    Standardowy

    1. Głowa ma kształt regularnego zaokrąglonego klina, umiarkowanie szerokiego. Czoło jest płaskie, znacznie szersze niż kufa i podzielone przez dobrze widoczny rowek. Przejście od czoła do twarzy gładkiej. Tył nosa jest prosty i równy. Usta nie są obwisłe, obcisłe.
    2. Zęby silne, zgryz nożycowy. Nieobecność pierwszego i drugiego zęba trzonowego jest dozwolona.
    3. Nos jest raczej duży, wystający poza linię szczęki, pigmentacja nosa jest czarna.
    4. Oczy są stosunkowo małe, średnio osadzone na głębokości i szerokości, zaokrąglone, brązowawe. Wewnętrzne kąciki oczu skierowane są nieco w stronę nosa. Wyraz oczu jest sprytny, wyrazisty i czujny.
    5. Powieki całkowicie pokrywają białka oczu i mają czarny pigment.
    6. Uszy są trójkątne, grube, przylegające do głowy. Kiedy pies jest czujny, podnosi się i obraca do przodu.
    7. Ciało jest prostokątne, ale nie wydłużone. Waga i wzrost są w odpowiedniej proporcji.
    8. Szyja jest średniej długości, mocna i mocna, płynnie zmienia się w niezbyt wyraźne kłębowisko. Plecy są płaskie, szerokie, muskularne. Klatka piersiowa jest owalna, raczej głęboka i rozciąga się na łokcie. Linie zadu i ramion są na tym samym poziomie. Brzuch jest umiarkowanie podciągnięty, nie ma obwisłości i fałd na skórze.
    9. Kończyny są suche, gładkie i mocne. Łapy przednie Postav szersze niż tylne.
    10. Uda dobrze umięśnione, mocne staw skokowy, ustawione pod naturalnymi kątami. Łapy mocne i zaokrąglone, z zakrzywionymi i mocno zaciśniętymi palcami; pigmentacja opuszków - czarny.
    11. Ogon jest mocny i szeroki, średniej długości. Zwykle podnoszony do linii grzbietu lub wyżej, ale nigdy nie zwinięty w pierścień.
    12. Płaszcz jest gruby, półtwardy, średni lub krótki, z dobrze rozwiniętym podszerstkiem.
    13. Kolor włosia strażnika: czarno-biało-czerwony, trójbarwny, podszerstek, najlepiej czarny, ale powiedzmy szary.

    Lokalizacja spotów

    • Biały: czubek ogona i łapy, podbródek i szyja, a także znak w kształcie litery T na czole i kufie.
    • Auburn: plamy na brwiach, kościach policzkowych, policzkach i wewnętrznej stronie uszu. Na ciele czerwono-czerwone plamki znajdują się w przednim obszarze barków, po wewnętrznej stronie ogona (nie wyżej niż 1/3), a na nogach, gdzie stanowią rodzaj skarpet lub golfa.

    Psy wyglądają jak wielka chmura!

    Rozmiar

    • Mężczyzna: 64-70 cm.
    • Suka: 58-66 cm.

    Wygląd

    1. Głowa. Typowa dla psów górskich, w kształcie klina, szeroka, z dobrze ukształtowanymi skrzydłami.
    2. Zęby silne, ugryzienie - nożyczki.
    3. Pigmentacja powiek i warg jest czarna.
    4. Oczy są brązowe, jasne i wyraziste.
    5. Uszy krótkie, trójkątne, wysoko osadzone.
    6. Ciało ma kształt prostokąta i ma kształt kwadratu. Skrzynia jest szeroka i głęboka, żebra są okrągłe i dobrze rozwinięte.
    7. Kończyny są proste i mocne, z dobrze rozwiniętymi stawami skokowymi i zaokrąglonymi, zamkniętymi nogami.
    8. Ogon o odpowiedniej długości, stosunkowo prosty, ozdobiony jest obfitymi włosami.
    9. Sierść jest długa, prosta, miękka i lekko falująca.
    10. Kolor: typowy dla wszystkich szwajcarskich odmian szczeniąt - czarno-biało-czerwony tricolor.

    Berneński pies pasterski na zdjęciu:

    Uroczy czarny czerwony biały pies!

    Rozmiar

    • Mężczyźni: 50-58 cm.
    • Suki: 48-56 cm.

    Standardowy

    1. Głowa ma kształt klina, typowy dla górskich psów.
    2. Ugryź pożądany nożyczek, ale powiedzmy i szczypcami. Standard pozwala także na brak jednego lub dwóch permolarów i / lub 1-2 zębów trzonowych.
    3. Zabarwienie warg, powiek i nosa jest czarne lub ciemnobrązowe.
    4. Oczy zaokrąglone, w brązowo-brązowych odcieniach.
    5. Uszy są stosunkowo duże, mają kształt szerokiego, zaokrąglonego trójkąta, szerokiego i wysoko osadzonego, z czubkami spoczywającymi w spoczynku.
    6. Ciało jest prostokątne, zwarte.
    7. Kończyny są silne, ich struktura jest typowa dla Sennenhund.
    8. Ogon jest silny i długi. W spokoju, pominięty, gdy podniecenie wznosi się ponad grzbiet, jego koniec leży na nim lub zwisa na bok.
    9. Płaszcz jest średniej długości, płaski i gruby, z rozwiniętym podszerstkiem.
    10. Kolor włosów strażnika: tricolor czarno-biało-czerwony lub biało-biało-czerwony. Kolor podszerstka z głównym czarnym kolorem jest czarny lub szary, z brązowym - płowym.

    Tak zwany mały karzełkowy mini gładki płaszcz Mountain Dog! Doskonała opcja dla tych, którzy nie mają możliwości i przestrzeni życiowej na zakup swoich większych odpowiedników! Zdjęcie gładko włosach (krótkowłosy) Sennenhund

    Wysokość

    • Mężczyzna: 44-50 cm
    • Suka: 42-48 cm.

    Standardowy

    1. Głowa ma kształt klina. Długość kufy jest nieco krótsza niż u innych gatunków.
    2. Zęby i ukąszenia typowe dla psów górskich.
    3. Nos ma prostokątny kształt, nieznacznie wystający poza krawędź szczęki, jego płat ma czarny pigment.
    4. Oczy są stosunkowo małe, okrągłe, ich kolor może być jednym z odcieni brązu. Obrzeże powiek jest pigmentowane na czarno.
    5. Uszy średniej wielkości, w kształcie zaokrąglonego trójkąta, opuszczone i dociśnięte do głowy.
    6. Prostokątny korpus. Szkielet jest silny, ale nie wydaje się być krępy.
    7. Kończyny zrównoważone, umiarkowanie szeroko rozstawione, mięśnie dobrze zaznaczone.
    8. Ogon może mieć naturalną długość, a kutsym z natury. Nie utrzymuje się wyżej niż linia tylna.
    9. Sierść jest lśniąca, krótka, ściśle przylega do ciała. Podszerstek jest dobrze rozwinięty, gęsty, ale w tym samym czasie i miękkiej strukturze, jego kolor może być w dowolnym odcieniu od czarnego do szarego.
    10. Kolor jest tricolor, czarno-biało-czerwony, lokalizacja plam jest typowa dla wszystkich szwajcarskich ras psów.

    Pirenejski pies górski

    Rozmiar

    • Mężczyzna: 70-80 cm
    • Suka: 65-75 cm.
    • Średnia waga to 55 kg.
    Pirenejski pies na zdjęciu

    Standardowy

    1. Głowa jest proporcjonalna do ciała. Nie luźny, nie szorstki, ale jednocześnie niezbyt suchy z kufą w kształcie stępionego klina. Długość czaszki i długość kufy są w przybliżeniu równe. Czoło jest szerokie, przejście do twarzy jest dobrze zdefiniowane, ale nie ostre.
    2. Pigmentacja nosa, warg i powiek powieki czarne.
    3. Oczy mają kształt migdałów, są bogato brązowe.
    4. Uszy są średniej wielkości, trójkątne, osadzone mniej więcej na wysokości oczu, ściśle przylegające do głowy.
    5. Konstytucja powinna dawać wrażenie siły i jednocześnie elegancji. W tym samym czasie samce są większe i silniejsze od suk, a ich klatka piersiowa jest lepiej rozwinięta.
    6. Wełna jest elastyczna i długa, w żadnym wypadku nie miękka, może być prawie prosta lub lekko falista. Zimą rośnie gruby, ale cienki podszerstek. Na szyi, ogonie i grzbiecie kończyn są ochedy.
    7. Kolor pirenejski pies górski jest czysty biały lub biały nie mniej niż 2/3. Kolorowe plamki są symetrycznie rozmieszczone na głowie i na ciele, podczas gdy mogą być jednym z odcieni szarawego lub brązowo-płowego koloru, ale w żaden sposób nie są czarne.

    Cena szczeniaka

    Najłatwiej kupić szczeniaka rasy Berneński pies pasterski. Od utytułowanych rodziców szczeniąt klasy pet, koszt wyniesie od 20 tysięcy rubli, psy wystawowe - nie mniej niż 40 tysięcy rubli.

    Istnieje znacznie mniejsza liczba ofert sprzedaży dla szczeniąt entlebucher i appenzeller, być może trzeba będzie szukać przedszkolaków i zarezerwować dobrego szczeniaka z góry. Ceny są wyższe niż szczeniąt Bernza. Cena psa dużego psa górskiego zaczyna się od 35 tysięcy rubli. i dochodzi do 70 tysięcy rubli. dla super-obiecującego szczeniaka.

    Średnio cena szwajcarskiego psa górskiego wynosi od 20 do 60 tysięcy rubli.

    Średnia cena szczenięcia psa pirenejskiego w Rosji w rublach na kwiecień 2018 r. Wynosi 40 000 rubli.

    Postać

    Pies ostrzegawczy o dobrze rozwiniętych cechach ochronnych. Różni przyjazny charakter, inteligentny, posłuszny, dobrze wyszkolony.

    Jednak ze względu na fakt, że te duże psy były hodowane w celu wypasu owiec i transportu towarów, potrzebowały długich spacerów i robienia czegoś, na przykład uprawiania sportu lub ochrony obszaru. Ten pies musi czuć się użyteczny iw biznesie. Tylko w tym przypadku może być szczęśliwa.

    Pewny siebie, inteligentny, aktywny i dobroduszny pies. Na szczególną uwagę zasługuje poświęcenie Berneńskich Psów Górskich dla właścicieli, po prostu ważne jest, aby komunikowali się z właścicielem i członkami jego rodziny.

    Bernzianie są szkoleni szybko i łatwo. Agresja wobec nieznajomych i innych zwierząt nie jest im osobliwa.

    Są bardzo sprytni: potrafią zrozumieć, czego chce od nich właściciel, nie tylko z pół słowa, z połowy wyglądu. Appenzeller ma świetne umiejętności w zakresie ochrony terytorium i właściciela, jest lojalny wobec innych zwierząt.

    Podobnie jak inne szwajcarskie psy pasterskie, entlebucher jest nieskończenie lojalny wobec swoich właścicieli. Są doskonale wyszkoleni, są dobrzy dla innych zwierząt, wyróżniają się siłą, działaniem i zręcznością.

    Ale należy pamiętać, że te psy nie tolerują samotności i muszą robić interesy, w przeciwnym razie pies będzie się czuł nieszczęśliwy.

    Pirenejski pies górski

    "Pireneje", podobnie jak inne szczenięta, mają przyjazny i czuły temperament, inteligencję i dobrą zdolność do trenowania, poza tym są bardzo dobre w innych zwierzętach. Mogą jednak wykazać upór i samowolę.

    Warunki przetrzymywania

    Gross

    • Najlepiej czuje się w wiejskim otoczeniu.
    • Potrzebują wczesnej socjolizacji i szkolenia.
    • Gruba i gęsta wełna dobrze chroni je przed zimnem, ale w upale jest niewygodna. Musisz zawsze upewnić się, że pies ma wystarczającą ilość wody i że może przeczekać ciepło w cieniu.
    • Te psy potrzebują wielkiego wysiłku fizycznego.
    • Ich wełnę trzeba czesać każdego dnia.

    Bern Sheepdog

    • Idealny pies do wiejskiego domu, w mieszkaniu czuje się ograniczony.
    • Berneński pies górski zaleca się chodzić na ogrodzonym terenie, nie zdejmując go ze smyczy.
    • Potrzebują wielkiego wysiłku fizycznego.
    • Wełna "berntsa" musi być czesana każdego dnia.
    • Latem nie należy zezwalać psom tej rasy na otwarte słońce i należy się upewnić, że w misce zawsze jest chłodna woda.

    Appenzeller

    • Może być zawarty zarówno na podwórku, jak i w mieszkaniu.
    • Potrzebuje długich spacerów i biegania.
    • W warunkach mieszkalnych są one stale w stanie linienia, ich wełna powinna być ostrożnie czesana każdego dnia.
    • Szczególną uwagę należy zwrócić na pielęgnację zębów Appenzeller, ponieważ te psy są podatne na tworzenie kamienia nazębnego.
    • Konieczne jest zapewnienie, że zwierzę nie przegrzewa się w upale i nie jest zanurzone w zimnych porach roku.

    Entlebucher

    • Nadaje się do konserwacji stoczni i mieszkań.
    • Potrzebuje wielkiego wysiłku fizycznego.
    • Sierść tych psów jest łatwa do czyszczenia miękką szczotką.
    • Konieczne jest dokładne monitorowanie stanu zębów i usuwanie kamienia nazębnego w czasie.
    • Przegrzanie i przechłodzenie są niedopuszczalne.

    Pirenejski

    • Do hodowli ta rasa nie jest odpowiednia.
    • "Pireneje" wymagają dużej aktywności fizycznej: pracują w gospodarstwie i potrafią biegać w terenie lub w lesie.
    • Łańcuch lub czysta uwięziona treść jest niedopuszczalna.
    • Dwa razy w miesiącu należy dokładnie rozczesać wełnę, a podczas pierzenia zabieg ten wykonuje się codziennie.
    • Lepiej kąpać psy pokazowe specjalnym środkiem wybielającym, który usuwa zażółcenia z wełny.

    Postawa wobec dzieci

    Wszystkie rasy szczeniąt bez wyjątku wyróżniają się miłością do dzieci. Mogą być świetnymi niańkami i ochroniarzami dla swoich małych mistrzów, którzy nie będą obrażani przez nikogo.

    Jak strażnik

    Wszystkie rasy psów górskich wyróżniają się dobrze rozwiniętymi instynktami strzegącymi, a każdy z tych psów może stać się wspaniałym strażnikiem lub ochroniarzem swojego właściciela. Ale nie można z nich robić psów łańcuchowych, ponieważ Sennenhundas bardzo mocno koncentrują się na osobie i po prostu muszą komunikować się z właścicielem lub członkami jego rodziny.

    Możliwe choroby

    Duży

    • Dysplazja
    • Osteochondroza
    • Inwersja wieku
    • Choroby oczu, takie jak zaćma i atrofia siatkówki.
    • Choroby onkologiczne

    Żywotność tych psów wynosi 10-11 lat, a podatność na większość chorób jest dziedziczna.

    Ile żyje Berneński pies pasterski: średnio 8-10 lat.

    Appenzeller

    • Choroby nerek i układu moczowo-płciowego, w szczególności, często mają kamicę nerkową.
    • Ektopowa ciąża
    • Późne dojrzewanie i wczesne wyginięcie zdolności rozmnażania.
    • Dysplazja
    • Osteochondropatia
    • Niewydolność serca
    • Niewystarczająca elastyczność więzadeł i mięśni w okolicy stawów kolanowych.

    Mimo dość imponującej listy możliwych chorób przeciętnie aplikujący żyją 12-14 lat.

    Entlebucher

    • Dysplazja
    • Choroba oczu: zaćma, atrofia lub odwarstwienie siatkówki.
    • Kamica moczowa.

    Te psy żyją 11-16 lat.

    Średnia długość życia tych psów wynosi 12 lat.

    Przejdź do egzaminu, określ rodzaje psów górskich na zdjęciu!

    Dla najbardziej odpowiedzialnych

    Specjalnie dla tych, którzy chcą szczegółowo poznać swoją ulubioną rasę psów, pisaliśmy artykuły, w których można znaleźć najlepsze hodowle, opinie właścicieli, cenę i ile kosztują, cenę szczenięcia, pseudonimy dla dziewczynki i chłopca, waga miesięcznie niż pasza, wielkość kabin dla zwierzaka, wychowującego szczeniaka, charakteryzującego rasę i wiele więcej

    Photo Quiz

    Określ, które zdjęcia pokazują następujące rasy (napisz w komentarzach):

    Zgadnij, czyja szczenięta znajdują się na zdjęciu:

    Wideo

    Interesujące fakty

    • W średniowieczu do transportu ciężarów używano psów górskich. W tamtych czasach dość często można było zobaczyć te piękne, potężne zwierzęta zaprzężone do wozu, niosącego mleko lub warzywa na rynek w najbliższym mieście. Nawiasem mówiąc, w małych miastach i wsiach nowoczesnych szwajcarskich kantonów i wciąż dużego Sennenhund używa się w tym charakterze.
    • Podczas II wojny światowej Psy, wraz z owczarkami niemieckimi, dobermanami, bokserami, psami, collie i innymi psami służbowymi, walczyły na froncie zachodnim jako sygnalizatorzy, pielęgniarki, górnicy, a także pomagali w transporcie ładunków.
    • Sennenhund są w swej istocie Bernardynami, różnią się od nich jedynie kolorem i pewnymi osobliwościami w strukturze kręgosłupa.
    • Według międzynarodowego badania psów, szczenięta należą do trzech najpiękniejszych ras psów na świecie.
    • Berneńskie psy górskie uwielbiają toczyć dzieci, jeśli je włożysz do małego wózka.
    • Jest piękna legenda o pojawieniu się Pirenejskich Psów Górskich. Raz w zimie, mała dziewczynka zagubiła się w górach, była przestraszona i zamarła. Ale bogowie, odpowiadając na jej modlitwy, zamieniali zaspy otaczające dziecko w wielkie i puszyste białe psy. Ogrzali ją ciepłem i pomogli wrócić do domu. Miejscowi, z wdzięczności, pozostawili te psy w ich posiadaniu i zaczęli pasać swoje stada i chronić domy przed złodziejami i dzikimi zwierzętami.
    • Wszystkie psy górskie należą do grupy Molosów, uważanych za psy uniwersalne, nadające się do bardzo różnych prac. Z równym powodzeniem mogą być strażnikami, bojownikami, ochroniarzami, pasterzami, ratownikami i zwykłymi towarzyszami.
    • Sennenhund lubi wodę i pływa bardzo dobrze, co sprawia, że ​​są nimi i Nowej Funlandii.
    • Duże Sennenhunds mają lepsze zdrowie niż inne rasy olbrzymów i żyją dłużej.
    • Jeśli Sennenhund żyjący w wiosce zostanie pozostawiony bez opieki na ulicy, prawdopodobne jest, że pies, kierując się instynktem pasterza, może zapędzić całe stado różnych zwierząt na podwórze właściciela.

    Psy rasy szwajcarskiej i pirenejskiej są rasami hodowanymi do pracy, które w chwili obecnej, prawie straciwszy swój pierwotny cel, stały się po prostu dobrymi strażnikami, ratownikami, towarzyszami i przewodnikami. Te przyjazne, kochane zwierzęta będą pasowały do ​​dużej rodziny, stają się wiernymi i lojalnymi przyjaciółmi dla dorosłych oraz uważną i wrażliwą opiekunką dla dzieci. I choć większość psów górskich nie jest przeznaczona do konserwacji miejskiej, appenzeller lub entlebucher, jeśli dasz im konieczną aktywność fizyczną, dobrze dogaduj się w mieszkaniu.

    Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem psa górskiego, podziel się historią o swoim ulubieńcu, doświadczeniem w wyborze, utrzymywaniu lub wychowaniu tych psów i, oczywiście, nie zapomnij zamieścić zdjęć swojego zwierzaka w komentarzach.

    Bądź zawsze
    w nastroju

    Berneński pies pasterski: opis rasy, standardy, charakter, treść, recenzje

    Od Masterweb

    Dostępne po rejestracji

    Charakter psa zależy od rasy. Osoby, które chciałyby mieć spokojnego, oddanego i przyjaznego czworonożnego zwierzaka, powinny rozważyć zakup szczeniaka rasy Berneński pies pasterski. Psy tej rasy, mimo że są duże i mają nieco niesamowity wygląd, wyróżniają się bardzo życzliwym usposobieniem i życzliwością.

    Hodowla

    Berneński pies górski należy do grupy szwajcarskich psów pasterskich. Oficjalnie została zarejestrowana stosunkowo niedawno - w 1907 roku. Jednak historia Bernera sięgała daleko w stulecia.

    Uważa się, że przodkami psów tej rasy były psy Molossa, wyhodowane w starożytnym Rzymie. Najprawdopodobniej legioniści przywieźli te zwierzęta do Szwajcarii podczas podboju zachodniej części kraju. Naukowcy wyciągnęli taki wniosek, ponieważ podczas wykopalisk na terenie tego stanu rzymskiego obozu wojskowego w XIX wieku. znaleziono szczątki psów, z zewnątrz niemal identyczne z obecnymi berneńskimi psami górskimi.

    Później Molosy, których przywieźli legioniści, zostały skrzyżowane w Szwajcarii z Europejskim Psem Ogara. W tym kraju używano ich co najwyżej jako psy pasterskie. Ten pies był tak popularny wśród chłopów, że raz, próbując zakazać jego treści, po prostu wzbudzili bunt. W tym samym czasie gubernator, który wydał dekret, został ścięty.

    W 1892 r. Winiarz amatorski F. Shertenlyaib zwrócił uwagę na te niezwykłe psy. Założył pierwszą hodowlę, specjalizującą się w hodowli i ulepszaniu takich psów. Nazwane niezwykłe psy pasterskie były pierwotnie dyrbahlerami. W berneńskim psie górskim nazwa rasy została zmieniona dopiero w 1910 roku.

    W 1949 roku, z powodu nieostrożności personelu, Nowa Fundlandia zupełnie przypadkowo weszła do przedszkola Shertenlyba, co miało znaczący wpływ na kształtowanie rasy. Czarne szczenięta z długimi włosami, które urodziły się jednej z suk, bardzo polubiły hodowców. W rezultacie rasa następnie zaczęła się rozwijać w tym kierunku. Ostateczne dostosowania do norm Bernera przeprowadzono w 1993 roku.

    Wygląd

    O tym, jak wygląda pies rasy Berneński, znany większości naszych rodaków, nawet z dala od kynologii. Do tej rasy należy pies Baron z popularnej serii "Happy Together". Cechy zewnętrzne Berner to:

    • charakterystyczny kolor - tricolor z przewagą czerni;
    • raczej długie włosy;
    • puszysty ogon;
    • silne łapy;
    • brązowe oczy w kształcie migdałów;
    • średniej wielkości, wysoko osadzone trójkątne uszy;
    • silne szczęki i czarne usta;
    • silna konstytucja.

    Natura Berneńskich Psów Górskich jest łagodna i życzliwa. Jednak mogą one jednocześnie szczekać bardzo głośno i przerażająco. Ale w tym samym czasie i bez powodu do głosowania, te psy na szczęście nigdy nie służyły. W każdym razie sąsiedzi tacy jak pies, nawet jeśli trzymani są w mieszkaniu miejskim, najprawdopodobniej nie będą przeszkadzani.

    Standardy berneńskiego psa pasterskiego

    Wysokość w kłębie tych samców powinna wynosić 64-70 cm, suki - 58-66 cm, a także następujące standardy dla tej rasy:

    • stosunek wysokości w kłębie do długości ciała wynosi 9:10;
    • stosunek głębokości klatki piersiowej do wysokości w kłębie wynosi 1: 2;
    • brak stopy końskiej i stopy wysokiej;
    • u samców jądra powinny być normalnie rozwinięte i ukryte w mosznie.

    Waga chłopców rasy berneńskiego psa górskiego wynosi zwykle 39-50 kg, a dziewczęta - 36-48 kg.

    Głowa tych psów nie powinna być zbyt duża lub odwrotnie, mała. Dobre psy to psy, które są proporcjonalne do ciała. Usta tych psów powinny być mocno przyciśnięte do siebie.

    Wady na zewnątrz tej rasy, między innymi, są:

    • kręcona wełna;
    • brak białych znaków na głowie;
    • zbyt duże białe znaczenia w różnych częściach ciała;
    • Barwa "brudna" z powodu pigmentacji;
    • czerwony lub brązowy odcień wełny.

    Jest uważany za pewien niedobór u berneńskich psów górskich, a kolor wełny jest brązowy lub czerwonawy.

    Nieprawidłowe wady

    Temperament tych psów, jak już wspomniano, jest uspokajający i spokojny. Agresywny, niezrównoważony lub tchórzliwy charakter może łatwo spowodować dyskwalifikację takiego psa na wystawie. Również niedopuszczalne wady Berneńskich Psów Górskich to:

    • niebieskie oczy (jedno lub oba);
    • powieki wyrzucone lub w;
    • pierścień ogonowy;
    • pokój na ogonie;
    • rozszczepiony nos;
    • krótki podwójny płaszcz;
    • kolor płaszcza inny niż tricolor.

    Ponadto, oceniając zgodność ze standardami rasy, specjaliści przyglądają się cechom Berneńskich Psów Górskich, jako kształtu szczęki i ukąszenia. Obecność jakichkolwiek zniekształceń, a także pominięć i przekąsek uważa się za niedopuszczalną wadę.

    Czy powinienem kupić szczeniaka?

    Nawet jeśli są jeszcze bardzo małe, bernerowie zwykle nie dają swoim mistrzom żadnych szczególnych problemów. Zbyt często nie szczekają, nie różnią się nadmierną ruchliwością, a właściciele nie psują rzeczy. Jednak ta rasa ma jedną niewielką wadę. Berneńskie psy górskie zrzucają psy przez cały rok. Dlatego, aby utrzymać mieszkanie w mieście, rasa ta jest uważana za mało odpowiednią.

    Najczęściej roślina Berner nadal jest właścicielem domów wiejskich. W takim przypadku pies może zostać osiadły, na przykład, w przestronnej wolierze z dużą kabiną na dziedzińcu. Sierść tych psów jest nie tylko długa, ale także bardzo gruba. Dlatego Berneński Pies Górski w ogóle nie boi się przymrozków. Ale budkę takiego psa najlepiej izolować wełną mineralną lub styropianem. Wiązanie jest również uważane za obowiązkowe.

    Te psy niestety nie tolerują bardzo dobrze ciepła. Dlatego lepiej jest wyposażyć dla nich klatkę na świeżym powietrzu w zacienionym obszarze działki, na przykład pod drzewem lub po północnej stronie domu.

    Niektórzy miłośnicy psów obawiają się posiadania dużej rasy, jeśli w domu są małe dzieci. W przypadku Berneńskiego psa górskiego takie obawy można uważać za zupełnie niepotrzebne. Takie psy bardzo lubią dzieci i, w posłuszeństwie instynktowi pasterskiemu, w każdy możliwy sposób je chronią i chronią.

    Cechy charakteru

    Opis Berneńskich Psów Górskich został szczegółowo opisany w artykule. Jakie są jednak cechy charakteru tych psów? Oprócz dobrej natury, psy tej rasy są również bardziej towarzyskie. Uwaga na takie zwierzę będzie musiała sporo zapłacić. Jeden berner odejdzie w każdym razie przez długi czas, to niemożliwe. W przeciwnym razie pies poczuje się nieszczęśliwy. Bernardy nie atakują obcych. Zazwyczaj wykazują agresję tylko wtedy, gdy właściciele znajdują się w realnym niebezpieczeństwie. Szczenięta tej rasy są dość aktywne, ciekawskie i lubiące się bawić.

    Te psy chodzą z przyjemnością. Zwykle jednak nie dostarczają żadnych problemów właścicielom na ulicy. Nawet bez śladu Berners nigdy nigdzie nie ucieknie i idzie powoli obok właściciela. Inne psy nie są atakowane przez tę rasę.

    Właściciele żłobków specjalizujących się w tej rasie powinni między innymi uważnie monitorować bardzo małe szczenięta. Oczy Bernera otwierają się dopiero w trzecim tygodniu po urodzeniu. A jeśli w tym momencie szczeniak dostrzeże coś, co jego zdaniem jest przerażające i przerażone, na pewno pozostawi odcisk na całym jego przyszłym życiu. Taki szczeniak, niestety, w przyszłości z wysokim prawdopodobieństwem będzie tchórzliwy.

    Zdrowie i długość życia

    Zalety tej wspaniałej rasy mają zatem wiele. Ale są Berneńskie psy górskie i jedna poważna wada. Niestety, te psy nie są zbyt zdrowe. Wynika to przede wszystkim z małej puli genetycznej rasy i imbreedingu.

    Te psy żyją średnio 7-8 lat. W przypadku braku poważnych chorób taki pies może zadowolić właścicieli swoją obecnością i do 9-10 lat.

    Co może chorować pies?

    Problemy zdrowotne u berneńskich psów górskich pojawiają się zatem dość często. Co więcej, te psy są najbardziej podatne na następujące choroby:

    1. Dysplazja stawów biodrowych lub łokciowych. Ta choroba u berneńskiego psa górskiego występuje zazwyczaj do 6 miesięcy. Pies zaczyna limpować. Choroba jest uważana za nieuleczalną, ale dzięki specjalnym lekom i suplementom witaminowym życie Twojego zwierzaka z takim problemem może być znacznie łatwiejsze.
    2. Rak Różne formy tej choroby dotykają często Bernersa. Leczenie w tym przypadku obejmuje chemioterapię i chirurgię. Najczęściej te psy cierpią na raka kręgosłupa.
    3. Zapalenie spojówek, zaćma i odwrócenie powiek. Choroby oczu u berneńskich psów górskich, niestety, są dość powszechne. Inwersja i inwersja są traktowane tylko chirurgicznie. Kiedy zapalenie spojówek używa specjalnych kropli.

    W niektórych przypadkach psy te mogą rozwijać różne rodzaje patologii nerek, a także płacz.

    Osobliwości opieki

    Szczególne problemy, z wyjątkiem złego stanu zdrowia, Berneńskie psy górskie, w związku z tym zwykle nie dostarczają do swoich mistrzów. Jednak, jak również przedstawiciele innych ras, wymagają oczywiście starannej pielęgnacji osobistej.

    Włosy Bernera są długie i rzucają się, jak już wspomniano, przez cały rok. Dlatego te psy powinny być okresowo wyczesywane. Ta procedura jest zwykle przeprowadzana co najmniej trzy razy w tygodniu za pomocą specjalnego grzebienia. Jeśli właściciele zbyt rzadko będą czesać bernera, jego wełna jest bardzo szybko i mocno dziana. Pozbądź się koltunov później będzie trudne.

    Oczywiście, Berneński Pies Górski powinien otrzymać wszystkie niezbędne szczepienia. Pożądane jest również zapobieganie występowaniu robaków i zapewnienie, że pies nie będzie wyglądał jak pchły.

    Latem palnik może mieć udar cieplny. W słońcu z tym psem, wskazane jest, aby nie chodzić. Nie powinieneś brać Berner, gdy zawartość w mieszkaniu na ulicy i w czasie upałów. Woliera taka jak pies w prywatnym domu powinna być dobrze wentylowana.

    Karmienie Berneński pies pasterski

    W odniesieniu do diety dla tych psów, nie ma specjalnych zaleceń. Karmią przedstawicieli tej rasy w taki sam sposób, jak inne duże psy. W razie potrzeby można zatrzymać takie zwierzę na zakup wysokiej jakości paszy lub na naturalnej żywności. Takie psy jedzą, w tym szczenięta, oczywiście dużo. To miłośnicy zwierząt domowych, którzy zdecydowali się założyć Berner, warto o tym pamiętać.

    Jakiego pseudonimu udzielić?

    Berneński pies pasterski wygląda bardzo nieszkodliwie, słodko i uroczo. Jednak nazywanie takiego psa, na przykład, Cannon, Lyalya lub Pusey, oczywiście nie jest tego warte. Psy tej rasy rosną bardzo duże. Wkrótce prawdopodobnie zwierzę będzie zawstydzać, nazywając zwierzaka słodkim nazwiskiem.

    Uważa się, że moc, solidne, szlachetne nazwy są najbardziej odpowiednie dla przedstawicieli tej rasy. Chłopca Berner, jak w słynnej serii o Bukinah, można nazwać na przykład Baronem. Również takie nazwy jak Gross, Nord, Junker, Partos są dobrze dostosowane do mężczyzn tej rasy. Bernerki często nazywane są Bertha, Holly, Frau itp.

    Recenzje o psach

    Większość miłośników zwierząt domowych, którzy kiedykolwiek trzymali psy rasy Berneńskie, oczywiście poleca ten szczeniak nowicjuszom. Natura takich psów jest właściwie prawie idealna. Recenzje Berneńskich Psów Górskich istnieją tylko dobre, ponieważ nie mają zwyczaju szczekania bez końca.

    Większość ludzi, którzy kiedykolwiek zaczęli takiego psa, nabywa szczeniaka tej samej rasy. Wielu miłośników zwierząt wierzy, że jeśli wybierzesz psa dla rodziny i domu, powinien to być pies rasy Berneński.

    Suknie te psy, w przeciwieństwie do przedstawicieli wielu innych dużych ras, sądząc po opiniach, nie nadają się zbyt dobrze. Właściciele Berner, którzy chcą uczyć ich do każdej drużyny, muszą być cierpliwi. Jednak te psy nie są oczywiście uważane za głupie. Trudności z ich treningiem wynikają głównie z ich flegmatycznego charakteru.

    Ile kosztuje szczenięta?

    Aby kupić mały berneński pies pasterski, wielu miłośników zwierząt doradza ludziom, którzy wybierają rasę psów. Charakter takich psów jest łagodny i wyglądają bardzo imponująco. Jednak szczenięta Berner są niestety dość drogie.

    Oczywiście, można kupić takiego psa i taniej, zgodnie z reklamą, od prywatnego przedsiębiorcy. Jednak, jak już wspomniano, przedstawiciele tej rasy, niestety, nie różnią się zbyt dobrze. I dlatego nie wiadomo, kto kupił psa na pewno będzie chory.

    Doświadczeni hodowcy psów zalecają nabywanie szczeniąt Berner tylko w szkółkach, które zdobyły dobrą reputację. W takim przypadku, przy zakupie dziecka, musisz je dokładnie zbadać. Przynajmniej przyszłe zwierzę powinno wyglądać na bardzo aktywne i mobilne.

    Szczenięta tej rasy, przeznaczone do udziału w wystawach i prokreacji, kosztują około 35-40 tysięcy rubli. Dzieci z mniej wybitnymi cechami rodowodowymi sprzedawane są w cenie 20-25 tysięcy rubli.

    Sennenhundy

    Sennenhundas są pięknymi, dużymi lub średnimi psami, których pierwotnym przeznaczeniem było wypasanie owiec i ochrona gospodarstw rolnych. Obecnie te silne i okazałe zwierzęta są wykorzystywane jako towarzysze, ratownicy lub psy przewodników. A jednak od dawna są uznawane za "gwiazdy" pierścieni wystawowych i konkursów szkoleniowych.

    Treść artykułu:

    Historia rasy

    Psy są uważane za bardzo starożytną rasę psów, ale nie ma jednej wersji ich pochodzenia. Jedna hipoteza, skąd pochodzi rodzaj tych pięknych i inteligentnych psów, mówi, że przodkowie Górskich Psów walczyli z psami, które przybyły na terytorium nowoczesnej Szwajcarii wraz z oddziałami legionistów. Według innej wersji, ich przodkiem jest mastif tybetański, uważany za protoplastę wszystkich starożytnych i współczesnych molosów oraz wielu ras psów-owczarków.

    Niemniej jednak, niezależnie od tego, która z tych hipotez jest prawdziwa, w każdym razie z uzasadnionego powodu Mastif tybetański można uznać za pierwszego z przodków wszystkich współczesnych psów górskich. W końcu, nawet jeśli szwajcarskie psy pasterskie pochodzą od starożytnych rzymskich psów gladiatorów, to z kolei są bezpośrednimi potomkami tybetańskiego mastifa.

    To jest interesujące! Po tym, jak psy legionistów znalazły się na terytorium współczesnej Szwajcarii, wkrótce "przeszły" od psów bojowych do rasy pasterskiej, nie tracąc jednak walecznych cech, co pozwoliło im walczyć z wilkami, jeśli to konieczne.

    Plemiona zamieszkujące tereny, na których obecnie znajdują się szwajcarskie kantony, były zainteresowane pojawieniem się psów pasterskich, które jednocześnie mogły pełnić funkcje psów stróżujących i ochroniarzy. Rzeczywiście, w tych niespokojnych latach w Alpach znaleziono wiele drapieżnych zwierząt i pojawiały się tam od czasu do czasu złodzieje z dezerterami.

    Miejscowi rolnicy chcieli chronić swoje domy i zwierzęta przed atakami drapieżników i rabusiów, dlatego psy legionistów stały się ich głównymi pomocnikami. Następnie wiele z tych psów, chłopi zaczęli używać do transportu towarów, zwłaszcza na górskich szlakach, gdzie nie każdy koń mógł przejść. Nawet dziś często można zobaczyć gdzieś w szwajcarskiej prowincji dużych Sennenhundas, wciągnięte do specjalnie zaprojektowanych wózków dla ich wielkości.

    Z biegiem czasu, rzymskie psy zaczęły krzyżować się z miejscowymi psami pasterskimi i dały początek rodzajowi współczesnych Mountain Dogów. Początkowo istniała jedna rasa szwajcarskich psów pasterskich, ponieważ nikt zawodowo nie zajmował się jej podziałem na grupy ras według rodzaju wełny, wzrostu lub koloru. W jednym miocie szczenięta mogły urodzić się w różnych rozmiarach, w innym kolorze i rodzaju sierści. Chociaż już w starożytności i we wczesnym średniowieczu przedstawiciele tej rasy byli zdominowani przez tricolor czarno-biało-czerwony kolor.

    Dopiero na początku XX wieku ludzie po raz pierwszy zwrócili uwagę na te piękne i niezwykle inteligentne zwierzęta i rozpoczęli profesjonalną hodowlę. Wszystkie psy górskie zostały podzielone na cztery typy, z których każda została później uznana za osobną rasę. Z czasem te psy stały się nie tylko popularnymi psami użytkowymi, ale także laureatami licznych wystaw i konkursów w zakresie tresury psów.

    To jest interesujące! Obecnie oficjalnie uznaje się cztery rasy szwajcarskich psów pasterskich: Berneński Pies Górski, Wielki Szwajcarski Pies Górski, Appenzeller Mountain Dog i Entlebucher Sennenhund.

    Sennenhund Opis

    Sennenhundy to grupa ras psów dużych i średnich, wyhodowanych w Alpach Szwajcarskich i przez długi czas wykorzystywanych wyłącznie jako psy robocze. Wszystkie są zjednoczone nie tylko wspólnym pochodzeniem i podobnym kolorem, ale także bezinteresowną służbą ludziom, skłonnością do wypasu i dobrymi cechami straży.

    Standardy rasy

    Wielkość tych psów zależy od rasy, do której należą:

    • Wielki szwajcarski pies górski: pieski - od 65 do 72 cm, samice - od 60 do 68 cm w kłębie.
    • Berneński pies górski: pieski - od 64 do 70 cm, samice - od 58 do 66 cm.
    • Pies Appenzeller: pies - od 50 do 58 cm, samice - od 48 do 56 cm.
    • Entlebucher Sennenhund: mężczyźni - od 44 do 50 cm, kobiety - od 42 do 48 cm.

    To jest interesujące! Standard pozwalał jednak na nieznaczny wzrost wysokości psów, pod warunkiem, że zwierzę ma odpowiednie proporcje na zewnątrz i jest w stanie wystawy.

    Głowa

    Ma kształt klina zaokrąglonego na końcu, dość szeroki, ale jednocześnie jego grubość i nadmierna surowość są niedopuszczalne. Czoło jest szerokie: znacznie szersze niż kufa, podzielone przez dobrze zdefiniowany pionowy rowek. Przejście na twarz nie jest zbyt wyraźne. raczej gładki. Tylna część nosa jest płaska, usta nie zwisają, ściśle przylegają do dziąseł. Ich pigmentacja jest czarna lub brązowa (tylko w aplikacjach o prostym brązowym kolorze).

    Raczej duże, śnieżnobiałe i mocne. Dopuszcza się brak jednego lub dwóch zębów trzonowych przylegających do kłów. Ugryzienie ma kształt nożyczek.

    Jest dość daleko poza linię górnej szczęki. Zwykle jego pigmentacja jest czarna, ale w appenzellers, dla których, zgodnie ze standardem, podstawowy brązowy kolor jest dopuszczalny, może mieć brązowawy odcień.

    Oczy

    Mały, zaokrąglony kształt, ich kolor może być jednym z brązowych odcieni. Wyraz oczu jest ostrożny, inteligentny i bardzo ekspresyjny.

    Obejmują białka oczu, ich pigmentacja jest czarna lub brązowa (i ta ostatnia jest dopuszczalna tylko dla appenzeller sennenhund o brązowo-biało-czerwonym kolorze).

    Przylegające do głowy, raczej duże i grube, mające kształt trójkąta. Kiedy alarmują zwierzę, nieznacznie unoszą się u podstawy i skręcają do przodu.

    Prostokątny w formacie, z harmonijnym dodatkiem. Pies powinien wyglądać proporcjonalnie: ani za nisko, ani za wysoko.

    Średniej długości, muskularny i mocny, płynnie obracający się w kłębek.

    Z tyłu

    Raczej szeroki, płaski i mocny, w żadnym wypadku nie opadający.

    Klatka piersiowa

    Owalne i dość szerokie, sięgające łokcie w głąb.

    Brzuch

    Nie obwisłe, umiarkowanie naprężone, nie tworzą fałd skórnych.

    Kończyny

    Gładkie, mocne i jednocześnie suche. Dozwolone szersze niż tylne, ustawione przednie łapy. Uda mają silne mięśnie, stawy skokowe są ustawione pod naturalnymi kątami, silne i mocne. Łapy są zaokrąglone, mocno ściśnięte, z czarnymi klockami.

    Ogon

    Duże psy rasy szwajcarskiej, Bern i Appenzeller są dość długie i gęste. Ogon Entlebuchera można z natury skrócić. Prawie wszystkie Sennenhundi, które mają długie ogony, trzymają je w dół. Wyjątkiem jest appenzeller, który, gdy jest alarmujący, rzuca ogonem nad grzbiet, tak że jego końcówka zwisa w dół lub dotyka grzbietu.

    Wełna

    Większość ras szwajcarskich psów pasterskich ma krótką, grubą wełnę. Wyjątkiem jest Berneński pies pasterski, którego wełna jest bardziej miękka i dłuższa, tworzy piękne linie.

    Kolor

    Główną cechą, która jest wspólna dla wszystkich psów górskich, jest kolor w postaci czarno-biało-czerwonych lub brązowo-biało-czerwonych tricolorów, akceptowalnych dla appencellerów. Jednocześnie wszystkie znaki znajdujące się na głównym tle powinny być jak najbardziej kontrastowe: złagodzenie przejść między nimi lub mieszanie odcieni na ich granicach uważa się za poważne niedociągnięcia.

    Dozwolone jest tylko umiejscowienie plam określonych przez normę, w której część klatki piersiowej, łapy i, najlepiej, koniec ogona, a także znak "T" na czole, przechodzący na twarz Sennenhund, powinny być pomalowane na biało. Czerwone plamki na głowie psa powinny być umieszczone nad brwiami, na kościach policzkowych, na policzkach i na uszach od wewnątrz. Na ciele ich położenie jest następujące: na ramionach, po wewnętrznej stronie ogona i na łapach, a tam czerwone plamy mają wygląd golfa lub skarpet.

    Ważne! Podszerstek powinien być czarny lub szary w czarno-biało-czerwonych psach i płowy w brązowo-biało-czerwonych psów rasy appenzeller.

    Postać psa

    Wszyscy Sennenhund, niezależnie od przynależności do określonej rasy, mają przyjazny i serdeczny charakter. Uwielbiają komunikować się ze swoimi mistrzami i kochać dzieci. Jednocześnie instynkty obronne tkwiące u tych zwierząt czynią ich dobrymi strażnikami i ochroniarzami. Są to inteligentne i inteligentne psy, które mogą z łatwością opanować niemal każdy z "zawodów" psów.

    Ale ich wrodzona skłonność do wypasania małych stworzeń może stwarzać pewne trudności dla właścicieli: pies górski będzie próbował wymusić na stadzie nie tylko kozy, owce, cielęta lub drób, ale także mniejsze psy, a nawet małe dzieci. A jeśli pies mieszka w prywatnym domu, chętnie przyniesie sąsiadom koos, jagnięcinę lub drób na jego podwórko z ulicy.

    Ważne! Ze względu na swoje przywiązanie do ludzi, Sennenhund bardzo się martwi, gdy ich właściciele wyjeżdżają do pracy lub nauki i zostawiają ich na cały dzień w spokoju. Są to psy, które potrzebują stałej komunikacji z właścicielem i członkami rodziny.

    Długość życia

    W zależności od rasy czas życia tych psów może wynosić od 8 do 16 lat. W tym samym czasie duże psy górskie, takie jak Greater Swiss i Bernese, żyją nieco mniej niż ich mniejsi krewni.

    Utrzymanie psa górskiego w domu

    Trzymanie tych psów w domu nie jest tak trudne, jak mogłoby się wydawać. To prawda, że ​​duże psy górskie nie są zalecane do utrzymania mieszkania ze względu na to, że nie lubią zamkniętych pomieszczeń i czują się najlepiej w wiejskich warunkach. Ale appenzeller i entlebukhera mogą znajdować się w mieszkaniu w mieście.

    Opieka i higiena

    Łatwo jest pielęgnować sierść tych psów: wystarczy raz dziennie je rozczesać, aby usunąć opadające włosy. Podczas rozrabiania procedura ta prawdopodobnie będzie musiała być wykonana dwa razy dziennie i zaleca się używanie nie zwykłego grzebienia lub pędzla dla zwierząt, ale tego, który jest przeznaczony specjalnie dla psów psujących mięso. Najlepszym rozwiązaniem byłoby nabycie futrzaka, który pomoże trwale rozwiązać problem wypadania włosów podczas zrzucania, zdeponowanych na meblach tapicerowanych i dywanach.

    Kąpiel Sennenhund często nie jest zalecana, aby nie zmyć warstwy ochronnej z wełny. Jeśli taka potrzeba pojawia się, to w miarę możliwości lepiej zrobić zwykłą wodą bez użycia mydła lub szamponu.

    Szczególną uwagę należy zwrócić na opiekę nad zębami tych zwierząt, ponieważ wszystkie psy górskie mają tendencję do posiadania kamienia nazębnego.

    Ważne! Ze względu na grube, gęste futro i ciemną bazę, te psy są bardzo wrażliwe na słońce: mogą łatwo przegrzać się i uzyskać udar cieplny.

    Aby temu zapobiec, nie można opuścić Mountain Dog w letnim upale na słońcu, i oczywiście w żadnym wypadku nie należy go zamykać w samochodzie, pozostawiając nawet na kilka minut. Bardzo ważne jest również, aby zwierzę zawsze miało czystą i chłodną wodę w misce. W zimnych porach należy jednak unikać przeciągów, na które psy te są dość wrażliwe.

    Spacerowanie z psem będzie wymagało długiego czasu, a jednocześnie nie będzie chodzenia na smyczy obok właściciela. Te psy, będąc zwierzętami pracującymi, powinny poruszać się dużo i aktywnie, w przeciwnym razie mogą skierować swoją energię daleko od spokojnego kursu.

    Jednakże wysoce niepożądane jest opuszczanie psów górskich ze smyczy w zatłoczonych miejscach ludzi lub zwierząt. Najlepiej robić to w zamkniętych pomieszczeniach ze wszystkich stron, gdzie pies może biegać obficie, a jednocześnie właściciel będzie spokojny, ponieważ zwierzę nie spieszy się, aby chronić je przed wyimaginowanym wrogiem, który może być nieszkodliwym przechodnia lub bezdomnym biegiem pies

    Dieta Sennenhund

    Sennenhund może być karmiony pełnowartościową naturalną żywnością, której podstawą są produkty białkowe pochodzenia zwierzęcego lub gotowymi karmami najwyższej jakości dla psów. Jeżeli dokonano wyboru na rzecz żywienia w domu, konieczne jest zapewnienie zwierzętom, oprócz mięsa i zbóż, również warzyw, owoców i produktów mlecznych, z wyjątkiem śmietany i słodyczy, zwłaszcza jogurtów tłuszczowych i deserów z twarożku. Aby uniknąć ryzyka chorób układu mięśniowo-szkieletowego, a także niedokrwistości i krzywicy, konieczne jest podawanie zwierzęciu jako suplementu diety kompleks witaminowo-mineralny przeznaczony wyłącznie dla psów.

    Jeśli zdecyduje się nakarmić psy górskie przemysłową żywnością, lepiej zatrzymać wybór jednej z dobrze znanych, ale niekoniecznie szeroko reklamowanych marek w mediach. Najważniejszą rzeczą, na którą musisz się skupić przy wyborze kanału, jest opinia innych właścicieli. To prawda, że ​​w tym przypadku nie ma gwarancji, że żywność, która trafi do jednego psa, będzie również pasować do innego. Często właściciele muszą kupować kilka razy paszę różnych firm i różnych kategorii cenowych zanim ostatecznie zdecydują się na jego wybór.

    Wybierając karmę dla zwierząt domowych, należy wziąć pod uwagę, dla jakich grup wiekowych jest przeznaczona. Niepożądane jest karmienie szczeniąt pokarmem dla dorosłych zwierząt: w końcu ma on zupełnie inny proporcjonalny stosunek witamin i minerałów, a wartość odżywcza jest bardzo różna od wartości odżywczej w karmie dla szczeniąt. Ale w tym samym czasie, kobiety w ciąży i karmiące piersią, pożądane jest karmienie go pokarmem dla szczeniąt.

    Ważne! Jeśli pies ma alergię lub kamicę, może być karmiony tylko specjalnym pokarmem dietetycznym przeznaczonym dla psów cierpiących na podobne choroby.

    Choroby i wady rasowe

    Głównym problemem wszystkich szwajcarskich psów pasterskich jest ich predyspozycja do dysplazji. Ponadto wielu z nich cierpi z powodu alergii, najczęściej żywności. Ponadto, w zależności od rasy, można również zaobserwować:

    • Wielki szwajcarski pies pasterski: osteochondroza, wiek wulkusa, zaćma lub zanik siatkówki, rak.
    • Berneńczyk: otyłość, wzdęcia, onkologia.
    • Appenzeller: choroby nerek i układu moczowo-płciowego, ciąża ektopowa, późne dojrzewanie z wczesnym wyginięciem zdolności do namnażania, osteochondropatia, niewydolność serca, problemy z więzadłami w okolicy stawów kolanowych.
    • Entlebucher: zaćma, atrofia, oderwanie siatkówki i kamica nerkowa.

    To jest interesujące! Główne wady rasy obejmują kolor, który nie jest typowy dla danej rasy, kompozycję nieharmoniczną i nieprawidłowy zgryz.

    Również na pierścienie są ukarane grzywną silne odchylenie wzrostu od standardowej i zbyt ciężkiej, lub odwrotnie, zbyt lekka głowa, niezwykłe dla Sennenhundam.

    Szkolenie i edukacja

    Ze względu na ich sympatię do ludzi i pomysłowość, wszyscy Sennenhundi są doskonale wyszkoleni. To prawda, że ​​należy wziąć pod uwagę kilka aspektów:

    • Te psy potrzebują wczesnej socjalizacji, w szczególności muszą być nauczane, aby po cichu przebywać w towarzystwie innych zwierząt i ludzi.
    • Pracujące szczenięta od najmłodszych lat muszą przywyknąć do swojej przyszłej pracy. Oczywiście, nie trzeba zaprzęgać małego szczeniaka do wózka lub pozwolić mu karmić stado owiec. Ale konieczne jest, aby zobaczył, jak ta praca jest wykonywana przez inne dorosłe psy.
    • W procesie wychowania i treningu musisz przejść od prostych do złożonych: najpierw trenuj szczeniaka do najprostszych poleceń, a następnie przejdź do bardziej poważnego treningu.
    • Wielkie szwajcarskie i berneńskie psy górskie powinny uczęszczać na zajęcia w ramach ogólnego szkolenia i, na prośbę właściciela, w obowiązkach ochronnych i wartowniczych. Dla appenzellerov i entlebukherov również pożądane są lekcje wczesnego szkolenia w miejscu szkolenia.
    • Sennenhund może być przeszkolony i wyszkolony w każdej dyscyplinie sportowej, takiej jak freestyle lub zwinność.
    • Te psy są doskonałymi ratownikami i przewodnikami, ale do tego pies musi przejść odpowiednie szkolenie.
    • Jeśli planujesz wystawić psa, musisz nauczyć ją, jak prawidłowo zachowywać się w ringu. Zaleca się rozpoczęcie tych zajęć tak wcześnie, jak to możliwe, ponieważ psy już zaczynają być narażone od wieku czterech miesięcy, nawet w klasie szczeniąt.

    Wychowanie małego psa górskiego musi rozpocząć się natychmiast po jego pojawieniu się w domu, a pierwszą rzeczą nauczenia szczeniaka jest przydomek i miejsce. Również od tego czasu będzie można rozpocząć nauczanie go, aby utrzymać dom w czystości.

    Kup Sennenhund

    Kupno szczeniaka jest nie tylko ekscytujące, ale także odpowiedzialne. Aby przyszły zwierzak nie zawiódł właściciela, wybierając psa górskiego, należy wziąć pod uwagę kilka ważnych aspektów.

    Na co zwrócić uwagę

    Przed nabyciem szczenięcia danej rasy należy odpowiednio ocenić ich możliwości i siłę. Jest to szczególnie ważne, jeśli wybór padł na przedstawiciela dużej rasy, na przykład Berneńczyka lub wielkiego szwajcarskiego psa górskiego, którego uprawa i edukacja wymaga dużej siły i zasobów materialnych. Drugą rzeczą, którą należy zrobić, jest zbadanie wszystkich informacji na temat utrzymania i wychowania tych psów oraz, w tym samym czasie, jak badać cechy zewnętrzne typowe dla psów górskich. Następnie możesz udać się na poszukiwanie odpowiedniego przedszkola lub hodowcy, zajmującego się hodowlą tej rasy.

    Ważne! Nie zaleca się kupowania Sennenhund przez reklamy lub na rynku ptaków. Lepiej skontaktować się ze słynną hodowlą lub skontaktować się z profesjonalnym hodowcą, który od wielu lat hoduje psy tej rasy.

    Wybierając szczeniaka należy zwrócić uwagę na jego stan zewnętrzny i fizyczny:

    • Dziecko powinno mieć typowy kolor rasy z prawidłową lokalizacją plam, lśniącymi włosami i brakiem wydzieliny z nosa, oczu i uszu.
    • Nadmiar lub przodozgryz jest wysoce niepożądany. Nie należy zabierać takiego szczeniaka na wystawy, ponieważ nie ma gwarancji, że po zmianie zębów, ugryzienie zmieni się na lepsze.
    • Szczeniak powinien wyglądać dość pulchnie, ale nie nadmiernie karmiony. Nadmierna chuda i wystające żebra są również niedopuszczalne: może to świadczyć o ogólnym wyczerpaniu lub o tym, że zwierzę jest poważnie chore.
    • Łapy powinny być płaskie, a linia grzbietu powinna być prosta, bez zagłębienia lub, zwłaszcza, garbu.
    • Mały pies górski - istota wesoła i aktywna z natury. Dlatego też próby szczenięcia, by oderwać się od gości lub ich małą mobilność, a także jej obojętny i szczerze powolny wygląd powinny wyglądać podejrzanie.
    • Eksperci nie polecają brać jak najmniejsze szczenięta w miocie, a największe. Jeśli jednak pies ma być zwierzęciem domowym, możesz wybrać największe dziecko. Ale wybierając psa wystawowego, lepiej wybrać średniej wielkości przyszłego zwierzaka: z większym prawdopodobieństwem będzie on uprawiał taki wzrost, jak wymaga tego standard.

    Ważne! Kupując szczeniaka, nowy właściciel musi wraz z psem otrzymać również metryczkę dla niego i paszport weterynaryjny, który wskazuje, jak i kiedy hodowca ma anty-robakowe i zaszczepione szczenięta.

    Cena szczeniaka Sennenhund

    Cena szczeniąt ze wskaźnikiem RKF, w zależności od regionu, rozpoczyna się średnio od 30 000 rubli. Czasem można wziąć zwierzę z metryką nieco taniej: często hodowcy sprzedają już dorosłe szczenięta za 20 000-25 000 rubli. Biorąc pod uwagę, że o tym samym koszcie i szczeniętach tej rasy z niezaplanowanych kojarzeń i ras jawnych, eksperci zalecają, aby nadal brać psa górskiego w przedszkolu lub od dobrego hodowcy, z którym można się skontaktować kontaktując się z psim klubem w ich miejscu zamieszkania.

    Opinie właścicieli

    Właściciele Psów zauważają serdeczność i dobroduszność tych psów i ich miłość do dzieci. Psy te pozwalają swoim małym właścicielom robić z nimi, co chcą, nawet jeździć konno, jak na zabawkowym koniu. I chociaż Sennenhundians nie bardzo to lubią, cierpliwie znoszą takie traktowanie sobą. To niezwykle inteligentne zwierzęta. Wielu właścicieli zauważyło, że rozumieją właścicieli z pół słowa, a także fakt, że te psy bardzo chętnie i z wielkim zainteresowaniem uczą się wszystkiego nowego.

    Według właścicieli opieka nad zwierzętami nie jest trudna i nie jest uciążliwa: zawsze można znaleźć wełnę czesaną kilka minut dziennie. Również bezpretensjonalność psów górskich występuje w żywności: te psy jedzą dosłownie wszystko, co wkładają do miski. Jednak z tego powodu przedstawiciele tej grupy ras są skłonni do pełności, dlatego też odpowiedzialni właściciele muszą starannie dopilnować, aby pies karmił się zrównoważonym i nie błaga o blat stołu podczas rodzinnych obiadów.

    Pomimo faktu, że wiele osób utrzymuje psy górskie w miastach, talenty tych psów mogą się w pełni rozwinąć tylko w warunkach wiejskich, gdzie pies będzie wykonywał prace, dla których hodowano wszystkie rasy szwajcarskich psów pasterskich.

    Ważne! W oparciu o długoterminowe obserwacje ich psów górskich, większość hodowców i właścicieli zgadza się, że te psy są najlepsze dla rodzin z dziećmi mieszkającymi w prywatnym domu.

    Pojawiające się jako robotnicy, przede wszystkim psy pasterskie i psy górskie, stały się obecnie psami towarzyszącymi, ratownikami, psami przewodnikami, a także zdobywcami licznych wystaw i konkursów w szkoleniu psów. Te czułe, inteligentne i bystre zwierzęta, posiadające doskonałe cechy strażnicze, szczególnie dobrze nadają się jako zwierzęta domowe dla rodzin z dziećmi mieszkającymi w wiejskim domu.

    Ale nawet w mieszkaniu miejskim jest oczywiście miejsce dla psa górskiego, oczywiście pod warunkiem, że właściciel wybierze się z nim na spacer i znajdzie dla psa odpowiednie zajęcia, takie jak trening lub zwinność psa amatora.

  • Czytaj Więcej O Psach

    Leczenie zapalenia gruczołu mlekowego u psów w domu

    Rasy Mastitis u psów jest stanem patologicznym charakteryzującym się zapaleniem gruczołów sutkowych. Jest przewlekły, ostry. Ta patologia u psów zwykle objawia się po urodzeniu szczeniąt lub z powodu rozwoju fałszywej ciąży.

    Najciekawsza rzecz o rasie Samoyed

    Rasy Ta śnieżnobiała rasa psów, której korzenie pochodzą z syberyjskiej tundry, zdobyła serca ludzi. W czasach starożytnych ci czworonożni przyjaciele pomagali ludziom przetrwać w brutalnych warunkach klimatycznych na dalekim północnym skraju.